[เรื่องสั้นหลงฤดู หลายตอนจบ] - #กระทงวิศวะ - ตอนพิเศษ วันเด็ก 14/1/60 p.4
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้นหลงฤดู หลายตอนจบ] - #กระทงวิศวะ - ตอนพิเศษ วันเด็ก 14/1/60 p.4  (อ่าน 29481 ครั้ง)

ออฟไลน์ Misakiiz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 635
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
สนุกอ้าาาาาาาาา จูนน่ารักว่ะ อยากดูเค้าจีบกัน รอนะคะ

ออฟไลน์ magarons

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1045
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +68/-6
น่ารักอ่ะ จูนอย่างเบลอ ว่าแต่เรื่องนี้นิยายรายครึ่งปีเหรอ

ออฟไลน์ nsai.ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 525
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
ใช่ ผมจีบ...อ่าาาาาาา จูนรู้ตัวสักที~~~

ออฟไลน์ QXanth139

  • ♡동해 #Always13
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2764
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-5
จูนนนน รู้ตัวหน่อยสิว่าโดนจีบอยู่

ออฟไลน์ Peung002

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
มารอลุ้นน้อพี่จูนกะน้อยรวยออกค่าย.  :hao3:

ออฟไลน์ DZiik

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 125
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

ออฟไลน์ made in june

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
#2



13 ธันวาคม




เวลา 14.12 น. (เทียบเวลา ณ จังหวัดน่าน)



"มึง กูไม่ไหวละ ฮืออออ"  ฝ้ายลงไปนั่งครางกับพื้น เหงื่อชุ่มตัวเปียกผมเปียกจนมองดูน่าสงสาร ซึ่งขัดกับอากาศที่ค่อนข้างหนาวและลมแรงมากของที่นี่ 
มันเป็นผู้หญิงเลยถูกให้ไปทำหน้าที่อยู่ฝ่ายบริการ คอยส่งน้ำ หยิบจับอะไรเล็กๆน้อยๆแต่ที่ไหนได้กลายเป็นว่าเหนื่อยสุดเพราะมันต้องวิ่งหาคนนู้นให้คนนั้น ตามคนโน้นให้คนนี้ไปทั่วเลย 

"น้ำหนักกูต้องลดแน่เลย โอย ไม่ไหวๆ รู้สึกเหมือนจะตาย ต้องนั่งนิ่งสามชั่วโมง"

ผมมองหน้ากันกับไอ้ปิ๊กแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา คือมันหาเรื่องอู้นั่นแหละ มันบอกพักเหนื่อยแต่ก็เอาแต่ตะแง้วๆกวนประสาทระหว่างพวกผมเลื่อยไม้ตอกไม้

เราเดินทางมาถึงเกือบเช้ามืดของวันนี้แหละครับ ผอ.กับครูที่โรงเรียนขับรถออกมารับ เค้าทำอาหารไว้รอ เมื่อขนของเก็บของอะไรกันเสร็จเรียบร้อยก็แยกย้ายกันไปนอนเอาแรง นัดเจอเที่ยงตรงกินข้าวแล้วแยกทำงานตามหน้าที่ได้แบ่งกันไว้แล้ว

สิ่งที่จะต้องทำก็มีดังนี้
1. ซ่อมหลังคาโรงอาหารกับห้องเรียน (ทั้งโรงเรียนมีโรงอาหาร 1หลัง และอาคารไม้ยาวหลังเดียวมีห้อง 5 ห้อง ประกอบด้วย 4 ห้องเรียน 1 ห้องสมุด)
2. ทากันปลวกผนังกับตัวอาคารใหม่
3. ทำห้องสมุดใหม่
4. ซ่อมโต๊ะ เก้าอี้
5. ทำรั้วโรงเรียน (ด้วยความที่โรงเรียนอยู่พื้นที่เนินตีนเขา ตอนกลางคืนจะมีสัตว์ป่าออกมาเพ่นพ่านในพื้นที่โรงเรียนอยู่บ่อยครั้ง)

กับเวลา 5วันที่มีจำกัด ผมว่าเป็นอะไรที่โหดหินชะมัด ดีหน่อยที่คนเรามีจำนวนเยอะและมีการวางแผนเตรียมงานกันมาอย่างดีเรียบร้อยแล้วทำให้งานเดินได้อย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ฝ่ายของผมเรากำลังทำชั้นหนังสือสำหรับห้องสมุดกันอยู่ครับ กระจายตัวกันทำอยู่แถวๆใต้ร่มไม้ตามที่ชอบที่ชอบ  ที่จริงพวกพี่หัวหน้าโครงการจะซื้อสำเร็จใช้เพราะงบโครงการที่ได้มาค่อนข้างมาก แต่มีสปอนเซอร์ใจดีร้านวัสดุแห่งหนึ่งในตัวเมืองให้ไม้กับสีมาฟรีตอนที่ไปซื้อลวดหนามกับเสา ก็เลยตกลงเอามาเลื่อยทำชั้นวางหนังสือ กับถ้าไม้เหลือก็จะเอาทำชั้นวางของอื่นๆด้วย แน่นอนว่าดีไซน์ออกแบบโดยพวกเรากันเองนี่แหละ เรียนมาก็ต้องใช้หน่อย

ขอบคุณผู้สนับสนุนใจดีมา ณ โอกาสนี้ด้วยนะครับ

“กูไปเอาสกรูเพิ่มก่อนนะ” ไอ้ปิ๊กหันมาบอก ผมเลยทำท่าทางบอกให้มันเอาน้ำมากินด้วย



‘แชะ!’

“จูนนน มึงเท่หว่ะ อย่างกับนายแบบไอดีแม็กกาซีน เหมือนผัวในอนาคตกูมากเลยจ้า” ฝ้ายคราง ยื่นโทรศัพท์มือถือที่ถ่ายรูปผมมาให้ดู องค์ประกอบศิลป์ทั้งฉากบริเวณโดยรอบ และแสงสีส้มยามบ่ายย้อมภาพให้เงาระยิบระยับ ผมดูหล่อมากเลยนะ แต่กลับรู้สึกขนลุก เพราะว่าอยู่ด้วยกันมาตั้งเกือบเท่าอายุ เป็นครั้งแรกที่ฝ้ายมันเอ่ยปากชมผม

“ถ้าไม่ติดว่าขามึงขนาดเกือบจะเท่าแขนกู กูคงจะเอามึงทำผัวได้อย่างบริสุทธิ์ใจ” คนพูดทำท่าเศร้าเกินจริงประกอบท่าทางเล็กน้อยเสร็จแล้วก็หันไปจิ้มนู่นจิ้มนี่ในโทรศัพท์ต่อไม่สนใจผมอีกต่อไป
แต่ว่านะ ผมรู้สึกขอบคุณที่ตัวเองเกิดมาหนัก 50 ก็คราวนี้ มันช่วยชีวิตผมไว้ได้มากเลย

“มึงควรจะปล่อยให้กูได้มีอนาคตที่สดใสกับเมียกับลูกนะ”

“หึ หึ หึ หึ หึ” พอผมพูดแบบนั้นอีกคนก็หัวเราะฝืดในลำคอทำท่าไล่สายตามองผมตั้งแต่หัวจรดรองเท้า



“เมื่อไหร่จะได้กินข้าวเย็น หิวแล้ว ...” เสียงจากคนที่นั่งเอนหลังพิงต้นไม้เล่นเกมส์ในโทรศัพท์มือถือดังมาเป็นพักๆ ผมเองก็รู้สึกหิวแล้วเหมือนกัน นาฬิกาข้อมือบอกเวลาเกือบบ่ายสามโมง แต่ท้องเริ่มร้องโครกครากเหมือนสามทุ่มอย่างไรอย่างนั้น อาจจะเป็นเพราะวันนี้เราใช้แรงงานกันเยอะเป็นพิเศษ

“มึงทำอะไรมั่งวะฟวย เห็นนอนกลิ้งไปกลิ้งมา หิวกับเขาด้วยเรอะ” ไอ้ปิ๊กที่กลับมาจากการไปเอาสกรูที่ยอดเขาอีกลูกเอ่ยแซว (คือมันไปนานมากจนผมนึกว่ากลิ้งตกเขาตายไปแล้ว) พร้อมกับยื่นขวดน้ำเปล่าแบบลิตรครึ่ง ซึ่งไม่ได้มีความเย็นอะไรเลยให้ผม

“กูพักเหนื่อยอยู่งายยย  โอ้โห ขอบคุณที่มีสัญญาณโทรศัพท์ตั้งขีดหนึ่งแหนะ” ฝ้ายที่ชูโทรศัพท์ขึ้นสุดแขนหันมาหาผม “มึงว่าวันนี้มีอะไรกิน เมื่อเที่ยงกูได้กินไก่ไปสองน่องไม่พอยาไส้เลย” 

ผมใช้กระดาษทรายถูไม้ส่วนที่เป็นหน้าชั้นพลางคิดไปด้วย “อื่อ... มีปลาทอด ตำขนุน น้ำพริก ผักต้ม น่าจะมีไข่ต้มด้วยนะ”

“อะไรคือตำขนุน”

“อาหารเหนือ เอาขนุนมาผัดกับหมู”

“หือ มั่วเปล่า รู้ได้ไงวะ”

“เก่ง”

“ถุย” ดูความป่าเถื่อนของผู้หญิงคนนี้ ...
“หน้าอย่างมึงอ่านะจูน เอาความจริง”

“น้องกิ๊ฟบอกกูเมื่อตอนเที่ยง” ผมบังเอิญเดินสวนกับน้องตอนไปเอาไม้เลยได้คุยกันนิดหน่อย

มันยกยิ้มหรี่ตามองผม “กิ๊ฟไหนตอบ”

“น้องกิ๊ฟที่ทำซุ้มวันลอยกระทงไง คนผมทอง ที่มึงให้กูเอาแฮมเบอร์เกอร์ไปส่งให้เขาวันนั้นอ่ะ”

“อ๋าาา น้องกิ๊ฟวิศวะปิโตร” ฟวยเดาะลิ้นมองผม ชี้มือชี้ไม้มาที่หน้าไปมา “สเป๊กมึงนี่หว่า ตัวเล็กๆบางๆ”

“เดี๋ยวนี้หัดจีบสาวแล้วเหรอน้องจูน ไม่ธรรมดาแหะ” ไอ้ปิ๊กว่า

“ร้ายนาจา”

“รู้จักกันเฉยๆ น้องเค้าชวนคุยเก่ง พวกมึงนี่ก็แม่ง” ผมแก้ แต่ก็รู้สึกร้อนที่หน้าอย่างเขินๆ เรื่องความสัมพันธ์เกี่ยวกับผู้หญิงผมแทบไม่มีเลย

ประสบการณ์ที่ผมเคยถูกหักอกตอนอนุบาลยังจำได้ชัดขึ้นใจ
เด็กผู้หญิงที่ผมปิ๊งตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนชื่อน้องเปย ที่เรียกน้องทั้งที่อายุเท่ากันเพราะเธอช่างตัวเล็กน่ารักดูอ่อนหวาน ผมทำเพื่อเธอทุกอย่างถึงขนาดเหลาดินสอให้เปยที่โต๊ะทุกเช้า แต่เปยกลับปฏิเสธความรักของผม เอาดินสอที่ผมเหลาให้ไปให้กับเด็กผู้ชายคนอื่นซะอย่างนั้น ผมเสียใจจนไม่เคยไปจีบผู้หญิงคนไหนอีกเลย

“ถ้าเค้าเอามึง น้ำท่วมดอยสุเทพแน่ๆกูว่า” ผมพยายามนึกตามคำพูดไอ้ปิ๊ก ตอนที่กำลังจะเก็ทคำพูดมันฟวยก็ดันเขย่าไหล่ขวาอย่างแรงจนตัวสั่น
“มึงๆ กูรู้แล้วนะว่าน้องออร่านวลๆคนนั้นชื่ออะไร”

“อะไรนวด” ปิ๊กทำหน้าเอ๋อเหรอ

“นวลจ้ะนวล”

“นวล เอ่าะ ผู้ชาย?”

“อือหึ” ฝ้ายเลิกสนใจไอ้ปิ๊กที่กลอกตาถอนหายใจใส่แล้วหันมายักคิ้วแบบเหนือกว่าใส่ผม “ชื่อรวย น้องเฮียเลิศปีห้าไง”
“ทำหน้างงอีก อย่าถามนะว่าเลิศไหน เพราะมันจะหยาบคายมาก ถาปัตหลักมีอยู่เลิศเดียวที่ขับเรนจ์โรเวอร์คันที่ดูไฮโซมาก”

พอพูดเลิศสถาปัตย์หลักผมก็นึกออกในทันที คนที่เป็นตัวเก็งเกียรตินิยม และอาจารย์ชอบเอางานพี่แกมาให้ดูบ่อยๆ

“ไม่ซิงแต่โสดจ้ะ กูนะก็ว่าทำไมผู้หญิงมันมากันเยอะจังว้า แหมะ เห็นผู้ชายหล่อหน่อยไม่ได้เลยค่ะ อยากจะสัมผัสตลอด”

“หล่อขนาดนั้นเลยเหรอ”

“มึงต้องไปเห็นเองนะปิ๊กนะ นี่ตอนแรกกูว่าจะไปจีบ แต่รู้สึกตัวเองแบบว่า ไม่คู่ควรกับน้องอ้ะ หน้าตาเขาเกินเอื้อมมาก อันรีชเอเบิล”

“อย่างมึงอ่ะฟวย ไม่คู่ควรกับใครทั้งนั้น จริงๆเชื่อกู”

“จ้าอีดอก”

“ฮ่าๆๆๆ”

“หัวเราะๆ ตลกพอละ มึงไปดูทีเขาทำครัวดิ๊ว่าใกล้เสร็จยัง ไปเร่งเลยก็ดี”

“ทำไมกู มึงโทรไปถามเอาก็ได้มั้ง”

“กูมีเบอร์ไหมล่ะ อีกอย่างมึงรู้จักน้องกิ๊ฟแล้วนี่ จูนไป บอกเขาว่าหิวจะตายอยู่แล้วรีบทำเร็วๆ” ฝ้ายรุนหลังเอ่ยเสียงงอแง “ถ้ามึงไม่ไปกูก็หิวอยู่อย่างนี้นะเว้ย”

“เออ ไปก็ได้”



มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ผมไม่เคยบอกใคร สเป๊กผมตั้งแต่เด็กชอบผู้หญิงที่ทำอาหารเก่ง มันทำให้ดูละมุนละไมเรียบร้อยและมีเสน่ห์

แต่ไม่มีใครเคยบอกผมเลยว่า ภาพความเป็นจริงกับภาพในจินตนาการมันมักจะตรงข้ามกันเสมอ


“มึงว่ารอไอ้รวยมาทอดดีป่ะ มันต้องใส่ตอนไหน”

“ใส่เลยกูว่ามันร้อนโอเคละ”

“หยา เดี๋ยวๆๆ ปลามันยังไม่สะเด็ดน้ำ ไอ้เหี้ย น้ำมันกระเด็น สัด อ๊ากกก”

“แม่มึง โอ้ย ไอ้ สัด โอ้ย”

น้องผู้หญิงที่ผมคุ้นหน้าแต่ไม่รู้ชื่อโยนฝาหม้อใส่กระทะดังเคร้ง น้องผมสั้นอีกคนร้องกรี๊ดกระโดดหลบปล่อยตะหลิวตกพื้น สบถ สบถ สบถ เป็นภาพที่ดับจินตนาการในวัยเด็กของผมหมดสิ้น


ผู้หญิงไม่ดูอ่อนหวานเลยสักนิดเวลาทำกับข้าว ผู้หญิงดูน่ากลัว

และน่ากลัวมากขึ้นไปอีกเมื่อพยายามจะยัดไข่ต้มทั้งลูกเข้าปาก แบบ เอ่อ  ...น้องกิ๊ฟ


หมดกันภาพจำของผม…


“จูนจูน เจอกันทีไรยืนบังทางทุกทีเลย” เสียงดังมาจากข้างท้ายทอยทำเอาผมสะดุ้งหันไปมอง “ขอผ่านไปหน่อยได้เปล่าครับ มันหนัก”

ไอ้น้องรวยยืนอุ้มตะกร้าขนาดกลางที่ข้างในบรรจุขนุนที่ปอกเปลือกออกแล้วลูกเล็กบ้างใหญ่บ้างเกือบเต็มตะกร้ายืนยิ้มระรื่นเกินเหตุอยู่

ผมรีบขยับหลบออกจากกรอบประตูให้น้องเดินเอาตะกร้าไปวางไว้บนตั่ง ตัวเองก็เดินตามมาดูด้วย ขนุนอ่อนที่ผ่านการล้างน้ำแล้วถูกเทลงรวมในถาด

“เอื้อก คึก แค่กๆ พี่จูนมาตั้งแต่ตอนไหน” น้องกิ๊ฟสำลักตาแดงหันมามองหน้าผม

“เมื่อกี้เอง พี่ฝ้ายให้มาเร่ง มันหิวจนงอแงอยู่ทางนู้น” ผมตอบน้องแต่ตาก็มองมือขาวของคนตรงหน้าที่สาละวนหยิบจับนู่นนี่ไปด้วย โอโห ท่าหั่นโคตรโปรเลย จะหยิบจะจับก็ดูคล่องไปหมด

“อยากทำเหรอ”
ผมพยักหน้า เด็กก็เดินไปหยิบเขียงกับมีดอีกอันมาให้ “อ่ะ ให้ลอง” ผมรับมีดมาถือ น้องเอาขนุนมาวางให้บนเขียง

“หั่นตามขวางนะครับ เดี๋ยวต้องเอาไปต้มอีกที” ผมพยักหน้ารับ ตั้งใจหั่นแบบที่น้องมันทำเมื่อกี้เป๊ะๆ

“ระวังด้วยมีดมันคม”

ช่วยกันหั่นแบบมืออาชีพไม่นานก็เสร็จ คนนั่งตรงข้ามเอื้อมมือมาดึงผมออกจากมุมปากให้แล้วผละไปเอาครกหินกับสาก

“เมื่อเช้าใครมาส่ง”

ผมเงยหน้ามองเด็กกำลังโกยพริกกับพวกหัวอะไรหลายอย่างลงครกและเริ่มตำทั้งหมดด้วยกัน “น้อง”

“ขนมจีบอร่อยมั้ย”

“อร่อย ดีที่ซื้อสูตรเจมา ถ้าแบบปกติพี่อด”

“หึ ก็ผมชอบไง …พี่จูน ดูใกล้ไปแล้ว เดี๋ยวพริกกระเด็นเข้าตา”

“ชอบกินเจเหรอ หรือกินมังสวิรัติ”

“ไม่ทั้งสอง”

“อ้าว”

“ที่บอกว่าชอบ ผมชอบพี่ครับ ไม่ได้ชอบขนมจีบ”

“แต่พี่ชอบขนมจีบนะ”



“พี่จูนตั้งสติ เงยหน้าขึ้นจากครกก่อน”
น้องหยุดมือ ผมเลยเงยหน้าขึ้นมอง อีกคนจ้องเข้ามาในตา




มันมาอีกแล้วไอ้รอยยิ้มจนตาหยี




“เมื่อกี้ผมบอกว่า ผม ชอบพี่จูน

ถ้ายังไม่มีแฟนขอจีบนะครับ”






“แก้มแดงๆนี่คือตกลง หรือเขิน”

.
.


ก ก็  ก็ถ้าเอามือเขี่ยแก้มกูขนาดนี้แล้วมึงจะขอเพื่ออะไร ไอ้รวย ไอ้เด็กแก่แดดดดด





“กิ๊ ฟ โทรศัพท์ มึงสั่นอ่ะ ใครโทรมาป้ะ”

“เอ้อ เอ อ”

“มึง ...ลอง กด ดู ซิ”

“อือ ใค ร ว้ า”


‘แชะ!’

“ชิบหายๆ อิโง่ ปิดเสียงกล้องซี่”





 :man1: tbc.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-06-2016 11:03:20 โดย made in june »

ออฟไลน์ magarons

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1045
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +68/-6
รุกแรงงงงง

ออฟไลน์ makone

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 322
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
จีบกันอย่างงี้เลยรึรวย 5555

ออฟไลน์ Moose

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1426
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
ชอบมากกกกก  น่ารักมากกกกก เขินแรงงงง ขำตอนสุดท้ายลืมปิดเสียงกล้อง เราก็เคยเป็น โป๊ะแรงมาก  5555555555555555

รอตอนต่อไปนะคะ  :pig4:  :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Starry[Blue]

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
น่ารักกกกก  :-[ :-[ :-[

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-6
 :laugh: จะแอบถ่ายน้องรวยกับพี่จูนเขาจีบกันดันลืมปิดเสียงกล้องซะได้
รอโอกาสแก้ตัวใหม่นะ

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1492
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-3

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5954
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-9
จูนตกลงเป็นแฟนกับน้องเลย เพราะน้องทำอาหารเป็น  :laugh:

ออฟไลน์ dukdikdukdik

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2687
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +233/-3
น่ารักมาก น้องรวยสเปกพี่จูนเลยนะ อิอิ

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-4
น้องรวยออกตัวแรง อย่างนี้พี่จูนจะรอดไหมเนี้ยะ

ออฟไลน์ nsai.ss

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 525
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
รวย รุ ก แ ร ง ! ! !

ออฟไลน์ panitanun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
ฮาตรงน้องรวยบอกพี่จูนตั้งสติ555555555
ชอบมากกกรอนะคะะ

ออฟไลน์ cinnsin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
พี่จูนแย่แน่งานนี้ ยกหัวใจให้น้องซะดีๆเถอะพี่ :impress2: :impress2:
ปล. ใครโทรมาเหรอออ? ลั่นมากกกกก 555555555  :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1358
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-43
ฮาเสียงกล้อง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ yang

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
555555555555555555555
น้องกิ๊ฟคือฮาาาาา

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2892
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-5
รุกอย่างเร็วอ่ะ

แต่กิ๊ฟอย่างฮาอ่ะ 555555 :mew4: :mew4:

ออฟไลน์ natt lUcky

  • อะโย่ อะเย่
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
น่ารักๆ พี่จูนน่ารัก

ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1307
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
น้องรวยรุกแบบแรงมาก พี่จูนเขินแรงเลย
ฮาน้องกิฟข่า

ออฟไลน์ นอนกินแรง

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1469
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-4
เขินก็เขิน ฮาก็ฮา อะโด่ไม่โปรเลยในการแอบถ่าย 555555 รออ่านน้า

ออฟไลน์ สตางค์

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 158
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
กรี๊ดดด มาต่อเถอะค่ะ ขอร้องงงง
ฮือออ เรื่องนี้มันดีต่อใจมากค่ะ
หลงรักความอึนของน้องจูนไปเต็มเปา
แต่ดูเดือนของตอนสุดท้าย /ล้องห้าย  :katai1:

ออฟไลน์ Pittabird

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 855
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
มาต่ออีกนะ. เรื่องนี้น่ารักสุดๆ.

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4014
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
เรื่องนี้น่ารักกกกกกกก
ไรท์กลับมาอัพต่อเถอะนะ
อยากอ่านต่อแล้ว
 :ling1: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ made in june

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
#3





‘เมื่อกี้ผมบอกว่า ผม ชอบพี่จูน ถ้ายังไม่มีแฟนขอจีบนะครับ’


‘แก้มแดงๆนี่คือตกลงหรือเขิน’


‘ไม่ให้จีบ’


‘ไม่เอา คิดก่อน คิดใหม่ พี่จะปฏิเสธทั้งที่หน้าแดงขนาดนี้ไม่ได้ดิ’


มันคืออะไรหือ มันคือการถามความสมัครใจกูจริงไหมเนี่ยไอ้เด็ก


‘บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้ดิ ชอบผู้หญิง เข้าใจไหมเนี่ย’


‘พี่คิดยัง?’ มันเลิกคิ้วใส่เว้ย!


‘นายเป็นเกย์หรือไงวะ มาขอจีบผู้ชายด้วยกันอยู่ได้’


‘ทำไมอ่ะ ผมแค่ชอบพี่เอง’


‘แต่พี่เป็นผู้ชายโว้ย ไม่ได้หรอก พี่มีไข่เข้าใจไหม’


‘เดี๋ยว พี่จูน ฮ่า พี่ พี่ทำหน้านิ่งแล้วพูดคำว่าไข่ออกมาแบบนี้ไม่ได้ดิ’


ผมถลึงตามองคนที่ขำจนตัวงอ เด็กกลั้นหัวเราะสูดหายใจเข้าเสียงดัง


‘ขอจีบนิดเดียวเอง หึ มีไข่ก็ไม่เป็นไร ผมก็มี’


‘นะครับ’


‘สัญญาว่าผมจะไม่ทำอะไรให้พี่ลำบากใจ ไว้ถ้าไม่ชอบพี่ค่อยบอกผมตอนไหนก็ได้’


‘พี่ไม่ต้องทำอะไรลำบากเลย ผมจีบพี่เดี๋ยวผมทำเอง’


‘นะ ได้ไหม’


‘นิ่งไม่ตอบแบบนี้ผมแปลว่าตกลงนะ’


ด้วยความตกใจผมเลยโพล่งประโยคหนึ่งออกไปอย่างไม่ทันคิดว่าเอากลับคืนมาไม่ได้แล้ว


‘เฮ้ย! จีบไม่ติดอย่ามาโทษนะเว้ย’


‘อ่าครับ’


‘พี่จูนไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก เชื่อผมมั้ย’


วินาทีนั้นที่รอยยิ้มกว้างทั้งตาทั้งปากฉายขึ้นบนใบหน้าเหมือนไร้เดียงสา ในหัวผมมีแต่คำว่า ซวย ซวย ซวย
เมื่อกี้ที่พูดคือมันหมายความได้ว่าผมตกลงให้มันจีบชัดๆ


… จูนมึงตาย มึงกากมาก





หลังจากทุกคนได้กินข้าวเย็นกันอย่างเอร็ดอร่อยเย็นย่ำค่ำแล้วก็ได้เวลาส่วนตัวสำหรับอาบน้ำพักผ่อนของวันสักที
ผมบิดตัวด้วยความเมื่อยขบระหว่างนั่งรอพวกผู้หญิงกลับมาจากลำธารต้นน้ำอยู่ในเต็นท์นอน
อากาศตอนนี้เย็นกำลังได้ที่ เอาโทรศัพท์มาเช็คอุณหภูมิก็ไม่ได้ ลำพังสัญญาณโทรศัพท์ยังติดๆดับๆ
สัญญาณอินเตอร์เน็ตอย่าพูดถึง ให้ผมประมาณคงสัก สิบหกสิบเจ็ดองศานี่แหละ


เหตุผลที่ต้องพากันไปอาบน้ำที่คลองต้นน้ำก็เพราะท่อน้ำใช้ในโรงเรียนมันดันมาแตกเอาตอนเย็นที่จะอาบน้ำกัน
ทั้งครูที่โรงเรียนทุกคนก็ต้องไปอาบน้ำที่นั่นกันหมด จะแบกน้ำมาใส่ห้องน้ำก็ไม่ไหวเพราะห้องน้ำเป็นพื้นที่เนิน
และไกลจากลำคลองมากพอสมควร เลยต้องไปพึ่งเอาแหล่งน้ำธรรมชาติแทน
โดยพวกเรามีการจัดการให้พวกผู้หญิงส่วนหนึ่งทยอยไปอาบก่อนเป็นกลุ่มๆ  แล้วพวกผู้ชายรอไปอาบรอบหลัง
แน่นอนว่ามันมีบางคนที่พอพลบค่ำอากาศเย็นก็ทำท่าจะลักไก่ไม่อาบน้ำ อย่างเช่นไอ้ปิ๊กเป็นต้น


ผมซึ่งปวดเมื่อยไปทั้งตัวนอนพะงาบๆเหมือนปลาตีนขาดโคลนอยู่ในเต็นท์


“ปิ๊ก ถ้าไปอาบน้ำปลุกด้วยนะ”


“เออ นอนไป ให้จูบขมับไหม”


“ขมับพ่อง” ผมถีบเพื่อนตัวโย่งไปที อีกคนหัวเราะร่วนด้วยความสนุกมากที่ได้แกล้ง
เป็นซาดิสม์ยังไงก็ไม่รู้นะเพื่อนผมเนี่ย



‘พี่จูนไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก เชื่อผมมั้ย’


เชื่อผมมั้ย


เชื่อผม


เชื่อ


ไม่ กูไม่เชื่อโว้ยยยย!


ว่าก็ว่าเถอะ ตอนนั้นผมเขินทำไมไม่เข้าใจตัวเองเลย ปากมีทำไมไม่ปฏิเสธมันไป
ปล่อยให้อีกคนพูดเองเออเองจนกลายเป็นแบบนั้นไปได้


ทำไมต้องหน้าร้อน


ไอ้จูนมึง... โอ้ย หงุดหงิดดดด


“มึงเป็นอะไร ปวดเยี่ยวก็ไปเยี่ยวดิ บิดไปบิดมาอยู่ได้”
ไอ้ปิ๊กที่นอนเล่นเกมส์ในพีเอสพีอยู่ข้างๆเอาเท้าใหญ่เท่าใบพายของมันเขี่ยผม


“ไม่ได้ปวด ไม่ได้เป็นไร มึงเบาเสียงเกมดิ๊ กูรำคาญ จะนอน”


“อ่า โอเคๆ กินปลาทูแล้วดุเว้ย”




ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน มาสะดุ้งตัวตื่นอีกทีก็ตอนที่ข้างนอกแดดร่มแล้ว 
แสงสีส้มสะหลัวจากภายนอกส่องเข้ามาเห็นเงาตะคุ่มๆจากข้างนอกเต็นท์
ผมกระวีกระวาดควานโทรศัพท์มากดดูนาฬิกาเพิ่งจะ6โมงเย็นกับอีก2นาทีก็โล่งใจ
ส่วนไอ้ปิ๊กนั้นอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วพร้อมกองหมอนและผ้าห่มของมัน


“จูน...”


“จูน”


ตอนแรกผมนึกว่าหูแว่ว พอลองฟังดีๆกลายเป็นเสียงกระซิบแหบพร่ามาจากเงาหน้าเต็นท์
เสียงโรคจิตแม้ไม่ได้เห็นตัวก็รู้ว่าเป็นใคร


“ไอ้จูน...”


“มีไร”


“มึงหลับหรือตาย กูเรียกตั้งนาน” ดูคำพูดคำจาฝ้ายดิ


“นี่มันเต็นท์ผู้ชายมาทำอะไรแถวนี้”


“เพราะเต็นท์ผู้ชายนี่แหละกูถึงมา จูนมึงเอายากันยุงมาไหม เอามายืมบ้าง”


“ไอ้ปิ๊กมันหายไปไหนก็ไม่รู้”


“กูรู้ มันเล่นไพ่อยู่เต็นท์พวกไอ้อ๋านู่น มึงจะออกมาได้ยัง”


“แป้ปนะ”


“งุ่มง่ามอยู่ได้ เร็วๆ”

 
ผมรีบคว้าขันสบู่แปรงสีฟันมาถือไว้แล้วรีบรูดซิปเต็นท์ออกทันทีไม่ให้โดนด่าเป็นครั้งที่สอง


“แก้ผ้าทำไมเนี่ย แล้วไปเอาผ้าขาวม้ามาจากไหน มึงนี่ดูกลมกลืนกับอะไรแบบนี้ดีเนอะ”
ฝ้ายรับชวดสเปรย์ฉีดกันยุงไปฉีดเจื้อยแจ้วถามผมง


ก่อนที่ใครจะเข้าใจผิดว่าผมมาทำอนาจารกลางป่ากลางเขา
ตอนนี้ผมใส่เสื้อกล้ามตราห่านตัวที่ใช้ใส่ซับใน กับท่อนล่างนุ่งผ้าขาวม้าของพ่อ
ที่แจนใส่กระเป๋ามาให้เหมือนมีญาณทิพย์ว่าจะต้องได้ใช้ปกปิดมิดชิดพอสมควร
ไม่ได้โป๊เปลือยแบบที่ฝ้ายมันกล่าวแต่ประการใด


“เดี๋ยวจะไปอาบน้ำยังไม่ได้อาบน้ำเลย”


คนฟังทำตามองบนใส่ผม “ไอ้เอ๋อฟ้าจะมืดแล้วอาบตอนนี้ไข่แข็งพอดี”


“เอ้า เขิน พูดแค่นี้ก็เขิน ทำมะๆ เซนซิทีฟกับ ไข่ เหรอมึง”


ฝ้ายแม่งงงง


“อ้ะ ขอบใจมาก กูไปละ นัดไปเม้าท์มอยหอยสังข์กับพวกอิจ๋า เดี๋ยวมันจะรอ”


พอได้สมใจเค้าก็วิ่งจู้ดไปเลย
ผมรวบผ้าขนหนูกับขันใส่อุปกรณ์อาบน้ำเดินออกมาจากโซนกางเต็นท์ตามทางเดินจากดินเส้นแคบๆไปที่ลำคลอง


“พี่จูน! อาบน้ำหรอพี่ ป่ะ อาบพร้อมกันๆ” กลุ่มเด็กปีสองน้องในภาคกวักมือเรียกผมเลยเดินไปพร้อมกับพวกมัน


“ทำไมมาอาบตอนนี้อ่ะ”


“หลับเพลิน พี่ล่ะ”


“พอกัน”



“ว้าย ผู้ชายแก้ผ้า อูยย ขาวๆๆ” ผู้หญิงกลุ่มใหญ่ที่กำลังตากผ้าอยู่ชี้ชวนกันมองมาทางพวกเรา
เล่นเอาผมรีบก้มหน้างุดเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งเร็วๆแทน แว่วเสียงหัวเราะคิกคักมาตามลมฟังดูสะท้านหัวใจยิ่งนัก


“ผู้หญิงสมัยนี้แม่งน่ากลัว”


เออ พี่เห็นด้วยกับเอ็ง



คลองที่ผมว่านั่นเรียกว่าลำธารธรรมชาติดูจะเข้ากับสภาพจริงมากกว่า
มีสะพานทอดยาวเป็นทางเดินทำจากไม้ไผ่ส่งเสียงแกรกกรากเหมือนจะหักอยู่ใต้ฝ่าเท้า
น้ำใสแจ๋วมีปลาตัวเล็กๆว่ายวนอยู่บนผิวน้ำ 
ต้นไม้รายรอบทำให้ทั้งบริเวณดูร่มรื่นเหมือนฉากในหนังระเบิดภูเขาเผากระท่อมของคุณฉลองที่เคยดูสมัยตอนเด็ก
ตื่นเต้นดีว่าอาบๆน้ำอยู่จะมีเสือหรือตัวอะไรโผล่มางาบมั้ย


ผมนั่งลงลองเอาเท้าแหย่ๆน้ำดูขนงี้ลุกซู่ขึ้นมาเลยจะบอกก็ไม่ทัน
ไอ้พวกน้องสามสี่คนที่มาด้วยกันกระโดดตู้มลงไปนู่นแล้วง


“กรี๊ดดดด เย็นไข่สัด” เด็กผู้ชาย เอ่อ  กรี๊ด?


“ไอ้วินรับไปคลื่นกัมปนาท ย้ากก”


“ไอ้ห่าน้ำเข้าจมูก จะเล่นใช่ไหมมึง ได้ไอ้สัดได้”


“กรี๊ดดด”


ผมมองไอ้พวกน้องปี2โตแต่ตัวเล่นกดหัวกันลงน้ำอย่าสนุกสนานเหมือนเด็กๆอย่างปลงๆ
เมื่อพอใจแล้วก็วางขันใส่บรรดาอุปกรณ์ในการอาบน้ำลงบนขอบสะพาน
หย่อนขาลงนั่งเท้าแช่น้ำ เพื่อให้ร่างกายปรับอุณหภูมิ เอาขันจ้วงตักน้ำขึ้นมาล้างหน้าล้างตา
บีบโฟมยี่ห้อภาษาญี่ปุ่นที่แจนเตรียมให้ใส่มือแล้วเอามือถูๆจนเป็นฟองแล้วโปะเข้าที่หน้า
ขัดๆถูๆให้สะอาด พอขัดถูหน้าจนพอใจคิดว่าสะอาดดีแล้วก็วักน้ำขึ้นมาล้างหน้า
ขั้นตอนนี้ควรจะหลับตาไว้ถ้าไม่อยากได้แสบ


เสร็จแล้วก็ไถตัวลงน้ำ ความลึกระดับเลยอกขึ้นมานิดหน่อย
ตักน้ำรดศีรษะแล้วชะโลมแชมพูขวดสีชมพูกลิ่นน่ากินที่แจนก็เป็นคนเลือกให้อีก คนให้ทั่วศีรษะแล้วขยี้เบาๆ


อา ผมชอบเวลานี้จัง
เหมือนความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าที่ผจญมาทั้งวันค่อยถูกชำระออกไปทีละนิด
วันนี้ผมทำอะไรบ้างนะ นั่งรถกระบะบนทางวิบากเข้าไปเอาไม้ในเมือง ยกเสา  แบกถังสี แบกไม้ เลื่อยไม้ตอกไม้
ทำแทบจะทุกอย่างที่มนุษย์ผู้ชายสามารถทำได้ กล้ามเนื้อตรงบ่างี้ตึงไปหมดเลย


“จูนจูน ติดต่อญาณแม่อีกแล้ว”


ผมลืมตาหันขวับทันที
น้องรวยมันนั่งตาแป๋วบนสะพานข้างผมตั้งแต่เมื่อไหร่ คนหรือผีวะเนี่ย อยู่ดีๆโผล่มาเงียบแบบนี้ได้เหรอ


“มาตั้งแต่ตอนไหนวะเนี่ย!”
ผมกวาดมองท่าทางผมเปียกหมาดๆ
ไม่มีผ้าขนหนูหรืออุปกรณ์อาบน้ำอื่นก็สำนึกได้เองว่าเด็กคงจะอาบน้ำเสร็จไปแล้วเรียบร้อย
ทำไมยังมาเพ่นพ่านแถวนี้อีกล่ะนี่?


“มาตั้งแต่พี่ยิ้มงึมๆงำๆกับตัวเองนั่นอ่ะครับ” เด็กยิ้มล้อเลียน “ไม่เคยอาบน้ำคลองหรือไง”


“เคย”


“อ้อครับ ถึงว่าดูไม่ตื่นเต้นเนอะ เสียดายที่ไม่ได้พกห่วงยางมา”


“กวนตีนละๆ”


ผมแยกเขี้ยวทำท่ามะเหงกใส่ เด็กก็หัวเราะตาหยีแจกบรรยากาศสดใสกลับมา


เป็นยิ้มที่ทำอะไรมันไม่ได้เลย ไร้ซึ่งความสะทกสะท้าน


“ผมช่วยสระผมไหม”


“ไม่อ่ะ ทำเองได้”


 “ผมสระผมเก่งนะ นวดศีรษะได้ด้วย เคยนวดให้ตาบ่อยๆ”


“ไม่เป็นไร ชอบแบบสระเองมากกว่า”


“โห ท่าทางระวังตัวนั่นอะไรอ่ะ”


“ผมไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย”


“พี่จูนอย่าไปไกล ตรงกลางมันลึก”


ปล่อยเด็กเจื้อยแจ้วไปคนเดียว
เงียบไปได้พัก เสียงชวนคุยก็มาอีก


“พรุ่งนี้เช้าพี่อยากกินอะไร”


“อะไรก็กินได้”


ยาสระผมยี่ห้อนี้หอมจังเลย ผมชอบมาก น้องแจนนี่มือโปรของแท้
ผมใช้วิธีเอียงคอไปด้านหลังให้ศีรษะแช่น้ำแล้วขยี้ๆล้างฟองออกจนหมด


“กินได้แน่นะ”


“อือ”


“เนื้อก็กินได้เหรอ”


“ไก่ด้วยอ่ะนะ”


จิ๊


“วอแวทำไมเนี่ย!” ผมตะโกนใส่ไอ้คนที่มันนั่งเกยคางกับราวสะพานมองมา


“ฮ่าๆ พี่หน้าแดงไปถึงหูแล้วรู้มั้ย”


“แก้มแดงแจ๋เลย”


“ก็ใครใช้ให้มึงแก้ผ้าโชว์หัวนมนุ่งแต่กางเกงมานั่งพูดแจ้วๆจ้องหน้าคนอื่นอยู่ตรงนี้ล่ะวะ ไม่รู้จักอายบ้างเรอะ”


ว่าจะไม่ด่าแล้วนะ


“เอ้า มีไข่เหมือนกันอายอะไรอ่ะ”


“ไอ้นั่น ไอ้นี่ ก็มีเหมือนๆกัน”
ทำท่าไอ้นั่น ชี้ไปที่เม็ดสีแดงบนหน้าอก และไอ้นี่ ชี้ไปที่เป้ากางเกงตัวเองประกอบ
ด้วยหน้าตากวนเส้นประสาทเบื้องล่าง


มึง อย่าอยู่เลยมึงไอ้น้องรวย ไอ้เด็กผีบ้า

ผมจ้วงตักน้ำขึ้นมาได้เต็มขันก็สาดโครมไปที่คนผิวสว่างออร่าที่นั่งยิ้มอยู่บนสะพาน
ที่ตั้งใจคือกะจะให้แค่น้ำที่ปลิวแต่สงสัยหนักมือไปหน่อยขันเลยบินไปด้วย


โพละ


“โอ้ย!”


เต็มๆที่หน้าเลยแหละ


“สม”


“รังแกเด็กนี่”


“เด็กโข่งสิไม่ว่า”


“คอนแทคเลนส์หลุดเลย” เด็กขยี้ตา หัวหูเปียกไปหมด


“พูดว่าอะไรนะ”


“คอนแทคเลนส์ผมหลุด”
“มองไม่เห็น”


อ้าวเวร ผมรีบล้างสบู่ออกจากตัวว่ายไปเกาะสะพานไม้ไผ่ที่เด็กนั่งหย่อนขาลูบหน้าลูบตาอยู่ ตางี้เริ่มแดง หน้าผากขาวที่โดนขันฟาดขึ้นเป็นรอยแดงอย่างชัดเจน
ใครเห็นก็คงบอกว่าน่าสงสาร
กลายเป็นคดีรังแกเด็กจริงๆด้วยคราวนี้ไอ้จูน


“ไหนดูหน่อย มืออยู่เฉยๆ อย่าขยี้ดิ เช็ดหน้าก่อน”

ผมคว้าเอาผ้าขนหนูตัวเองเช็ดหน้าให้น้อง ระวังไม่ให้ไปโดนรอยแดงที่หน้าผาก รอยเป็นปื้นใหญ่ ก็เห็นใส่รีสแบนด์เขาชนไก่ แสดงว่าต้องเคยเรียนรด.มาดิ ทำไมผิวขาวบางขนาดนี้ล่ะ
โดนอะไรนิดอะไรหน่อยไม่ได้เลย


“มองไม่เห็นเลยหรอ ใกล้ขนาดนี้พอเห็นไหม”


เด็กส่ายหน้า ผมขยับเข้าไปชิดอีก


“ใกล้เท่านี้อ่ะ”


ยังคงส่ายหน้า นี่ก็ใกล้แบบโคตรใกล้แล้วนะ สายตาสั้นหรือตาบอดเนี่ยเอ็ง


“เห็นยัง”


“เบลอ หน่อยๆ”


เชื่อว่าจริงๆคงเบลอมากเลยแหละเพราะสายตามองลอกแลกเหมือนหาจุดโฟกัสไม่เจอนั้นอ่ะ
ผมได้ยินความคิดด้านสำนึกดีของตัวเองตำหนิเป็นเสียงน้องแจนว่า ‘อายุก็เยอะกว่า เล่นอะไรไม่รู้เรื่องเลยเนี่ย ทำลูกคนอื่นเขาหัวแตกจะว่ายังไง’
หน้าหดเหลือสองนิ้วเลยสิทีนี้


“ขอโทษนะเว้ย พี่ทำแรงเกินอ่ะ”


ผมกล่าวขอโทษ เด็กฟังก็อมยิ้ม


นี่ก็ชาวซาดิสม์อีกคนหรือไงวะ ได้เจ็บแล้วหน้าระรื่นเนี่ย


“ตลกอะไร รู้สึกผิดจริงๆนะเว้ย เมื่อกี้ก็ตั้งใจอ่ะ แต่ว่าไม่ได้ตั้งใจขนาดนั้น”


“เดี๋ยวๆ สรุปคือตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ”


“ก็ตั้งใจจะสาดน้ำไง แต่ไม่ได้คิดว่าใส่คอนแทคเลนส์และจะทำคอนแทคเลนส์หลุด แล้วไม่ได้ตั้งใจให้ขันไปฟาดโดนหัว”


“พี่จูนใจเย็น ไม่เป็นไรหรอกครับ ไม่ได้โกรธ เล่นกันเฉยๆนี่นา ผมไม่ได้เจ็บอะไรขนาดนั้น”


“ไม่เจ็บจริงดิ”


“จริงครับ”


ดี ไม่เจ็บก็ไม่เจ็บ เป็นลูกผู้ชายต้องอดทน


“แถมเวลาพี่จูนโกรธก็น่ารักซะขนาดนี้...จะอดใจไม่แกล้งยังไงไหว”


“พูดว่าอะไรนะ”


“ผมถามว่า พี่จูน เวลากี่โมงแล้วตอนนี้ เดี๋ยวค่ำมองไม่เห็นทาง จะเดินกลับไม่ไหว”


“เอ่อ หลายโมงมั้ง” ไม่มีนาฬิกาจะรู้เหรอ


“หึ หึ  ครับ หลายโมงก็หลายโมง”


ผมดึงตัวเองขึ้นบนสะพานรวบเก็บของใช้ทั้งหมดของตัวเองใส่ขันคว้าเอาผ้าขนหนูมาพันห่มตัวไว้
พอดีตาเหลือบไปเห็นดอกไม้สีแดงวางอยู่บนรองเท้าแตะที่ผมถอดเอาไว้พอดี


“ดอกอะไร ของนายเหรอ”


“ของพี่”


“เอ้ย ไม่ใช่ พี่ไม่ได้เก็บมานะ ของใครก็ไม่รู้”


“ผมเก็บมาเองแหละ” “เอามาให้พี่เลยเป็นของพี่ไง”


ผมนึกตามคำพูด เออ จริงของมัน ถ้าให้ผมก็คงเป็นของผมสิ


“งั้นก็ขอบใจนะ” ผมก้มมองดอกไม้สีแดงดอกเล็กๆมีเกสรยาวออกมาจากกลีบดอกที่รวมเป็นช่อทรงกลมในมือ
หน้าตาแปลกประหลาดที่ผมไม่รู้จักชื่อ ไม่เคยเห็นมาก่อน สวยดี ผมชอบ แต่ไม่ได้ชอบมากขนาดนั้นนะ ชอบนิดๆ


“รู้มั้ยว่าชื่อดอกไม้อะไร”


“รู้”


“ชื่ออะไร”


“ไม่บอก”


“อ้าว”

สาบานว่าไอ้ท่ายิ้มแจกบรรยากาศสดใสตรงหน้าที่ผมเห็นมันดูเจ้าเล่ห์แสนกลขึ้นมา

“อยากรู้ต้องไปหาเอง”


เอออ ไม่อยากรู้ก็ได้โว้ย


“ป่ะ ไปยัง”


“รวย  เดินนำนั่นมองเห็นทางเหรอ” ผมทักเด็กเลยชะงัก


“เห็นลางๆ” “เอะ เจ็บหน้าผากยังไงไม่รู้ เหมือนหัวจะโน”


“เดี๋ยวกลับไปใส่ยาให้ เดินตามอย่างเดียวพอ” ผมพูดไปแบบนั้นน้องคว้ามือผมไปจับเองอย่างแน่นเลยนะ ไม่รอให้พูดจบหรอก


“มือพี่จูนเล็กจัง...ไม่แบกผมหน่อยเหรอ” ได้คืบจะเอาศอกแน่ะ


“สายตาสั้นหรือขาขาด”


“หึหึ  ขาผมยังอยู่ครับ แค่อยากขี่หลังเหมือนในละครเฉยๆ”


“ตัวใหญ่ขนาดนี้แบกได้ก็ยอดมนุษย์แล้ว”


ผมแยกเขี้ยวใส่ มืออีกข้างน้องก็มาวางแหมะลงบนหัว
ผมปัดออก มันก็เอามาวางใหม่แถมหัวเราะหึหึใส่ด้วย



“นี่ต้องบอกกี่ครั้งว่าอายุมากกว่าเนี่ย!”



“อ้าว เหรอครับ”



“เออดิ”
.
.
.
.
.
.
.
“...แล้วทำไมขนาดโลกทั้งใบของผม พี่จูนถึงแบกไหวอ่ะ”








จบภาค "ฤดูหนาว"




----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


โลกทั้งใบให้นายคนเดียว วอแวแบบนี้คือวอนโดนอีกขันใช่ไหม 555
น้องวินเดือนมอกับผองเพื่อนปี2ยังจำเป็นอยู่เปล่านะ ได้ออกแป้ปเดียวเอง
*หน้าตาดอกไม้ที่น้องรวยให้พี่จูนเป็นแบบนี้ ชื่อดอก รักแรกพบ พี่จูนจะรู้จักมั้ยน้อ


สุดท้ายขอโทษที่ให้รอนานนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน
สุขสันต์วันฝนตกค่ะ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-06-2016 11:48:33 โดย made in june »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-7

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด