【ช่างใจรัก】♦โหลดEbookและรอบปกติ♦12/11/59
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: 【ช่างใจรัก】♦โหลดEbookและรอบปกติ♦12/11/59  (อ่าน 205086 ครั้ง)

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
สนุกดี นายเอกแบบนี้ไม่ค่อยเจอเท่าไหร่
แรดหลบใน ฮ่าๆ

ออฟไลน์ pedchara

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-0
อ่านมาตั้งแต่เรื่องลูกชายผมเป็นเอเลี่ยน

ขอบอกว่าพี่เหนือสายหื่น แต่ก็ชอบน้า

ดูจากนิสัยธารนะ  ถ้าตกหลุมพี่เหนือแล้วคงจะไม่บอกชอบตรงๆอ่ะ

นางแข็งกระด้างเกินไป 555  o13

ออฟไลน์ pukkard

  • Freedom.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เราชอบนะเนื้อเรื่องน่าสนใจ
ปล.เราว่าจะอ่านสบายตากว่านี้ถ้าเคาะเว้นบรรทัดดีๆ  :hao3:

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2948
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
555 เหนือตลกอ่ะ
ส่วนไอ้น้องธารเมื่อไรจะเลิกโหดเนี่ย!!!

ออฟไลน์ why yyy

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4607
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-8

ออฟไลน์ day9day

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-9

ออฟไลน์ NooDangzz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +212/-8
 
ชั่งใจ ครั้งที่ 6: ออโรร่าแกรนด์โอเพนนิ่ง[1]

จากการหัดขับมอเตอร์ไซค์แบบไม่ได้ตั้งใจครั้งแรก และการฟินกับเป้าน้องธารที่แปะแหมะลงมาตรงบั้นท้ายผมพอดี ถามว่าคืนนั้นเป็นยังไง...

ยังจะถามอีก! เทกระจาดไม่เป็นท่าน่ะสิ ไม่อยากจะพูดว่าผมโดนไอ้เด็กเวรนั่นบ่นเรื่องทำมันรถคว่ำ แถมทำกระจกมองข้างรถมันหักไม่เลิก ดีนะที่ทั้งผมทั้งมันไม่เป็นอะไร ไม่งั้นล่ะก็ มันคงจะไม่บ่นผมอย่างเดียวแน่

ส่วนผมล่ะตอบโต้มันมั้ย... พูดได้อยู่ประโยคเดียว ‘พี่เหนือขอโทษครับๆ’ นี่ถ้ากราบมันเป็นเบญจางคประดิษฐ์ได้ คงจะก้มลงไปกราบแล้ว!

หึย...ทีมึงแกล้งรถกูทุกวัน กูยังไม่พูด ทำกระจกมองข้างรถมึงหักหน่อยเดียว บ่นอย่างกับกูทำพังทั้งคัน ความยุติธรรมอยู่ที่ไหน!

อันที่จริงไม่ควรจะถามหา มันไม่มีตั้งแต่ที่ผมรู้จักกับไอ้เด็กบ้านี่แล้ว ยิ่งพอมาวันใหม่ ความอยุติธรรมก็ยิ่งตอกย้ำผมมากขึ้น เห็นชัดเจนเลยก็ตอนที่เจอหน้าไอ้ธารที่วิทยาลัย แล้วมันเดินมาบอกว่า...

“เย็นนี้เอาสุกี้แห้งหมูนะ’จารย์ ไปซื้อร้านหัวมุมตรงร้านน้ำปั่น ร้านอื่นไม่เอา ไม่อร่อย”
ป้ามึง! กูเป็นอาจารย์นะ เปลี่ยนสถานะจากอาจารย์ไปเป็นเบ๊มึงตั้งแต่เมื่อไหร่!

แล้วซื้อมั้ย? ...ซื้อ

ออกจากวิทยาลัยได้ปุ๊บ ก็รีบบึ่งไปซื้อให้มันเลย ตอนเดินกลับหอนี่ก็มองถุงสุกี้แห้งในมือแล้วถามตัวเองในใจอย่างงุนงง
นะ...นี่กูทำอะไรอยู่!

ยีผมตัวเองแรงๆ จะไปยอมมันทำไมหนักหนาวะ!
จะว่ามันหล่อ น่ารัก แลดูกรุบกรอบก็ไม่เพียงพอที่จะเป็นเหตุผลเท่าไหร่ถ้าเทียบกับสิ่งที่มันทำกับผมแล้ว เอาจริงๆ นะ ถ้ามันเป็นเด็กนิสัยน่าเอ็นดูสักหน่อย ผมคงจะจับตัวเองมัดโบว์แล้วถวายให้มันเลย แต่นี่...โอ้โห นิสัยนรกมาก พูดจาแต่ละทีก็สำรอกคำดีๆ ออกมาทั้งนั้น หาความเคารพในตัวคนอาวุโสกว่าไม่เจอ แล้วยังมีหน้ามาใช้ให้ทำโน่นทำนี่ให้มันอีก

เอาเถอะ ผมผิดเองแหละที่ไปเริ่มส่งข้าวส่งน้ำให้มันอย่างนั้น ทนๆ ไปแล้วกัน อีกเดือนกว่าๆ ก็ฝึกเสร็จละ

ผมเอาของกินที่มันสั่งไปแขวนหน้าห้องมัน เคาะประตูเรียกอย่างเคย ร้องบอกมันด้วย เดี๋ยวมันไม่ได้ยิน หิวท้องกิ่วแล้วมาโวยวายหน้าห้องผมอีก
“พี่เหนือเอาสุกี้มาส่งแล้วนะครับน้องธาร”
“เออ แขวนไว้นั่นแหละ เดี๋ยวออกไปเอา”
แม่ง พี่เหนือเดลิเวอร์รี ค่าอาหารที่สั่งก็ไม่ได้ ค่าบริการส่งก็ไม่มี ทิปไม่ต้องพูดถึง แค่จะโผล่หน้าออกมาขอบคุณสักคำก็ยังไม่มีเหมือนกัน

ผมยืนมองประตูห้องธารอยู่ครู่หนึ่ง พ่นลมหายใจออกมาเต็มแรงแล้วกลับเข้าไปในห้องตัวเอง อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ก็ทิ้งตัวนอนอย่างเหนื่อยล้า

วันนี้การเรียนการสอนเด็กช่างในแผนกช่างไฟปีสามก็ยังเป็นไปด้วยความหนักหน่วงเช่นเคย ช่วงนี้ได้ไปสอนแทนอาจารย์คนอื่นที่แผนกอื่นและชั้นปีอื่นด้วย บอกเลยว่านรกยิ่งกว่าแผนกของธารซะอีก พวกนั้นก็พอกัน เอะอะก็ด่าพ่อล่อแม่ ท้าต่อยกันข้ามหัวอาจารย์หน้าตาเฉย

เมื่อไหร่จะหมดเวรหมดกรรมกับไอ้พวกนี้ไปซะทีนะ...

คิดไปคิดมาก็ผล็อยหลับไปอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงเคาะประตูห้องรัวจนสะดุ้งตื่น ลุกขึ้นมานั่งได้ก็เหลือบไปมองนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์ เห็นตัวเลขบอกเวลาห้าทุ่ม ผมก็ย่นคิ้ว

ปังๆๆๆ!

เคาะรัวแบบนี้นี่ ต้องเป็นไอ้เด็กธารใจแน่ๆ เป็นคนอื่นไปไม่ได้เลย นอกจากมันเนี่ย
ผมทิ้งขาลงจากเตียง รอให้ความงัวเงียหลุดออกไปจากร่างกายครู่หนึ่ง แต่ดูเหมือนคนที่รออยู่หลังประตูจะรอไม่ได้ เห็นผมไม่มาเปิดซะที ก็เคาะรัวยิ่งกว่าเดิมจนผมต้องส่งเสียงดังกลับไป

“รู้แล้วโว้ย! ...ครับ” เกือบเปลี่ยนหางเสียงไม่ทัน
ตามมาด้วยเสียงของธารที่ดังแว่วมาให้ได้ยิน
“เปิดเร็วๆ ยุงเยอะ!”
อยากจะปล่อยให้แม่งโดนกัดจนเป็นไข้เลือดออกตายไปเลย!
“ครับๆ ไปแล้วๆ” แต่สุดท้ายผมก็พูดแค่เนี้ย! โอ๊ย เกลียดตัวเอง!
“เร็วๆ!” มันเร่งมาอีกแล้ว

ผมบุ้ยปากขมุบขมิบใส่มันหลังประตูเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปจับลูกบิดแล้วเปิดออก ทว่าพอประตูเปิดปุ๊บ และเห็นเต็มสองตาว่าธารที่ยืนอยู่ข้างนอกสวมกางเกงขาสั้นผ้าร่มตัวเดียวที่สั้นอย่างกับกางเกงบ็อกเซอร์ และช่วงบนเปลือยโชว์กล้ามหน้าท้องกับผิวขาวผ่อง บนไหล่มีผ้าเช็ดตัวสีน้ำตาลเข้มพาดอยู่ ผมก็เบิกตาโตแล้วปิดประตูดังปัง กลับมาตั้งสติทันใด

 มะ...เมื่อกี้ของจริงหรือภาพลวงตาวะ หัวนมชมพูกระแทกตามาก

หากแต่พอเปิดประตูออกไปมองอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ และยังเห็นเด็กนั่นยืนเปลือยอกตามเดิม ผมก็เริ่มมั่นใจขึ้นมาว่าคนตรงหน้าคือของจริง ชมพูจริง และไม่ใช่ภาพลวงตา

“ถ้าปิดประตูใส่หน้าอีก จะต่อยให้หน้าแหกเลย’จารย์” เด็กนั่นว่าเสียงแข็งอย่างรำคาญตามมาทันที ตอกย้ำให้ผมมั่นใจขึ้นไปอีก
คำพูดคำจาอย่างนี้ ตัวจริงเสียงจริงแน่นอน อยากพิสูจน์ด้วยการจับหัวนมจัง คนอะไร หัวนมชมพู้ชมพู

บอกเลยว่าละสายตาจากตรงนั้นไม่ได้เลย มองจนเกือบจะลืมมองหน้า นี่ถ้าไม่เกรงใจ จะมองต่ำลงไปด้วย หูย...กระเป๋าหน้าตุ๊งตุง

ดะ...เดี๋ยวนะไอ้เหนือ เก็บความหื่นกามลงไปก่อน ประเด็นก็คือ ไอ้เด็กนี่มันโผล่มายืนเกือบจะแก้ผ้าอยู่ที่หน้าห้องผมทำไมต่างหาก

“มีอะไรเหรอครับน้องธารถึงได้มาเคาะห้องพี่เหนือดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้”
หืม เก็บอารมณ์หื่นกามชั่ววูบเมื่อครู่ได้ดีมาก ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกและสุภาพสุดๆ
แต่เก็บได้แค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ ธารก็ทำให้ผมแทบจะวิ่งพุ่งไปฉุดมันเข้ามาในห้องภายในเสี้ยววินาที
“น้ำที่ห้องไม่ไหล จะมาขออาบน้ำที่ห้องหน่อย”

โอ้! งั้นจะรออะไรล่ะครับน้องธาร เข้ามาเลย! เข้ามาเดี๋ยวนี้!

เอ๊ะ ไม่สิ สติๆ ต้องถามมันก่อนว่าห้องน้ำเป็นอะไร น้ำถึงไม่ไหล

“ห้องน้ำน้องธารเป็น...”
“ถอย”
ถามยังไม่ทันจะจบประโยคเลย มันก็เดินเข้ามาในห้องผมหน้าตาเฉยแล้ว

เหวอกินคืออะไร ดูหน้าผมได้ในตอนนี้ ได้สติอีกทีก็ตอนมันทักขึ้นเนี่ยแหละ

“แล้วจะเปิดประตูค้างไว้ทำไม เดี๋ยวยุงก็เข้าหรอก”
“คะ...ครับๆ”
เอ... นี่ห้องกูหรือห้องมันวะ?

แต่อย่าไปเสียเวลาถามมันเลย แค่มันเดินเข้ามาในห้องผมได้ มันก็ตรงไปหน้าห้องน้ำ ปากก็ถามไปเรื่อยทั้งที่ผมซึ่งเป็นเจ้าของห้องยังยืนอยู่บริเวณประตู
“ในห้องน้ำมีสบู่กับแชมพูครบใช่มั้ย ถ้าไม่มีจะได้กลับไปเอา”
“มี...มีครับ น้องธารใช้ตามสบายเลยนะ” แล้วก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะไปยอมมันทำซากอะไรอีก

แต่ครู่เดียวก็ต้องเข้าใจว่ายอมมันทำไมทันทีที่จู่ๆ มันก็ทำผ้าเช็ดตัวที่พาดบ่าอยู่ตกพื้น แล้วก้มลงไปเก็บ กางเกงขาสั้นที่สั้นอยู่แล้วก็ยิ่งถลกสูงขึ้นไปอีก ตอนนี้ไม่ใช่แค่ขาวทั้งตัวละ ตะ...ต้นขาก็ข๊าวขาว

ยะ...ยอมเลย ยอมตั้งแต่หน้าประตู

มือไม้อ่อนระทวย ความกระชุ่มกระชวยของชายแก่ประเดประดังเข้ามา น้ำลงน้ำลายนี่ไม่ต้องถาม ท่วมห้องจนเขื่อนก็เอาไม่อยู่แล้ว
“ขอรบกวนสักสิบนาที จะรีบอาบ” ธารหันมามองผมกะทันหัน ทำเอาผมรีบเก็บสีหน้าหื่นกามแทบไม่ทัน
“ตะ...ตามสบายเลยครับ มะ...ไม่ต้องรีบนะ”
ธารแค่พยักหน้าให้ แล้วก็หายเข้าไปในห้องน้ำ

ส่วนผม... บอกเลยว่าเวลาสิบนาทีที่มันใช้อาบน้ำแล้วผมต้องนั่งรอมันอยู่ข้างนอกโดยที่ในหัวมีแต่หัวนมชมพูกับต้นขาเด็กหนุ่มแวบไปแวบมาในหัว ทำเอาผมนั่งไม่ติดกับที่ เดินวนไปวนมาในห้องอย่างกับหนูติดจั่น

คือปกติก็เคยยมีคู่นอนเป็นคนอายุน้อยกว่านะ แต่ไม่เคยรู้สึกกระชุ่มกระชวย ตื่นเต้นกระสับกระส่ายเท่านี้ ทั้งที่กับธารใจ มันเข้ามาห้องผมก็ไม่ได้มีจุดประสงค์เรื่องอย่างว่าสักหน่อย แค่มาขอยืมห้องน้ำใช้ แต่บอกเลยว่า... ถ้าได้ก็ดี

สิบนาทีแห่งความทรมานสิ้นสุดลงเมื่อธารออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับหยาดน้ำพร่างพรายบนร่างกายเป็นแห่งๆ ผมหยุดยืนนิ่งหลังจากจัดเตียง จัดโน่นจัดนี่ในห้องสงบสติอารมณ์ หันไปมองเมื่ออีกฝ่ายทักมา
“ขอบคุณ”
แค่นั้น... แต่ถือเป็นคำขอบคุณแรกที่ได้ยินจากปากของธารใจ
“ไม่เป็นไรครับ” ผมก็ยิ้มหวานตอบให้

แล้วไงรู้มั้ย...ไอ้เด็กธารไม่โต้ตอบอะไรมาสักนิด เดินผ่านหน้าผมแล้วออกจากห้องไปเฉย ทิ้งให้ผมมองตามอย่างงงๆ

อะ...อ้าว แค่เนี้ย!? แล้วเผื่อได้เผื่อโดนของกูล่ะ?

ความจริงไม่ควรหวัง แต่หวังไปไกลเรียบร้อย
แม่งเอ๊ย แล้วเมื่อกี้กูจะจัดเตียงทำหอกอะไร!

ผมทิ้งตัวลงบนเตียงทันทีที่ธารออกไป ซุกหน้าลงกับหมอนแล้วส่งเสียงร้องโวยวายอย่างขัดใจระคนละอายใจที่คิดกับเด็กบ้านั่นเกินกว่าอาจารย์กับนักศึกษา ถึงจะเป็นอารมณ์ชั่ววูบก็เถอะ แต่ก็นะ ตั้งแต่มาฝึกงานก็อดอยากปากแห้งมาเป็นอาทิตย์แล้วนี่หว่า ภาพใบหน้าคู่ขาเก่าๆ ที่พอจะจำหน้าค่าตาได้นี่ลอยมาเป็นฉากๆ เลย

ทว่าขัดใจได้ครู่เดียว ผมก็ต้องเงยหน้าขึ้นจากหมอนเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาอีก พอไปเปิดก็เห็นเป็นธารที่อยู่ในสภาพเดิม ใบหน้าก็ทมึงถึงเหมือนเดิม แต่รอบนี้ดูจะบอกบุญไม่รับกว่าเดิมสักร้อยเท่า ก่อนที่ริมฝีปากคู่สวยจะขยับขึ้นโดยที่ผมไม่ต้องถาม

“เข้าห้องไม่ได้”
“หือ?” ผมเลิกคิ้วใส่ ก่อนที่ธารจะอธิบายออกมาอีก
“เมื่อกี้ตอนออกจากห้องมาอาบน้ำ ล็อคห้องไปแล้วลืมเอากุญแจออกมา”

ด่าว่าโง่ได้มั้ย อยากด่าเหลือเกิน มึงบอกกู แล้วกูจะไปช่วยมึงแงะประตูห้องได้หรือไง ประตูมันเป็นแบบเปิดเข้า ถ้าไม่มีกุญแจสำรองก็ต้องงัดลูกบิดออกอย่างเดียวเว้ย!

แน่นอนว่าห้องผมไม่มีเครื่องมือสำหรับงัดลูกบิดแน่ ผมเลยเสนอทางเลือกอื่นให้มันไป
“แล้วคนดูแลหอ...”
“ถ้าจะให้ไปขอกุญแจสำรองจากคนดูแลหอ ไม่มี หอนี่เลิกจ้างคนดูแลมาพักนึงแล้ว มีแต่เจ้าของที่เข้ามาดูเป็นพักๆ” ตอบออกมาทั้งที่ผมยังถามไม่ทันจะจบอีกด้วย
จริงๆ ก็ไม่น่าถามแหละ มันกินเหล้าดังข้ามห้องขนาดนี้ ก็ไม่น่าถามถึงคนดูแลหอแล้ว
“งั้นจะขอมาปีนข้ามระเบียงที่ห้องพี่เหนือใช่มั้ย งั้นเข้ามาสิ” พอผมพูดอย่างนั้น ธารก็ชักสีหน้าใส่เลย
“ปีนอย่างนั้น ถ้าตกไปตายขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ เป็นอาจารย์ซะเปล่า โง่จริง”

แล้วที่มึงออกมาขออาบน้ำห้องคนอื่น แต่ล็อคประตูแล้วดันไม่เอากุญแจออกมานี่ไม่เรียกว่าโง่กว่าเหรอวะ!

กำมือแน่นมาก มุมปากที่ยกยิ้มนี่กระตุกยิกๆ เลย

“แล้วน้องธารจะให้พี่เหนือทำไงครับ”
“ช่วยไม่ได้ ขอนอนค้างด้วยคืนนึงแล้วกัน” ธารว่าอย่างเบื่อหน่าย
แต่เดี๋ยวนะ... ไอ้คำว่า ‘ช่วยไม่ได้’ นี่ ต้องเป็นกูที่พูดเว้ย ไม่ใช่มึงพูด!

ไม่ทันจะได้ตอบรับหรืออะไร ธารก็เข้ามาในห้องเหมือนเดิมอีกครั้ง ก่อนถือวิสาสะไปทรุดตัวนั่งยังปลายเตียงในสภาพที่ผมมองแล้วก็...แง่ม เมื่อกี้ที่หงุดหงิดก็ช่างมันเถอะนะ เผื่อได้เผื่อโดนของเหนือกลับมาอีกแล้ว
ลั้นลาขึ้นมาทันที ขณะที่สายตาก็มองไปยังธารซึ่งคว้าโทรศัพท์ผมบนหัวเตียงขึ้นมา

“ขอรหัสปลดล็อคหน่อยสิ’จารย์ จะโทรบอกไอ้ไม้ให้มันเอาชุดนักศึกษามาให้ยืม”

ผมบอกรหัสไป ธารก็โทรหาน้องมายด์ไปตามที่บอกกับผมในตอนแรก พอวางสาย มันก็ทำหน้าเหนื่อยใจพร้อมกับวางมือลงบนเตียง เอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย เผยให้เห็นร่างกายกำยำของเด็กหนุ่มวัยรุ่นเต็มสองตา

ขะ...ขบเผาะ

น้ำลายจะไหลขึ้นมาอีกระลอก ทำไมหุ่นเด็กวัยสิบปลายๆ นี่มันน่าฟัดอย่างนี้นะ ถ้าเจอแบบนี้ในผับ บอกเลยว่าจะให้รุกหรือรับ ผมนี่ยอมหมด

“ห้อง’จารย์มีไรกินมั้ย” จู่ๆ มันก็พูดทำลายความหื่นของผมขึ้นมา ปลายคางพยักไปยังตู้เย็นที่อยู่เยื้องหน้าห้องน้ำ ผมเลยได้สติในตอนนี้
“มะ...มีเยอะแยะเลย น้องธารไปดูเอาเลยครับ”

พูดแค่นั้น ธารก็ลุกขึ้นไปเปิดตู้เย็น พอเห็นขนมนมเนยที่ผมซื้อมายัดทิ้งไว้ ความสนใจของเด็กนั่นก็ถูกเบนไปทันที ก่อนมันจะก้มตัวลงเลือกขนม ขณะที่ขากางเกงสั้นๆ นั่นก็เลิกขึ้นให้เห็นต้นขาอ่อนอีกครั้ง คราวนี้เกือบจะเห็นแก้มก้นอีกต่างหาก

นะ...หน้ามืด วิงเวียน คล้ายจะเป็นลมเพราะหอบหื่น

มองแล้วก็ต้องรีบหาโต๊ะยึดตัวเองไว้ไม่ให้ล้ม แต่สายตานี่มองขาอ่อนเด็กไม่หยุดเลย

หูย... ถ้าได้ถ้าโดนขึ้นมา จะเลียตั้งแต่ลูกบิดประตูห้องเข้าไปเลย

อะ...เอ๊ะ ไอ้เหนือ มึงเป็นอาจารย์นะ ถึงจะเป็นอาจารย์ฝึกงานก็เถอะ แต่คิดแบบนี้กับลูกศิษย์ตัวเองมันผิดศีลธรรมนะเว้ย แถมไอ้เด็กนี่ก็ชอบแกล้งมึงด้วย อย่าไปพิศวาสมันสิวะ!

สติสัมปชัญญะฝั่งดีทำงานกะทันหัน ผมเลยรีบละสายตาจากขาขาวโบ๊ะไปทางอื่น ใจก็เพิ่งกสินภาวนาไปด้วย
ใจร่มๆ ไอ้เหนือ สังขารเป็นสิ่งไม่เที่ยง เห็นล่ำๆ น่าฟัดแบบนี้ ตายไปก็กระดูกผุพังไปตามกาลเวลานะเว้ย ปลง...ปลงเดี๋ยวนี้...

ใดใดในโลกล้วน ...อนิจจัง
คงแต่บาปบุญยัง ...เที่ยงแท้

ท่องไว้ๆ...

อุตส่าห์สะกดจิตตัวเองให้เข้าทางธรรมแล้วแท้ๆ แต่เสียงของธารก็แว่วเข้ามาในหูให้ผมได้หันไปมองอีก

“มีแต่ของหวานๆ วะ”

จังหวะนี้แหละที่มันนั่งลงยอง กางเกงสั้นๆ ของมันนอกจากก้มแล้วเห็นขาอ่อนแล้ว พอนั่งปุ๊บ ขอบกางเกงก็เกิดเปลี้ยขึ้นมากะทันหันอีกต่างหาก ไหลลงมาเกาะต่ำกว่าบั้นท้ายเล็กน้อย จากขาที่ว่าขาวแล้ว มาเจอขาวๆ เนียนๆ ทางด้านหลังนี่ ผมถึงกับเบิกตาโตค้าง ไอ้ที่ปลงเมื่อกี้หายวับไปกับตา ก่อนที่บั้นท้ายขาวๆ นั่นจะหายกลับเข้าไปในกางเกงอีกครั้งเมื่อธารดึงขอบกางเกงขึ้น

ส่วนผม... ตบะแตกไปแล้ว

นะ...น้องธารทำใดใดล้วน ...น่ารักจัง
เห็นแล้วพี่เหนือฟินปังๆ ...ง่อว์ น้ำลายไหล
อยากให้หลุดตูดมากกว่านี้อีกครั้ง ...แต่กลัว โดนถีบ
แค่นี้ก็หื่นตาค้าง หืดหาดๆ ...บอกเลย เหนือ-จะ-ไม่-ทน

ไม่ทนก็ต้องทน แต่ใจอยากจะจับมันกดลงบนเตียงให้รู้แล้วรู้รอดเหลือเกิน ถ้าไม่ติดว่ามันผิดศีลธรรมกับกลัวโดนมันกระทืบก็คงทำไปแล้ว มารู้สึกตัวอีกครั้งก็ตอนที่ธารคว้ากระป๋องน้ำอัดลมหันมาทางผม

“นี่กินได้มั้ย”
“ดะ...ได้”
“แล้วเนี่ย” ถือถุงขนมกรอบแกรบประกอบ
“ดะ...ได้ครับ อยากได้อะไร พี่เหนือเปย์ให้หมดเลย”
กิเลสเข้าครอบงำโดยสมบูรณ์ พูดอะไรออกไปนี่ไม่รู้ตัวเลยจริงๆ เปย์เด็กแลกความฟินนี่วิถีเกย์แก่ชัดๆ

ธารก็ทำหน้างงๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร คว้าถุงขนมกับน้ำมานั่งกินบนเตียงเงียบๆ ส่วนผมก็นั่งมองมันจากโต๊ะที่อยู่ปลายเตียงเงียบๆ เหมือนกัน แล้วก็สะดุ้งเฮือกเมื่อมันโพล่งขึ้นมา
“มองไรอยู่ได้’จารย์ อยากกินก็กิน” ว่าแล้วก็เอามือปัดๆ ถุงขนมที่วางอยู่ข้างตัวมาทางผมเล็กน้อยเป็นสัญญาณว่าให้ผมไปกิน
ผมส่ายหน้า ยิ้มแห้งๆ ให้ มันเลยพูดขึ้นมาอีก

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นว่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ซื้อคืนให้ ยืมกินก่อน”
เปลี่ยนจากซื้อขนมคืนมาเป็นเอาตัวเข้าแลกได้มั้ย... อยากจะพูดอย่างนี้จริงๆ แต่กลั๊วกลัวโดนมันเหยียบหน้า ผมเลยเปลี่ยนเรื่องแทน
“ไม่เป็นไรหรอกครับ น้องธารอยากกินอะไรก็กินเลยนะ ถือซะว่าเป็นห้องตัวเอง” ประโยคนี้พูดไปแบบไม่ได้คิดอะไรอกุศลเลยนะ สาบานได้

ธารไม่ได้สนใจ ก่อนจะมองไปรอบๆ ห้อง
“แล้ว’จารย์จะให้ผมนอนไหน ที่นอนปิกนิกมีมั้ย”
อูย... เป็นครั้งแรกที่ธารเรียกแทนตัวเองว่า ‘ผม’ กับผมด้วยแหละ ไม่เคยได้ยิน รู้สึกตื่นเต้น
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-02-2016 01:56:06 โดย NooDangzz »

ออฟไลน์ NooDangzz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +212/-8
ชั่งใจ ครั้งที่ 6: ออโรร่าแกรนด์โอเพนนิ่ง[2]

“ไม่มีหรอกครับ มีแต่เตียงที่น้องธารนั่งนั่นแหละ”
พอผมตอบกลับไปแบบนี้ ธารก็ย่นคิ้ว ผมเลยฉุกคิดได้ว่ามันต้องไม่โอเคแน่ๆ ที่จะนอนร่วมเตียงกับผม ผมเลยรีบโพล่งขึ้นก่อน
“เดี๋ยวน้องธารนอนบนเตียง พี่เหนือนอนกับพื้นก็ได้ครับ ไม่ต้องห่วงนะ”

เสียสละมากไอ้เหนือ เอารางวัลครูดีเด่นไปเลย!

แต่ถึงจะไม่เสียสละ ผมก็พอจะเดาออกว่ามันต้องไม่ยอมลงไปนอนบนพื้นกระเบื้องเย็นๆ แข็งๆ แน่
หากแต่พอผมพูดไปอย่างนั้น ความไม่คาดหมายก็บังเกิดเมื่อมันสวนขึ้นมา

“ก็นอนด้วยกันบนเตียงนี่แหละ จะลงไปนอนกับพื้นทำไม เปิดแอร์งี้ เดี๋ยวก็หนาวตาย”

เบิกตาโตเลยเมื่อได้ยินมันชวนผมร่วมเตียง ถึงจะไม่ใช่การชวนร่วมเตียงเพื่อมีอะไรกัน แต่บอกเลยว่าเหนือฟินแรง
แต่จะให้แสดงอาการฟินออกนอกหน้าก็ไม่ได้ อีกอย่าง ผมกับเด็กนี่ก็ใช่ว่าจะสนิทสนมหรือถูกชะตากันถึงขนาดมานอนร่วมเตียงกันได้ ถ้าเกิดจู่ๆ มันเอาหมอนอุดหน้าฆ่าผมกลางดึกขึ้นมาล่ะจะทำยังไง

เพราะงั้นผมเลยถามออกไป

“แล้วน้องธารโอเคเหรอครับที่จะนอนเตียงเดียวกับพี่เหนือ”
“ผู้ชายเหมือนกันจะมีไร’จารย์ นอนกับไอ้โรมไอ้จอมก็ออกจะบ่อย ถ้านอนกับไอ้ไม้หรือ’จารย์เป็นเกย์ก็ว่าไปอย่าง แบบนั้นค่อยน่าเป็นห่วง”

เออ อันนั้นก็จริงของมัน แต่...มึงยังไม่รู้สินะว่ากูเป็นเกย์

“ไม่ได้เป็นใช่มั้ย” จู่ๆ มันก็ถามขึ้น ผมเลยส่ายหน้าเป็นพัลวัน “ก็ดี งั้นก็ไม่น่าห่วง”
เห็นสีหน้ามันแล้ว รู้เลยว่าไม่สมควรบอกมันอย่างแรงในตอนนี้ ถ้ามันไม่ช็อกก็กระทืบผมแน่นอน ผมเลยเนียนๆ ยิ้มให้มันไป
“นั่นสินะ ไม่เห็นต้องห่วงเลย”

“แล้วนี่’จารย์จะนอนยัง เที่ยงคืนละ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไม่ตื่น” มันว่าหลังจากเดินเอาเศษซากขนมกับน้ำไปทิ้ง
ผมเลยเออออพยักหน้ารับมันไป ก่อนจะมองมันทิ้งตัวลงบนเตียง ยึดหมอนใบเดียวที่ผมมีอยู่ไป แล้วก็ดึงผ้าห่มไปคลุมตัวอีก แต่อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับการที่มันสวมกางเกงสั้นๆ ตัวเดียวนั่นนอน

ไม่อยากจะคิดเลยว่าตื่นเช้ามาจะเป็นยังไง ความฟินอยู่สุดปลายทางรำไรแน่ๆ เหนือสัมผัสได้...

แต่ก็นะ ผมเป็นอาจารย์ที่แม้จะเป็นแค่อาจารย์ฝึกงาน ทว่าก็มีศีลธรรมสูง ถึงจะแอบคิดอกุศลกับมันไปหลายครั้งแล้วก็ตาม เอาเข้าจริง ผมก็แอบเป็นห่วงอยู่เหมือนกันเรื่องความไม่เหมาะสม

“แล้วน้องธารจะนอนแบบนี้จริงเหรอ” ถามแย็บๆ ไป หมายถึงเรื่องการแต่งตัวนอนของมันนี่แหละ กะว่าถ้ามันไม่โอเค จะได้เอาเสื้อยืดมาให้ยืมใส่

หากแต่มันดันเข้าใจผิด ผงกหัวขึ้นมาแล้วดึงหมอนที่หนุนอยู่มาตรงกลาง
“ขี้งกจังวะ เออๆ นอนคนละครึ่งก็ได้”
กูไม่ได้หมายถึงเรื่องที่มึงยึดเอาหมอนไปนอนคนเดียวเว้ย กูหมายถึงมึงจะนอนยั่วกูทั้งคืนแบบนี้จริงๆ หรือไง!

ผมทำท่าจะอธิบายว่าไม่ใช่อย่างที่มันเข้าใจ แต่มันก็สวนขึ้นมาก่อน
“ปิดไฟซะที ง่วงแล้ว” ว่าแล้วก็ดึงผ้าห่มลงต่ำมาที่หน้าอกหน่อยนึง เผยให้เห็นสีชมพูรำไร
กะ...กลืนน้ำลาย... เด็กมันยั่วจริงๆ เดี๋ยวก็อยู่ได้ไม่ถึงเช้าหรอก
“ครับๆ” สุดท้ายแล้วผมก็กลั้นใจปิดไฟก่อนตบะจะแตกรอบสอง แล้วกลับมานอนเตียง
บอกเลยว่าคืนนั้นคือนอนตัวแข็งมาก เว้นระยะห่างจากธารพอสมควรเลยทีเดียวทั้งที่หัวก็หนุนหมอนใบเดียวกัน เรียกได้ว่าหัวน่ะอยู่ข้างกัน แต่ตัวนี่แทบจะปีนลงจากเตียง

นะ...นอนไม่หลับ!

ใครมันจะไปหลับลงวะ ไอ้เด็กเวรนี่มานอนกรนคร่อกๆ ในสภาพยั่วเย้าสุดๆ อยู่ข้างๆ เนี่ย หนุนหมอนใบเดียวกันไม่พอ ยังจะผ้าห่มผืนเดียวกันอีก หรือนี่จะเป็นแผนการกลั่นแกล้งผมของมันในเลเวลที่สูงขึ้น อารมณ์แบบว่าหลอกล่อให้ผมทำผิดศีลธรรมแล้วเอาไปฟ้องพี่สมรอะไรงี้

คิดแล้วก็ไม่น่าใช่ เพราะทันทีที่หัวถึงหมอน ธารก็หลับไปแต่โดยดี สงสัยผมคงจะคิดมากไป อาจจะไม่มีอะไรก็ได้ เลยพยายามข่มตาให้หลับ ทว่ากว่าจะหลับก็เล่นเอาเกือบเช้ามืด ร้ายกว่านั้นคือพอฟ้าเริ่มสาง ผมก็กลายสภาพเป็นหมอนข้างให้ธารที่นอนกอดผมซึ่งนอนหงายอยู่ ไม่ได้กอดแค่แขนด้วย ขาก็ยกมาพาดบนตัวผมอีก มารู้สึกตัวตื่นว่าเป็นหมอนข้างให้มันได้ก็เพราะไก่ขัน ไก่ที่ว่าหมายถึงไก่ชนที่บ้านตรงข้ามกับหอพักเลี้ยงไว้ มันขันทุกเช้านั่นแหละ แต่วันนี้แปลก... มีไก่สองตัว

ไก่ตัวแรกคือไก่ตัวเดิมที่ขันทุกวัน ส่วนอีกตัว...

กะ...ไก่น้องธาร

มาขันอยู่ตรงต้นขากูเนี่ย! หูย ขันแรงมาก รู้สึกได้เลยว่าชูคอพร้อมตีสุดๆ

ผมใจเต้นตึกตักขึ้นมาตอนนี้ เมื่อคืนอุตส่าห์ระงับกิเลสตัณหาได้แล้ว เช้ามานี่ไร้ประโยชน์ไปเลย ยิ่งผงกหัวขึ้นมามองไก่น้องธารที่จิกต้นขาผมไม่เลิกแล้วก็ตาลุกวาว

แม่จ๋า เหนืออยากกินไก่เป็นๆ ทั้งขน ดูท่าทางแซ่บ...

มะ...ไม่ใช่สิ ต้องปลุกให้มันตื่นต่างหาก ไม่ใช่อยากไปกินไก่มัน
เท่านั้นผมก็ยื่นมือไปแตะแขนใหญ่ที่วางพาดบนตัวเบาๆ

“น้องธาร... ตื่นเร็ว เช้าแล้ว”
“อืม...” ธารส่งเสียงรำคาญออกมา ซุกหน้าเข้าไปซอกคอผมทันใด กอดแน่นกว่าเดิมด้วย
แล้วผมเป็นไงล่ะ ตัวค้างสิตัวค้าง โอ๊ย! แนบชิดเกินไปแล้ว!
“ธะ...ธารใจ ตื่น” สติสตังเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มือไม้ที่สะกิดแขนมันเริ่มสั่น แต่ธารก็ไม่ยอมตื่น ซุกหน้าลงมาบนซอกคอผมอยู่นั่น

ดะ...เดี๋ยวกูก็กดซะหรอก!

หอบหื่นกำเริบหนักมาก โชคดีที่จู่ๆ โทรศัพท์ผมก็ร้องดังขึ้น ปลุกให้ธารตื่นขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ

“ถึงเวลาตื่นแล้วเหรอ” ถามแบบคนเมาขี้ตาด้วย แต่ดูสภาพคือยังไม่รู้ตัวว่านอนกอดผมอยู่
ผมเลยคว้าโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงมาดูหน้าจอ เห็นเบอร์แปลกๆ โทรเข้ามาเลยเดาว่าน่าจะเป็นเบอร์เพื่อนมัน
“น้องมายด์โทรมาน่ะครับ”

ธารปรือตา คว้าโทรศัพท์จากมือผมไปกดรับแล้วพลิกตัวไปอีกทาง
“ฮัลโหล...”

ผมหายใจโล่งได้ก็ตอนนี้แหละ เด้งตัวขึ้นนั่งผึง รีบกำหนดลมหายใจให้เป็นปกติอย่างรวดเร็วโดยที่หูไม่ได้ยินบทสนทนาที่ธารคุยกับน้องมายด์เลยแม้แต่คำเดียว มาได้ยินอีกทีก็ตอนธารร้องเรียกผมแล้ว

“’จารย์ ไอ้ไม้อยู่หน้าห้องแล้ว ไปเปิดให้มันที”
ไอ้เด็กนี่... ตื่นขึ้นมาได้ก็ใช้กูเลยนะ!

แต่ผมก็เดินไปเปิดนั่นแหละ พอเปิดประตูปุ๊บ อีน้องมายด์ที่ถือถุงเสื้อผ้าที่เอามาให้ธารในมือก็โผล่พรวดเข้ามา

“อ้ายเหนือ มอร์นิ่งคิสเจ้า (พี่เหนือ มอร์นิ่งคิสจ้า!)”

มอร์นิ่งคิสป้ามึง! รีบเอามือดันหน้ามันที่ถลาเข้ามาหาผมรัวๆ สวรรค์ของไอ้เหนือจากความฟินเกือบขั้นนิพพานเมื่อครู่อันตรธานหายไปทันทีที่เห็นหน้าน้องชายบัวขาว

“นะ...น้องมายด์เข้ามาก่อนครับ” แล้วผมก็ตัดบทก่อนที่มันจะพยายามมอร์นิ่งคิสผมให้ได้ด้วย
น้องมายด์ทำปากยู่ขัดใจเล็กน้อย ว่าพึมพำก่อนจะเข้ามาแต่โดยดี

“อ้ายเหนือซวกปะล้ำ ซอบน้องมายด์แต่เล่นตั๋วเน้อ มอร์นิ่งคิสน้อยก็บ่ะได้ เป๋นเพราะธารอยู่ต้วยเหียก้า กลั๋วจะเป๋นข่าวแหละ (พี่เหนือนี่ใจร้ายจัง ชอบน้องมายด์แต่เล่นตัวนะ มอร์นิ่งคิสนิดหน่อยก็ไม่ให้ เพราะธารอยู่ที่นี่ด้วยล่ะสิ กลัวจะเป็นข่าวล่ะสินะ)”
อะไรของมึงเนี่ย! มโนเป็นตุเป็นตะ มึงไปเช็คสมองที่โรงพยาบาลมั้ย!?

เข้ามาถึง พอเห็นธารนอนหันหลังให้อยู่บนเตียง ก็กระโดดขึ้นไปหา และ...

“มอร์นิ่งคิสเจ้าธาร อุ้ก! (มอร์นิ่งคิสจ้ะธาร อุ้ก!)”
ปากเกือบจะโดนหน้าธารอยู่แล้ว ดีที่ธารพลิกตัวมายกขายันหน้าอกไว้ได้ทัน

“ไอ้ไม้...มึงอยากโดนกระทืบจนหายเป็นตุ๊ดใช่มั้ย” เสียงเข้มดังลอยมาตามลม ก่อนจะออกแรงยันจากฝ่าเท้าให้น้องมายด์ถอยออกห่าง
“ซวกแต้ซวกว่า คนเฮาอุตส่าห์มอบความหวังดีหื่อแต้ๆ (ใจร้ายแท้ๆ อุตส่าห์มอบให้ด้วยความปรารถนาดี)” น้องมายด์กระเง้ากระงอดเมื่อถูกปฏิเสธอีกครั้ง

ผมนี่อยากจะวิ่งไปตะโกนใส่หน้ามันเลยว่า ‘เอาความปรารถนาดีของมึงกลับไปเลย จูบกับมึง กูจูบกับน้องธารดีกว่าเว้ย!’
ดีกว่าจริงๆ อันนี้เป็นความอยากลึกๆ จากใจ แต่อย่าพูดออกไปเลย เดี๋ยวผมจะโดนธารเอาฝ่าเท้ายันเหมือนน้องมายด์ด้วยอีกคน กลัวจะไม่ได้ยันแค่หน้าอกด้วย แต่จะเลยขึ้นมาถึงหน้า

“เอาเสื้อผ้ามา กูจะไปอาบน้ำ” ธารลุกขึ้นนั่ง ยื่นมือขอถุงเสื้อผ้าก่อนน้องมายด์จะส่งให้
“เอ๊าะ เอาไป แล้วก่อเอาก้าจ้างตี้เอาผ้ามาหื่อจ่ายมาต้วย ขอแฮงๆ สักสองสามเตื้อ (อะ เอาไป แล้วเอาค่าจ้างที่เอาเสื้อผ้ามาให้จ่ายมาด้วยนะ ขอจัดแรงๆ สักสองสามที)”

“กระทืบใช่มั้ย ได้ เดี๋ยวกูจัดให้” ธารว่าเสียงเข้มอีกครั้ง แต่คราวนี้เหมือนจะพูดเล่นเพราะเห็นน้องมายด์หัวเราะร่วนไม่เลิก ก่อนที่จะหายเข้าห้องน้ำไป

ทีนี้ก็เหลือแค่ผมกับน้องมายด์ละ บรรยากาศมาคุลอยเข้ามาทันที จะให้อยู่ในห้องสองคนกับมันก็ดูท่าจะไม่ดี ไม่ใช่ว่าผมคิดจะทำอะไรมันอย่างที่คิดเลยเถิดไปเรื่อยกับไอ้เด็กธารนะ แต่มันนี่แหละที่จะทำมิดีมิร้ายผม

จะหนีเข้าห้องน้ำไปกับธารก็ไม่ได้ เดี๋ยวโดนกระทืบ จะไปตรงระเบียงก็ไม่ได้อีก ไม่มีทางหนีถ้ามันตามออกมา งั้นทำทีว่าจะออกไปซื้อข้าวแล้วกัน

“เดี๋ยวพี่เหนือไปซื้อข้าวก่อนนะครับ จะได้กินกัน”
“บะต้องเจ้า ข้าเจ้าซื้อมาแล้ว ตอบแทนตี้อ้ายเหนือซื้อข้าวนึ่งจี้นปิ้งมาหื่อข้าเจ้าเจ้า (ไม่ต้องจ้า หนูซื้อมาแล้ว ตอบแทนที่พี่เหนือซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งมาเลี้ยงหนูน่ะค่า)” อีน้องมายด์ขัดคอผมทันควัน มือก็ชูถุงโจ๊กสามถุงขึ้นมา ทำเอาผมชะงักกึก
ละ...แล้วกูจะอ้างว่าไปซื้ออะไรดีล่ะทีนี้

ในหัวคิดเป็นพัลวันเลย ทว่าน้องมายด์ไม่สนใจแล้ว เดินไปหาจานชามมาเทโจ๊กประหนึ่งอยู่ในห้องตัวเอง ก่อนจะยกถ้วยโจ๊กร้อนๆ เข้ามานั่งบนเตียงแล้วตบที่ว่างข้างๆ เรียกผม

“อ้ายเหนือมานั่งเพียะเจ้า โว้ยๆ มานั่งกินต้วยกัน (พี่เหนือมานั่งนี่เร็ว มากินด้วยกัน)”
“คะ...ครับ” ผมไม่มีทางเลือกเลยต้องเดินไป

ทว่าพอเดินไปนั่งปุ๊บ แทนที่จะได้กินเอง น้องมายด์ก็แย่งถ้วยโจ๊กไปถือ ตักแล้วเป่าพรูดๆ ก่อนเอามาจ่อตรงหน้าผม
“อ้ายเหนือกิ๋นเน้อเจ้า อ้าม (พี่เหนือกินนะคะ อ้าม...)”

โอ้โห มึงเป่าน้ำลายกระจายอย่างนั้น ใครมันจะไปกินลงวะ!

“เดี๋ยวพี่เหนือกินเองดีกว่าครับ” ผมทำท่าจะแย่งช้อนในมือมันมา แต่มันสะบัดหนี ทำท่าสะบัดสะบิ้งจนน่าโดนตบให้คว่ำ
“บ่ะเอา เป๋นแฟนกั๋นก็ต้องเยี้ยะหื่อมันเปิงเป๋นแฟนกันกะเจ้า เดี๋ยวข้าเจ้าป้อนหื่อเน้อ (ไม่เอา เป็นแฟนกันก็ต้องทำตัวให้เหมือนแฟนสิคะ เดี๋ยวหนูป้อนให้นะ)”

กูไปเป็นแฟนมึงตั้งแต่ตอนไหน!

อาการหนักมาก มโนแรงมาก ตั้งแต่ที่ผมเอาข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ธารมาแขวนหน้าห้องไปให้ นอกจากเต๊าะผมไม่เลิกแล้ว ยังมัดมือชกเป็นแฟนมันอีก ไม่ใช่แค่คำพูดด้วย แต่การกระทำก็มาเต็ม อยู่ที่วิทยาลัยยังพอทนได้เพราะไม่ได้ใกล้ชิดอะไรเท่าไหร่ด้วยต่างคนต่างมีหน้าที่ต้องทำเลยทำให้ไม่เจอกันมากนัก ทว่าพอมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แถมยังอยู่ในห้องแบบนี้ บอกเลย...

ขยะแขยง!

“เอาเลยเจ้า อ้าม (เอาสิคะ อ้าม)” น้องมายด์ทำท่าจะป้อนผมอีกครั้ง คราวนี้ทำท่าบีบนมก้มต่ำๆ ลงมาด้วย ผมมองแล้วของเก่าที่กินเมื่อคืนก็แทบพุ่ง

มึงมันตุ๊ดไม่ได้กินยาคุม อย่ามาทำเป็นว่ามีนมนะเว้ย!

ไม่ได้การละ คงต้องบอกมันว่าผมไม่ได้มีรสนิยมแบบนี้ ไม่งั้นได้ประสบการณ์ขนหัวลุกมากกว่านี้แน่นอน

“น้องมายด์ พี่เหนือมีเรื่องจะบอก” ผมรีบคว้าข้อมือมันที่พยายามจะยัดเยียดโจ๊กเข้าปากไว้ทันควัน
“อะหยังกอเจ้า (อะไรเหรอคะ)”
“พูดไทยกลางนะ พี่เหนือขอ”

ต้องขอล่ะ คุยเรื่องซีเรียสนี่ อย่ามาอู้กำเมืองใส่กูเลย กูขี้เกียจแปล

“ได้ค่ะ พี่เหนือว่ามาสิคะ” มันกลับมาพูดไทยกลางละ แต่ตัวนี่เอนมาจนแทบจะซบหน้าอกผม ผมเลยต้องดันมันออกให้ไปนั่งตรงๆ

สูดหายใจเข้าเต็มปอดได้ก็เริ่มพูด

“น้องมายด์ฟังพี่เหนือนะ คือ...ที่พี่เหนือทำดีกับน้องมายด์เนี่ย พี่เหนือไม่ได้ชอบน้องมายด์แบบอย่างที่น้องมายด์คิด โอเคมั้ย”
พูดตรงมาก ฟันประเด็นโชะ น้องมายด์ก็ดูตะลึงไปนิด ก่อนจะยักไหล่ ทำท่าไม่สนใจ
“ไม่เห็นเป็นไรเลยค่ะ ถึงหนูจะไม่ใช่เมียพี่เหนือ แต่พี่เหนือก็เป็นผัวน้อยของหนู”

ฟังกูสิเว้ย! หยุดขี้ตู่ไปเองซะที!

ไม่ฟังไม่พอ ทำท่าจะมาซบผมอีกด้วย โห... มึงนี่พอลับสายตาคนแล้ว ทั้งเต๊าะทั้งพยายามจะลวนลามกูหนักมาก
ผมเลยต้องผลักมันออกไปอีก แล้วว่าเสียงเข้ม

“น้องมายด์... พี่เหนือไม่ชอบนะที่มาทำแบบนี้”
คราวนี้ได้ผล น้องมายด์ทำหน้าจ๋อย ยื่นปากเล็กน้อย

“ก็ได้ค่ะ ถ้าพี่เหนือไม่ชอบ น้องมายด์จะไม่ทำแบบนี้กับพี่เหนือในที่สาธารณะ แต่จะทำในที่ลับตาคนแทน”
กูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น!

โอย ปวดหัวกับมัน สงสัยคงต้องบอกไปตรงๆ

“น้องมายด์... พี่เหนือบอกตรงๆ นะ คือพี่เหนือ...” จู่ๆ ก็ลังเลขึ้นมา กลัวว่าจะบอกไปแล้ว ถ้าธารที่อยู่ในห้องน้ำรู้ว่าเมื่อคืนผมไม่ได้บอกมันเรื่องเป็นเกย์ แล้วมันก็นอนกับผมด้วยความไว้ใจเต็มที่ มันจะมากระทืบผมมั้ย

แต่พอเกริ่นขึ้นมาอย่างนี้แล้ว น้องมายด์ก็อดอยากรู้ไม่ได้ เลยถามต่อ
“พี่เหนือทำไมคะ”
“รู้แล้วเหยียบไว้นะ” ผมกระซิบ พอเห็นน้องมายด์พยักหน้า ผมก็ยื่นหน้าเข้าใกล้มันแล้วว่าเสียงเบา “พี่เป็นเกย์”
“ว้าย! เป็นเกย์!”
อีน้องมายด์! กูบอกว่าให้เหยียบไว้ไง จะแหกปากหาเตี่ยมึงเหรอ!

แหกปากอย่างเดียวไม่พอ ทำท่าขนลุกขนชันใส่ผมอีก ผมเห็นแล้วอยากจะยกขาถีบมันเลย กูต่างหากเว้ยที่สมควรทำท่าทางนั้นน่ะ

พอมันเริ่มตั้งสติได้ มันก็ยื่นหน้ามากระซิบถามผมที่ส่งสายตาอาฆาตใส่มันอีก
“ว่าแต่พี่เหนือเป็นเกย์รุกหรือรับคะ”

ผมไม่เห็นประโยชน์ที่จะปิดอีกต่อไป เลยบอกไปตรงๆ
“พี่เหนือเป็นเกย์โบท แต่ชอบรับมากกว่า”
“ตายแล้ว! เกย์โบทรับนี่มันคุณแม่ชัดๆ! คุณแม่ออโรร่า!”

ออโรร่าอะไรเล่า! แล้วมึงจะเสียงดังทำไม กูบอกว่าให้เบาๆ เนี่ย เดี๋ยวไอ้ธารมันได้ยิน!

ไม่ทันแล้วล่ะ ได้ยินไปแล้ว จังหวะที่น้องมายด์โวยวาย ธารก็เปิดประตูห้องน้ำออกมาพอดี แล้วก็ทำหน้าอึ้งๆ ที่ได้ยินว่าผมเป็นเกย์ด้วย ซ้ำน้องมายด์ยังตอกย้ำความจริงเข้าไปอีก

“ธารๆ พี่เหนือเป็นเกย์เว้ย เป็นเกย์รับด้วยมึง! กูก็เผลอไปลวนลามดอมดมตั้งนาน โอ๊ย ผิดผีแรง!” ภาษาไทยกลางสำเนียงเหนือหลุดออกจากปากน้องมายด์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

ผมใจเต้นตึกทันทีเมื่อเห็นธารมองมายังผมตาไม่กะพริบ ลุ้นในใจว่ามันจะทำยังไงต่อจากนี้ แต่ไม่ทำอะไร มองผมอึ้งได้แค่นั้น พอตั้งสติได้ก็ปั้นหน้าเครียด เดินถือผ้าเช็ดตัวกับกางเกงขาสั้นที่ใส่นอนเมื่อคืนสวนผมออกจากห้องเท่านั้น หากแต่จังหวะที่มันเดินผ่านหน้า ผมก็ได้ยินมันพูดขึ้นมา

“เรื่องแค่นี้ยังไม่บอก เป็นพวกไว้ใจไม่ได้จริงๆ ด้วย”
แล้วก็ตามด้วยการเรียกน้องมายด์ออกจากห้อง ทิ้งให้ผมนั่งมองแบบงุนงงว่าทำอะไรผิดเพราะดูท่าทางเด็กนั่นจะโกรธผมอีกแล้ว แต่ก็พอจะเข้าใจได้ว่าเมื่อคืนมันอุตส่าห์วางใจถึงขนาดยอมนอนร่วมเตียงด้วย ซ้ำยังเกริ่นถามผมมาแล้วด้วยว่าผมเป็นเกย์หรือเปล่า แต่ผมดันปฏิเสธไปซะนี่

ก็ช่วยไม่ได้นี่หว่า ตอนนั้นกลัวโดนมันกระทืบน่ะ แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงได้รู้สึกว่าถ้าย้อนกลับไปเมื่อคืนได้ ผมน่าจะบอกมัน รู้สึกแย่ชะมัด

ชะ...ช่างแม่งเถอะ จะไปแคร์อะไรกับแค่เด็กเกเรคนเดียววะ! ช่างหัวมัน!
--------------------------------------

โถพี่เหนือ อุตส่าห์ฟินมาเกือบทั้งตอน ตกม้าตายตอนท้าย โดนน้องธารงอนซะได้ อีน้องมายด์คนเดียวเลยแท้ๆ 555
กลายร่างจากพี่เหนือเป็นออโรร่าไปโดยเรียบร้อย น้องธารขี้งอนจังเนอะ แต่เดี๋ยวผ่านช่วงนี้ไป ความฟินก็จะมาเรื่อยๆ ละนะ
วันนี้ตอนแรกกะไว้ว่าจะมาไม่เกิน 3 ทุ่ม แต่เลทอีกละ ฮาาา ถือว่ามาแล้วกันค่ะ ใครอ่านแล้วส่งฟีดแบ็กให้กันด้วยน้า ตอนหน้ากว่าจะมาก็อีก 2-3 วันเน้อ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-02-2016 01:58:59 โดย NooDangzz »

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-10
อร๊ายยยย จารย์เหนือแกรนด์โอเพนนิ่งแล้วอิอิ โบทถนัดรับด้วย 55555

ออฟไลน์ BABYBB

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1133
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
ขอขำนังน้องมายด์แป้บ 5555555555
ขุ่นแม่ออโรร่าาาาาา  :m20:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ kiolkiol

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 351
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ออฟไลน์ PiSCis

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-2
อะไรอ่ะ น้องธารงอนอีกแล้ววววววววววววววววววว  :mew5:

แค่พี่เหนือเปิดตัวเป็นคุณแม่ออโรร่าแค่เนี้ยะ อ้าว ไม่ใช่  :laugh:

รอนะ รอเมื่อไหร่พี่เหนือจะโดนเด็กกินซะที  :z1:

ออฟไลน์ tiew93

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 659
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
น้องธารรรร โกรธง่ายจัง เมื่อไหร่จะรักกันล่ะเนี่ยยย  :katai1:

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4

ออฟไลน์ Pariiza_Rocker

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
    • Parisa  Homhuan
ช่วงคำพูดหรือคำอธิบายช่วยเว้บบรรทัดให้หน่อยได้มั่ยค่ะ เนื้อเรื่องดีมาก แต่อักษรมันติดกับเป็นพืดมันทำให้เราไม่อยากอ่านเลยค่ะ แต่เราก็ชอบเนื้อเรื่องมากๆนะคะ เพราะงั้นช่วยเว้นบรรทัดด้วยเถอะค่ะ

ออฟไลน์ NooDangzz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +212/-8
ช่วงคำพูดหรือคำอธิบายช่วยเว้บบรรทัดให้หน่อยได้มั่ยค่ะ เนื้อเรื่องดีมาก แต่อักษรมันติดกับเป็นพืดมันทำให้เราไม่อยากอ่านเลยค่ะ แต่เราก็ชอบเนื้อเรื่องมากๆนะคะ เพราะงั้นช่วยเว้นบรรทัดด้วยเถอะค่ะ

ค่า ได้ค่า เดี๋ยวจะแก้ไขให้นะคะ ^^

ออฟไลน์ Pariiza_Rocker

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 23
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
    • Parisa  Homhuan
ช่วงคำพูดหรือคำอธิบายช่วยเว้บบรรทัดให้หน่อยได้มั่ยค่ะ เนื้อเรื่องดีมาก แต่อักษรมันติดกับเป็นพืดมันทำให้เราไม่อยากอ่านเลยค่ะ แต่เราก็ชอบเนื้อเรื่องมากๆนะคะ เพราะงั้นช่วยเว้นบรรทัดด้วยเถอะค่ะ

ค่า ได้ค่า เดี๋ยวจะแก้ไขให้นะคะ ^^

ขอบคุณมากค่ะ >○< รอตอนต่อไปอยู่น๊า
ชอบพี่เเสงเหนือแรดมาก #ชอบแรง

ออฟไลน์ NooDangzz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +212/-8
ช่วงคำพูดหรือคำอธิบายช่วยเว้บบรรทัดให้หน่อยได้มั่ยค่ะ เนื้อเรื่องดีมาก แต่อักษรมันติดกับเป็นพืดมันทำให้เราไม่อยากอ่านเลยค่ะ แต่เราก็ชอบเนื้อเรื่องมากๆนะคะ เพราะงั้นช่วยเว้นบรรทัดด้วยเถอะค่ะ

ค่า ได้ค่า เดี๋ยวจะแก้ไขให้นะคะ ^^

ขอบคุณมากค่ะ >○< รอตอนต่อไปอยู่น๊า
ชอบพี่เเสงเหนือแรดมาก #ชอบแรง


ีอีก 2-3 วันมานะคะ ตอนนี้เอาตัวอย่างตอนที่ 8 ไปอ่านเล่นพลางๆก่อนเนอะ

https://web.facebook.com/NooDangzzz/photos/a.162822727106922.46922.122468307809031/946995885356265/?type=3&theater

ปล.โพสต์รูปไม่เป็นค่ะ ขออนุญาตแปะลิงค์แทนแล้วกันน้า ^^;;

ออฟไลน์ Fahkram

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :ruready   โอ้ย แกรนโอเพนนิ่งไปอีกกก

ออฟไลน์ day9day

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-9
พี่เหนือ คงจะอีกนานสินะ กว่าจะเข้าถึง น้องธาร
งอนแล้ว งอนอีก


เป็นกำลังใจให้คนแต่ง
รอตอนต่อๆไปนะครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ anterosz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 795
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-1
สงสัยว่าธารใจยังคงเป็นหนุ่มน้อยบริสุทธิ์ ยังเวอร์จิ้นอยู่แน่ๆ

ออฟไลน์ jimmyFG

  • Ich Liebe dich.
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +203/-4
    • @Facebook

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2948
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
ธาร อิพี่เหนือมันก็มีเหตุผลที่ต้องปิดบังนะเฟ้ยยยย
ถ้าพี่มันง้อ ก็ยอมๆมันเหอะ

ออฟไลน์ matame

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 709
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-1

ออฟไลน์ netich

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
กลายเป็นคุณแม่ออโรร่าไปซะแล้ว ฮ่าๆ

ออฟไลน์ why yyy

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4607
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-8

ออฟไลน์ magarons

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 986
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +68/-6
เป็นนายเอกที่หื่นกามและหวังเต๊าะเด็กที่สุดในชีวิตของการอ่านนิยาย แล้วเด็กมันไม่เล่นด้วยนะ

ออฟไลน์ NooDangzz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +212/-8
ชั่งใจ ครั้งที่ 7: ธารขอโทษครับพี่เหนือ[1]

ออโรรา เป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีแสงเรืองบนท้องฟ้าในเวลากลางคืน มักจะปรากฏให้เห็นในบริเวณแถบขั้วโลก โดยจะเรียกว่าแสงเหนือหรือแสงใต้ ขึ้นอยู่กับแหล่งกำเนิด

ซึ่งแน่นอนว่า... ไม่ใช่ชื่อกูเว้ย!

ถึงแสงเหนือในภาษาอังกฤษมันจะเรียกว่าออโรราก็เถอะ แต่ไอ้การที่เอามาเรียกแทนชื่อผมนี่ ผมว่าผมไม่โอเคเลยว่ะ แค่ครึ่งวันเช้า นักศึกษากว่าครึ่งวิทยาลัยก็รู้กันไปทั่วว่าผมเป็นเกย์จากฝีมือการโพนทะนาของน้องมายด์

จริงๆ ก็แค่มันเอาไปเล่าให้พวกแก๊งตุ๊ดแผนกอื่นที่มันรู้จักฟังเท่านั้น แต่หลังจากนั้น แก๊งตุ๊ดนั่นก็จัดการป่าวประกาศจนรู้กันไปทั้งบาง รู้กันยันกลุ่มอาจารย์ พี่สมรนี่เป็นคนแรกเลยเถอะที่เข้ามาถามผมทันทีที่ผมเข้ามาในห้องพักครูในตอนเช้า พร้อมกับคำถามที่ว่า... ‘น้องเหนือเป็นจริงๆ ใช่มั้ยคะ ไอ้เกย์โบทชอบรับเนี่ย’

แล้วผมปฏิเสธได้มั้ยล่ะ... ก็ไม่ได้น่ะสิ มันขัดกับความเป็นตัวเองเลยยอมรับไปให้จบๆ เท่านั้นแหละ บรรดาอาจารย์ผู้หญิงรุ่นป้าก็มารุมล้อมผมทันที ตามมาด้วยประโยคกึ่งเสียดายที่ต้องเสียทรัพยากรชายของประเทศไปให้ผู้ชายด้วยกันอีกหนึ่ง

“เดี๋ยวนี้ฮิตกันเป็นตุ๊ดเป็นแต๋วเนอะ”
“นั่นสิ น่าเสียดาย น้องเหนือหน้าตาหล่อขนาดนี้ ไม่ได้เป็นพ่อพันธุ์นี่น่าเสียดายแย่”
“ไม่คิดกลับมาชอบเป็นผู้หญิงเหรอคะน้องเหนือ ทั้งรุกทั้งรับนี่พี่คิดไม่ออกเลยว่าเป็นยังไง มันสนุกเหรอแบบนั้น”

อะ...อะไรของพวกป้าวะเนี่ย! กูแค่ชอบผู้ชายด้วยกัน ไม่ได้เป็นตัวประหลาดนะเว้ย! จะตื่นเต้นกันไปทำไม!?

หงุดหงิดมาก หงุดหงิดโคตร แถมพวกป้านี่ก็โคตรจะไร้มารยาท เป็นถึงอาจารย์กันซะเปล่า ทำไมไม่รู้จักระวังคำพูดคำจากันบ้างเลยวะ จะชอบรุกหรือรับ สนุกหรือไม่สนุก มันก็เรื่องของกูเว้ย! ตอนนี้อยากจะตะโกนใส่หน้าพวกป้านี่ฉิบเป๋งว่า ‘ถึงจะเป็นผู้ชายแท้ๆ ก็ไม่เอาพวกป้ามาทำเมียหรอกเว้ย! เลิกยุ่งกับกูซะที’ ชะมัด

แต่ผมก็ทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ ไม่ได้ตอบสักคำถาม กระทั่งพี่สมรเป็นฝ่ายมาดึงผมออกไป แล้วก็ขอโทษขอโพยที่เป็นต้นเหตุทำให้ผมถูกมนุษย์ป้ารุมยิงคำถามใส่จนอึดอัด

ทว่านั่นแค่เริ่มต้นเบาๆ มาหนักก็ตอนไปเข้าคลาสสอน นักศึกษาทุกคน ทุกแผนกที่ผมไปสอนนี่คือไม่มีใครเรียกผมว่าพี่เหนือแล้ว ถ้าเป็นพวกนักศึกษาชาย พวกนั้นจะเรียกผมห้วนๆ ว่า ‘ออโรรา’ นักศึกษาหญิงกับพวกชายใจหญิงจะเรียกผมว่า ‘เจ้เหนือ’ ไม่ก็ ‘คุณแม่ออโรรา’ แทน

ไอ้สองอันหลังนี่คือกำมือแน่นมาก ถึงกูจะชอบรับแต่ก็ใช่ว่ากูจะแต๋วแตกอะไรขนาดนั้น มาจ้งมาเจ้อะไร!

อีแกนนำก็น้องมายด์นี่แหละ แม่งเรียกเจ้ทั้งคาบ แถมจากที่สอนอะไรไปก็ไม่ค่อยฟังอยู่แล้ว พอกลายร่างมาเป็นคุณเจ้ออโรรา แม่งก็ไม่ฟังหนักกันเข้าไปใหญ่ ทั้งคาบเลยมีแต่ผมเท่านั้นที่พูดพึมพำกับกระดาน ส่วนเด็กพวกนั้นก็ล้อผมไม่เลิก

พวกมึงหลุดมาจากยุคไดโนเสาร์กันหรือไงวะถึงไม่เคยเห็นเกย์เนี่ย! จะตื่นเต้นกันไปทำไม! ส่วนอีน้องมายด์... มึงเหยียบยังไงของมึง! รู้กันไปทั่วอย่างนี้ เท้ามึงขนาดเท่าฝาหอยหรือไงวะ!?

หงุดหงิดอีกละ หงุดหงิดกว่าที่ธารใจไม่เข้าเรียนคาบของผม คือตอนที่ผมเข้าห้องเรียนมาเนี่ย ก็เห็นมันนอนฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะดีๆ แต่พอออกปากทักทายพวกนักศึกษาในห้องเท่านั้น มันก็ลุกพรวดแล้วเดินออกจากห้องไปหน้าตาเฉย จากนั้นก็ไม่กลับเข้ามาอีกเลยจนหมดคาบ พอผมออกมาจากห้องแล้วถึงเห็นมันเดินกลับเข้าไปในห้อง

ไอ้นี่... จงใจหนีหน้ากันชัดๆ เลยนี่หว่า อย่าบอกนะว่าเป็นพวกเหยียดเพศ...

คิดไปคิดมาก็ไม่น่าใช่ ถ้าเป็นพวกเหยียดเพศจริง มันก็คงจะไม่รับนังน้องมายด์เข้าไปอยู่ในกลุ่มเพื่อนสนิทด้วยแน่ งั้นก็คงจะโกรธผมเรื่องที่ผมไม่ยอมบอกตั้งแต่แรกว่าเป็นเกย์ล่ะมั้ง

แต่ว่า... มึงจะมาโกรธกูทำไมวะ! ไม่ได้เป็นอะไรกับมึงนะเว้ย แล้วที่กูไม่บอกก็เพราะมึงทำท่าเหมือนจะกระทืบกูตลอดเวลาเนี่ย มันใช่ความผิดกูมั้ย!

จะโวยวายกับใครก็ไม่ได้ เลยเอาแต่เก็บเงียบไว้กับตัวจนกลับมาถึงหอ โทรไปเล่าให้ยีนส์กับกั้งฟังว่าวันนี้ผมโดนอะไรมาบ้าง แล้วแทนที่พวกเพื่อนเวรนั่นจะเห็นอกเห็นใจ กลับหัวเราะร่าใส่แล้วอวยพรให้ผมโชคดีมีชัย ก่อนจะตัดสายไปเฉย

ความทุกข์ของเหนือ ใครเล่าจะเข้าใจเท่าตัวเหนือเอง เดี๋ยวกูก็ประชดด้วยการ แต่งหญิงไปฝึกงานแม่ง!

ไม่ทำจริงหรอก คิดไปงั้น ใครมันจะไปทำวะ ถึงจะเป็นเกย์แต่ก็ไม่ได้ใจหญิงขนาดนั้น ผมว่าผมยังมีความเป็นผู้ชายอยู่ โดยเฉพาะความหื่นกามตามธรรมชาติแบบผู้ชายเนี่ย อันนี้ชัดเจนทั้งในจิตใจ ทั้งระบบความคิด เพียงแต่มันไปหื่นกับผู้ชายด้วยกันเท่านั้น

ช่างมันเถอะเรื่องถูกเรียกว่าออโรราอะไรนั่น ไม่แน่ว่าพอเปิดตัวว่าเป็นเกย์แล้ว อาจจะฝึกงานได้ราบรื่นกว่าเดิมก็ได้ อย่างน้อยก็ไม่ถูกอีน้องมายด์เต๊าะล่ะวะ

คิดอย่างนั้นก็สบายใจขึ้นมาหน่อยนึง แต่ผมก็ยังกังวลนิดหน่อย ...ไม่หน่อยล่ะ ถึงขั้นเปิดประตูห้องออกไปวนเวียนดูว่าเจ้าของห้องข้างๆ กลับมาหรือยังนี่คือไม่หน่อยแล้ว ไอ้ที่กังวลก็เรื่องไอ้เด็กบ้าธารใจนี่แหละ อุตส่าห์รู้สึกว่าเกือบจะสนิทกันแล้วเชียว สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการที่มันโกรธแล้วบอกว่าผมไว้ใจไม่ได้อีก

แค่ไม่บอกว่าเป็นเกย์ มันยังบอกว่าไว้ใจไม่ได้ นี่ถ้ามันรู้ว่าผมคิดอะไรกับมันเมื่อคืนล่ะก็ สงสัยคงไม่รีรอที่จะจับผมโบกปูนแล้วเอาถ่วงน้ำแน่

ถึงอย่างนั้นผมก็ยังกังวล เกือบจะสี่ทุ่มอยู่แล้ว ประตูห้องข้างๆ ก็ยังล็อคเหมือนเดิม ไฟในห้องก็ไม่ส่องแสงลอดใต้ช่องประตูมาให้เห็น ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนจากกังวลเป็นหงุดหงิดงุ่นง่านละ

หงุดหงิดตัวเองเนี่ย! จะไปเป็นห่วงมันทำไม!

พยายามสงบจิตสงบใจให้เลิกคิดถึงหน้าหล่อๆ ของเด็กนั่น แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ต้องไปค้นเอาใบรายชื่อนักศึกษาในแผนกที่พี่สมรเคยให้ไว้มาเปิดดู ใบรายชื่อแผ่นนี้ต่างจากแผ่นที่เอาไว้เช็คชื่อหน่อยตรงที่มีเบอร์โทรศัพท์กับอีเมลของนักศึกษาทุกคน

ผมไล่สายตาหาชื่อของธาร พอเห็นเบอร์แล้วก็รีบคว้าโทรศัพท์มากดเบอร์อย่างไม่รอช้า ทว่าพอจะกดปุ่มโทรออกเท่านั้น ผมก็เกิดเปลี่ยนใจ ลบเบอร์มันทิ้งไปเฉยๆ

โทรไปแล้วจะบอกว่าอะไรวะ ถามว่าทำไมยังไม่กลับเหรอ เดี๋ยวมันก็ได้สวนหน้าแหกว่าไปยุ่งอะไรกับมันหรอก แต่ถ้าโทรไปบอกว่าเห็นว่าไม่กลับมาซะทีเลยเป็นห่วง แบบนี้มันจะโอเคมั้ยวะ

ไม่... ไม่โอเคอยู่แล้ว มันต้องคิดว่าผมคิดอะไรกับมันเกินเลยกว่าอาจารย์กับนักศึกษาแน่ เพิ่งจะแกรนด์โอเพนนิงไป รุกไปอย่างนั้นจะได้โดนมันพาพวกมาบุกกระทืบกันพอดี

แต่สุดท้าย ผมก็กดเบอร์มันขึ้นมาอีก และแน่นอนว่าไม่ได้โทรออก ทว่าก็ไม่ได้ลบ บันทึกลงในสมุดรายชื่อแทน ก่อนจะไปปิดไฟ ทิ้งตัวนอนบนเตียง พยายามข่มตาให้หลับ หากแต่ใจมันงุ่นง่านจนหลับไม่ได้เลย

เป็นห่วงจริงๆ ด้วยแฮะ

ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอีกครั้ง หัวคิดวุ่นว่าจะทำยังไงดีถึงจะรู้ว่าธารไปไหน ทำไมไม่กลับห้อง ก่อนจะคิดถึงหน้าพวกเพื่อนมันขึ้นมาได้ เท่านั้นผมก็รีบลุกเปิดไฟ หารายชื่อเพื่อนในแก๊งมันทันที

โรม... รายนี้ยังอยู่ในโรง’บาลตั้งแต่วันที่มันตีกันในโรงอาหาร คงจะไม่รู้หรอกว่าธารไปไหน
น้องมายด์... ช่างหัวแม่ง อย่าให้มันรู้เบอร์โทรตัวเองเป็นอันขาด อันตรายๆ ข้ามไป
จอมแก่น... อืม รายนี้น่าจะเข้าท่า ท่าทางคุยง่าย และดูท่าจะเก็บความลับอยู่ด้วย มาดเด็กดีขนาดนั้นน่าจะเชื่อฟังอาจารย์อยู่แล้ว

คิดแค่นั้น ผมก็กดเบอร์ของจอมแก่นแล้วโทรออกทันที รออยู่ครู่หนึ่ง ปลายสายก็มีคนรับ
[ฮัลโหล]
เสียงเพลงโฟล์คซองคล้ายกับดนตรีสดดังลอยเข้ามาให้ได้ยินด้วย ผมเอะใจนิดหน่อยว่าดึกดื่นป่านนี้แล้ว ทำไมเด็กนี่ยังอยู่นอกบ้านอีก แต่ก็ไม่ได้ถาม นอกจากแนะนำตัวเองออกไปเท่านั้น
“จอมแก่น นี่พี่เหนือเองนะครับ”
[พี่เหนือเหรอครับ มีธุระอะไรเหรอครับ โทรมาซะดึกเลย แล้วนี่เอาเบอร์ผมมาจากไหน ใบรายชื่อนักศึกษาเหรอครับ]
อีกฝ่ายมีน้ำเสียงประหลาดใจทันที คาดว่าจะประหลาดใจกว่าเดิมด้วยถ้าผมถามคำถามใหม่ออกไป

“อืม ขอโทษนะที่โทรมากวนดึกๆ คือ...พี่เหนือมีเรื่องจะถามหน่อยน่ะ”
[เรื่องอะไรครับ]
“เรื่องของธารใจ”
[ธารเหรอ ธารทำไมครับ หมอนั่นไปก่อเรื่องอะไรมา]
เสียงที่ตอบกลับมาฟังดูประหลาดใจจริงๆ ด้วย ก็เพราะรู้อยู่แก่ใจน่ะว่าความสัมพันธ์ของผมกับธารใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก แถมเดาไปแล้วด้วยว่าธารมันไปสร้างปัญหา
“เปล่าหรอก พี่เหนือแค่จะถามว่าธารอยู่...”
[เฮ้ย! ไอ้แก่น! ทำอะไรวะ อู้งานเหรอ เดี๋ยวฟาดด้วยถาด!]

ถามยังไม่ทันจบ เสียงห้าวของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามา ทำเอาผมชะงัก ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของจอมแก่น

[คุยโทรศัพท์แป๊บนึงดิพี่ดื้อ เดี๋ยวกลับไปทำ] สิ้นประโยคที่คุยกับเจ้าของเสียงห้าวเมื่อครู่ เสียงของจอมแก่นก็ดังขึ้นให้ผมได้ยินอีกครั้ง [ขอโทษนะครับพี่เหนือ พอดีผมยุ่งๆ อยู่ พี่เหนือมาหาผมที่นี่ได้มั้ยครับ จะได้คุยกัน]

จู่ๆ ก็เสนอมา ผมเลยรีบตอบรับไปทันใดด้วยรู้สึกว่าท่าทางจอมแก่นน่าจะยุ่งจริงๆ เพราะหลังจากนั้นก็มีเสียงคนโวยวายตามมาให้ได้ยินอีก ก็หนีไม่พ้นเรื่องที่จอมแก่นคุยโทรศัพท์ไม่เสร็จสักทีนี่แหละ
“ได้ครับ จะให้พี่ไปหาที่ไหน”
[ร้านนมน่ะครับ เดี๋ยวผมบอกทางให้]
พอบอกทางเสร็จและวางสายเป็นที่เรียบร้อย ผมก็รีบแต่งตัว คว้ากุญแจรถแล้ววิ่งลงไปข้างล่าง สตาร์ทรถได้ก็ขับไปตามทางที่จอมแก่นบอกไว้ทันที
 


ใช้เวลาเพียงสิบนาทีก็มาถึงยังที่หมาย ร้านนมที่จอมแก่นว่าอยู่ในซอยเล็กๆ แห่งหนึ่งใจกลางเมือง ผมจอดรถด้านหน้าได้ก็เหลือบมองเข้าไปในร้าน มันเป็นลานกว้างคล้ายๆ ลานเบียร์ มีดนตรีสดเล่น  เพียงแต่ของที่ขายหลักๆ คือเครื่องดื่มจำพวกนมปั่น เลยกลายเป็นสถานที่รวมตัวของวัยรุ่นที่ยังไม่กลับบ้าน

ผมไม่ได้เข้าไปในร้านเพราะจอมแก่นบอกว่าให้รอ เดี๋ยวจะออกมารับตอนว่างเพราะวันนี้มีลูกค้าเยอะ ก็เลยขยับรถไปจอดห่างจากหน้าร้านนิดหน่อยเพราะไม่ได้มาเป็นลูกค้าที่นี่

ระหว่างรอ ผมก็กดโทรศัพท์เล่นไปเรื่อย ก่อนหูทั้งสองข้างจะได้ยินเสียงใครบางคนเคาะกระจกฝั่งข้างคนขับ
จอมแก่นแน่นอน... ผมเลยรีบเก็บโทรศัพท์ ปั้นสีหน้าใจดีและเลื่อนกระจกลง

“หวัดดีครับน้องจอม...”
“ชั่วคราวห้าร้อย ค้างคืนแปดร้อยค่ะพี่”
จะ...จอมปลวก! ไอ้ตุ๊ดหน้าปรุเป็นหลุมอุกกาบาตนี่ใคร!?

เหวอรับประทานไปเลยสิบวิ มองหน้าตุ๊ดที่หน้าขาวกว่าคอประหนึ่งเพื่อนไม่ช่วยเลือกรองพื้นให้โผล่หัวที่มีผมยาวปะบ่าสีทองอร่ามเข้ามาในรถผมอย่างงุนงง สายตาก็ปราดมองไปยังตัวมันที่ใส่เสื้อเกาะอกสีดำเอวลอยกับกางเกงขาสั้นเสมอหู คือถ้าหุ่นดีหรือทรวดทรงแบบผู้หญิง แต่งแบบนี้มันจะดูดีมาก ทว่าไม่ใช่ นี่คือหุ่นผู้ชายชัดๆ เรียกได้ว่าหุ่นคล้ายกับนักมวยรุ่นน้องของน้องมายด์เลย ส่วนพุงที่มันโชว์ก็ปลิ้นออกมาซะเห็นก้อนขี้ไคลในสะดือ ก่อนจะได้สติอีกครั้งเมื่อมันพูดขึ้นอีก

“ว่าไงคะพี่ ไปมะ”
“ปะ...ไปไหนครับ” ผมถามกลับ ขณะที่ตุ๊ดนั่นกลอกตาใส่แล้วว่าเสียงแหลม
“แหมพี่ อย่าทำมาเป็นไร้เดียงสาหน่อยเลยค่า มาจอดรถตรงนี้ มาหาเหยื่อกินก็บอกมา ตกลงเอาไง ชั่วคราวห้าร้อย ค้างคืนแปดร้อย แต่พี่หล่อ หนูจะลดให้ เป็นค้างคืนห้าร้อยแทน สนใจปะ”

กะ...กูจะยอมเสียเงินห้าร้อยไปเอาคางคกอย่างมึงไปเสพสมด้วยทำไม!

โอย น้องมายด์ก็ว่าแย่แล้ว มาเจอแบบนี้ บอกเลยว่าน้องมายด์นี่เป็นนางฟ้าไปเลย

“มะ...ไม่เป็นไรดีกว่าครับ พะ...พี่มาหาเพื่อนน่ะ” ผมเลยรีบปฏิเสธไปก่อนที่มันจะไม่โผล่เข้ามาในรถผมแค่หัว
และพอผมปฏิเสธ มันก็ชักสีหน้าใส่ ก่อนจะแว้ดๆ ขึ้นมา
“โอ๊ยพี่ ห้าร้อยเอง หลับตาทำๆ ไปเถอะ เดี๋ยวก็เสร็จ ช่วงนี้หนูไม่มีงานโคโยตี้ งานวัดเค้าไม่ได้จัด ถือว่าช่วยๆ กันแล้วกัน คนไทยด้วยกันน่า”

หลับตาทำๆ ไป มึงก็พูดง่ายเนอะ กูเอาห้าร้อยไปกินบุฟเฟต์ดีกว่าเว้ย! แล้วนี่โคโยตี้บ้าบอคอแตกอะไร หุ่นมึงเหมือนนักมวยยิ่งกว่าโคโยตี้อีก!

ลมจะจับเลย เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอที่จู่ๆ ก็ถูกผีขนุนมุดเข้ารถมาแล้วพยายามจะสิงให้ได้ โชคดีที่พอผมกำลังจะอ้าปากปฏิเสธอีกครั้ง ร่างของเด็กหนุ่มในคุ้นตาก็โผล่มาข้างๆ ผีขนุนนั่น ก่อนจะสะกิดไหล่เบาๆ

“เลมอน พี่คนนี้ไม่ได้มาหาเด็กกิน มาหาเรา”
“อ้าว คนรู้จักของแก่นเหรอ” ผีขนุนที่มีชื่อว่าเลมอนหันไปมองจอมแก่นที่อยู่ในชุดเด็กเสิร์ฟของลานนมเมื่อครู่แล้วถามเสียงหลง พอจอมแก่นพยักหน้าให้ก็เบ้ปากออกมา “แล้วก็มาจอดหลบมุมมืดๆ เห็นแล้วก็นึกว่าเป็นลูกค้าสิยะ ฮ่วย เสียดาย หน้าตาหล่อ อุตส่าห์นึกว่าจะได้กินอะไรแซ่บๆ บ้างอะไรบ้าง”

บ่นเสร็จก็เดินจากไป ทิ้งให้ผมหายใจโล่งคอ ก่อนจะมองตามแล้วขมุบขมิบปากใส่หลังมัน
หน้าตาอย่างมึงนี่ไม่ควรชื่อเลมอนเลย มึงควรชื่อลูกยอ! โอ้โห ผีหลอกวิญญาณหลอนเป็นยังไง รู้ได้ก็ในตอนนี้

“ไม่ต้องตกใจนะพี่เหนือ เรื่องปกติน่ะ แถวนี้มีมาเคาะกระจกเรียกประจำ ถ้ามาแถวนี้ครั้งหน้าก็อย่ามาจอดรถในที่มืดๆ นะครับ เดี๋ยวโดนเรียกอีก” ได้สติอีกครั้งก็ตอนจอมแก่นชะโงกหน้าเข้ามาบอกกับผมแทนอีผีเลมอนเมื่อครู่

นี่สิ ถ้าเมื่อกี้เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักแบบนี้ ค้างคืนคืนละแปดร้อยนี่จะเปย์ให้ไม่อั้น อ๊ะ...ไม่ใช่สิ หื่นลามปามละไอ้เหนือ นี่มึงมาคุยธุระเรื่องไอ้ธารนะ!

“เดี๋ยวเข้าไปนั่งคุยกันข้างในเถอะครับ โต๊ะเริ่มว่างแล้ว” จอมแก่นพูดขึ้นมาอีกพลางชี้นิ้วเข้าไปในลานนม
ผมเลยลงจากรถ พอล็อครถได้ก็เดินตามหลังเด็กหนุ่มที่ใส่เสื้อพนักงานของลานนมแห่งนี้ ก่อนจะถามออกมา
“จอมแก่นทำงานพิเศษที่นี่เหรอ”
“ครับ แต่จริงๆ ก็ไม่ใช่งานพิเศษจริงจังหรอก ผมแค่มาช่วยเป็นครั้งคราวน่ะ”
“แล้วทำงานดึกๆ อย่างนี้ ที่บ้านไม่เป็นห่วงเหรอ” ผมถามอีกด้วยเห็นว่านี่ใกล้จะห้าทุ่มแล้ว
จอมแก่นหันมายิ้มแป้นก่อนตอบออกมา “ไม่ห่วงหรอกครับ ก็ร้านนี้มันเป็นร้านของพี่ผมน่ะ ทำเสร็จก็กลับพร้อมกัน พี่เหนือไม่ต้องห่วงหรอกครับ”

ผมร้องอ๋อยาว ก่อนจะเดินไปนั่งยังโต๊ะที่มีเด็กเสิร์ฟคนหนึ่งเพิ่งเคลียร์เสร็จ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งใส่ชุดพนักงานเหมือนกัน แต่ท่าทางดูกร่างพอสมควร เพราะเห็นหมอนั่นดุพนักงานคนอื่นด้วยสีหน้าหงุดหงิด ผมจะไม่สนใจเลยถ้าไอ้กร่างนั่นหน้าตาไม่หล่อน่ะ

“แล้วนั่น...” แค่มองเท่านั้นแหละ ผมก็ออกปากถามเลย จอมแก่นที่กำลังจะไปสั่งของกินเล่นมาให้ผมชะงัก มองไปยังผู้ชายคนนั้นแล้วก็พูดขึ้น
“นั่นพี่ดื้อครับ พี่ชายผมเอง เจ้าของร้านน่ะ ดุหน่อยแต่จริงๆ ใจดีนะ”
ผมเลิกคิ้วสูง มองไปยังจอมแก่นทันใด ขณะที่จอมแก่นพยักหน้าพร้อมอมยิ้มน้อยๆ
“ผมมีพี่ชายสองคนน่ะครับ คนโตชื่อจอมแสบ เปิดร้านเหล้าอยู่แถวๆ ไนท์บาซา ส่วนที่พี่เหนือเห็นอยู่คือพี่จอมดื้อ”

ตอนนี้เข้าใจละว่าคนที่จอมแก่นเรียกว่าพี่ดื้อตอนที่คุยโทรศัพท์กับผมอยู่หมายถึงใคร และก็พอจะเดาได้ด้วยว่าชื่อเล่นของจอมแก่น จริงๆ คงจะเป็นแค่ ‘แก่น’ เฉยๆ เพราะได้ยินพี่ชายจอมแก่นเรียกอย่างนั้น แต่ที่เพื่อนๆ เรียกกันว่าจอม คงเป็นเพราะเป็นพยางค์แรกของชื่อจริงล่ะมั้ง
แต่อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับมองจอมดื้อแล้วผมก็เกิดน้ำลายสอ ครางออกไปโดยไม่รู้ตัว

“พี่ชายแซ่บมาก...” แบดมากด้วย เข้มอีกต่างหาก ถึงน้องธารจะดูแซ่บกว่าก็เถอะ แต่เห็นแบบนี้แล้วเหนือก็อยากได้อยากโดน ท่าทางจะสายเอส
“อะไรนะครับ”
“อะ...อ๋อ เปล่าๆ แค่บอกว่าเอ็นไก่ทอดโต๊ะนั้นท่าทางจะแซ่บ” ได้สติก็ตอนจอมแก่นโพล่งถาม ก่อนจะชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปเรื่อย
“งั้นเดี๋ยวผมสั่งมาให้นะ” จอมแก่นยิ้มรับแล้วเดินไปสั่งของกิน ปล่อยให้ผมนั่งลวนลามพี่ชายมันทางสายตาครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมา

“ตกลงพี่เหนือมีเรื่องอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ”
“ก็เรื่องของธารนั่นแหละ” ผมว่าขณะรับแก้วนมปั่นที่พนักงานเอามาเสิร์ฟให้วางบนโต๊ะ
“ธารทำไมครับ” จอมแก่นถามเสียงเครียดขึ้นมาเลย ผมสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงเพื่อนจากเด็กตรงหน้าทันที ก่อนจะรีบโบกมือเป็นเชิงให้คลายกังวล
“เฮ้ย ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้น พี่แค่จะถามว่าจอมแก่นพอจะรู้มั้ยว่าวันนี้ธารไปไหน พอดีพี่ยังไม่เห็นกลับมาห้องน่ะ”

พอผมถามไปแบบนั้น สีหน้าของจอมแก่นก็ดูผ่อนคลายขึ้นทันตา
“อ๋อ วันนี้ธารกลับไปนอนบ้านน่ะครับ เห็นบอกว่าเข้าห้องไม่ได้ ต้องรอช่างมาเปิดให้พรุ่งนี้”
ผมฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเมื่อคืนมันมาอาบน้ำที่ห้องผมแล้วดันล็อคห้องแต่ลืมเอากุญแจออกมา เท่านั้นก็เบาใจที่การที่มันไม่กลับห้อง ไม่ได้เป็นเพราะผมอย่างที่คาดคะเนไว้ในตอนแรก
“งั้นเหรอ”
“พี่เหนือจะถามแค่นี้เหรอครับ” จอมแก่นถามขึ้นมาอีกเมื่อเห็นว่าผมเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าจอมแก่นนี่บ่งบอกชัดเจนเลยว่าอยากจะพูดว่า ‘ถ้ามาถามแค่นี้ รู้งี้คุยทางโทรศัพท์ให้จบๆ ไปตั้งแต่แรกแล้วเว้ย!’

แต่แน่นอนว่าผมไม่ได้มาถามแค่นี้หรอก ยังมีเรื่องอื่นอีก
“คือ...พี่อยากรู้น่ะจอมแก่นว่าธารเนี่ย ไม่ค่อยชอบพวกเกย์อะไรแบบนี้เหรอ”
สิ้นเสียง จอมแก่นก็ทำตาโตขึ้นมา “พี่เหนือหมายถึงธารไม่ชอบพี่เหนือเพราะเป็นเกย์?”
โห ตรงประเด็นมาก เอาเถอะ พยักหน้ารับแล้วกัน

“ไม่ใช่หรอกครับ ธารไม่ได้ไม่ชอบเกย์ หมอนั่นไม่ใช่พวกเลือกคบคนเพราะเพศหรอก ไม่งั้นมายด์คงไม่ได้เข้ามาอยู่ในกลุ่มแน่ ธารแค่ไม่ชอบขี้หน้าพี่เหนือแต่แรกน่ะครับ”
นี่ก็ตรงอีก ไม่ต้องย้ำ กูก็พอรู้เว้ย ถ้ามันชอบหน้ากู มันคงไม่ประทุษร้ายรถกูอย่างนั้นหรอก!

ผมหัวเราะแห้งๆ ให้กับคำพูดนั้น ออกจะไม่เข้าใจสักหน่อยที่ถ้าธารไม่ชอบหน้าผม แต่การชวนผมไปกินข้าว มาขออาบน้ำที่ห้อง ทำท่าทางเหมือนจะวางใจแต่ก็ไม่วางใจเนี่ยมันคืออะไร
และเพราะผมเงียบครุ่นคิดไปนาน จอมแก่นก็เลยว่าขึ้นมา

“พี่เหนือไม่ต้องคิดมากหรอกครับ ธารน่ะไม่อะไรกับพวกเกย์หรอก ขนาดพี่ดื้อเป็นเกย์ ธารยังสนิทด้วยเลย อย่าไปคิดมาก”
“เดี๋ยวนะ จอมแก่นกำลังจะบอกว่าพี่ชายคนรองของจอมแก่นเป็นเหมือนกับพี่?”
“ครับ” จอมแก่นพยักหน้า “แต่เป็นรุกอย่างเดียวนะ ไม่ได้รุกๆ รับๆ เหมือนพี่เหนือ”

ความหมองหม่นในใจผมหายวับไปกับตาทันที ผมรีบหันไปมองจอมดื้อขณะที่หมอนั่นเองก็หันมามองผมเหมือนกัน แล้วก็ตามมาด้วยการยิ้มให้เป็นการทักทายเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าผมเป็นแขกของน้องชาย

หูย... ยิ้มชวนละลายมาก นี่แหละไอ้เหนือ เผื่อได้เผื่อโดนของมึงล่ะ เอาไอ้เด็กธารเก็บลงไปก่อนรัวๆ

หากแต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ส่งสายตาเชิญชวนให้พี่ชายจอมแก่น เด็กนั่นก็ขัดความอ่อยของผมขึ้นมาอีก
“แต่ถ้าธารทำอะไรให้พี่เหนือไม่สบายใจล่ะก็ ผมขอโทษแทนเพื่อนแล้วกันนะครับ จริงๆ ธารน่ะเป็นคนใจดี อ่อนโยนด้วย เพียงแต่ภายนอกดูกระด้างกระเดื่องไปหน่อยเท่านั้น”
“ไอ้เด็กเวร... เอ่อ ธารน่ะนะเป็นคนอ่อนโยน?” ผมเบ้หน้าทันใดเมื่อได้ยินคำนั้น แต่จอมแก่นยังคงพยักหน้ายืนยันในสิ่งที่ตัวเองพูด
“ครับ ก่อนที่คุณน้าจะเสีย ธารเป็นคนร่าเริงกว่านี้ แล้วก็อ่อนโยนกว่านี้มากๆ ด้วย เพิ่งมาเป็นคนแข็งๆ ก็เมื่อไม่นานนี่เองครับ”

ผมนึกขึ้นได้ทันทีว่าแม่ของจอมแก่นเคยเป็นแม่บ้านของเด็กนั่น จะเคยเห็นมันก่อนทรานส์ฟอร์มมาเป็นเด็กนิสัยเสียก็ไม่แปลก
เท่านั้นความสงสัยของผมก็ผุดพรายขึ้นมาเป็นดอกเห็ด โดยเฉพาะไอ้เรื่องปัญหาของธารเนี่ย
“แล้วตอนที่แม่ธารเสีย หลังจากนั้นธารมีปัญหาอะไรกับผู้ใหญ่ในบ้านมั้ย”

พอผมถามไปอย่างนั้น สีหน้าของจอมแก่นก็ดูอึดอัดขึ้นมาทันที
“พี่เหนือจะอยากรู้ไปทำไมเหรอครับ”
“คือ... ในฐานะอาจารย์ผู้ช่วยอาจารย์ที่ปรึกษา พี่ก็อยากรู้น่ะ” ผมอ้างไปเรื่อย
“ป้าหมอนให้พี่เหนือมาสืบอะไรหรือเปล่า” จอมแก่นว่าอย่างไม่ไว้ใจ ทำเอาผมสะดุ้งไปทันที
“เปล๊า!” ปฏิเสธเสียงสูงด้วย “ไม่ได้ให้สืบเลย ไม่ได้ให้สืบสักนิด” แค่บังคับให้ดูแลไอ้เด็กเวรนั่นเฉยๆ เท่านั้นเอง

แต่ผมก็ไม่ได้พูดหรอก จอมแก่นเองก็ไม่ยอมบอกเช่นกัน ปฏิเสธแบบอ้อมๆ
“นึกว่าป้าหมอนให้มาสืบ รายนั้นน่ะส่งอาจารย์มาตีสนิทธารประจำ เห็นอาจารย์คนไหนสนิทกับธารก็วานให้มาสืบทุกที”

พูดมาอย่างนี้ ผมก็เข้าใจเลยว่าวันที่ผมซ้อนมอเตอร์ไซค์มากับเด็กนั่น ทำไมมันถึงปล่อยให้ผมลงหน้าวิทยาลัย คงจะกลัวว่าพี่สมรเห็นแล้วจะให้ผมมาเข้าหามันล่ะสิ บอกเลยว่าสายไปแล้วโว้ย

“ส่วนเรื่องของธาร ถ้าธารไม่เป็นคนยอมบอกเอง ผมก็ไม่บอกดีกว่า รายนั้นยิ่งโมโหง่ายอยู่ด้วย เดี๋ยวจะพาลมาโกรธผมอีกคน” จอมแก่นว่าพลางยักไหล่ให้ผมได้ย่นคิ้วจนได้
เอ้า! ไหงมึงเอาตัวรอดแบบนี้ล่ะไอ้จอมแก่น! แล้วจะปล่อยให้มันโกรธกูอย่างนี้เหรอ!

ไอ้เด็กพวกนี้นี่ปกป้องกันชนิดออกหน้าออกตาเลยวุ้ย ส่วนผมก็ได้แต่ทำหน้าเหม็นเบื่อกับความรักเพื่อนตามสไตล์ของเด็กวัยรุ่น ลองให้พวกมันมาเรียนมหา’ลัยเมื่อไหร่ก่อนเถอะ เดี๋ยวรู้เลยว่ามิตรภาพระหว่างเพื่อนน่ะวงการมายาชัดๆ!

เห็นหน้าตาระอาของผมแล้ว จอมแก่นก็หัวเราะออกมานิดหน่อย แล้วว่าต่อ
“แต่พี่เหนือไม่ต้องกังวลหรอกนะครับ ธารน่ะโกรธง่ายก็จริง แต่ก็หายเร็วเหมือนกัน รายนั้นขี้งอนมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตอนคุณน้ายังอยู่นะ โหย เป็นเด็กขี้งอนสุดๆ”

ผมชักจะนึกภาพออกเลยว่าก่อนหน้านั้นธารเป็นเด็กแบบไหน แม่ง เด็กโดนพ่อแม่สปอยล์จริงๆ ซะด้วย ส่วนเรื่องขี้งอนนี่เห็นด้วยอย่างแรง ขนาดไม่สนิทกับมัน ยังโดนมันโกรธไปสองครั้งแล้วเนี่ย บ้าจริง
แต่อะไรก็ไม่ทำให้ผมสนใจได้มากเท่ากับการที่จอมแก่นเลื่อนจานขนมปังปิ้งมาให้ผมพลางพูดไปด้วย

“แต่ที่ธารโกรธพี่เหนือคราวนี้เนี่ย เป็นเพราะพี่เหนือปิดบังธารเรื่องเป็นเกย์ต่างหาก ธารเป็นพวกจริงจังกับเรื่องความจริงใจน่ะครับ ถ้าใครมีความลับกับธาร ธารจะถือว่าเป็นพวกไว้ใจไม่ได้ทันที”
“เพราะมีคนทำให้ธารไม่ไว้ใจมาก่อนใช่มั้ย” ผมถามคืน
จอมแก่นพยักหน้า
“คนอายุมากกว่าด้วยใช่มั้ย”
“ครับ”
“คนในบ้านป่ะ”
“พี่เหนือไปถามธารเองดีกว่า” แล้วจอมแก่นก็เลี่ยงจะตอบอยู่ดีพอถามเข้าเรื่องประเด็นในบ้าน

ผมเลยถอนหายใจ ไม่สานต่อ
ช่วยไม่ได้ วันนี้เอาแค่นี้แล้วกัน

“งั้นพี่เหนือขอบคุณจอมแก่นมากนะครับ พี่เหนือว่าพี่เหนือไม่กวนแล้วดีกว่า ดึกแล้ว จอมแก่นจะได้รีบทำงานแล้วรีบกลับไปพักผ่อน” ผมตัดบทเอาดื้อๆ
จอมแก่นก็ไม่ห้าม พยักหน้าแล้วลุกขึ้นทำท่าจะไปส่งผมที่รถ ทว่าระหว่างที่เดินออกไปหน้าร้าน ใครบางคนก็ส่งเสียงร้องทัก
“มาแป๊บเดียวเอง จะกลับแล้วเหรอ”
หันไปมองแล้วก็เห็นว่าเป็นจอมดื้อที่เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจ ส่วนจอมแก่นก็ตอบแทนผม
“กลับแล้ว พรุ่งนี้มีสอนเช้า”
“อ้อ นี่น่ะเหรอออโรราในตำนานที่ร่ำลือกัน ได้ยินกิตติศัพท์ว่าวิ่งไวเป็นม้า เพิ่งจะได้เห็นตัวจริงก็ตอนนี้” จอมดื้อสวนขึ้นมาทันที

ไอ้ที่ผมยิ้มๆ ให้อยู่เมื่อกี้ถึงกับหน้าม้านไปเลย หน็อย... รู้มาจากไอ้เด็กช่างพวกนี้แน่
“อือ คนนี้แหละ แต่จริงๆ ชื่อพี่เหนือนะ ไม่สิ พี่ดื้อไม่ต้องเรียกพี่ เพราะพี่ดื้อแก่กว่า”

ผมเลิกคิ้วใส่จอมแก่นเป็นเชิงถามทันที หากแต่จอมแก่นยังไม่ทันตอบ จอมดื้อก็แทรกขึ้นมา
“พี่อายุยี่สิบสี่น่ะ เรียนจบแล้ว เหนืออายุน้อยกว่าพี่สองปีสินะถึงได้มาฝึกงานเนี่ย”
“ครับ” ผมตอบรับอย่างสุภาพ ใจก็เต้นตึกตักไปด้วยเมื่ออีกฝ่ายตบฝ่ามือลงมาบนไหล่ผมเบาๆ
“รับมือกับไอ้พวกนี้ก็เหนื่อยหน่อยนะ สู้ๆ ล่ะ ถ้าเบื่อก็แวะมานั่งเล่นที่นี่ได้”
“แหะๆ ครับ” ผมก็ตอบรับไปเรื่อย ก่อนที่จอมแก่นจะร้องเรียกผมอีกครั้ง
“ไปกันเถอะครับพี่เหนือ ดึกแล้ว ขับรถกลับคนเดียวมันอันตราย”

ผมเลยเดินตามหลังจอมแก่นไป ทว่าพอก้าวเท้า พี่ดื้อก็ตรงเข้ามาคว้าข้อมือผมไว้ พร้อมกับยัดกระดาษแผ่นเล็กๆ มาให้โดยที่จอมแก่นไม่ทันเห็น ก่อนจะขยับริมฝีปากเบาๆ
“ยิงมานะ เดี๋ยวโทรกลับ” พูดจบก็เดินจากไปทันที ปล่อยให้ผมมองว่าในกระดาษแผ่นนั้นเขียอะไรเอาไว้
พอเห็นว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์ หัวใจก็เต้นรัวทันที

หืม... อยากได้อยากโดนของไอ้เหนือต้องเป็นคนนี้แหละ ถึงจะไม่ถูกสเป็คเท่าไหร่ แล้วก็ไม่ได้หล่อเท่าธาร แต่ก็หล่อใช้ได้ แก้ขัดไปก่อนแล้วที่เหลือค่อยว่ากัน

ผมเก็บกระดาษแผ่นนั้นลงในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกมาจากร้าน บอกลากับจอมแก่นนิดหน่อยก่อนจะขับรถกลับหอด้วยความลั้นลาต่างจากตอนแรกเป็นปลิดทิ้ง

บอกเลย หล่อๆ อย่างไอ้เหนือ อยู่ที่ไหนก็ไม่อดตาย ไม่ได้เคี้ยวกระดูกเด็กกรุบกรอบก็ไม่เป็นไร คนอายุมากกว่าแก่ประสบการณ์ก็กรุบกรอบไม่แพ้กันหรอกน่า
 
 

ออฟไลน์ NooDangzz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +212/-8
ชั่งใจ ครั้งที่ 7: ธารขอโทษครับพี่เหนือ[2]

ว่าจะโทรๆ สุดท้ายก็ลืมโทรไปหาจอมดื้อจนได้เพราะกลับมาถึงห้องได้ ผมก็เข้านอนเลยด้วยเหนื่อยล้าเต็มทน วันใหม่มาถึงก็หนักหนาสากรรจ์อีกเช่นเคย จากที่ต้องรับมือเด็กช่างแค่เฉพาะในคาบเรียน ตอนนี้ต้องรับมือตั้งแต่เหยียบเข้าวิทยาลัย ซ้ำไม่ใช่แค่พวกแผนกช่างไฟปีสามด้วย แต่เป็นทั้งวิทยาลัย เดินไปทางไหน แม่งก็ร้องเรียกกันแต่ออโรราๆ เดี๋ยวกูก็จับกดเรียงตัว แตกแถวให้เริ่มใหม่ซะนี่!

ร้ายกว่านั้นคือตอนเข้าสอนแผนกช่างไฟปีสาม พวกมันล้อเลียนผมไม่หยุดเลย ขนาดบอกพวกมันว่าจะมีสอบย่อย จะทบทวนให้ก่อน พวกมันก็ไม่ฟัง ร้องเรียกออโรรากันอยู่ได้ นี่ก็ผ่านมาเกือบชั่วโมงแล้ว ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ไม่ใช่แค่ล้อเลียนผมอย่างเดียวด้วยแล้วตอนนี้ ถึงขนาดตั้งวงเล่นไพ่ เล่นบิงโกกันก็มี

ถ้าพวกมึงจะไม่ไว้หน้ากูขนาดนี้ล่ะก็ ไม่ต้องให้กูเข้าสอนก็ได้เว้ย!

ผมชักจะหัวเสียขึ้นมาละ เอาปากกาไวท์บอร์ดที่อยู่ในมือทุบกับกระดานให้เกิดเสียงเป็นการเรียกความสนใจ ก่อนจะร้องโพล่งขึ้น
“น้องครับ นั่งที่ครับ พี่จะเริ่มสอนแล้ว”
แล้วพวกมันฟังมั้ย... ไม่ แม่งเฮโลกันไม่เลิกจนผมต้องเคาะกระดานให้แรงขึ้นอีกครั้ง
“น้องๆ ครับ! นั่งที่ได้แล้ว!”

ไม่มีใครฟังอยู่ดี ทุกอย่างดำเนินไปราวกับว่าผมไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น จะมีก็แต่จอมแก่นกับน้องมายด์ที่พยายามบอกเพื่อนๆ ให้ลุกขึ้นนั่งที่ แต่ก็ไม่มีใครทำตาม ส่วนธารที่นอนฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะเงยหน้าขึ้นมาชักสีหน้ารำคาญใส่ผมเล็กน้อย แล้วก็ฟุบลงไปอีก
ตอนนี้เส้นความอดทนของผมมันถึงขีดสุดละ

“ไอ้พวกเด็กเวร! ลุกขึ้นนั่งที่แล้วตั้งใจเรียนได้แล้ว!” ตะโกนออกไปโดยไม่รู้ตัว มือก็ขว้างปากกาไวท์บอร์ดในมือออกไปด้วย ไปโดนหัวใครสักคนก็ไม่รู้ดังป๊อก แต่ได้ผล เงียบกันทั้งห้อง มองมาที่ผมอย่างตกตะลึงที่จู่ๆ อาจารย์ฝึกสอนผู้เรียบร้อย พูดจาสุภ้าพสุภาพมาตลอดแหกปากด่าอย่างลืมตัว

วินาทีนี้แหละที่ผมรู้สึกตัว ก่อนจะรีบยิ้มแหย แล้วว่าเสียงแผ่ว
“นะ...นั่งที่นะครับน้องๆ ที่น่ารักทุกคน”
หน้าไหว้หลังหลอกคือกูเองจ้า! รีบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทัน กลัวนะพูดเลย

ก็จะไม่ให้กลัวได้ไงวะ หกสิบกว่าคนกับผมคนเดียว บอกเลยนะว่าสู้ไม่ไหว โดนกระทืบขึ้นมานี่คือตายลูกเดียว
ทว่าพอผมพูดไปอย่างนั้น ก็ไม่มีใครลุกอยู่ดี นั่งอยู่ที่เดิม แค่เงียบไปสักพักแล้วก็เริ่มส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายขึ้นมาอีกราวกับสิ่งที่ผมทำเมื่อครู่มันไม่ได้เกิดขึ้น

ผมถอนหายใจ ชักจะท้อละ แต่ก็ยังพยายาม
“น้องครับ... นั่งที่... จะต้องให้กราบมั้ย” อันนี้พูดเสียงแห้งมากจนแทบไม่ได้ยิน

จะมีก็แต่ธารล่ะมั้งที่ได้ยิน เพราะเด็กนั่นเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตารำคาญสุดฤทธิ์ แล้วว่าขึ้นมาเสียงดัง
“หุบปากไปออโรรา! คนจะนอน!”
ออโรราป้ามึง! กูชื่อแสงเหนือเว้ย!

กำมือแน่นมาก ไอ้เด็กพวกนี้มันกวนประสาทมากเกินไปแล้ว!
ผมมองจ้องหน้าธารอย่างหงุดหงิด เด็กนั่นก็จ้องหน้าผมเหมือนกัน แถมยังยียวนใส่อีก
“มองไร’จารย์ มองหน้าหาเรื่องงี้ ต่อยมั้ย ไม่ต่อยก็ตุ๋ยได้นะ”

เท่านั้น เสียงหัวเราะของเด็กคนอื่นก็ดังตามมาอย่างครื้นเครงทันที ผมก็ได้แต่สูดลมหายใจเข้าปอด พยายามสงบสติอารมณ์สุดชีวิต

เดี๋ยวเถอะๆ ท้างี้ เดี๋ยวกูเอาจริงขึ้นมาจะรู้สึก!

เมื่อรู้ว่าเรียกพวกมันให้สนใจสิ่งที่ผมจะสอนไม่ได้ ผมก็เลยตัดสินใจว่าจะให้สอบเลยจะได้จบๆ ทว่าพอเดินไปที่โต๊ะครู ก็ประจักษ์ได้ว่าตอนที่เดินออกมาจากห้องพักครู ผมลืมหยิบเอาข้อสอบออกมา

ต้องกลับไปเอาล่ะสินะ...

ไปแบบไม่ต้องบอกไอ้พวกเด็กนี่ด้วยว่าจะไปไหน บอกไปก็เท่านั้นแหละ พวกมันไม่ฟังกันหรอก

ผมเดินพรวดออกจากห้องหมวดอังกฤษไปอย่างรวดเร็วทันที ทว่าพอเดินลงมาชั้นล่าง เกือบจะถึงห้องพักครูอยู่แล้ว เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“’จารย์!”
หันไปแล้วเห็นว่าเป็นธารที่เรียก ผมก็ประหลาดใจนิดหน่อย แต่ก็ตอบรับ
“ครับ?”

เด็กนั่นหอบหายใจเล็กน้อย ดูท่าทางน่าจะวิ่งตามมา ก่อนเดินมาหยุดตรงหน้าผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ยืนเอียงคอจ้องหน้าผมอยู่ครู่หนึ่งจนผมชักจะเสียวสันหลังขึ้นมาว่าเมื่อกี้ผมทำอะไรให้มันไม่พอใจอะไรแล้วตามมาต่อยหรือเปล่า เลยถามออกไปอีก

“น้องธาร...มีอะไรกับพี่เหนือหรือเปล่า” ถามซะเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน บอกเลยว่าเสียงนี่นิ่งมาก แต่ใจนี่เต้นรัวยิ่งกว่ากลองยาวไปเรียบร้อยแล้ว
ธารยังจ้องหน้าผมอยู่ ครู่หนึ่งถึงพูดขึ้น
“โกรธเหรอ”
“ฮะ?” งงเต้กไปทันทีที่จู่ๆ มันก็พูดอะไรแปลกๆ ขึ้นมา

“ถามว่าโกรธเหรอเรื่องเมื่อกี้น่ะ”
เรื่องอะไรวะ?

ผมยืนระลึกชาติไปแป๊บ ยังไม่รู้ตัวเลยว่าไปทำท่าทางอะไรให้มันรู้สึกว่าผมโกรธ เมื่อกี้ก็ทำตัวปกตินี่หว่า มีหงุดหงิดก็แค่พูดอะไรไปแล้วพวกเพื่อนมันไม่ฟังก็เท่านั้น แต่ไม่ได้โกรธมันสักนิด ...ยอมรับก็ได้ว่าหงุดหงิดนิดนึง แต่ก็ไม่ได้เรียกว่าขั้นโกรธล่ะนะ

และเพราะผมนึกไม่ออกซะที ธารก็เลยกลอกตาแล้วพูดออกมาอีก
“ที่เรียกว่าออโรราแล้วท้าตุ๋ยเมื่อกี้น่ะ โกรธใช่มั้ย จู่ๆ ถึงเดินออกมาจากห้องอย่างนั้น”

อ๋อ ที่แท้ก็เรื่องนี้ ไม่โกรธหรอกเว้ย ถ้าจะโกรธ แม่งก็โกรธยกวิทยาลัยไปแล้ว เรียกว่าออโรรากันทั้งบางอย่างนั้นน่ะ ออกมาเอาข้อสอบต่างหาก ส่วนเรื่องท้าตุ๋ย จะโกรธมากถ้าตกปากรับคำแล้วไม่ยอมให้ตุ๋ยเนี่ย บอกเลยนะจ๊ะว่าพี่เหนือเอาจริง
แต่ผมก็ไม่บ้าจะพูดไปหรอกว่าจะท้าตุ๋ยมันจริงๆ นอกจากอ้าปากปฏิเสธไปแทน

“พี่เหนือเปล่า...” แต่เดี๋ยว... ถ้าบอกไม่โกรธ มันก็จะเรียกต่อไปสินะ งั้นเปลี่ยนๆ “อืม โกรธ”

บอกแค่นั้น หัวคิ้วเรียวของเด็กหนุ่มตรงหน้าก็ย่นยู่มากกว่าเดิม ก่อนที่จะส่งเสียงเครียดออกมา
“ทำยังไงถึงจะหายโกรธ”
เอ้า เวลามึงทำผิด มึงก็ต้องขอโทษสิวะ! ถามมาได้!

แต่ผมไม่บอกมันหรอก ไหนๆ ก็ได้โอกาสแล้ว ตามมาถึงขนาดนี้ ต้องแสดงว่าท่าทางของผมไปทำอะไรให้มันไม่สบายใจแน่ ดัดนิสัยมันหน่อยแล้วกัน
“แล้วน้องธารคิดว่าตัวเองควรจะทำยังไงล่ะครับ” ได้ทีผมก็กอดอก ถามกลับเลย
ธารเม้มปากเล็กน้อย แล้วว่าอุบอิบออกมา “ขอโทษ”

“อะไรนะครับ พี่เหนือไม่ได้ยิน” แกล้งเอามือป้องหู ทำเสมือนว่าไม่ได้ยินจริงๆ ธารเลยพูดขึ้นมาอีก
“ขอโทษ”

“ไม่มีหางเสียงเลย พี่เหนือไม่หายโกรธหรอกนะ”
“ขอโทษครับ”

“ใครขอโทษใครครับ?”
“ธารขอโทษครับ’จารย์”

“พี่เหนือบอกให้เรียกว่า’จารย์เฉยๆ เหรอ”
“ธารขอโทษครับอาจารย์”

“เรียกอาจารย์นี่ฟังดูไม่สนิทสนมกันเลยนะ”
“แล้วจะเอาไงวะ!”

แหก! ตกใจหมด มึงจะตะโกนทำไมวะ!

สงสัยจะเล่นลิ้นกับมันเยอะไป มันก็อุตส่าห์ขอโทษมาตั้งหลายทีแล้ว เอาเถอะ หยวนๆ ให้ไปแล้วกัน
“โอเคๆ งั้นพี่เหนือไปนะ” ผมเลยโบกมือลา ตั้งท่าจะไปห้องพักครูตามเดิม

ทว่าพอหันหลังให้เท่านั้น ธารก็รีบเดินเข้ามาคว้าแขนผมไว้แล้วดึงให้หันกลับไปหา
“ธารขอโทษครับพี่เหนือ” พูดไปก็ไม่ได้มองหน้าผมหรอก หันไปมองข้างๆ เสียงดังฟังชัดด้วย น้ำเสียงก็นิ่ง แต่หูทั้งสองข้างแดงเรื่อไปแล้ว

ฟะ...ฟรุ้งฟริ้ง...น้องธารเวอร์ชันฟรุ้งฟริ้งกระดิ่งแมว อูย... ขอปล้ำสักทีจะหายเคืองเป็นปลิดทิ้ง
ท้าตุ๋ยเมื่อกี้ยังมีผลอยู่มั้ย?

มะ...ไม่สิ เดี๋ยวมันจะเปลี่ยนจากตุ๋ยเป็นต่อย แล้วนี่คืออยู่ในวิทยาลัยนะ อย่าเพิ่งหื่น

“ไม่เป็นไรครับ พี่เหนือไม่ถือ น้องธารกลับไปรอในห้องเรียนนะ พี่เหนือไปเอาข้อสอบก่อนแล้วเดี๋ยวตามไป” ผมพูดแค่นั้นแล้วหมุนตัวกลับอีกรอบ

ทว่าธารก็ไม่ยอมปล่อยมือจากผม ดึงผมให้หันไปหาอีก
“ครับ?” พอผมถามไปแบบนี้ ธารก็ชำเลืองมามองผมเล็กน้อย แล้วก็เบือนสายตาหลบไปอีก
“เรื่องเมื่อวันก่อน... จริงๆ แล้ว ก็ไม่ได้โกรธหรอกนะ”
“หืม?”
“หมายถึงเรื่องที่ไม่ได้บอกว่าเป็นเกย์น่ะ บอกว่าจริงๆ แล้วไม่ได้โกรธ” ธารตวัดหางตามามองอย่างหงุดหงิดที่ผมทำให้มันต้องพูดอีกรอบเพราะดันไปทำหน้างงใส่

มาพูดเองแบบนี้ แสดงว่าจอมแก่นต้องไปเล่าให้ฟังแน่ว่าผมไปหาแล้วไปคุยเรื่องมันมา ไอ้เด็กกลุ่มนี้นี่เก็บเป็นความลับกันไม่เป็นเลยหรือไงนะ!

แต่ก็ดี รู้แบบนี้แล้วค่อยคุยง่ายหน่อย
“ถ้าไม่ได้โกรธ แล้วน้องธารเป็นอะไร ทำไมถึงหลบหน้าพี่เหนือ” ผมถามไปตรงๆ
 “ก็...ยังปรับตัวไม่ทัน คืนนั้นกอดซะแนบชิดเลยนี่หว่า ตรงนั้นก็ไปโดนด้วย” ธารก้มหน้าลงขณะพูด
ผมเกือบจะหลุดหัวเราะเมื่อได้ยินคำว่า ‘ตรงนั้น’

แหม...หมายถึงพ่อไก่ชูคอชันขันรับอรุณน่ะสินะ

ผมกลั้นหัวเราะสุดชีวิต กระแอมไอสองสามที ก่อนจะเปล่งเสียง
“แล้วยังไงครับ”
“ก็ไม่แล้วไง แค่จะบอกว่าไม่ได้โกรธ ไม่ต้องคิดมาก” ว่าพลางเบือนหน้าไปทางอื่นอีก
คำพูดของจอมแก่นเมื่อคืนที่บอกว่าธารเป็นคนอ่อนโยนนี่แวบเข้ามาในหัวผมเลย

อืม... เป็นคนอ่อนโยนจริงๆ ด้วยแฮะ เพียงแต่แสดงออกไม่เก่งเท่านั้น ดูท่าทางจะเป็นคนแคร์ความรู้สึกคนอื่นซะด้วย ตามมาพูดอย่างนี้นี่แสดงว่าไม่ธรรมดาแล้ว

“มีอะไรอีกมั้ยครับ” ผมถามเพราะอยากรู้ว่าธารจะพูดอะไรต่ออีก ทว่า...
“ไม่” ...ปฏิเสธกลับมา
“ครับๆ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ปล่อยพี่เหนือสิ เดี๋ยวพี่เหนือไปเอาข้อสอบ” ผมแสร้งทำเป็นมองมือที่จับแขนผมแน่น ธารเลยรีบปล่อยออก ก้าวถอยไปข้างหลังเล็กน้อยเพื่อตั้งหลักด้วย
“กลับเข้าห้องไปได้แล้ว เดี๋ยวพี่เหนือตามไป จะได้สอบกันซะที” ผมว่าเพราะเห็นว่าใกล้จะหมดคาบแล้ว ข้อสอบไม่กี่ข้อ ทำสักยี่สิบนาทีก็คงทัน

หากแต่พอจะเดินไป ธารก็ร้องเรียกผมขึ้นมาก่อน
“พี่เหนือ”
ขยี้หูแรงๆ เลย ไม่เรียกอาจารย์หรือ’จารย์เฉยๆ แล้ว เรียกพี่เหนือชัดถ้อยชัดคำมาก เอาโทรศัพท์มาอัดเสียงไว้ได้มั้ย รู้สึกเหมือนเป็นของหายาก

“ครับ?” ผมพยายามจะไม่ยิ้มกว้าง แต่ก็อดไม่ได้ ขณะที่ธารเม้มปากแน่น สีหน้าดูขัดใจสุดๆ
แล้วธารก็ทำให้ผมอึ้งงันไปอีกครั้งเมื่อมันพูดออกมา
“ความจริงแล้ว เรื่องที่พี่เป็นเกย์น่ะ ก็...ไม่ได้รังเกียจหรอกนะ แต่คราวหลัง... มีอะไรก็บอกก่อนแล้วกัน” พูดติดๆ ขัดๆ แต่ชัดเจนดีมาก แถมคราวนี้ก็ไม่หลบตาแต่อย่างใด จ้องหน้าผมตรงๆ กลายเป็นว่าผมนี่แหละที่เป็นฝ่ายเขินแทน

นะ...น่าร้าก มองซ้ายมองขวาหาซอกหลืบแป๊บ จะจับมันแทรกเข้าไปแล้วยัดเยียดความเป็นผัวให้มันเดี๋ยวนี้แหละ!
มะ...ไม่สิๆ โอ๊ย เผลอไม่ได้เลยนะความคิด เอะอะจะลวนลามเด็กอย่างเดียวเลยนะ!

“ถ้าอยากให้ไว้ใจ ก็อย่าปิดบัง เข้าใจมั้ย” เพราะผมไม่พูดอะไร ธารก็ออกปากสั่ง
“ครับ” ผมก็ตอบรับเหมือนหุ่นยนต์ จ้องหน้ามันไม่เลิก ก่อนจะหัวเราะออกมากับความน่ารักของมัน
“อะไรเล่า!” ตอนนี้ธารเขินบ้างละ ผมรู้เลย แก้มใสๆ นี่แดงเรื่อขึ้นมาเรียบร้อย ท่าทางกระสับกระส่ายด้วย อีกไม่นานคงจะได้ต่อยหน้าผมแหกแน่ถ้าไม่ยอมบอกมันซะทีว่ามีอะไร

งั้นตัดบทเลยแล้วกัน

“ไม่มีอะไรครับ”
“เออ งั้นไปละ”

ธารรีบเดินเร็วๆ กลับไปทางเก่าทันที ปล่อยให้ผมมองตามหลังแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มให้
น่ารักวุ้ย... น่ารักจริงๆ ไอ้ที่ว่าจะเผื่อได้เผื่อโดนเมื่อคืนนี้ก็ช่างมันเถอะนะ เหนือว่าเหนือเอาคนนี้นี่แหละ
เด็กๆ มันกระชุ่มกระชวยกว่าจริงๆ


-------------------------------------
ตอนนี้เราไม่เน้นเกรียน เราเน้นน้องธารมุ้งมิ้ง โผล่มาครึ่งตอนหลังแต่มุ้งมิ้งมาก แงงง เด็กๆ กรุบกรอบสินะคะพี่เหนือ งูยยย น้องธารเรียก 'พี่เหนือๆ' แล้วรู้สึกน่ารัก อีพี่เหนือนี่ก็คิดหื่นตลอด คิดหื่นทุกสถานการณ์ 555
ตอนหน้ากว่าจะมานี่อีกหลายวันนะคะ ความมุ้งมิ้งของน้องธารก็จะมากขึ้นเรื่อยๆ ละ ส่วนพี่เหนือก็จะเริ่มเต๊าะจริงจังละนะ เด็กเปิดทางให้ขนาดนี้แล้ว
อ่านแล้วส่งฟีดแบ็กให้กันหน่อยนะคะ จะได้มีแรงฮึดปั่นตอนต่อไปเนอะ ^^

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด