EGvsMTเฮดว้ากตัวร้ายปะทะวินัยเจ้าระเบียบ วันสุดท้ายP.27[วิศวะVsเทคนิคฯ]อัพ21/5จบ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: EGvsMTเฮดว้ากตัวร้ายปะทะวินัยเจ้าระเบียบ วันสุดท้ายP.27[วิศวะVsเทคนิคฯ]อัพ21/5จบ  (อ่าน 254878 ครั้ง)

ออฟไลน์ Psycho

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 388
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1

ออฟไลน์ Ta_ii

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 329
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
ถ้าวันเกิดหวานขนาดนี้ :hao3: :hao3:
ลมหนาวบอกว่า วันเกิดของหวานนิดนึงค่ะ ^^

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
วันที่เจ็ด
วันประชุม

ตอนเช้าของวันนี้มีเรียกประชุมประธานของทุกคณะ เพื่อวางแผนงานเฟรชชี่ไนท์ ผมโดนขุดขึ้นมาจากที่นอนอันแสนสุขในวันหยุดที่หาได้ยากยิ่งด้วยมือของเพื่อนที่เป็นประธาน เพื่อมาร่วมประชุมด้วย

ไม่ถง ไม่ถามกันสักคำว่าอยากมาไหม เมื่อคืนผมประชุมวินัยรวมกับพวกวิศวะไปค่อนคืน ทำการบ้านที่อาจารย์เตี๊ยมกันสั่งมาถล่มนักศึกษาอีก เพิ่งได้นอนไปพักเดียวเอง

อยากบอกเหลือเกินว่า... ง่วงอย่างแรง

แต่งานคืองานครับ ต้องทำ ยิ่งเป็นงานของคณะยิ่งห้ามปฏิเสธ ชีวิตนึงของคนเราจะได้ทำสิ่งพวกนี้สักกี่ครั้งกันครับ ถ้ามีโอกาสต้องทำเอาไว้ก่อน

อ๊ะ อย่าคิดว่าพอเรียนจบ จะเรียนต่อค่อยทำกิจกรรมก็ได้ มันไม่เหมือนกันแล้วนะครับ เอ้า ก็ถ้าเราเรียนจบไป มาเรียนปีหนึ่งในคณะอื่นใหม่ เราไม่ต้องรับน้องแล้ว ไม่ต้องเข้ากิจกรรมก็ได้ รุ่นพี่พวกคุณไม่มีทางมาว่าหรอกครับ ในเมื่อคุณอายุมากกว่าพี่ปีโตของพวกเขาซะอีก และถึงคุณจะเข้าร่วมกิจกรรม พวกเขาก็ไม่กล้าพอที่จะมาทำอะไรคุณแล้วด้วย เสียประสบการณ์ดี ๆ ไปเล่า ๆ

เพราะฉะนั้น ลมหนาว นายควรจะโงหัวขึ้นจากโต๊ะที่ฟุบหลับอยู่ได้แล้ว ไม่ต้องรั้งเวลาให้ตัวขี้เกียจเกาะหนากว่าเดิม!

"เรามาเริ่มประชุมกันเลยดีกว่านะครับ"พี่เอิ้น ประธานสโมของมหาวิทยาลัยเปิดการประชุมขึ้น หลังจากที่คนมากันครบองค์ประชุม วันนี้เฮดวินัยของแต่ละคณะมากันครบเลยแหะ...

ผมว่ามันชักจะยังไง ๆ แล้วแหละ ปกติอาจจะมีมาร่วมประชุมบ้าง แต่ไม่เคยมากันเยอะขนาดนี้เลย โดยเฉพาะพวกศิลปกรรมที่ปกติวินัยของพวกนั้นจะไม่เคยมาเลยสักครั้ง

"ในคืนของเฟรชชี่ไนท์ นอกจากจะประกวดดาวเดือนรอบสุดท้ายแล้ว เราจะมีการแสดงจาก X-band"ก็ฟังดูเหมือนทุกปีนี่น่า "และการแสดงพิเศษจากตัวแทนวินัยทุกคณะด้วย"

"แบบนั้นจะดีแน่เหรอครับ พี่เอิ้น ยังไม่ได้ปลดวินัยแบบนี้"ผมค้านทันทีเมื่อได้ยิน มันไม่ควรทำแบบนี้ "แทนที่จะประทับใจกัน มันจะกลายเป็นว่าวินัยทุกคนปั่นหัวน้อง และกลายเป็นตัวตลกของน้องทุกคน ทุกอย่างที่ทำมาจะเสียเปล่าทั้งหมดเลยนะครับ"

"ปีนี้เราไม่ได้เชิญศิลปินมาเล่นดนตรี เพราะอย่างนั้นจึงต้องมีการแสดงพิเศษขึ้นแทน"พี่เอิ้นอธิบายอย่างใจเย็น โอเค ต้องการสิ่งพิเศษในงาน แต่มันต้องไม่ใช่เรื่องนี้สิ "พี่คิดว่าการแสดงของเหล่าวินัยนี่เป็นสิ่งพิเศษแล้วก็เซอไพรซ์ที่สุดแล้วนะ"

"มันเซอร์ไพรซ์ก็จริงครับ แต่นั่นมันก็จะทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ทุกคนอยากมอบให้น้องนั้นสูญเปล่าไป ผมคิดว่าทุกคนคงไม่อยากให้สิ่งที่ทุ่มเททำกันมาตลอดวันหยุดที่ผ่านมานั้นล้มเหลวไปเพียงเพราะการแสดงไม่กี่นาทีนะครับ"พี่คิน เฮดวินัยของคณะแพทย์เอ่ยปากค้านขึ้นบ้าง "พวกผมไม่อยากให้ความพยายามของวินัยทุกคนที่ผ่านมากลายเป็นเรื่องล้อเล่นที่ร้ายกาจหรอกนะครับ"

"สิ่งที่สืบทอดต่อกันมารุ่นสู่รุ่น นับตั้งแต่เปิดมหาวิทยาลัยมา จะมาเสียในมือของพวกเราไม่ได้นะครับ"พายุสวมบทขรึมจ้องตากับพี่เอิ้น วินัยของทุกคณะค้านกันเต็มที่อย่างไม่ยอมเด็ด ๆ

"เอาอย่างนี้ไหมครับ ให้ตัวแทนของแต่ละคณะมาแสดง แต่ให้วินัยเป็นคนร้องเพลงประกอบ"พี่ทิวหาทางออกตรงกลางมาเสนอ อ่อ ผมยังไม่ได้บอกใช่ไหมครับว่าพี่ทิวไผ่เป็นประธานคณะแพทย์ เลยมานั่งประชุมด้วยกัน "แล้วค่อยให้แต่ละคณะไปเฉลยตอนปลดวินัยเอาก็ได้นะครับ"

คนในที่ประชุมกันไปซุบซิบพูดคุยถามความเห็นกัน ดู ๆ แล้วก็น่าจะเห็นด้วยกันเป็นส่วนใหญ่ มันอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดก็ได้

ส่วนตัวผมไม่ค้านอะไรหรอกครับ ตราบใดที่มันไม่กระทบต่อภาพลักษณ์ของชาววินัยอย่างพวกเรา ตราบใดที่ยังไม่ปลด ผมก็ไม่อยากให้ทุกอย่างที่ทำมามันดูเป็นเรื่องตลกที่จัดฉากขึ้นมา

"งั้นทำเป็นแนวละครเพลง เล่นไปตามเนื้อเพลงแล้วกัน"สุดท้ายพี่เอิ้นก็ยอมตกลงโดยดี ไม่ต้องเปลืองน้ำลายมาก เยี่ยม "ส่วนเพลงให้แต่ละคณะส่งมาให้ผมพรุ่งนี้นะครับ ผมขอรายชื่อตัวแทนที่จะขึ้นมาแสดงด้วยในเย็นวันนี้ ส่วนรายชื่อคนร้องขอพร้อมกับเพลงครับ"

เหล่าประธานคณะทั้งหลายก้มลงจดยุกยิกรับคำสั่งจากประธานสโมกันไป

ผมต้องหาคนไปร้องเพลงเหรอเนี่ย... เอาใครไปร้องดีวะ

การประชุมเป็นไปอย่างราบรื่นมากขึ้น เมื่ออะไร ๆ มันลงตัว ยกประโยชน์ให้พี่ชายสุดที่รักของผมอย่างพี่ทิวไผ่เลยครับงานนี้

“หนาว ๆ”คิดถึงพี่ทิว พี่ทิวก็ทัก พร้อมกับยกมือถือที่เปิดหน้าไลน์ เอาไว้ให้ผมดู จะให้ผมเป็นไลน์ไปทำไมกันล่ะเนี่ย

Tewpai : หนาว ร้องเพลงคู่กับพี่ไหม

Wind : เขาให้วินัยร้องกันเองไม่ใช่เหรอครับพี่

Tewpai : ไม่เป็นไร พี่จัดการได้

Wind : หนาวตามใจพี่นะ

Tewpai : งั้นเอาตามนี้นะ



ผมปิดไลน์ลงแล้วหันไปมองหน้าพี่คณะแพทย์ยิ้ม ๆ พี่ทิวก็ยิ้มกลับมาเหมือนกัน แต่ตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปเห็นหน้าบูด ๆ ของว๊ากคู่อริ...

ได้ข่าวว่าก่อนหน้ายังยิ้ม ๆ อยู่เลย มาทำหน้าบ่ง หน้าบูดอะไรของมันวะ

ช่าง ไม่เกี่ยวกับผม

ถึงแม้ว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างไม่ติดขัด แต่การประชุมครั้งนี้กว่าจะเลิกก็ล่อไปซะเกือบเที่ยง ผมที่กินข้าวเช้ามาเท่าตูดมด แทบท้องกิ่ว ยังดีที่มีน้ำให้ดื่มจนปวดฉี่ประทังไว้

“หิวข้าวเหรอหนาว”พี่ทิวเดินมาหาผมที่นั่งหมดแรงไม่ยอมลุกขึ้นจากเก้าอี้ “พี่มีหนมปังหมูหยองอยู่ กินก่อนไหม หรือจะไปกินข้าวกันเลย”

“หนมปัง...”ผมครางตอบเบา ๆ หมดแรงของแท้ครับ เมื่อวานคึก ไปวิ่งออกกำลังกายที่สวนหย่อมในม. ก่อนจะไปตีแบตกับเพื่อน แล้วกินข้าวนิดเดียว

พี่ชายคณะแพทย์ของผมยิ้มขำแล้วหยิบเอาขนมปังหมูหยองในกระเป๋ามายื่นให้ ซึ่งผมก็รับมากินแต่โดยดี... โดยไม่ชวนพี่เขากิน

ตึก ตึก ปึ้ง ปั้ง

เชี่ย!!ทั้งผมทั้งพี่ทิวสะดุ้งโหยงหันไปมองเห็นหลังไว ๆ ของวินัยคู่อริ เป็นบ้าอะไรของมันก็ไม่รู้ เดี๋ยวก็ทำหน้าบูด เดี๋ยวก็ทำเสียงดัง...

ไร้มารยาทชะมัด

ผมมองตามแผ่นหลังกว้างไปจนลับสายตาด้วยความหงุดหงิด แต่ที่มากกว่านั้นคือความสงสัย... ก็รู้กันใช่ไหมครับว่าคณะของเราไม่ถูกกัน แน่นอนว่าคนในคณะหลายส่วนย่อมไม่ถูกกันด้วย และยิ่งไม่ถูกกันจะคอยสังเกตและจับผิดกันเสมอ

ตั้งแต่เห็นกันมาปีนี้ปีที่สาม... ผมไม่เคยเห็นมันปึงปังแบบนี้

เลือดจะไปลมจะมาหรือไงวะ

นั่งแทะขนมปังไปคิดไป มันน่าสงสัยนิครับ ถึงจะไม่ชอบหน้ากัน แต่ใช่ว่าผมจะไม่รู้นิสัยมันนิ... ตรงข้าม ผมรู้จักมันดีพอ ๆ กับที่มันรู้จักผมนั่นแหละ หมอนั่นมันไม่ใช่คนแบบนี้ ถึงจะกวนประสาท แต่เป็นคนที่ใจเย็นเอาเรื่องคนนึงเหมือนกัน ไม่เคยเห็นมันวู่วามทำอะไร

“คิดอะไรอยู่น่ะหนาว”พี่ทิวที่ยืนพิงโต๊ะอยู่ข้าง ๆ ผม และโดนผมลืมไปชั่วคราวเอ่ยถามขึ้น “จะแทะถุงพลาสติกหรือไงเรา”

ผมก้มลงไปมองของมือ... เห็นแต่ถุงใส ๆ มี่อดีตเคยท่อของอยู่ในนั้น อ่าว หมดตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ... ผมมัวแต่คิดอะไรอยู่เนี่ย

“หนาวมีเพลงอะไรที่อยากร้องไหม”พี่ทิวถามขึ้นระหว่างที่พวกเราเดินออกจากห้องประชุมกัน แขวนท้องที่ยังโหยหาอาหารไปกินต่อที่โรงอาหาร

“ไม่มีนะครับพี่ พี่ก็รู้ ผมไม่ค่อยชอบร้องเพลง”ใช่ครับ ผมจะร้องเพลงเมื่อมีเหตุให้ต้องร้อง หรือในโอกาสสำคัญเท่านั้น
ไม่อยากโชว์เสียงสุดแสนจะเป็ดโดนแหนบดึงขนของผมสักเท่าไหร่หรอก...

“หนาวนี่นะ ร้องออกจะดี ดันคิดว่าตัวเองเสียงแย่”มือหนายื่นมาผลักหัวผมเบา ๆ บางทีผมก็คิดนะ... ว่าอย่าให้ผมสูงเป็นเสาไฟฟ้าบ้างนะ ผมจะผลักหัวทุกคนเลย... 181 ว่าสูงแล้ว พี่ทิวสูงตั้ง 189 คิดแล้วเศร้าชะมัด (ไอ้พายุสูง 183.5 ครับ) “ถ้างั้น พี่เลือกเพลงเองนะ”

“เอาก็เอาครับ พี่จะเอาไรก็เอาเลย แต่ผมมีข้อแลกเปลี่ยนนะ”ฉุกคิดเรื่องเหมือนจะสำคัญได้นิดหน่อย ถือโอกาสเลยแล้วกันนะครับ หึหึ

“ข้อแลกเปลี่ยนอะไร ไหนว่ามาซิ”พี่ทิวหรี่ตามองผมอย่างจับผิด ผมไม่เคยทำอะไรผิดศีลธรรมนะครับ... “จะแกล้งอะไรใครอีกล่ะสิ ใช่ไหม”

“ก็ไม่เชิงสักหน่อย”ผมอุบอิบเบา ๆ โดนรู้ทันอีกจนได้ ให้ตายสิ จริง ๆ ก็ไม่ใช่อะไรหรอกครับ วันนี้ครบ 10 วันที่ให้น้องตามหาพี่เทคแล้ว เป็นวันเฉลยพี่เทค แล้วต้องหาลุง/ป้าเทคกันต่อ ไม่มีวันเฉลยที่แน่นอนครับสำหรับปี 3 อยู่ที่ความพอใจของพี่ ๆ ปีสี่และปีแก่ก็เช่นเดียวกัน “ผมแค่จะให้พี่รับโทรศัพท์แทนผมก็เท่านั้นเอง”

“รับโทรศัพท์? จากใครกันล่ะ”ถามกลับมาทันที ไม่รอให้ผมได้หายใจหายคอเลย สมเป็นพี่ทิวจริง ๆ “ปกติหนาวไม่ชอบให้ใครยุ่งกับโทรศัพท์ของหนาวนิ”

“หนาวจะให้น้องรู้ว่าหนาวเป็นลุงเทคตอนนี้ไม่ได้ พี่ทิวก็รู้”ผมพูดเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน ถึงจะไม่มีน้องคนไหนอยู่ตรงนี้ก็ต้องกันไว้ก่อนครับ

เป็นวินัยทำอะไรก็ลำบาก... จะยิ้ม จะหัวเราะในที่แจ้งก็ไม่ได้ จนกว่าจะปลดวินัย จะทำอะไรที่ดูผิดระเบียบก็ไม่เวิร์ค พี่ทำได้ น้องต้องทำได้ ใคร ๆ ก็พูดแบบนี้ โดยไม่มองว่าสิ่งที่เห็นนั้นมันผิดหรือมันถูก

เหนื่อย... แต่เป็นหน้าที่ ที่ได้รับมา... ต้องทำ

“โอเค พี่ตกลงก็ได้”พี่ทิวตอบรับง่าย ๆ ถ้ามีเหตุผล กับเรื่องที่ดีพอ ขอให้ช่วยอะไรพี่เขาก็ช่วยหมดล่ะครับ ใครได้ไปเป็นแฟนนี่โชคดีสิบชั้น ลมหนาวคอนเฟิร์ม “ส่วนเพลง เดี๋ยวพี่ไปดูก่อนแล้วจะไลน์ไปบอกนะ”

“ครับพี่”

ผมกับพี่ทิวเดินเข้ามาในโรงอาหารให้คณะนิเทศ คณะนี้ใกล้กับตึกทะเบียนที่เป็นห้องประชุมของสภามากที่สุดแล้วครับ ถ้าให้ไปตึกคณะพวกผม เดินอีกสิบปีหอยทากถึงจะถึง

“โจ๊ก วันนี้ขอฝากท้องคณะนายหน่อยนะ”ผมเดินเข้าไปทักเพื่อนหัวเกรียนต่างคณะที่เป็นเฮดวินัยเหมือนกัน คนนี้สนิทกันในระดับนึงครับ แต่ไม่เท่ากับเบียร์ วินัยปีสามคณะแพทย์ กับดิส วินัยปีสามของเภสัช

เรื่องปกติที่พวกเราจะสนิทกันล่ะครับ สุมหัวกันบ่อยเวลาทำงานตอนปีหนึ่งปีสอง สายสุขภาพเหมือนกัน เรียนคล้าย ๆ กัน เลยคุยกันถูกเรื่อง

พี่ทิวเดินถือจานข้าวมันไก่ย่าง+ไก่ทอดและน้ำมะนาวมาวางที่โต๊ะที่ผมนั่งจองเอาไว้ให้อยู่ ก่อนจะนั่งลงที่ตรงข้ามกับผม

“หนาวไปซื้อสิ เดี๋ยวพี่รอ”ผมนี่ลุกเลย คำว่ารอของพี่ทิวคือรอกินพร้อมกัน ช้าจนน้ำซุปเย็นชืดพี่เขาก็จะรอ... รอจริง ๆ ครับ

ถามว่าทำไมผมถึงรู้? เขารอจริงแน่ไหม? ตอนปีหนึ่งผมเคยแกล้งให้พี่เขารอ ตอนพี่เขามาชวนไปกินข้าวกลางวันด้วยกันครั้งแรก วันนั้นพี่เขาซื้อหอยทอดมากิน ก็รู้กันใช่ไหมครับว่าหอยทอดทิ้งไว้นาน ๆ มันไม่อร่อย แกบอกจะรอผมมานั่งกินด้วยกัน ผมอยากรู้ว่ารอจริงไหม เลยแกล้งนวยนาดสั่งอาหารตามสั่งคิวยาวไปสามสิบประเทศตั้งแต่โซนเอเชียถึงยุโรป แล้วกลับมานั่งโต๊ะหลังจากที่ได้ข้าวมา พี่แกรอจริงครับ ไม่แตะเลย วางอยู่ตรงหน้าแบบนั้น น้ำมันนี่เยิ้มแล้ว เย็นชืดด้วย จากนั้นมาเวลากินข้าวด้วยกันผมเลยไม่กล้าปล่อยให้พี่เขารออีกเลย (และปกติผมจะวิ่งไปซื้อก่อน ผมยอมรอ ดีกว่าให้พี่ทิวรอผม)

ผมถือชาวก๋วยเตี๋ยวมานั่งตรงข้ามพี่ทิวในเวลาไม่ถึงห้านาที โชคดีที่โรงอาหารวันนี้คนไม่เยอะ ไม่อย่างนั้นผมต้องไปซื้อข้าวราดแกงกินแน่ ๆ

ไม่ค่อยชอบกินข้าวราดแกงครับ... เลือกได้ขออะไรที่มีน้ำแกงดีกว่า... ยังไม่รวมว่าเป็นคนติดนิสัย กินร้านเดิม ๆ เมนูเดิม ๆ ด้วย

เลือกกินชิบหายเลยผม

นั่งกินไปเรื่อย มองไปเรื่อย วันนี้ไม่เห็นน้องปีหนึ่ง... แต่ก็นะ วันเสาร์ใครจะมาในมหาลัยกัน ถ้าไม่มีงานต้องทำ ผมหลุมตาลงมามองที่โต๊ะบ้าง... อ่าว ลืมซื้อน้ำมากิน

“พี่ทิว เดี๋ยวหนาวไปซื้อน้ำก่อนนะครับ”ผมเงยหน้าขึ้นบอกพี่ชายที่นั่งอยู่ ก่อนที่จะลุกขึ้น เดินไปซื้อน้ำที่ร้านใกล้ ๆ กินน้ำอะไรดีหว่า

“โค้กกลางแก้วนึงฮะ”เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นข้าง ๆ ซึ่งเป็นจุดขายน้ำอัดลม เรียกความสนใจผมให้หันไปมอง เฮดวินัยเจ้าเก่า

แต่มันไม่หันมามองผมเลย... น่าแปลก ปกติต้องเข้ามากวนประสาท ยั่วให้ผมโมโหแล้ว แต่นี่นิ่ง ไม่แม้แต่จะปลายตามามองหน้ากัน... มันผิดวิสัย

ไม่ใช่ว่าผมชอบที่จะทะเลาะกับพายุนะครับ แต่เหมือนเป็นความเคยชินที่ว่า เจอกันเมื่อไหร่ต้องเถียงกันสักยกแล้วถึงจะคุยกันดี ๆ ได้ ไม่เคยถูกเมินแบบนี้มาก่อน

หรือว่าหมอนี่เปลี่ยนแนวการกวนผมแบบใหม่? แต่ความรู้สึกมันบอกไม่ใช่ยังไงพิกล ๆ

พายุรับแก้วโค้กมาแล้วเดินหันหลังฉับ ๆ ไปที่โต๊ะที่นั่งกับเพื่อนของตัวเองอย่างไม่คิดที่จะเหลียวหลังมามองคนที่ยืมมองเขาอย่างผมเลย

อะไรกันวะเนี่ย

“เอาไมโลแก้วนึงครับ”อะไรกันวะ บทจะกวนก็กวนแลนกวน ทำผมแทบจะเส้นเลือดในสมองแตกตาย แต่บทจะเมินก็เมินเหมือนไม่มีตัวตนกันเลยแบบนี้

มันน่าหงุดหงิด...

ผมเดินถือแก้วน้ำกลับไปหาพี่ทิวด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ไม่ให้ใครจับอารมณ์ที่เริ่มขุ่นมัวของผมได้ ข้อดีของการเป็นวินัยคือ มันสามารถทำให้เราควบคุมสีหน้าของตัวเองได้อย่างที่เราต้องการ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็ตาม

ดึงมาใช้ยามจำเป็นกันบ้าง อะไรบ้าง ผมไม่อยากให้พี่ทิวเป็นห่วง

“พี่ทิวเบอร์ที่จะโทรหาพี่ทิวน่ะ เบอร์นี้นะครับ”ผมยื่นเบอร์ที่เกดมันไลน์ส่งมาให้ว่าเป็นเบอร์ของหลานเทคให้กับพี่ทิว “ฝากด้วยนะครับพี่”

“ครับ ๆ คุณลมหนาว”ประธานคณะแพทย์ทำหน้าล้อเลียนผม ก่อนที่จะหยิบไอโฟนหกเครื่องใหม่ของตัวเองมากดเมมเบอร์

“พี่ทิวเปลี่ยนไปใช้ไอโฟนหกแล้วเหรอครับ”ก่อนหน้านี้ผมเห็นพี่เขาใช้กาแลกซี่ตัวใหม่อยู่เลย นี่เปลี่ยนอีกแล้วเหรอ?

“ฝากวาเลนหิ้วมาให้น่ะ”พี่ทิวตอบด้วยรอยยิ้มตามเคย “อยากได้ไหม เดี๋ยวพี่ให้วาเลนเอามาอีกเครื่องก็ได้นะ”

“ไม่ล่ะครับพี่ 4s ผมยังใช้ได้ดีอยู่”ลืมไปเลยว่าพี่ชายคนนี้เป็นไฮโซ ถึงจะติดดินกว่าคนอื่น แต่เรื่องก้าวล้ำกว่าคนธรรมดาพี่เขาก็ไม่ค่อยจะพลาด

“ก็ยังใช้ได้เนอะ”พี่เขายิ้มครับ โหย ถึงกว่าไอโฟนสี่เอสผมจะเก่าแล้ว แต่ก็ยังใช้ได้อยู่นะครับ ค้างบ้างนิดหน่อย กระตุกบ้างเล็ก ๆ แต่ก็ใช้ได้ล่ะน่า ยังไม่พัง “ไว้พังแล้วพี่ซื้อเครื่องใหม่ให้นะ”

“หยุดเลยครับพี่ ผมซื้อเองได้น่า”ทุกที อย่าให้ผมหลุดปากว่าขาดอะไรนะ พี่เขาหามาให้ตลอด จนผมต้องระวังทุกคำพูด...
ไม่รู้จะใจป๋าไปไหน

หวังว่าหลานเทคผมจะไม่รู้เร็วนักว่าคนที่เขาโทรหานั้นไม่ใช่สายเทคของเขา รอหลังปลดวินัยนะ เราค่อยคุยกัน

ตอนนี้ให้พี่ดูแลอยู่ห่าง ๆ แล้วกัน

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ตอนใหม่มาแล้วค่ะ ^^ มาเสิร์ฟสด ๆ ร้อน ๆ เลย 5555 ตอนนี้ดูไม่มีอะไรเลยเนอะ... TT วางพล็อตไว้ว่ามี แต่ออกมาดูไม่มีอะไรเลย // ร้องไห้

จ้าวหัวใจ จอมใจจักรพรรดิรอกันอีกนิดนะคะ ใกล้จะได้ฤกษ์เอามาลงแล้วว

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
อ่านคร่าวๆๆๆ ก่อนค่าาา ตาจะปิด
เลยมาเม้นให้กำลังใจคนเขียนก่อน
เดี๋ยวพรุ่งนี้มาอ่านใหม่
ราตรีสวัสดิ์นะคะ ^^

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
ถ้าเจอคำผิดตรงไหนสามารถแจ้งได้เลยนะคะ ^^

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8

ออฟไลน์ Mekaming

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-2
สนุกมากรอเขาได้กันตอนนี้พี่ว๊ากหึงพี่วินัยใช่มั้ย555 :hao7:

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
พายุหงุดหงิดหนาวอะดิที่ไม่สนใจตัว ฮิ้วววววว
 

ขอบคุณคยเขียนที่มาต่อนะคะ

ออฟไลน์ boyslover

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-0
จะอะไรซะอีกละหนาว มันก็หึงอะดิ หมาหวงก้าง วันนั้นยังเดินควงสาวอยู่เจอวันนี้พี่ทิวเทคแคร์น้องหนาวหน่อยทำเป็นรับไม่ได้ ถีบแม่ง :z6:
ว่าแต่พี่ทิวนี้คงไม่คิดเกินเลยมากกว่าน้องชายหรอกเนอะกับหนาวอะ
คู่ของพี่มันหลานเทคของหนาวโน้น เฟรชชี่ปีหนึ่งเดือนนะนั่นหึหึ หวังว่าคงเดาถูกนะถึงจะมาแค่ชื่อแต่ว่าต่อไปบทคงส่งเยอะเนอะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
จะอะไรซะอีกละหนาว มันก็หึงอะดิ หมาหวงก้าง วันนั้นยังเดินควงสาวอยู่เจอวันนี้พี่ทิวเทคแคร์น้องหนาวหน่อยทำเป็นรับไม่ได้ ถีบแม่ง :z6:
ว่าแต่พี่ทิวนี้คงไม่คิดเกินเลยมากกว่าน้องชายหรอกเนอะกับหนาวอะ
คู่ของพี่มันหลานเทคของหนาวโน้น เฟรชชี่ปีหนึ่งเดือนนะนั่นหึหึ หวังว่าคงเดาถูกนะถึงจะมาแค่ชื่อแต่ว่าต่อไปบทคงส่งเยอะเนอะ

อย่าเพิ่งยำพระเอกของมิดไนท์ตายนะคะ เดี๋ยวหนาวเป็นหม้ายย

ออฟไลน์ Paifah

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?action=profile;area=forumprofile
นึกว่าจะไม่มาต่อ #แอบงอนนิดๆ :ling1:

แต่มาต่อยาวให้อภัย และรักคนเขียนมากกก :katai2-1:


ออฟไลน์ ycrazy

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
เฮ้ยยยย  เราว่าตอนนี้มันมีอะไรๆอยู่พอสมควรเลยนะ
ถึงจะแทบไม่แตกต่าง แต่เราว่ามันก็เริ่มมีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง ^^

ออฟไลน์ poohanddew

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 635
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2

ออฟไลน์ ❝CHŌN❞

  • เหงา เหงา :(
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-3
อ่านแล้วคิดถึงชีวิตปี 1 และตอนยังเป็นพี่ว๊าก
ชอบค่ะ ติดตามๆ

ออฟไลน์ miho

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
พึ่งผ่านมาหมาดๆ บอกเลยเจอพี่วินัยทีจะร้องไห้ ปวดหู เหนื่อยใจสุดๆ
เรื่องนี้ตีแผ่ชีวิตพี่ระเบียบหมดแก๊กเลย อ่านแล้วพอจะเข้าใจชีวิตพี่แกได้บ้างแล้ว
จากที่แทบจะสาปแช่งทุกวัน เข้าใจว่าหน้าที่แต่บางทีก็เหนื่อยเหมือนกันน้า
ผ่านมาได้คือโล่งมากๆ ตอนนี้เหลือเทคใหญ่ ทำใจสุดๆ โดนพี่ขู่เรื่องตัดสายตลอด
 :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
นึกว่าจะไม่มาต่อ #แอบงอนนิดๆ :ling1:

แต่มาต่อยาวให้อภัย และรักคนเขียนมากกก :katai2-1:



จะต่อจนตบนะคะ ไม่อยากให้โดนลบ 5555

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
วันที่แปด

(พายุ)

ไงครับ เหมือนไม่ได้คุยกันนาน ก็นะโดนฝ่ายเมดเทคแย่งบทชิงใจทุกคนไปหมด วันนี้ผมจะมาแย่งเอาพื้นที่ ที่ควรเป็นของพวกเราชาววิศวะคืนมาบ้างล่ะครับ

ตอนวันประชุมผมหงุดหงิดแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้ ทั้ง ๆ ที่ผมว่าก็ไม่ได้มีอะไรมากวนใจผมสักเท่าไหร่นะ อาจจะมีภาพขัดตาแค่นิดหน่อย แต่ก็ไม่น่าทำให้ผมปึงปังได้ขนาดนั้น

แต่มันก็ผ่านมาแล้ว ช่างมันไป วันนั้นผมคงนอนน้อยไปหน่อยเลยหงุดหงิดง่าย เห็นหน้าคู่อรินานไปเลยอดที่จะโมโหไม่ได้ (มั้ง)

วันนี้ผมมีนัดเดทกับอดีตเดือนคณะเทคนิคการแพทย์ ลมหนาวนั่นล่ะ มันเคยเป็นเดือนคณะไปประกวดตอนปีหนึ่ง แต่ไม่ได้ตำแหน่งเดือนมหาลัยหรอกนะ มันได้รางวัลขวัญใจช่างภาพ ผมนี่สิ ได้เดือนมหาลัยมาครอง วิศวะหน้าตาดีกว่าเมดเทคอยู่แล้ว จริงไหมล่ะครับ (ถึงตอนประกวดจะแทบฆ่ากันตายกับพวกตี๋อินเทรนด์อย่างแพทย์ก็เถอะ แต่ผมชนะ เท่านั้นพอ)

สงสัยกันใช่ไหมล่ะว่าผมมีนัดอะไรกับหมอนั่น ไม่ต้องติดลึก คิดอะไรหวานซึ้งเลยนะเออ วันนี้พวกเราจะลงว๊ากรวมสองคณะเท่านั้นเอง

เอากันตรง ๆ เด็กรุ่นนี้ผมต้องยอมรับว่าไม่เวิร์ค โดดเรียนก็โดดเป็นว่าเล่น(อาจารย์บอกมา) โดดกิจกรรมกันไม่เคยขาด(ปีสองมาฟ้อง) ปีนเกลียวรุ่นพี่(ทุกชั้นปีมาบ่น) ดื้อเงียบ(พวกเมดเทคแม่ง) ไม่ค่อยจะรัก สามัคคีกัน(ดูเองและปีสองบอก) ยังไม่รวมว่าพวกน้องยังร้องเพลงชิงธงกันไม่ได้ น่าเหนื่อยใจชะมัด เลยต้องมาลงเพื่อเตือนกันเป็นครั้งสุดท้ายเสียหน่อย

ถ้ายังไม่เวิร์คก็ต้องจัดการขั้นเด็ดขาดกันบ้าง

วันนี้ที่วางไว้คือหนักมากครับ หนักจนคุณวินัยเจ้าสำอางหน้าหงิก แต่ก็ไม่ค้านอะไร เพราะมันเองก็สุดจะควบคุมให้น้องเป็นอันหนึ่งอันเดียว

ว่าแล้วผมก็ควรต้องไปหารือรอบสุดท้ายก่อนลงจริงในตอนเย็นวันนี้กับคู่บัดดี้ที่ถูกต้องตามชะตากรรมของผมสักหน่อยละ

หืม ถามผมว่าผมรู้เหรอว่าคุณวินัยที่รักของผมอยู่ที่ไหนในมหาวิทยาลัยที่โคตรกว้างแห่งนี้... ไม่รู้หรอกครับ ผมเดินไปเรื่อยตามความรู้สึก

เดี๋ยวก็เจอเองแหละ หมอนั่นมักจะอยู่แถวนี้ประจำอยู่แล้ว

ทำไมผมถึงรู้น่ะเหรอ? ในสายตาของผมเห็นมันอยู่ประจำนั่นแหละ บางครั้งไม่ได้อยากเจอ ก็เจอเอง อยากเจอ ก็เจอ...

เจอจนจะเบื่อหน้ากันไปข้าง คนอะไร ไร้อารมณ์สิ้นดี... เห็นชอบทำหน้านิ่ง ๆ กับเครียด ๆ แบบนั้นอยู่บ่อย ๆ จนทำให้ผมอยากรู้...

อยากรู้ว่าถ้าหมอนั่นเปลี่ยนสีหน้าไปเป็นแบบอื่นจะเป็นยังไง

ผมจะต้องทำให้หมอนั่นเปลี่ยนสีหน้าให้ได้ คอยดูเถอะ

นั่นไง ผมเจอคนที่ต้องการจะเจอละ เห็นไหม ไม่ต้องโทรหา ไลน์หา เฟสบุ๊คหา เดิน ๆ เดี๋ยวก็เจอเอง... มันนั่งอยู่กับใครวะ

อ่อ รุ่นพี่คณะแพทย์ คนนี้ผมพอจะคุ้นหน้าอยู่บ้าง รู้สึกจะเป็นประธานคณะแพทย์ หน้าตาโคตรดี ติดโผหนึ่งในสิบของผู้ชายในฝันสาว ๆ (ทั้งแท้และเทียม) ของมหาลัยเราอยู่ทุกครั้งเลยมั้ง ถ้าผมจำไม่ผิด (ผมก็ติดบ้างเป็นครั้งคราวนะครับ ถ้าปลดวินัยแล้วน่ะนะ) แต่อีกคนนึงที่นั่งอยู่ด้วยผมไม่รู้ว่าเป็นใครแหะ

"ไง คุณวินัย"ส่งเสียงทักทายก่อนสักนิด ว่าจะกวนสักหน่อย แต่ต้องเปลี่ยนสีหน้าตีขรึมทันทีที่เห็นหน้าใครอีกคนชัดเจน
ไม่รู้หรอกครับว่าชื่ออะไร แต่จำได้ว่าปีหนึ่งของเทคนิคการแพทย์

ลมหนาวหันมาหาผม เลิกคิ้วน้อย ๆ เมื่อเห็นหน้าผม ก่อนที่จะลุกขึ้นยืดตัวเต็มความสูง... แต่โทษทีนะ ผมสูงกว่า (นิดนึง)

"คุณพายุมีเรื่องจะคุยกับผมใช่ไหมครับ"เสียงเรียบ ๆ ถามมานิ่ง ๆ นิ่งได้ทั้งหน้าทั้งตัวจริง ๆ คนอะไรวะแม่ง หรือมันเป็นหุ่นยนต์... น่าคิด ๆ

"ครับ ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณเสียหน่อย"ต่อหน้าปีหนึ่งจะหลุดอะไรไม่ได้ เหนื่อยเหมือนกันนะ ที่ต้องมาทำหน้านิ่ว คิ้วขมวด พูดสุภาพแบบนี้ อึดอัด แต่ต้องทำ บ่นในใจได้อย่างเดียว

"งั้นเราไปคุยกันในตึกเถอะครับ"ว่าจบมันก็หันไปหาคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะ "ผมไปทำธุระก่อนนะครับ พวกคุณคุยกันไปก่อนได้เลย"

"พี่ก็ต้องไปเข้าวอร์ดแล้วเหมือนกัน ไว้คุยกันใหม่นะ"พี่หมอที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่เก็บของลุกขึ้นด้วยรอยยิ้ม... เห็นกี่ที ๆ ก็ยิ้มเสมอเลยแหะ

สมเป็นหมอจริง ๆ

ส่วนน้องปีหนึ่งหันมาไหว้ผมลวก ๆ แล้วหันกลับไปเก็บของลุกจากที่ตรงนี้ไปอย่างไวเหมือนกัน ดูท่าไม่ได้อยากอยู่ตรงนี้ แต่จำเป็นต้องอยู่จนได้โอกาสวิ่งเลยวิ่งมั้ง ไม่รู้ ช่างมันเถอะ


ตัวผมกับลมหนาวเดินเข้ามาในตึกเรียนรวมใกล้ ๆ ตรงนั้นแล้วหยุดยืนในจุดที่คนไม่พลุกพล่าน

"คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับผม"ทำไมบรรยากาศมันได้อารมณ์สาวน้อยวัยใสจะมาสารภาพรักกับรุ่นพี่ที่แอบชอบอย่างนี้วะ

“ผมจะคุยกับคุณเรื่องที่เราจะลงเย็นนี้”ได้ยินแค่นี้ คุณลมหนาวก็เม้มปากแน่นซะ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ายังคิดไม่ตกในเรื่องนี้ “ถ้าคุณยังไม่อยากจะลงบทหนัก จะเลื่อนออกไป ให้โอกาสน้อง ๆ ก่อนก็ได้...”

“ไม่ครับ เราจะไม่เลื่อน”ลมหนาวปฏิเสธข้อเสนอของผมมาทันที ทั้งที่ตัวเองไม่ได้เห็นด้วยเลยกับการที่จะลงโทษน้องแบบนี้ “พวกเราไม่มีเวลามากพอที่จะมาค่อย ๆ ให้น้องรักกัน สามัคคีกันอย่างที่ควรเป็น อีกไม่ถึง 1 เดือน ก็จะถึงวันชิงธงแล้ว”

ผมกับลมหนาวจ้องตากัน แววตาของหมอนั่นฉายแววกังวล ผมก็กังวล เรื่องที่คณะพวกเราแข่งกันทุกปีก็อยู่ส่วนนั้น แต่สำหรับเรื่องนี้ มันไม่ใช่

การชิงธง คือการประกาศศักดิ์ศรีครั้งแรกของคณะเลยก็ว่าได้ มันจะพิสูจน์ถึงความเป็นอันหนึ่งอันเดียว ความพร้อมเพรียง และความเข้มแข็งของเด็กปีหนึ่งในคณะ ซึ่งทุกปีจะมีการเปรียบเทียบระหว่างคณะกันอยู่เสมอหลังจบงาน ว่าคณะไหนทำได้ดีที่สุด

ไม่ใช่แค่ชิงธงคณะ แต่เราต้องชิงธงของมหาวิทยาลัยด้วย แม้ว่าโดยส่วนใหญ่แล้ว ยังไงธงมหาวิทยาลัยก็ต้องมอบให้เสมอ ไม่ว่าน้องจะทำดีหรือไม่ก็ตาม แต่ก็มีบางปีเหมือนกันที่น้องท้าทาย ไม่ได้ธง และรุ่นนั้นก็โดนตัด ไม่ได้เข็มติ้งของมหาวิทยาลัยมาติด (เรื่องมันนานเกินกว่าจะจำว่ารุ่นไหนแล้วด้วยสิ)

“ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องทำให้น้องหันมาสนใจกิจกรรมหลักอันนี้ของมหาวิทยาลัยให้ได้”ผมพูดด้วยเสียงเครียด ๆ จะไม่เครียดก็คงไม่ใช่ล่ะครับ น้องยังร้องเพลงได้ไม่ครบเลย มีหกเพลง ร้องได้เพลงเดียว คือเพลงบูมของมหาวิทยาลัย... อีกสามยังเป็นฝุ่น

“ผมคงยอมให้น้องปีหนึ่งทำคณะเสียชื่อเสียงที่สั่งสมมาหลายสิบปีไม่เช่นกัน ยังไงน้องก็ต้องทำให้ได้”เสียงของลมหนาวบางบอกถึงความกดดัน ก็นะ เทคนิคการแพทย์เป็นคณะที่ได้รับผลโหวตว่าเป็นคณะที่ฝึกน้องขึ้นเสตนงานชิงธงได้ดีที่สุดมาตลอด พร้อมเพรียง เป็นระเบียบ และเป๊ะเวอร์ คณะผมก็งั้น ๆ คนมันเยอะเกินกว่าที่เราจะมาจัดช่องไฟให้เป๊ะนี่น่า

แค่จัดคนพาน้องขึ้นก็เสียเวลาไปชั่วโมงแล้ว ถ้าจะให้เป๊ะอีก คงต้องขึ้นแสตนตั้งแต่เที่ยง แข่งห้าโมงล่ะ ถึงจะทำได้

“ถ้าอย่างนั้น ผมก็หวังว่าคุณจะไม่ใจอ่อนขึ้นมากลางคัน”ผมดักกันเอาไว้ก่อนที่จะเสียเรื่องในเวลาจริง “เพราะผมเอาจริงแน่”

“ผมไม่ขัดขาคุณหรอก กับงานที่ผมเองก็ได้ผลประโยชน์แบบนี้”ดวงตาสีดำของหมอนั่นปลายมาหาผมเล็ก ๆ “แล้วคุณได้แจ้งให้พวกพยาบาลเตรียมพร้อมหรือยัง”

“เรียบร้อยตั้งแต่วันแรกที่ผมบอกคุณ”ผมกอดอกมองร่างที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าของว๊ากแห่งเมดเทคยังคงเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด “ถ้าคุณเอาสีหน้าแบบนี้ไปลงน้อง น้องคงช็อคตายก่อนที่จะได้ฟังชื่อคณะของคุณจบ”

“ผมจะทำสีหน้ายังไง เป็นเรื่องของผม”ยังสวนกลับมาได้ แสดงว่าสติยังมี ใจยังไม่ลอย นับว่าใช้ได้อยู่นะ “คุณเถอะ อย่าหลุดเองก็แล้วกัน”

“คนอย่างผมไม่มีทางพลาดหรอกนะครับ”ผมโค้งไปกระซิบที่ใบหูขาว ๆ นั่นเบา ๆ ก่อนจะงับและขบเนื้อนิ่มเล็ก ๆ “คุณเองก็เตรียมพร้อมไว้เถอะ”

ไม่รอให้หมอนั่นตั้งสติมาโวยวาย ผมไปก่อนล่ะ ยังมีวิชาเรียนรออยู่อีกวิชานึงของวันนี้ เดี๋ยวเข้าสายต้องนั่งหน้าห้อง ไม่ดีไม่งาม
ผมจะแอบงีบ


เวลาในแต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะคำนึงถึง ยังไม่ทันบิดขี้เกียจได้ครบรอบก็ต้องไปรวมกับพวกเมดเทคเตรียมลงน้องแล้ว

เนื่องจากจำนวนน้องที่มาก บวกกับพวกปีสองอีก จึงทำให้ทุกครั้งที่รับน้องรวมจะต้องมีใช่ลานเกียร์ของวิศวะของพวกเรา ผมจึงนั่งเอกเขนกรอคุณวินัยบัดดี้ของผมในห้องสมุดเล็ก ๆ ที่ใต้คณะ (ห้องนี้ม.ผมมีทุกคณะ แต่จะมีหนังสือไม่เยอะมาก เป็นหนังสือเฉพาะของคณะวิชาเลย)

คิดว่าผมต้องรอใครอีกคนนานไหม?... ใช่เลย ไม่นานหรอกฮะ เขาเป็นคนที่ตรงต่อเวลาโคตร ๆ อยู่แล้ว ถ้าไม่มาก่อนก็เป๊ะเวอร์...

นั่นไง พูดยังไม่ทันขาดคำก็เดินมาแล้ว หน้าตาเคร่งเครียดมาเลย ครั้งนี้ท่าทางจะเพิ่งออกจากแลปมาซะด้วย ใส่เสื้อกาวน์มา ชายเสื้อโบกสะบัด

อย่างกับหมอที่เพิ่งออกจากห้องผ่าตัดมาโดยที่อาการคนไข้นั้นโคม่า

พอมาถึงลมหนาวก็มองผมด้วยตาขวาง ๆ ท่าจะยังเคืองใจเรื่องเมื่อกลางวัน หยอกนิด ๆ หน่อย ๆ เอง โกรธเป็นชั่วโมง ๆ ไปได้

“มากันแล้วสินะ ตรงเวลาดีจริง”ผมลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้าไปใกล้เฮดของเมดเทคที่ยืนห่างออกไป “พวกคุณมากันครบทุกคนไหมครับ วันนี้”

“คนของผมมาครบ ของคุณล่ะ”คู่สนทนาผมสูดลมหายใจลึก หมอนั่นก็คงไม่อยากมีเรื่องอะไรกับผมตอนนี้หรอก ริมฝีปากบาง ๆ นั่งเม้มเข้าหากัน ดูท่าจะหงุดหงิดไม่น้อย

เดี๋ยวแก่ไวไม่รู้ด้วย

“ที่นี่คณะของผม คนของผมย่อมอยู่ครบ”กระตุกยิ้มยียวนส่งให้คนตรงหน้า ยั่วโมโหเล่นเผื่อจะปรอทแตกโวยวาย เปลี่ยนท่าทางออกมาบ้าง...

แล้วคิดว่าได้ผมไหมครับ?... ถูกต้อง ไม่ได้ผล ลมหนาวยังมองมองหน้าผมนิ่ง ๆ และไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืดด้วย

“อีกห้านาทีเราจะไปกัน เชิญพวกคุณพักกันก่อน”ให้เวลาคนที่ต้องเดินมาไกลได้หายใจหายคอบ้าง อาณาจักรวิศวกรรมของพวกเรากับคณะเทคนิคฯ อยู่ห่างกันปานกลาง เดินเอาได้ แต่ก็เหนื่อยอยู่ ยิ่งอากาศร้อน ๆ ด้วย ให้ไปต่อเลยคงไม่ดี

ว๊ากของเมดเทคเดินไปอยู่กันตรงที่แอร์ลง ตากแอร์กันอย่างสบายอารมณ์ คลายความร้อนจากอากาศภายนอก แต่ก็นะครับ เวลา 5 นาทีมันผ่านไปไวมาก ตัวยังไม่ทันแห้งก็ต้องออกจากห้องแอร์ไปกันแล้ว

พอครบเป๊ะ 5 นาที ไม่ต้องส่งสัญญาณไปเรียก พวกเมดเทคก็เดินมารวมกับพวกผมกันเอง ไม่ต้องให้เรียก ไม่ต้องให้ตาม

“ไปกันเถอะ”ลมหนาวเดินมาอยู่ข้างผม แต่ตานี่ไม่แม้แต่จะแลมาเลย คอแข็งตั้งตรง ให้ตายเถอะ “เดี๋ยวจะเย็นไปมากกว่านี้”

ผมดึงตัวของลมหนาวเอาไว้ก่อน ให้ว๊ากคนอื่น ๆ ออกจากห้องไปให้หมด แล้วเดินรั้งท้าย ลมหนาวถึงแม้ว่าจะทีท่าทีที่ไม่พอใจ แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา และไม่มองหน้าด้วย...

“พยายามเข้านะ”ผมกระซิบเบา ๆ แล้วเดินนำออกไป ทิ้งให้มันเดินตามหลังมา... เขาชอบเดินปิดท้ายอยู่แล้วล่ะครับ เวลายืนก็จะเป็นตรงกลางพอดี

ทำไมผมรู้เรื่องของลมหนาวเยอะจังวะ... ช่างเหอะ ไม่ใช่เวลาจะคิด

หางตาที่แอบเหลือบมองคนด้านหลังอยู่ทำให้ผมเห็นว่าท่าทีของหมอนั่นอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังปั้นหน้านิ่งไม่หลุดอยู่ตามเคย
หลุดตอนนี้ก็จบกันหมด หมอนั่นไม่ยอมหรอก

กองทัพ (?) ว๊ากเดินเข้าไปในลานที่พี่สันทนาการกำลังเต้น กำลังร้องเพลงกันอยู่ เมื่อพวกปีสองเห็นพวกผม ก็แตกกระเจอวิ่งหน้าตั้ง หัวตั้ง ตัวตั้ง ตั้งแม่งหมดนั่นแหละหายวับไปกับแสงแดด...

“ปีหนึ่งตั้งแถว”โอมตะโกนลั่น ทำให้น้องปีหนึ่งวิ่งกันจ้าละหวั่นเหมือนมดแตกรัง เรียงแถวกันอย่างเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้.. แต่ก็นะ
“ชักช้า จะให้รออีกนานไหมคะ”นัทแห่งเมดเทคส่งเสียงขึ้นบ้าง เป็นผู้หญิงที่เสียงดังใช้ได้เลย

ผมเดินไปยืนข้างหน้ากับลมหนาวที่ยืนอยู่ก่อนแล้ว กอดอกมองน้อง ๆ ที่พยายามจะจัดแถว ผ่านไปพักหนึ่งถึงจะเสร็จ พร้อม ๆ กับเสียงของว๊ากที่ตะโกนเร่งแล้วเร่งอีก

“สวัสดีครับ ปีหนึ่ง”ลมหยาวชิงพูดก่อนผม โอเค ๆ ให้พูดก่อนก็ได้วะ “พวกคุณรู้ไหมครับว่าวันนี้พวกผมมาพบพวกคุณทำไม”

“ไม่รู้ครับ/ค่ะ”เสียงที่ตอบมายังไม่พร้อมกัน สงสัยเป็นระบบเซอราวน์ มีเสียงก้อง เสียงสะท้อนเหมือนอยู่ในคอนเสิร์ต

“ผมยังได้ยินมาอยู่ว่าพวกคุณไม่เข้าเรียน โดดกิจกรรม ไม่ไหว้พี่ และไม่ไหว้อาจารย์”สายตาดุ ๆ ของหมอนั่นกวาดมองไปรอบ ๆ “วันนี้มากี่คนครับ”

“1,778 คนครับ”เด็กวิศวะที่อยู่ด้านหน้าตอบมา ก็ยังไม่ครบ... แต่ยังดีที่มากกว่าครั้งก่อนนิดหน่อย ควรชมไหม? (ไม่ชม)

“แล้วรุ่นพวกคุณมีกี่คนครับ”ลมหนาวยังถามกลับไปอย่างใจเย็น เช่นเดียวกับเสียงที่เย็นเยียบ บรรยากาศกดดันเริ่มมา

“1897 คนครับ”น้องคนเดิมตอบมาอีกครั้ง อ่อ ฮีโร่ของเพื่อน ๆ สินะ คนนี้ ก็ดี แสดงว่ามีคนจะดำรงตำแหน่งประธานรุ่นของปี 1 แล้ว

“119 คน เพื่อนของพวกคุณทั้ง 119 คนหายไปไหนครับ”คำถามเดิม ๆ กับคนเดิม ๆ และความเงียบที่ได้รับแทนคำตอบเหมือนเดิม...

เหมือนเดิมทุกอย่างจริง ๆ

“เอาเถอะ... ยังไงพวกคุณก็ไม่ตอบพวกผมอยู่แล้ว”ผมเปรยขึ้น ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ “ผมต้องการฟังเพลงประจำมหาวิทยาลัยครับ”

“1. 2. 3.”น้องยืนตามเสต็ปของการขึ้นแสตนด์ นับว่ามีการพัฒนาอยู่บ้าง ใช้ได้ ๆ “เพลงประจำหมาวิทยาลัยXXX 3. 4…”
สิ้นเสียงของคนสั่ง เหล่าน้อง ๆ ทั้งหลายก็พากันเปล่งเสียงออกมาเพื่อนร้องเพลงอันทรงเกียรติเพลงหนึ่งของนักศึกษา ก่อนจะค่อย ๆ เบาลง ๆ

“หยุดครับ”ลมหนาวตวาดลั่น ใช่ครับ ตวาด ไม่ใช่แค่หมอนั่น แต่ผมเองยังโมโหเลย ในหกเพลง หากว่าไม่นับเพลงบูม เพลงนี้จะเป็นเพลงที่ง่ายที่สุด...

แต่ก็ร้องไม่ได้!!

“อะไรคือการที่พวกคุณบางคนร้อง บางทำขยับปาก บางคนยืนนิ่งคะ”พิชถามดังลั่นลาน สมเป็นหญิงแกร่งที่มีหลอดเสียงเป็นเลิศในวิศวะจริง ๆ “เพลงต่อไปค่ะ”

และมันก็เหมือนเดิมไปจนถึงเพลงสุดท้าย... ใครร้องได้ก็แหกปากร้องไปอยู่อย่างนั้น แต่คนที่ร้องไม่ได้นี่ ก็ยังไม่ร้องเหมือนเดิม

“พวกคุณคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเล่น ๆ เหรอครับ”เสียงของลมหนาวนั้นสัมผัสได้ถึงความเครียด อย่าว่าแต่เสียงเลย สีหน้าก็เครียด... บอกแต่มันเครียด ผมก็เครียดเหมือนกัน ให้ตายเหอะ

“พวกคุณไม่คิดจะพยายาม ไม่คิดจะสู้ ไม่คิดจะฝึก ไม่คิดจะทำอะไรในชีวิตเลยใช่ไหมครับ”ผมเดินแทรกเข้าไปในแถวของน้อง “ใครที่ทำได้ ก็ทำอยู่อย่างนั้น แต่คนที่ไม่ได้นี่คืออะไร”

“พวกคุณจะกินแรงเพื่อนเหรอครับ”หนาวพูดเสริมผมขึ้นมา ดูท่างานนี้เราสงบศึกภายใน จัดการภายนอกระยะยาวแน่เลย “ไหนล่ะครับความสามัคคี ไหนล่ะครับที่บอกว่ารักกัน”

“พวกคุณไม่ได้อยากเป็นนักศึกษาของXXX ใช่ไหมคะ”พลอย ตัวแม่ของเมดเทคโพล่งขึ้นมา น้องบางคนเริ่มน้ำตาคลอเบ้า “เราถามคุณ ทำไมไม่ตอบล่ะคะ”

“ไม่ใช่ค่ะ/ครับ”น้องตอบกันมาเสียงอ่อย ผมถอนหายใจน้อย ๆ แล้วเดินกลับปข้างหน้าอย่างระอาใจ

“ขอดูสมุดลายเซ็นครับ”ผมพูดทั้งที่ยังหันหลังให้น้อง ๆ อยู่ เหนื่อยใจเบา ๆ และดูท่าจะได้หนักขึ้นด้วย “เอาขึ้นมาครับ”

น้อง ๆหยิบสมุดลายเซ็นขึ้นมา โดยมีว๊ากที่ยืนรอบ ๆ เข้าไปตรวจ แม้แต่ลมหนาวเองยังเข้าไปตรวจเลย ส่วนผมยืนคุมเชิงข้างหน้า

“มีใครไม่ถึง 300 ลายเซ็นไหมครับ”มีคนยกมือ... ให้ตายเถอะ แม่ง แค่เดินเข้าไปขอลายเซ็นมันยากตรงไหนวะ คนในวิศวะรวมกับเมดเทคใช่ว่าน้อย โคตรเยอะเลย เชี่ย

“น้อยสุดเท่าไหร่ครับ”เสียงของลมหนาวดังมาจากตรงกลางของน้อง เดินไวเหมือนกันนะนั่น “น้อยสุดเท่าไหร่ครับ!!”

“168 ลายเซ็นครับ”เสียงน้องอยู่ชายที่อยู่ไม่ไกลจากข้างหน้ามาตอบอย่างหน่าย ๆ กวนโอ๊ยชัด ๆ เลยนี่หว่า เดี๋ยวเจอ

“คุณไม่มีมือจะถือ ไม่มีปากจะพูด ไม่มีเท้าจะเดินไปขอพี่คุณหรือยังไงกันครับ”ปูน ปีสามวิศวะเครื่องกลตะโกนใส่หน้าน้อง “คุณคงไม่อยากมีพี่ที่จะคอยช่วยเหลือคุณสินะครับ”

น้องมันทำท่าจะโต้กลับ แต่ก็คงไม่กล้าพอ เลยได้แต่กัดฟันมองปูดอย่างเคืองโกรธ ลมหนาวเดินกลับออกมายืนคู่ผมด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

“น้อยสุด 168 ลายเซ็น เพื่อนขาด 119 คน...”คนข้าง ๆ ผมทวนตัวเลขออกมาส่งบทที่เตี๊ยมเอาไว้ก่อนหน้าให้ผม... จริง ๆ มันจะพูดเองก็ได้ แต่นะ ผมว่ามันไม่เคย และไม่คิดจะทำ

“ลุกนั่ง 168 ครั้ง วิ่งรอบลานเกียร์ 119 รอบ ปฏิบัติ!!”ผมสั่งลั่น น้องทำหน้าตกใจกันทั่ว แน่สิครับ ไม่เคยสั่งลงโทษเยอะขนาดนี้มาก่อน... ตอนรุ่นผมยังไม่ถึงหลักร้อยเลย “ไม่ได้ยินที่ผมพูดใช่ไหมครับ”

น้องปีหนึ่งกุลีกุจอกันกอดคอ แล้วเริ่มลุกนั่งกันทันที

“1... 2... 3... 4... … 20”

“หยุดครับ นับไม่พร้อมกับ เริ่มใหม่”ลมหนาวที่เหมือนจะรวมแรงฮึดมาได้แล้ว เอ่ยสั่งขึ้น

น้องเริ่มนับตั้งแต่ 1 ใหม่ เคยลุกนั่งกันไหมครับ แค่ทำคนเดียวก็จะขาดใจแล้ว นี่ยังต้องกอดคออีก เมื่อยชิบหาย ผมเคยทำมาห่อนเหมือนกัน

“14...”

“พอ แค่นี้ก็ยังนับไม่พร้อมกัน พวกคุณจะสามัคคีกันสักเรื่องได้ไหม”ผมกอดอกแล้วเดินไปฝั่งซ้ายมือ “วิ่งรอบลานเกียร์ ปฏิบัติ!!”

น้องผู้ชายวิ่งนำออกไปก่อนเป็นแถว ลานเกียร์ที่นี่กว้างพอ ๆ กับสนามฟุตบอลนั่นล่ะฮะ เรียกว่าเป็นสนามฟุตบอลปูนเลยจะดีกว่า...

ผมกับว๊ากคนอื่น ๆ ยืนดูน้องวิ่งรอบสนามไปได้สองรอบ ก่อนที่จะพยักหน้าให้กัน แล้วเดินออกไปจากลานโดยไม่พูดอะไร
เดี๋ยวปีสองจะวิ่งเข้ามาหาน้อง ให้น้องหยุดวิ่งกัน แล้วปรนนิบัติพัดวีเอง ไม่ได้ทำครบตามที่สั่งหรอกครับ (ตายพอดี)

และพวกเราก็จบวันนี้กัน... ไปด้วยน้ำตาของน้องผู้หญิง

ผมล่ะปวดใจ

88888888888888888888888888888888888888888888888888888888888

ตอนที่ 8 มาแล้วค้าา เขียนไปมึนไป ถ้าตรงไหนดูเบลอๆ งงๆ บอกกันได้นะคะ ^^  :z3:

ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1810
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
ชอบพี่ทิว อยากได้พี่ทิว ฮ่า ๆๆ ออกนอกหน้ามาก
แหม่ สองว้ากรวมหัวเล่นน้อง ๆ แล้วได้อารมณ์จริง ๆ

ออฟไลน์ วัวพันปี

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1311
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-3
  อารมณ์ประมาณป้าร้านขายน้ำ สงสารน้องปีหนึ่งเลย

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4378
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
เหมือนได้มาเรียนรู้ะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับรับน้องแนวนี้ ฮาาา
ม.เรากับคณะที่เราเรียนไม่มีแบบนี้เลยค่ะ
รับกันเบาๆ ฮ่าๆ แต่ขั้นตอนการเตรียมงานนี่เข้าใจเลย
ประชุมกันเครียดดดดดดด ตลอด

ขอบคุณคนเขียนที่มาต่อค่ะ


ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
ชอบพี่ทิว อยากได้พี่ทิว ฮ่า ๆๆ ออกนอกหน้ามาก
แหม่ สองว้ากรวมหัวเล่นน้อง ๆ แล้วได้อารมณ์จริง ๆ

ตอนต่อไปเป็นตอนของพี่ทิวค่ะ อุ๊บส์

ออฟไลน์ poohanddew

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 635
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
แหมๆๆ พายุมาขอพื้นที่บ้าง
รู้สึกว่าลมหนาวจะอยู่ในสายตานายตลอดเลยน่ะ
หุหุ
 :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ miho

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ไม่ต่างกับม.เราเลย เหมือนทุกอย่าง ทุกคำพูด ท่าทาง ความกดดัน อกอีแป้นจะแตก :katai1:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
อะนะ แอบหึงหนาวรึป่าวอะ คริคริ :katai1:

ออฟไลน์ Celestia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
คิดถึงอดีตขึ้นมาเลยค่ะ ยิ่งสายเราเป็นสายที่เป็นว้ากกันทุกรุ่น 5555

เป็นว้ากไม่ง่ายจริง ๆ ค่ะ

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +349/-29
ชอบจริงๆ เรื่องนี้มาแนวรุ่นพี่โดยตรง ชอบๆๆ วิศวะxเทคนิคการแพทย์  :mew1:

ว่าแต่..รุ่นนี้มันดื้อจังวะ เหนื่อยใจแทนเว้ย!  :เฮ้อ:

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3
สนุกเข้มข้น
รอตอนพี่ทิว

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด