<< รักกลางใจ >> [MPREG]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: << รักกลางใจ >> [MPREG]  (อ่าน 107529 ครั้ง)

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 13 [14/04/59]
«ตอบ #60 เมื่อ14-04-2016 19:38:03 »

นิสัยแก้ไม่หายใช่ไหมคุณมาร์ค
สงสารโก๋

ออฟไลน์ ::UsslaJlwaJ::

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-4
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 13 [14/04/59]
«ตอบ #61 เมื่อ14-04-2016 22:42:48 »

สนุกค่าาา น่าติดตาม สงสารรน้องโก๋มากกกก

ออฟไลน์ panitanun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 504
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 13 [14/04/59]
«ตอบ #62 เมื่อ14-04-2016 23:59:55 »

วอทคะภูเมธทำไมไม่ตะล่อมน้องก่อนน้องกลัวเลยเอ้ย55555

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 13 [14/04/59]
«ตอบ #63 เมื่อ15-04-2016 01:09:21 »

น้องโก๋ของเจ๊จะโดนอิตามาร์คกินแล้วใช่มั้ย  :hao5:

ออฟไลน์ farfarneenee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 13 [14/04/59]
«ตอบ #64 เมื่อ15-04-2016 03:08:31 »

น้องโก๋   :hao5: :hao5: :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ wan_sugi

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 603
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 13 [14/04/59]
«ตอบ #65 เมื่อ15-04-2016 07:27:03 »

จำเลยรัก...สินะ  :เฮ้อ:

ออฟไลน์ matame

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 13 [14/04/59]
«ตอบ #66 เมื่อ15-04-2016 21:43:14 »

หึงโหดจริงพ่อคุณ

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +701/-2
    • ฺBelove
<< รักกลางใจ >> บทที่ 14 [16/04/59]
«ตอบ #67 เมื่อ16-04-2016 18:28:56 »



                                                                      รักกลางใจ

                                                                       บทที่ 14


ร่างกายที่ไร้ซึ่งประสบการณ์ผวาเฮือกเมื่อรู้สึกได้ถึงเนื้อตัวร้อนระอุที่ทาบทับลงมา หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวด้วยความกลัวระคนหวามไหว

กับสัมผัสจากเรียวปากที่ขบเม้มไปตรงซอกคออุ่น


“คุณมาร์ค ได้โปรด...อย่า...”


แม้จะเอ่ยปากขอร้องอีกครั้งแต่อีกฝ่ายเหมือนกำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์ที่ไม่อาจห้ามใจได้

อา...

ใช่...

ภูเมธห้ามใจไม่ได้อีกแล้ว...

ลิ้นร้อนลากเลื้อยสลับด้วยริมฝีปากที่ได้ลองลิ้มรสเนื้อสมันหวานละมุน ยากที่จะทำให้เสือร้ายยอมปล่อยเหยื่อ ภูเมธกำลังติดใจในรส

กายหวานหอมที่อยู่ภายใต้ร่างของเขา ริมฝีปากบางเฉียบปล่อยตรงนั้นแต่ก็ย้ายที่ไปตรงโน้น ทิ้งรอยแดงเรื่อสีกุหลาบจนแทบปรากฏไป

ทั่วร่างบาง


“อา...โก๋ นายเป็นสมบัติของฉัน”


เขาพึมพำหนักหน่วง เพิ่มแรงกดทับจนอีกฝ่ายหมดทางดิ้นหนี และยิ่งภูเมธเลื่อนตัวลงต่ำเรื่อยๆการันต์ก็ยิ่งหมดแรงห้ามปรามลงไป

ทุกที


“ฮือ....อ๊ะ...คะ..คุณมาร์ค”


หนุ่มน้อยสะดุ้งเมื่อยอดอกสีสวยถูกปลายลิ้นร้อนแตะลง มือร้อนของเขาวางทาบไปบนเนื้อตัวอุ่นๆ การันต์ร้อนวาบไปทุกจุดที่คนใจร้าย

สัมผัส กำปั้นของเขาทุบถองไปบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของอีกฝ่าย แต่นอกจากจะไม่สะดุ้งสะเทือนแล้วภูเมธกลับครอบริมฝีปากลงไป

บนลานรอบยอดอกอย่างติดใจ


“อื้อ...”


ร่างบางเผลอไผลแอ่นตัวรับสัมผัส กำปั้นที่ทุบถองเมื่อครู่กลับต้องเปลี่ยนเป็นกอดรัดร่างที่ทาบทับ ปากอิ่มเม้มแน่นกลั้นเสียงครางไว้เมื่อมือร้อนที่


สำรวจไปทั่วตัวเลื่อนลงไปจับต้องอยู่ที่จุดอ่อนไหว


“ยะ..หยุดเถอะครับ...”


หนุ่มน้อยเพิ่งค้นหาเสียงของตัวเองเจอ มันน่าตกใจที่เสียงของเขาสั่นพร่าแหบโหย ในขณะที่หัวใจของเขากลับเต้นรัวการันต์หอบ

หายใจถี่เมื่อมือร้อนกอบกุมจุดไวสัมผัสไว้ในมือพลางใช้ปลายนิ้วกดนวดไปที่ส่วนยอด


“นายต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น”


ย้ำเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นไหวจนการันต์เองก็รู้สึกได้ สะโพกแข็งแรงกดน้ำหนักลงไปแยกขาสองข้างของการันต์ให้เปิดกว้างก่อนที่ปลาย

นิ้วจะถูกส่งเข้าไปทักทายช่องทางลับสีสวย


“ไม่!”


หนุ่มน้อยอุทานพลางเบิกตากว้างเมื่อถูกโจมตีทั้งจากด้านบนที่ยอดอกด้วยปลายลิ้นโลมไล้จนเปียกชุ่มและด้านล่างเมื่อปลายนิ้วที่สอง

เริ่มส่งเข้าไปหมุนวนเปิดทางรักให้กว้างขึ้น


“อื้มมม...จะ เจ็บ”


แม้จะเจ็บแต่กลับวาบหวามกับสัมผัส การันต์เจ็บใจที่ร่างกายของเขาตอบสนองจนต้องแอ่นกายเบียดเสียดไปกับร่างของภูเมธจนอีกฝ่าย

คำรามอย่างได้ใจเมื่อปลายนิ้วที่สามทำให้เขาคิดว่าควรจะทำให้การันต์ได้รู้เสียทีว่า คนที่เป็นเจ้าของร่างกายนี้คือใคร


“โก๋ จำให้ขี้นใจว่านายเป็นสมบัติของฉัน”


เสียงหนักกระซิบที่ข้างหู การันต์เตรียมจะตอบโต้แต่ปากน้อยๆกลับถูกปิดด้วยปากของภูเมธปลายลิ้นสอดลึกเซาะไซ้ไปตามร่องฟัน ลิ้น

เล็กถูกดูดกลืนจนการันต์แทบสำลัก ภูเมธกำลังหลอกล่อให้การันต์เคลิ้มไปกับจูบที่ชำนาญ ก่อนที่ปลายนิ้วจากช่องทางรักจะถูกชักกลับ

แล้วแทนที่ด้วยอะไรบางอย่างที่ค่อยๆลุกล้ำเข้าไปทีละนิด


“อื้มมม”


ร่างบางผวา ดวงตาคู่หวานเบิกโพลง ในสมองขาวโพลนไปกับความเจ็บปวดที่สุดในชีวิต การันต์ส่งเสียงร้องแต่มันกลับถูกดูดซับไว้ด้วย

ลิ้นร้อนและเรียวปากที่ทาบทับแนบสนิทจนเหลือแค่เพียงเสียงอื้ออึงอยู่ในลำคอ เขาเกร็งตัวด้วยสัญชาตญาณ มือน้อยๆ จิกเล็บลงไป

บนแผ่นหลังอีกฝ่ายจนเป็นรอยซิบๆ แต่ก็หยุดการกระทำนั้นไม่ได้


“โก๋ อย่าเกร็ง”


ภูเมธเตือนเสียงอู้อี้เมื่อปลายลิ้นยังพัวพันไม่เลิกรา ปลายนิ้วของเขาเช็ดหยดน้ำจากหางตาที่ไหลรินลงมาอย่างเบามือ


“เจ็บครับ ผมเจ็บ คุณมาร์ค ฮือ..”


“ทนอีกนิดนะครับเด็กดี แล้วเราจะมีความสุขด้วยกัน”


ภูเมธยกขาเรียวสองข้างให้สูงขึ้นยกพาดไว้ที่บ่าของเขาเปิดทางรักให้กว้าง ก่อนที่จะค่อยๆ ดันสะโพกเข้าไปจนสุดทาง เขายกท่อนแขน

ซับเหงื่อชื้นที่หน้าผากให้หนุ่มน้อย แววตาตอนนี้ไม่หลงเหลือความเกรี้ยวกราดอีกแล้วเมื่อมันถูกแทนที่ด้วยความพอใจและภาคภูมิที่

เขาได้เป็นคนแรกของการันต์


“เก่งมาก เด็กน้อย รู้ไหม ร่างกายของนายมันทำให้ฉันทรมานแค่ไหน”


แววตาคู่นั้นทำให้การันต์หน้าร้อนเห่อจนต้องวางคางไว้บนบ่ากว้าง เมื่อความเจ็บตัวเริ่มลดลงและมันเพิ่มเติมด้วยความรู้สึกแปลกใหม่จน

ท่อนขาเกร็งไปหมด


“คุณมาร์ค ผม..อื้ออ”


การันต์กัดริมฝีปากไว้แน่นเมื่อภูเมธเริ่มเคลื่อนกายช้าๆจนสิ่งแปลกปลอมที่สอดลึกเริ่มสร้างความเสียวซ่านจนขนลุก


“กอดฉันไว้สิ ยิ่งเจ็บก็ยิ่งกอดให้แน่น อืม ดีมาก โก๋ของฉัน”


ภูเมธเองก็ต้องกัดฟันเมื่อช่องทางรักตอดรัดจนเขาแทบจะทนไม่ได้ เขารู้..กล้ามเนื้อของการันต์กำลังบีบรัดในจังหวะสุดท้าย  ภูเมธดึง

ร่างบางมากอดไว้แนบอก เสียงครางปนเสียงหอบหายใจดังประสานรัวเร็ว ก่อนที่เขาจะระเบิดมันออกอยู่ในช่องทางแสนหวาน







“โก๋”


เสียงเรียกที่หวานกว่าเคยดังอยู่ใกล้หู การันต์กลับยกมือปิดหูไว้ขณะนอนตะแคงคุดคู้หันหลังให้คนใจร้ายอยู่บนพื้นเย็นๆกลางห้องพลาง

ร้องไห้ออกมา

สิ่งที่สร้างความเจ็บปวดก่อนสอนให้เขารู้จักรสชาติของความแปลกใหม่ถูกเจ้าของถอนตัวออกไปจากร่างกายของเขาพักใหญ่แต่เขาก็

ยังเจ็บ

เจ็บทั้งกายและใจ

แค่มองด้วยดวงตาเท่าที่มองเห็น ตอนนี้ร่างกายของการันต์มีแต่ร่องรอยจากคนใจร้ายเต็มไปหมด แถมเจ้าตัวยังทิ้งรอยบางอย่างไว้ใน

หัวใจของเขา

รอยที่ยากจะลืมเลือนไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด


“อย่ามายุ่งกับผม คุณ....ใจร้ายที่สุด”


“เจ็บมากไหม”


ภูเมธถอนหายใจเมื่อพายุแห่งอารมณ์พัดผ่านไปแล้ว เขาเองก็นึกเสียใจที่ทำให้คนที่นอนหันหลังให้ต้องร้องไห้ครั้งใหญ่ เรื่องที่เกิดขึ้นมัน


อาจเป็นเพราะเขาตกหลุมของหนุ่มน้อยไปแล้ว

หลุมแห่งความรัก

ภูเมธสอดมือเข้าไปที่เอวดึงร่างบางให้ชิดเข้ามากับอก  วางคางไว้บนกลุ่มผมนุ่มโดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะดึงดันขืนตัวไว้


“ขอโทษก็ได้”


ภูเมธเอ่ยคำพูดที่ไม่เคยพูดกับใครออกไป


“ก็...อย่าทำให้โกรธสิ”


“ผมจะรู้ไหมว่าคุณจะโกรธผมเรื่องอะไรบ้าง คุณก็โกรธเกลียดผมไปเสียทุกเรื่อง”


“เอ่อ...ฉันไม่เคยเกลียดนายนะ”


ภูเมธค่อยๆพลิกตัวการันต์ให้ตะแคงกลับมาทางด้านเขา ปลายนิ้วเชยคางมนให้เงยหน้ามาสบตา


“แล้วเรื่องที่จะโกรธตอนนี้ก็มีแค่เรื่องเดียว...”


เขาโน้มตัวไปจูบซับน้ำตาจนมันแห้งเหือดไปจากดวงตาคู่สวย การันต์ได้แต่นิ่งงันพลางมองสบตาของภูเมธอย่างค้นคว้าให้เห็นก้นบึ้งที่

ซ่อนอยู่ในใจ


“...แค่นายอย่าไปใกล้ชิดกับคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน”


การันต์เพิ่งเคยเห็นใบหน้าขาวๆของภูเมธว่ามันกลายเป็นสีแดงจางขณะสารภาพความในใจออกมา ทำให้หนุ่มน้อยต้องแอบยิ้มอยู่ในใจ


“เอ่อ..คือ...ฉันหวงน่ะ”


หวง...

การันต์หน้าร้อนวูบ

ความน้อยใจ เสียใจ ถูกทดแทนด้วยคำพูดคำเดียว

หนุ่มน้อยก้มหน้ายิ้ม


“หนาวเนอะ”


ภูเมธเพิ่งจะได้สติว่าร่างเปลือยของทั้งคู่กำลังกอดรัดกันอยู่บนพื้นห้อง เขาลุกขึ้นแล้วสอดแขนเข้าใต้อกข้างหนึ่งและใต้เข่าข้างหนึ่ง

ช้อนตัวการันต์ขึ้นมา ก่อนเดินไปที่เตียงแล้ววางลงบนที่นอนอุ่นอย่างทะนุถนอม


“อ๊ะ จะทำอะไรอีกครับ”


การันต์ท้วงเมื่อเห็นภูเมธเอนตัวลงมาแนบชิด หน้าหวานแดงซ่านไปหมด


“หาอะไรทำแก้หนาว”


ภูเมธพูดหน้าตาเฉย


“ตะ แต่ว่า”


แต่ว่าการันต์ก็ห้ามไม่ได้เมื่อภูเมธก้มลงปิดปากของเขาไว้อีกครั้งพลางจู่โจมอย่างชำนาญ ภูเมธใช้ปลายลิ้นสำรวจไปทั่วร่างกายนุ่ม

อย่างอ่อนหวานแทบจะทุกซอกทุกมุมจนหนุ่มน้อยสะท้านไปทั้งร่าง โดยเฉพาะเมื่อเรียวปากมาหยุดนิ่งอยู่ตรงท้องน้อย มือเรียวคว้าแก่น

กายสีสวยเหมาะมือขึ้นมา ใช้ปลายนิ้วทักทายยอดเนื้อสีอ่อน


“คุณมาร์ค อย่าครับ มันไม่ดีนะครับ อ๊า....”


การันต์ห้ามแล้ว แต่ภูเมธก็ไม่ฟัง ปลายนิ้วที่แตะส่วนยอดเปิดทางให้ลิ้นร้อนแตะวนลากไล้ตั้งแต่โคนจรดปลาย ก่อนที่เขาจะส่งมัน

เข้าไปในช่องปากทีละนิดจนกระทั่งกลืนมิดไปจนหมด


“อา...คุณมาร์ค”


มือน้อยเสยเข้าไปในกลุ่มผมดำ การันต์เกร็งไปทั้งตัวเผลอไผลยกขาตั้งชันปลายเท้าจิกบี้ลงบนที่นอนอย่างลืมตัว


“ขยับสะโพกสิครับเด็กดี”


ภูเมธส่งเสียงสอนเบาๆ ลูกศิษย์จึงได้ขยับสะโพกดันเข้าไปในช่องปากอย่างกล้าๆกลัวๆ ภูเมธครางลึกอย่างถูกใจพลางเม้มปากรูดขึ้นมา

แล้วดันกลับอย่างรวดเร็วเมื่อการันต์เด้งตัวรับ


“อือ....คุณมาร์คครับ ผม...อื้อ....ไม่ไหวแล้ว”


การันต์ดิ้นพล่านจนผ้าปูที่นอนยับย่น กล้ามเนื้อท้องน้อยบีบรัดถี่เร็วก่อนจะฉีดอัดน้ำรักอยู่ในช่องปากที่ยังกลืนกินไม่ยอมปล่อย ภูเมธฉวย


จังหวะนั้นที่การันต์ยังหอบลึกค่อยๆฝังแก่นกายเข้าไปในช่องทางสีหวานอีกครั้ง


“แก้ตัวนะ เมื่อครู่ฉันทำให้นายเจ็บ แต่คราวนี้ฉันจะทำให้นายรู้ว่า สวรรค์น่ะมันมีกี่ชั้น”




ภูเมธดึงผ้าห่มที่ร่นลงไปให้ขึ้นมาคลุมจนถึงคอ แล้วโน้มตัวไปจูบที่ขมับแผ่วเบา

เด็กน้อยของเขาหลับลงอย่างอ่อนเพลีย เขามองร่างที่กำลังนอนตะแคงคุดคู้ซุกอยู่อกของเขาอย่างเอ็นดู

ความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับใคร

เขาอยากปกป้อง

เขาอยากดูแล

สมบัติมีชีวิตชิ้นนี้ที่เป็นของเขาแล้วโดยสมบูรณ์ เขาจะไม่ให้ใครมาชิงการันต์ไปจากเขาได้

ภูเมธสัญญากับตัวเองก่อนที่จะเอื้อมมือไปโอบร่างนั้นไว้ในอ้อมกอดแล้วหลับตาลงอย่างอิ่มเอม


TBC

 :hao5: :hao5:




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-04-2016 18:57:00 โดย Belove »

ออฟไลน์ farfarneenee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 14 [16/04/59]
«ตอบ #68 เมื่อ16-04-2016 18:47:49 »

 :m25: :m25: :pighaun: :pighaun: :jul1: :jul1: :jul1:

ออฟไลน์ donutnoi

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2272
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-7
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 14 [16/04/59]
«ตอบ #69 เมื่อ16-04-2016 20:49:43 »

ควรบอกให้โก๋เข้าใจนะพูดกันตรงๆ ดีๆ :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 14 [16/04/59]
« ตอบ #69 เมื่อ: 16-04-2016 20:49:43 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 14 [16/04/59]
«ตอบ #70 เมื่อ16-04-2016 21:21:53 »

 :pighaun:   

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 14 [16/04/59]
«ตอบ #71 เมื่อ16-04-2016 23:01:42 »

 :haun4: :haun4: :haun4: :haun4:

ออฟไลน์ natsikijang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 541
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-4
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 14 [16/04/59]
«ตอบ #72 เมื่อ17-04-2016 17:40:38 »

ว้าย  เขามีอะไรกันแล้ววววว      ตอนนี้มาร์ครู้ใจตัวเองเสียที ส่วนโก้ที่แอบมีใจให้หน่อยๆคราวนี้ก็ยอมเขาไปทั้งตัวและหัวใจ หวังว่าคู่นี้จะไม่ต้องเจอกับอุปสรรคเรียกน้ำตานะคะ

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +701/-2
    • ฺBelove
<< รักกลางใจ >> บทที่ 15 [20/04/59]
«ตอบ #73 เมื่อ20-04-2016 20:22:47 »





                                             รักกลางใจ

                                              บทที่ 15



งัวเงียขึ้นมาในยามเช้าตรู่กับอากาศเย็นชื้นหลังจากที่ฝนเทลงมาในยามดึกสงัด ลมฉ่ำชื้นพัดแผ่ว

แทรกตัวมาจากภายนอกอาบไล้ไปทั่วร่างเล็กจนต้องซุกกายเข้าหาความอบอุ่น

การันต์กำลังฝัน

ฝันดี…


หนุ่มน้อยฝันถึงปีเตอร์แพน ตัวละครในจินตนาการที่เขาชอบที่สุด

ปีเตอร์แพนของเขากำลังบินวูบวาบไปมา ก่อนที่จะมาหยุดอยู่ข้างๆกาย กระซิบอะไรบางอย่างแผ่วเบา

ที่ข้างหูด้วยถ้อยคำที่หนุ่มน้อยจับใจความไม่ได้ แต่ที่รู้สึกได้คือความอบอุ่นที่แทรกซึมเข้ามาส่องแสงระยิบระยับ

อยู่ในหัวใจดวงเล็ก


มันคือความอบอุ่นท่ามกลางความหนาวเย็นจนเขาต้องเบียดกายไขว่คว้า แต่ดูเหมือนปีเตอร์แพนจะไม่โกรธ

แถมยังดึงเขาเข้าไปกอดอีกด้วย มือเรียวของปีเตอร์แพนยึดคางของเขาและปากของปีเตอร์แพนก็กำลังยึดปากของการันต์เช่นกัน

ปลายลิ้นอุ่นแทรกตัวเข้ามา มันอุ่นซ่านไปหมดเมื่อมันแตะลงไปบนลิ้นน้อยๆของเขา หัวใจของการันต์เต้นระส่ำระสาย

เมื่อรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเบาหวิวเหมือนลูกโป่งที่กำลังพองลมแล้วลอยขึ้นช้าๆไปในอากาศ ราวกับเขากำลังลอยละล่อง

ติดตามปีเตอร์แพนไปตามแต่ใจของผู้นำพา


“...โก๋”


เปลือกตาไหวระริกเมื่อได้ยินเสียง จากใครกันนะ


“โก๋ โก๋ครับ”


ใบหน้าเคร่งขรึมในตอนนี้กลับอมยิ้มอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นท่าทางของคนที่กำลังซุกตัวอยู่กับแผ่นอกของเขา

ขี้เซาจริงๆ เด็กน้อย


นี่ขนาดเขาโขมยจูบจนไม่รู้กี่รอบคนขี้เซาก็ยังไม่ยอมลืมตาตื่น แถมยังเบียดตัวเข้ามาแนบชิดขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองกำลังทำให้คนที่นอนข้างๆ “ตื่น” ไปหมดทั้งตัวแล้ว


หลับสนิทจนลืมไปแล้วว่าภายใต้กองผ้าห่มหนานุ่ม เนื้อตัวที่บดเบียดกันยังไร้ซึ่งอาภรณ์แม้แต่ผืนเดียว 

จนต้องใช้ความอดทนมากมายขนาดไหนที่จะไม่ใช้กำลังจัดการกับคนนอนขี้เซาเสียให้หนำใจอีกสักครั้ง


“เช้าแล้วนะ เด็กซุ่มซ่าม”


ภูเมธกดริมฝีปากไปที่เปลือกตาทั้งสองข้าง


“ถ้ามัวแต่นอนขี้เซาฉันจะไม่ปรานีแล้ว รู้ไหม”


แพขนตาหนากระพริบยุกยิกก่อนจะเปิดออกช้าๆ การันต์เรียกสติกลับคืนสู่ร่างจึงได้รู้ว่าตัวเองกำลังนอนตะแคง

เบียดแนบกายจนแทบไม่เหลือช่องว่างอยู่กับอกของภูเมธ พวงแก้มเนียนถูกคลอเคลียด้วยจมูกโด่งที่ไล่หอม

ตามด้วยเรียวปากอุ่นตามติดไม่ลดละ


การันต์กำลังทวนความทรงจำของตลอดทั้งวันและค่ำคืนที่ผ่านมา ก่อนที่ใบหน้าเนียนจะร้อนผ่าวรวมทั้งร่างกาย

ที่เมื่อยขบราวกับกล้ามเนื้อจะปริแตกโดยเฉพาะตรงส่วนนั้น ยิ่งตอกย้ำให้หนุ่มน้อยรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง

เขาตกเป็นสมบัติของภูเมธโดยสมบูรณ์แล้ว


ไม่ใช่ข่มขืน…

แม้ช่วงแรกจะเกิดขึ้นเพราะความไม่เข้าใจซึ่งกันและอารมณ์ที่รุนแรงจนร่างกายของเขาบอบช้ำเต็มไปด้วยร่องรอย

แห่งการบดเบียด แต่เมื่อเวลาผ่านไปภูเมธเริ่มเอาใจใส่และทะนุถนอมจนการันต์ลืมเลือนความเจ็บปวด

ปล่อยให้ภูเมธนำพาไปสู่ทางแห่งความสุขแทบล้นทะลัก ดวงตาเรียวเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลานั่นอย่างหวั่นใจ


หนุ่มน้อยกำลังนึกกลัว…

กลัวจะกลับกลายเป็นว่าหัวใจของเขาจะตกเป็นสมบัติของภูเมธไปด้วย


หรือว่า…

มันจะเป็นอย่างนั้นไปนานแล้ว ภูเมธก็ไม่รู้


“เป็นอะไรเด็กขี่จักรยานซุ่มซ่าม ทำไมทำหน้าอย่างนั้น”


ดวงตาคมปลาบมองใบหน้าสีกุหลาบที่หลบสายตาของเขาอย่างเขินจัดพร้อมกับรอยยิ้มที่ถูกจุดขึ้นมา

สวย…

ทำไมเขาเพิ่งรู้ว่าเด็กขายน้ำเต้าหู้ถัดจากบ้านของเขาไปสี่ซอยถึงได้น่ารักขนาดนี้

ร่างกายนั้นเนียนนุ่มน่าสัมผัสไปทุกจุดอย่างที่เขาได้พิสูจน์ไปแล้ว ใบหน้าเรียวแก้มเป็นพวง จมูกโด่งรับกับปากอิ่ม

ที่หวานล้ำเมื่อได้ลิ้มลองช่างยากที่จะตัดใจ เขากอดร่างเพรียวนั้นไว้อย่างหวงแหน


“เรา…เอ่อ เรา…อื้อ……เรื่องจริงใช่ไหมครับ”


กระดากปากเกินกว่าจะพูด การันต์หน้าร้อนเห่อเมื่อภูเมธหัวเราะอยู่ในลำคอ มืออุ่นวางแนบไปตรงสะโพกแล้วเหนี่ยว

เข้ามาจนต่างก็รู้สึกได้ถึงความร้อนระอุ


“ต้องให้ตอกย้ำกันอีกถึงจะมั่นใจหรือ เด็กขี่จักรยานซุ่มซ่าม”


การันต์เม้มปากอย่างขัดใจ


“เลิกเรียกผมอย่างนั้นเสียทีเถอะคุณมาร์ค ผมไม่ได้ซุ่มซ่ามนะ มันก็แค่ครั้งนั้นครั้งเดียวที่ผมเผลอไปหน่อย

แต่มันก็เป็นเพราะคุณขับรถเร็วด้วยหละ”


“งั้นจะให้เรียกว่าอะไรดีล่ะ หืม…”


อดใจไม่ได้ที่จะกดจูบไปที่ปากอิ่มแรงๆอีกครั้งหนึ่ง


ช่างเป็นเด็กน้อยที่สดใสเหลือเกิน ภูเมธมองตาโตที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาคู่นั้น มันเหมือนกระต่ายป่าที่เล่นซุกซน

สร้างความสดชื่นให้แก่ไพรกว้าง


“….กระต่ายน้อย…”


“อะไรนะครับ?”


การันต์ช้อนตามองอย่างงุนงง


“ฉันจะเรียกนายว่ากระต่ายน้อย”


“ไม่เอา”


การันต์ส่ายหน้าพรืดพลางยู่ปากอย่างไม่เห็นด้วย


“ผมไม่อยากเป็นกระต่ายให้สิงโตอย่างคุณมาขย้ำเล่น”


ภูเมธเงยหน้าหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจ เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่การันต์รู้จักกับเขา


“งั้นเหมาะแล้วล่ะ เพราะฉันจะจับนายมาขย้ำทุกวัน”


สิงโตจับกระต่ายมาจูบอยู่เป็นนานกว่าจะยอมปล่อย


“ไปอาบน้ำกันเถอะ”


การันต์หน้าแดงก่ำเมื่อคิดถึงสภาพตัวเองในตอนนี้


“คุณไปอาบสิ”


“อยากอาบน้ำกับกระต่ายน้อย”


“ผมหนาว”


หนุ่มน้อยก้มหน้างุด


“เนื้อตัวของนายมีแต่น้ำลายของสิงโตนะ”


“บ้า”


กำปั้นน้อยๆทุบลงไปกลางอกจนภูเมธร้องอุบ มือแกร่งยึดข้อมือเล็กไว้เบาๆ


“ฉันพาไปนะ”


“ผมไปเองได้”


การันต์รีบชิงปฏิเสธพลางสะบัดมือออกจากการเกาะกุมแล้วดันตัวลุกขึ้นนั่งตรงขอบเตียง ร่างบางลุกขึ้นยืนหมายใจ

จะรีบก้าวให้ร่างเปล่าเปลือยพ้นจากสายตาคมเข้าห้องน้ำให้เร็วที่สุด แต่การันต์คาดไม่ถึงว่าแค่พอเท้าแตะพื้น

เขาก็หมดแรงจนร่วงลงมากองอยู่กับพื้นห้อง


การันต์เพิ่งรู้ว่าขาเล็กสองข้างหมดแรงแม้แต่จะยืนก็ยังไม่ไหว นอกจากหมดแรงแล้วมันยังสั่นไปหมดหนุ่มน้อยหน้าแดงเถือก

ด้วยความอับอายในขณะที่ภูเมธได้แต่ยิ้มกริ่ม


“ดื้อไม่เข้าเรื่อง บอกแล้วว่าจะพาไปก็ไม่เชื่อกันบ้าง”


ภูเมธก้าวลงจากเตียงสอดมืออุ้มร่างบางอย่างไม่ยากเย็นนัก การันต์ตวัดสายตาค้อนแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจะใช้แขนคล้อง

ไปรอบคอของอีกฝ่ายเพราะกลัวตกและปล่อยให้ภูเมธอุ้มเขาเข้าไปในห้องน้ำ


ภูเมธวางการันต์ให้นั่งอยู่ตรงขอบของอ่างน้ำก่อนที่เขาจะจัดการเปิดน้ำอุ่นและใส่สบู่จนฟองนุ่มลอยเต็มอ่างน้ำ จากนั้น

เขาก็ช้อนร่างนุ่มลงไปในอ่างพร้อมกันกับเขา แสงสว่างจากไฟกลางห้องทำให้ภูเมธเห็นร่องรอยที่เขาทิ้งไว้ทั่วตัวเนียนนุ่ม

นึกเสียใจที่เขาทำให้การันต์ต้องเจ็บ ใบหน้าสลดลงเมื่อเอื้อมมือไปแตะรอยแดงรอยหนึ่งเหนือลานนมที่เป็นรอยฟันอย่างชัดเจน

จากฝีมือของเขาเอง


“เจ็บมากไหมกระต่ายน้อย”


การันต์ยิ้มบางๆเมื่อเห็นสีหน้าสำนึกผิดนั่น


“หายเจ็บแล้ว แต่คุณก็เจ็บเหมือนกันนะ”


การันต์มองเห็นแผ่นหลังของภูเมธเต็มตาตอนที่กำลังสาละวนเปิดน้ำจากก๊อกใส่อ่างหรู มันมีแต่รอยเล็บพาดเป็นทาง

บางรอยบาดลึกจนเลือดซิบ ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะมือเรียวของเขายามจิกข่วนเล็บไปบนแผ่นหลังนั่น


“สิงโตไม่เจ็บง่ายๆ เพียงแค่ปลายเล็บของกระต่ายตัวน้อยหรอกนะ”


ภุเมธยิ้มพลางดึงร่างบางเข้าใกล้


“มาสิ เดี๋ยวจะถูหลังให้”


จัดแจงหมุนตัวอีกฝ่ายให้หันหลังมาทางเขาพลางใช้ฟองน้ำนุ่มลูบไล้เบามือ ภูเมธมองแล้วก็สะท้อนใจขนาดแผ่นหลัง

ยังมีรอยที่เขาฝากไว้เต็มไปหมด ภูเมธโน้มตัวไปกดจูบบนรอยแดงแผ่วเบาแทนคำขอโทษ เขาสอดแขนเข้าไปรอบเอว

แล้วรั้งให้ร่างของการันต์ขยับเข้ามาจนแผ่นหลังแนบชิดอยู่กับแผ่นอกของเขา


“ต่อไปนี้จะไม่ทำให้เจ็บปวดอีกแล้ว”


น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลออกมาจากดวงตางามเมื่อได้ยินคำพูดที่ราวกับจะเป็นคำมั่นสัญญา ก่อนที่พวงแก้ม

จะถูกอีกฝ่ายประคองให้เอียงหน้าจนไปจบกับภูเมธที่โน้มไปประทับริมฝีปากอยู่กับกลีบปากอิ่ม การันต์เผยอปากรับ


ปลายลิ้นร้อนที่สอดลึกเข้ามา ลิ้นเล็กเริ่มเรียนรู้ที่จะตอบรับจนภูเมธครางแผ่วอย่างพอใจ

ไม่รู้ตัวเลยว่าสะโพกถูกช้อนให้ขึ้นมานั่งซ้อนอยู่บนตักอีกฝ่ายตั้งแต่ตอนไหน เพราะมัวแต่เคลิ้มไปกับรสจูบรัญจวนใจ

ในขณะที่มือร้อนก็ลูบไล้ไปตามเนื้อตัวไม่เว้นแม้แต่จุดอ่อนไหวที่ตกอยู่ในกำมือในที่สุด


กว่าจะรู้ตัวอีกทีส่วนแข็งขืนก็ค่อยๆสอดผสานเข้ามารวมอยู่ในร่างเป็นหนึ่งเดียว หนุ่มน้อยไร้เดียงสาปล่อยใจไปกับแรงปรารถนา

ในขณะที่แสงจากดวงอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆทอประกายผ่านความเย็นชื้นของละอองฝนจากค่ำคืนที่ผ่านมา




TBC


 :o8: :o8:




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-04-2016 20:27:42 โดย Belove »

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 15 [20/04/59]
«ตอบ #74 เมื่อ20-04-2016 20:40:43 »

 :pighaun:    ทำไมเราอ่านแล้วค้ดถึงปาท่องโก๋เกลียวจิ้มนมข้นหวานล่ะ
คิดถึงแต่ของกินตลอดพอได้ยินคำว่าน้ำเต้าหู้ 555
หวานมากๆค่ะ

ออฟไลน์ Bb nale

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 580
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 15 [20/04/59]
«ตอบ #75 เมื่อ20-04-2016 20:53:45 »

คือภูเมธเป็นคนที่อารมณ์ร้อนมาก เดี๋ยวก็เข้าใจอะไรผิดแล้วลงกับการันต์อีก

ออฟไลน์ aisen

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-1
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 15 [20/04/59]
«ตอบ #76 เมื่อ20-04-2016 21:29:25 »

เวลาจะหวานก็เลือดสาดไม่เกรงใจเราเลย คุณมาร์ค& โก๋น้อย

ออฟไลน์ panitanun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 504
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 15 [20/04/59]
«ตอบ #77 เมื่อ20-04-2016 22:00:10 »

ดีกันเเล้วววว55555

ออฟไลน์ benzdekba

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 536
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-2
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 15 [20/04/59]
«ตอบ #78 เมื่อ20-04-2016 22:19:58 »

 :mew2:

ออฟไลน์ farfarneenee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 15 [20/04/59]
«ตอบ #79 เมื่อ20-04-2016 22:57:38 »

 :jul1: :jul1: :pighaun: :pighaun:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 15 [20/04/59]
« ตอบ #79 เมื่อ: 20-04-2016 22:57:38 »





ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 15 [20/04/59]
«ตอบ #80 เมื่อ21-04-2016 07:59:29 »

พอดีก็หวานน้ำตาลขึ้นเลยคุณมาร์ค

ออฟไลน์ donutnoi

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2272
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-7
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 15 [20/04/59]
«ตอบ #81 เมื่อ21-04-2016 09:39:10 »

หวานมาก คุณมาร์คต้องใจเย็นกว่านี้นะ จะได้หวานนานๆ  :katai2-1:

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3040
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-3
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 15 [20/04/59]
«ตอบ #82 เมื่อ21-04-2016 14:02:51 »

บทจะหวานก็ทำเอาเบาหวานขึ้นกันเลยทีเดียว

ออฟไลน์ natsikijang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 541
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-4
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 15 [20/04/59]
«ตอบ #83 เมื่อ21-04-2016 23:34:48 »

มาร์คเริ่มทำตัวดีกับโก๋แล้ว อาบน้ำให้ด้วย ท่าทางมาร์คจะรักจะหลงโก๋ น่าดู ไปมหาลัยสวีตกันแน่นอนคู่นี้

ออฟไลน์ Belove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +701/-2
    • ฺBelove
<< รักกลางใจ >> บทที่ 16 [23/04/59]
«ตอบ #84 เมื่อ23-04-2016 18:40:22 »



                                        รักกลางใจ

                                         บทที่ 16



ภาพที่บุตรชายนั่งก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มกริ่มเอาไว้ในขณะกำลังตักอาหารเช้าเข้าปากนั้น

ทำให้ภูมิต้องเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ และที่ต้องแปลกใจหนักกว่านั้นก็คือลูกเลี้ยงของเขา

ที่นั่งใกล้กันกับภูเมธก็มีสีหน้าแดงซ่านผิดปกติ


ถ้าตาไม่ฝาดเขาเห็นภูเมธลอบเหลือบตาขึ้นมองการันต์ที่ดูสดใสกว่าทุกวันอยู่บ่อยครั้ง

ส่วนอีกฝ่ายถ้าเมื่อไหร่ที่ช้อนสายตามาสบกับลูกชายของเขาก็ต้องพาลหลบพร้อมกับรอยยิ้มขัดเขิน


“นี่ดีกันแล้ว?”


ประมุขของบ้านเอ่ยทักทำให้บุตรชายต้องรีบเงยหน้าขึ้นมองในขณะที่ลูกเลี้ยงแอบสะดุ้งอยู่ในใจ


“หมายถึงอะไรครับป๋า”


“ก็ป๋าเห็นเจ้าลูกชายไม่ทะเลาะกับโก๋แล้วก็เลยถามดู”


ภูมิวางแก้วน้ำเต้าหู้ลงข้างตัวก่อนจะยกมือประสานกันไว้ใต้คางเพ่งมองบุตรชายเต็มตา

ภูเมธวางสีหน้าเรียบเฉยกลบเกลื่อนสายตาของบิดาทันที


“ป๋าคงเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้ทะเลาะกับโก๋นะครับ เพียงแค่เราอาจจะยังไม่รู้จักกันดีพอในช่วงแรก”   


“แล้วตอนนี้ล่ะ รู้จักกันมากขึ้นหรือยัง”


มุมปากบางเฉียบของภูเมธยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเขาเบนสายตาไปทางลูกเลี้ยงของบิดาด้วยนัยน์ตา

พราวระยับ


“รู้จักกันมากกว่าที่คาดไว้อีกครับป๋า ตอนนี้เราสองคนสนิทกันมาก มากจนแทบจะกลายเป็นคนๆ เดียวกันแล้ว”


“คุณมาร์ค!”


การันต์เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาคู่หวานส่งไปปรามพร้อมเสียงที่เข้มกว่าเคย พวงแก้มร้อนผ่าวยิ่งขึ้นสีแดงเรื่อ

ลามไปถึงใบหู กมลที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามบุตรชายยิ้มอย่างดีใจที่ได้ยินคำพูดของภูเมธ หล่อนมองบุตรชายอย่างรักใคร่


“ดีแล้วลูก ทำตัวน่ารักๆให้คุณมาร์คเอ็นดูรู้ไหม อย่าดื้อกับคุณมาร์คนะ”


ภูเมธก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มอย่างถูกใจ เขาเหลือบตาขึ้นมองการันต์ที่นั่งหน้าง้ำ

…ใช่…

จงอย่าดื้อกับเขา กระต่ายน้อย

มิเช่นนั้นจะถูกสิงโตตัวนี้ตะปบและค่อยๆ กลืนกินตลอดตัว


“สนิทกันแล้ว ทำไมยังเรียกคุณมาร์คอยู่ล่ะ”


ภูมิเสนอประเด็นขึ้นมาอีก


“เป็นพี่น้องกันแล้ว โก๋ก็ต้องเรียกมาร์คว่าพี่สิ”


“เรียกคุณมาร์คก็ดีแล้วนี่ครับคุณลุง ผมไม่อยากให้ใครๆเขาพูดกันว่าผมตีเสมอคุณมาร์ค”


การันต์รีบเงยหน้าค้านตาโต คนที่นั่งติดกันกลับถือโอกาสกับคำพูดของบิดา   


“ป๋าบอกให้ทำอะไรก็ทำเถอะน่า บอกให้เรียกพี่ก็เรียกว่าพี่มันจะยากอะไรนักหนา ไหนลองเรียกดูสิ”

การันต์สบตาภูเมธอย่างหมั่นไส้ ก่อนที่จะอ้ำอึ้งออกมาด้วยใบหน้าแดงจัด


“เอ่อ…พี่มาร์ค”


อือ…ดีแฮะ

ฟังดูหวานกว่าที่คิด มันนุ่มหูชวนให้ดึงร่างบางเข้ามากอดรัด

หากการันต์จะเรียกเขาแบบนี้ด้วยน้ำเสียงสั่นพร่ายามที่ถูกกกกอดอยู่ภายใต้ร่างของเขามันคงจะดีไม่น้อย


“เจ้าลูกชาย  เมื่อวานป๋าพบแอลลี่ หนูแอลลี่บอกว่าช่วงนี้เจ้าลูกชายห่างเหินเขาไปนะ”


“ฮะ…อะไรนะครับป๋า ป๋าพูดอะไรนะครับ”


ชายหนุ่มที่ถูกฉุดลงมาจากจินตนาการหันไปถามบิดาเพราะไม่ทันได้ฟัง เมื่อภูมิย้ำประโยคดังกล่าวมาอีกครั้ง

ความสดใสบนใบหน้าพลันหดหายไปทันที

ใครคือแอลลี่?

การันต์มองปฏิกิริยาที่ภูเมธมีต่อชื่อนี้อย่างงงงัน

คิ้วเข้มขมวดเป็นปมอย่างเบื่อหน่ายเมื่อภูเมธเอ่ยตอบบิดา


“ผมไม่ชอบผู้หญิงอย่างแอลลี่”


“แต่มันเป็นหน้าที่”


บรรยากาศชื่นมื่นหมดไปทันทีเมื่อภูมิย้ำเสียงเข้มบอกถึงความจริงจังในคำสั่ง


“หน้าที่ของคู่หมั้นที่ต้องไปดูแลฝ่ายหญิงบ้างตามที่จะมีโอกาส เมื่อไหร่ลูกจะเข้าใจเสียทีภูเมธ”


คู่หมั้น!

การันต์หน้าเผือดสีลงทันที เขาเงยหน้าสบตากับภูเมธอย่างตกใจในขณะที่ภูเมธกลับมีสีหน้ากระอักกระอ่วน

อย่างเห็นได้ชัด


“ครับป๋า ป๋าไม่จำเป็นต้องย้ำมากนักหรอก ผมรู้ดีว่าหน้าที่ของผมคืออะไร โก๋ ไปกันได้แล้ว”


ร่างสูงผุดลุกอย่างขัดใจ เขาคว้าแขนเล็กให้ลุกตามแล้วก้าวยาวๆไปที่รถยนต์ของเขา สตาร์ทรถกระชากออกไป

จากบ้านอย่างรวดเร็ว







บรรยากาศในรถเงียบจนน่าอึดอัด

การันต์ยังคงนั่งนิ่งตัวลีบจมไปกับเบาะรถ ส่วนภูเมธกัดริมฝีปากอย่างหงุดหงิด


“โธ่โว้ย!”


ภูเมธทนขับรถต่อไปไม่ไหว เขาหมุนพวงมาลัยบังคับให้รถเลี้ยวเข้าไปจอดในสวนสาธารณะข้างทาง

ชายหนุ่มกระแทกเท้าลงที่เบรคจนรถสะเทือนไปทั้งคันก่อนที่เขาจะเงียบลงอีกครั้ง ชายหนุ่มหันไปมองการันต์

ที่ได้แต่ก้มหน้ามองมือตัวเองที่วางบนตัก มือเรียวคู่นั้นบีบกันไปมาจนเขากลัวว่ามันจะหักลงได้ง่ายๆ   


ให้ตายสิ!

ภูเมธไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย

เอื้อมมือไปจับไหล่เล็กแล้วกระชากให้หันมาสบตากับเขา


“อย่านิ่งแบบนี้ ฉันไม่ชอบ เอาปากเก่งๆของนายไปโยนทิ้งไว้ที่ไหน”


การันต์ช้อนสายตาขึ้นมองอย่างน้อยใจ แพขนตาหนาชื้นเมื่อหนุ่มน้อยพยายามกระพริบขับไล่หยาดน้ำให้กลับคืนไปข้างใน


“ผมไม่ชอบพูดในสิ่งที่ผมไม่รู้และไม่เข้าใจ”


ภูเมธกดน้ำหนักมือไปที่ไหล่บางจนสะเทือนเมื่อเขาตวาดออกมา


“อยากรู้อยากเข้าใจอะไรก็ถามสิ แต่อย่านิ่งแบบนี้”


หยดน้ำตาร่วงลงเปื้อนร่องแก้มเมื่อหนุ่มน้อยกลั้นมันไม่สำเร็จ


“ผมอยากรู้แค่ว่าผมคือตัวอะไรในสายตาของคุณ!”


การันต์ตะโกนโต้ตอบ ภูเมธนิ่งงันเมื่อเห็นสีหน้าของหนุ่มน้อย


“โว้ย กูอยากจะบ้า”


มือที่กำอยู่บนบ่าเล็กผละออกจนการันต์หงายหลังไปกับเบาะ ก่อนที่ภูเมธจะฟาดท่อนแขนระบายอารมณ์

กับพวงมาลัยรถแล้วก้าวออกไปอย่างโมโห เสียงประตูปิดอย่างแรงทำให้การันต์สะดุ้ง ฝ่ามือเรียวยกขึ้นปิดหน้า

แล้วสะอื้นฮักออกมา

เขาควรจะรู้ว่าคนในตระกูลใหญ่โตในสังคมชั้นสูง คงต้องมีการข้องเกี่ยวกันเป็นสายใยเชื่อมโยงทั้งทางด้านธุรกิจ

และอิทธิพลและคงไม่ยกเว้นตระกูลเจริญเกียรติกุลที่การันต์ต้องมาเกี่ยวข้องด้วย เขาพลาดเองที่ไม่ได้นึกถึงความจริงข้อนี้

พลาดที่ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับคนที่มีพันธะผูกพัน


พลาดที่หาเรื่องเจ็บปวดมาสู่หัวใจตนเอง

พลาดที่ไปรักคนที่อยู่สูงเกินฐานะ


ใช่…

การันต์เพิ่งจะมั่นใจ เขาหลงรักภูเมธไปเสียแล้ว

ตั้งแต่เมื่อไหร่การันต์ก็ไม่แน่ใจ รู้แค่เพียงว่าหัวใจของตนได้ตกเป็นของผู้ชายใจร้ายอย่างสมบูรณ์แบบ

และเขาก็กำลังเจ็บปวดอย่างสมบูรณ์แบบที่สุดในตอนนี้เช่นกัน

ร่างที่กำลังร้องไห้ตัวโยนอยู่ในรถสร้างความเจ็บปวดให้ภูเมธอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อยากจะเชื่อ เขายืนเท้าเอวมอง

อย่างหงุดหงิด เขาเจ็บที่การันต์เจ็บ ร่างสูงก้าวไปยังประตูฝั่งที่การันต์นั่งอยู่พร้อมกับกระชากประตูรถให้เปิดกว้าง

ดึงแขนหนุ่มน้อยให้ออกมาภายนอก แล้วเขาก็สวมกอดร่างบางไว้แน่นหนา   


“หยุดร้องไห้เสียทีกระต่ายน้อย ฉันไม่อยากเห็นนายร้องไห้”


มือแกร่งกดกลุ่มผมนุ่มให้ซุกหน้าอยู่ตรงบ่าของเขา ท่าทีอันรุนแรงแต่อ่อนโยนกลับยิ่งทำให้การันต์น้ำตาไหล

จนชุ่มเสื้อของภูเมธ มือน้อยทุบลงที่ต้นแขนของภูเมธอย่างอัดอั้น


“คุณปิดบังผม”


ไม่ได้คิดจะปิดบัง เพียงแต่เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในความสนใจจนลืมไปแล้วด้วยซ้ำถ้าพ่อของเขาไม่มาย้ำเตือนในความเป็นจริง


“ที่ฉันไม่ได้บอกก็เพราะว่าเรื่องนี้ไม่เคยมีค่าสำหรับฉัน”


ลูบผมนุ่มเบาๆจนหนุ่มน้อยหยุดร้องไห้ เสียงถอนสะอื้นครางแผ่วยิ่งทำให้ภูเมธกอดร่างนั้นแน่นขึ้นไปอีก


“สิ่งที่มีค่าสำหรับฉันในตอนนี้คือรอยยิ้มของกระต่ายน้อยเท่านั้น”


“อย่าเอาคำหวานมาอ่อยผม”


เสียงอู้อี้ดังมาจากบ่ากว้าง ภูเมธดันร่างบางออกจากอ้อมกอด ปลายนิ้วเชยคางมนให้สบตา


“นิสัยของฉันชอบอ่อยหรือไง”


“ใช่ คุณน่ะมันชอบอ่อยให้คนหลงกล หลงระ…อื้มมม”


คำพูดถูกกลืนหายเมื่อภูเมธทาบเรียวปากบดทับโดยไม่สนใจเสียงประท้วงอึกอัก ลิ้นเล็กถูกรูดรั้งจนการันต์อ่อนใจ

เผลอไผลไปกับจุมพิต นานแทบขาดใจภูเมธจึงยอมปล่อยให้เป็นอิสระ การันต์ต้องหอบหายใจอย่างหนัก

เพื่อเติมอากาศเข้าไปทดแทน


“กระต่ายน้อย เชื่อใจกันนะ ฉันไม่เคยหลอกลวง”


เสียงนุ่มคลอเคลียอยู่ข้างหูจนหัวใจดวงน้อยสะท้าน


“ว่าไงล่ะ”


“คะ ครับ คุณมาร์ค เชื่อก็ได้”


“พี่มาร์ค” เสียงทุ้มแก้ให้


“เอ่อ… ครับ พี่มาร์ค”


ภูเมธถอนหายใจยาวก่อนจะรั้งร่างบางให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้ง การันต์ซุกหน้าลงกับบ่ากว้างเพื่อซ่อนร่องรอย

หวาดหวั่นในหัวใจเอาไว้ หนุ่มน้อยจึงไม่ได้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกยุ่งยากใจของภูเมธเช่นกัน







เสียงแผดดังของมอเตอร์ไซค์รุ่นเก่าแก่เรียกความสนใจจากคิดดีได้ไม่น้อย

เขานั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ริมถนนของมหาวิทยาลัย คิดดีพิงตัวไปกับพนักเก้าอี้พลางยกขาสองข้าง

ขึ้นพาดอยู่บนขอบโต๊ะสองมือประสานกันอยู่ใต้ท้ายทอยด้วยท่าทางเบื่อหน่าย

รถมอเตอร์ไซค์ที่คุ้นตาพุ่งเข้ามาจอดอยู่ริมถนนตรงหน้าเขาพอดี คิดดีจ้องมองร่างกายล่ำสันแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ

ที่กระโดดมายืนอยู่บนพื้นอย่างสนใจ


ถ้าจำไม่ผิด ผู้ชายคนนี้คือคนที่เคยมาหาเด็กในปกครองของภูเมธและมาพร้อมกับคนที่ทำให้เตชิตมีท่าทีเปลี่ยนไป

ผู้ชายคนนี้กำลังยืนหันรีหันขวางก่อนที่จะหันมาสบตากับเขา ผู้ชายคนที่ว่ากำลังก้าวตรงเข้ามาเท้ามืออยู่บนขอบเก้าอี้

ฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยถามด้วยเสียงหนักๆ


“เห็นโก๋ เอ่อ การันต์ไหม”


คิ้วของคิดดีเลิกสูงเป็นเครื่องหมายคำถาม


“ใครคือการันต์ฮะ”


หน้าดิบเถื่อนมีสีหน้ายุ่งยากเมื่อต้องอธิบาย


“เด็กผู้ชายตัวสูงผอม หน้าหวานๆ ตาคมๆ เอ้อ…ช่างเถอะ”


ผู้ชายตรงหน้าทำท่าจะหมุนร่างกลับไปทางเดิม อาจเป็นเพราะขี้เกียจอธิบาย คิดดีรีบรั้งไว้เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน


“เดี๋ยวก่อนสิฮะ ถ้าเป็นเด็กผู้ชายที่อยู่บ้านเดียวกับรุ่นพี่มาร์คน่ะ ยังไม่มาที่นี่เลย”


อาจเป็นเพราะผู้ชายคนนี้มีอะไรดึงดูดความสนใจ คิดดีผู้ไม่เคยแคร์มนุษยชาติถึงกับยอมรั้งไว้


“คุณนั่งรอก่อนสิ”


สมหวังมองผู้ชายหน้าจืดตรงหน้า


ลักษณะการสบตาตรงๆไม่มีอ้อมค้อมทำให้สมหวังยักไหล่แต่ก็ยินยอมทรุดตัวลงนั่งตรงกันข้าม คนต่างถิ่นเคาะนิ้ว

ลงกับโต๊ะพลางหันไปมองรอบตัว ก่อนที่เขาจะมาสะดุดตากับหนังสือเล่มหนาที่วางบนโต๊ะ สมหวังพึมพำชื่อ

ที่อยู่บนหน้าปกเบาๆ


“บิ๊กแบง”


สมหวังเลื่อนสายตาขึ้นมองหน้าคนหน้าจืดอย่างแปลกใจ


“ไม่น่าเชื่อ นี่นายเป็นแฟนบอยวงบิ๊กแบงเหรอ ชอบใครในวงล่ะอยากรู้ประวัติใครถามได้นะ ผมเองก็ชอบวงนี้อยู่เมนท็อป”


คิดดียิ้มร่า หน้าตาสดใสเมื่อได้ยินคำถามจากผู้ชายตรงหน้า


“ผมอยากรู้แค่ว่าสภาพที่มีความหนาแน่นสูงและร้อน มีการขยายตัวอยู่ตลอดเวลาของเอกภพมันจะก่อกำเนิด

จักรวาลตามทฤษฎีบิ๊กแบงได้ยังไงเท่านั้นแหละ ช่วยตอบผมหน่อยสิ”


สมหวังอ้าปากหวอ


“นายนี่มัน..”


“…คิดดี”


รองประธานที่อายุน้อยที่สุดค้อมหัวรับคำทักทาย


“ถ้าคุณจะถามชื่อผม ผมชื่อคิดดี”




TBC


 :z1: :z1:



ขาย มาม่าบิ๊กแพ็ค มีใครจะซื้อไหม
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-04-2016 01:34:39 โดย Belove »

ออฟไลน์ natsikijang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 541
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-4
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 16 [23/04/59]
«ตอบ #85 เมื่อ23-04-2016 21:56:35 »

โอ๊ย  ค่อยๆแก้ไปนะ อย่าให้ยัยแอลลี่คู่หมั้นที่ไร้ตัวตนมาทำร้ายความรักที่กำลังจะงอกงามนะโก๋ นะมาร์ค เปิดตัวสมหวังกับคิดดีซะรู้ถึงความแตกต่างกันอย่างสุดขั้วเลยค่ะ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 16 [23/04/59]
«ตอบ #86 เมื่อ24-04-2016 01:09:40 »

เหมือนมีแบมแบมหลุดมาที่นึงอ่าาาา

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
    • GIFFARINE ORDER สั่งง่าย ส่งฟรี
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 16 [23/04/59]
«ตอบ #87 เมื่อ24-04-2016 02:21:23 »

มาม่า มาแน่ๆ แต่จะแบบไหนคงต้องรอตอนต่อไป สงสารน้องโก๋จับใจจริงๆ

ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 918
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 16 [23/04/59]
«ตอบ #88 เมื่อ24-04-2016 23:44:06 »

 :a5:  :a5: มาม่าหรอ ไม่นะ  :o12:  :o12:  :o12:

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3040
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-3
Re: << รักกลางใจ >> บทที่ 16 [23/04/59]
«ตอบ #89 เมื่อ26-04-2016 17:33:59 »

โอ๊ยยยย หลงเข้ามาอ่านอ่ะค่ะ ตอนอ่านไม่คิดว่าจะมาม่าเยอะ นี่มันแทบทุกตอน
ปกติจะเป็นคนไม่ค่อยอ่านนิยายดราม่าที่ยังไม่จบ ไม่ชอบความรู้สึกค้างๆคาๆ
ปวดหัวจี๊ดเลยทีเดียว  :katai1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด