EGvsMTเฮดว้ากตัวร้ายปะทะวินัยเจ้าระเบียบ วันสุดท้ายP.27[วิศวะVsเทคนิคฯ]อัพ21/5จบ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: EGvsMTเฮดว้ากตัวร้ายปะทะวินัยเจ้าระเบียบ วันสุดท้ายP.27[วิศวะVsเทคนิคฯ]อัพ21/5จบ  (อ่าน 254879 ครั้ง)

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
ติดตามค่ะ น่าสนุกๆ ^^

แต่เป็นพี่ว๊าก ไม่ง่ายเลยจริงๆนะ เชื่อซิ T__T

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
ติดตามค่ะ น่าสนุกๆ ^^

แต่เป็นพี่ว๊าก ไม่ง่ายเลยจริงๆนะ เชื่อซิ T__T

เชื่อค่ะ TwT ซ้อมนานมาก ลงเพื่อน โดนลงเอง ห้ามหลุดยิ้ม ห้ามหลุดหัวเราะ ต้องแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าแบบฉับพลัน โดนฝึกสารพัดเลย เฮือก

ปล. ตอนที่ 3 ต่อคืนนี้นะคะ ทุกคน ^^

ออฟไลน์ cocoaharry

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
    • cocoaharry_Demmy Chan_Otaku Y Girl

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
วันที่สาม

มะรืนนี้เปิดเทอมแล้วล่ะครับ เหมือนจะนาน แต่มันสั้นไป แผนการรับน้องที่ต้องวางล่วงหน้ายังไม่ถึงไหนเท่าไหร่ เอาจริง ๆ คือถกกันมาทั้งสัปดาห์นั่นล่ะ แม่ง ใครสั่งใครสอนให้เอาเมดเทคมาจับคู่กับวิศวะกันวะ บรรลัยชิบ ทำงานชาติไหนจะเสร็จก็ไม่รู้

ยิ่งไอ้เรื่องพนันห่าเหวนั่นอีก...

เชี่ยเอ๋ย ผมไม่ยอมแพ้ง่ายแน่ ยังไงก็ต้องชนะ!!! เรื่องอะไรผมจะต้องไปนอนกับมันด้วย ไม่ใช่เรื่องอย่างแรง แรงโคตร ๆ ด้วย
หมอนั่นมันเป็นเกย์หรือไงกัน!

"นี่ก็ไม่เอา นั่นก็ไม่ดี โน่นก็ไม่โอ แล้วพวกคุณจะเอายังไง"พลอยที่หงุดหงิดสะสมมาเป็นอาทิตย์ตวาดกลางวงห้อง ประชุม เหวี่ยงทั้งคำพูดและสีหน้า "แบบนี้มันจะเสร็จไหม มะรืนนี้ก็จะเปิดแล้ว ยังไม่ถึงไหนเลย ไม่คืบหน้า ไม่ ไม่ ไม่และ ไม่ ไปทุกอย่าง"

"พวกคุณจะเอากฎเกณฑ์มากมายของพวกคุณมากำหนดน้องของพวกผมไม่ได้"โอมพูดเสียงแข็ง ระวังพลอยซัดนะครับ คุณรุ่นน้องต่างคณะ เห็นชีเป็นผู้หญิง ใช่ว่าจะอ่อนนะเออ ซัดโครมกับผู้ชายมาแล้ว เอาซะน่วมโดยที่นางไม่มีรอยแผลเลยสักนิด

"พวกคุณจะเอาความป่าเถื่อนของพวกคุณมาทำร้ายน้องของพวกดิฉันไม่ได้เช่นกัน"พลอยโต้กลับทันที นั่นสิ จะเอาน้องเราไปคลุกดิน ตากแดดครึ่งค่อนวัน แล้วยังลงทุกวันไม่ให้น้องได้หายใจหายคออีกคงไม่ใช่ ผมไม่เห็นด้วย ทะเลาะกันเหมือนเดิมทุกวัน ตั้งแต่มาประชุมด้วยกันจนตอนนี้... ก็ยังไม่ได้ผลเชี่ยอะไรสักอย่าง

แล้วมันจะรอดไหม? ตอบ!

“พอสักที ถ้าจะเถียงกันอยู่แบบนี้มันก็ไม่จบไม่สิ้น ไม่ทันกินแน่”ผมสุดจะทนเลยพูดออกมาเสียงดัง ทุกคนในที่นี้ถึงกับเงียบกริบ “ถ้ามันมีปัญหานักก็ทำทำสองแบบ ผลัดกันคณะละสัปดาห์ จบไหมครับ”

ให้น้องรับภาระหนักไป... ก่อนที่งานจะล่ม

“จบ”ทุกคนประสานเสียงเป็นเสียงเดียวกัน แล้วเริ่มวางแผนในส่วนของกิจกรรมอื่น ๆ ต่อ... และแน่นอนว่าการทะเลาะถกเถียงอันคอเป็นเอ็นก็ยังดำเนินไปเรื่อย ๆ

ผมโคตรปวดกบาลเลย ทำไมวะ ทำไมต้องกับคณะนี้...

แบบนี้ชาติไหนงานจะเสร็จ

เหนื่อยว๊อยยยย


สรุปแล้วก็ได้ผลกระประชุมทั้งหมดออกมาในวันก่อนหน้าวันเปิดเรียนเพียงแค่วันเดียว เอาเหอะอย่างน้อยก็ได้ผลสรุปล่ะนะ

โดยการจะเอากิจกรรมหลักของทั้งสองคณะวิชามารวมกันไว้ ให้ดำเนินไปควบคู่กันโดยที่จะไม่ตัดอะไรออก และจะมีการแบ่งพี่ออกเป็นฝ่ายต่าง ๆ คือ พี่สันทนาการ  , พยาบาล , สวัสดิการ โดยในคราวนี้คงต้องมีสวัสดิการและพยาบาลเยอะกว่าปกติหน่อย เพราะมีถึงสองคณะต้องทำงานร่วมกัน คนก็มากคนต้องนั่งถกกันว่าจะให้น้องอยู่ที่ไหนได้โดยที่ไม่เป็นอันตราย และตัวน้องไม่ไหม้

ส่วนวินัยอย่างพวกผม จะลงด้วยกันบางวัน และแยกกันลง สลับกันไป ถ้าลงพร้อมกัน วันนั้นแสดงว่าจะลงหนัก แต่ถ้าลงแยกนี่เรียกลองเชิง โดยพวกผมจะคุมเรื่องระเบียบวินัย การแต่งกาย ส่วนพวกวิศวะจะคุมเรื่องกิจกรรมต่าง ๆ เป็นหลัก
ก็ดูเหมือนจะลงตัวดี

ในวันแรกของการรับน้อง น้องปีหนึ่งทุกคนของเมดเทคและวิศวะต้องไปรวมตัวกันที่ห้องเรียนใหญ่บนอาคารเรียนรวมหลังจากปฐมนิเทศในช่วงเช้าเสร็จ ทานข้าวเรียบร้อย ระหว่างนั้นพี่สันทนาการจะออกมาพูดคุย และวินัยจะลงโดยไม่ให้น้องรู้ตัว ก่อนจะเอาน้องปิดตาและพาเดินลงไปที่ลานเกียร์ เพื่อทำพิธีคลอดน้อง ซึ่งเป็นประเพณีของเมดเทคของผม (ต้องใช้ลานเกียร์ เพราะมีพวกวิศวะด้วย ลานเลือดของพวกเราไม่พอใช้)

เอาล่ะ mission ของวันกำลังจะเริ่มแล้ว

เด็กน้อยเฟรชชี่ปีหนึ่งทยอยเดินเข้าไปในห้องเรียนรวมกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง โดยมีพี่ที่ดูแลนำทางเข้าไป และมีพี่ที่เป็นช่างภาพคอยถ่ายรูปเอาไว้อยู่ตลอด ซึ่งกว่าน้อง ๆ จะเข้าไปข้างในกันหมดก็กินเวลากว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว

หัวหน้าฝ่ายสันทนาการของปีสองเดินเข้าไปข้างในพร้อมลูกทีมจำนวนไม่เยอะมาก และกลอง เข้าไปสันทนาการเบา ๆ กับแจกสมุดลายเซ็นที่เอาไว้ให้น้องมาขอลายเซ็นพวกพี่ ๆ เพื่อทำให้รู้จักกันมากขึ้น เป็นการเริ่มต้นให้กับน้อง ๆ ทั้งหมด ระหว่างที่พวกผมยังยืนคุยกันอยู่ด้านนอก

น้องเกด ช่างภาพประจำปีสองวิ่งไปวิ่งมา ขึ้นข้างบน ลงข้างล่าง เอาเอกสารที่เขียนชื่อและจังหวัดของน้องให้เพื่อนไปด้วยในตัว ดูน่าสงสารเหมือนกันแหะ เหงื่อออกซกเลย

“ลมหนาว เข้าเลยไหม”พายุเดินมาอยู่ข้างผม แล้วถามขึ้น ตอนนี้ต้องสงบศึกชั่วคราวก่อนล่ะครับ เดี๋ยวจะเสียกันไปหมด

“ไปเลยก็ได้”ผมตอบกลับ แล้วส่งสันญาณให้เพื่อนที่แสตนบายรออยู่ที่ประตูอื่นรับรู้ว่าพวกเรากำลังจะเข้าแล้ว ให้เตรียมเข้าไปข้างใน

และอย่าลืม... ปิดไฟด้านหลังด้วย สร้างบรรยากาศ

ผมเดินเข้าไปด้านในคู่กับคู่ปรับอย่างพายุ พวกสันทนาการด้านในก็พากันวิ่งออกไปจนหมดทันทีในเวลาที่ไม่ถึงสามนาที ต้มมาม่ายังไม่สุกเลย

วินัยกว่าหกสิบชีวิตยืนกระจายรอบห้องกัน ทุกคนตีหน้านิ่งสนิท และไม่ยิ้ม แม้จะแอบขำท่าทีเกร็ง ๆ ของน้องปีหนึ่งที่อีกไม่นานก็จะหายไป

“ก้มหน้าทำไมครับ มองตรงมา”ผมได้เริ่มก่อนคนแรก น้อง ๆ เมื่อได้ยินเสียงผมก็เงยหน้าขึ้นมากันพรึบ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นก้มหน้าจนแทบจะเอาหน้าสมานฝังไปกับโต๊ะเลคเชอร์เล็ก ๆ นั่นแล้ว (อันนี้กลัวหรือง่วงจะหลับผมก็ไม่รู้เหมือนกันนะครับ)

“ยินดีต้อนรับพวกคุณทุกคน ทั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ และเทคนิคการแพทย์นะครับ”พายุพูดขึ้นบ้าง ดวงตาที่คมกริบของหมอนั่นกวาดมองไปรอบ ๆ “พวกคุณคงรู้กันแล้วว่าพวกผมเป็นใครนะครับ”

“ค่ะ/ครับ”น้องตอบกันเสียงดังฟังชัด

“พวกคุณในที่นี้มีกี่คนครับ”ผมถามขึ้นบ้าง แล้วเดินออกมาตรงทางเดินตัดตรงกลาง ตายังคงจับจ้องที่น้อง ๆ ทุกคนอยู่ “กี่คนครับ”

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก

ไม่มีใครตอบคำถามของผมครับ เป็นอันว่าน้องยังปกติ ไม่มีคนประเภทฮีโร่ หรือประเภทปีนเกลียวเข้ามาให้ปวดหัวเล่น

“พี่เขาถามทำไมไม่ตอบคะ”วินัย... พี่ว๊ากคนหนึ่งของฝั่งวิศวะตะโกนขึ้นด้วยเสียงที่ดังลั่นห้อง “ตอบสิคะ จะเงียบทำไม”

“หรือพวกคุณไม่รู้ว่าเพื่อนคุณมีกี่คน”พลอยออกตัวบ้าง คำพูดประจำของวินัยเลยล่ะครับ อันนี้ “ถ้าเพื่อนคุณหายไปคุณจะรู้ไหม”
ก็ยังคงเป็นความเงียบที่ตอบกลับมา แม้ว่าพี่ ๆ คนอื่น ๆ จะพยายามกดดันให้น้องแก้ปัญหาสักเท่าไหร่ก็ตาม ก็ยังคงเงียบ

หรือรุ่นนี้จะเอาความเงียบมาสู้พวกผม?

“ขออนุญาตครับ”มาแล้ว ฮีโร่คนแรก น่าภูมิใจที่สุดเพราะมาจากคณะเทคนิคการแพทย์ของผมครับ “ขออนุญาตนับจำนวนครับ”
“เชิญ”ผมกับพายุพูดขึ้นพร้อมกัน

“1”

“2”

“3”

...

นักศึกษาพันกว่าคน... ให้นับจำนวนทั้งหมดคิดว่าจะเสร็จเมื่อไหร่ครับ... ครึ่งชั่วโมงจะได้ครบกันไหม

“เร็วค่ะ ชักช้า”เธอคนนี้น่าจะชื่อ พิช ว๊ากปีสามของวิศวกรรมศาสตร์เร่งขึ้น จริง ๆ น้องเขาก็นับกันไวนะครับ ขึ้นหลักร้อยแล้ว แต่คนมันเยอะ คงอีกนานกว่าจะเสร็จ

“พอแล้วครับ ไม่ต้องนับแล้ว เสียเวลา”พายุตัดบทขึ้น เมื่อน้องนับไปได้ถึงคนที่สามร้อยกว่า ๆ ขืนรอให้ครบ 1897 คน (วิศวะ 1543 เทคนิค 354 จำนวนที่แตกต่างกันประมาณห้าเท่า) ก็คงแก่ตายกันไปก่อน

“หลังจากนี้ผมหวังว่าพวกคุณทุกคนจะทำความรู้จักกับเพื่อนของคุณ ไม่ใช่แค่กลุ่มที่อยู่ หรือสาขาที่เรียน แต่เป็นทุกคนนะครับ”ผมกวาดตามองน้อง ๆ อีกรอบ ก่อนจะเขาเรื่องอีกครั้ง “เห็นของที่วางอยู่ตรงหน้าพวกคุณไหมครับ”

“เห็นค่ะ/ครับ”

“หมายเลข ให้พวกคุณเอาผูกกับกระเป๋าของพวกคุณเอาไว้ แล้ววิ่งลงมาเข้าแถวข้างหน้านี้ ไม่ต้องเอากระเป๋าลงมานะครับ ส่วนผ้า ให้พวกคุณผูกปิดตาพวกคุณหลังจากต่อแถวแล้ว ปฏิบัติ”

สิ้นเสียง น้องก็รับเอาป้ายหมายเลขผูกติดกับกระเป๋า แล้ววิ่งกรูกันลงมาโดยไม่ลืมคว้าเอาผ้าเส้นยาวที่พับทบไว้มาผูกปิดตาอย่างรวดเร็วเท่าที่น้องจะสั่งการตัวเองให้ทำได้

“หลังจากนี้พวกผมจะพาคุณลงไปข้างล่าง ห้ามเปิดตาเด็ดขาด จำไว้นะครับ”พายุเดินไปจับมือน้องคนที่อยู่ใกล้ประตูมากที่สุดเอาไว้

“จับมือกันไว้ด้วยนะคะ”พี่ส้ม วินัยปีสี่ของเมดเทคเอ่ยขึ้นบ้าง น้องเลยรีบจับมือกันอย่างรวมเร็ว “ห้ามปล่อยมือเพื่อนนะคะ”

พายุพาน้องเดินออกนอกห้องไปแล้ว ประเพรีนี้อาจจะดูอันตรายเพราะต้องปิดตาลงบันได แต่ไม่ต้องห่วงครับ เพราะตลอดทางที่เดินลงไปนั้นจะมีนักศึกษาปีสองยืนอยู่สองฝั่ง คอยประคองน้องเอาไว้ไม่ให้น้องล้ม

แต่พอไปถึงข้างล่าง พวกที่เตรียมแกล้งน้องจะปฏิบัติการทันที

“บอกเพื่อนด้วยสิครับ เจออะไรน่ะ”ปั๊ม แห่งวิศวะตะโกนขึ้นกลางบันได ทำเอาน้องสะดุ้งกันเป็นแถว น้องจะตกบันไดเพราะเสียงมันไหมเนี่ย

วินัยเมดเทคเดินลงมาอยู่ข้างล่างกันเกือบหมด มีอยู่ไม่กี่คนที่ยังดูน้องอยู่ข้างบน ส่วนพวกวิศวะกระจายกันไปดึงน้องให้แตกแถวออกจากกัน

“อย่าปล่อยมือเพื่อนสิครับ”นนท์พูดเสียงเย็น ในขณะที่ปากกระตุกขำ เมื่อน้องโดนพวกว๊ากของวิศวะ และพี่ของทั้งสองคณะดึงให้แยกออกจากกัน แล้วมือของพวกน้องนั้นพยายามควานหากันอยู่ถ้าเป็นหนังรักก็คงจะเป็นช่วงจมน้ำล่ะครับ ฮ่า ๆ ที่พยายามยื่นมือจับกัน แต่ไม่ถึง

ผมมารอที่ซุ่มคลอดน้อง รอน้องมาลอดผ่านใต้ผ้าเข้าไปข้างใจ เมื่อลอดเข้าไปแล้วจะมีพี่แขวนป้ายชื่อให้ โดยจะไม่ใช่ชื่อของน้องเอง เป็นชื่อของเพื่อนร่วมคณะ (รวมทั้งวิศวะและเมดเทค) ให้น้องหาชื่อเพื่อนให้เจอว่าเป็นใคร และเมื่อถึงวันแลกป้าย ก็ให้เอาไปให้เพื่อนคนนั้น

ปกติพวกผมจะร้องเพลง ให้น้องเอาป้ายไปคืนตามเพลง แต่ปีนี้คงไม่ได้ ไม่งั้นต้องร้องเป็นพันรอบกว่าจะคืนหมกครบทุกคน... ต่างคนต่างคืนนะน้องนะ

แต่จะหากันเจอไหมนี่อีกเรื่อง... คนเยอะขนาดนี้

มาแล้วครับ แถวแรกที่จะมาลอด ฮ่า ๆ น้องต้องลอดทั้งที่จับมือกันไว้ แล้วใครมันผูกผ้าซุ้มซะต่ำเลยว่ะเนี่ย น้องแทบจะกระดึ๊บเป็นหนอนชาเขียวเข้ามาในลาน

พอลอดเข้ามาจนหมดครบแถว น้อง ๆ จะถูกพาไปนั่งเป็นวงกลม รอจนกว่าเพื่อนจะมาหมดถึงจะสามารถเปิดตาได้

“พิธีอะไรของพวกนายว่ะ ยุ่งยากชิบ”เฮดของคณะคู่ปรับเดินมายืนข้างผม มองน้องลอดเข้ามาเรื่อย ๆ “เสียเวลาชะมัด”

“มันเป็นธรรมเนียมของพวกผม ถ้าไม่จับคู่กับพวกคุณ พิธีก็เสร็จไปแล้ว”ผมตอกกลับบ้าง ก็ไอ้ที่เยอะ ๆ น่ะ มันไม่ใช่เด็กคณะผมเลย ของมันทั้งนั้น “ถ้าคุณไม่อยากอยู่ดู ก็สามารถกลับไปได้”

“ไม่ ผมไม่ปล่อยน้องคณะผมไว้กับพวกคุณแน่”สวนกลับมารวมเร็วปานพายุ เหอะ แล้วใครอยากจะคู่กับน้องพวกคุณกันวะครับ

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าบ่น”

ผมกับมันยืนกอดอกมองน้องเข้ามาในลานเรื่อย ๆ จนครบทุกคน มันดูอุ่นหนาฝาคั่งอย่างแรง ก็จะทำไงได้... วิศวะตั้ง 13 สาขาวิชา ถ้าคนน้อยก็คงไม่ใช่

“เปิดตาออกได้ค่ะ”น้องแอ้ม ปีสอง เฮดฝ่ายสันทนาการที่เดินมาถึงคนสุดท้ายเปล่งเสียงอันทรงพลังของเธอบอกน้อง ๆ ลั่นลานเกียร์แห่งนี้ น้องทั้งหมดเปิดตาออกมา ก่อนที่จะยิ้มกว้างกัน

พี่ปีสองทั้งหมด และปีสาม ปีสี่บางคน ยืนล้อมน้องไว้ด้วยรอยยิ้ม ทุกคนมีแววตาที่สดใส ดีใจ ที่ได้พบน้อง ๆ ของพวกเขา

ส่วนพวกผม ได้แต่แอบมองอยู่ห่าง ๆ จนกว่าจะปลดวินัยลง ผมก็ยังเข้าไปทำกิจกรรมเฮฮาอะไรกับน้อง ๆ ไม่ได้ แต่หลังปลดก็แทบจะไม่เหลือกิจกรรมให้ได้ทำร่วมกันแล้วล่ะครับ

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น แค่ได้มองก็มีความสุขแล้วล่ะ... สำหรับวินัยอย่างผม

แต่...

ตอนนี้เริ่มไม่สุขแล้ว

ไอ้ข้อศอกที่มาวางบนไหล่ผมนี่คืออะไร!!

“คุณพายุ ผมเป็นเพื่อนเล่นคุณเหรอครับ!”

#######################3

ตอนที่ 3 มาแล้วค่ะ ><

เรื่องนี้จะใช้เมดเทคเป็นหลักนะคะ วิศวะเยอะแล้ว 5555 (อันที่จริงคือ ม.คนแต่งไม่มีวิศวะ... แต่เกี่ยวไหมนั่น)

ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ  :mew1:

พบกันตอนหน้าค้า

ออฟไลน์ Phijarana

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ชอบมากเลยค่ะ

เป็นกำลังใจให้นะคะ

ปล.เป็นพี่วินัยของคณะเหมือนกันค่ะ ต้องรับศึกหนักสุดๆ

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
ชอบมากเลยค่ะ

เป็นกำลังใจให้นะคะ

ปล.เป็นพี่วินัยของคณะเหมือนกันค่ะ ต้องรับศึกหนักสุดๆ

ใช่เลยค่ะ TT ปีนี้ดันมีพี่ไปสปอร์ยน้องอีก น้องรู้ทุกอย่าง จะลงเรื่องอะไร จะลงเมื่อไหร่ แก้ปัญหากันจนหมดแม็ก // สู้ๆนะคะ

ออฟไลน์ sittawan

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 64
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1

ออฟไลน์ Zelsy

  • เพราะ "รัก" คำเดียวเท่านั้น
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-2
ถ้าเป็นเราเนี่ย จะชิงขาดใจตายก่อน อะไรคือความดีงาม ยามสองคณะอยู่ด้วยกัน
สงครามเย็นจากเทคนิค สงครามโลกจากวิศวะ
ขอให้เด็กๆสู่สุคตินะ

ออฟไลน์ nutty

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1143
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-3
สนุกสนานกันไปอีกเรื่องสำหรับแนวพี่ว๊าก
โห เดิมพันแบบนี้หยามกันชัดๆ

ออฟไลน์ double9JH

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1810
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-7

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ►MoNkEy-PrInCe◄

  • อินเตอร์ไลน์
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 728
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
รู้สึกอยากเป็นพี่ว้าก #ทำใจแพพ TT

numilddy

  • บุคคลทั่วไป
เมดเทคย่อจากเทคนิคการแพทย์หยอออ (คำถามมันมาอีกแล้ว55555)
แอบสงสารน้องเล็กๆ เหมือนอยู่ท่ามกลางสงครามเย็น ฮ่าๆ
ตอนจบอ่ะ ข้อศอกอ่ะพายุคือระะะ
ปล.ลมหนาวตัวเล็กกว่าพายุหรอ? หรือว่าเท่ากันเพราะถ้าเท่ากันตอนวางข้อศอกบนไหล่มันไม่ลำบากเรอะะ -0-

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
เมดเทคย่อจากเทคนิคการแพทย์หยอออ (คำถามมันมาอีกแล้ว55555)
แอบสงสารน้องเล็กๆ เหมือนอยู่ท่ามกลางสงครามเย็น ฮ่าๆ
ตอนจบอ่ะ ข้อศอกอ่ะพายุคือระะะ
ปล.ลมหนาวตัวเล็กกว่าพายุหรอ? หรือว่าเท่ากันเพราะถ้าเท่ากันตอนวางข้อศอกบนไหล่มันไม่ลำบากเรอะะ -0-

ลมหนาวเตี้ยกว่าพายุนิดนึงค่ะ ที่วางศอกคือฮีจะกวนประสาท 5555

เมดเทคเป็นชื่อย่อของเทคนิคการแพทย์ค้า ^^

ออฟไลน์ Paifah

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?action=profile;area=forumprofile
อยากบอกว่ามาต่ออีกสักตอนเถอะน๊าาาาาา :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
แหมเป็นเฟรชชี่คงได้จิ้นกันฟินนนนนน

ออฟไลน์ buathongfin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1251
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage

ออฟไลน์ poohanddew

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 635
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2

ออฟไลน์ neno.jann

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
อร๊ายยย เฮ๊ดชนเฮ๊ด ชอบแนวนี้อ่ะ  :z3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
รู้สึกพายุมันน่ารักไงไม่รู้   #โมเม้นท์ข้อศอก 555

ขอบคุณค่ะ รอตอนต่อไป ^^

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
วันที่สี่

รับน้องวันที่สอง วอร์คแรลลี่ตามฐานที่พี่จัดไว้ให้ แบ่งตามคณะ(ทั้งมหาลัยไม่ไหวล่ะครับ เยอะเกิน) แน่นอนว่าคู่แค้นตามชะตากรรมอย่างเทคนิคการแพทย์และวิศวกรรมศาสตร์ต้องทำร่วมกัน

ด้วยเด็กที่เยอะมาก ถึงมากที่สุดของพวกวิดวะ ฐานในการจัดจึงต้องมีเยอะถึงสิบฐานด้วยกัน พี่คุมฐานก็เยอะไปตามเรื่อง ขนาดฐานของวินัยยังต้องแบ่งสองฐานเลย เวลาในแต่ละฐานจะพอไหม ยังต้องลุ้นกันต่อไป มีเวลาแค่วันเดียวซะด้วย

ฐานนึงจะเป็นเมดเทคหลัก อีกฐานคงไม่ต้องบอกว่าเป็นของใครจริงไหม

ผมเตรียมของทุกอย่างไว้หมดแล้ว

ฐานวินัยอยู่ที่ศาลาหงส์ ผมให้คนเอาผ้ามาปิดรอบ แต่ไม่ได้ปิดทึบนะ เปิดด้านล่าง และด้านบนไว้ ให้คนลอด (เอะอะลอด เอะอะลอด เมดเทคผม ลอดซะจะได้รอดยังเรียนจบไงครับ เคล็ดดีใช่ไหมล่ะ) ให้คนมองได้ ส่วนตรงหน้ามีโต๊ะตั้งเอาไว้ พร้อมของเซ่นไหว้อย่างข้าวทิพย์ (?) ผลไม้ น้ำแดง ครบสูตร แลกตรงกลางของสิ่งของพวกนั้นมีกระถางธูปกับเจ้าแม่ ที่มีผ้าปิดไว้อยู่

เจ้าแม่เป็นใครงั้นเหรอ ผมยังไม่บอกหรอกครับ รอดูพร้อมน้อง ๆ กันนะ

หลังจากเตรียมอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เป็นเวลา เอ... แปดโมงครึ่ง อีกพักนึงน้องจะมาแล้ว ทุกอย่างพร้อมรับน้อง ๆ แล้ว เฮ้อ คนอื่น ๆ จะเป็นยังไงบ้างหว่า จะมีปัญหาอะไรกันไหมนะ

ผมยกมือถือขึ้นไลน์หาเพื่อนในคณะที่ส่งไปประจำฐานต่าง ๆ แล้วยืนรอคำตอบ หวังว่าจะไม่ตีกับพวกวิศวะกันตายไปแล้วนะ (ถ้าตายจริงผมจะเอายาคลายกล้ามเนื้อกับโพแทสเซียมคลอไรด์ฉีดพวกที่ทำคนของผม หึ)

ผ่านไปแปปเดียวเพื่อน ๆ ปีสามก็ตอบกันมา โอเค ยังไม่มีใครมีปัญหาอะไร อาจจะมีเหวี่ยง ๆ เพราะเจอฝั่งวิดวะกวนตีนไปบ้าง แต่อันนั้นแก้ปัญหากันเองนะเพื่อนนะ

“หนาว น้อง ๆ มากันแล้วนะ”ปันปันส่งสัญญาณมาให้ผม ก่อนที่ตัวเองจะมุดเข้าไปอยู่ข้างในศาลา พร้อมกับกระดาษบทสวดในมือ

ส่วนผมยืนดูอยู่ด้านหน้าก่อน มองน้อง ๆ ที่เดิน ๆ ลุก ๆ นั่ง ๆ อ่านคำในกระดาษเสียงดัง ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ ๆ เหมือนหนอนเลยแหะ ดึ๊บ ๆ ฮ่า ๆ

“เข้าไปครับ”ผมบอกกับเด็ก ๆ เฟรชชี่ แล้วยืนกอดอกมองน้องลอดเข้าไปไปข้างในกันทีละคน สองคน “นั่งลงเป็นแถวแล้วหลับตาด้วยครับ”

น้องปีนี้เหมือนจะเด็กดีนะครับ นั่งลงหลับตากันเป็นแถวเลย ดี ๆ พูดง่าย ๆ จะได้สบายพวกผม หรือยังไม่ออกลายหว่า

พลอยเอาธูปที่จุดเรียบร้อยแล้วมาแบ่งทุกคน ให้เอาไปใส่ที่มือน้อง ว๊ากทั้งหมดอยู่อยู่ในนี้กระจายตัวกันไป... ยกเว้นผมนะครับ ที่ยังยืนอยู่ด้านนอก

ไม่ใช่ไร... ผมไม่ถูกกับควันธูป น้ำหูน้ำตาไหลเอาง่าย ๆ ถ้าโดนเยอะ ๆ

“มีใครยังไม่ได้ธูปไหมครับ”นายนิค หนึ่งในว๊ากที่วิศวะส่งมาอยู่ซุ้มนี้ถามขึ้นเสียงเข้ม “ยกธูปขึ้นดี ๆ ด้วยครับ เดี๋ยวโดนหลังเพื่อน”

“ใครอนุญาตให้ลืมตาคะ”นัทตวาดลั่น ไม่รู้ว่าเห็นน้องลืมตาจริง หรือว่าหยอกเหมือนกัน “หลับตาค่ะ อย่าลืมตาจนกว่าพวกเราจะสั่ง”

“ท่องตามผม เสียงดัง ๆ นะครับ”ปันปันที่เดินมายืนข้างผมพูดขึ้นบ้าง มาแล้ว บทสวดที่แสนจะภาคภูมิใจของพวกเรา “นะโม นะมัง พุทธังเทกระจาด ซาซิมิ”

เชี่ย ปีนี้แม่งใครเป็นคนคิดวะ ฮ่า ๆ หนักกว่าปีผมอีก น้องมันก็ท่องตามพี่ตามคำสั่งนะครับ มีแอบยิ้มกันนิด ๆ ด้วย

“ติสะระแหน่ซะไม่เหลือ กินไป บ่นไป นิยายลามก
ทุบสิสำริด มายังอังเดร สี่ขานิลาตัวนั้น
ตาติกะปิ มะยมอมเลย์ สีมานะยายจิมิ๊”นั่น พวกวิศวะกลั้นขำหน้าดำหน้าเขียว ฮ่า ๆ อย่าว่าแต่พวกนั้นเลย ผมก็ขำ แต่ละท่อน คิดมาได้ไงวะเนี่ย

“ไม่ยั๊กจะรู้ว่าคณะเทคนิคฯ ก็มีอารมณ์ขำขันเหมือนกันนะ”เสียงทุ้มแหบกระซับขึ้นที่ข้างหู เล่นเอาผมตกใจสะดุ้งโหยง เกือบปล่อยหมัดตั๊นหน้าแล้ว “นึกว่าจะนิ่ง อยู่ในระเบียบจ๋าอย่างที่เห็นทุกวันเสียอีก”

“คณะของผมเรียนคือเรียน เล่นคือเล่น อยู่กันด้วยความรับผิดชอบและการให้เกียรติซึ่งกันและกัน ไม่ใช่การข่มขวัญอย่างพวกคุณ”ผมสวนกลับนิ่ง ๆ แต่มุมปากกระตุกขึ้นน้อย ๆ แอบสะใจเบา ๆ “แล้วเฮดอย่างคุณไม่อยู่ดูแลฐานของคุณหรือยังไง”

“คนของวิศวะสามารถทำงานได้ทุกคน ถึงผมไม่อยู่ตรงนั้น ทุกคนก็สามารถทำงานต่อไปได้อย่างลุล่วง”มันยั๊กคิ้วให้ผมด้วย ท้าทายกันใช่ไหม

ถามสิว่าผมยอมไหม...

บอกเลยว่าไม่!!

“ทำงานได้ แต่จะมีคุณภาพไหมมันคงเป็นอีกเรื่องที่ต้องพิสูจน์กันไปใช่ไหมล่ะครับ”ผมเหยียดยิ้มเย็น ตาจ้องมองกลับไปไม่ลดละ

“ก็พิสูจน์สิ”พายุจับเนคไทของผมแล้วดึงให้ผมเข้าไปใกล้มันอีกนิด ถ้าเนคไทผมยับหรือหลุดหรือขาดนะ คอยดู แล้วแม่งจะเอาหน้าเข้ามาใกล้ทำไมวะ

“เสียใจนะครับ ผมไม่มีเวลาว่างเอ้อระเหยลอยชายไปไหนมาไหนหรอกครับ”ทำไมมันต้องตัวสูงกว่าผมด้วย ดูตอนแรกไม่ต่างกันเท่าไหร่ แต่มายืนด้วยกันนี่ ผมเตี้ยกว่ามันนิ้วนึงได้ ชิ “ผมไม่มีวันทิ้งเพื่อนให้ต้องทำงานกลุ่ม โดยที่ผมไม่คอยช่วยเหลือ ทั้งที่มันเป็นหน้าที่ ที่สมควรทำหรอกครับ”

แววตาของพายุฉายแววกร้าวเล็ก ๆ มาสิ ว๊ากมา ผมก็เล่นกลับไปเหมือนกัน... ไม่ใช่แค่คุณที่ว๊ากเป็น ผมก็ว๊ากเป็นเหมือนกัน

เสียงสวดมนต์เงียบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่เมื่อผมมองไป วินัยทุกคนก็หันมามองพวกผมสองคนอยู่เป็นตาเดียว นี่ผมเสียเวลากันมันจนไม่ได้ฟังบทสวดฮาเฮจนจบขนาดนี้เลยเหรอ แถมยังพลาดการทำจิตรกรรมสร้างสีสันบนหน้าน้องอีก ยังไม่รวมการกินข้าวทิพย์ น้ำทิพย์เลยนะ

เสียเวลาจริง

“พวกคุณลืมตาได้ครับ”ผมตีหน้านิ่งทั้งที่ในใจยังหงุดหงิดไม่น้อย สายตากวาดมองน้อง ๆ “พวกคุณเห็นสิ่งตรงหน้าไหม”

“เห็นครับ/ค่ะ”พร้อมตอบกันเสียงเบา ไม่ดังเหมือนปกติ แต่ไม่เป็นไร หยวนให้ก็ได้ เพราะฐานนี้เป็นฐานศักดิ์สิทธิ์ที่สุด

“นั่นเป็นสิ่งมีค่าที่สุดของมหาวิทยาลัยแห่งนี้”น้องบางคนเบิกตาโพรงอย่างตื่นเต้น คนข้าง ๆ ผมที่ยังยืนอยู่ไม่ยอมไปสักทีมุ่นหัวคิ้ว งงไร ใครสั่งให้งง “ให้เพื่อนพวกคุณคนนึงไปเปิดดูสิครับ”

นักศึกษาชายคนหนึ่งของคณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นตัวแทนลุกขึ้นไปยังโต๊ะบูชา เขายกมือไหว้โดยที่พวกผมไม่ต้องบอกแล้วเปิดผ้าคลุมออกมา

“พวกคุณรู้ไหม ว่านี่คืออะไร”พลอยตะโกนถามน้อง ๆ ในที่นี้ ส่วนผมยืนมองเฉย ๆ แต่คนที่ไม่ได้รับเชิญนี่ดิ กลั้นหัวเราะจนหน้าเขียวแล้วมั้ง

“น้ำปลาแท้ตราหอยหลอดและปลากระป๋องตราปุ้มปุ้ยครับ/ค่ะ”ฮ่า ๆ น้ำปลาขวดนี้ของที่หอผมเอง เอาไว้เหยาะเวลาทำกับข้าวกินเอง ส่วนปลากระป๋องนั่นของนัท เพิ่งไปฉกมาเมื่อเช้า

“พวกคุณกล้าดียังไง”อิฐ ว๊ากปีสองของวิศวะส่งเสียงขึ้น เนียนนะ เสียงโมโหเนี่ย “พวกคุณกล้าว่าเจ้าแม่ว่าหอยหลอด และเจ้าพ่อว่าปุ้มปุ้ยได้ยังไง”

“นี่คือของศักดิ์สิทธิ์ประจำ(โรงอาหาร)มหาวิทยาลัยนะ พวกคุณกล้าเรียกท่านห้วน ๆ แบบนี้ได้ยังไง”นัทมองน้อง ๆ ตาเขม็ง จริงๆเธอใช้วิธีนี้ในการกลั้นหัวเราะน่ะครับ “ไหนบอกใหม่สิ พวกที่น้องเห็นคืออะไร”

“เจ้าแม่น้ำปลา และเจ้าพ่อปลากระป๋องครับ/ค่ะ”น้อง ๆ ตอบกันใหม่อย่างพร้อมเพียง ตาแต่ละคนสั่นระริก ขำล่ะสิ จริง ๆ ตอนแรกตั้งใจว่าจะให้เป็นเจ้าแม่ปลาทู แต่พอดีทอดกินไปเมื่อวาน เลยเปลี่ยนมาอย่างที่เห็นนี่ล่ะ ใช้ได้เหมือนกัน อยากหกออกมาก็พอ

“คิดว่าแท้ไหม”อยู่ ๆ เฮดของวิศวะก็ถามน้อง ๆ ขึ้นมา แท้ดิ เพิ่งซื้อมาจากโลตัสเมื่อสองสามวันก่อนเอง บิลยังอยู่เลย

“แท้ครับ/ค่ะ”น่ะ น้องยังรู้เลย ว่าแท้ ไม่ได้เปลี่ยนข้างในเป็นอย่างอื่น

“รู้ได้ยังไงว่าแท้”พายุยังคงถามต่อ ผมว่ามันคงอยากกวนน้อง... ยกให้วันนึงก็ได้ เห็นว่าวันนี้เป็นวันรับน้องนะ ถ้าเป็นวันลงปกติผมไม่เอาไว้แน่

“มันเขียนเอาไว้หน้าขวดครับ”น้องผู้ชายคนนึงเป็นคนตอบ เออเนอะ เขียนไว้บนสลากข้างหน้านี่หว่า น้ำปลาแท้ตราหอยหลอด
“แล้วเค็มไหม”

“เค็มครับ”เอ... มีแต่ผู้ชายโต้ตอบนะครับ เวลาถามคำถามที่ตอบรวมกันไม่ได้ น้อง ๆ ผู้หญิงนี่กริบ เป็นอย่างนี้ทุกทีเลยสินะ

สำหรับคนอื่น อาจจะคิดว่าให้น้องผู้ชายเป็นคนตอบก็ดีแล้ว น้องจะได้ฝึกภาวะความเป็นผู้นำ แต่กับผมมันไม่ใช่ ผมอยากให้น้องทุกคนช่วยกันคิด ช่วยกันตอบอย่างเท่าเทียม ถึงจะเป็นน้องผู้หญิงต้องกล้าคิด กล้าพูด กล้าทำ ไม่ใช่ ไม่ใช่รอหลบอยู่หลังผู้ชาย ให้ผู้ชายทำ ส่วนตัวเองอยู่เงียบ ๆ คิดได้ ทำไม่ได้ และไม่เคยที่จะลงมาทำ และเป็นอย่างนั้นไปเรื่อย ๆ จะเรียนจบ จนทำงาน จนแต่งงาน

สำหรับผม ผู้หญิงไม่ใช่เพศที่อ่อนแอ พวกเธอมีความอึด ถึก ทนยิ่งกว่าผู้ชายไม่รู้กี่เท่าด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นเวลาจะคลอดคงตายกันไปหมดแล้ว ใช่ เรื่องอารมณ์พวกเธออาจจะอ่อนไหว แต่ถ้าเราไม่ฝึกให้เธอกล้า ให้เธอเข้มแข็ง สุดท้ายวงจรอุบาทว์พวงนั้นก็คงไม่มีวันจบสิ้น ไอ้ค่านิยมที่บอกให้ผู้ชายดูแลผู้หญิงทุกระเบียดนิ้วนี่ ผมว่ามันไม่ควรเอามาใช้ในยุคที่ทุกคนมีความเท่าเทียมกันในทุกด้านอย่างตอนนี้สักเท่าไหร่นะครับ ผู้ชายดูแลผู้หญิงได้ แต่อยู่ในขอบเขตที่พอดี ไม่ใช่ให้พวกเธองอมืองอเท้ากันจนแทบจะทำอะไรไม่เป็น เอะอะอะไรก็มาบอกว่าผู้ชายไม่มีความเสียสละให้พวกเธอ โดยเฉพาะบนรถไฟฟ้า ชอบมีมาบ่นลงในโซเชี่ยลอยู่เรื่อง

คนเราไม่ได้มีใครอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลานิครับ จริงไหม? แล้วไม่ทุกคนที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือคุณด้วย

ลองคิดดูนะ สมมติว่าวันนึง คุณเจอจิ้งเหลนอยู่ในบ้าน แล้วบ้านหลังนั้นมีคุณคนเดียว คุณจะทำยังไง นั่งจ้องตากับมันรอให้คนมาช่วย? โทรหาพ่อ แม่ พี่ น้อง เพื่อน หรือหน่วยงานที่รับผิดชอบ? หรือจะกั้นทางให้มันวิ่งออกไปนอกบ้านใช้ไม้ยาว ๆ เคาะไล่มัน โดยใช้เวลาไม่กี่นาทีมันก็จะวิ่งออกไป อะ ถ้ายังไม่เข้าใจ สมมติว่าหัวสายฉีดชำระในห้องน้ำของคุณเสีย คุณจะรอให้มีคนยื่นมือมาซ่อมให้ ทั้งที่ไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไหร่ หรือจะแค่เดินไปซื้อหัวมาเปลี่ยนเอง ถอดหัวเก่า เสียบหัวใหม่ลงไป แค่นี้

ในการทำงานชีวิตจริงเขาไม่ได้แยกใช่ไหมล่ะครับว่าผู้หญิงทำอันนี้นะ เฮ้ย อันนี้หนักไป ให้ผู้ชายทำ แต่เขาวัดกันที่ประสิทธิภาพและคุณภาพในการทำงานของคน ๆ นั้น ถ้าเราไม่มีความสามารถพอจะทำงานนั้น ๆ ได้ ทั้งที่มันเป็นสิ่งที่ไม่ได้ยากอะไร หรือเป็นเรื่องที่ตรงในสายที่เราเรียนมา เขาก็คงไม่รับเราเข้าทำงาน หรือต่อให้คุณเป็นแค่พ่อบ้าน แม่บ้าน ถ้าคุณลับมีด หรือปั่นจักรยานไปตลาดใกล้ ๆ ไม่เป็น นายจ้างอยากจะจ้างคุณไหม? (ผมยกเว้นเรื่องแมลงสาปเอาไว้ให้เรื่องนึงก็ได้ พวกเธอคงวิ่งหนีกันกระเจิง ยิ่งถ้ามันบิน... อย่าว่าแต่ผู้หญิงเลย ผู้ชายบางคนก็วิ่งครับอันนี้ น่าขยะแขยงเกินทน)

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า ถ้าผู้หญิงตอบแล้วผู้ชายจะเงียบเป็นเป่าสากนะ ถ้าพวกมันเงียบ ผมจะสั่งให้มันไปใส่กระโปรงทรงเอ เดินถือป้ายว่า ‘ผมเป็นสาวน้อย’ ทั่วมหาลัยสักสองวัน

รับน้องของพวกผมไม่ได้อยากหยุดอยู่แค่การให้พี่น้องมีความสัมพันธ์อันดี มีความผูกพันกัน แค่เท่านี้ แต่ผมอยากให้น้องสามารถออกไปยืนเป็นเสาหลักของครอบครัวได้อย่างภาคภูมิที่สุด ไม่ว่าน้องคนนั้นจะเป็นเพศหญิง หรือว่าเพศชายก็ตามที

ไม่จำเป็นต้องเก่งเลิศเลอ เกียรตินิยม แต่สามารถพึ่งตัวเอง เอาตัวรอดในสังคมที่ชิงดีชิงเด่นกันได้ เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

ปณิธานของวินัยชาวเมดเทคทุกรุ่น

สมัยรุ่นพวกผมเหรอครับ โน่น คุณพลอยตอบทุกอย่าง เล่นเอาผู้ชายตอบไม่ทันเลย โดนด่าอยู่ประจำว่าให้ผู้หญิงตอบก่อน

เราก็ต้องพยายามกันต่อไปเรื่อย ๆ ล่ะนะครับ

อ่อ ข้าวทิพย์คือข้าวที่พวกผมทำขึ้นกันเอง เอากล้วย ซอสมะเขือเทศ ไข่ มาผสมรวมกัน ส่วนน้ำทิพย์คือน้ำแดงใส่เกลือครับ

คิดแล้ว... จะอ้วกเหมือนกัน ตอนปี 1 ผมกินเข้าไปได้ไงเนี่ย

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

มาต่อตอนที่ 4 แล้วค้า ^^ จิ้งเหลนนั่นประสบการณ์ตรงของคนเขียนเอง 555 โทรเรียกพ่อมาจัดการ TT แต่ตอนนี้รู้ละว่าจะไล่ยังไงคะ 5555

 :z2:

สารภาพว่าแต่งตอนนี้เหมือนได้ระบายบางอย่างที่อ่านเจอในเฟสมั่ง ในพันทิปบ้าง 5555  :katai5:

พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

numilddy

  • บุคคลทั่วไป
ย้ากกก ขอบคุณที่ตอบทุกคำถามเลยย ดีใจที่ไม่รำคาญ คิกๆ
ขำแทน5555 บทสวดกับเจ้าพ่อนี้เกรียนมาก ก๊ากกกก

ออฟไลน์ poohanddew

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 635
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
แอ๊ เพิ่งเห็นว่าลืมเปลี่ยนวันที่อัพ >////<"

ออฟไลน์ soul love

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-1
โอ้ยตาย ทำให้นึกถึงตอนเป็นพี่ว๊าก แม้แต่น้องผู้ชายยังกลัว
ย้อนคิดถึงตอนนั้น ก็นะ ทำไปได้

รออ่านจ้า

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
ปกติลมหนามนี่เย็นชาแบบนี้ไหมอ่ะ
หรือเป็นเฉพาะตอนรับน้อง เหอๆๆๆ

ออฟไลน์ Zelsy

  • เพราะ "รัก" คำเดียวเท่านั้น
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-2
สิ่งศักดิ์สิทธิ์นี่ คิดกันได้ไง สารภาพว่าตอนแรกคิดว่าเป็นรูปคุณพายุเอามาแต่งหน้าด้วยโฟโต้ช็อป 555555

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
เจ้าพ่อเจ้าแม่น่าเกรงขามมาก55555

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
ถูกใจเจ้าพ่อเจ้าแม่กันไหมคะ 5555

ถ้ามีคำผิดตรงไหนบอกได้เลยน้า

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด