Heartless แค้นนี้...มิอาจห้ามรัก >> ตอนพิเศษ 3 60% => (05/10/61) P.34 <=
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Heartless แค้นนี้...มิอาจห้ามรัก >> ตอนพิเศษ 3 60% => (05/10/61) P.34 <=  (อ่าน 211437 ครั้ง)

ออฟไลน์ SawachiYuki

  • แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +261/-38
    • Fanpage
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



:katai4: :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:


Heartless แค้นนี้...มิอาจห้ามรัก



เพราะปฏิเสธผู้หญิงคนหนึ่ง ชีวิตอินทัชถึงได้ตกจากสวรรค์ลงสู่ขุมนรก เพราะน้ำมือของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายของเธอคนนั้น...ชีวิตที่สุขสบาย กลับต้องลำบากลำบน เพราะคำว่า ‘แค้น’

 

ทั้งๆ ที่เขาทำไปเพราะว่าต้องการแก้แค้นให้น้องสาว

แต่เพราะอะไร ยิ่งร้าย...ก็ยิ่งเจ็บ...

ยิ่งร้าย...ก็ยิ่งรัก

...

...



เปิดเรื่อง 14/8/58


 :pig2: :pig2: :pig2: :pig2:


สารบัญ

บทนำ
ตอนที่ 1.1           ตอนที่ 21.1          ตอนที่ 41.1          ตอนที่ 61.1
ตอนที่ 1.2           ตอนที่ 21.2          ตอนที่ 41.2          ตอนที่ 61.2
ตอนที่ 2.1           ตอนที่ 22.1          ตอนที่ 42.1          ตอนที่ 62.1
ตอนที่ 2.2           ตอนที่ 22.2          ตอนที่ 42.2          ตอนที่ 62.2
ตอนที่ 3.1           ตอนที่ 23.1          ตอนที่ 43.1          ตอนที่ 63.1
ตอนที่ 3.2           ตอนที่ 23.2          ตอนที่ 43.2          ตอนที่ 63.2
ตอนที่ 4.1           ตอนที่ 24.1          ตอนที่ 44.1          ตอนที่ 64.1
ตอนที่ 4.2           ตอนที่ 24.2          ตอนที่ 44.2          ตอนที่ 64.2
ตอนที่ 5.1           ตอนที่ 25.1          ตอนที่ 45.1          ตอนที่ 65.1
ตอนที่ 5.2           ตอนที่ 25.2          ตอนที่ 45.2          ตอนที่ 65.2
ตอนที่ 6.1           ตอนที่ 26.1          ตอนที่ 46.1          บทส่งท้าย
ตอนที่ 6.2           ตอนที่ 26.2          ตอนที่ 46.2
ตอนที่ 7.1           ตอนที่ 27.1          ตอนที่ 47.1          ตอนพิเศษ 1 [1/2]
ตอนที่ 7.2           ตอนที่ 27.2          ตอนที่ 47.2          ตอนพิเศษ 1 [2/2]
ตอนที่ 8.1           ตอนที่ 28.1          ตอนที่ 48.1          ตอนพิเศษ 2 [1/2]
ตอนที่ 8.2           ตอนที่ 28.2          ตอนที่ 48.2          ตอนพิเศษ 2 [2/2]
ตอนที่ 9.1           ตอนที่ 29.1          ตอนที่ 49.1          ตอนพิเศษ 3 [1/2]
ตอนที่ 9.2           ตอนที่ 29.2          ตอนที่ 49.2          ตอนพิเศษ 3 [2/2]
ตอนที่ 10.1          ตอนที่ 30.1          ตอนที่ 50.1
ตอนที่ 10.2          ตอนที่ 30.2          ตอนที่ 50.2
ตอนที่ 11.1          ตอนที่ 31.1          ตอนที่ 51.1
ตอนที่ 11.2          ตอนที่ 31.2          ตอนที่ 51.2
ตอนที่ 12.1          ตอนที่ 32.1          ตอนที่ 52.1
ตอนที่ 12.2          ตอนที่ 32.2          ตอนที่ 52.2
ตอนที่ 13.1          ตอนที่ 33.1          ตอนที่ 53.1
ตอนที่ 13.2          ตอนที่ 33.2          ตอนที่ 53.2
ตอนที่ 14.1          ตอนที่ 34.1          ตอนที่ 54.1
ตอนที่ 14.2          ตอนที่ 34.2          ตอนที่ 54.2
ตอนที่ 15.1          ตอนที่ 35.1          ตอนที่ 55.1
ตอนที่ 15.2          ตอนที่ 35.2          ตอนที่ 55.2
ตอนที่ 16.1          ตอนที่ 36.1          ตอนที่ 56.1
ตอนที่ 16.2          ตอนที่ 36.2          ตอนที่ 56.2
ตอนที่ 17.1          ตอนที่ 37.1          ตอนที่ 57.1
ตอนที่ 17.2          ตอนที่ 37.2          ตอนที่ 57.2
ตอนที่ 18.1          ตอนที่ 38.1          ตอนที่ 58.1
ตอนที่ 18.2          ตอนที่ 38.2          ตอนที่ 58.2
ตอนที่ 19.1          ตอนที่ 39.1          ตอนที่ 59.1
ตอนที่ 19.2          ตอนที่ 39.2          ตอนที่ 59.2
ตอนที่ 20.1          ตอนที่ 40.1          ตอนที่ 60.1
ตอนที่ 20.2          ตอนที่ 40.2          ตอนที่ 60.2

         



 :ling1: :ling1: :ling1: :ling1:
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-10-2018 23:40:04 โดย SawachiYuki »

ออฟไลน์ SawachiYuki

  • แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +261/-38
    • Fanpage
บทนำ



“ฮึก ฮือ...หนูเจ็บ เจ็บมากเลยค่ะ” หญิงสาวพยายามจะกรีดข้อมือตัวเองต่อหน้าผู้เป็นพี่ชาย...ร่างสูงใหญ่พยายามที่เกลี้ยกล่อมให้น้องสาวหยุดทำอะไรโง่ๆ แบบนี้ ในใจก็กลัวว่าน้องจะกรีดตัวเอง

ชายหนุ่มกลับจากโรงแรมของตนที่ทำงานอยู่กลับมาก็ได้ยินเสียงโวยวายอาละวาดมาจากห้องของน้องสาวเลยต้องเข้าไปดู ในขณะที่เขาเดินเข้าไปถาม ตาคมก็เบิกกว้างอย่างตกใจ รีบวิ่งไปรั้งมือของน้องสาวที่เตรียมจะแทงตัวเอง ใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาทำให้รามิทร์พูดไม่ออก ผลักเขาออกไปให้พ้นทางแล้วเอามิดจ่อเข้าที่ข้อมือ

“ใครทำอะไรริน บอกพี่มา พี่จะจัดการให้ แต่เอามีดมาให้พี่เถอะนะ” เขาร้องขออย่างกลัวๆ

ร่างสูงเป็นลูกชายคนโตมีน้องแค่คนเดียวซึ่งก็คือเธอคนนี้ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอมเสียเธอไปด้วยเรื่องบ้าๆ แบบนี้แน่

“ไม่ ฮึก หนูอาย หนูเจ็บ อึก เขาปฏิเสธหนู เขาไม่รักหนู”

“พี่จะจัดการให้ ใครทำน้องเจ็บ พี่จะทำให้มันเจ็บกว่ารินหลายเท่า รินเชื่อพี่นะ เอามีดให้พี่ อย่าทำอะไรนะครับ” เขาพยายามเกลี้ยกล่อมเธอ แต่เธอก็ส่ายหน้าอย่างเดียว ปลายมีดเตรียมกรีดลงบนเนื้อสาวของเธอ

“ฮึก พี่รามโกหก ฮือ...พี่รามแค่พูดให้รินยอม”

“ไม่โกหกๆ รินบอกพี่มาว่าใครทำให้รินคิดสั้นแบบนี้”

“พี่รามต้องจัดการให้ริน ฮึก นะคะ ฮือ...รินอายคนทั้งมหาลัย รินไม่กล้าไปเจอใครแล้ว”

“ค่ะๆ พี่จะแก้แค้นให้น้อง พี่จะทรมานมันให้น้องเอง ปล่อยมีดให้พี่เถอะนะ”

“จริงๆ นะคะ ฮึก”

“จริงสิคะ”

เธอลังเลนิดๆ ก่อนจะทิ้งมีดลงพื้นแล้ววิ่งไปสวมกอดผู้เป็นพี่ชาย รามินทร์ที่เห็นมันเป็นแบบนี้ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งใจ ที่สามารถเกลี้ยกล่อมน้องเขาได้

ร่างสูงลูบผมสวยของน้องสาวอย่างอ่อนโยน แต่ดวงตาก็ฉายแววโกรธแค้น ไม่ว่าจะอะไรก็แล้วแต่ เขาจะต้องลากคนที่มันจะพรากน้องสาวไปจากเขาชั่วชีวิตให้ได้

“เกิดอะไรขึ้นครับ”

“ฮือ...เขาไม่รับรักหนู เขาปฏิเสธหนู เขาทำให้คนทั้งงานเลี้ยงหัวเราะหนู ฮือ...หนูอาย หนูไม่อยากอยู่”

“ไม่ได้นะริน รินต้องอยู่กับพี่ อยู่กับคุณพ่อคุณแม่”

“รินไม่อยากอยู่ที่นี่ รินกลัวต้องเจอใครในมหาลัย ฮือ...รินกลัว”

“งั้นรินอยากไปไหน พี่จะให้รินไป แต่รินห้ามคิดสั้นแบบนี้อีกนะครับ” เขาถาม

“รินอย่างไปเรียนฝรั่งเศส”

“โอเครับๆ พี่ให้รินไปนะ”

“แล้วพี่ราม ฮึก ต้องจัดการคนนั้นให้รินด้วยนะ เอาให้เขาเจ็บกว่ารินให้ได้” เธอร้องขอเสียงแค้น ไม่เคยมีใครทำกับเธอขนาดนี้ และเธอต้องเอาคืน!!

“มันเป็นใคร บอกพี่ได้ไหม”

ร่างสุงถามก่อนจะได้รับคำตอบเป็นชื่อของคนที่ทำให้น้องสาวของคิดสั้น ฆ่าตัวตาย เขาทวนชื่อนี้ซ้ำๆ หลายรอบจนขึ้นใจ... รอวันแก้แค้นให้กับน้องสาวของเขา

น้องเขาเจ็บ มันเองก็ต้องเจ็บ!!!












2 ปีผ่านไป

ในงานรับรางวัลนักธุรกิจไฟแรงที่มีชื่อของรามินทร์อยู่ในชื่อชิงตำแหน่งด้วย แต่ว่าเขามอบให้แค่สามลำดับเท่านั้นไม่ว่าจะหนุ่มไฟแรงหรือสาวไฟแรง แต่ปีนี้มีเพิ่มขึ้นมาอีกคือ คู่จิ้นแห่งวงการนักธุรกิจ ซึ่งผู้ที่ได้รับคือใครเขาก็ไม่รู้จักแถมผู้ชายทั้งคู่ พีรพัฒน์ รัตนมณีโชติกับธีรไนย อมรไพพิจิตร แต่ไม่ได้มารับรางวัล

อันดับหนึ่ง ปฐพี อภิหชัยดินทร์ ได้รับไป ด้วยบุคลิกอันเยือกเย็นและน่าเกรงขามตลอดเวลา ส่วนอันดับสอง อัคนี อภิหชัยบดินทร์ ได้รับไปด้วยความเก่งกล้าและชาญฉลาดจับอะไรเป็นเงินเป็นทอง และอันดับสุดท้ายที่ทำให้รามินทร์เบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง เพราคนที่เขาตามหามานานอยู่ใกล้แค่นี้

เขามองชายรูปร่างสูงโปร่งใบหน้าหวานอย่างกับผู้หญิง แต่ร่างกายที่มองเห็นก็บอกได้เป็นอย่างดีว่านี้คือผู้ชาย กำลังขึ้นรับรางวัลนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอันดับที่สามด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข

ไม่แปลกใจเลยที่น้องสาวของเขาจะตกหลุมรัก จนต้องร้องห่มร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดเพราะถูกปฏิเสธ

“หึ! หน้าตาก็ดี แต่ไม่น่าชั่วเลย”

เขามองคนที่ยืนพูดอะไรสักอย่างที่เขาไม่ตั้งใจฟังเท่าไหร่นักด้วยความโกรธ ความแค้น ในฐานะที่เป็นพี่ชายของคนที่มันทำร้าย จนเขาเกือบจะเสียเธอไป


“เจอสักที”



อินทัช ชยอัมรินทร์!!!







 :hao6: :hao6: :hao6: :hao6:


ขอปล่อยบทนำเรียกน้ำย่อยไปก่อนนะคะ จะลงตอนที่หนึ่งได้ก็อีกนาน ต้องรอให้เสพติดอันตรายฯ จบเสร็จ เคลียร์ทุกอย่างเสร็จ เรื่องนี้จะอัพแบบค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปนะคะ จะดองบ้างเพราะเปิดเทอมแล้ว ยังไงฝากติดตามด้วยนะคะ

ปล. เปิดเรื่องเอาฤกษ์ค่ะ

https://www.facebook.com/sawachiyuki


ออฟไลน์ sweetyswtcou

  • R.Chek SwtCou
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
แค่เขาไม่รับรักก็แค้นขนาดนี้เลย?
จำอินในเรื่องของดรีมได้อยู่ ออกแนวจำเลยรักเลย  :hao7:
 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ aom2529

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
อ๊ายยยย...มาแล้วมาแล้ว..ตามมาอ่านอินนนนนนนกะรามมมมม...

เดาๆว่าน้องสาวนิสัยไม่ดีแน่เลย..

คนเขียนสู้ๆนะ..คนอ่านตามมาอ่าน.. :laugh:

ออฟไลน์ Nunun_B2UTY

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 132
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
พี่รามกับน้องอิน มาแล้ววววว >.<

ออฟไลน์ k_keenny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-1

ออฟไลน์ Maxshu

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
อร๊ายยยย อินมีคู่แบ้ววววววว

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
ยัยคุณน้องสาวท่าจะนิสัยไม่ดีและเอาแต่ใจมากๆแน่ เราเดาว่าอินทัชคงปฏิเสทแบบนุ่มนวลแน่ๆ แต่ยัยคุณน้องคงไม่ชอบใจที่มีใครมาปฏิเสทเลยแก้เผ็ดให้พี่ชายจัดการให้แน่ๆ เลย แล้วความซวยก็มาตกกับอินทัช เฮ้อ ซวยจริงๆ

ออฟไลน์ yaya_nana

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เอ่อ คุณน้องสาวคะ อิจฉาที่พี่อินทัชสวยกว่าหรืออะไร? อีกอย่างนี่น้องแกโดนปฏิเสธแต่เนิ่นๆก็ถือว่าอีกฝ่ายเค้าเป็นคนดีนะ ดีกว่าคบแล้วบอกเลิกตั้งเยอะ นี่เค้าไม่ให้ความหวังเลยจะได้ตัดใจไง แทนที่จะแค้นอินทัช เอาเวลาไปสั่งสอนน้องดีกว่าไหมคะพี่รามมมม.  :m16:

ออฟไลน์ SawachiYuki

  • แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +261/-38
    • Fanpage
Heartless แค้นนี้...มิอาจห้ามรัก

ตอนที่ 1

จากคุณชาย กลายเป็น ‘ทาส’




 
ที่นี่ที่ไหน?

เป็นคำถามแรกที่โผล่เข้ามาในความคิดของเขาตอนนี้ สายตาคมมองไปยังสถานที่แห่งนี้อย่างสังเกตและครุ่นคิดไปด้วยว่าทำไมตอนถึงมาอยู่ที่นี่

“ที่ไหนวะเนี่ย”

เมื่อคืนเขาไปงานรับรางวัลของสมาคมนักธุรกิจฯ แล้วก็รอจนจบงาน พองานจบเขาก็เดินไปที่รถของตน แต่ก็เหมือนมีใครสักคนเอาผ้าอะไรบางอย่างมาปิดจมูกเขาจากนั้นเขาก็ไม่มีสติอีกเลย

“ชัดเลย...ลักพาตัว” เสียงทุ้มเอกลักษณ์พูดขึ้นกับตัวเอง ใบหน้าแสดงถึงความเครียดออกมาจากทางหน้าตาได้เป็นอย่างดี

“ใครวะ ที่กล้ามาลักพาตัวฉันคนนี้”

ครืด...

เสียงแปลกๆ พร้อมกับความรู้สึกที่เจ็บหน่วงๆ ที่ข้อเท้าทำให้ร่างสูงโปร่งต้องก้มลงมอง ก็พบว่าข้อเท้าขวาของเขามีโซ่ล่ามเอาไว้อยู่ เขาจับโซ่ยาวๆ นี้ก่อนจะเตะมันออกไปให้พ้นอย่างหัวเสีย

อะไรกันวะเนี่ย!! กูเคยไปมีศัตรูที่ไหนหรือเปล่าวะ!!!

แกร็ก…

“สวัสดีอินทัช ชยอัมรินทร์ ตื่นแล้วหรือ”

การปรากฏตัวพร้อมกับน้ำเสียงทุ้มฟังสบายหูแต่น้ำเสียงกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความแข็งกระด้างและใบหน้าที่หล่อเหลาสมกับชายชาตรีที่ให้คนที่ถูกทักทายถึงกับมองค้าง เพราะเจอคนที่หน้าตาหล่อสมกับผู้ชาย ไม่ใช่ผู้ชายหน้าสวยอย่างเขา

แต่ทำไมคนที่เพิ่งจะเจอหน้ากัน ไม่รู้จักกัน ถึงได้ทำหน้าจงเกลียดจงชังเขานัก

“นายเป็นใคร”

“เจ้าของชีวิตมึงในตอนนี้ยังไงล่ะ!!” คนตัวสูงกว่าไม่กี่เซ็นเอ่ยเสียงแข็งจนอินทัชถึงกับไม่เข้าใจ แต่ก็โกรธที่อีกคนพูดเหมือนกับว่าเขาไปทำอะไรให้จนแค้นเคืองซะขนาดนั้น

“หมายความว่ายังไง”

“ทำชั่วไว้เยอะสินะถึงได้จำไม่ได้ว่าทำอะไรกับใครไว้บ้าง”

“แล้วกูทำอะไร!!” อินทัชถามเสียงแข็ง

“หึหึ มึงทำร้ายหัวใจของคนที่รักมึงมากี่คนแล้วล่ะ หน้าละอ่อนแบบนี้ไม่น่าจะมีผู้หญิงมาชอบเลยเถอะ” ร่างสูงพูดด้วยสีหน้าที่เยาะเย้ยเต็มที่

“ทำไม หน้ากูมันยังไง มึงหล่อตายห่าล่ะ”

“กูก็ไม่ได้ว่าตัวเองหล่อ แต่หน้าแบบมึงไม่น่าจะเป็นคนเลว”

“แล้วกูมันเลวเรื่องอะไร”

“ถ้าเรื่องเลวที่มึงเคยทำไว้มันเยอะขนาดนั้นล่ะก็ กูจะบอกให้เอาบุญ” ร่างสูงพูดแล้วย่างก้าวเข้ามาหาอินทัชที่ถูกโซ่ล่ามไปไหนไม่ได้อย่างช้าๆ แววตาของอีกคนฉายแววหน้ากลัวจนร่างสูงโปร่งถึงกับแอบกลืนน้ำลาย

“แล้วมันอะไร”

ชีวิตนี้อินทัชไม่เคยทำร้ายจิตใจใคร...ใครที่เขาไม่ได้สนใจก็ไม่คบ ไม่คุย ไม่นอนด้วยจริงๆ ก็บอกออกไปดีๆ ไม่เคยต้องทำร้ายจิตใจใคร

ร่างสูงที่เห็นอินทัชถามด้วยใบหน้าที่ไม่แสดงความรู้สึกอยากจะรู้จริงๆ ก็ได้แต่กัดฟันตัวเองแน่น เห็นหน้าอีกคนแล้วอยากจะเข้าไปจัดการให้หายแค้น

“มึงนี่มัน สุดๆ เลยว่ะ”

“โอ้ย!!! แล้วด่ากูเอ๊า ด่ากูเอาตอนนี้แล้วไม่บอกว่ากูไปทำอะไรให้มึงกูจะไปรู้ไหมวะ!!! แล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่กูกับมึงเจอกัน หรือว่ากูไปเหยียบตีนมึง ถึงได้จับมาแบบนี้เพราะแค้น” อินทัชระเบิดอารมณ์อย่างทนไม่ไหวที่ไม่รู้เรื่องอะไรดันโดนอีกคนด่าว่าเลวอย่างนั้นอย่างนี้

คือกูผิดอะไร ยังไม่รู้เลย

“กูชื่อรามินทร์ อัครสิงหบดี!!! มึงพอจะจำคนนามสกุลนี้ได้ไหม ว่ามึงทำอะไรไว้บ้าง!!!” คนตรงหน้าตะคอกเสียงกร้าว จนอินทัชต้องขมวดคิ้วแน่นอย่างสงสัย

ทว่านามสกุลที่ได้ยินจากปากร่างใหญ่ก็ทำให้อินทัชฉุกคิดถึงเหตุการณ์เมื่อสองปีกว่าขึ้นมาในงานเลี้ยงจบของมหาลัยฯ ในวันนั้น

ผู้หญิงคนนั้น รู้สึกจะนามสกุลนี้

“เงียบทำไม จำได้แล้วงั้นสิ!!”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับมึง!!” ร่างสูงโปร่งตะคอกถามเสียงเครียด

มันเกี่ยวอะไรกันกับการที่เขาปฏิเสธผู้หญิงคนนั้น เพราะว่าเขาไม่ชอบ แต่วันนั้น เธอก็ไม่ได้ดูผิดปกติอะไรเลยนอกจากจะกรีดร้องโวยวายแล้วออกไปจากที่จัดงาน

หลังจากวันนั้นก็ไม่รู้ เพราะต่างคนต่างก็จบแยกย้ายกันไป

“น้องสาวกูเองไง”

“เหรอ!! แล้วไงอีกล่ะ กูทำผิดเหี้ยอะไรนักหนาถึงต้องจับกุมาไว้แบบนี้ ล่ามโซ่อย่างกับกูเป็นนักโทษ”

“มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำสำหรับสิ่งที่มึงทำกับน้องกู”

“มันน้อยไปยังไง กูทำอะไรให้น้องมึง น้องมึงต่างหากที่ทำตัวของตัวเอง”

“เป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า ถึงได้โยนความผิดมาให้น้องกูแบบนี้ กูรู้จักน้องกูดี” อินทัชหัวเราะให้กับประโยคนี้ของร่างสูงอย่างรามินทร์แบบสมเพช

“งั้นกูว่า...มึงควรจะทำความรู้จักน้องมึงใหม่ได้แล้ว จู่ๆ ก็เดินมาขอคบกู ท่าทางแบบนั้นคือต้องการจะมาควบคุมกู งั้นมึงตอบกูหน่อยว่าการจะปฏิเสธคนที่ตัวเองไม่ชอบไม่สนใจมันผิดตรงไหน!!!” อินทัชตะคอกถามทำเอารามินทร์ฉุกคิดไปนิดๆ เพราะเห็นด้วยกับร่างสูงโปร่ง

คนมันไม่ได้รักไม่ได้ชอบ ปฏิเสธก็ถูกแล้ว

“แต่มึงทำให้คนทั้งรุ่นหัวเราะเยาะเย้ยน้องกูจนอับอาย”

“นั่นกูไม่ได้ทำ”

“กูไม่เชื่อ!!!” รามินทร์สวนกลับมาเสียงดัง

“งั้นก็เรื่องของมึง ปล่อยกูกลับบ้านซะ เดี๋ยวกูจะเอาเงินมารับผิดชอบเรื่องนี้ก็ได้ เอาเท่าไหร่ล่ะ 10 ล้าน หรือว่า 20 ล้าน”

ผลัวะ!!!

สิ้นประโยคคำถามของอินทัชหมัดหนักๆ ของรามินทร์ก็กระแทกเข้าที่ใบหน้าสวยอย่างแรงจนหน้าหันไปตามแรงต่อย รู้สึกว่าโพรงปากเต็มไปด้วยเลือด มือขาวยกขึ้นใช้หลังมือปาดเลือดที่มุมปากเล็กน้อย มันเจ็บมาก เจ็บจนพูดอะไรไม่ออกอีก แต่เขาก็หันกลับมามาคนทำอย่างโกรธแค้นไม่แพ้กัน

คนอะไรไม่รู้เรื่อง ไม่รู้ความจริง เอาอารมณ์ของตัวเองเป็นที่ตั้งจริงๆ

“อย่าดูถูกพวกกู สิ่งที่กูต้องการคือการชดใช้จากมึง”

“แล้วมันเรื่องอะไรที่กูจะต้องชดใช้นักหนา”

“มึงทำให้น้องกูฆ่าตัวตาย!!” สิ้นเสียงที่แข็งกร้าวของรามินทร์ อินทัชก็นิ่งอึ้งไปอย่างคาดไม่ถึง ผู้หญิงที่เข้ามาทำลายตัวเองตอนนั้น ฆ่าตัวตายเพราะเรื่องนี้

ไม่มีทาง มันไม่มีทางเป็นไปได้

“ไม่จริงหรอก...มันไม่จริง”

“แต่มันจริงไปแล้ว!! และนี่คือสิ่งที่มึงต้องชดใช้!!!”

“กูไม่ผิด!!” เถียงกลับเสียงแข็ง แม้จะรู้สึกเสียใจนิดๆ ที่ทำให้คนอื่นต้องมาฆ่าตัวตายเพราะตน เพราะถึงขนาดนี้การที่พี่ชายของเธอคนนั้นจะมาเอาคืนเขามันก็ไม่ผิด

แต่เขาก็ไม่ได้ผิดเหมือนกัน...

“นั่นสิ กูลืมไปได้ไงว่าคนที่มันชั่ว คนที่มันผิดมันมักจะไม่ยอมรับว่าตัวเองผิด...เอาเถอะ ต่อให้มึงปฏิเสธว่ามึงไม่ได้ผิด กูก็จะยัดเยียดความผิดนี้ให้มึง ชดใช้สิ่งที่ทำกับน้องกูจนกว่ากูจะพอใจ!!!” ร่างสูงประกาศมองใบหน้าสวยของอินทัชด้วยความเกลียดชังสุดชีวิต ส่วนอินทัชก็มองร่างสูงกลับอย่างเกลียดชังเช่นเดียวกัน

เรื่องอะไรที่ทำให้เขาต้องมาเจออะไรแบบนี้

พ่อแม่เขาจะเป็นห่วงแค่ไหนที่ลูกชายคนเดียวหายตัวไป

บริษัทจะเดือดร้อนแค่ไหน ที่เขาไม่ได้อยู่ดูแล

ที่สำคัญ เพื่อนรักของเราจะเป็นทุกข์มากไหม ที่เพื่อนอย่างเขาหายตัวมาแบบนี้


อะไรกันนะ...เวรกรรมอะไรที่ทำให้เขาต้องมารับใช้สิ่งที่ตัวเองไม่ได้ก่อแบบนี้

“งั้นก็ได้!! มึงอยากให้กูทำอะไรก็ว่ามา แต่ถ้าสะใจแล้ว พอใจแล้ว มึงต้องปล่อยกูกลับไปซะ!!!”

“แน่นอน ให้กูทรมานมึงก่อนเถอะ ถึงตอนนั้น กูก็ไม่อยากจะเก็บมึงไว้เหมือนกัน”

“ก็ดี จะเอายังไงว่ามา”

อินทัชกลัว กลัวว่าจะทำและทนเรื่องแบบนี้ไม่ได้

เขาใช้ชีวิตแบบคุณชายมาโดยตลอด นอกจากบริหารงาน งานในบริษัทแล้ว เรื่องอื่นๆ เขาก็ทำอะไรไม่เป็นเลย

“คนใช้ ขี้ข้า อะไรที่กูคนนี้ต้องการ!!”

อินทัชนิ่งอึ้งไป เพราะการเป็นคนใช้ให้คนอื่นคืออะไรที่อินทัชไม่เคยทำและไม่คิดที่จะทำ!!

“ไม่มีทาง”

“แต่มึงต้องทำ เพราะถ้ามึงไม่ชดใช้ให้พวกกู มึงไม่มีทางที่จะออกไปจากที่นี่ได้”

ร่างสูงแสยะยิ้มมองร่างโปร่งอย่างเหนือกว่า ให้อินทัชรู้ไว้ว่า ชีวิตของตนตอนนี้มีร่างสูงเป็นเจ้าของอยู่

“ที่นี่ที่ไหน”

“กูไม่บอก แต่บอกให้ก็แล้วกันว่ามึงอยู่บนเขา ลงจากที่นี่ไม่ได้ถ้าหากว่ากูไม่อนุญาต!!”

เป็นคำตอบที่ฉุดสติของเขาให้ดำดิ่งลงไปอีกครั้ง ทำไมถึงเป็นแบบนี้...

เพราะอะไรกัน แล้วแบบนี้เขาจะหาทางหนีได้ไหม

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป มึงจะต้องทำงานอยู่ที่นี่ในฐานะที่เป็นคนงานของที่นี่ ใครสั่งอะไรก็ต้องทำ กูให้ทำอะไรมึงก็ต้องทำ ส่วนเงินเดือน หึหึ แค่ข้าวปลากับที่อยู่ก็เพียงพอแล้วล่ะมั้ง” ร่างสูงกอดอกพูด ใบหน้าหล่อเหลาที่มีแววความสุภาพอ่อนโยนมองร่างโปร่งด้วยสีหน้าที่โหดร้ายที่สุด

“แล้วเสื้อผ้ากูล่ะ” อินทัชถามเครียดๆ

มันจะบ้าหรือไง ให้ข้าวกับที่อยู่ก็พอทน แต่เสื้อผ้าเขาจะมีเงินที่ไหนซื้อใส่ล่ะ

ให้ตายสิ ตอนนี้เขายังอยู่ในชุดสูทอยู่เลย...

“นั่นน่ะสิ เอาเป็นว่ากูจะใจดีซื้อมาให้สักสองสามชุดก็แล้วกัน จะใช้จะใส่อะไรก็จัดการบริหารเอาเอง”

“ชิ!!” ร่างโปร่งสะบัดหน้าหนี ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาหาร่างโปร่งก่อนจะนั่งลงปลดโซ่ที่ข้อเท้าให้กับอินทัช รามินทร์กระชากแขนที่เล็กกว่าให้เดินตามตนมาข้างนอกทันที

ภาพบรรยากาศที่เขาเห็นตอนนี้ รอบๆ ของเขาเต็มไปด้วยธรรมชาติที่แสนจะงดงาม แต่มันจะงดงามมากว่านี้ถ้าเขาไม่ได้มาในฐานะที่เป็นเชลยของอีกคนแบบนี้

“รีสอร์ท?”

“ใช่! แต่ไม่ใช่รีสอร์ทที่มีคนเยอะเท่าไหร่หรอก สำหรับพวกที่ชอบขึ้นมาที่สูงๆ เท่านั้นแหละ”

นั่นก็หมายความว่า บนนี้มันอยู่ไกลจากตัวเมืองมากสินะ แล้วนี่มันบนเขาของจังหวัดไหนกันล่ะ มันอยู่ที่ไหนของประเทศไทยกันนะ

“ที่นี่มีแต่คนของกู การที่มึงจะหนีออกไปทำได้ยาก ต่อให้เอาเงินฟาดหัวคนของกูก็ไม่มีทางสำเร็จ เพราะคนเหล่านี้ คือคนที่รู้คุณของครอบครัวกู!”

“มึงนี่พูดมากฉิบหาย ย้ำอยู่นั่นแหละ กูเข้าใจแล้วไงวะ น่ารำคาญจริงๆ ไอ้เหี้ยนี่” อินทัชบ่นขึ้นมาอย่างรำคาญ

เขาก็เป็นคนแบบนี้แหละ เข้าใจอะไรง่ายๆ ถ้าอยากให้ชดใช้นักเขาก็จะชดใช้ให้

เพราะเขาเองก็รู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุทำให้น้องสาวของรามมินทร์ต้องฆ่าตัวตาย...

“ก็ดี เข้าใจอะไรง่ายๆ ก็ดี ถ้างั้นกูจะพามึงไปที่บ้านพัก” ร่างแกร่งกระชากแขนเล็กกว่าให้เดินตามมาอย่างโมโหที่โดนอินทัชด่า

“บ้านพัก? ไม่ใช่ที่นี่หรือวะ” เขาขมวดคิ้วสงสัย มองไปยังทางที่รามินทร์พาไปอย่างไม่ไว้ใจนัก

รามินทร์หยุดเดินแล้วหันมาเผชิญหน้ากับอินทัชอย่างสะใจจนร่างโปร่งรู้สึกว่ามันแปลกๆ

“ที่นี่? คงไม่เหมาะกับขี้ข้ากูอย่างมึงหรอกนะ”

ถามว่าเจ็บไหม คำตอบคือเจ็บ

แต่อินทัชไม่ใช่คนชอบโต้ตอบ เลยทำให้นึกถึงเพื่อนรักที่ถ้าโดนแบบนี้คงจะด่ายันครอบครัวพร้อมสู้ตายเต็มที่อย่างธีรไนยแล้ว

ตอนนี้กูอยากจะเป็นให้ได้อย่างมึงจริงๆ ว่ะธีร์

“เออ...ที่ไหนก็พาไปสักที”

“ตามมาดีๆ ก็แล้วกัน”

ร่างโปร่งในชุดสูทกลายเป็นเป้าสายตาของคนงานในรีสอร์ทแห่งนี้ แต่ก็ไม่กล้ามองเท่าไหร่เพราะรามินทร์มองกวาดสายตาเป็นนัยๆ ว่าอย่ามายุ่งเรื่องนี้

ทางไปบ้านพักเป็นทางชัน และให้เดินลงไปตามทางของภูเขา เดินไปสักพักก็พบว่ามีน้ำตกสายเล็กๆ กับแอ่งน้ำที่รอรับน้ำจากน้ำตกอยู่ ข้างกันมีบ้านพักไม้ที่ดูน่าอยู่มากๆ ตั้งอยู่ หากแต่ร่างสูงกลับไม่หยุดอยู่ที่บ้านหลังนี้ กลับพาเดินเลยไปอีกไกลจากตัวบ้านพักหลังนั้นพอสมควร อินทัชหยุดยืนนิ่งตามที่รามมินทร์หยุด แต่เขาก็มัวแต่สนใจสายธารของน้ำตกที่ให้ความสดชื่นอย่างพอใจ รอบๆ มีแต่ป่าไม้และหญ้าขึ้นรกมาก จนระแวงว่าจะมีสัตว์อันตรายออกมาหรือเปล่า

“นี่แหละบ้านพักของมึง” สิ้นเสียงบอก เขาก็มองหาตัวบ้านพักทันที

ดวงตาสวยเบิกกว้าอย่างตกใจในสภาพของบ้านพักที่รามมินทร์บอก

“นี่มึง...” พูดไม่ออก

บ้านหรือ...สภาพเหมือนบ้านไม้ที่ร้างมานานหลายสิบปี จะพังแหล่ไม่พังแหล่ หน้าต่างก็เหมือนจะหลุดออกมา ประตูก็เหมือนไม่ช่วยปิดอะไรเลย บ้านไม้ชั้นเดียวที่ยกสูงให้มีใต้ถุนบ้าน มีแคร่ไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่ แต่ก็ต้องทำการถางหญ้าครั้งยิ่งใหญ่

“ทำไม? เป็นคุณชายมาตลอดคงจะไม่เคยพานพบกับความยากลำบากเลยสินะ นี่แหละ มึงจะได้ลิ้มรสก็คราวนี้แหละ หึหึ” ร่างสูงพูดกลั้วหัวเราะอย่างสะใจ

แค่เห็นหน้าตาของอินทัชที่อึ้งและตกใจไปแบบนี้ก็ เขาก็สะใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่แค่นี้มันไม่เพียงพอกับสิ่งที่อินทัชทำกับน้องสาวของเขาหรอก

มันไม่มีทางพอ!!

“แถวนี้ ไม่มีบ้านคนอื่นๆ หรือไงวะ”

“ไม่มี คนอื่นๆ พักที่เรือนคนงาน”

“แล้วทำไมกู…”

“เพราะมึงไง กูถึงให้มาอยู่แบบนี้”

เขาโกรธ โมโห หงุดหงิด และแค้นรามินทร์ไม่ต่างกัน แต่เข้าใจหรือเปล่าว่าทำอะไรไม่ได้ โวยวายออกไปก็เปล่าประโยชน์ เลยได้แต่ถอนหายใจยอมรับชะตากรรมของตัวเอง

เอาวะ!!

แค่นี้มันไม่ตายหรอก...

“ซ่อมเองก็แล้วกัน ส่วนผ้าปูเดี๋ยวกูจะสงเคราะห์ให้คนเอามาให้ อุปกรณ์ก็มีให้ครบทั้งจอบ ทั้งเสียม เมล็ดผักก็เตรียมไว้ให้ ช่วยหาพื้นที่แล้วทำปลูกมันด้วย เพราะเงินของมึงจะได้จากการขายผักมาที่ครัวรีสอร์ทกู ทำให้ได้ก็แล้วกัน เพราะกูไม่รับประกันว่ามึงจะมีเงินใช้จ่ายอะไรหรือเปล่า”

“มึงไม่คิดว่ามันเกินไปหน่อยหรือวะ”

“ทำไม หน้าตุ๊ดๆ อย่างมึงนี่ทำแบบนี้ไม่ได้ ก็อย่างว่าแหละ พวกเกย์อย่างมึงมันน่ารังเกียจ ทำอะไรก็ไม่เป็น มีดีแค่ทำเอกสารกับสั่งเขาไปวันๆ”

รามินทร์แค่ต้องการพูดให้ร่างโปร่งเจ็บใจและโมโหเท่านั้น ที่ว่าเกย์น่ารังเกียจน่ะ ก็แค่ต้องการยั่วโมโห เพราะถ้าเขาคิดเช่นนั้นจริงๆ เท่ากับว่า

เขาดูถูกตัวเอง และเกลียดตัวเองด้วย

“กูไม่ใช่เกย์” ร่างโปร่งกัดฟันกรอด

“แล้วที่เอากับผู้ชายมันเรียกว่าอะไรล่ะ”

“กูแค่ได้ทั้งหญิงและชาย!! เออ! กูจะทำทั้งหมดที่มึงพูดมานั่นแหละ เสร็จแล้วจะไสหัวไปไหนก็ไปซะ เห็นแล้วรำคาญลูกกะตา”

“มึงกล้าไล่กูหรือไง” ถามเสียงเข้ม

“แล้วคิดว่าทำไมคนอย่างกูถึงไม่กล้าไล่มึง!!”

“ปากดีให้มันตลอดก็แล้วกัน เพราะต่อให้มึงร้องไห้ อ้อนวอนกอดขากูให้พาไปส่งที่บ้าน กูก็จะไม่ทำ”

“ไม่มีทาง!!!”

“ก็ดี...อยากจะรู้เหมือนกันว่าคุณอินทัชจะทำได้สักกี่น้ำ หน้าตาอย่างกับผู้หญิง ร่างกายก็เหยาะแหยะ หึหึ แค่คิดก็รู้แล้วว่าจะเป็นลมภายใน 10 นาทีที่จับจอบจับเสียมแน่!!”



“ถ้างั้นมึงก็นั่งดูเลย ว่ากูทำได้หรือเปล่า ไอ้สัตว์!!”













50%


 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:


   สวัสดีค่ะ เจอกันกับเรื่องใหม่ คู่นี้รามอินนะคะ ขอโทษที่เปิดเรื่องทิ้งไว้ แล้วหายไปเลยเดือนหนึ่ง ฮ่าๆ งานเยอะจริงๆ ค่ะ ตอนนี้จะพยายามมาลงให้อ่านนะคะ แต่งสดไม่มีแต่งไว้น่อ มาช้าก็อย่าถือโทษโกรธกันนะคะ มีอะไรสอบถาม พูดคุย ได้ที่แฟนเพจเลยนะคะ

https://www.facebook.com/sawachiyuki

   เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวโยงกันกับเรื่องก่อนๆ เพียงแต่ตัวละครเกี่ยวข้องกันค่ะ รู้จักกันบ้าง ปูเรื่องจากเรื่องอื่นๆ บ้าง ^_^
   
Double Husband มีสามีทั้งที...ได้ฟรีถึงสอง [3P]
   
เสพติดอันตราย...รักผู้ชายพันธุ์โหด

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
โอ้ว. ข้อหาหนัก
ตามมาให้กำลังใจน้องอินค่ะ. พี่รามจะดุได้นานสักแค่ไหนกันนะ
ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2373
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-5
เหตุผลในความผิดไม่เท่าไรเองนะ

ออฟไลน์ Rabity

  • #slytherinforlife
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-8
คู่นี้ท่าจะมันส์กว่าพัฒน์ธีร์อีกนะ เพราะพัฒน์น่ะมันแอบเลว แต่พี่รามเขาน่ารักนะคะ แอ๊บเลวไปงั้นเอง คืนดีกันเมื่อไร น้ำตาลท่วมจอแหง
นิสัยอินประหลาดดีแท้ 555 อึนๆอ่ะ กึ่งยอมกึ่งไม่ยอม ขี้ใจอ่อนซะด้วยแฮะ
รอตอนต่อไปจ้าาาา
ปล.ยูกิจังเขียนแนวนี้ขึ้นจริงๆด้วย 555 พระเอกเลวๆ 555

ออฟไลน์ Min*Jee

  • เอวรี่ติงจิงกะเบล
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-5
พี่อวยน้องอินสุดชีวิตเลยค่ะ
นังชะนีน้องสาวก็ช่างน่ารังเกียจ :beat: :beat:
พี่รามก็รักน้องจนไม่รู้สันดาน :z6:
พี่เตรียมต้มน้ำรออย่างมีความสุขเลย มาม่าจงมาาาา :laugh:
รอตอนต่อไปน้าาา

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
ทำไมอินยอมง่ายจัง มันไม่ใช่ความผิดของอินเลยนะเนี่ย แบบแค่ปฏิเสธเองนะ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
ยอมๆไป รามจะได้รู้ตัวซะทีว่าน้องที่รักนักรักหนาน่ะไม่ได้ใสอย่างที่คิด

ออฟไลน์ SawachiYuki

  • แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +261/-38
    • Fanpage
ตอนที่ 1 ครึ่งหลัง






2 ชั่วโมงแล้วที่ร่างโปร่งของอินทัชกำลังถางหญ้าออกจากบริเวณบ้านพัก...ใช่ เขาจำยอมเรียกบ้านหลังนี้ว่าเป็นบ้านพักของเขา

เพราะต่อให้มันจะโทรมมากแค่ไหน แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีที่ซุกหัวนอนล่ะนะ

การทำงานแบบไม่ปริปากบ่นของอินทัชทำให้รามินทร์ที่นั่งมองอยู่บนแคร่ตัวเดียวก็ถึงกับแปลกใจ เพราะนอกจากที่ร่างขาวนั้นจะไม่บ่นแล้ว สายตากับใบหน้าก็ยังดูมุ่งมั่นมากจนเขาหงุดหงิด

“ทำไมถึงไม่เป็นไปตามที่คิดวะ”

รามินทร์คิดหาทางที่จะทำให้ร่างโปร่งคนนั้นรู้สึกอยากจะตายให้ได้...

“หรือว่าเรา...โหดไม่พอ”

คนตัวสูงขมวดคิ้วแน่น ในหัวก็คิดอะไรต่างๆ นาๆ ว่าจะให้คนตัวขาวหน้าสวยคนนั้นทำอะไรต่อไปดี อยากจะให้มันรู้สึกเจ็บเหมือนที่น้องสาวของเขาเจ็บ

จังหวะนั้นคนงานของเขาก็เอาอาหารกลางวันมาให้พอดี ที่สำคัญมีสองที่ซึ่งเขาก็แสดงสีหน้าไม่พอใจทันที

“เอามาทำไมสองที่”

“ก็เอามาเผื่อคุณผู้ชายคนนั้นด้วยไงครับ”

“ใครสั่งกัน ฉันยังไม่ได้สั่งเลย อย่าทำอะไรที่นอกเหนือคำสั่งฉันสิ เอากลับไปที่หนึ่ง” เขาสั่งคนของตัวเองที่ยืนนิ่งๆ ใบหน้าลังเล เพราะเห็นว่าอินทัชไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เช้าจนตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว

“แต่คุณเขา...”

“ช่างมันสิ ต่อไปนี้ไม่ต้องเรียกมันว่าคุณนะขรรค์ มันจะมาเป็นลูกน้องของแกอีกที” ชายร่างใหญ่ผิวคร้ามแดดแต่ออกเข้มกว่ารามินทร์ ที่สำคัญตัวสูงกว่า ตัวใหญ่กว่ามาตรฐานชายไทย ใบหน้าที่หล่อแบบคมสันต์ นามว่าขรรค์พยักหน้ารับน้อยๆ

“ครับ”

“เรื่องให้งานมันฉันจะให้แกเป็นคนดูแล แล้วฉันจะมาตรวจตลอดนั่นแหละ ห้ามแกใจดี ห้ามแกใจอ่อนกับมันเด็ดขาด อะไรที่ทำให้มันทรมานได้ ก็ทำเข้าใจนะ เพราะถ้าแกขัดคำสั่งฉัน ตัดเงินเดือน”

เป็นคำขู่ที่ขรรค์กลัวที่สุด เพราะเขากำลังตั้งใจเก็บเงินอยู่

“ครับนายท่าน”

“เออ...อย่าทำให้เสียชื่อหัวหน้าคนงานของที่นี่ก็แล้วกัน”

“ครับ”

“ฉันจะไปทำงานต่อแล้ว อาหารนี่ก็ให้คนมาเอาไปเก็บซะ หาเสื้อผ้าเก่าๆ ให้มันสักสองสามชุด หมอน เสื่อ ผ้าห่มให้มัน ไม่ต้องดีมากเข้าใจใช่ไหม ฉันจะมาตรวจบ่ายๆ”

“ครับนายท่าน”

ร่างสูงเดินเข้าไปหาร่างโปร่งในชุดที่เสื้อเชิ้ตสีดำหลุดลุ่ย เหงื่อไหลไคลย้อยเพราะความร้อนของแสงแดด เขาไม่เคยจับจอบ จับเสียม แต่ก็เคยเห็นผ่านๆ ตาบ้าง ไม่รู้ว่าทำยังไง แต่ทำตามที่ตนทำได้ก็เท่านั้น คนอย่างอินทัช ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกเหยียดหยามและเขาเองก็ไม่เคยพูดจาดูถูกใคร

อินทัชให้เกียรติ์คนเสมอ ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะไหน ถ้าขึ้นชื่อว่าเป็นคนเหมือนกัน เขาก็ไม่เคยคิดผยองตัวว่าตัวเองร่ำรวยกว่า ดีกว่าใคร ผิดกับรามินทร์ที่พูดจาดูถูก ดูหมิ่น และเหยียดหยามจนเขาเจ็บใจจนไม่อาจจะลงที่ใครได้

อาจจะเป็นเพราะสันดานของมันนั่นแหละ ทั้งพี่ทั้งน้องก็ไม่มีใครมีเหตุผลเลย

“ดูมันพูดกับไอ้ยักษ์นั่น ไม่ให้กูกินข้าว นี่มันกะทรมานชัดๆ ถ้าออกไปจากที่นี่ได้ มึงเจอหลายข้อหาแน่ๆ” เขาได้แต่บ่นพึมพำต่อไป จนกระทั่งรามินทร์เดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆ เขา

“เอาสิ ถ้าคิดว่าจะออกไปได้น่ะ”

คนอย่างรามินทร์ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น...

“มึง...”

“กูจะไปทำงานต่อ แต่มีคนมาเฝ้ามึงแล้ว ห้ามคิดอู้หรือพักล่ะ เพราะถ้าหญ้าบริเวณนี้ไม่หมด นอกจากมึงจะไม่ได้กินข้าวเย็นแล้ว มึงยังจะได้งูเป็นเพื่อนด้วย” รามินทร์ว่า ริมฝีปากฉีกยิ้มอย่างเยาะเย้ย

“มันมีไฟให้กูหรือเปล่า”

“ใช้แค่ตะเกียงก็พอแล้วล่ะคนอย่างมึงน่ะ น้ำเย็นไม่มี เห็นโอ่งตรงนั้นไหม มึงต้องไปขอน้ำดื่มจากที่รีสอร์ท นั่นก็หมายความว่า มึงต้องขึ้นไปแบกมาเอง ส่วนที่อาบน้ำ ก็คงเห็นอยู่นะ ห้องน้ำอยู่ข้างบนนั่นแหละ แต่มึงก็ต้องหาบน้ำเองเหมือนกัน”

ร่างโปร่งสบตากับร่างสูงกว่าอย่างไม่แสดงความรู้สึกอะไรจนรามินทร์โมโห

ความเป็นคุณชายของอินทัช แม้ว่าไม่เคยลำบากแต่ก็ใช่ว่าจะทนกับความลำบากไม่ได้

“มีอะไรอีกไหม” ถามเรียบๆ

“อีกเยอะ แต่บ่ายๆ กูจะมาบอก”

“เออ!!”

อินทัชหันมาสนใจกองหญ้าแทน แล้วเริ่มลงมือทำงานต่อโดยไม่สนใจร่างสูงที่กำหมัดแน่นอย่างโมโห เพราะความอดทนและความนิ่งๆ ของอินทัชที่ไม่เป็นไปตามที่ตนคิด

หารู้ไม่ว่าหลังจากที่รามินทร์ไม่อยู่แล้ว อินทัชก็ขว้างจอบอย่างโมโหแล้วตรงไปที่ใต้ถุนบ้านที่มีร่างใหญ่ของขรรค์นั่งอยู่

“นี่นาย!! มีน้ำให้ดื่มบ้างไหม” เสียงทุ้มที่แหบพร่าจากการกระหายน้ำถามขึ้น

“มีครับ” เขาตอบพลางยื่นขวดน้ำให้กับคนตัวขาว ซึ่งเขาก็รับไปดื่มอย่างไม่รอช้า จนหมดขวดนั่นแหละถึงยื่นกลับไปคืนคนตัวใหญ่มองขวดน้ำเปล่าที่ถูกยื่นมาตรงหน้าก่อนจะหยิบมันมาเก็บไว้ คนตัวขาวที่ทำท่าจะเดินกลับไปทำงานต่อก็ต้องชะงักเมื่อคนตัวเข้มถามขึ้น

“คุณชื่ออะไรครับ ผมขรรค์เป็นหัวหน้าคนงานของที่นี่”

“งั้นนายก็เป็นเจ้านายของฉันด้วยสินะ ฉันชื่ออินทัช เรียกอินสั้นๆ ก็ได้”

“ครับคุณอิน”

“นายไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหรอก ยังไงในตอนนี้ฉันมันก็ไม่ได้มีอะไรเลย นอกจากต้องรับกรรมกับเจ้านายของนาย” ยิ่งคิดถึงใบหน้าที่หล่อเข้มของรามินทร์มันก็ทำให้อินทัชรู้สึกอยากจะไปทำงานต่อเพื่อระบายอารมณ์

“อืม...ฉันอายุ 24 ปี”

“ฉัน 25 ปี” อินทัชอายุมากกว่าหรือนี่ เห็นร่างกายของอีกคนที่ตัวใหญ่กว่าแล้วรู้สึกอิจฉา แต่สำหรับอินทัชก็คือส่วนสูง 183 ถือว่าสูงมาตรฐานแล้ว รูปร่างผอม มีกล้าเล็กน้อย พยายามออกกำลังกายแล้ว แต่ได้แค่นี้จริงๆ

บวกกับหน้าที่หวานอย่างกับผู้หญิงอีก แต่ไม่ใช่ประเด็น เพราะใบหน้าแบบนี้กับส่วนสูงนี้ ร่างกายนี้ ที่ทำให้หนุ่มและสาวติดเขาแจ

“เรื่องนี้ฉันคงช่วยนายกับนายท่านไม่ได้ เพราะนายสองคนมีปัญหาอะไรฉันก็ไม่รู้ แต่นายท่านไม่เคยทำแบบนี้กับใครเลย ท่าทางจะเป็นเรื่องที่หนักเอาการนะ” ชายตัวใหญ่พูดบอก

“ช่างมันเถอะ ตามที่มันต้องการนั่นแหละ ฉันทำได้ นายจะได้ไม่เดือดร้อนด้วย” อินทัชบอกอย่างไม่ใส่ใจ

“เดี๋ยวฉันจะไปหาเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้มาให้ ที่นี่ไม่มีไฟฟ้านะ ต้องใช้ตะเกียง เสาไฟฟ้ามาไม่ได้เพราะน้ำท่วมและโดนน้ำหลากบ่อยน่ะ”

“รู้สึกไม่ปลอดภัยยังไงไม่รู้ว่ะ”

“ช่วงนี้ไม่ใช่หน้าฝนคงไม่เป็นอะไรหรอก”

“ขอบใจนายมากนะขรรค์ แต่เจ้านายของนาย ชื่ออะไรนะ? นั่นแหละไม่กลัวว่ามันจะทำโทษหรือไง” มันไม่ผิดอะไรนี่ที่เขาจะจำชื่อรามินทร์ไม่ได้

ยังไงเขาก็ไม่คิดจะสนและใส่ใจอยู่แล้ว

“คุณราม ท่านชื่อราม ส่วนเรื่องทำโทษ ถ้าโดนก็โดนไม่เยอะหรอก”

“อ๋อ”

“แล้วจะให้ฉันทำอะไรต่อล่ะ ถางหญ้าทั้งหมดนี่ ทำแปลงปลูกผัก แล้วไอ้แปลกปลูกผักนี่ทำยังไง ปลูกผักยังไง แล้วปุ๋ยเอามาจากไหน ใส่ยังไงวะ โอ้ย!! กูอยากจะบ้าตาย ชีวิตอยู่แต่ในห้องแอร์ นั่งรถหรูๆ อยากกินอะไรก็สั่ง อยากได้อะไรก็มีคนมาประเคนให้ ต้องมาทำเรื่องพวกนี้เอง บ้าฉิบ!!” อินทัชได้ทีบ่นใหญ่ เพราะแค่หญ้าตนยังทำแบบทุลักทุเล แล้วแปลงผักเขาจะทำได้ไหม

“เดี๋ยวสอน”

“จะดีมากเลยถ้าทำให้”

“ฉันไม่อยากโดนทำโทษ”

“เออๆ แล้วแต่นาย”

ยังไงคนอย่างเขาก็ไม่ชอบให้ใครมาเดือดร้อนเพราะตนเด็ดขาด
สอนก็สอน ทำก็ทำ ดีเสียอีก เป็นบทเรียนในชีวิตเลย เผื่อเกษียนตัวเองแล้วอยากจะอยู่แบบง่ายๆ ปลูกผักกินเองที่บ้านของตนกับครอบครัว

“เป็นคนง่ายๆ ดีนะ”

“ก็จะยุ่งยากทำไมล่ะ” อินทัชสวนคืน

หัวหน้าคนงานอย่างขรรค์ไม่พูดอะไรอีก แต่ตรงไปที่จอบนอนรออยู่ เขาพาอีกคนไปยังข้างหลังบ้านพักซึ่งมีพื้นที่โล่งเตียนให้ทำแปลงปลูกผักอยู่ก่อนจะทำให้ดูเป็นตัวอย่างหนึ่งแปลง ซึ่งร่างโปร่งก็จำๆ ก่อนจะกลับมาถางหญ้าต่อให้เสร้จ

หิวก็หิว ร้อนก็ร้อน

รู้สึกอยากกลับบ้านไปนอนตากแอร์เย็นๆ


เวลาบ่ายกว่าๆ ร่างสูงกลับมาดูอินทัชอีกครั้งก็พบว่าเจ้าตัวถางหญ้าเสร็จหมดแล้ว เขาเดินขึ้นบันไดผุๆ เพื่อไปดูว่าอินทัชอยู่ด้านบนหรือเปล่า ซึ่งก็เป็นไปตามนั้น ร่างขาวกำลังทำความสะอาดบ้านพักของตนที่ แม้จะเป็นเพียงหลังเล็กๆ ผุๆ ใกล้จะถล่ม แต่ก็มีครบทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำ และห้องนอน โชคดีที่ห้องน้ำท่อไม่พัง เพราะไม่งั้นเวลาปวดหนักต้องกลางปากลางดงแน่ๆ

“ขยันดีนะมึง”

“ไม่ขยันจะรวยถึงทุกวันนี้ไหมล่ะ พูดโง่ๆ” ตอกกลับไปด้วยความโมโห

อินทัชไม่ใช่คนชอบอวด แต่ก็อดไม่ได้จริงๆ

อยากจะทำให้มันหน้าเจื่อนบ้าง อยากจะทำให้มันแสดงสีหน้าอย่างอื่นบ้าง ไม่ใช่หน้าที่จงเกลียดจงชังกันขนาดนี้...

“นั่นสินะ มึงมันขยัน ถึงได้ร่ำรวยมหาศาล แล้วไง ตอนนี้มีติดตัวสักบาทไหมล่ะ”

“เฮอะ! ตอนนี้ไม่มี แต่พอกลับบ้านไปก็เหมือนเดิม”

“ถ้างั้นก็ทนสภาพของยาจกไปก่อนก็แล้วกัน ถ้ามึงอยากกินข้าว ต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่เพื่อไปช่วยแม่ครัวทำอาหารให้คนงาน จากนั้นก็กลับมาจัดการทำสวนผักของมึงต่อ ทุกๆ 2 วันมึงต้องไปทำความสะอาดให้เรือนพักคนงานทั้งหลัง และทุกห้อง รวมถึงบ้านพักกู เสื้อผ้าก็ต้องซักของคนงานด้วย ไม่ทำ มึงก็อดข้าว”

“เรื่องอะไรที่กูต้องไปทำให้คนอื่นวะ”

“ก็แล้วแต่ ไม่ได้บังคับ แลกกับข้าวนี่”

“เออ!! ตอนนี้มึงมันเป็นต่อ มึงมันชนะอยู่ อย่าให้ถึงทีกูบ้างก็แล้วกัน”

“กูคิดว่าคงไม่มีวันนั้นหรอก เสร็จหรือยังทำความสะอาดที่พักมึงน่ะ ไอ้ขรรค์มันเอาของมาให้แล้วใช่ไหม ก็ดีใช้อย่างประหยัดๆ แล้วน้ำมันตะเกียงก็ใช้ดีๆ กูกลัวว่าจะโง่จุดเผาตัวเอง”

เหมือนจะพูดแบบเป็นห่วง แต่สีหน้าและน้ำเสียงไม่ได้เป็นไปตามรูปประโยคเลยสักนิด

“กูไม่โง่!! งั้นก็หมายความว่ากูเริ่มงานตีสี่ ก็เลิกงานบ่ายสามใช่ไหม”

“สำหรับคนอื่นอาจจะใช่ แต่สำหรับมึงไม่!! จนกว่ากูจะสั่งให้พัก มึงถึงมีสิทธิ์พัก”

“เฮ้ย!! นี่มันมากเกินไปแล้วนะเว้ย นี่มันถือว่าใช้แรงงานเกินควรนะเว้ย”

“กูไม่ได้เอามามาเป็นแรงงานอยู่แล้ว แต่มึงคือทาส คือขี้ข้ากู เพราะฉะนั้นสิ่งที่มึงต้องชดใช้ มึงก็ต้องรับคำสั่งจากกูเท่านั้น!!!”

อินทัชพูดไม่ออกเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของวัน ไม่เคยเห็นใครเอาตัวเองเป็นที่ตั้งได้รุนแรงเท่านี้มาก่อนเลย

ผู้ชายคนนี้ถูกเลี้ยงดูมายังไง

ถึงได้ใจร้าย ใจยักษ์ ใจมารได้ขนาดนี้...






100%


 :katai4: :katai4: :katai4:

   ตอนที่ 1 ก็ครบร้อยเปอร์เซ็นแล้วนะคะ คอมเม้นท์ด้วยนะคะ ขอกำลังใจหน่อยน้า จากที่อ่านนิสัยของอินทัชมาแล้วจากเรื่องของพี่ธีร์ ก็จะเห็นได้ว่า อินทัชเป็นคนสบายๆ ใครให้ทำอะไรก็ทำ แม้ไม่ได้ผิด แต่เขาก็ยอมรับไป เพราะคิดว่าหนีไปมันก็ไม่ได้อยู่ดีเนาะ (ใช่ว่าจะยอมน้า) อ่านไปเรื่อยๆ จะเข้าใจเองค่ะ

https://www.facebook.com/sawachiyuki



ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4911
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +604/-20
จำเลยรักชัดๆอ่ะ เราว่าขรรค์เรียกรามว่านายท่านแล้วดูแปลกๆไงไม่รู้
เรียกว่าคุณ นายหัว ทำนองนี้โอเคกว่าป่าวอ่ะ อันนี้ คหสต นะคนเขียน

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
เรียกว่าน้องอินพยายามนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหวสินะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19

ออฟไลน์ aom2529

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
อยากรู้จักยัยน้องสาวจริงๆ..คงนิสัยแย่น่าดู :z6:

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
 :ling3:   เซ็งคนหูเบา

ออฟไลน์ Min*Jee

  • เอวรี่ติงจิงกะเบล
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-5
น้องอินเป็นนายเอกในอุดมคติเลย
หาแบบนี้มานานแล้ว ไม่เอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง ไม่เสียใจ ไม่ฟูมฟาย ไหลตามน้ำไปเรื่อยๆ พี่ชอบมากกกกกกก
รอตอนต่อไปเนาะ

ออฟไลน์ sosi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

ออฟไลน์ Maxshu

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
จำเลยรัก? นายทาส? อื้อหืม

ออฟไลน์ SawachiYuki

  • แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +261/-38
    • Fanpage
Heartless แค้นนี้...มิอาจห้ามรัก
ตอนที่ 2
นรกของอินทัช ครึ่งแรก





   เวลาสองทุ่มกว่าๆ อินทัชที่กลับจากอาบน้ำที่น้ำตกใกล้ๆ ตัวบ้านที่ตนต้องพักตลอดที่อยู่นี่ที่ นี่ถ้าหากว่ามีฝนหรือพายุใหญ่ๆ หรือหนักๆ สักครั้ง บ้านหลังนี้พังแน่

“เฮ้อ...” ถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของวัน

ตลอดทั้งวันเขาถูกรามินทร์ใช้งานหนักมาก หนักและเหนื่อยสุดๆ อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แน่ล่ะ คุณชายอินทัชอย่างเขา ที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง มีพร้อมทุกอย่าง ไม่เคยต้องมาลำบากลำบน จับจอบจับเสียมแบบนี้

“ทำไมถึงได้วังเวงแบบนี้วะ” ร่างขาวมองไปรอบๆ ตัวบ้าน บรรยากาศเงียบกริบมีแต่เสียงสัตว์ร้องยามค่ำคืน อินทัชเป็นคนขี้กลัว

แต่เพราะศักดิ์ศรีเขาถึงได้ถีบตัวเองออกจากความกลัวนั้น

“ต้องผ่านมันไปให้ได้นะอิน”

ตลอดทั้งวันที่เขาทำงานหนัก เหนื่อยและร้อนมาก ในช่วงกลางคืนแบบนี้ไม่คิดเลยว่าอากาศมันจะเย็นได้แบบนี้ อย่างว่าแหละอุณหภูมิบนเขามันมักจะเย็นกว่าข้างล่างอยู่แล้ว

ผ้าแพรผืนบางๆ ไม่อาจทำให้ร่างโปร่งบรรเทาความหนาวเย็นนี้ได้ แม้จะเป็นช่วงฤดูร้อนแต่บ้านหลังนี้มีลมเข้าออกได้ทุกรู หน้าต่างที่พังเกือบหมด โชคดีที่ขรรค์จะมาซ่อมให้ในวันพรุ่งนี้พร้อมกับต่อไฟฟ้ามาให้ด้วย แม้จะไม่มากแต่เขาขอแค่หน้าบ้านกับในบ้านและห้องน้ำที่ละดวงก็พอ แค่อยู่ได้แบบนี้ก็พอ

กึกกัก

ในขณะที่เขากำลังข่มตาหลับ เสียงที่ดังมาจากหน้าประตูบ้านก็ทำให้ร่างโปร่งสะดุ้งสุดตัว ความไม่รู้ที่รู้ทางและไม่ชิ้นกับการใช้ชีวิตข้างนอกแบบนี้ทำให้เขาอดกลัวไม่ได้

“เสียงอะไรวะ”

ร่างโปร่งหยิบตะเกียงขึ้นมาแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอนไป เสียงมันมาจากประตูทางเข้าตรงบันไดที่ใช้ขึ้นมาบนบ้านหลังนี้ บรรยากาศที่เย็นเฉียบก็ยิ่งทำให้ร่างโปร่งขนลุก ใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

“ใครวะนั่น หรือว่าโจร” ร่างโปร่งรีบดับตะเกียงแล้วซุ่มดูตรงรูหน้าต่างที่สามารถมองเห็นด้านนอกได้ ชายร่างใหญ่ที่มีผ้าห่มผืนหนายืนเปิดประตูอยู่ มองไม่ชัดว่าเป็นใคร

เขาเดินออกไปหาร่างใหญ่นั้นทันทีด้วยความสงสัย แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห้นว่าเป็นคนที่เขาไม่คิดว่าจะมาเป็นที่สุด

“มึงมีอะไร”

“ทำไม? กูจะมาไม่ได้หรือไง ในเมื่อที่นี่ก็เป็นของกู” รามินทร์ตอบอย่างหงุดหงิดที่เห็นว่าร่างโปร่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแบบนี้ ทั้งๆ ที่กะว่าจะแอบมาเท่านั้น

คิดว่าอินทัชเหนื่อยจนหลับไปแล้วเสียอีก

“ก็เรื่องของมึง แต่กูแค่ถามว่ามึงมาทำไม” ร่างขาวถาม ใบหน้าขาวใสที่สวยยิ่งกว่าผู้หญิงคนนั้นจ้องใบหน้าคมเข้มอย่างเอาเรื่อง

“กูแค่คิดว่าถ้ามึงนอนหนาวตายมันจะทำให้เสนียดติดบ้านหลังนี้ ก็เลยเอาผ้าห่มเก่าๆ ของคนงานมาให้” เสียงทุ้มตอบ ก่อนจะโยนผ้านวมเก่าๆ ขาดๆ ที่บ้านอินทัชเรียกว่าผ้าขี้ริ้วมาตรงหน้าของเขา

ไม่รู้ว่าร่างขาวจะซาบซึ้งในน้ำใจของคนที่ตัวสูงกว่าดีหรือไม่

“ผ้าสภาพนี้มึงไม่ต้องเอามาก็ได้นะ”

“ทำไม รังเกียจสินะ”

“มึงก็ดูสภาพมันสิ เก่าก็เก่า ขาดก็ขาด ถ้ากูห่มแล้วแพ้ขึ้นมาทำยังไง”

“นั่นมันก็เรื่องของมึง”

“ไอ้!!!”

“ห้ามขึ้นเสียงใส่กู มึงเป็นแค่ขี้ข้า ไม่มีสิทธิ์ชูคอมาเท่ากู!!” ร่างสูงตวาดเสียงกร้าว จนอินทัชถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ

นั่นสินะ...

อินทัชก็แค่ลืมตัว นึกว่าตัวเองมีสิทธิ์ทุกอย่างอย่างที่เป็น

“เออ...เอาที่มึงสบายใจเถอะ ว่างๆ ก็ให้พ่อกับแม่พาไปเช็คประสาทบ้างก็ดีนะ คิดว่ากูแนะนำในฐานะที่เป็น ‘ขี้ข้า’ คนหนึ่งที่เป็นห่วงในตัวของ ‘เจ้านาย’ เดี๋ยวพาลเป็นบ้าขึ้นมา ลูกน้องคนอื่นๆ จะไม่มีที่พึ่ง”

อินทัชเป็นคนง่ายๆ มีเหตุผล แต่ก็ไม่ใช่คนที่ละทางโลกได้ขนาดโกรธ เกลียดไม่เป็น แต่เขาเลือกที่จะใส่อารมณ์อย่างมีสติและเหตุผล

รามินทร์จ้องหน้าของอินทัชอย่างโมโห ปานจะกินเลือดกินเนื้อที่เจ้าคนตัวขาวช่างปากคอเราะร้ายเหลือเกินแบบนี้ ใช่!! อินทัชไม่ได้ใส่อารมณ์ แต่คำพูดที่เถียง ที่ด่า ที่ว่าแต่ละคำมันช่างร้ายกาจไม่เหมาะกับปากบางสีแดงสดนั่นเลยสักนิด

“นี่มึงว่ากูเป็นโรคจิตหรือวะ”

“เปล่านี่ กูให้มึงไปหาหมอ ยังไม่ได้บอกเลยว่าหมอไหน” อินทัชแสยะยิ้มนิดๆ ที่ตนเองชนะในยกนี้ แต่ก็ยิ้มได้ไม่นาน ก็ต้องหุบยิ้มกลับเหมือนเดิม

เพราะคนที่ร้ายกว่าคือรามินทร์

ร้ายทั้งการกระทำ คำพูด หรือกระทั่งความคิดที่เขาไม่รู้ว่ามันร้ายมากแค่ไหน

แต่ที่เจอตอนนี้…

รามินทร์ร้ายกาจและใจร้ายที่สุด

“งั้นมึงก็ควรจะไปด้วยกัน ไปถามหมอว่าหัวใจมึงทำด้วยอะไร ถึงได้ทำร้ายผู้หญิงจนต้องคิดฆ่าตัวตาย”

มันเอาจุดอ่อนของเขาขึ้นมาเล่นแบบนี้ ต่อให้ไม่ใช่ความผิดของเขา แต่เขาก็รู้สึกผิดอยู่ดี การทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องตายเพียงเพราะมีชื่อ อินทัชเกี่ยวข้อง

เขาก็รู้สึกว่าบาปมันตามติดตัวแบบไม่ทันตั้งตัว

“กูไม่ได้ตั้งใจ แต่วันนั้นกูสาบานได้ว่ากูปฏิเสธดีแล้ว”

“ไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันกูก็ไม่เชื่อมึงทั้งนั้น น้องกูทั้งคน กูรักมาก กูมีน้องคนเดียว มึงจะไปรู้อะไร แต่ถึงน้องกูจะผิดจริงๆ กูก็จะเอาคืนคนที่มันทำให้น้องกูฆ่าตัวตายเหมือนกัน!!!”

สายตาของรามินทร์ ใบหน้าของรามินทร์ บ่งบอกว่าเหตุผล หรือความถูกต้องอะไรก็ไม่เท่ากับความรักที่เขามีต่อน้องสาวเท่านั้น

“เออ!! กูมันไม่มีน้อง แต่อย่างน้อยกูก็มีพี่สาว พี่สาวกูยังไม่เคยเป็นเอามากอะไรอย่างมึงเลย ถ้าหากว่ามึงยังเป็นคนไร้เหตุผลอยู่แบบนี้ สักวันหนึ่ง...คนที่มึงอยากจะให้เขาฟังเหตุผลมึง เขาก็จะไม่ฟังมึงเหมือนที่มึงกำลังเป็นอยู่ตอนนี้”

แม้ว่าอินทัชจะเกลียด จะโกรธที่โดนรามินทร์จับตัวมาเป็นทาสอยู่บนเขาแบบนี้ แต่เขาก็เป็นเสียแบบนี้ ชอบสอน ชอบแนะนำคนอื่นไปทั่ว

“ไม่ต้องมาสอนกู!! กูทำอะไรกูรู้ตัวเองดี และกูเป็นแบบนี้กับมึงแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ จำใส่กะลาหัวเอาไว้ อย่าอย่าสะเออะมาสอนกู”

ตุ๊บ!!

“โอ้ย!!”

มือแกร่งผลักร่างตรงหน้าแรงๆ จนล้มลงไปกับพื้นเก่าๆ อินทัชไม่ได้บอบบางขนาดนั้น แต่ร่างสูงผลักเขาตอนที่กำลังไม่ตั้งตัว ก็เลยล้มไปแบบนั้น ใบหน้าขาวเงยหน้ามองอย่างเกลียดชังเต็มที่ ร่างสูงหัวเราะในลำคอน้อยๆ ก่อนจะเดินออกจากตัวบ้านไป ทิ้งให้อินทัชลุกขึ้นเองอย่างยากลำบาก

“นี่มันนรกชัดๆ ตอนแรกก็คิดว่าจะนอนหลับแล้วนะ พอมาเจอแบบนี้ ทำเอากูนอนไม่หลับเลยแม่ง พรุ่งนี้ต้องตื่นตีสี่อีกด้วยนะ เฮ้อ...”

อยากได้ชีวิตที่สุขสบายของตนกลับคืนมา

เห็นทีว่าจะทนไม่ได้แล้วล่ะ


“ถ้ากูหาทางหนีได้ ต่อให้ต้องเสี่ยงแค่ไหน กูก็จะต้องหาทางออกไปให้ได้!!!”

อินทัช...ไม่ยอมทนมือทนเท้าของรามินทร์อีกแล้ว

...

...

...


เวลาตีสี่กว่าๆ

ร่างโปร่งลุกขึ้นมาแล้วตรงไปที่ครัวทันทีเพราะขรรค์เป็นคนมาปลุก ไม่ปล่อยโอกาสให้คุณชายได้ลืมตาเต็มที่ก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในครัวใหญ่ของรีสอร์ทเสียแล้ว

ดีมาก!!! น้ำท่าก็ยังไม่ได้อาบ ฟันก็ยังไม่ได้แปรง แล้วต้องมาอยู่ท่ามกลางผู้หญิงมากมายเหล่านี้อีก คนที่ลากมาอย่างขรรค์ก็ทิ้งเขาหายไปกับงานของตน ส่วนเขาก็ถูกมองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าจากทุกสายตาที่มองมา

“สวัสดีค่ะพ่อหนุ่ม”

“สวัสดีครับป้า”

“คุณชื่ออะไรคะ” ป้าคนหนึ่งถามขึ้นยิ้มๆ ซึ่งทำให้อินทัชรู้สึกโล่งใจไปได้เปราะหนึ่ง

“ผมชื่ออินทัชครับ เรียกอินสั้นๆ ก็ได้ครับ”

“ป้าชื่อรีนะคะ เป็นหัวหน้าแม่ครัวของรีสอร์ทจ้ะ”

“ครับ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ” ร่างสูงโปร่งถามก่อนจะเดินเข้าไปหาป้ารี เป็นคนงานคนเดียวที่ชวนเขาคุย ส่วนคนอื่นๆ ก็เอาแต่มอง ไม่รู้ว่าทำไม

“ทำอะไรเป็นบ้างล่ะคุณอิน”

“เอ่อ...ป้าไม่ต้องเรียกผมว่าคุณก็ได้ครับ” เขาว่าไปแบบนั้นก่อนจะคิดในใจอย่างเหนื่อยๆ

ก็ในเมื่อไม่มีใครรู้สถานะของเขา แต่ให้คนอื่นมาเรียกว่าคุณก็แปลกๆ

“ก็ขรรค์มันบอกว่าเป็นแขกของคุณท่าน ป้าก็เรียกคุณสิจ้ะ” เธอบอกยิ้มๆ

“แขกที่ไหนกันล่ะครับ มันน่ะเอาผมมาทรมาน เอ่อ...” เหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองหลุดอะไรออกไป เขามองหน้าคนอายุมากกว่าอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

นี่ถ้าคนงานรู้ว่าเขาโดนจับตัวมา พวกเขาจะเดือดร้อนไหมเนี่ย

“สนิทสนมกันดีนะคะ” แต่เธอกลับมองโลกในแง่ดี คิดว่าอินทัชพูดเล่นๆ เท่านั้น

“เอ่อ...ก็ประมาณนั้นมั้งครับ”

เขากลัวว่าทุกคนที่ต้องมาเดือดร้อนเพราะเขา ฉะนั้นก็ตามน้ำ ตามเนื้อไปแบบนี้แหละ

ใครจะไปอยากสนิทกับคนที่ไม่เหตุผลแบบนั้นกันเล่า แค่เพื่อนร่วมโลกยังไม่อยากจะนับเลย ให้ตายเถอะ

“จ้า แล้วคุณอินทำอะไรเป็นบ้างล่ะคะ”

“ถ้าเรื่องอาหาร ผมทำอะไรไม่เป็นเลยครับ ปกติคนที่บ้านทำให้ตลอด” สาบานเลยว่าอินทัชไม่ได้เจตนาพูดแบบนี้ แต่เป็นเพราะความเคยชินเลยตอบออกไป

“งั้นป้าคงต้องสอนตั้งแต่เริ่มต้นเลยสินะคะ” ป้ารีเธอพูดยิ้มๆ รู้สึกยินดีเป็นอย่างมากที่จะได้สอนทำอาหารและงานครัวให้กับอินทัชที่ดูจะไม่เป็นอะไรเลย

การฝึกให้คนไม่เป็นจริงๆ ได้ทำเป็นนั้น คือความภาคภูมิใจของเธอ แล้วอินทัชก็น่าตาดีเกินต้านทานจริงๆ ไม่สอนก็อย่าเรียกเธอว่าป้ารีอีกเลย

“ต้องขอฝากตัวไว้ด้วยนะครับป้ารี”

“ยินดีจ้า งั้นเริ่มจากล้างผักดีกว่า ส้ม...มาช่วยสอนล้างผักคุณเขาหน่อยเร็ว” ป้ารีหันไปสั่งหญิงสาวคนงานที่อยู่ใกล้ๆ ซึ่งเธอก็มองอินทัชนิดๆ ก่อนจะก้มหน้า หลบตาของอินทัชด้วยความเขินอาย

ร่างสูงโปร่งอยากจะหัวเราะดังๆ ขนาดตัวเองอยู่ในสภาพที่ไม่มีเค้าความเป็นคนแบบนี้ ยังจะมีผู้หญิงมาเขินอีก แสดงว่าเสน่ห์ของตนนี่ก็เยอะเอาการ

“ตามมานี่เลยจ้ะ”

“ครับ”

เขาไม่ได้ให้ความหวังหรือว่าอ่อยเลยจริงๆ นะ คนอย่างอินทัชแม้ว่าจะได้ทั้งชายและหญิง แต่เขาก็เลือกคนอยู่นะ ยิ่งคนอยู่ในระดับแบบนี้เขายิ่งไม่สนใหญ่

“ต้องทำอย่างนี้นะจ้ะ พอจะทำได้ไหม” เธอสาธิตให้ดูวิธีการล้างผักให้กับอินทัชดู ซึ่งร่างสูงโปร่งก็มองอย่างตั้งใจ แม้จะง่วงแค่ไหนก็ตาม

“คิดว่าได้นะ”

“ฉันเรียกคุณว่าพี่ได้ไหมจ้ะ” เธอถามแบบอายๆ

“ได้สิครับ”

เสียงนุ่มทุ้มเวลาพูดกับผู้หญิงของอินทัชทำให้ร่างบางของหญิงสาวแทบละลาย สาววัยรุ่นแถวนั้นอีกประมาณสองสามคนเกิดรู้สึกอิจฉาส้มที่ได้คุยกับหนุ่มหล่ออย่างอินทัชก็เริ่มเดินมาทำความรู้จักบ้างเพื่อไม่ให้น้อยหน้า

อินทัชก็ได้แต่ยิ้มรับแล้วก็ฝากเนื้อฝากตัวก็เท่านั้น

เพราะน่าตาแท้ๆ ถึงทำให้เขามีคนคุยด้วยเยอะขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ตอนแรกคิดว่าเจ้านายจะเสี้ยมให้ลูกน้องทุกคนเกลียดเขาเสียอีก นั่นก็หมายความว่า ทุกคนไม่รู้ว่าเขามาในฐานะไหน

“คุณท่านบอกว่าคุณตกงาน ก็เลยพามาทำงานที่นี่จริงหรือเปล่าคะ” ป้ารีถามเมื่อเขากำลังช่วยหยิบส่วนผสมอาหารให้อยู่ข้างๆ เพราะถ้าหากอยู่กับสาวๆ เหล่านั้น ป้ารีเกรงว่าจะมีการทะเลาะกันเกิดขึ้นเลยแยกเขาออกมาจากตรงนั้น ให้มาช่วยแกแทน

“ถ้าเขาว่าอย่างนั้น ก็แบบนั้นแหละครับ”

“จ้ะ งานรีสอร์ทอาจจะหนักหน่อยนะคะ เพราะคุณต้องทำทุกอย่างเลยนี่นา”

“ผมก็เพิ่งจะเคยทำงานที่หนักหนาสาหัสแบบนี้เป็นครั้งแรก”

“ฮ่าๆ งั้นป้าช่วยอะไรได้ก็บอกนะจ้ะ ป้าจะช่วยเต็มที่”

“มีอย่างเดียวคือให้ป้าสอนงานนั่นแหละครับ”

“มันแน่นอนอยู่แล้วจ้า”

อินทัชที่หั่นผักตามที่ป้ารีสอนอย่างเก้ๆ กัง อยู่ในสายตาคมกริบของรามินทร์ตลอด เขามองร่างนั้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ไม่บ่งบอกอารมณ์อะไร และไม่มีทางเดาออกเลยว่าเจ้าของดวงตาเหยี่ยวคนนี้กำลังคิดจะทำอะไรต่อไป

ที่แน่ๆ เขาไม่ได้จะเลิกทรมานอีกคนแน่ๆ







50%


 :katai4: :katai4: :katai4:

   หายไปเต็มๆ 9 วัน ต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีว่างานเยอะ การบ้านก็เยอะ ใกล้จะสอบมิดเทอมแล้วด้วย เลยต้องเคลียร์กันหนักเลย ยังไงก็อย่าลืมเม้นท์ๆ ให้ยูกิหน่อยน้า จะได้มีกำลังใจแต่งต่อ ฮ่าๆ

   https://www.facebook.com/sawachiyuki

ออฟไลน์ sweetyswtcou

  • R.Chek SwtCou
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 155
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
คิดถึงคู่นี้มาก
มาให้กำลังใจยูกิค่ะ  :pig4:
ปล. ที่คนเม้นท์น้อยอาจเป็นเพราะว่าคนอ่านไม่รู้ว่านักเขียนจะมาต่อเมื่อไหร่ เนื่องจากไม่มีแจ้งว่าจะยังไม่มาต่อหรือยังไง เหมือนกับทิ้งไว้แล้วหายไปนานๆ (อันนี้ไม่ว่ากัน เพราะแต่ละคนก็มีเหตุผลของตัวเองเนอะ) แต่ยังไงก็เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ
รอคู่นี้อยู่นะคะ

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
รอลุ้นคู่นี้นะคะ

ออฟไลน์ yaya_nana

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
สนุกอ่าา มาต่อเร็วๆน๊า รอฉากตบจูบๆ555 :katai3:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด