Fox’s Love...รักร้ายนายเจ้าเล่ห์ Yaoi (Boy’s Love) 18+ อัพตอนจบ (18/12/59) End
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Fox’s Love...รักร้ายนายเจ้าเล่ห์ Yaoi (Boy’s Love) 18+ อัพตอนจบ (18/12/59) End  (อ่าน 108201 ครั้ง)

ออฟไลน์ Natsuki-ChaN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 219
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
โอ้ยยยตัดจบแบบนี้ฆ่ากันชัดๆ ฟ้อกซ ไปร้านเดียวกัน เห็นแน่ๆๆ :ling3:

ออฟไลน์ little_munoi

  • ++ singular ++
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-3

ออฟไลน์ mam.nalok

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ตัดได้ค้างมากกกกก

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
โฮๆๆๆๆ เกลียดดราม่าครอบครัวมาก
เพราะมันหาทางออกยากเหลือเกิน T_T

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
จิ้งจอกควันออกหูแน่งานนี้

ออฟไลน์ Pe_no

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 375
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ติดตามค้าาาา   :mew2:

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Fox 14

 

พรึ่บ!


สีน้ำผลักคินออกอย่างแรงแต่ไม่ทันที่สีน้ำจะได้พูดอะไรต่อร่างของคินก็เอนมาซบสีน้ำอีกครั้งโดยที่ร่างสูงตอนนี้หมอดสติไปแล้วเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์


          “พี่คินครับๆ พี่คิน” สีน้ำพยายามเขย่าตัวอีกคนแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าคินจะได้สติอีกเลย สีน้ำกัดปากอย่างครุ่นคิดว่าควรทำยังไงต่อดี เขาควรพาพี่คินไปส่งหรือว่ายังไงดี


          “ฟ็อกซ์” สีน้ำเบิกตากว้างทันทีที่หันมาเจอฟ็อกซ์ที่กำลังยืนมองมาทางเขาด้วยสายตานิ่งๆที่สีน้ำไม่สามารถคาดเดาสิ่งที่อีกคนกำลังคิดอยู่ได้ ร่างสูงค่อยๆเดินเข้ามาหาสีน้ำ


          “เอ่อ...กู...”


          “พาพี่คินไปส่งแล้วค่อยว่ากัน” ฟ็อกซ์ว่าเสียงเรียบก่อนจะดึงพี่คินจากตัวสีน้ำมาประคองเอง สีน้ำเดินตามหลังฟ็อกซ์ออกจากร้านเหล้าไปทันที...บรรยากาศบนรถตกอยู่ในความเงียบได้ยินเพียงเสียงอื้ออึงในลำคอของคินเท่านั้น


          “หมอก...หมอก...” หลังจากที่มาถึงคอนโดของคินฟ็อกซ์เป็นคนพยุงคินขึ้นไปบนห้องโดยให้สีน้ำรอที่รถ ไม่ถึง10นาทีร่างสูงก็กลับมาก่อนจะออกรถ


          “หึ ขนาดเมายังเพ้อถึงหมอก ไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง” ฟ็อกซ์พูดขึ้นทำลายความเงียบแต่น้ำเสียงที่ดูประชดประชันของอีกคนที่ถามกลับมาทำให้สีน้ำขมวดคิ้ว


          “ทำไม?”


          “ก็มึงชอบพี่คินไม่ใช่หรือไง หึๆ ไม่เจ็บปวดบ้างหรือไง” ฟ็อกซ์แสยะยิ้มมุมปาก


          “ถ้ามึงจะถามเพื่อหาเรื่องกู ก็ส่งกูตรงนี้เดี๋ยวกูนั่งรถเมล์กลับหอเอง” สีน้ำว่าออกมาบ้าง เขาไม่ชอบที่สุดที่อีกคนประชดประชันออกมาแบบนี้  เขาเคลียร์กับตัวเองแล้วเว้ยว่ารู้สึกยังไงกับพี่คิน แต่ในเมื่ออีกคนอยากคิดแบบนี้ช่างแม่ง!


        “หึ! นั่งรถเมล์กลับหอหรือขึ้นหอพี่คินกันแน่” สีน้ำหันไปมองฟ็อกซ์ตาเขียวทันที


          “พูดแบบนี้หมายความว่าไง!”


          “ก็หมายความตามที่พูด ได้ข่าวว่าสองคนถูกขัดขวางจากครอบครัวนี่ เข้าทางมึงเลยสิ ถ้าเลิกกันมึงจะได้เสียบเลยทันที” สีน้ำกัดปากด้วยความโกรธกับคำพูดของอีกคน


          “เออ เข้าทางกูเลย ถ้าสองคนนั้นเลิกกัน กูนี่แหละจะเป็นคนต่อไปของพี่คิน” สีน้ำประชดประชันออกมาบ้างซึ่งนั่นทำให้ฟ็อกซ์อารมณ์ขึ้นทันที จากที่คุกกรุ่นอยู่แล้วก็ระเบิดออกมาทันที


เอี๊ยดดดดด

ร่างสูงเบรกกะทันหันทำให้สีน้ำหัวกระแทกคอนโทรลอย่างแรงเพราะเจ้าตัวไม่ได้คาดเข็มขัด


          “โอ๊ย! ขับรถบ้าอะไรวะ!” สีน้ำหันไปโวยวายใส่ฟ็อกซ์ทันที


          “ก็ขับ...เจ็บมั้ย?” ฟ็อกซ์กำลังจะโวยวายใส่อีกคนเช่นกันแต่พอหันไปเห็นว่าหน้าผากขาวเป็นรอยแดงวงใหญ่ก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงทันที มือหนาทำท่าจะยื่นไปจับแต่สีน้ำก็ปัดออก


          “ไม่ต้องมาจับ!” สีน้ำว่าอย่างโกรธๆ แหงแหละ...แม่งโมโหเชี่ยไรมาแล้วมาลงที่เขาเนี่ย มาทำเขาเจ็บตัวด้วย!’


        “อย่าดื้อ หันมา” ฟ็อกซ์ว่าอย่างออกคำสั่ง สีน้ำทำท่าฮึดฮัดแต่ก็ยอมหันหน้าไปหาฟ็อกซ์ มือหนาเกลี่ยเข้าที่หน้าผากใสที่ขึ้นรอยแดงเบาๆแต่กลับทำให้สีน้ำรู้สึกแปลกๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นมา ทั้งๆที่เมื่อกี้ยังโกรธ ยังไม่พอใจอีกคนอยู่เลยแต่ตอนนี้...ให้ตายสิ หยุดเต้นแรงนะเว้ยไอ้หัวใจงี่เง่า!


     “เจ็บมั้ย?” ฟ็อกซ์ถามขึ้น


          “เออ” สีน้ำตอบสั้นๆแต่ใบหน้าใสก็ยังคงหงิกงอ


          “เออ นี่คือโทษของมึง” สีน้ำขมวดคิ้วทันทีกับคำพูดของอีกคนพร้อมมองอีกคนอย่างไม่พอใจ


          “โทษอะไร? กูทำอะไรผิดมิทราบ”


          “ยังจะมาถาม” ฟ็อกซ์ขมวดคิ้วบ้าง สีน้ำเองก็มองหน้าอีกคนพร้อมขมวดคิ้วไม่ลดละ ต่างฝ่ายต่างเงียบไม่พูดอะไรออกมา จนฟ็อกซ์ถอนหายใจแล้วออกรถต่อเพื่อขับกลับคอนโด ซึ่งนั่นทำให้สีน้ำอึดอัดไม่น้อยเพราะยังไม่รู้สามารถว่าเขาทำอะไรผิด!


     “บอกมานะเว้ยที่มึงพูดหมายความว่ายังไง” สีน้ำถามขึ้นเมื่อกลับมาถึงคอนโดของฟ็อกซ์


          “ช่างแม่ง” ฟ็อกซ์ว่าเสียงเรียบก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป สีน้ำมองตามอย่างไม่เข้าใจก่อนจะทบทวนว่าเขาทำอะไรผิดกันแน่ก่อนที่ภาพที่พี่คินจูบเขาจะลอยเข้ามาในหัว เดี๋ยวนะๆ หรือว่า...สีน้ำส่ายหน้าไปมาทันที ไม่มีทางอ่ะ แค่เขาจูบกับพี่คิน ไม่สิๆ แค่จุ๊บต่างหาก ต้องโกรธเลยหรือไง


      ‘ชอบพูดว่ามึงกับกูไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วที่เอากันไม่เรียกว่าเป็นอะไรกันหรือไงวะ’ อยู่ๆคำพูดของฟ็อกซ์ก็ลอยเข้ามาในหัว สีน้ำหัวใจเต้นแรง ใบหน้าร้อนผ่าวทันที


แกร็ก

เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น ร่างสูงของฟ็อกซ์เดินออกมาด้วยสภาพผ้าเช็ดตัวพันเอวผืนเดียว แผงอกกว้างและหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมีหยดน้ำเกาะดูเซ็กซี่ไม่น้อย ภาพของอีกคนในตอนนี้ทำให้สีน้ำเผลอนึกไปถึงวันนั้น วันที่เขากับอีกคน...เฮ้ย! เขากำลังคิดบ้าอะไรกันเนี่ย! สีน้ำส่ายหัวไปมา


     “หัวกระแทกจนเอ๋อแดกไปแล้วหรือไง?” ฟ็อกซ์ถามขึ้นทำให้สีน้ำหันไปมองทันที


          “เรื่องของกู” ฟ็อกซ์กระตุกยิ้มนิดๆกับคำพูดของอีกคน แม้ว่าจะยังขุ่นเคืองอีกคนอยู่นิดๆเรื่องที่จูบกับพี่คินในร้านเหล้า ยอมรับเลยว่าตอนที่เห็นเขาแทบจะเดินเข้าไปกระชากทั้งคู่ออกจากกัน เขารู้สึกเดือดมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนและไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นได้ถึงขนาดนี้ ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะมีอิทธิพลกับเขานาดนี้


          “เผอิญว่าเรื่องมึงมันก็เรื่องของกูด้วยว่ะ” ฟ็อกซ์ว่าก่อนจะกลั้วลิ้นในปาก สีน้ำกัดปากมองหน้าอีกคนและพยายามไม่เบนสายตาไปที่แผงอกและกล้ามหน้าท้องของอีกคนแม้ว่ามันจะยากมากก็ตาม แม่ง! ทำไมมึงต้องมาทำเซ็กซี่ต่อหน้ากูด้วยวะ กูยังไม่อยากใจแตก(ไปมากกว่านี้)นะเว้ย!


          “ถามจริง...ที่มึงโมโหกูอ่ะ...” สีน้ำเว้นวรรคก่อนจะสบตาฟ็อกซ์อย่างจริงจัง


          “...มึงหึงกูหรือไง” ฟ็อกซ์ชะงักไปทันทีกับคำถามของอีกคน สีน้ำมองอีกคนอย่างลุ้นคำตอบและแอบหวังในใจว่าคำตอบจะเป็นอย่างที่เขาคิด ไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะแต่เขาก็ไม่ได้โง่(หรือเปล่า)จนมองไม่ออกนะเว้ย! เห็นงี้ก็เคยได้Aนะเว้ย! ฟ็อกซ์ไม่ตอบแต่กลับเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแทน สีน้ำขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจทันที


     “แม่ง! หึงก็บอกว่าหึงดิวะ!” สีน้ำโวยวายใส่อีกคนทันที


          “เออ หึง” ฟ็อกซ์หันมาตอบสั้นๆก่อนจะรีบหันกลับ สีน้ำชะงักไปทันทีกับคำพูดตรงๆของอีกคน อารมณ์ที่คุกกรุ่นตอนแรกมลายหายไปทันทีและแทนที่ด้วยความรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างแรง งื้อออออ นี่เขาคิดถูกหรือเปล่าวะที่ถามออกไป


พรึ่บ

สีน้ำมองเสื้อของฟ็อกซ์ที่ถูกเจ้าตัวทิ้งลงพื้น สีน้ำมองอีกคนอย่างงงๆก่อนจะร้องออกมาทันที


          “เฮ้ย!” สีน้ำเบิกตากว้างทันทีที่ร่างสูงเดินเข้ามาดันเขาลงเตียงก่อนจะขึ้นคร่อม


          “กูว่าจะแต่งตัวแล้วนอนละแต่คำถามของมึงทำให้กูนึกขึ้นได้...” ฟ็อกซ์เว้นวรรคก่อนจะมองหน้าสีน้ำอย่างเจ้าเล่ห์ สีน้ำกลืนน้ำลายลงคอทันที


          “นะ...นึกอะไร”


          “...ก็ต้องลงโทษมึง โทษฐานที่ทำให้กูหึงไง” สิ้นเสียงทุ้มริมฝีปากก็ประกบลงมาทันที ลิ้นหนาสอดเข้ามาในโพรงปากบางอย่างเชี่ยวชาญก่อนจะเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กอย่างร้อนแรงจนสีน้ำอ่อนระทวยไปกับมัน มือบางเกาะไหล่หนาเอาไว้อย่างหาที่ยึดเหนี่ยวก่อนจะถูกมือหนาจับให้ไปโอบคอ เสียงชื้นแฉะของล้ำลายจากการแลกลิ้นดูหยาบโลนไม่น้อยแต่ก็ไม่ได้ทำให้คนทั้งคู่ผละออกจากกัน ร่างบางเปลือยเปล่าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อยากรู้ได้ ผ้าเช็ดตัวที่เอวฟ็อกซ์หลุดหายไปตอนไหนไม่รู้ตัวอีกคนแก่นกายใหญ่ก็สอดเข้ามาร่างบางแล้ว


          “อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊า...อื้อ...อ๊า” เสียงหวานครางกระเส่าทันที ใบหน้าหวานเชิดขึ้นด้วยแรงอารมณ์


          “อื้มมมม” ฟ็อกซ์เองก็อดที่จะครางในลำคอเพราะความเสียวไม่ได้ ช่องทางของอีกคนตอดรัดเขาดีจริงๆ ดีจนอยากจะกระแทกแรงๆ เอาให้แตกในทีเดียว


     “อื้อ...เร็วไป...อ๊ะ...อ๊า” สีน้ำครางออกมาเมื่ออีกคนรัวสะโพกใส่เขาอย่างแรง


          “ไม่ชอบ...หรือไง? “ฟ็อกซ์ถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินหน้ารัวสะโพกเร็วและรัวจนสีน้ำแทบจะยกสะโพกตอบรับไม่ทัน


          “อื้อ...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊า....อื้อ...อ๊า...อ๊า!!” และทั้งคู่จะปลดปล่อยออกมาในที่สุด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอ็นซีมาเบาๆนะคะ ตอนแรกว่าจะดราม่าแต่ไม่เอาดีกว่า เอาดราม่าไปไว้คู่รองแทน 55555 ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ

___จางบิวตี้____

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
หึง แปลว่าไรคะฟอกซ์
เล่นๆไม่ได้นะคะ เดี๋ยวมีคนเสียใจ

ออฟไลน์ Wut_Sv

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 902
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1
หวายๆๆๆ อิฟ็อกซ์ปากหนัก ต้องเจอบิวท์หนักๆ ถึงจะยอมรับว่าหึง 5555  ต้อนรับสะใภ้เล็กแบบเต็มตัว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kamaji

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ little_munoi

  • ++ singular ++
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-3
หึงแล้วได้แอ้มสีน่ำแบบนี้ ...นี่
หึงบ่อยๆนะ
ชอบ>``<

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
แหมๆๆ ทำเป็นหาเรื่องลงโทษเขา

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Fox’s Love 7

( Kin x Meok )

 

คินลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนโซฟาในห้องของตัวเอง คินสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความมึนงงพร้อมกับค่อยๆรวบรวมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...ใช่ เขาเจอสีน้ำที่ร้านLLL แต่หลังจากที่เจอสีน้ำ...เขาก็นึกอะไรไม่ออกแล้วเหมือนกัน บางทีสีน้ำอาจจะเป็นคนพาเขากลับมาที่คอนโดก็ได้ เพราะวันนี้ไม่มีเรียนคินเลยไม่ซีเรียสอะไรมากเมื่อเขาตื่นมาในเวลาเกือบเที่ยงแบบนี้ ร่างสูงจัดการล้างหน้าอาบน้ำก่อนจะลงไปหาอะไรกินที่ร้านแถวๆคอนโด...มือหนานั่งเขี่ยข้าวไปมาเมื่อรู้สึกไม่อยากอาหารตรงหน้าเท่าไหร่ ในหัวของเขายังคงนึกถึงเรื่องหมอกและคำพูดของผู้เป็นพ่อของหมอก แม้จะตัดสินใจแล้วว่าจะเป็นคนถอยออกมาเองแต่ในใจของเขาก็เจ็บปวดไม่ใช่น้อย เขารักหมอก รักมาก...รักมากที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักใครสักคน แต่พอคิดกลับกัน พ่อแม่ของหมอกเองก็รักหมอกมากเช่นเดียวกันและเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขารักหมอกเสียอีก หมอกเองก็รักพ่อแม่ไม่น้อยเพราะฉะนั้นเพื่อไม่ให้เรื่องราวมันดันทุรังต่อไปเขาควร...จบลงตรงนี้...ทางด้านของหมอก...หมอกยังคงนั่งซึมอยู่ในห้องผู้ป่วยเพราะยังไม่หายดี พรุ่งนี้ถึงจะสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ ร่างบางนึกถึงอีกคนที่ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง เขาอยากเจอพี่คิน อยากให้อีกคนกอดเขาแล้วบอกกับเขาว่าเรื่องนี้มันจะผ่านไปด้วยดี เขาขอแค่นั้น...ขอแค่นั้นจริงๆ

 

แอดดด

เสียงเปิดประตูทำให้หมอกหันไปมองทันททีก่อนจะพบเอยที่เดินเข้ามาพร้อมกระเช้าผลไม้เล็กๆ

 

“เอย” หมอกเรียกอีกคนเสียงแผ่ว

 

“แม่ฉันให้เอามาเยี่ยม” เอยว่าก่อนจะวางกระเช้าผลไม้ที่โต๊ะข้างเตียงของอีกคน หมอกพยักหน้ารับพร้อมกับก้มหน้าไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาเอย เขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้ร้ายขนาดไหน ผู้หญิงคนนี้มีกี่บุคลิกในตัวเขาเองก็ไม่สามารถรู้ได้

 

“ว่าแต่พี่คินมาหานายหรือเปล่า?” หมอกนิ่งไปทันทีกับคำถามของหญิงสาว ใบหน้าใสที่หม่นอยู่แล้วก็หม่นยิ่งกว่าเดิม ทำให้เอยอดยิ้มย่องในใจไม่ได้ ดี...แบบนี้ยิ่งเข้าทางเธอเลย

 

“นิ่งแบบนี้แปลว่าคงไม่มาสินะ แหงแหละ...ในเมื่อพี่คินเขามีคนอื่นแล้วนี่” หมอกหันมามองเอยทันทีกับคำพูดเมื่อครู่

 

“หมายความว่ายังไง?”

 

“ฉันก็ไม่ค่อยมั่นใจหรอกนะ แต่ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นเพื่อนสนิทนาย หึๆ ลับหลังนายก็แอบคั่วกัน ฉันล่ะสงสารนายจริงๆ” เอยว่าพร้อมเหยียดยิ้มมุมปาก

 

“ไม่จริงอ่ะ เอยพูดอะไรออกมา” หมอกว่าอย่างไม่เชื่อ

 

“เฮอะ งั้นก็ดูให้เต็มตา” เอยว่าพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ตัวเองไปตรงหน้าหมอก หมอกเบิกตากว้างทันทีกับภาพที่เห็นตรงหน้า ตากลมสั่นระริกพร้อมกับอวัยวะในอดที่เจ็บปวดไปหมด พี่คินจูบกับสีน้ำ...นั่นคือรูปที่เขาเห็น เขาไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น สีน้ำเกลียดเขาเลยอยากจะแก้แค้นเขาใช่มั้ย? หรือว่าพี่คิน...พร้อมที่จะไปจากเขาแล้ว

 

“อึ้งไปเลยสิ...ก็นะ คนน่าเบื่ออย่างนายที่วันๆเอาแต่ทำหน้าโง่ ครอบครัวไม่ยอมรับกับเรื่องแบบนี้ ใครเขาจะทนได้ แต่บอกไว้เลยนะไม่ว่าเพื่อนนายจะเป็นอะไรกับพี่คิน ฉันก็จะแย่งมาเช่นกัน!” เอยว่าอย่างมั่นอกมั่นใจ เพราะเธอเชื่อในความสวยของเธอ และคิดว่าช่วงเวลานี้จะเป็นช่วงเวลาที่เข้าหาพี่คินได้อย่างง่ายดายที่สุด

 

“...” หมอกไม่ได้ตอบอะไรกลับมามีเพียงหยดน้ำตาที่ไหลลงจากตากลม จากหนึ่งหยด สองหยดก็เป็นหลายหยด

 

“งั้นฉันกลับก่อนละกัน คงไม่อยู่นั่งดูนายร้องไห้หรอกนะ” เอยยิ้มเหยียดนิดๆก่อนจะเดินออกไปทันที พอลับหลังหญิงสาวหมอกก็สะอึกสะอื้นออกมาทันที เขาไม่ได้เชื่อเอยแต่เขาเชื่อสิ่งที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้ ถ้าพี่คินจะหาคนใหม่หรือจะหวั่นไหวกับสีน้ำที่มีใจให้พี่คินมาตลอดมันก็ไม่แปลก พี่คินมีสิทธิ์ที่จะเจอคนที่ดีกว่าเขา...สองวันผ่านไป...วันนี้หมอกกลับมาเรียนตามปกติ ร่างบางดูไม่สดชื้นเหมือนแต่ก่อนทำให้เพื่อนในคณะและในสาขาพากันเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง หมอกตอบสั้นๆก่อนจะขอตัวเพราะไม่มีอารมณ์ที่จะพูดคุยกับใครจริงๆ

 

“หมอก!” เสียงของสีน้ำดังขึ้นทำให้หมอกหันไปมองนิดๆ

 

“สีน้ำ” หมอกครางชื่ออีกคนในลำคอเบาๆ

 

“หายดีแล้วใช่มั้ย?” สีน้ำถามพร้อมกับขมวดคิ้วถาม แม้จะบอกว่าไม่ชอบใจหมอก เกลียดในสิ่งที่หมอกเคยทำกับตัวเองแต่ก็นะ...ตอนนี้หมอกกำลังแย่ กำลังเจอกับเรื่องที่หนักหนา เขาทำก็เมินไม่ลงหรอก

 

“อื้ม” หมอกตอบสั้นๆพร้อมกับหลบสายตาสีน้ำ สีน้ำขมวดคิ้วมุ่นกว่าเดิมกับท่าทางของเพื่อนสนิทแต่ไม่ทันจะได้ถามอะไรขึ้นเสียงทุ้มก็ดังขึ้น

 

“หมอก” ทั้งหมอกและสีน้ำหันไปมองต้นเสียงทันที หมอกเบิกตากว้างทันทีที่เจอคิน อวัยวะในหน้าอกด้านซ้ายเต้นรัวขึ้นมาทันที คิดถึง...เขาคิดถึงคนตรงหน้าเหลือเกิน แม้ว่าจะอยากวิ่งเข้าไปกอดแค่ไหนแต่ก็ต้องระงับเอาไว้ ภาพที่พี่คินจูบกับสีน้ำลอยเข้ามาในหัวหมอกอีกครั้ง หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความดีใจค่อยแผ่วลงจนหน่วงชาด้วยความเจ็บปวด

 

“พี่มีเรื่องอยากจะคุยด้วย” หมอกมองหน้าอีกคนนิดๆก่อนจะลุกจากเก้าอี้แล้วเดินตามออกไปโดยมีสายตาของสีน้ำที่มองคนทั้งคู่ด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งๆที่ได้เจอกันทำไม?...หมอกเดินตามคินมาที่หลังตึกเรียนที่ตอนนี้เงียบเพราะไม่มีกิจกรรมอะไรที่ต้องมานั่งทำงานร่วมกัน บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่เต็มไปด้วยความเงียบ หมอกยืนก้มหน้านิ่ง คินเองก็มองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวดไปหมดทั่วหัวใจ เขาตัดสินใจแล้ว...

 

“หมอก พี่ว่าเรา...”

 

“เราเลิกกันเถอะครับ” ไม่ทันที่คินจะพูดจบหมอกก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน คินชะงักไปทันทีกับคำพูดของอีกคน หมอกค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตาคมพยายามสะกดกั้นความเสียใจเอาไว้ในดวงตาที่เรียบเฉย อดทนไว้หมอก อย่าพึ่งร้องไห้ อย่าพึ่งแสดงความอ่อนแอออกมา

 

“หมอกคิดแบบนั้นเหรอ?” แม้ว่าจะเป็นสิ่งเดียวกับที่คิดแต่คินก็อดที่จะถามอีกคนเพื่อความแน่ใจไม่ได้

 

“ครับ” หมอกตอบสั้นๆแล้วหันหลังกลับทำท่าจะเดินออกไปแต่คินก็คว้าข้อมือบางไว้ก่อน

 

“เดี๋ยวสิ” หมอกกระพริบตาเพื่อไล่น้ำตาออกทันทีก่อนจะหันไปมองหน้าอีกคน

 

“ครับ?”

 

“...” ไม่มีคำตอบมาจากปากคินมีเพียงริมฝีปากหนาที่ประกบลงมาที่ริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา หมอกเบิกตากว้างด้วยความตกใจแต่ไม่ทันจะได้ซึมซับความรู้สึกจากจูบนี้คินก็ผละออก

 

“จูบลาระหว่างเราสองคน พี่ขอให้หมอกเจอคนที่ดีนะครับ” คินว่าก่อนจะเป็นฝ่ายเดินออกไปก่อน พอแผ่นหลังกว้างลับหลังไปหมอกก็ทรุดตัวนั่งลงกับพื้นทันที น้ำตาลงมาจากดวงตากลมโตทันที 

 

“ฮึก” หมอกสะอึกสะอื้นพร้อมกับยกมือขึ้นมาทุบที่บริเวณหน้าอกด้านซ้ายเบาๆ

 

“ฮึก...เจ็บจังเลย ฮึก ทำไมเจ็บขนาดนี้ ฮึก”

 

“หมอก” หมอกเงยหน้ามามองเจ้าของเสียงทันที หมอกทำท่าจะปาดน้ำตาเพราะไม่อยากให้สีน้ำเห็นอะไรแบบนี้แต่สีน้ำกลับนั่งลงตรงหน้า

 

“จะร้องก็ร้องออกมาเถอะ” แค่คำพูดสั้นๆของเพื่อนสนิทก็ทำให้น้ำตาของหมอกพรั่งพรูลงมาอีกครั้ง สีน้ำไม่ได้กอดปลอบหรือพูดอะไรออกมาอีก เขาเพียงแค่นั่งข้างๆหมอกเท่านั้น นั่งตรงนี้ ให้อีกคนรู้ว่ายังไงก็ยังมีเขา หมอกมองเพื่อนสนิทตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา แม้ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนแต่ก็ยินดีกับพี่คินที่ได้เจอคนที่ดีๆอย่างสีน้ำ สีน้ำคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา ถ้าคนที่จะได้พี่คินไปคือสีน้ำ หมอกก็ยอม ยอมมองคนรักเก่ากับเพื่อนสนิทลงเอยกัน แม้ว่าจะมองทั้งน้ำตาก็ยอม...ทางด้านของคิน...หลังจากที่ลับหลังอีกคนมาร่างสูงก็ทรุดตัวลงนั่งอีกฝั่งของมุมตึกทันที น้ำใสๆค่อยไหลลงมาจากดวงตาคม ไม่มีเสียงสะอึกสะอื้นแต่อย่างใด มีเพียงความรู้สึกเจ็บปวดร้าวไปทั่วหัวใจแค่นั้น เขาจะตายมั้ย? คินได้แต่คิดและถามตัวเอง ความเจ็บครั้งนี้มันเจ็บกว่าตอนรถจักรยานล่มตอนอนุบาล มันเจ็บกว่าการเย็บแผลที่เข่าตัวม.ปลาย มันเจ็บกว่าบาดแผลอะไรทั้งหมดที่เขาเคยได้รับมา เจ็บแบบไร้ร่องรอยแต่กลับเจ็บยิ่งกว่าบาดแผลไหนๆ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฮืออออออ บิ้วอารมณ์ได้แค่นี้จริงๆค่ะ นี่ขนาดฟังเพลงของ Davichiแล้ว จะร้องไห้เพราะเพลงหรือร้องไห้เพราะนิยายกันแน่ก็ไม่รู้ 55555 ยังไงก็ฝากติดตามต่อไปด้วยนะคะ

____จางบิวตี้____

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
อีนังเอยนี้มันเลวจริงๆ

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
โฮๆๆๆ เศร้ามากอ่ะ
อยากตบนังเอย!!

ออฟไลน์ tuang tuang

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 32
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
โอ้ยยยย ตอนนี้มันหน่วงหัวใจเหลือเกิน อ่านไปจนมาเจอ ความคิดของพี่คิดที่ว่า 'เขาจะตายไหม'โคตรเจ็บปวด มันเหมือนว่าโลกที่เคยสดใสที่เคยมีความสุขมันพังทลายจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ พี่คงเจ็บมากใช่ไหมพี่คิน ชื่นชมคนแต่งคะที่สามารถกระชากอารมณ์คนอ่านได้ขนาดนี้ ปล.ก่อนไปขอตบนังเอยได้ไหมคันมือมาก :o12: :hao5: o13 :katai1: :z6:

ออฟไลน์ papapoope

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
ฮือออ เศร้ามากตอนนี้  :sad4:

ออฟไลน์ Wut_Sv

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 902
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Fox 15

 

พี่คินกับหมอกเลิกกันแล้วเป็นสิ่งที่สีน้ำพึ่งได้รับรู้เมื่อไม่นานมานี้ สีน้ำไม่รู้ว่าทั้งคู่เลิกกันเพราะอะไรแต่จากที่เคยได้ยินมาคือทางบ้านของหมอกรับกับเรื่องนี้ไม่ได้และกีดกันคนทั้งคู่ สีน้ำมองคนตรงข้ามที่ทำหน้าอมทุกข์ตลอดเวลาแม้ว่าจะแสร้งยิ้ม แสร้งหัวเราะว่าตัวเองไม่เป็นอะไรก่อนจะถอนหายใจออกมา ความรักแม่งเข้าใจยาก คนสองคนรักกันแต่ต้องเลิกกัน เขาเองก็เช่นกันแต่ก่อนทำเป็นชอบพี่คินซะดิบดี ดูตอนนี้สิ...กลับมานั่งคิดว่าควรทำยังไงให้สองคนคืนดีกัน นางเอกเลยมั้ยล่ะ? ขอเป็นนางเอกบ้างเถอะ ตอนแรกๆก็ร้าย(หรือเปล่า)มาหลายตอนละ



        "คืนนี้ไปหาอะไรดื่มกันมั้ย?" อยู่ๆหมอกก็เป็นฝ่ายหันมาชวน สีน้ำเลิกคิ้วนิดๆเพราะปกติอีกคนเคยชวนเรื่องนี้ที่ไหนกัน



        "กินเป็นหรือไง?" หมอกยิ้มๆกับคำถามของเพื่อนสนิท



        "เราก็ผู้ชายนะ แค่ไปดื่มๆคลายเครียดพอ ไหนๆวัยนี้ก็วันศุกร์ด้วย" สีน้ำพยักหน้ารับแม้ว่าอยากจะบอกกับอีกคนว่าแอลกอฮอล์ไม่ใช่ทางออกเพราะทางออกที่แท้จริงคือคนทั้งคู่ควรจะคุยกันเสียมากกว่า



ครืดๆ

เสียงโทรศัพท์ที่เป็นสัญญาณว่าไลน์เข้าดังขึ้นทำให้สีน้ำหันไปมองและพอเห็นว่าเป็น

ใครที่ส่งมาหัวใจที่เงียบสงบก็เต้นรัวขึ้นมา



‘คืนนี้กูกลับดึกนะ’ สีน้ำรู้สึกหน้าเห่อร้อนขึ้นมากับข้อความดังกล่าว ประโยคบอกเล่าธรรมดาๆแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนว่าอีกคนกำลังรายงานเขาอยู่ ซึ่งความสัมพันธ์แบบนี้มัน...สีน้ำส่ายหน้าเบาๆกับความคิดของตัวเอง ในเมื่อยังไม่มีคำพูดอะไรที่แน่นอนออกมา เขาจะยังเข้าข้างตัวเองไม่ได้แม้ว่าอีกคนจะเคยบอกว่าหึงก็ตามแต่นั่นก็...พอๆๆ เลิกคิดๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนวูบวาบไปหมด ให้ตายสิ!...สีน้ำตัดสินใจมาร้านเหล้ากับหมอกสองคนในตอนหัวค่ำ ซึ่งเขาทั้งคู่เลือกเป็นร้านนั่งกินมากกว่าเป็นไนต์คลับสำหรับแดนซ์ พอมาถึงหมอกก็สั่งเครื่องดื่มมาดื่มทันทีโดยที่สีน้ำไม่ได้ห้ามปรามอะไร เอาวะ! เดี๋ยวเขาเนี่ยแหละจะทำหน้าที่แบกอีกคนกลับเอง



        "ค่อยๆก็ได้มั้ง" สีน้ำปรามขึ้นเมื่อเห็นหมอกกระดกเอาๆสามแก้วติด



        "กินให้มันคลายเครียดไง" หมอกว่ายิ้มๆแต่ช่างเป็นรอยยิ้มที่ขมขื่นไม่น้อย



        "ไม่มีอะไรจะล่าหน่อยเหรอ?" หมอกชะงักกับคำถามของสีน้ำ



        "เรา..." หมอกกัดปาก



        "ไม่เป็นไร ถ้าไม่พร้อมจะบอกก็ไม่เป็นไร" สีน้ำก็ไม่อยากเค้นอีกคนเท่าไหร่เพียงแค่เห็นใบหน้าของอีกคนที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มกลับเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เขาก็รู้แล้วล่ะว่าอีกคนเจ็บปวดขนาดไหน





        "เปล่าแต่เรา...เราไม่รู้จะเริ่มยังไงดี เราคิดอะไรไม่ออกเลย" หมอกว่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา



        "เฮ้อ...ความรักมันเข้าใจยาก" สีน้ำว่าพร้อมถอนหายใจออกมา



        "สีน้ำไม่ดีใจเหรอ?" สีน้ำขมวดคิ้วทันทีกับคำถามของหมอก



        "ก็สีน้ำชอบพี่คิน และเรากับพี่คิน..."



        "เดี๋ยวนะๆ นี่ยังไม่รู้เหรอว่าเรากับพี่คินเคลียร์กันแล้ว" หมอกชะงักไปทันทีกับคำพูดของเพื่อนสนิท เคลียร์อะไรกัน? พอเห็นสีหน้าของหมอกสีน้ำก็เดาได้ทันทีว่าอีกคนไม่รู้เรื่องที่เขาไปที่คอนโดพี่คินแล้วเคลียร์กันเรื่องความรู้สึก





        "เราว่าเรา...อาจจะไม่ได้ชอบพี่คินแบบนั้น" หทอกทำหน้างงอีกครั้งกับคำพูดของสีน้ำ





        "แล้ว..."



        "อารมณ์ประมาณว่าอยากอยู่ใกล้ก็จริง แต่มันก็ไม่ได้มีความสุขอะไร ไม่ได้หัวใจเต้นแรงอะไรทำนองนั้น" สีน้ำอธิบายไปมั่วๆใช้หลักทฤษฎีนิยายตาหวานเข้าช่วยเผื่อหมอกจะได้เข้าใจอะไรง่ายๆ





        "ทำไมล่ะ? หรือสีน้ำมีคนอื่นที่รู้สึกแบบนี้ด้วย" สีน้ำชะงักไปทันทีกับคำถามของเพื่อนสนิทก่อนที่ใบหน้าเจ้าเล่ห์ๆของใครบางคนจะลอยขึ้นมา





        "เอ่อ...ไม่มีหรอกๆ แค่เปรียบเปรยๆ"สีน้ำว่าพลางกระดกเหล้าเข้าปากบ้างก่อนที่กวาดสายตามองไปรอบๆร้านก่อนจะชะงักเมื่อเห็นคนที่พึ่งลอยเข้ามาในความคิดของเขากำลังนั่งกินเหล้ากับพวกรุ่นพี่ถ้าเขาจำไม่ผิดก็คือกลุ่มเพื่อนพี่คิน สีน้ำมองฟ็อกซ์เดินลุกออกไปกับเพื่อนคินคนหนึ่งซึ่งสีน้ำจำได้ว่าครั้งก่อนที่เขามากับฟ็อกซ์เขาก็เจอรุ่นพี่คนนี้



        "เดี๋ยวมานะ" สีน้ำหันไปบอกหมอกก่อนจะเดินตามฟ็อกซ์กับรุ่นพี่คนดังกล่าวไป...วันนี้ฟ็อกซ์ถูกรุ่นพี่ในสาขาชวนมาดื่มอย่างหลายๆครั้ง เขาเองก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรเพราะก็ห่างหายเรื่องนี้มานาน อ้างกับเพื่อนว่างานยุ่งไม่อยากออกเที่ยวแต่ความจริงแล้วติดคนที่อยู่ด้วยในคอนโดมากกว่า พอคิดถึงตอนนี้ฟ็อกซ์ก็ยกยิ้มมุมปากเล็กๆจนรุ่นพี่ที่ออกมาสูบบุหรี่ด้วยถามขึ้น



        "เป็นอะไรของมึงวะ ดูอารมณ์ดี?"



        "เปล่านี่พี่ เรื่อยๆ" ฟ็อกซ์ตอบพลางยักไหล่



        "เออว่าจะถาม ไม่เห็นมึงพาเพื่อนมึงคนนั้นมาเลยวะ น้องสีน้ำที่น่ารักๆอ่ะ"ฟ็อกซ์ชะงักไปทันทีกับคำถามของรุ่นพี่



        "ทำไมครับ?" ฟ็อกซ์ขมวดคิ้วพร้อมถามกลับ



        "กูสนใจน้องเขาไง ครั้งก่อนนี่แบบเวลาเมาโคตรน่ารักเลย แต่นะ...กูดูออกว่าน้องเขาชอบไอ้คิน อ่อยไอ้คินชิบหาย ไม่รู้ไอ้คินจัดให้สักดอกหรือยัง หึๆ" ฟ็อกซ์กำมืออีกข้างแน่นอย่างระงับอารมณ์ทันทีแม้ว่าอยากจะต่อยปากคนข้างๆแค่ไหนก็ตามแต่

รุ่นพี่ก็คือรุ่นพี่



        "ผมว่าพี่เลิกพูดเรื่องมันดีกว่า"



        "ทำไมวะ กูสนใจจริงๆนะเว้ย มึงต้องเห็นครั้งก่อนตอนน้องมันอ่อยไอ้คิน อื้อหือ กูโคตรอิจ แทบจะขึ้นไปเกยบนตัวไอ้คินอยู่ละ ดูง่ายๆสเปคกูเลย มึงเพื่อนมันอ่ะมันง่ายมั้ยวะ?" รุ่นพี่หันมาถามฟ็อกซ์ที่ไม่ได้สังเกตว่าตอนนี้ฟ็อกซ์อารมณ์ขุ่นมัวแค่ไหน ทั้งไม่พอใจกับสิ่งที่อีกคนพูดและพาลไม่พอใจกับเหตุการณ์ในตอนนั้น แม้ว่านั่นจะเป็นแผนการของเขาเองที่ให้สีน้ำยั่วพี่คินแต่พอคิดแล้ว...แม่งหงุดหงิดขึ้นมาเลยว่ะ!



        "ได้ง่ายไม่ยาก" ฟ็อกซ์พูดออกมาอย่างตัดบทก่อนจะทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้ก่อนจะหันหลังกลับก่อนจะชะงักเมื่อหันไปเจอใครอีกคนที่พึ่งอยู่ในบทสนทนา



        "สีน้ำ" ฟ็อกซ์พึมพำชื่อของอีกคนเบาๆ สีน้ำยกยิ้มมุมปากนิดๆก่อนจะหันหลังเดินออกไปทันที ตอนนี้รู้สึกเจ็บปวดไปหมดกับสิ่งที่ได้ยิน ตอนแรกก็โกรธไอ้รุ่นพี่ที่พูดถึงเขาแบบนั้นแต่พอได้ยินคำว่าง่ายจากปากอีกคน แม่ง...รู้สึกเหมือนใครเอาตีนมาขยี้ที่หน้าอกเลย!



        "สีน้ำ เดี๋ยว!" ฟ็อกซ์ที่เดินตามมาเรียกอีกไว้พร้อมกับคว้าแขนบาง



        "มีไร" สีน้ำหันกลับไปถามเสียงเรียบ



        "กู..."



        "กูจะกลับ ปล่อย" สีน้ำว่าพลางแกะแขนของอีกคนออกจากข้อมือ



        "คุยกันก่อน" ฟ็อกซ์ว่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง



        "เรื่อง? หรือเรื่องที่มึงคุยกับรุ่นพี่เมื่อกี้?" สีน้ำถามกลับพร้อมยกยิ้มมุมปากอีกครั้ง ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ประชดประชันไม่น้อย





        "เออ เรื่องนั้นมัน..." ไม่ทันที่ฟ็อกซ์จะพูดจบโทรศัพท์ของสีน้ำก็ดังขึ้นก่อน สีน้ำหยิบโทรศัพท์มากดรับทันทีที่เห็นชื่อปลายสายที่โทรมา





        "ครับพี่คิน...ใช่ครับๆ...ร้านBB ครับ...งั้นฝากพี่คินด้วยนะครับ" หลังจากที่คุยกับคินจบสีน้ำก็กดวางก่อนจะหันมาสบตากับตาคมที่มองมาที่เขาอย่สงไม่พอใจนักริมฝีปากหนากระตุกยิ้มมุมปากพร้อมพูดขึ้น





        "พี่คิน? มึงดูอารมณ์ดีนี่ที่คุยกับพี่เขา ทำไม? สรุปยังไม่ล้มเลิกแผนการว่างั้น?" ฟ็อกซ์ถามพร้อมกลั้วลิ้นในปาก ตอนแรกว่าจะคุยกับอีกคนดีๆแต่อยู่ๆก็หงุดหงิดขึ้นมา สีน้ำมองอีกคนอย่างไม่พอใจทันที





        "เออ เรื่องของกู!" สีน้ำว่าทำท่าจะเดินหนีอีกคนเพราะไม่อยากมีปากเสียงกันให้มีปัญหามากขึ้น ร่างบางเดินมายังลานจอดรถหน้าร้านก่อนจะถูกฟ็อกซ์ที่ตามมากระชากแขนอีกครั้งอย่างแรง



        "เจ็บนะเว้ย!" สีน้ำโวยวายใส่อีกคน



        "เออ ก็ทำให้เจ็บ"



        "ไอ้เชี่ย!" สีน้ำด่าอีกคนเมื่ออีกคนฉุดกระชากลากดึงเขา สีน้ำพยายามขืนตัวไม่ยอมไปกับอีกคนจนฟ็อกซ์โมโหรวบตัวอีกคนขึ้นพาดบ่าทันที สีน้ำร้องโวยวายให้อีกคนปล่อยแต่ฟ็อกซ์ไม่ปล่อย ร่างสูงพาอีกคนมาที่รถก่อนจะเปิดประตูแล้วโยนเข้าไปอย่างแรง สีน้ำทำท่าจะออกมาฟ็อกซ์ก็ดันอีกคนเข้าไปก่อนจะหยิบเนคไทที่เบาะหลังที่ชอบโยนทิ้งไว้มัดข้อมืออีกคนไว้ทันที





        "ปล่อยกูนะเว้ยไอ้เชี่ย! กูบอกให้ปล่อยไง"



        "ปล่อยแน่ รอให้ถึงคอนโดกูก่อน" ฟ็อกซ์ว่าก่อนจะเดินมาขึ้นอีกฝั่งของรถแล้วขับออกไปทันที สีน้ำโวยวายใส่อีกคนตลอดทาง



        "เงียบปาก กูจะขับรถ" ฟ็อกซ์หันไปว่าเสียงเรียบ



        "งั้นก็ปล่อยกูลงสิ! กูไม่ไปกับมึง!"



        "ทำไม? เพราะกูไม่ใช่ไอ้เชี่ยพี่คินหรือไง!" ฟ็อกซ์ว่าอย่างหงุดหงิด



        "มึงไม่มีสิทธิ์เรียกพี่คินแบบนั้น!" สีน้ำไม่พอใจที่อีกคนพาลไปทั่วจนเอาพี่คินเข้ามาเกี่ยวข้อง



เอี๊ยดดดด

ฟ็อกซ์เบรกรถอย่างแรงจนสีน้ำหน้าผากกระแทกคอนโทรลรถ เหตุการณ์แบบนี้เหมือนกับเหตุการณ์ครั้งก่อนราวกับเดจาวู



        "แตะต้องไม่ได้เลยหรือไง มันผัวมึงหรือไง!" ฟ็อกซ์หันมาตะคอกใส่อีกคน





        "ไม่ใช่แต่อนาคตไม่แน่!" สีน้ำประชดกลับอย่างไม่ยอม ทั้งโกรธ ทั้งโมโห ทั้งน้อยใจกับคำพูดของอีกคนปะปนกันไปหมด



        "มึงไม่มีทางได้พี่มันทำผัวแน่ ตราบที่มึงยังเป็นเมียกู!!"สิ้นเสียงทุ้มร่างสูงก็ข้ามเบาะมาที่เบาะอีกคน สีน้ำเบิกตากว้างด้วยความตกใจกำลังจะอ้าปากด่าอีกคนก็ถูกริมฝีปากหนาประกบลงมาปิดปากเสียก่อน




        "อื้ออออ" สีน้ำร้องอื้ออึงในลำคอพยายามขัดขืนไม่ยอมเปิดปากให้อีกคนรุกล้ำเข้ามา แต่ฟ็อกซ์ที่มีชั้นเชิงกว่าก็กัดเข้าที่ริมฝีปากล่างของอีกคนจนสีน้ำต้องยอมเปิดปากให้อีกคนสอดแทรกลิ้นเข้ามา มือหนาจับมือบางที่ถูกมัดไว้คล้องคอแล้วจูบอีกคนอย่างร้อนแรงจนสีน้ำแทบหายใจตามไม่ทัน




        "เปลี่ยนบรรยากาศกันหน่อยมึงจะได้ไม่เบื่อลีลากู" ฟ็อกซ์ว่าพร้อมกระตุกยิ้มร้ายหลังจากถอนจูบ สีน้ำเบิกตากว้างอย่างตกใจกับคำพูดอีกคน



แควก!

มือหนากระชากเสื้ออีกคนออกทันที



        "ไอ้เชี่ย! มึงจะทำอะไร!!"



        "ไม่น่าถาม" ฟ็อกซ์กระตุกยิ้มอีกครั้งก่อนจะก้มหน้าลงไปครอบครองยอดอกของอีกคน ลิ้นหนาหยอกล้อกับยอดอกของอีกคนอย่างกลั่นแกล้งจนสีน้ำต้องเผลอแอ่นอกตามแม้ว่าตอนแรกจะพยศก็ตาม




        "อื้ออ" สีน้ำครางในลำคอเบาๆอย่างเคลิบเคลิ้มก่อนจะสะดุ้งเมื่อมือหน้าปลดกระดุมกางเกงของเขา




        "ยะ...อย่า" สีน้ำพยายามห้ามแต่ไม่ทันแล้ว มือหนาค่อยๆดึงกางเกงยีนส์พร้อมกับชั้นในออกจากเรียวขาบางทำให้ช่วงร่างของสีน้ำปรากฏแก่สายตาคม




        "กูเกลียดมึง" สีน้ำว่าพร้อมมองอีกคนอย่างไม่พอใจ



        "อยากเกลียดก็เกลียด กูไม่สน" ฟ็อกซ์ว่าเสียงเรียบก่อนจะจับขาเรียวพาดบ่าสีน้ำพยายามดิ้นแต่มือก็ถูกพันธนาการ ขาก็ถูกจับเอาไว้ทำให้ไม่สามารถขัดขืนได้มากนัก ฟ็อกซ์ค่อยๆปลดกางเกงของตัวเองออกก่อนจะถึงลงแค่พ้นสะโพก สีน้ำหันหน้าหนีทันทีที่แก่นกายใหญ่ของอีกคนปรากฏแก่สายตา




        "อื้ออ" สีน้ำสะดุ้งเมื่ออีกคนสอดนิ้วเข้ามาทางช่องทางด้านหลังของเขา ร่างบางพยายามนิ่งไปขัดขืนหรือคล้อยตามอีกคนทั้งสิ้น ในเมื่ออยากทำนักก็ทำไป เห็นเขาง่ายนักไม่ใช่เหรอ! ฟ็อกซ์ค่อยๆขยับนิ้วเข้าออกจนช่องทางของอีกคนพร้อมจึงถอนนิ้วออกแล้วแทนที่ด้วยสิ่งที่ใหญ่กว่า สีน้ำกัดปากจนขึ้นห้อเลือดทันทีด้วยความจึกและเจ็บแต่ก็ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา ฟ็อกซ์เห็นท่าทางอีกคนก็รู้สึกหงุดหงิด ได้...เขาจะทำให้อีกคนเปิดปากออกมาเอง ว่าแล้วสะโพกสอบก็ขยับเข้าออกทันที โดยไม่สนว่าอีกคนจะพร้อมหรือเปล่า สีน้ำจิกเล็บมือลงกับฝ่ามือเพื่อระบายความเจ็บ เจ็บกายไม่เท่าไหร่แต่หัวใจนี่สิ...เหมือนกำลังถูกทำให้พังยับเยิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แง้งงงงงงงง เกลียดอินังฟ็อกซ์ เกลียดๆๆๆ  ดราม่าคู่หลักบ้างนะคะ 555555

___จางบิวตี้____

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ Wut_Sv

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 902
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1
ประชดกันไปประชดกันมา ก็เจ็บกันเอง เมื่อไหร่จะเข้าใจกันแล้วหวานกันซะทีหล่ะ

ออฟไลน์ little_munoi

  • ++ singular ++
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-3
ดราม่าสมกับที่หายไปนานมากๆ
ดีฟ๊อกซ์ ทำให้สีน้ำเจ็บนะ ยิ่งสีน้ำเจ็บเท่าไหร่ สีน้ำก้อจะยิ่งดูไม่ง่ายมากขึ้นเท่านั้น
นี่โกรธฟ๊อกซ์มากอะ บอกเลย

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3004
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
ไอ้ฟอกซ์ ไอ้บ้า ตบปากตัวเอง100ทีเลย
พูดไม่คิด!

ออฟไลน์ MeWeaw

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 62
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
  :m31: เกลียดแกอิ๊ฟ๊อกซ์ ขอมาม่าหม้อใหญ่ให้แกรรร ให้สีน้ำทำแกรให้คลั่งไปเลย
สำหรับแก ฟ๊อกซ์ :z6:

ออฟไลน์ kamaji

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 46
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ตัดจบอีกแล้ว NC น่าจะเยอะกว่านี้หน่อย

ออฟไลน์ Jang_B2UTY

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-5
Fox 16

 

หลังจากที่ระบายอารมณ์กับอีกคนเสร็จ ฟ็อกซ์ก็ขับรถกลับคอนโดทันที สีน้ำค่อยๆดึงกางเกงตัวเองขึ้นมาใส่ก่อนจะดึงเสื้อที่ขาดยับเยินของตัวเองมาห่อตัวเองเอาไว้

 

แหมะ



น้ำใสๆไหลลงมาจากดวงตากลมโต สีน้ำรีบใช้มือที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระแล้วปาดมันออกมา

 

แหมะ



แม้ว่าน้ำตาจะไหลลงมากี่หยด สีน้ำก็รีบปาดมันออกอย่างรวดเร็ว อ่อนแอ...เกลียดตัวเองที่อ่อนแอแบบนี้...พอถึงคอนโดฟ็อกซ์ก็ฉุดกระชากลากดึงสีน้ำขึ้นห้อง ร่างบางไม่ได้พยศอะไรเพียงแค่เดินตามไปอย่างเงียบๆ เขากำลังเหนื่อย เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ ภาวนาให้ค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไปแล้วพรุ่งนี้เช้าเสียที



        "ไปอาบน้ำ" ฟ็อกซ์ว่าพร้อมกับยื่นผ้าเช็ดตัวให้ร่างบาง สีน้ำรับมานิ่งๆแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างเงียบๆ ฟ็อกซ์มองตามแผ่นหลังบางด้วยความรู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างกัน ร่างสูงสบถออกมาเบาๆก่อนจะเดินออกมาจุดบุหรี่สูบที่นอกระเบียง เขารู้ว่าเขาทำรุนแรงกับอีกคนเกินไปแต่ตอนนั้นเขาโกรธ โกรธมากจนระงับอารมณ์ไม่อยู่ ยิ่งเมื่อครู่เห็นอีกคนร้องไห้ก็ยิ่งโกรธ โกรธตัวเองที่แม่งไม่กล้าแม้แต่ดึงอีกคนเข้ามากอด

 

แกรก

เสียงเปิดประตูระเบียงทำให้ฟ็อกซ์หันไปมองก่อนจะพบกับร่างบางของสีน้ำที่เดินออกมา ร่างบางเดินมายืนข้างๆฟ็อกซ์นิ่งๆท่ามกลางความแปลกใจของร่างสูง



        "ถ้าพรุ่งนี้เช้าแล้ว..." สีน้ำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ฟ็อกซ์ยืนนิ่งตั้งใจฟัง



        "...กูอยากให้มึงกับกู กลับไปเป็นเหมือนเดิม ไม่ต้องรู้จักหรืออะไรกันทั้งนั้นแผนการที่ตกลงกันก็ขอให้ยกเลิก...โอ๊ย!" ไม่ทันที่สีน้ำจะพูดจบร่างบางก็ร้องขึ้นมาเมื่อมือหนากระชากแขนเรียวอย่างแรง



        "ไม่" ฟ็อกซ์ว่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง



        "ทำไมวะ? มึงยังต้องการอะไรอีก กูว่ากูน่าจะให้ค่าตอบแทนของแผนการมึงสมน้ำสมเนื้อแล้วนะ" สีน้ำว่าพร้อมมองหน้าฟ็อกซ์อย่างจริงจัง เขาอยากคุยกับอีกคนด้วยเหตุผล แม้ว่ามันจะต้องจบ ต้องจาก แต่ก็ดีกว่าต้องเจ็บแบบนี้ต่อไปไม่ใช่หรือไง



        "ยังไงกูก็ไม่ให้มึงไป" ฟ็อกซ์ว่าด้วยน้ำเสียงและแววตาจริงจัง



        "แต่กูจะไป กูว่าเราเดินทางผิดมาไกลแล้วว่ะ ทั้งๆที่มึงวางแผนให้กูได้พี่คิน แต่มันไม่ใช่แบบนั้นว่ะ พอเหอะ...กูว่ามึงเล่นกับของเล่นอย่างกูมามากพอละ ปล่อยกูไปเหอะ" สีน้ำว่าพร้อมกับพูดประโยคท้ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจนฟ็อกซ์รู้สึกได้ ฟ็อกซ์กำแขนอีกคนแน่นก่อนจะถอนหายใจและกระตุกยิ้มร้ายมุมปาก



        "ได้ ถ้ามึงอยากไปกูจะปล่อยมึงไป แต่..." ฟ็อกซ์เว้นวรรคก่อนจะมองสีน้ำด้วยสายตาโลมเลียจนสีน้ำรู้สึกหวั่นๆในใจ



        "...คืนนี้ทำให้กูพอใจสิ" สีน้ำเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าใสเต็มไปด้วยความโกรธทันทีกับคำพูดที่ออกมาจากปากอีกคน มือบางกำมือแน่นก่อนที่ร่างบางจะพูดออกมา



        "ได้...กูจะทำให้พอใจ" สิ้นเสียงร่างบางก็โน้มคออีกคนลงมาจูบทันที ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันไปที่เตียงแล้วอารมณ์ที่ถูกดับไปแล้วจะติดขึ้นมาอีกครั้งและครั้งนี้เหมือนจะรุนแรงไม่ใช่น้อย...สีน้ำลืมตาตื่นมาในตอนเช้าด้วยความปวดเมื่อยตัวไม่น้อยเพราะบทรักที่รุนแรงเมื่อคืน ตากลมพยายามกวาดสายตาหาอีกคนก็พบว่าว่างเปล่าก็ดี...แม่งไม่อยู่ก็ดี เขาจะได้ออกไปแบบไม่ต้องเจอหน้าอีกคน! สีน้ำค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นทำท่าจะลุกออกจากเตียง ดีหน่อยที่อีกคนใส่เสื้อผ้าให้เขาแล้วจะได้แค่ล้างหน้าล้างตาแล้วไปเลยแต่ขณะที่ขยับตัวความรู้สึกเย็นๆที่ข้อเท้าทำให้สีน้ำขมวดคิ้ว ร่างบางรีบดึงผ้าห่มออกทันทีก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นโซ่ที่ข้อเท้าตัวเอง ไอ้หมาจิ้งจอก!สีน้ำรีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมากดโทรหาอีกคนทันที สัญญาณดังไม่กี่ครั้งอีกคนก็รับสาย



        ("ว่า?")



        "มึงทำเชี่ยอะไร!" สีน้ำถามขึ้นเสียงดังด้วยความโกรธ อีกคนกำลังเล่นแง่อะไรอยู่กันแน่ ถึงได้ทำแบบนี้กับเขา



        ("กินข้าวกับที่บ้าน") ฟ็อกซ์ตอบกลับเสียงเรียบ



        "กูไม่ได้หมายถึงแบบนั้น! มึงทำแบบนี้กับกูทำไมฟ็อกซ์ กูไม่นักโทษที่มึงจะมาล่ามโซ่กูแบบนี้นะ!" สีน้ำว่าเสียงดังอีกครั้ง ปลายสายหัวเราะหึๆอย่างเจ้าเล่ห์กลับมาก่อนจะพูดขึ้น



        ("มึงไม่ใช่นักโทษหรอกแต่มึงเป็นของๆกู เอาไว้ค่อยคุยกันละกันกูไม่ค่อยว่าง")พูดจบฟ็อกซ์ก็กดวางสายไปทันที สีน้ำพยายามเรียกแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว สีน้ำกัดปากด้วยความไม่พอใจและไม่เข้าใจกับสิ่งที่อีกคนทำ นี่เขาต้องรอให้อีกคนกลับมาหรือไงบ้าบอที่สุด!...หลังจากที่วางสายจากสีน้ำไปฟ็อกซ์ก็กระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ รู้แหละว่าอีกคนต้องโวยวายแต่มีหรือเขาจะยอมปล่อยมันไปง่ายๆ ทั้งๆที่ความรู้สึกของเขามันยังคาราคาซังอยู่แบบนี้ รักงั้นเหรอ? คงยังไม่ขนาดนั้นแต่ที่รู้ๆคือมันเป็นของเขา



        "มึงนี่วันละหลายอารมณ์เนอะ ตอนกูโทรตามก็หน้ายุ่งมาเลยพอตอนนี้มานั่งยิ้ม" ไทเกอร์พูดขึ้นขณะที่ช่วยแอลยกอาหารออกมาจากครัว เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของแอล แอลเลยอยากกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับพี่ๆน้องๆของไทเกอร์ เพราะเดี๋ยวมื้อเย็นจะไปกินเย็นพร้อมกับป้าและยายที่บ้าน



        "มีอะไรดีๆเหรอ?" แอลถามน้องชายคนเล็กของตระกูลเทพพยัคฆ์บ้าง



        "เปล่าหรอกครับๆ" ฟ็อกซ์ตอบปัดๆแต่ไทเกอร์ก็มองอย่างสงสัย



        "เมื่อเช้าที่อิดออดไม่ค่อยยอมมาเพราะกกเด็กอยู่แน่ๆ" ไทเกอร์คาดการณ์



        "ใครกกเด็ก?!?" คำถามนี้ดังออกมาจากปากของคิสที่เดินมาพร้อมไลอ้อนพร้อมกับใบหน้าหวานที่มีแววตื่นเต้นไม่น้อย



        "ไอ้ฟ็อกซ์เลยคิส มันมีเด็ก" ไทเกอร์หันไปตอบ



        "จริงอ่ะ? ใครๆๆ พวกพี่รู้จักมั้ย?"



        "พี่ก็ไปเชื่อพี่ไทเกอร์" ฟ็อกซ์ตอบแต่ใบหน้าหล่อก็มีรอยยิ้มเล็กๆ



        "เชื่อดิ ก็ดูหน้าระรื่นขนาดนี้ ถามจริงใครอ่ะ?" คิสถามอีกครั้ง



        "เออ ใครวะ? กูก็อยากรู้ สะใภ้คนเล็กของบ้านทั้งที" ฟ็อกซ์ยกยิ้มนิดๆกับท่าทางของพี่ชายและพี่สะใภ้คนรอง



        "เอาไว้แน่ใจแล้วจะพามา" ฟ็อกซ์กระตุกยิ้มมุมปาก



        "แม่งกั๊ก!" ไทเกอร์แยกเขี้ยวใส่น้องชาย...หลังจากที่กินข้าวกับครอบครัวเสร็จฟ็อกซ์ก็รีบกลับคอนโดทันที พอมาถึงก็เห็นว่าข้าวบนโต๊ะที่เตรียมไว้ยังไม่ได้ถูกแตะเลยสักนิดจึงเดินเข้าไปในห้องนอนทันที

 

พรึ่บ



พอใบหน้าปรากฏแก่สายตามือบางก็คว้าหมอนปาใส่อีกคนทันที



        "ไอ้เชี่ย!" สีน้ำว่าเสียงดังพร้อมมองอีกคนด้วยความไม่พอใจ



        "นี่คือคำทักทาย?" ฟ็อกซ์เลิกคิ้วถามนิดๆ



        "มึงทำแบบนี้เพื่ออะไร ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะเว้ย!" สีน้ำโวยวาย ฟ็อกซ์เลิกคิ้วนิดๆที่เห็นว่ามือบางเต็มไปด้วยรอยแดงซึ่งคาดว่าอีกคนคงพยายามงัดแงะโซ่ที่เขาแต่ก็ไม่สามารถแกะออกได้ ฟ็อกซ์ไม่ตอบอะไรแต่กลับเดินไปหยิบกล่องพยาบาลแล้วเดินเข้าไปหาอีกคน สีน้ำมองคนตัวสูงอย่างไม่เข้าใจ



        "เอามือมา" ฟ็อกซ์พูดขึ้นเสียงเรียบ



        "ทำไม"



        "มึงเห็นมั้ยน่ะว่ามือมึงมันถลอกหมดแล้ว" สีน้ำหงายมือตัวเองดูก็พบว่ามันทั้งแดง ช้ำและเต็มไปด้วยรอยถลอก ถึงว่ารู้สึกเจ็บมือแปล๊บๆ



        "เรื่องของกู!" สีน้ำว่าอย่างปากเก่ง ฟ็อกซ์มองหน้าอีกคนนิ่งๆก่อนจะดึงแขนอีกคนที่พยายามพยศมาไว้ที่หน้าตักแล้วค่อยๆเอาสำลีที่ชุบยาทาลงไป



        "อ๊ะ...ซี้ด" สีน้ำร้องขึ้นมาทันที ปฏิกิริยาในตอนแรกที่พยายามจะต่อต้านถูกพับเก็บลงไปเมื่อรู้สึกเจ็บแผลขึ้นมา ตากลมมองไปที่อีกคนอย่างไม่เข้าใจ ทั้งๆที่ทำเลวกับเขาไว้แล้วมาทำแบบนี้ทำไม มาทำดีเพื่ออะไร จะล้อเล่นกับความรู้สึกเขาไปถึงไหนกัน!



        "ทำแบบนี้ทำไมวะ" สีน้ำถามขึ้นเสียงเรียบ ฟ็อกซ์ที่กำลังติดพลาสเตอร์ให้อีกคนเงยหน้าขึ้นมาสบตากลมทันที



        "..." ไม่มีคำตอบใดๆออกมาจากปากหนา



        "มึงมองกูเป็นแค่ของเล่นไม่ใช่หรือไง มึงบอกใครต่อใครว่ากูง่าย แล้วมึงมาทำแบบนี้ทำไมวะ หรือว่ากลัวของเล่นอย่างกูมันจะพังก่อนที่มึงจะหมดสนุก" สีน้ำถามต่อด้วยนัยน์ตาตัดพ้อ ตากลมสั่นระริกและหน่วงคลอไปด้วยน้ำตาแต่เจ้าตัวก็พยายามระงับมันเอาไว้



        "มึงคิดแบบนั้น?" ฟ็อกซ์ถามกลับเสียงเรียบ



        "แล้วมึงจะให้กูคิดแบบไหนวะ" สีน้ำเองก็ถามกลับเช่นกัน ตากลมยังคงสั่นระริกสบกับตาคมที่มองกลับมาเช่นกัน ใบหน้าหล่อค่อยๆเลื่อนหน้าเข้ามาจนเหลือระยะห่างระหว่างกันไม่ถึงคืบ สีน้ำหันหน้าหนีทันทีเพราะไม่อยากจะหลงใหลหรือเผลอไผลไปกับสัมผัสของอีกคนอีกแล้ว ฟ็อกซ์ชะงักไปนิดกับท่าทางของอีกคนก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วผละออก



        "กูจะไม่พูดอะไรเยอะเพราะมันจะดูแก้ตัว แต่สำหรับกู...มึงน่ะ..." สีน้ำหันมามองหน้าอีกคนอีกครั้ง ตาคมที่กำลังมองมาที่เขาอย่างจริงจังทำให้อวัยวะในหน้าอกด้านซ้ายสั่นรัวขึ้นมา ให้ตายสิ...กำลังโกรธมันไม่ใช่หรือไง ทำไมเป็นงี้วะ ทำไมใจง่ายแบบนี้!!



        "...มึง..."

 

ครืดๆ



เสียงโทรศัพท์ของสีน้ำดังขึ้นทำให้ทั้งสีน้ำและฟ็อกซ์ชะงักไปทันที สีน้ำหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นหมอกที่โทรเข้ามา



        "ว่าไงหมอก...ห๊ะ! จริงเหรอ...อื้ม...เดี๋ยวค่อยเล่าๆ จะรอฟัง" สีน้ำว่ายิ้มๆหลังจากที่วางสายเสร็จ



        "มึง...เมื่อกี้หมอกโทรมาบอกว่า..." สีน้ำชะงักไปทันทีเพราะท่าทางดีใจแบบเด็กๆของเขามันทำให้อีกคนมองเขายิ้มๆ



        "บอกว่า?" ฟ็อกซ์เลิกคิ้วถาม



        "ไม่มีไร ไม่เกี่ยวกับมึงสักหน่อย" สีน้ำว่าพร้อมดึงหน้าอีกครั้ง บ้าๆๆ เมื่อกี้เผลอยิ้มต่อหน้าอีกคนทำไมวะเนี่ย นี่เรื่องกำลังดราม่านะเปลี่ยนโหมดได้ไงเล่า!



        "มองอะไร?" สีน้ำถามขึ้นเมื่ออีกคนเอาแต่มองหน้าเขา



        "กูแค่กำลังคิดว่า..." ฟ็อกซ์เว้นวรรคก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้สีน้ำจนสีน้ำตกใจ

 

จุ๊บ



นัยน์ตากลมเบิกกว้างทันทีกับสัมผัสเมื่อครู่ที่ริมฝีปาก



        "...ถ้ามึงยิ้มแบบนั้นให้กูคงจะดีกว่าทำหน้าบึ้งแบบนี้ว่ะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อิฟ็อกซ์อิคนปากแข็ง รักก็บอกว่ารักไปเซ่!!!!!!!

___จางบิวตี้___

ออฟไลน์ Wut_Sv

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 902
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1
อิจิ้งจอกนี่น่าหมั่นไส้ที่สุดเลย

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ viewier

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-2

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด