รีปริ๊น+พรีออเดอร์ วิศวะขาโหดVsเกษตรฯตัวร้าย ภาค 1+2 [ป๋าโหดXคนดำ] (1.10.60)P.12
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: รีปริ๊น+พรีออเดอร์ วิศวะขาโหดVsเกษตรฯตัวร้าย ภาค 1+2 [ป๋าโหดXคนดำ] (1.10.60)P.12  (อ่าน 131124 ครั้ง)

ออฟไลน์ สาววายผู้ลึกลับ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Chapter 7
เสร็จเมื่อไหร่ คบเมื่อนั้น...



   “อึก...!”
   “...”
   “อะ...ไอ้ธาม ปล่อย...”
   “...”
   “ปล่อย !” ผมร้องโวยวายเสียงดัง ซึ่งเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ และท่าทางมันจะสูญเปล่าเหมือนอย่างเคย ก่อนที่ตัวเองจะพยายามใช้มือทั้งสองข้างของตัวเองที่ถูกพันธนาการอยู่ดันหัวคนตรงหน้าที่กำลังยุ่มย่ามกับช่วงหน้าอกของผมออก โดยที่ตอนนี้ เสื้อยืดของตัวเองโดนดึงขึ้นมาไว้ที่มือโดยม้วนเป็นก้อนๆ ยิ่งทำให้แขนทั้งสองข้าง ยากที่จะขยับมากขึ้น “อ๊ะ...อ๊า...!”
   “หืม...” เสียงยานคางของคนตรงหน้าดังขึ้น หลังจากที่ตัวเองหลับตาแน่น และเผลอส่งเสียงแปลกๆ ออกมา ตอนที่ได้ธามมันดูดเข้าที่หัวนม แล้วใช้ฟันขบแรงๆ ก่อนที่ผมจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่ร้อนผ่าว โดยมีไอ้คนกวนประสาทกำลังยิ้มกริ่มโดยที่ปลายลิ้นยังคงอยู่แตะที่ยอดอกสีเข้ม “เสียงเพราะดี ”
   “หุบปาก...อึก...!”
   ผมหลับตาแน่นอีกครั้ง พลางเบือนหน้าหนี หลังจากที่เจ้าตัวมันครอบริมฝีปากลงบนยอดอกของผมเหมือนเดิม แถมยังดูดแรงๆ อยู่หลายที ลิ้นก็ละเลงไปมาจนตัวเองต้องกัดริมฝีปากไว้แน่น เพราะไม่คิดว่าส่วนนี้ของผู้ชายจะให้ความรู้สึกที่ดีเหมือนกัน
   “ครางอีกสิ...”
   “ละ...เลิกเล่นซักทีเถอะ กูไม่ได้มีเนื้อนมแน่นๆ ให้มึงขย่ำแบบผู้หญิง และหัวนมกูก็ไม่ได้น่าดูดขนาดนั้นด้วย...อ๊ะ...”
   “กูให้ครางไม่ใช่ให้พูด” เสียงของไอ้ธามดังขึ้นด้วยความขัดใจหลังจากที่มันยอมผละปากออกจากหน้าอกผม ก่อนที่ใบหน้านั่นจะค่อยๆ ขยับขึ้นมาใกล้ โดยที่มือที่ติดกันของตัวเองก็พยายามขยับมาปิดบริเวณหน้าอกไว้ แต่ก็โดนไอ้ธามมันจับขึ้นกดไว้เหนือหัว และมืออีกของมันก็จับคางผมแรงๆ ให้หันไปมองมัน “มึงยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ว่าตอนนี้กูสามารถทำทุกอย่างกับมึงได้เหมือนกับที่กูทำกับผู้หญิงน่ะ”
   “แต่กูไม่ใช่ผู้หญิง”
   “กูไม่แคร์หรอก...”
   “แต่กูแคร์ !” ผมตะคอกใส่มันก่อนจะสะบัดหน้าตัวเองหนีจากมือหนานั่น แล้วมองหน้ามันโดยที่ไม่ต้องให้เจ้าตัวมาจับไว้ “กูเป็นผู้ชาย สิ่งที่กูควรทำ คือการเอากับผู้หญิง ไม่ใช่มานอนให้มึงเอาแบบนนี้ !”
   “นั่นมันก็เรื่องของมึง”
   “ไอ้ธาม !”
   “กูเองก็เป็นผู้ชาย สิ่งที่กูควรทำตอนนี้คือการเอากับมึง เพราะกูรู้ว่ามึงเอามันส์กว่าผู้หญิง ”
   “...”
   “ที่สำคัญตอนนี้มึงก็เซ็กซี่สุดๆ เลยว่ะ ”
   “ขนลุก !” ผมพูดขึ้นพลางมองหน้าคนตรงหน้าที่กำลังไล่ปลายนิ้วลงที่แถวๆ ข้างเอวผมเบาๆ ทำเอาไอ้ธามเลิกคิ้วมองผมเล็กน้อย แต่ก็แอบเห็นสีหน้าเสียๆ ของมันเช่นกัน “มึงมันเหี้ย เห็นแก่ตัว ไม่เคยนึกถึงคนอื่น เอาแต่ใจตัวเอง เพราะแบบนี้ไง ถึงไม่มีใครรักมึงจริงๆ ซักคน !”
   เมื่อคำพูดของผมจบลง ไอ้ธามมันได้แต่มองกลับมานิ่งๆ ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร ราวกับรอให้ผมพูดจบ และเมื่อเห็นว่าผมไม่พูดอะไรต่อ มันจึงยักไหล่แบบไม่ใส่ใจ และตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ไม่สะทกสะท้านกับคำด่าของผมซักนิด “แคร์ที่ไหน”
   อะ...ไอ้...!
   “ไอ้เกย์โรคจิต”
   “หืม...?”
   “ไอ้วิปริต ซาดิสม์ วิตถาร...”
   “วะ...ว่าไงนะ !?”
   “ไอ้คนเฮงซวย มึงมันเฮงซวย อึก !!”
   “...” ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อคนตรงหน้าเงียบไป มีเพียงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่ไอ้ธามมันจะยิ้มมุมปากน้อยๆ โดยที่มือหนาตะปบเข้าที่ปากผมแรงๆ แล้วบีบไว้แน่น ผมเองก็ได้แต่ข่มตามองมันกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนที่เสียงของคนตรงหน้าจะดังขึ้น ทำเอาผมยิ่งเสียวสันหลัง และโอกาสรอดที่ตอนแรกแถบจะไม่มีอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งริบหรี่เข้าไปใหญ่ “ตอนแรกตั้งใจว่าจะแกล้งอ่อนโยนให้ซักหน่อย แต่ปากดีแบบนี้ สงสัยคงไม่ต้องละมั้ง”
   “อะ...!”
   “ก็กูมันโรคจิต วิปริต ซาดิสม์ แถมยังวิตถารนี่เนอะ !”
   ไอ้ธามมันปล่อยมือออกจากคางผมก่อนจะงับเข้ามาที่ต้นคอแรงๆ โดยใช้ฟันขบจนเจ็บไปหมด ส่วนตัวเองตอนนี้ก็ทำได้แต่ดิ้นอยู่แบบนั้น คนตรงหน้ายุ่มย่ามกับคอผมเพียงแปปเดียวเท่านั้น ก่อนที่มันจะถอยตัวเองออกไป แล้วหยิบก้อนเล็กๆ สีชมพู มีสายระโยงที่คุ้นตา และเห็นได้บ่อยในหนังโป๊ขึ้นมาโชว์ให้ดู ซึ่งทำเอาผมถึงกับตาโตและหน้าชาไปหมด เมื่อรู้สึกได้ว่าไอ้ธามมันต้องใช้ ‘สิ่งนั้น’ กับผมแน่ๆ
   “อยากลองเล่นดูหน่อยมั้ย ”
   “มะ...ไม่เอา”
   “เสียงสั่นน่ารักเชียวนะ”
   “อะ...ไอ้ธาม กูไม่เอา ไม่เล่นแบบนี้ !”
   “พูดไปก็เท่านั้น ขนาดตอนนี้ยังช่วยตัวเองไม่ได้เลย มีสิทธิ์อะไรมาสั่งกูห๊ะ ?”
   “ไอ้เหี้ยธาม !”
   “โอเคๆ ไม่เล่นก็ได้” มันว่าหลังจากมองของในมืออย่างพินิจ ก่อนจะโยนทิ้งไปอย่างง่ายดาย ซึ่งผมเองก็ปรับอารมณ์ตามมันไม่ทันเหมือนกัน ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ แต่ก็ลืมคิดไปว่าตอนนี้ยังไงตัวเองก็ยังไม่รอดจากเงื้อมมือมัน “งั้นกูเอาเลยแล้วกัน ”
   หลังจากพูดจบคนตรงหน้าไม่รีรอ มันจับผมคว่ำลงอีกครั้ง ก่อนที่เจ้าตัวจะพยายามจัดท่าให้ผมอยู่ในท่าคุกเข่า โดยที่ตัวโน้มลงนอนติดกับเตียง โดยที่ขาหนักๆ ของอีกคนก็ทับขาผมไว้ไม่ให้ขยับ ส่วนหัวก็โดนกดไว้โดยมือหนานั่น สรุปตอนนี้ผมถูกจัดให้อยู่ในท่าโก้งโค้งโดยปริยาย “ทำอะไรวะ...!”
   ผมสะดุ้ง เมื่อไอ้ธามมันใช้มือว่างๆ อีกข้างของตัวเองเอื้อมมาปลดกระดุมกางเกงยีนของผมอย่างง่ายดาย ก่อนที่เจ้าตัวจะดึงกางเกงทั้งหมดรวมถึงกางเกงในให้ลงมากองรวมอยู่ที่ต้นขาของผมในทีเดียว
   “อึก !”
   ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไม่กล้าแม้แต่ส่งเสียง ได้แต่ซุกหน้าตัวเองลงกับที่นอน เพราะรู้ว่าตอนนี้ก้นที่เปลือยเปล่าของตัวเองต้องลอยเด่นอยู่ตรงหน้าไอ้ธามแล้วแน่นอน “สีชมพูจริงๆ ด้วย...”
   ผมสะดุ้งโหยงอีกครั้งเมื่อรู้ได้ถึงปลายนิ้วเย็นๆ เพราะอุณหภูมิที่เกิดจากแอร์ในห้อง แตะลงบนช่องทางด้านหลังของผมเบาๆ ตอนนี้มือที่เคยกดหัวผมไว้เปลี่ยนเป็นรั้งสะโพกของผมไว้แทน และอีกข้างก็กำลังเล่นอยู่กับทางด้านหลังของผมอย่างนึกสนุก
   แต่ผมไม่สนุกด้วยซักนิด !
   “อะ...ไอ้ธาม...”
   “ตรงนี้ของมึงมันตัดกับสีผิวสุดๆ เลยว่ะ ”
   “หุบปากไปเลย !”
   “หุบก็ได้ ”
   “อ๊ะ...!” ผมเบิกตาโพลง เมื่อรู้ได้ถึงความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้น ก่อนจะรีบเอี้ยวตัวไปมองที่ต้นเหตุทันที ก่อนที่จะหัวใจเต้นแรงขึ้นมาเมื่อสบเข้าสายตาของอีกฝ่าย โดยที่ใครจะคิดว่าตอนนี้ปลายลิ้นของไอ้ธามมันกำลังแตะเข้าที่ช่องทางด้านหลังของผมจังๆ ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไอ้คนบ้านั่นคิดจะทำอะไร “ยะ...อย่าทำ...”
   “หึ...”
   สิ้นเสียงของไอ้ธามก็ทำให้รู้ได้ทันทีว่าคำพูดของผมไม่ได้มีค่าอะไรซักนิด ลิ้นร้อนของเจ้าตัวค่อยละเลงอยู่ที่ช่องทางด้านหลังของตัวเองจนรู้สึกวูบวาบไปหมด ในใจก็คิดภาวนาขอให้มันหยุดการกระทำแบบนี้ซักที เพราะตรงส่วนนั้นมันไม่ใช่ที่ที่จะทำแบบนี้ซักนิด “มะ...ไม่รังเกียจหรือไง !”
   “...”
   “อื้อ...”
   บ้าเอ๊ย !
   ผมหันกลับมาซุกหน้าลงกับที่นอนอีกครั้ง มือก็ขยับไปมาทั้งๆ ที่มันยังคงถูกพันธนาการไว้แน่นเหมือนเดิม ราวกับคนทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่ขนจะลุกชันทั้งตัวกับความรู้สึกแปลกใหม่ในตอนที่ไอ้ธามมันพยายามแยงลิ้นเข้ามาในช่องทางคับแคบนั่น ซึ่งมันทำแบบนั้นอยู่หลายที ส่วนตัวเองก็ได้แต่กัดปากแน่น รู้สึกเหนื่อยหอบทั้งๆ ที่นอนอยู่เฉยๆ จนตอนนี้ผมแอบสงสัยอยู่ว่าหัวใจได้เชื่อมโยงกับส่วนหลังนั่นหรือเปล่า เพราะตอนนี้มันเต้นตุบตับแข่งกันมั่วไปหมด ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น สิ่งที่ไม่น่าเป็นไปได้คือน้องชายของผมก็เริ่มตื่นตัวแล้วด้วย
   “ว้าว มีอารมณ์แล้ว ”
   “แฮ่ก...” ผมหอบหายใจออกมาทันทีหลังจากที่เกร็งตัวอยู่นานโดยที่ไม่สนใจคำพูดไร้สาระนั่น รู้สึกว่าตัวเองเสียพลังงานไปเยอะจริงๆ ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ทำอะไร ก่อนที่ตัวเองจะต้องกลับมาเกร็งตัวอีกครั้ง เมื่อรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่กำลังจ่ออยู่ที่ปากทางเข้า “ไม่เอา...อ๊ะ...!”
   ยังไม่ทันที่จะปฏิเสธไอ้ธามมันก็ดันไอ้ก้อนกลมๆ สีชมพูดที่เจ้าตัวเคยโยนทิ้งไปเมื่อซักครู่เข้าไปข้างในตัวผมทันที โดยใช้น้ำลายที่ตัวเองละเลงไว้เมื่อซักครู่เป็นตัวล่อลื่นทำให้มันผลุบเข้าไปอย่างง่ายดาย ก่อนที่เจ้าตัวจะใช้นิ้วเรียวนั่นดันไอ้ก้อนกลมๆ ที่กำลังสั่นนั่นเข้าไปให้ลึกขึ้น
   “อ๊ะ...อื้อ...!”
   “ถ้ามึงชอบ งั้นกูจัดให้แรงสุดเลยแล้วกัน ”
   “อึก...!”
   ผมเบิกตาโพลง เมื่อแรงสั่นสะเทือนเพิ่มระดับขึ้นมาเป็นเท่าตัวจริงๆ ก่อนที่ทางด้านหลังจะเกร็งอัตโนมัติ จนมันรัดสิ่งนั่นไว้แน่น แต่ยิ่งทำแบบนั้นความรู้สึกที่เกิดขึ้นก็ยิ่งรุนแรงขึ้น จนผมพยายามขยับตัวหนี แต่ไอ้ธามก็ยังคงรั้งสะโพกผมไว้แน่น ก่อนที่เจ้าตัวจะค่อยๆ ใช้ลิ้นเตะย้ำๆ ที่ปากทางเข้านั่นเบาๆ ยิ่งเพิ่มรู้สึกเข้าไปอีก น้องชายของผมตอนนี้ตื่นตัวเต็มที่จนปวดไปหมด ก่อนที่ปากนั่นจะคาบที่สายสีชมพูที่ห้อยออกมาจากช่องทางนั่น แล้วดึงแรงๆ จนไอ้ลูกกลมๆ ที่กำลังสั่นสะเทือนอยู่ ครูดเข้ากับช่องทางแคบนั่นจนหลุดออกมา
   พึด ~!
   “อ๊างงง ~”
   “หือ...”
   “อึก...”
   หะ...เหี้ยแล้ว
   นะ...นั่นไม่ใช่เสียงกู !
   “หืม...เสียงดี ไม่ผิดหวังจริงๆ ที่ใช้ไอ้นี่ ”
   “มะ...ไม่จริง”
   “ขอใหม่อีกรอบได้มั้ย ไอ้เสียงเมื่อกี้น่ะ”
   “...”
   “อ๊างงง ~”   
   “ไอ้เหี้ยธาม !”
   ผมซุกหน้าลงกับที่นอนด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว โดยเฉพาะตอนที่ไอ้ธามมันล้อเลียนเสียงบ้าๆ นั่น โดยที่ใช้มือทั้งสองข้างที่ติดกันอยู่กุมหัวตัวเองไว้ราวกับกำลังหนีความจริง ปากก็ขมุบขมิบคำว่า ‘ไม่จริง’ อยู่หลายต่อหลายครั้ง ที่สำคัญเสียงหัวเราะของไอ้คนเฮงซวยที่เป็นต้นเหตุก็ดังอยู่ไม่ห่างด้วย
   แค่นี้กูก็อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหนแล้ว !   
   “ลองใส่เข้าไปอีกครั้งดีกว่า ”
   “หยุดเลย !”
   “ว่าแต่มึงยังไม่เสร็จใช่มั้ย ?”
   “...” ผมได้แต่เม้มปากแน่นไม่ตอบอะไรไอ้ธาม
   ใครจะไปพูดออกไปได้ล่ะ ว่า ‘เกือบเสร็จ’
   ให้ตายสิ  !
   พรึบ !
   ไอ้ธามมันผลักร่างผมให้นอนลง ซึ่งตัวเองก็ล้มลงนอนตะแคงตามแรงนั่นทันที ก่อนที่เจ้าตัวจะปลดกางเกงตัวเองออกอย่างไม่รีรอ ไม่นานนักท่อนร่างของคนตรงหน้าก็เปลือยเปล่า ก่อนที่ไอ้ธามมันจะเอื้อมมือมาดึงกางเกงที่กองรวมอยู่ที่ต้นขาผมออกเช่นกัน ซึ่งผมไม่รอให้โอกาสหลุดมือ ใช้เท้าถีบร่างหนานั่นทันที แต่เหมือนจะไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เมื่อไอ้คนที่ผมจู่โจมมันใช้มือจับขาผมไว้ทัน
   หมับ !
   “มุกเก่าไป ไปคิดมาใหม่นะ เหี้ยมืด”
   “บ้าเอ๊ย !” ตัวเองที่ทำได้แต่สบถ ตอนนี้นอนร่างเปลือยเปล่าเรียบร้อย หลังจากที่ไอ้ธามมันดึงกางเกงผมจนหลุดออกไปจากตัวทั้งหมด ก่อนจะสังเกตได้ว่าตอนนี้สายตาของคนตรงหน้ากำลังสำรวจร่างกายผมจนทั่ว “มองเหี้ยไรนักหนา รีบๆ เอา ให้เสร็จ มึงกับกูจะได้จบกันซักที !”
   “ถอดใจแล้วหรือไง ?”
   “เหอะ !”
   ผมเค้นเสียงก่อนจะเบือนหน้าหนีไอ้ธาม เพราะเบื่อขี้หน้ามันเต็มที ตอนนี้ยอมรับว่าถอดใจที่จะดิ้นรนหนีแล้ว เพราะยังไงดูท่ามันก็ไม่ปล่อยผมไปง่ายๆ หรอก “อยากจบกับกูมากขนาดนั้นเลยงั้ย ?!”
   “มันก็แน่อยู่แล้ว !”
   “เออ งั้นเดี๋ยวจัดให้ตามคำขอเลยแล้วกัน !”
   หลังจากจบคำพูดของไอ้ธามจับให้ผมนอนหงายดีๆ ซึ่งผมเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรแล้ว แต่ก็แอบกลัวเล็กน้อยเมื่อมันดันขาผมขึ้นจนเกือบแนบกับหน้าอก จนสะโพกลอยสูง ก่อนที่นิ้วเรียวขอคนตรงหน้าจะค่อยสอดใส่เข้ามาข้างในช่องทางคับแคบนั่นช้าๆ ทำให้อึดอัดเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไร ไอ้ธามมันขยับนิ้วเข้าออกจากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้ว ซึ่งผมก็ได้แต่หลับตาแน่นรับถึงเสียดสีเบาๆ แต่ความรู้สึกเสียวซ่านที่เกิดขึ้นนั้นมากพอจนเกือบจะทำให้ผมหลุดครางออกมา
   “อื้อ...”
   “เหมือนจะใช้ได้แล้วแฮะ...” ไอ้ธามมันพูดเสียงเบา ก่อนจะถอนนิ้วตัวเองออกไป ซึ่งทำให้ช่วงล่างของผมรู้สึกโล่งขึ้นมาทันที ก่อนที่ร่างหนาตรงหน้าจะยืดตัวเองขึ้นอยู่ในท่าคุกเข่า มันมองผมด้วยสายตาที่สื่อความหมาย แต่ตัวผมเองก็ไม่สามารถอ่านออกเหมือนกันว่าเจ้าตัวต้องการจะสื่ออะไร ไอ้ธามชักรูดน้องชายของตัวเองอยู่ซักพัก ก่อนที่เจ้าตัวจะแทรกตัวเข้ามาที่ระหว่างขาของผม แล้วดันขาผมขึ้นอีกครั้ง ส่วนปลายแท่งร้อนของไอ้ธามก็จ่อเข้าที่ปากทางเข้าของผมพอดี จนตัวเองต้องหลับตาแน่น เมื่อนึกถึงความเจ็บปวดที่เคยผ่านมาเมื่อคราวก่อนตอนที่โดนสอดใส่เข้ามา แต่ไม่นานนักเสียงกระซิบเบาๆ ของคนตรงหน้าก็ดังขึ้น ผมจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นก็เห็นว่าใบหน้าของไอ้ธามอยู่ไม่ห่างนัก มันโน้มตัวเข้ามาใกล้ แล้วกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากผมเบาๆ หนึ่งครั้ง “ใส่เข้าไปหมดแล้วนะ ”
   “ไม่เห็นรู้สึก...”
   “หึ ”
   สวบ !
   “อั๊ก...!” ผมลืมตาโพรงเมื่อไอ้ธามมันกระแทกแท่งร้อนขนาดเขื่องของมันเข้ามาจนสุดในทีเดียว จนผมรู้สึกเจ็บและจุกไปหมด แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้เพราะมันไม่ได้เจ็บปวดมากมายเท่าครั้งที่แล้ว แต่ก็ยังเจ็บอยู่ดี “อ๊ะ...เบา...”
   ผมพูดขึ้นราวกับคนไม่มีแรง หลังจากที่คนตรงหน้าค่อยๆ ขยับช่วงล่างของตัวเองออกจนเกือบสุดแล้วกระแทกเข้ามาใหม่
   สวบ !
   “แฮ่ก...อื้อ...”
   “สุดยอด...”
   พับ ~ พับ ~ พับ ~
   เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นอย่างรุนแรง เมื่อไอ้ธามมัน ‘รีบๆ เอา’ ตามคำขอของผมจริงๆ เจ้าตัวถอนของตัวเองไปเกือบสุด ก่อนจะกระแทกกลับเข้ามาแรงๆ อยู่หลายต่อหลายครั้ง ส่วนร่างกายของตัวเองก็ได้แต่ขยับตามแรงจากคนตรงหน้าเท่านั้น ที่สำคัญความเจ็บ ความจุกเมื่อซักครู่เริ่มมีความเสียวซ่านแล่นเข้ามาแทนที่ จนผมเริ่มทำตัวไม่ถูกกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นใหม่ ได้แต่เผลอหลุดครางออกมาหลายครั้งเพื่อบรรเทาความเสียว ก่อนที่น้องชายของผมจะปวดหนึบสุดๆ จนตัวเองต้องเอื้อมมือทั้งสองข้างที่ติดกันไปช่วยให้ตัวเองสำเร็จความใคร่ให้เร็วที่สุด แต่ก็โดนไอ้ธามมันปัดออก จนผมได้แต่ทำหน้าทรมานอยู่แบบนั้น ก่อนที่เจ้าตัวจะโน้มหน้าลงมาแล้วดูดเข้าที่หัวนมผมแรงๆ ทั้งๆ ทีช่วงล่างก็ยังทำหน้าที่ของตัวเองไม่หยุด
   “อ๊ะ...ยะ...อย่า...อื้อ...”
   “...”
   “จะ...เสร็จ...จะเสร็จ...แล้ว...”
   ...
   กึก
   ...
   ...
   ...
   “ยะ...”
   หยุดทำไมวะ !
   “หึ...” ไอ้ธามมันเค้นเสียงเบาๆ หลังจากที่เจ้าตัวผละหน้าออกจากหน้าออกของผมแล้วมองกลับมานิ่งๆ มือก็ลูบเข้าที่ใบหน้าที่กำลังแสดงออกว่าทรมานสุดๆ ของผมเบาๆ “มึงอย่าลืมซะล่ะ ว่าถ้ากูทำให้มึงเสร็จได้จากด้านหลังเมื่อไหร่ แสดงว่าตอนนั้นถือว่ามึงคบกับกูแล้วนะ ไอ้เหี้ยมืด”
   “มะ...ไม่...อ๊ะ...”
   สวบ !
   ไอ้ธามมันกระแทกช่วงล่างเข้ามาอีกครั้ง โดยที่ใบหน้าของมันอยู่ไม่ห่างจากใบหน้าผม สายตาของคนตรงหน้าจ้องมองมาที่ผมอย่างไม่วางตา เหงื่อก็ผุดออกมาเล็กน้อย ก่อนที่นิ้วเรียวของคนตรงหน้าจะแทรกเข้ามาตามเส้นผมที่ยาวของผมเบาๆ แล้วเสยขึ้น ไอ้ธามมันมองใบหน้าของผมจนทั่วราวกับสำรวจ ก่อนที่ใบหน้านั่นจะยกยิ้มเบาๆ
   “ถึงมึงอยากจบแค่ไหน แต่กูคงจบให้มึงไม่ได้แล้วว่ะ...”
   “...”
   “โทษทีนะเมีย ”


-+-+-+-+-+-+-
- แทน -
อ๊างงง ~

#สามารถให้กำลังใจกันได้ในเพจ สาววายผู้ลึกลับค่า https://web.facebook.com/YaoiMysteriousGirl/?ref=aymt_homepage_panel
Thank You !

ออฟไลน์ rk

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2

ออฟไลน์ นางสาวกานาเลส

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ธาม ติดใจแทน แล้วสิ
ที่จริงธาม อาจผูกพันกับแทน
ตั้งแต่ตอนที่ยังท้าแข่งกันไป กันมา
แล้วพอมีสัมพันธ์กัน มันเลยผูกพันกับธาม
ทิม อาจชอบแทนมาก่อนเช่นกัน
แต่แทน คบหญิงตลอด ทิมเลยนิ่งๆ
แต่เห็นธาม มาป้วนเปี้ยนแทน
เลยทำให้ทิม ตื่นตัว
      :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2925
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
ความสัมพันธ์ยังคลุมเคลือ แต่ความหื่นนั้นกินขาดไปแล้วววววววว :pighaun: :pighaun: :pighaun:

ออฟไลน์ Coffeeblack

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เจอแบบนี้แทนไม่รอดแน่ๆ  :jul1:

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5666
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44

ออฟไลน์ สาววายผู้ลึกลับ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Chapter 8
เจ็บ ป่วย ดูแล...



   “ซี๊ดดด ~”
   ผมซี๊ดปากเบาๆ เมื่อตัวเองค่อยๆ ยันตัวให้ลุกขึ้นนั่ง โดยพยายามนั่งแบบเอียงๆ เนื่องจากช่องทางด้านหลังที่เพิ่งถูกใช้งานไปหมาดๆ ตอนนี้กำลังแสบสุดๆ เพราะแรงเสียดสีที่รุนแรงจากไอ้ธาม และตอนนี้คนทำก็นอนนิ่งอยู่ข้างๆ ผมนี่เอง
   ปึ๊ก !
   ผมใช้มือที่ติดกันเพราะกุญแจมือกระแทกหน้าอกไอ้คนที่นอนอยู่แรงๆ สองสามที ในที่สุดมันก็ลืมตาขึ้นมองผมแบบเซ็งๆ และไม่วายที่จะเอื้อมมือมาลากผมให้ล้มลงนอนเหมือนเดิม แถมเจ้าตัวยังกอดเอวผมไว้อีกต่างหาก
   “ไอ้ธาม !”
   “งืม...”
   “ตื่นเดี๋ยวนี้เลย !”
   “ขอพักแปป เดี๋ยวค่อยต่อ...”
   “ต่อเหี้ยไร !”
   ผมใช้มือทั้งเขย่า ทั้งทุบตัวมัน จนในที่สุดเจ้าตัวก็ลืมตาขึ้นมองแบบเหลืออด ก่อนที่มันจะพลิกตัวขึ้นค่อมผมอีกครั้ง แล้วจับมือทั้งสองข้างที่ติดกันของผมไว้เหนือหัว “ไหน อยากได้ท่าไหน เดี๋ยวกูจัดให้เลยมา”
   “กูจะเอากุญแจ ไม่ใช่ให้มึงตื่นมาเอาต่อ !”
   “กุญแจ ?”
   “...!”
   ผมมองคนตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนที่มันจะเหลือบมองมือที่ติดกันอยู่ของผม แล้วร้องอ๋อออกมายาวๆ “อ๋อออ  ~”
   “เอากุญแจมาให้กูเดี๋ยวนี้เลย !”
   “คร้าบๆ ”
   มันทำเสียงกวนประสาทก่อนจะยอมลุกออกจากตัวผมไปแต่โดยดีด้วยสีหน้ายิ้มๆ ก่อนที่ไอ้ธามมันจะเดินไปที่โต๊ะคอมของตัวเอง ซึ่งสภาพของมันก็ไม่ต่างจากผมนัก เพราะเจ้าตัวเองก็ล่อนจ้อนไม่มีอะไรปกปิดร่างกายเช่นกัน แต่ความหน้าด้านของมันนั้นเลยทำให้ไม่สะทกสะท้านกับสายตาของผมที่แสดงออกมาเท่าไหร่ ก่อนที่เจ้าตัวจะก้มเอากล่องบางอย่างออกมาจากใต้โต๊ะ แล้วคุ้ยอยู่ซักพัก...
   ...
   ...
   ...
   “ไม่มี...”
   “วะ...ว่าไงนะ !?”
   “ไม่มีกุญแจ”
   “ไอ้...!” ผมที่อยากจะด่ามันเต็มแก่ แต่ก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่ามันดี เลยได้แต่จิ๊ปากออกมาด้วยความอารมณ์เสีย
   “ซะที่ไหนล่ะ ” สิ้นเสียงนั้น ความอดทนของผมก็ขาดสะพรึง พยายามลากสังขารของตัวเองตรงปี่เข้าไปบีบคอร่างสูงที่ยืนหัวเราะอยู่ไม่ห่างนัก ไอ้ธามมันเลยได้แต่หัวเราะแล้วก็พยายามจับมือของผมที่มุ้งเป้าไปที่คอของมัน “จะฆ่ากันเลยงั้ย ?”
   “มึงมันสมควรตาย !”
   “ถ้ากูตายมึงก็เป็นม้ายสิ ”
   “ไอ้...!”
   โอ๊ย คิดคำด่ามันไม่ออกจริงๆ ให้ตายสิ !
   “โอ๋ๆ อย่านอยด์ดิ มานี่ เดี๋ยวกูเอากุญแจออกให้”
   “ไม่ต้อง เดี๋ยวกูไขเอง เอากุญแจมา !”
   “มึงจะไขยังไง ใช้ปากไขงั้ย ?”   
   “เออ เรื่องของกูเหอะ !”
   “อย่ามางี่เง่า !” ไอ้ธามมันทำหน้าไม่สบอารมณ์ก่อนจะลากผมกลับมานั่งที่เตียง ตามด้วยตัวมันเองก็นั่งลงอยู่ข้างๆ “ปากมึงน่ะ เอาไว้ใช้ทำอย่างอื่นมีประโยชน์กว่าเยอะ”
   “เอาไว้ด่ามึงสินะ”
   “เปล่า เอาไว้อม... ”
   พลั๊ก !
   คำพูดที่หยุดคำสุดท้ายของไอ้ธามทำให้ผมหน้าขึ้นสีก่อนจะผลักหน้าอกมันแรงๆ อีกหนึ่งที แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจอะไรออกมา ได้แต่หัวเราะ แล้วคว้ามือของผมไป ซึ่งผมก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรจนกระทั่งมันไขกุญแจมือนี่จนเสร็จ ผมจึงรีบลุกขึ้นหนีจากไอ้คนบ้าตรงหน้าทันที
   “จะไปไหน ?”
   “ห้องน้ำอยู่ไหน ?”
   “จะไปชักว่าวเหรอ ?” ผมมองมันด้วยความอารมณ์เสีย เจ้าตัวเลยได้แต่ยิ้มกวนประสาท ก่อนจะลุกขึ้นแล้วแสร้งดึงหัวผมเข้าไปซบไหล่ “โอ๋ๆ เดี๋ยวพาไป ”
   “...”
   “จริงๆ แล้วมันอยู่ตรงนั้น” ไอ้ธามมันยอมตอบหลังจากที่ผมเงียบแล้วมองมันเหมือนเดิม พลางชี้ไปที่ประตูสีเทาที่ค่อนข้างจะกลมกลืนกับผนังห้องนอน จนตอนแรกผมไม่คิดว่าจะมีห้องน้ำอยู่ในนี้ด้วยซ้ำ ก่อนที่เจ้าตัวจะแสร้งเป็นพูดขึ้นมาลอยๆ “ทำเป็นงอนเป็นผู้หญิงไปได้”
   “เหอะ !” ผมเค้นเสียงก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูห้องน้ำนั่นทันที แต่ก็อดจะหันไปโวยวายใส่ไอ้เจ้าของห้องอีกรอบไม่ได้ เมื่อมันเองก็เดินตามผมมาติดๆ “มึงจะตามกูมาทำไมวะ !”
   “จะมาช่วย”
   “ห๊ะ ?”
   “ก็จะล้างตรงนั้นไม่ใช่เหรอ ?” มันว่าก่อนจะชำเลืองมองตรงสะโพกผม ซึ่งทำเอาตัวเองถึงกับหน้าขึ้นสีเมื่อเห็นรอยยิ้มที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนจากสายตาของคนตรงหน้า “ล้างคนเดียวมันจะสะอาดงั้ย กูดันเผลอ ‘ฉีด’ ไว้เยอะซะด้วยสิ ”
   “อะ...ไอ้เหี้ยธาม หุบปากไปเลย !” ผมด่ามันเสียงดัง ก่อนจะรีบพาตัวเองเข้าห้องน้ำทันที แต่คนที่อยู่ด้านหลังก็เดินตามมาติดๆ มันผลักผมเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะพาตัวเองเข้ามาด้วย “มึงจะเข้ามาทำไม เดี๋ยวกูอาบเอง !”
   “...”
   “ไอ้เหี้ยธาม !”
   “หุบปากดิ” มันว่าก่อนจะกระโจนเข้ามาตะครุบตัวผมเข้าแล้วดันไปจนเกือบติดกับผนัง ซึ่งเป็นตำแหน่งอยู่ใต้ฝักบัวพอดี ก่อนที่คนตรงหน้าจะเอื้อมไปเปิดฝักบัวจนกระทั่งน้ำเย็นๆ ค่อยๆ รดลงบนร่างกายของผม
   หนาว...
   “อะ...!” ผมเผลอร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อไอ้ธามมันเอื้อมมือมาคล้องเอวผมแล้วดึงเข้าหาตัว พลางล็อกไว้แแน่น โดยปล่อยให้น้ำจากฝักบัวไหลลงมาเรื่อยๆ ก่อนที่มืออีกข้างของอีกฝ่ายจะเอื้อมมาแถวๆ สะโพกของผม จนตัวเองสะดุ้งเฮือก “อะ...ไอ้ธาม...อึก...!”
   นิ้วเรียวของคนตรงหน้าค่อยสอดใส่เข้าไปในช่องทางคับแคบของผมอีกครั้ง ทำให้ผมหลับตาแน่นทันทีเนื่องจากแสบสุดๆ ก่อนที่จะรู้สึกแปลกๆ เมื่อรู้สึกว่ามีของเหลวจำนวนไม่น้อยกำลังไหลย้อนออกมาจากทางนั้น ด้วยความสงสัยทำให้ตัวเองค่อยๆ ก้มลงมองจนเห็นได้ว่าน้ำสีขาวขุ่นจำนวนมากกำลังไหลย้อยลงมาตามง่ามขาเป็นทาง
   หะ...เหี้ย !
   “เยอะจริงๆ ด้วย ”
   “พะ...พอแล้ว เดี๋ยวกูจัดการเอง !” ผมว่าก่อนจะออกแรงทั้งหมดผลักไอ้ธามออก ซึ่งมันเองก็ถอยหลังไปตามแรงของผมทันที ก่อนที่ตัวเองจะเอื้อมไปหยิบฝักบัวลงมา แล้วค่อยๆ ฉีดไปที่ช่องทางด้านหลัง แล้วใช้นิ้วตัวเองกดเบาๆ เพราะไม่กล้าควานเข้าไป ก่อนจะต้องซี๊ดปากออกมาเมื่อมันรู้สึกแสบสุดๆ โดยที่ลืมไปว่ามีอีกหนึ่งสิ่งมีชีวิตกำลังยืนมองการกระทำของผมอย่างไม่วางตา “มึงจะมายืนมองกูทำไมห๊ะ มีอะไรก็ไปทำดิ !”
   “ให้ทำจริงดิ ?”
   “เออ !” ผมตอบแบบส่งๆ โดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมองมันด้วยซ้ำ ก่อนที่จะต้องตกใจเมื่อไอ้ธามมันเข้าจู่โจมผมอีกครั้ง จนตัวเองถอยไปกระแทกกับผนังห้องน้ำเย็นๆ ตามด้วยใบหน้าขาวที่ซุกเข้ามาที่ซอกคอทันที ตัวเองเลยได้แต่ดันใบหน้านั่นแล้วถามออกไปด้วยความอารมณ์เสีย “เป็นบ้าอะไรอีกวะ !”
   “ก็มึงบอกให้ทำ”
   “ห๊ะ ?!”
   “หึ...” มันเค้นเสียงอยู่แค่นั้น ก่อนจะซุกไซร้เข้ามาที่ซอกคอผมอีกครั้ง พลางจับมือของผมที่พยายามดันหน้ามันออกไว้แน่น
   “หยุด !”
   “...”
   “ไอ้ธาม กูบอกให้หยุด !”
   “จะให้กูหยุดได้ไง ในเมื่อมึงออกจะเชิญชวนกูซะขนาดนี้...”
   “กูไปเชิญชวนมึงตอนไหน...โอ๊ย !” ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อโดนไอ้ธามขบลงต้นคอตัวเองแรงๆ ซึ่งเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันแล้วไม่รู้ จนตอนนี้ตามตัวของตัวเองเต็มไปด้วยรอยแดงเต็มไปหมด แทบไม่มีที่ว่างพอจะให้ทำรอยอีกแล้วด้วยซ้ำ “เจ็บ...”
   ไอ้ธามมันหยุดกัดผมทันทีเมื่อตัวเองพูดแบบนั้นออกไป ก่อนที่คนตรงหน้าจะคลายมือที่จับแขนผมไว้ออก พลางขยับขึ้นมาลูบเข้าที่ข้างใบหน้าเบาๆ “มึงเป็นอะไร ?”
   “เจ็บ...”
   “...”
   “แล้วก็หนาว...”
   “แต่กูแข็งแล้ว”
   “...”
   “ทนหน่อยแล้วกัน”
   ว่าจบคนตรงหน้าก็ดันหลังผมติดกับผนังห้องน้ำอีกครั้ง เพื่อให้ทรงตัว พลางยกขาของผมขึ้นข้างหนึ่งจนลอยสูง แล้วรีบแทรกตัวเข้ามาระหว่างขา “มะ...ไม่เอาแล้วไอ้ธาม”
   “...”
   “มะ...อึก !”
   สวบ !
   ผมลืมตาโพลงด้วยความเจ็บเสียด เมื่อแท่งร้อนของไอ้ธามมันแทรกเข้ามาในช่องทางของตัวเองทีเดียวจนสุด โดยที่ไม่ต้องเบิกทาง ก่อนที่ขาข้างหนึ่งที่ใช้ทรงตัวจะเขย่งแล้วเกร็งแน่นเมื่อคนตรงหน้าค่อยๆ ขยับสะโพกช้าๆ ผมจึงต้องเอื้อมมือไปคล้องคอไอ้ธาม แล้วซบใบหน้าลงที่ข้างหัวไหล่มันอย่างช่วยไม่ได้ ซึ่งตอนนี้มีแต่ความเจ็บเท่านั้นที่กำลังเกิดขึ้น และที่สำคัญร่างกายของผมก็เริ่มจะไม่ไหวแล้วด้วย มีเพียงเสียงเสียดสีของสิ่งที่กำลังเข้าออกในตัวผมเท่านั้นที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
   ไม่ไหว
   “อ่าส์...”
   “อะ...ไอ้ธาม...พอ...”
   “...”
   “หนาว...” ผมพูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนแรง เพราะรู้สึกตาเริ่มพร่ามัวขึ้นมา ทั้งๆ ที่ช่วงล่างยังคงรับแรงกระแทกอยู่เรื่อยๆ แต่แทบจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว ซึ่งตอนนี้มีเพียงร่างกายของคนตรงหน้าเท่านั้นที่เป็นตัวยึดเหนี่ยวไม่ให้ผมล้มลง
   ...
   “ไอ้แทน !” เสียงของไอ้ธามเป็นตัวทำให้สติของผมยังไม่ลอยหายไป ก่อนที่มันจะรีบถอนส่วนของตัวเองออกจากตัวผมทันที แล้วใช้มือข้างที่จับขาผมยกขึ้นเปลี่ยนมาจับใบหน้าที่ไม่สู้ดีของผมให้เงยขึ้น ส่วนอีกข้างก็ล็อกเอวผมไว้เหมือนเดิมเพื่อไม่ให้ล้มลง “แม่งเป็นอะไรวะ !?”
   มันพูดเสียงดัง ซึ่งไม่ต้องรอผมตอบ เจ้าตัวก็รีบพยุงร่างที่ไร้แรงของผมออกจากห้องน้ำมาที่เตียงนอนทันที ซึ่งมันไม่รอช้ารีบจับผมให้นอนลง แล้วเอาผ้าห่มผืนใหญ่มาคลุมไว้ ก่อนที่ไอ้ธามมันจะรีบวิ่งไปหาบางอย่าง และกลับมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวสีขาวหนึ่งผืน ผมที่ยังคงมีสติอยู่บ้าง เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูตกใจ และวิตกกังวลของมันจึงค่อยๆ ยกมือขึ้นแล้วเอื้อมไปหาคนตรงหน้าช้าๆ มันเองก็ทำท่าจะเอื้อมมือมาจับผมเช่นกัน ก่อนที่การกระทำนั้นจะหยุดลงพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันทีเมื่อผมขยับนิ้วเหลือเพียงนิ้วกลางให้ พร้อมกับคำพูดสุดท้ายที่ผมมอบให้มันก่อนจะหมดสติลง
   ...
   “K...”

[Time : Say]
   ผมเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ตัวเองเพิ่งจัดการกับอารมณ์ที่ค้างคาเมื่อซักครู่เสร็จ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาร่างสีเข้มที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าของไอ้แทนตอนนี้ไม่สู้ดีนัก แถมไข้ยังขึ้นอีกต่างหาก ก่อนที่ผมจะหยิบยาพาราสองเม็ดขึ้นมาจากบนโต๊ะหลังจากที่ป้านวลเอาขึ้นมาให้ได้ซักพัก
   แอบรู้สึกผิดเลยทีเดียว...
   “ไอ้แทน” ผมเรียกมันหลังจากที่ตัวเองนั่งลงข้างๆ พลางใช้มือสะกิดร่างนั้นเบาๆ “ไอ้เหี้ยมืด ตื่นแปปดิ !”
   “อย่า...” เสียงแหบนั่งดังขึ้น ทั้งๆ ที่ดวงตายังคงหลับอยู่ ก่อนที่ร่างนั่นจะค่อยเปลี่ยนเป็นนอนตะแคงแล้วหันหลังให้ผมแทน “มายุ่ง...”
   ฟรุบ !
   ผมดึงร่างมันให้หันกลับมาที่เดิมก่อนจะกดไล่ของคนป่วยให้นอนหงายไว้ ก่อนที่ตานั่นจะค่อยๆ สลึมสลือขึ้น พลางทำหน้าไม่พอใจ “ลุกมากินยาก่อน !”
   “...”
   “ถ้ามึงไม่ลุก กูจะเอายายัดรูจมูกมึงเดี๋ยวนี้ล่ะ” ดูเหมือนคำพูดของผมจะทำให้มันยอมขยับตัวขึ้นมาบ้าง ในที่สุดไอ้แทนมันก็ยอมพยุงสังขารของตัวเองค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง แล้วแบมือขึ้น ผมจึงวางยาให้มัน แล้วยื่นแก้วน้ำให้ “หึ...”
   ทำเป็นดื้อไปได้ ไอ้บ้าเอ๊ย !
   มันยืนแก้วที่เหลือน้ำอยู่ค่อนแก้วคืนมาให้ ก่อนที่คนตรงหน้าจะทำท่ามึนๆ เหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง แล้วถามขึ้น “มีหมอนข้างมั้ย ?”
   “...”
   “อ่า กี่ทุ่มแล้ว ?” มันสะบัดหน้าตัวเองเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นใหม่ ซึ่งใครจะรู้ว่าท่าทางของมันก่อนหน้านี้จะแอบกระตุกใจผมเล็กน้อย
   “ห้าทุ่มกว่าแล้ว”
   “งั้นเดี๋ยวกูกลับ...”
   “นอนนี่ล่ะ คิดว่าร่างกายตัวเองดีมากมั้ง อย่ามาอวดเก่ง”
   “แล้วใครมันเป็นคนทำล่ะ !”
   “มึงอย่ามาเถียงไร้สาระ นอนซะ !”
   “ไอ้...!” ผมรีบดันร่างตรงหน้าให้นอนลง หลังจากที่ดูแล้วว่าคนตรงหน้าจะไม่ยอมหยุดปากง่ายๆ ก่อนที่มันจะจิ๊ปากออกมาด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ยอมหลับตาลงแต่โดยดี
   “แล้วยังจะเอาหมอนข้างอีกมั้ย ”
   “ไม่เอาแล้ว !” มันว่าเสียงแข็งก่อนจะเปลี่ยนเป็นนอนตะแคงแล้วกอดตัวเองไว้ ซึ่งเตียงของผมเป็นเตียงโล่งๆ มีเพียงหมอนหนุนกับผ้าห่มเท่านั้น เพราะผมคิดว่าอย่างอื่นมันค่อนข้างจะเกะกะ แล้วผมก็ไม่ใช่คนติดหมอนข้างด้วย จึงไม่แปลกที่มันจะไม่มีติดเตียงไว้
   “รอแปปแล้วกัน”
   ผมว่าก่อนจะเดินมาหยิบกางเกงนอนขึ้นมาสวมลวกๆ แล้วกลับไปที่เตียงพลางพาตัวเองแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มที่มีอีกคนนอนอยู่ ทำให้เจ้าตัวรีบเบี่ยงตัวหันกลับมาทางผมทันที “ทำอะไร ?”
   “ขึ้นเตียงแล้วก็ต้องนอนดิ”
   “...”
   “หรือจะให้ทำอย่างอื่น ?”
   “เหอะ !” ไอ้แทนมันเค้นเสียงก่อนจะหันตัวกลับไปทางเดิม แถมยังขยับตัวให้ออกห่างจากผมอีกต่างหาก
   ท่าทีแบบนี้ของมันนี่ล่ะ ที่ชวนให้ผมอยากจะทำ ‘อะไร’ หลายๆ อย่างซะจริงๆ
   “หันมานี่มา” ผมว่าก่อนจะเอื้อมมือไปดึงไหล่กว้างของคนตรงหน้าให้หันมา แต่เจ้าตัวก็ดื้อดึงไว้
   “ไม่เอา”
   “บอกให้หันมา” ผมกระชากไหล่มันอีกแรงๆ อีกครั้งครั้ง โดยลืมไปว่ามันกำลังป่วยอยู่ จนร่างกายที่อ่อนแรงนั่นหันตามมาทันที ก่อนที่สายตาของไอ้แทนมันจะมองผมแบบไม่พอใจสุดๆ จนผมต้องค่อยๆ ปรับเสียงตัวเองลงแล้ว แล้วคลายมือที่จับไหล่นั่นออก “เดี๋ยวกูเป็นหมอนข้างให้...”
   พรึ่บ !
   ไอ้แทนมันพลิกตัวหันกลับมาทางผมทันที พลางขายาวๆ นั่นก็ขึ้นก่ายอยู่ช่วงขาของผม ตามด้วยหัวหนักๆ ที่ค่อยๆ เกยขึ้นมาบนหน้าอก มือก็กอดแขนของผมไว้แน่น ตามด้วยเสียงแหบๆ นั่นที่ดังขึ้นมาเบาๆ “เป็นหมอนข้างแล้วก็อยู่นิ่ง...อะ...!”
   มันหยุดพูดแล้วอุทานมาด้วยความตกใจเมื่อผมเองก็พลิกตัวเปลี่ยนเป็นนอนตะแคงแล้วกอดร่างตรงหน้ากลับ ซึ่งตอนแรกเจ้าตัวก็ดิ้นไปมาเล็กน้อย ก่อนจะยอมอยู่นิ่งง่ายๆ อย่างผิดสังเกต จนผมผมค่อยๆ ชำเลืองดู ก็เห็นว่าไอ้แทนมันหลับตาลงแล้ว ลมหายใจก็เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ใบหน้านั่นออกสีแดงนิดๆ จากสีผิวเพราะฤทธิ์ไข้ ก่อนที่ผมจะใช้มืออังหน้าผากคนตรงหน้าเบาๆ “ถึงกับไข้ขึ้นเลยทีเดียว...”
   “...”
   “คราวหน้ากูจะพยายามหักห้ามใจตัวเองแล้วกัน...”
   “...”
   “อย่าหนีกูไปก่อนซะละ”
   
-+-+-+-+-+-
- ธาม –
อย่าหนีกูไปก่อนซะละ
Thank You !

ออฟไลน์ Tennyo_Y

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
น่ารัก พี่วิศวะขาโหด แต่แหม๋ อยู่ ๆ ทำไม ถึงทำกับแทนได้แบบผญ ?????

ออฟไลน์ mooping-7

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2527
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-5
ธามหักห้ามใจหน่อยสิครั้งแรกก็ป่วยครั้งนี้ก็ป่วยอีก แทนสู้ๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2925
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
555 จะทำได้หรอ?????

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
ธาม ติดใจแทนแล้ว :mew1: :mew1: :mew1: คราวหน้ากูจะพยายามหักห้ามใจตัวเองแล้วกัน...”
   “...”
   “อย่าหนีกูไปก่อนซะละ”
กลัวแทน หนีซะด้วย
ธาม ก็พูดดีๆ ทำตัวดีๆ กับแทนบ้างสิ
      :L1::L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ aom2529

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ viewier

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-2
สงสารแทน ดุเดือดเหลือเกิน

ออฟไลน์ สาววายผู้ลึกลับ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Chapter 9
คบกันแล้ว เลิกกันเถอะ...



   08.40 น.
   ผมค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกที่หนักหัวสุดๆ แต่อาการก็ดีกว่าเมื่อวานมาก ก่อนจะเห็นว่าผมกับไอ้ธามยังคงอยู่ในท่านอนท่าเดิม แค่กอดของคนตรงหน้าคลายออกนิดหน่อย ซึ่งตอนนี้เจ้าตัวหลับสนิท สีหน้าตอนหลับแถบไม่มีความชั่วร้ายเหมือนตอนตื่นเลยซักนิด ผมจึงยกมือขึ้นแล้วตีไปที่ใบหน้านั่นเบาๆ ด้วยความมั่นไส้
   เพี๊ยะ ~
   “งืม...”
   เสียงครางตอบรับนั่นทำให้ผมรีบหลับตาลง เพราะกลัวว่ามันจะตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าผมแอบทำอะไรเลยได้แต่แกล้งหลับต่อ เมื่อทุกอย่างเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เห็นว่าไอ้ธามยังคงหลับอยู่เหมือนเดิม ความคิดชั่วร้ายจึงค่อยๆ เกิดขึ้น
   คราวนี้ตรงหน้าผากแล้วกัน 
   เพี๊ยะ !
   เหี้ย หนักมือไป !
   ผมรีบหลับตาลงอีกครั้ง ก่อนจะรู้สึกถึงแรงขยับจากคนข้างๆ เลยได้แต่ภาวนาให้มันไม่รู้ว่าผมตื่นแล้วทีเถอะ อย่างน้อยคิดว่าผมแค่ละเมอก็ได้
   ...!
   ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสเบาๆ ที่ริมฝีปาก แต่ก็แกล้งหลับต่อไป แต่ดูเหมือนว่าการแกล้งหลับจะไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่ เมื่อแรงรุกเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ มือทั้งสองข้างของคนทำยกขึ้นมาจับกุมใบหน้าผมไว้ เพื่อไม่ให้ขยับหนี ก่อนที่ร่างกายของตัวเองจะเปลี่ยนเป็นนอนหงายโดยอัตโนมัติเมื่อแรงจับนั่นแรงขึ้น ราวกับกำลังกดใบหน้าผมลงกับหมอนไว้ ตามด้วยริมฝีปากของอีกฝ่ายที่ฉกลงมาอย่างรุนแรง
   “อื้อ...”
   ในที่สุดผมก็เลิกแกล้งหลับ และใช้มือทุบแผ่นหลังของไอ้ธามแรงๆ อยู่หลายที แต่คนตรงหน้าไม่มีท่าทีที่จะยอมถอยตัวออกไปซักนิด สายตาคมกริบของคนตรงหน้าสบลงมา จนทำให้ผมเผลออ้าปากออกอย่างไม่ตั้งใจ ไอ้ธามมันไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป ลิ้นร้อนรุกเข้ามาในโพรงปากแล้วควานไปทั่ว ริมฝีปากของเราบดขยี้กันรุนแรงจนแสบไปหมด ซึ่งผมที่หายใจตามไม่ทันกับจูบที่ร้อนแรงนี่เลยได้แต่จิกผมของไว้ธามไว้เพื่อเป็นตัวระบายอารมณ์ ก่อนที่คนตรงหน้าจะยอมถอนจูบออกไป ผมจึงรีบกอบโกยอากาศเข้าปอดทันที
   “แฮ่ก...”
   ใบหน้าของไอ้ธามยังไม่ได้ถอยออกห่างนัก มันมองผมด้วยสายตาที่คาดเดายาก ก่อนที่เจ้าตัวจะกดริมฝีปากลงมาอีกครั้งแล้วถอนออกพลางพูดเสียงเบา “เอาลิ้นออกมาหน่อย...”
   “คะ...ใครจะ...อื้อ...”
   ยังไม่ทันพูดให้เป็นประโยค คนตรงหน้าก็กดริมฝีปากลงมาอีก มันดูดเข้าที่กลีบปากล่างของผมแรงๆ อยู่หลายที แต่ก็ทำได้แค่นั้น เมื่อผมไม่ยอมเปิดปากออกเหมือนครั้งก่อน ก่อนที่ไอ้ธามมันจะเลื่อนมือจากใบหน้าของผมมาบีบจมูกแทน จนในที่สุดตัวเองก็ยอมแพ้ ลิ้นของคนตรงหน้ารีบฉกเข้ามาทันทีที่ผมอ้าปาก ก่อนที่มันจะเกี่ยววัดลิ้นของผมไปมาแล้วดูดจนของเหลวค่อยๆ ไหลออกมาทางมุมปากเป็นทาง
   กึก !
   “พะ...พอ !” ในที่สุดการกระทำนั้นก็หยุดลง เมื่อผมจิกหัวไอ้ธามแล้วออกแรงดึงแรงๆ จนใบหน้านั่นเงยตามแรงดึงของผม ซึ่งมันแรงมากจนผมต้องค่อยๆ คลายมือออกจากเส้นผมนั่นด้วยความรู้สึกหวั่นๆ ก่อนที่ใบหน้าของไอ้ธามมันจะค่อยๆ ก้มกลับมองลงมาพร้อมกับอารมณ์ที่ขุ่นมัว ผมจึงรีบผลักร่างนั่นออกแล้วลุกขึ้นโวยวายเพื่อกลบเกลื่อน “เป็นเหี้ยอะไรแต่เช้า !”
   “เอาคืนไง”
   “ห๊ะ ?”
   “มึงตบ...”
   “...”
   “กูก็จูบ”
   เพี๊ยะ !
   ใบหน้านั่นสะบัดตามแรงมือของผมทันที เมื่อตัวเองตกใจจนเผลอตบมันอีกครั้ง ตอนที่ไอ้ธามมันขยับหน้าเข้ามาใกล้ และครั้งนี้ก็แรงกว่าครั้งแรกมาก จนไอ้ธามมันยกมือขึ้นมาลูบข้างแก้มขาวที่แดงเป็นรูปฝ่ามือของผมเบาๆ พลางดุลลิ้นเข้าที่กระพุงแก้ม ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันเจ็บแค่ไหน “มึงนี่มันวอนโดนดีจริงๆ”
   “อย่าเข้ามานะเว้ย ไม่งั้นกูต่อย !”
   “...”
   “ไอ้เหี้ยธาม !”
   “ถ้ามึงต่อย กู ‘ปล้ำ’ เอาดิ”
   “...” ในที่สุดผมก็เป็นฝ่ายเงียบ แต่ก็ไม่รอดจากเงื้อมมือมันอยู่ดี เมื่อเจ้าตัวกระโจนเข้ามาแล้วดันผมจนนอนราลงกับเตียงอีกครั้ง ใบหน้าก็ก็พยายามบุกรุกเข้ามาที่ซอกคอ “บ้านพ่อมึงสั่งสอนให้ทำรุนแรงกับคนป่วยเหรอ ปล่อย !”
   “ปากดีอย่างนี่ กูว่าหายป่วยแล้วมั้ง !”
   “ไม่จริง กูยังป่วยอยู่ !”
   “ไหนหลักฐานว่ามึงป่วยห๊ะ !?”
   “...”
   ผมกับไอ้ธามนิ่งกันทั้งคู่ เมื่อมันมองผมอย่างคาดคั้นเมื่อถามถึงหลักฐาน แม่งไม่รู้ว่ามันแกล้งโง่หรือเปล่าในเมื่อตัวผมก็ยังอุ่นๆ อยู่แท้ๆ
   แปะ ~
   ผมผงกหัวขึ้นจนหน้าผากชนกับหน้าผากมัน แล้วแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงขอความเห็นใจ “เห็นมั้ยว่าตัวกูยังอุ่นอยู่...”
   “...”
   “อย่าทำรุนแรงกับกูเลยนะ”
   “อึก...”
   “ขอร้อง...”
   “มึง...” ไอ้ธามมันเรียกผมเสียงเบาหลังจากที่เจ้าตัวหยุดนิ่งไปซักพัก ที่สำคัญหูมันขึ้นสีเรื่อนิดๆ ด้วย แต่ผมก็ไม่กล้าแซวหรือถามอะไรไป ก่อนที่มันจะตะโกนใส่หน้าผมอีกครั้ง “ไม่ต้องมาทำหน้าอ้อนกูเลย !”
   และก็กลับเข้าสู่โหมดปกติทันที...
   “กูไม่ได้ทำหน้าอ้อน !”
   “งั้นก็ไม่ต้องมาทำหน้าอ่อย !”
   “กูไปทำหน้าอ่อยมึงตอนไหนห๊ะ !?”
   “เมื่อกี๊ไง !”
   “เมื่อกี๊เขาเรียกว่าขอความเห็นใจ ตอนนี้กูไม่มีแรงจะมาเล่นอะไรพิเรนทร์ๆ กับมึงหรอกนะ !”
   “หุบปาก ไม่ต้องมาแก้ตัว แล้วเป็นของกูซะดีๆ !”
   “มะ...อ๊ะ...อ๊า...อื้อ...เบา...!”
   .
   .
   .
   .
   “กูบอก...”
   “...”
   “ให้ทำเบาๆ !!!”
   เพี๊ยะ !
   

   “จะตามมาด้วยทำไมไม่รู้ !”
   “ก็อยากมา”
   “เหอะ !”
   ผมเค้นเสียงออกมาด้วยความไม่พอใจ เพราะกว่าจะตบ ตี ด่า ถกเถียงกับไอ้ธามอยู่นาน จนเจ้าตัวยอมปล่อยให้ผมกลับหอ แต่นี่อะไร ว่าจะกลับมาพักผ่อนให้สบายๆ แต่มันก็ยังอุส่าตามผมมาด้วยอีก
   ให้ตายสิ !
   “เฮ้ย !” เสียงของใครบางคนดังขึ้น ขณะที่ผมกับไอ้ธามกำลังเดินตัวติดกันเข้าไปในหอ จนทำให้พวกเราหันไปมอง และก็พบว่าเป็นคนที่อยู่ในหอเดียวกันกับผมนี่ละ เจ้าตัวเดินเข้ามาหาก่อนจะทักทายไอ้ธามอย่างเป็นกันเอง “ไง ทำไมช่วงนี้เห็นมาอยู่แถวนี้บ่อยจังวะ ?”
   “ไง...” และมันก็ตอบกลับไปแค่นั้น โดยไม่สนใจอีกคำถามด้วยซ้ำ ก่อนจะรีบหันมาดึงไหล่ผมไว้ เมื่อตัวเองกำลังใช้โอกาสนี้ที่จะหนีไอ้ธาม แต่ก็โดนรู้ทันซะก่อน “รอก่อน”
   “มึงก็คุยกับเพื่อนมึงไปดิ คุยเสร็จแล้วจะไปไหนก็ไป !”
   “มีไร ?” มันหันกลับไปถามเพื่อนตัวเองก่อนจะชักสีหน้าเซ็ง แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือออกจากแขนผมอยู่ดี
   “หือ หน้ามึงไปโดนอะไรมาวะ” คนตรงหน้าถามขึ้นก่อนจะพยายามสอดส่งใบหน้าของไอ้ธามที่ยังคงมีรอยฝ่ามือของผมอยู่เป็นปื้นๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะยกมือขึ้นลูบแก้มเบาๆ พลางหันมามองผมจนตัวเองรีบเบือนหน้าหนีแล้วเม้มปากแน่น เพราะตอนนี้ปากของผมก็ช้ำไม่ต่างกันนัก “สาวที่ไหนกล้าตบมึงขนาดนี้วะเนี่ย !?”
   “แฟนกูตบเองนี่ล่ะ”
   “แฟนบ้าอะไร !” คำตอบของไอ้ธามก็ทำเอาผมรีบหันกลับไปมองทันที ตามด้วยเผลอพูดอะไรแปลกๆ ออกมาโดยลืมว่ามีอีกคนยืนอยู่ด้วย ก่อนจะค่อยๆ หันหน้ากลับแล้วแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ซะ ที่สำคัญตอนนี้ผมก็ปวดหัวสุดๆ แล้วด้วย
   “ก็แฟนกู ”
   “สุดยอดเลยว่ะ ไม่รู้มาก่อนว่ามึงมีแฟน...” คนตรงหน้าพูดด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนจะสีหน้าตื่นขึ้นมาอีกครั้งเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ “เอ้อ คืนนี้พวกไอ้โอมจะไปดื่มกันที่ผับ มันเลยฝากมาชวนมึงด้วยน่ะ”
   “หืม ?”
   “แล้วก็ให้ชวนไอ้แทนด้วย เห็นว่ามีสาวสนใจอยู่หลายคน ถ้ายังโสดอยู่ก็มาด้วยกันสิ แล้วจะว่าไปต่อไปนี้ก็ไม่ต้องไปดวลเหล้าแย่งสาวกับไอ้ธามแล้วสินะ ไอ้ธามมีแฟนแล้วส่วนนี่ถ้าอยากได้สาวคนไหนก็สอยไปได้เลย ~”
   “พูดมากจริงนะ”
   “หะ...เห...”
   “โทษทีว่ะ กูกับไอ้แทนคงไปไม่ได้หรอก”
   “เอ๊ะ...?”
   “พอดีคืนนี้กูต้องอยู่กับ ‘แฟน’ ส่วนไอ้แทนเองก็ต้องอยู่กับ ‘แฟน’ เหมือนกัน ยังไงก็ฝากความเสียใจไปให้สาวๆ ของพวกมึงด้วยนะ พอดีไอ้หมอนี่มันมี ‘แฟน’ แล้ว แล้วคงไม่มี ‘แฟน’ คนไหนใจกว้างปล่อยให้ ‘แฟน’ ตัวเองไปมั่วกับคนอื่นหรอก จริงมั้ย ? ” ไอ้ธามมันพูดยาวๆ โดยเน้นคำว่า ‘แฟน’ แล้วใช้นิ้วจิ้มเข้าที่หน้าผม จนตัวเองต้องปัดมือนั่นออก ส่วนคนชวนก็ทำหน้าตาเหลอหลา
   “นะ...นั่นสิเนอะ” คนตรงหน้าทำท่าหนักใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผม ซึ่งผมเองก็มองกลับแบบเซ็งๆ มันจึงเดินเข้ามาแล้วตบไหล่ผมเบาๆ ผมเลยได้แต่ทำหน้างงส่งไปให้ เจ้าตัวเลยยิ้มกลับมา “ยังไงถ้าเลิกกับแฟนแล้วก็มาสังสรรค์กับพวกเราได้ทุกเมื่อเลยนะ ไม่ก็แอบมาก็ได้ รับรองไม่มีทางรู้ถึงหูแฟนแน่ เผลอๆ อาจจะได้แฟนใหม่ด้วย”
   “อะ...อืม”
   “โอเค ไม่ไปก็ไม่เป็นไร ยังไงก็ไว้เจอกันวันจันทร์เนอะ” ประโยคสุดท้ายเจ้าตัวหันไปพูดกับไอ้ธาม ว่าจบก็เดินลั้นลาออกไปทันที เหลือแค่ผมกับไอ้ธามยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติ่ง ก่อนที่ตัวเองจะเงยหน้ามองมันที่ชักสีหน้าไม่พอใจตั้งแต่เมื่อกี๊
   “มองทำไม”
   “เปล่า”
   “ป้ะ ขึ้นห้องกัน” ไอ้ธามมันพูดขึ้น พลางลากแขนผมให้เดินตามตัวเอง ผมจึงสะบัดแขนนั่นออก
   “ขึ้นห้องอะไร มึงจะไปไหนก็ไปดิ”
   “ก็บอกแล้วว่าวันนี้จะอยู่กับมึง” มันพูดเสียงเรียบแล้วกลับมาจับแขนผมเหมือนเดิม พลางออกแรงลาก ไม่นานนัก ก็ถึงหน้าห้องของผม “เอากุญแจห้องมา”
   “...”
   “ไอ้เหี้ยมืด”
   “เออ รู้แล้วน่า !” ผมว่าก่อนจะพยายามลืมประโยคก่อนหน้านี้ไป แล้วควักกุญแจออกมาไขห้อง แล้วเดินเข้าไปโดยเปิดประตูไว้ เพราะรู้ว่ายังไงไอ้ธามก็ไม่ยอมกลับไปง่ายๆ แน่ “เดี๋ยวกูจะนอน ส่วนมึงจะทำอะไรก็ทำ”
   “ทะ...”
   “แต่เรื่องที่ ‘ทำ’ ห้ามเกี่ยวกับกู” ผมรีบดักคอมันไว้พลางชี้ใบหน้าที่กำลังอ้าปากพูดนั่นอย่างรู้ทัน เพราะว่าก่อนหน้านี้ตัวเองก็เคยพลาดเพราะประโยคนี้มาแล้ว
   “หึ” มันเค้นเสียง ก่อนจะเดาะลิ้นไปมา ซึ่งท่าทางแบบนี้ของมันแน่นอนอยู่แล้วว่ากำลังระงับอารมณ์โกรธตัวเองอยู่ “อยู่กับแฟน มันต้องมีอะไรให้ทำเยอะแยะไม่ใช่เหรอ ?”
   “แต่กูไม่ใช่แฟนมึง”
   “มาปฏิเสธอะไรตอนนี้ ?”
   “แต่กูไม่ได้ตอบตกลงตั้งแต่แรก !”
   “กูบอกแล้วไง ว่าให้ร่างกายของมึงเป็นตัวตอบแทน” มันว่าก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ แล้วยกมือเล่นเส้นผมของผมไปมา จนตัวเองต้องผลักมือนั่นออก “ต้องให้กูนับให้ฟังมั้ยว่ามึงเสร็จไปกี่ครั้ง”
   “...”
   ผมได้แต่เม้มปากแน่น และเมื่อมันเห็นผมเงียบ เจ้าตัวเลยยกมือขึ้นแล้วทำท่านับนิ้ว “หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า...”
   “...”
   “หก...”
   “ไม่เยอะขนาดนั้น !”
   “หึ ”
   ด้วยความอ่อนล้าของตัวเอง ในที่สุดผมก็ถอนหายใจยอมแพ้ แทนที่จะถกเถียงกับมันตามปกติ แล้วพูดขึ้นเสียงเรียบด้วยสีหน้าที่จริงจัง “โอเค งั้นก็ได้ ตอนนี้กูเป็นแฟนมึง”
   “อาหะ”
   “ไอ้ธาม...”
   “ว่า ?”
   “เลิกกันเถอะ”
   “ว่าไงนะ !”
   “กูบอกว่าเลิกกัน...!” ผมสะดุ้งด้วยความตกใจ เมื่อร่างหนาตรงหน้าพุ่งเข้ามาจับแขนผมแล้วบีบแรงๆ จนเจ็บไปหมด สายตาของไอ้ธามจ้องมาที่ผมไม่วางตา ก่อนที่น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความโกรธจะดังขึ้น
   “กูให้โอกาสมึงพูดใหม่อีกครั้ง”
   “...”
   “พูดดิ !”
   พลั๊ก !
   ผมใช้แรงทั้งหมดผลักคนตรงหน้าจนกระเด็นไปติดกับประตูห้องด้วยความเหลืออด ก่อนจะตะโกนใส่หน้ามัน “เลิกยุ่งกับกูซักที !”
   “ว่าไง...!”
   “ตั้งแต่มีมึงเข้ามา ชีวิตกูก็มั่วไปหมด สิ่งที่มึงมอบให้กูมันไม่ใช่สิ่งที่กูต้องการ...”
   “...”
   “มึงเข้าใจมั้ย ว่าชีวิตกูไม่ต้องการมึง” ผมทรุดตัวลงนั่งยองๆ ด้วยความหมดแรง พลางกุมหัวตัวเองราวกับกำลังหนีความจริง เมื่อคิดถึงสิ่งที่ตัวเองต้องเจอมาทั้งหมด ไอ้ธามเป็นผู้ชาย ส่วนผมเองก็เป็นผู้ชาย แน่นอนอยู่แล้วว่าสิ่งที่ผู้ชายคนหนึ่งจะ ‘ต้องการ’ มันต้องไม่ใช่กันและกันแน่ๆ “ขอร้องล่ะ อย่ามายุ่งกับกูอีก...”
   “ไอ้แทน...”
   “มึง...”
   “...”
   “ช่วยหายไปจากชีวิตกูที”


- แทน -
เลิกกันเถอะ

Thank You !

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ Ammair

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ viewier

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-2
พาดราม่าซะงั้นอะ ไล่เค้าไปเดี๋ยวก็คิดถึงเค้า
พ่อแทน คนปากไม่ตรงกับใจรึเปล่า

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2925
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
เดี๋ยวหายไปจริงๆจะคิดถึงนะเออ 55555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
โอ๊ยยย สนุกมากๆ รอตอนต่อไปค่า :katai4:

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1699
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0

ออฟไลน์ สาววายผู้ลึกลับ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Chapter 10
หน้าด้าน หน้าทน หน้าปูนซีเมนต์...



   “ไข้ขึ้นสูง...”
   “...”
   “แล้วก็เป็นไมเกรน”
   “...”
   “หึ อ่อน”
   “หุบปากแล้วกลับไปซะ” ผมพูดขึ้นพลางหันหน้าหนีร่างสูงที่กำลังถือกะละมังที่ใส่น้ำกับผ้าขนหนูอยู่
   “ลุกขึ้นมาเช็ดตัว กินข้าวกินยาแล้วค่อยนอน”
   “หน้าด้าน”
   “...”
   “คนบ้าอะไรไม่รู้ ไล่ก็ไม่ไป”
   “...”
   “ต้องให้กูทำยังไงห๊ะ มึงถึงจะเดินออกไปจากชีวิตกูดีๆ”
   “อยากจะพูด หรือจะทำอะไรก็แล้วแต่”
   “...”
   “ก็กูมันหน้าด้านอยู่แล้วนิ”
   “เหอะ !”
   ผมเบี่ยงหน้าหลบไอ้ใบหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เตียง พลางกอดหมอนข้างไว้แน่น เพราะไม่รู้จะทำยังไงกับไอ้ธามดี ไล่ก็แล้ว ขอร้องก็แล้ว มันก็ยังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ผมไม่ไปไหน ง่ายๆ ว่ามันแถบไม่ห่างตัวเลยทีเดียว
   ปวดหัวชะมัด...
   “ถ้าอยากเลิกนักก็รอกูเบื่อแล้วกัน”
   “เห็นแก่ตัว”
   “หึ...” มันเค้นเสียงตามฉบับตัวเองเหมือนเดิม ก่อนที่ผมจะรู้สึกถึงแรงยุบบนที่นอน ทำให้ผมรีบพาร่างที่อ่อนแรงของตัวเองลุกขึ้นแล้วหันไปเตรียมด่าไอ้คนที่ขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างถือวิสาสะทันที แต่ยังไม่ทันที่จะหันไปก็โดนร่างหนาสวมกอดจากด้านหลังซะก่อน “กูจะบอกอะไรดีๆ ให้...”
   “...”
   “ถ้าสิ่งที่ต้องการมันไม่ ‘สำคัญ’ จริงๆ คนเราก็ไม่อยากเห็นแก่ตัวหรอก”
   “...”
   “เข้าใจสิ่งที่กูพูดมั้ย ?”
   “เหอะ จะบอกว่ากูสำคัญงั้นสิ ?”
   “เพิ่งรู้ตัวหรือไง”
   “...” คำตอบของไอ้ธามทำเอาผมถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือที่พยายามแงะมือคนตรงหน้าออกก็หยุดไปเสียดื้อๆ ก่อนที่ผมจะค่อยๆ เรียกสติกับมา แล้วพูดขึ้นอีกครั้ง “สะ...สำคัญแค่ตอนมึงเงี่ยนสิไม่ว่า”
   “นั่นสินะ...”
   “...”
   “ก็ดันถูกใจมึงตอนกูเงี่ยนนี่เนอะ ”
   ผมแกะมือไอ้ธามออกจากเอวตัวเองทันที แล้วลุกขึ้นมองหน้ามันด้วยความโกรธกับคำพูดนั่น “ถ้าเงี่ยนมากนักก็เชิญไปเอาคนอื่นเถอะ มึงมันใครก็ได้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง !”
   “เสียงดังมากไป ระวังห้องข้างๆ จะได้ยินเอานะ ”
   “ไอ้...!” ผมง้างปากเตรียมด่ามันเต็มที่ แต่ก็ต้องหุบลงเมื่อคิดถึงคำพูดของมัน ซึ่งมันก็จริง เพราะหอผมมันแคบ ห้องก็ติดกันแค่มีผนังบางๆ มากั้น เพราะฉะนั้นเรื่องเสียงแค่คุยธรรมดาก็ได้ยินแบบหูถึงหูโดยที่ไม่ต้องไปเสือกเรื่องของเขาก็รู้ได้ทันทีเลยทีเดียว “บ้าเอ๊ย !”
   “น้อยใจก็บอกมาตรงๆ ก็ได้มั้ง ~”
   “คะ...ใครมันจะไปน้อยใจกัน !” ผมเถียงออกมาแบบค้างๆ คูๆ เพราะเริ่มไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมต้องไม่พอใจกับคำพูดนั้นของไอ้ธามด้วย ทั้งๆ ที่ผมและมันก็ต่างรู้ตัวกันทั้งคู่ว่าอะไรเป็นอะไร “เฮ้ย !”
   ผมร้องออกมาเมื่อไอ้ธามมันดึงผมให้นั่งลงกับเตียงเหมือนเดิม “จะคิดมากทำไม บอกว่าสำคัญ ไม่ว่าจะในรูปแบบไหนมันก็คือสำคัญนั่นล่ะ”
   “เหมือนเหี้ยอะไร ไม่เหมือนซักนิด !”
   “นั่นไง น้อยใจจริงด้วย”
   “อย่ามาตลก !”   
   “หึ ”
   ไอ้บ้าเอ๊ย !
   “ปล่อย”
   “เช็ดตัวได้แล้วมึงอ่ะ จะได้กินข้าวกินยาต่อ...” มันว่าพลางขยับมาที่ริมเตียง พลางก้มหยิบกะละมังที่เจ้าตัววางทิ้งไว้กับพื้นขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็ยังคงคล้องเอวผมไว้เหมือนเดิมไม่ยอมปล่อย
   “งี่เง่า” ผมพูดขึ้นมาลอยๆ ก่อนจะดันมือนั่นออก แล้ว ล้มตัวลงนอนทันทีโดยไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ ซึ่งไอ้ธามเองมันก็ถอนหายใจออกมา ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกของผมเลยทีเดียวที่ได้ยินเสียงถอนหายใจที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยใจสุดๆ จากร่างข้างๆ “กลับไปได้แล้วไป”
   “มึงนี่จะเลิกดื้อด้านซักวันได้มั้ยห๊ะ !”
   “หนวกหู !”
   “ไอ้เหี้ยมืด !”
   “รำคาญ...!”
   พรึ่บ !
   “ปากดีงี้ แสดงว่าหายแล้วจริงๆ สินะ...” ไอ้ธามมันว่าหลังจากที่ตัวเองดึงผมให้นอนหงาย แล้วร่างหนักๆ นั่นก็ขึ้นนั่งทับร่างผมทันที โดยที่มือนึงจับข้อแขนผมไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็ถือกะลังมังนั่นไว้โดยที่อยู่ตรงกับหัวผมเป๊ะๆ “กูชักเริ่มเงี่ยนอีกแล้วสิ ”
   “ลุกออกไป...”
   “ถอดเสื้อ !”
   “ไอ้ธาม !”
   “ถ้าไม่ถอดกูจะเอากะละมังทุ่มใส่หัวมึงเดี๋ยวนี้แหละ !”
   “ชิส์ !” ผมจิ๊ปากออกมา เมื่อรู้ว่าตัวเองต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้ ก่อนจะดึงมืออกจากการะจับกุมของมัน แล้วจัดการถอดเสื้อยืดของตัวเองออก ถึงจะลำบากอยู่บ้างเพราะอยู่ในท่านอน แต่ไม่นานนัก เสื้อยืดตัวบางก็หลุดออกจากตัว “ลุกออกไปได้แล้ว...”
   “...”
   “...หนัก”
   “หึ...” ไอ้ธามมันเค้นเสียง ก่อนจะยอมย้ายตัวเองลงจากตัวผมมานั่งอยู่ข้างๆ แทน
   “ปวดหัว...”
   “ก็ถึงบอกให้รีบเช็ดตัวแล้วกินข้าวกินยาไง”
   “อื้ม”
   “ถ้าพูดง่ายๆ แบบนี้ตั้งแต่แรก ก็ไม่ต้องเสียเวลาหรอก” มันว่าด้วยน้ำเสียงเรียบๆ หลังจากที่ผมยอมเงียบแบบไม่มีปากเสียงกับมัน พลางจ้องมองคนตรงหน้าที่กำลังเช็ดตัวให้ผมอย่างตั้งใจ ก่อนที่มันจะมองผมกลับมาเช่นกัน “มองทำไม ?”
   “แค่คิดว่าทำไมมึงต้องตามรังควานกูด้วย แค้นเหรอ ?”
   “แค้นเรื่อง ?”
   “ก็ที่กูคิดจะเล่นขี้โกงกับมึงตอนนั้น...”
   “ปัญญาอ่อน...”
   “กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นยาปลุกเซ็กส์ เพราะกูตั้งใจจะให้แค่มึงหลับ แล้วก็แพ้”
   “...”
   “เหอะ แต่กรรมก็ตามทันเร็วดี” ผมเค้นเสียง พลางหัวเราะออกมาเบาๆ “ก็รู้อยู่หรอกว่าตอนนั้นไม่ใช่ความผิดมึง ที่เงี่ยนแล้วหลงมาเอากูแบบนี้”
   “คนป่วยนี่แม่งเพ้อเจ้อทุกคนเลยเปล่าวะ”
   “ไม่ได้เพ้อ...!”
   “แต่ก็ดี นานๆ ทีมึงจะเลิกงี่เง่าแล้วพูดออกมาตรงๆ”
   “ใครงี่เง่ากันวะ” ผมบ่นออกมา ก่อนจะรีบพลิกตัวหนีร่างนั่น หลังจากที่มันเช็ดตัวให้เสร็จ แล้วก็ได้แต่นอนเงียบอยู่แบบนั้น จนกระทั่งไอ้ธามมันหยิบข้าวกล่องที่เจ้าตัวลงไปซื้อจากเซเว่นมาให้ “มากินข้าวเร็วๆ”
   “...” ผมไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ยันตัวเองลุกขึ้นนั่งแต่โดยง่าย
   “เงียบแบบนี้ รู้สึกผิดหรือไง ?”
   “เปล่า แค่รู้สึกพลาด”
   “หึ...งั้นมึงก็รู้สึกพลาดแบบนี้ต่อไปนั่นแหละ คิดซะว่าที่กูมาตามรังควานมึงแบบนี้ ก็เพราะตัวมึงเองทั้งนั้น”
   “เออ...” ผมว่าแบบไม่มีอะไรจะเถียง พลางตักข้าวผัดปูจืดๆ นี่เข้าปาก จากที่ว่ามันไม่มีรสชาติอยู่แล้ว เจอลิ้นคนป่วยเข้าไปนี่ยิ่งห่วยแตก “ไม่อร่อย”
   “อยากแดกของอร่อย ก็รีบๆ หายซะสิ”
   “เพราะใครล่ะ”
   “เออ กูผิดเองล่ะ”   
   “...”
   ผมเงียบไปเพราะรู้สึกพึงพอใจกับประโยคเมื่อซักครู่ของไอ้ธามอย่างบอกไม่ถูก เพราะเกือบจะเป็นครั้งแรกที่มันเป็นฝ่ายยอมผม ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวในถ้วยพลาสติกนี่จนหมด ทั้งๆ ที่ปากก็บ่นว่าไม่อร่อย โดยลืมไปว่าสายตาของคนตรงหน้ายังคงจ้องผมอยู่ทุกการกระทำ ก่อนที่เสียงของไอ้ธามจะดังขึ้น ซึ่งเหมือนจะเป็นการพรึมพรำ แต่มันก็ทำให้ผมได้ยินอย่างชัดเจน
   “ก็มึงไม่ได้ขอให้กูไปหลงมึงซักหน่อยนี่เนอะ...”
   .
   .
   .
   ...
   “ห๊ะ...”
   “กินข้าวเสร็จก็รีบกินยาดิ จะนั่งอึนทำไมวะ ป่วยนะไม่ได้เป็นง่อย จะให้กูประเคนให้ทุกอย่างเลยงั้ย !”
   “อะ...เออ”
   ผมขานรับแบบงงๆ กับอารมณ์ที่แปรปรวนของไอ้ธาม ก่อนจะทำท่าเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำ กับยาที่วางไว้อยู่บนโต๊ะข้างเตียง แต่ยังไม่ทันจะเอื้อมถึง ไอ้ธามมันก็เอื้อมไปหยิบมาให้ซะก่อน ผมจึงได้แต่รับมาจากมันต่อ
   ปากด่ากู แต่ก็ทำให้เนี่ยนะ
   “นอนพักไป เดี๋ยวกูกลับแล้ว”
   “อืม” ผมตอบแค่นั้น ก่อนที่คนตรงหน้าจะเอื้อมมือมาคว้าแก้วน้ำในมือตัวเองไป ผมจึงได้แต่มองการกระทำนั้น แล้วล้มตัวนอนลงเหมือนเดิม “ขอบใจ...”
   “ตอนเย็นกูจะมาใหม่”
   “มาทำไม ?”
   “เอาข้าวมาให้”
   “ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูให้เพื่อนซื้อมาให้ก็ได้...” ผมพูดเสียงเบา พลางซุกหน้าลงกับหมอน รู้สึกเหมือนตาจะหลับลงทุกทีหลังจากที่กินยาเข้าไป
   “ไอ้แทน”
   “ว่า ?”
   “กูไม่ปล่อยมึงไปง่ายๆ หรอกนะ”
   “หน้าด้าน”
   “หึ...บอกแล้วว่าอยากพูดอะไรก็พูดไป” ไอ้ธามมันพูดเสียงเรียบ ซึ่งผมก็ไม่ได้ตอบอะไร มันจึงพูดขึ้นมาอีกครั้ง “แล้วตอนเย็นรอกูด้วยล่ะ”
   จบประโยคนั้น ประตูก็ปิดลงทันที ซึ่งบ่งบอกว่าเจ้าตัวได้ออกไปแล้วโดยไม่รอให้ผมได้เอ่ยปากทักท้วงอะไร ตอนนี้เลยมีเพียงผมเท่านั้นที่กำลังนอนคิดกับประโยคของไอ้ธามก่อนหน้านี้
   ‘กูไม่ปล่อยมึงไปง่ายๆ หรอกนะ’
   ...
   “ไม่ต้องบอกก็รู้อยู่แล้วมั้ง...”


   20.40 น.
   “กลับหอยังวะ ?”
   {กำลังเดิน...} เสียงของไอ้ทิมจากปลายสายพร้อมกับเสียงกุกกัก บ่งบอกว่ามันกำลังเดินอยู่จริงๆ {ทำไมอ่ะ ?}
   “ถ้าผ่านเซเว่น ซื้อข้าวผัดปูมาให้มั้งดิ เดี๋ยวลงไปรอเอาตรงหน้าหอ”
   {อืม ได้ดิ เดี๋ยวอีกประมาณสิบนาทีค่อยลงมาแล้วกัน}
   “เคๆ”
   ผมตัดสายทิ้ง พลางนอนรอกะเวลาให้ครบสิบนาที เหตุผลที่ผมฝากไอ้ทิมเพราะหอของผมเป็นทางผ่านของมันตอนกลับจากทำงานพอดี และหอของมันก็อยู่ถัดจากผมไปไม่ห่างนัก ซึ่งโชคดีที่วันเสาร์อาทิตย์เวลากลับบ้านของมันเป็นเวลานี้พอดี เลยค่อนข้างจะเข้าทางผมพอสมควร
   และถ้าถามว่าไอ้คนที่บอกให้ผมรอมันหายไปไหน อันนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เห็นมันบอกว่าจะมาเย็นๆ นี่จนมืดละ แม่งก็ยังไม่มา
   เมื่อคิดได้แบบนั้นผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะไลน์ไปหามัน

   Tan : ไม่ต้องมาแล้ว กูกินข้าวแล้ว

   ...
   “ให้รอพ่องมึงดิ ป่านนี้ยังไม่มา !” ผมพูดออกมาใส่โทรศัพท์ตัวเองด้วยความหมั่นไส้ เพียงเพราะแค่เห็นรูปโปรไฟล์เล็กๆ ของมันเท่านั้น
   ผมจิ๊ปากออกมาด้วยความอารมณ์เสีย ก่อนจะเห็นว่าเวลามันผ่านมาสิบนาทีกว่าๆ แล้ว เลยทิ้งโทรศัพท์ไว้แบบนั้น และรีบเดินไปที่ประตูห้องทันทีเพื่อออกไปรอไอ้ทิมข้างล่าง แต่แค่เปิดประตูออกมา ก็ต้องแปลกใจเมื่อไอ้ทิมมันมาอยู่ที่หน้าห้องแล้ว “อ้าว...”
   “ไม่เห็นข้างล่าง เลยเอาขึ้นมาให้” มันว่าพลางยื่นถุงเซเว่นมาให้
   “อ่า โทษทีว่ะ รู้สึกไม่ค่อยดีน่ะ” ผมพูดแก้ตัวเสียงเบาพลางหัวเราะ พลางเอื้อมมือไปรับถุงนั่นมาอย่างเก้ๆ กังๆ เพราะไม่รู้จะทำไง ใช้ให้มันซื้อแล้วยังอุตส่าห์เอาขึ้นมาให้อีก จะให้บอกเสียเวลากับการด่าไอ้ธามอยู่ก็ยังไงๆ
   “ไม่สบาย ?”
   “นิดหน่อย” ผมพูด ก่อนที่คนตรงหน้าจะเอื้อมมือมาจับต้นคอผมไว้ ส่วนอีกข้างก็เอื้อมมาอังหน้าผากผมเบาๆ “จริงๆ กูไม่ได้เป็นอะไรมาก”
   “ตัวร้อนอยู่เลย” มันว่าก่อนจะสลับหน้ามือที หลังมือทีอยู่แบบนั้น จนผมเริ่มมองมันแบบรำคาญ “ให้กูอยู่เป็นเพื่อนมั้ย ?”
   “กูไม่เป็นไรหรอกน่า” ผมเบือนหน้าหนีจากมือไอ้ทิม ก่อนที่มือนั่นจะเลื่อนมาที่คอแทนทำเอาผมถึงกับสะดุ้ง
   “หืม...คอ...”
   “หะ...”
   “ผู้หญิงคนไหนอีกล่ะ ร้อนแรงดีเนอะ”
   “...”
   “หรือแฟน ?”
   “ฮะๆ” ผมหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนจะดันมือนั่นออก และเตรียมจะไล่ไอ้ทิมเต็มที่ แต่ยังไม่ทันที่ออกปากไล่ สายตาของผมก็ไปสบกับร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ห่างนัก ที่ตอนนี้ กำลังยืนเดาะลิ้นทำหน้าไม่พอใจ ในมือก็ถือข้าวของพะรุงพะรังไปหมด “อะ...”
   ไอ้ธาม !
   และริมฝีปากของคนข้างหลังก็ค่อยๆ ขยับเบาๆ แต่ก็ออกมาเป็นประโยคที่เรียบเฉยแต่ชัดเจน ทำเอาผมและไอ้ทิมตกใจไปตามๆ กัน
   “ไม่บอกไปละ ว่าทำกับ ‘ผัว’ ”
   ...!
   

- ธาม –
ถ้าสิ่งที่ต้องการมันไม่ ‘สำคัญ’ จริงๆ คนเราก็ไม่อยากเห็นแก่ตัวหรอก

Thank You !

# เรื่องนี้แต่งจบแล้ว ใครไม่อยากรอ หรืออยากอ่านก่อน สามารถติดตามได้ในเพจ สาววายผู้ลึกลับนะคะ

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2925
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
น่านนนนนนน พ่อคนหึงโหดเริ่มออกอาการล่ะ 5555
บางทีแทนก็งี่เง่านะเนี่ย หึๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

ออฟไลน์ monoo

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1960
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ Dangdang

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 72
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :mew1: :mew1: :mew1:
เป็นกำลังใจให้คุณนักเขียนนะค่ะ
รอติดตามต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ สาววายผู้ลึกลับ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Chapter 11
ยิ่งอยากเกลียด ยิ่งเกลียดไม่ลง...



   “เป็นบ้าอะไรวะ !” ผมพูดเสียงดังพลางผลักร่างของไอ้ธามออก หลังจากที่เจ้าตัวลากผมเข้ามาในห้องทั้งๆ ที่ยังพูดกับไอ้ทิมไม่จบ
   “แล้วพวกมึงยืนทำอะไรกัน !”
   “ทำเหี้ยอะไร ก็คุยกันปกติ !”
   ปั้งๆๆๆ
   “ไอ้แทน !”
   เสียงเคาะประตูและเสียงของไอ้ทิมดังขึ้นพร้อมๆ กัน ทำให้ทั้งผมและไอ้คนนิสัยไม่ดีตรงหน้าต่างหันไปมอง ผมที่กำลังทำท่าจะไปเปิดประตู ก็โดนคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉุดแขนไว้แล้วบีบแรงๆ จนผมได้แต่ข่มความเจ็บไว้ แล้วมองหน้ามันกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “ปล่อยกู”
   “ไอ้เหี้ยมืด อย่ามางี่เง่า !”
   “มึงมากกว่าที่งี่เง่า !” ผมตะคอกใส่มันกลับ ก่อนจะสะบัดแขนออกจากการจับกุมนั่น “ถอยไป กูจะออกไปคุยกับเพื่อน...!”
   ทันทีที่ร่างผมหันหลังและกำลังจะเอื้อมมือไปปิดประตู มือหนาของคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างนักก็คว้าเข้าที่ต้นคอของผมแล้วดันอย่างแรงจนร่างผมเข้าปะทะแนบกับประตูห้องเสียงดังลั่น ก่อนที่ร่างของไอ้ธามจะทาบลงมาติดๆ ซึ่งมือของมันยังคงบีบที่ต้นคอของผมจนปวดระบมไปหมด ลมหายใจร้อนก็รดลงเข้าที่กกหู ก่อนที่เสียงเรียบๆ นั่นจะกดต่ำกระซิบเบาๆ แต่ก็ทำให้ผมถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่พลางหุบปากเงียบ ไม่กล้าแม้แต่แสดงความเจ็บปวดออกมา และครั้งนี้ก็ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าผมกลัวมันอย่างที่ไม่เคยกลัวใครมาก่อน กลัวไอ้เจ้าของเสียงที่กำลังพูดนี่มากเพียงไหน “ไล่มันไปซะ...”
   “...”
   “อยากจะออกไปคุยกับมันขนาดนั้นเลยงั้ย ?”
   “ปล่อย...”
   “หึ !” ไอ้ธามมันเค้นเสียง ก่อนจะกระชากมือตัวเองกลับไป ผมจึงรีบหันกลับไปหามันโดยที่ตอนนี้เจ้าตัวแสดงสีหน้าโกรธจัดออกมา ก่อนจะยกนิ้วขึ้นชี้หน้าผม “งั้นก็เปิดเลย กูจะได้บอกมันว่าเราเป็นอะไรกัน !”
   “ไอ้ธาม !”
   “อยากแชร์นักไม่ใช่งั้ย เปิดประตูดิ จะเอาให้รู้แม่งทั้งคณะเลย ‘ประสบการณ์’ กับกูน่ะ”
   “...”
   “หรือจะบอกทั้งมหาลัยเลยดี ว่ามึงมันนอนกับผู้ชาย...!”
   พลั๊ก !
   ผมซัดเข้าที่ใบหน้าหล่อๆ นั่นด้วยความเหลืออด ก่อนที่ไอ้ธามมันจะหันกลับมาพร้อมกับเลือดที่ไหลซิบอยู่บริเวณมุมปาก ตามด้วยมือหนาที่เอื้อมเข้ามากระชากคอเสื้อของผมอย่างแรง ส่วนมืออีกข้างก็ง้างขึ้นสูง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้มันกำลังจะทำอะไร แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อมือนั่นหยุดชะงักอยู่แค่นั้น ผมเลยได้แต่ก้มหน้านิ่งโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าคนตรงหน้าด้วยซ้ำ “ออกไป”
   “ไอ้แทน !”
   “อยากจะไปบอกอะไรกับใครก็เชิญ”
   “...”
   “ถ้าบอกแล้วก็อย่ามายุ่งกับกูอีก...” ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยและเบาลงราวกับคนหมดแรง รู้สึกจุกกับคำพูดของไอ้ธามเมื่อซักครู่ และมันก็เจ็บกว่าการกระทำรุนแรงที่ไอ้ธามเคยทำมาทั้งหมด จนเป็นครั้งแรกที่มันแทบจะทำให้ผู้ชายอย่างผมยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ “จะได้จบๆ ไปซักที”
   “อย่า...!” ไอ้ธามมันจับคางผมให้เงยขึ้นหามัน ก่อนที่เจ้าตัวจะหยุดชะงักคำพูดลงเมื่อเห็นสีหน้าของผมตอนนี้ และมันก็ทำให้ผมสมเพชตัวเองไม่น้อย ถึงแม้ตอนนี้ผมจะยังไม่ได้ร้องไห้ออกมาจริงๆ แต่มันก็คงแสดงออกทางสีหน้าของผมอย่างชัดเจน ก่อนที่สีหน้าโกรธของไอ้ธามเมื่อซักครู่ จะปรับลงอย่างรวดเร็ว มือที่เคยสัมผัสอย่างรุนแรงก็เบาลงอย่างเห็นได้ชัด จนทำให้คิดได้ว่าตอนนี้ตัวเองอาจจะกำลังโดนตบหัวแล้วลูบหลังอยู่ก็ได้ ก่อนที่น้ำเสียงของคนตรงหน้าจะดังขึ้นเบาๆ ซึ่งแตกต่างจากตอนแรกโดยสิ้นเชิง “...ขอโทษ”
   “อืม”
   “ไอ้แทน กูขอโทษ”
   “จะขอโทษอีกทำไม กูไม่มีอะไรจะยกให้มึงแล้ว”
   “...”
   “กลับไปได้แล้วไป” ผมพูดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะดันร่างตรงหน้าหลบให้พ้นทาง ซึ่งคราวนี้เจ้าตัวยอมขยับตามแต่โดยดี ผมจึงเอื้อมมือไปเปิดประตูโดยที่ไม่รอให้มันตอบ ก่อนจะเห็นอีกคนที่ยังคงยืนอยู่หน้าประตูกำลังแสดงสีหน้าปะปนกันมั่วไปหมด ถ้าเดาไม่ผิด มันคงได้ยินที่ผมกับไอ้ธามพูดกันหลังประตูแทบทั้งหมด ผมเลยได้แต่ส่งสีหน้าที่เรียบเฉยไปให้ ไม่ได้แสดงท่าทีว่าตกใจหรืออย่างไร ก่อนจะพูดกับไอ้ทิมด้วยน้ำเสียงปกติ พลางยื่นเงินค่าข้าวให้มัน “ขอบใจที่ซื้อข้าวมาให้”
   “อะ...อืม” ไอ้ทิมเองมันก็ตอบรับแค่นั้น แต่ก็ไม่ยอมขยับตัว ผมจึงคว้ามือมันขึ้นมาแล้วยัดเงินให้เอง มันจึงปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ “จริงๆ กูเลี้ยงก็ได้”
   “ไม่เป็นไร ไว้เจอกันวันจันทร์” ผมพูดขึ้นเป็นเชิงไล่มันไปในตัว ก่อนจะหันมาหาอีกคนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ไม่ต่างกันนัก “มึงก็กลับไปได้แล้ว”
   “แต่...”
   “กูอยากนอนพัก”
   “งั้นพรุ่งนี้กูจะมาหา”
   “อย่ามา...” ผมรีบพูดขึ้น ก่อนจะหลบสายตาของคนตรงหน้า เพราะสายตาของไอ้ธามตอนนี้ช่างแตกต่างจากเมื่อซักครู่ราวกับฟ้ากับเหว พอมันจะดีก็ดีใจหาย พอร้ายก็ร้ายสุดๆ จนผมไม่รู้จะรับมือกับคนแบบมันยังไงแล้ว “ไม่ต้องมาแหละดีแล้ว ไว้เจอกันวันจันทร์เลย”
   “งั้นก็ได้ พักผ่อนเยอะๆ ล่ะ” มันพูดขึ้นอย่างว่าง่าย ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัวของผมเบาๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะยอมเดินออกไปจากห้องเอง จนตอนนี้เหลือแค่ผมกับไอ้ทิมที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม มันมองผมนิ่งๆ ราวกับอยากจะถามอะไร แต่ก็ยอมเงียบแล้วเดินออกจากหน้าห้องของผมตามไอ้ธามไปติดๆ ผมจึงปิดประตูห้องแล้วล็อกให้เรียบร้อยราวกับกำลังหนีออกจากโลกภายนอก แล้วเดินกลับมาที่เตียงราวกับคนหมดแรง ก่อนจะเห็นได้ว่าโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่ มีไลน์หนึ่งเข้ามาในตอนที่ผมห่างจากโทรศัพท์ไปไม่นานนัก
   
   Time : กูบอกให้รอ อ้วกออกมาเดี๋ยวนี้ !
   Time : (สติกเกอร์หน้าโกรธ)

   “หึ...” ผมเค้นเสียงออกมาเบาๆ ราวกับกำลังหัวเราะ ก่อนจะเหลือบไปเห็นถุงมากมายที่ไอ้ธามมันหิ้วพะรุงพะรังมาก่อนหน้านี้ ที่วางอยู่กลางห้อง ผมจึงลุกจากเตียงแล้วจัดการเปิดดูก็เห็นว่าเป็นหม้อสุกี้ขนาดไม่ใหญ่นัก พร้อมกับวัตถุดิบทำสุกี้มากมายที่อยู่ในถุงอีกใบ “งี่เง่า...”
   ...
   ผมทรุดตัวลงนั่งยองๆ พลางขยี้หัวตัวเองเบาๆ ด้วยความสับสน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้มันทำให้ผมรู้สึกแย่สุดๆ แท้ๆ  “จะมาดีกับกูทำไมอีกวะ กูอยากเกลียดมึงจะแย่อยู่แล้ว...”
   ไอ้บ้าเอ๊ย...


[Time : Say]
   “เฮ้ย จะไปไหนวะ ?”
   เสียงของเพื่อนร่วมสาขาที่นั่งจับกลุ่มอยู่ไม่ห่างนักทักผมขึ้น หลังจากที่ตัวเองกำลังจะเดินออกลานเกียร์ ผมจึงหันไปตอบแบบส่งๆ ก่อนจะเดินออกจากตรงนั้นโดยไม่สนใจเสียงสอดรู้สอดเห็นของพวกมันที่ตามไล่หลังมาติดๆ “ไปตึกดิน”
   ผมเดินตรงไปที่ตึกดินที่อยู่ห่างออกไปพอสมควรด้วยอารมณ์ที่เสียนิดๆ เพราะวันนี้วันพุทธแล้วผมยังไม่ได้เจอไอ้แทนเลย ทั้งๆ ที่มันเป็นคนบอกเองว่าเจอกันวันจันทร์ ใจก็อยากจะบุกไปหาที่หอ ถ้าไม่ติดว่าโดนห้ามด้วยสีหน้าแบบนั้น ผมไม่รีรอแบบนี้แน่ๆ
   ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้มันรู้สึกไม่ดีซักหน่อย...
   “เดี๋ยว !” ผมเดินเข้าไปหาพวกกลุ่มเด็กเกษตรฯ กลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินออกมาจากตึกดิน พวกนั้นจึงหยุดชะงักลงแล้วหันมามองทางผมเป็นตาเดียว “ไอ้แทนอยู่ไหน ?”
   “ไอ้แทน ?”
   “ไอ้ที่ผมยาวๆ ตัวดำๆ”
   “รู้อยู่ๆ ก็เรียนอยู่ห้องเดียวกันตลอด” คนๆ หนึ่งพูดขึ้นหลังจากที่อธิบายลักษณะของไอ้แทนไป ก่อนที่พวกมันจะพากันหัวเราะเสียงดัง ซึ่งแอบกระตุกตีนผมพอสมควร
   แล้วแม่งจะทำหน้าสงสัยกันทำเพื่อ ?
   “เห็นมันบ้างมั้ย ?” ผมกดเสียงถามอีกครั้ง พลางข่มอารมณ์ที่เสียของตัวเองไว้
   “ไม่เห็นหรอก มันไม่ได้มา ม. ตั้งแต่วันจันทร์แล้ว”
   “...”
   “งั้นไปก่อนนะ”
   พวกนั้นมันโบกมือให้ผมด้วยท่าทีกวนตีน ก่อนจะเดินออกไป ซึ่งผมเองก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ตัวเองแล้วส่งไลน์หาไอ้แทนอีกครั้ง ซึ่งเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้ เพราะตั้งแต่ที่มันไล่ผมออกจากห้อง ผมก็ทั้งไลน์ทั้งโทรหามันตลอด แต่เจ้าตัวก็ไม่แม้จะรับโทรศัพท์หรือตอบกลับซักครั้ง
   และตอนนี้มันก็ทำให้ผมหมดความอดทนแล้วจริงๆ
   ...
   “บ้าเอ๊ย !”
   แม่งยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าวะ !
   ผมเก็บโทรศัพท์ของตัวเองเข้ากระเป๋า เพราะไม่ว่าจะทำยังไง ผลออกมามันก็ไม่ได้ต่างจากเดิมซักนิด เลยได้แต่เดินตรงดิ่งไปที่รถของตัวเอง ยังไงตอนนี้ก็เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว และก็ได้เวลาที่ผมจะบุกไปหามันจริงๆ ซักที ในขณะที่อารมณ์ขุ่นมัวของผมยังทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานนัก รถของผมก็ขับมาจอดอยู่บริเวณหน้าหอ ผมจึงรีบลงจากรถแล้วตรงดิ่งขึ้นไปที่ห้อง ก่อนจะเข้าทุบประตูที่ปิดสนิทนั่นด้วยความอารมณ์เสีย
   ปั้งๆๆๆๆ
   ...
   ปั้งๆๆๆๆ
   “ไอ้แทน เปิด !”
   ...
   ปั้งๆๆๆๆๆ
   “เปิดดิวะ !”
   แกร๊ก !
   เสียงเปิดประตูทำให้ผมใจชื้นขึ้นมา ก่อนมันจะต้องอารมณ์เสียอีกครั้ง เมื่อประตูที่เปิดมานั้นมันดันเป็นจากห้องข้างๆ แทน ตามด้วยผู้ชายอ้วนท้วม ใส่แว่นเดินออกมาจากห้องนั้น ซึ่งเจ้าตัวมองผมก่อนจะพูดออกมาเบาๆ
   “แทนไม่อยู่หรอก”
   “วะ...ว่าไงนะ !”
   “แทนไม่อยู่...”
   “มันไปไหน !” ผมตรงดิ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของไอ้คนที่พูดออกมาด้วยความร้อนรน ก่อนจะตะคอกใส่อีกครั้ง “ว่าไง มันหายไปไหน !”
   “ผะ...ผมไม่รู้”
   “โธ่เว้ย !” ผมปล่อยมือออกจากคอเสื้อนั่น เมื่อคนตรงหน้าแสดงท่าทีหวาดกลัวออกมาอย่าชัดเจน “หายไปไหนกันแน่วะ !”
   “ดะ...เดี๋ยวก็คงกลับมา”
   “เดี๋ยวแล้วมันเมื่อไหร่กัน !”
   นี่มันคงไม่ได้หนีผมไปจริงๆ ใช่มั้ย !
   ...
   ปั้ง !
   ผมเตะเข้าที่ประตูอย่างแรงอีกครั้งด้วยความอารมณ์เสีย แต่ก็ไม่ช่วยให้อารมณ์ของผมเย็นลงซักนิด มีแต่ความร้อนรนเท่านั้นที่ยังคงทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ถ้าผมรู้ว่ามันจะหายไปแบบนี้ ผมจะไม่รอให้มันผ่านมาหลายวันขนาดนี้หรอก ผมควรจะมาหามันตั้งแต่แรกแล้ว
   จริงๆ ผมไม่ควรทิ้งให้มันอยู่คนเดียวตั้งแต่แรกมากกว่า
   ผมถอนหายใจออกมา เพราะไม่รู้จะทำยังไง ก่อนจะฟรุบหัวลงเข้ากับประตูบานที่คุ้นตานั่น ปากก็พรึมพรำออกมาเบาๆ พลางหยิบโทรศัพท์กดหาเบอร์ที่รู้ว่าโทรไปยังไงก็ไม่มีทางรับนั่นอีกครั้ง “มึงหายไปไหนกันแน่วะ...”
   ...
   ...
   ...
   “โวยวายอะไรกัน...”
   ยังไม่ทันที่จะกดโทร เสียงทุ้มๆ นั่นก็ทำให้ผมละความสนใจจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันไปมองร่างสีเข้มที่ตอนนี้สวมเพียงชุดลำลองธรรมดา ในมือก็มีถุงเซเว่นขนาดไม่เล็กมากอยู่ ก่อนที่มันจะมองผมกับร่างอ้วนข้างๆ ด้วยความสงสัย แต่แค่เห็นเพียงแค่นั้น ก็ทำให้ร่างกายของผมตรงดิ่งเข้าหามันโดยอัตโนมัติ จนเจ้าตัวแสดงสีหน้าตกใจออกมาเมื่อผมสวมกอดเข้ากับร่างนั่นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย “มึงหาย...”
   “ห๊ะ ?”
   “มึงหายไปไหนมา !?”
   สิ้นคำถามของผมไอ้แทนมันก็เงียบ ผมจึงกอดมันให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปไหนอีก ไอ้แทนมันจึงขยับเล็กน้อย พลางส่งเสียงในลำคอราวกับแสดงออกว่ากำลังอึดอัด ก่อนจะยอมตอบออกมา “กูไปเซเว่น”
   “...”
   “ปล่อยได้แล้ว อึดอัด !”
   มันออกแรงดันร่างของผมออก พลางทำหน้าตาหงุดหงิดสไตล์มันออกมา ผมจึงยอมถอยออกมาง่ายๆ ก่อนที่ไอ้แทนมันจะเดินตรงไปที่ห้องตัวเอง แล้วเหลือบมองเจ้าของห้องข้างๆ เล็กน้อย แล้วปากนั่นก็หาเรื่องทันที “มองเหี้ยไร เข้าห้องตัวเองไปดิ !”
   “คะ...ครับ !”
   หาเรื่องเสร็จก็จัดการไขห้องแล้วเปิดประตูโดยไม่แลร่างนั้นแม้แต่นิดเดียว ซึ่งผมก็ได้แต่ยืนมองนิสัยพาลๆ ของมัน ซึ่งไม่รู้ว่าไอ้นิสัยแบบนั้นมันดูมีเสน่ห์ตั้งแต่เมื่อไหร่
   “จะเข้ามามั้ย ?” ประโยคนี้เจ้าตัวหันมาถามผมโดยเปิดประตูค้างไว้ ผมจึงรีบเดินตามคำชักชวนที่นานๆ จะเกิดขึ้นนั่นแบบไม่มีปากเสียงใดๆ และทันทีที่ประตูปิดลง ผมก็เข้าสวมกอดร่างนั่นอีกครั้ง และดูเหมือนคราวนี้ไอ้แทนจะไม่ได้โวยวายหรือขัดขืน ผมจึงถามขึ้นอีกครั้งด้วยประโยคเดิมๆ
   “มึงหายไปไหนมา”
   “กูก็บอกอยู่ว่าไปเซเว่น ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ?”
   “แล้วทำไมไม่ไป ม.”
   “...” คำถามนี้ของผม ทำเอามันเงียบไปซักพัก แต่ก็ยอมตอบออกมา “ป่วย”
   “หึ...” ผมเค้นเสียงกับคำตอบนั่น ก่อนจะมองบริเวณลำคอ ที่ตอนแรกเต็มไปด้วยรอยปื้นแดงๆ แทบไม่เว้นว่าง “เหมือนจะจางลงแล้วนี่...”
   “...”
   “กูว่ามึงมีรอยจะดูดีกว่านะ ”
   “หยุดเลย !” ในที่สุดร่างที่นิ่งๆ ของมันก็ดิ้นสุดแรงพาตัวเองหลุดออกจากการจับกุมของผม พลางหันมามองหน้าอย่างเอาเรื่อง แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “กูไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว มากอดกูแบบนี้ไม่รังเกียจหรือไง !?”
   “พูดจริงหรือพูดเล่น ?”
   “จริง !” มันยืนยันเสียงหนักแน่น ก่อนจะค่อยๆ แกะผมตัวเองที่ติดกันเป็นก้อนให้ดูราวกับเป็นหลักฐานในคำพูดนั้น ผมจึงมองมันด้วยสายตาที่บ่งบอกไม่ถูกทันที ก่อนจะเพิ่งสังเกตว่าภายในห้องของมันตอนนี้ ก็ไม่ต่างจากแหล่งรวมขยะดีๆ นี่เอง
   “สกปกได้อีก”
   “ทนไม่ได้ก็ออกไป !”
   “แค่บอกว่าสกปก ไม่ได้บอกว่าทนไม่ได้นิ” ผมยักไหล่ ก่อนจะเดินผ่านมันไปนั่งบนเตียงอย่างถือวิสาสะ เพราะดูยังไงตรงนี้ก็เป็นที่ที่น่านั่งที่สุดเมื่อวัดจากพื้นที่ทั้งหมดในห้องนี่แล้ว “ไล่กูจัง...”
   “...”
   “ถ้ากูไปจริงๆ อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน”   คำพูดทีเล่นทีจริงของผม ที่ตั้งใจจะกวนประสาทมัน แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อคนฟังอยู่ๆ ก็เงียบไป ทั้งๆ ที่ผมคิดว่ามันจะต้องโวยวายสวนกลับมาทันที แต่ดันมีเพียงสีหน้าที่ไม่พอใจเท่านั้น ที่แสดงออกมา “หืม ?”
   แปลก...
   “อยากทำอะไรก็ทำ กูไปอาบน้ำแล้ว !”
   “นี่เน่าจริงๆ ?”
   มันไม่ตอบได้แต่จิ๊ปากกลับมา ก่อนจะคว้าผ้าขนหนูแล้วเข้าห้องน้ำไป แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง ผมก็รีบลุกขึ้นแล้วจับประตูนั่นไว้ คนที่กำลังจะเข้าไปอาบน้ำ จึงมองกลับมาด้วยสายตาหาเรื่อง “อะไรอีก”
   “มึงจะไม่หนีไปไหนใช่มั้ย ?”
   “ถ้ากูมุดท่อหนีมึงได้ กูทำไปแล้ว !”
   “พูดแบบนี้ต้องการให้กูเข้าไปเฝ้ามึงอาบน้ำ ?”
   “อย่ามาปัญญาอ่อน !” มันว่าก่อนจะพยายามดึงประตูห้องน้ำให้ปิดลง แต่ผมก็ยังคงจับไว้แน่น “ปล่อยดิวะ กูจะอาบน้ำ !”
   “อย่าคิดหนีกู”
   “ไอ้เรื่องคิดมันก็ต้องคิดอยู่ตลอดไม่ใช่หรือไง ?”
   “ไอ้เหี้ยมืด”
   “เออ รู้แล้วน่า น่ารำคาญจริง !” มันดันแขนของผมที่จับประตูอยู่ให้ถอย ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง “มารบกวนกูแล้วก็เก็บห้องให้กูด้วย”
   “จำเป็น ?”
   “จำเป็นดิ !” มันว่าก่อนจะมองผมนิ่งๆ โดยที่ยังไม่ยอมปิดประตูห้องน้ำ ก่อนที่สายตานั่นจะหลบลงต่ำ แล้วพูดออกมาอีกครั้งเสียงเบาราวกับกระซิบ “ตอนนี้กูหายแล้ว...”
   “อาหะ...”
   “ของอร่อย...”
   “...?” ผมงงกับคำพูดของมัน บวกกับไอ้ท่าทีหลบหน้าหลบตานั่น เมื่อเห็นว่าผมเงียบ เจ้าตัวเลยเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยสีหน้าที่ขึ้นสีเล็กน้อย ก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่น
   “สุกี้น่ะ ซื้อเลี้ยงกูอีกรอบด้วย !”
   “หะ...”
   ปั้ง !
   ว่าจบก็ปิดประตูห้องน้ำ เหลือแต่ผมที่ยังคงยืนงงอยู่ ก่อนจะเข้าใจทันทีที่หันไปเห็นถุงที่ตัวเองเคยหิ้วขึ้นมาเมื่อหลายวันก่อน ที่ตอนนี้มันยังคงวางอยู่มุมห้อง แถมยังส่งกลิ่นเหม็นอีกต่างหาก ถึงจะดูสกปก แต่ก็เรียกรอยยิ้มของผมออกมาได้เล็กน้อย “หึ...”
   ถ้ายอมปล่อยให้หนีไปง่ายๆ ก็บ้าแล้ว 
   

- แทน –
จะมาดีกับกูทำไมอีกวะ กูอยากเกลียดมึงจะแย่อยู่แล้ว...

Thank You !

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-6

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด