EGvsMTเฮดว้ากตัวร้ายปะทะวินัยเจ้าระเบียบ วันสุดท้ายP.27[วิศวะVsเทคนิคฯ]อัพ21/5จบ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: EGvsMTเฮดว้ากตัวร้ายปะทะวินัยเจ้าระเบียบ วันสุดท้ายP.27[วิศวะVsเทคนิคฯ]อัพ21/5จบ  (อ่าน 254875 ครั้ง)

ออฟไลน์ Nefrit

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 30
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
น่าติดตามๆ รอตอนต่อไปนะ

 จิ้งเหลนไล่อย่างไงหรอ 555 o13

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
“ไม่ยั๊กจะรู้ว่า>>>>>>>>>>>>>ยัก (ย.ยักษ์ เป็นอักษรต่ำไม่ผันด้วยไม้ตรีหรือจัตวา)

ได้อารมณ์ร่วมตอนรับน้อง สนุกและฮาดี

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
น่าติดตามๆ รอตอนต่อไปนะ

 จิ้งเหลนไล่อย่างไงหรอ 555 o13

เอาลัง เอาของมาล้อมให้มีทางออกเดียวอยู่ที่ประตู แล้วเอาไว้เคาะ กระทุ้ง ๆ ไล่ค่ะ 555

ออฟไลน์ zeroj

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 564
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
อยากเห็น เฮียพายุ เจ้ลมหนาว  รักกันเร็วๆอ่ะ


 :ling1: :ling1: :ling1: :ling1: :ling1: :ling1: :ling1: :ling1:


ปล.  ชอบพระเอกเถื่อนๆ  มันโดนจายยยยยยยยย   :man1: :man1: :man1:

ออฟไลน์ Nattiz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 122
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เรื่องนี้ยังอีกยาวไกลลล อิอิ :oo1: :oo1:

ออฟไลน์ YOSHIKUNI RUN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
เราชอบๆๆ อ่า สนุกดี ติดตามต่อจ้า

ฮ่าๆๆ เมื่อกี้โพสผิดด้วยล่ะ (ตกใจลบทิ้งไปแล้วๆฮ่าๆ ตลกตัวเองจัง)

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
อยากเห็น เฮียพายุ เจ้ลมหนาว  รักกันเร็วๆอ่ะ


 :ling1: :ling1: :ling1: :ling1: :ling1: :ling1: :ling1: :ling1:


ปล.  ชอบพระเอกเถื่อนๆ  มันโดนจายยยยยยยยย   :man1: :man1: :man1:

อีกนานค่ะ 55555

ออฟไลน์ Paifah

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?action=profile;area=forumprofile

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
วันที่ห้า

เปิดเรียนแล้ว เรียนตามปกติครับ เราจะรับน้องในช่วงเย็นของทุกวันจันทร์ถึงพฤหัส และจะปล่อยน้องไม่เกินทุ่มครึ่งส่วนวินัยจะลง ไม่ลงคือตามแต่ใจ

วันนี้ผมยังไม่ได้วางว่าจะลงไหม ต้องขอดูพฤติกรรมของน้องที่เดินผ่านพี่ก่อนแล้วกัน ให้ผมลงทุกวันเหมือนบริหารคงไม่ไหวหรอก คนของเราไม่ได้มีเยอะขนาดนั้น

ถึงจะมีวิศวะที่มีคนเยอะก็เถอะ แต่พวกนั้นก็ไม่ได้ตั้งวินัยไว้เยอะกว่าพวกผมมากสักเท่าไหร่ ถ้าเทียบอัตราส่วนอาจจะน้อยกว่าด้วยซ้ำ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องของผม

"ลมหนาว"เสียงนุ่ม ๆ ที่คุ้นเคยสำหรับผมดังขึ้นเรียกความสนใจ "ไง วันนี้ไม่มีเรียนเหรอ"

"พี่ทิว"พี่หมอทิว ทวดเทคสมัยม.ปลายของผมเอง พี่ชายที่น่ารัก ดีกรีเดือนมหาลัย ตอนนี้พี่เขาเรียนอยู่ปีห้าแล้ว อีกปีนึงก็จะจบ พร้อมผมเลย "หนาวมีแลปตัวเดียวครับ พี่ทิวเถอะ วันนี้ว่างจากวอร์ดมาคุยเล่นกับหนาวด้วยเหรอ"

"กับหนาวพี่เคยไม่ว่างเหรอ"ร่างโปร่งในชุดเสื้อกาวน์ยาวนั่งลงข้าง ๆ ผม "แล้วนี่นั่งทำอะไรอยู่ล่ะ"

"นั่งอ่านหนังสือ อ่อยเหยื่อครับ"ผมชูหนังสืออ่านเล่นให้พี่เขาดู แล้วยิ้มมุมปากน้อย ๆ "ประกอบการตัดสินใจหน่อย ๆ"

"อย่าลงหนักนักล่ะ"

"เป็นห่วงน้องเหรอครับ"ผมเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ พี่ทิวเป็นฝ่ายพยาบาลของคณะแพทย์ ห่วงน้องคงไม่แปลกมั้ง ห่วงเทคนิคฯได้ ห้ามห่วงวิศวะนะครับ เออ

"ไม่หรอก พี่ห่วงเรามากกว่า"มือของพี่ทิวยื่นมาลูบหัวผมเบา ๆ อย่างอ่อนโยน "เดี๋ยวเจ็บคอ ไม่มีเสียง หรือเหนื่อยจนสลบเหมือดไป"

"พี่ ผมโตแล้วนะครับ"เหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นตอนฝึกซ้อมลงวินับเมื่อปีหนึ่งครับ ผมไม่ได้กินข้าวแต่เช้า แล้วพี่สั่งเทสลงตอนหกโมง หลังเลิกเรียนพอดี ลงไปไม่ถึงห้านาทีก็เลยเป็นลม พอดีจ๊ะเอ๋พี่ทิวเอาชีทสรุปเคมีพื้นฐานมาให้ เลยมาช่วย พอดีขึ้นเท่านั้นแหละ เทศน์ยาวจนนับไม่ถูกกว่ากี่กัณฑ์เลยทีเดียว หูชาดิ๊กเลย พี่วินัยปีสูงกว่าอย่างพี่พูน พี่ตังโอ พี่โต้ง โดนเรียกมาสวดหมด ยับเยินกันเป็นแถว ๆ "ผมรู้ลิมิทตัวเองดีนะครับ"

"รู้ แล้วเคยสนไหมล่ะ"กริบ... เถียงไม่ออกเลย ครับ ผมรู้ว่าตัวเองไม่ไหว แต่ก็ยังคงทำตามหน้าที่ ที่ผมคิดว่าผมต้องทำจนเสร็จอยู่ดี "น่ะ มุมปากตกลง รู้ตัวเองแล้งเถียงพี่ทำไม ลมหนาว"

"โถ่ พี่ทิวก็"อยากเถียง แต่เถียงไม่ออก ตั้งแต่เป็นวินัยมา เถียงกับประธานสภา กับคนต่างคณะมาก็เยอะ มีแค่พี่ทิวไผ่นี่ล่ะที่ไม่เคยเถียงชนะเลยสักครั้ง "โอเคครับ ผมจะดูแลตัวเอง ไม่ฝืนเกินตัวครับ"

"ทำให้ได้อย่างที่พูดด้วยนะ"พี่ทิวดีดหน้าผากผมทีนึง ไม่ได้ดีดเบา ๆ ด้วย เจ็บนะพี่ "เดี๋ยวพี่ไปคุยงานกับเพื่อนก่อน เดี๋ยวเจอกันใหม่นะหนาว"

"ครับพี่"

พี่ทิวเดินไปตึกคณะแพทย์แล้ว ยังไม่วายไลน์มาย้ำอีก พอดีกับเวลาที่น้องคณะทั้งเมดเทคและวิดวะเลิกเรียนพอดี

ได้เวลาอ่อยของจริงแล้ว

ผมนั่งทำเนียนตีสีหน้านิ่งอยู่ตรงม้าหินอ่อนช่วงรอยต่อของตึกเรียนรวมและโรงอาหาร แกล้งทำเป็นไม่มองน้อง ๆ ที่กำลังเดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

"สวัสดีค่ะพี่"กลุ่มแรกที่เดินมาถึงผมก่อนคือน้องผู้หญิงคณะเทคนิคการแพทย์ หน้าตาน่ารักด้วย ใส่บิ๊กอายตาแบ๋วมาเลย...
สวย ใส แต่ไม่ใช่แนวดาว เอาเถอะ เดี๋ยวพวกพี่เลี้ยงดาวเดือนก็เลือกกันเอาเองแหละนะ น้อง ๆ หล่อ ๆ สวย ๆ มีเยอะ

เซ็ตต่อมาเป็นเด็กวิศวะครับ ไหว้ส่ง ๆ กันบ้าง ไม่ไหว้เลยก็มี ต่างคณะก็แบบนี้แหละ ไม่ค่อยสนหัวคณะอื่นสักเท่าไหร่

ดี ผมจะเอาจุดนี้ไปโจมตีพวกวิศวะมัน เทคนิคการแพทย์พวกผมกำชับไว้อย่างดี ไหว้ให้หมด ไหว้ไปทุกคน ไม่แน่ใจก็ให้ไหว้ไปก่อนไม่เสียหายอะไร

ที่ฝึกให้ไหว้ เพราะในชีวิตจริงคนที่มีอำนาจสูงกว่าย่อมชอบในคนที่อ่อนน้อม ถ่อมตน จริงไหมครับ คงไม่มีเจ้านายคนไหนเดินมาแล้วพอใจกับการที่ลูกน้องในสังกัดของตนยกมือให้ข้างนึงแล้วทักว่า ‘เฮ้ หวัดดีหัวหน้า’ หรอกว่าไหมล่ะครับ ถ้าไม่สนิทขนาดเล่นหัวกันได้น่ะ

ภาพลักษณ์ดีเป็นศรีแก่ตัว จะได้ก้าวหน้าได้ไว ๆ

คงไม่มีใครอยากย่ำอยู่กับที่ ไม่เดินไปไหนสักทีหรอกนะ

น้องเดินผ่านผมไป ไหว้บ้าง ไม่ไหว้บ้าง และแน่นอน ส่วนใหญ่หลบตาผม แต่ก็มีบางคนเหมือนกันที่เหลือบมาจ้องตา

การที่นั่งนิ่ง ๆ แล้วมีน้องเดินผ่านไปมา พร้อมกับยกมือไหว้ มันให้ความรู้สึกว่าผมเป็นศาลเจ้า ศาลพระภูมิขึ้นมาตงิด ๆ

แต่ไม่ว่าจะเป็นศาลเจ้า ศาลพระภูมิ หรือศาลตายายก็เอาเถอะ มันก็ทำให้ผมตัดสินใจได้ว่า วันนี้... ผมจะลงวินัย ลงเพื่อเตือนอีกครั้งให้น้องรู้จักความอ่อนน้อม และความเคารพรุ่นพี่สักหน่อย อ้อ เรื่องสมุดลายเซ็นด้วย

ไหว้ไปเถอะครับ หลังปลดวินัยแล้วก็ไม่ต้องเล็งไหว้แล้ว แค่ทักทายกันบ้างก็พอ แค่เทอมเดียวเอง ไม่ได้นานอะไรนักหนา

โอเค จบไปอาจจะไม่ได้ใช้เรื่องรุ่นพี่รุ่นน้อง คล้อยตามกัน แต่ถ้าคุณไหว้หรือค้อมให้นิด ๆ เชิงทักทายคนที่สูงวัยกว่าคุณ ไม่ว่าจะเป็นยาม แม่บ้าน หรือใครก็ตาม สิ่งที่คุณจะได้กลับมาคือความรัก ความเอ็นดู ที่มันต้องสร้างจากพฤติกรรมของคุณเอง

ของจะไม่หาย โดนแกล้งจะมีคนมาปกป้อง เดือดร้อนจะมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ มีอะไรที่ไม่ดีกันล่ะครับ กินกาแฟวางไว้มีคลล้างให้โดยไม่เอาไปนินทาลับหลังด้วย เอาสิ

ผมไม่ได้ว่าให้เดินตามรอยผู้ใหญ่ไปตลอดแล้วจะดีนะครับ แนวคิดและสังคมมันเปลี่ยนไปได้ทุกวัน การปรับตัวก็เป็นสิ่งสำคัญ อะไรที่ดี ก็ทำไป อะไรที่ไม่ดี ก็อย่าทำ ผมเองก็ไม่ได้ไหว้ทุกคน ใครที่ทำตัวไม่น่าเคารพ ผมก็ไม่เคารพ อายุอ่อนกว่าแต่น่าเคารพ มีผลงาน มีความคิดอะไรที่เหนือกว่า แต่อยู่ในสิ่งที่ถูกต้อง ผมก็เคารพเขานะ

“ไง ศาลพระภูมิ นั่งทำอะไรแถวนี้”กวนอย่างนี้จะมีใครล่ะครับ มันเลย มันคนเดียวเลย ไอ้พายุ คู่แค้นชะตาต้องกันของผมเนี่ย เซ็ง โผล่มาทำไมกัน

“ผมนั่งอ่านหนังสือของผมอยู่ตรงนี้นานแล้ว คุณเถอะ มาทำอะไรที่นี่”ตอบกลับไปเรียบ ๆ ตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ในโหลดที่มีอารมณ์มาต่อล้อต่อเถียงกับมันหรอกนะ...

ยังไม่ได้ทำของสำคัญที่จะต้องใช้แล้วเลยนี่หว่า

“โดนเพื่อนทิ้งล่ะสิ”พายุตวัดตัวนั่งลงตรงข้ามผม พร้อมกับทำหน้ายียวน ไม่ตอบแล้วกัน ยิ่งตอบยิ่งยาว “แทงใจดำล่ะสิ”

“...”ตอบด้วยความเงียบ และการไม่สนใจครับ ผมก้มลงงานหนังสือที่กางค้างเอาไว้อยู่นิ่ง ๆ ยิ่งตอบยิ่งยาว งั้นไม่ตอบอาจจะดีกว่า

“โอเค ๆ ไม่กวนก็ได้ วันนี้คุณจะลงไหม”ผมเงยหน้าขึ้นมองตากับคนที่ถาม มันถามผมทำไมกัน “ไม่ได้เอาไปบอกน้องหรอกน่า”

ผมหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างสงสัย จะไม่ให้สงสัยได้ยังไงล่ะครับ อยู่ ๆ ก็มาถามแบบนี้ มันต้องมีอะไรที่ไม่น่าพึงประสงค์เท่าไหร่แอบแฝงแน่

“คุณถามทำไม”ขอยังไม่ตอบคำถามที่ถามมาแล้วกันนะ บอกจุดประสงค์มาก่อน ถ้าอยู่ในเกณฑ์รับได้ จะพิจารณาอีกที

“ผมแค่จะฝากให้คุณย้ำเรื่องการเคารพอาจารย์ด้วย”เคารพอาจารย์งั้นเหรอ ปกติเด็กปีหนึ่งน่าจะเคารพอาจารย์อยู่แล้ว ยิ่งในต้นเทอมแบบนี้ด้วย “อาจารย์บอกมาว่าคุยกันมากในวิชาเรียน”

“ทุกคณะ?”ผมถามกลับสั้น ๆ เพราะถ้าเป็นคณะผมมันต้องมะคำแซะแล้ว แต่นี่ไม่มีออกมา

“ใช่ ทุกคณะวิชา อาจารย์ที่สอนพวกวิชาเรียนรวมเขาบ่นมา”เอาเข้าแล้วไง ปีนี้คุยเก่งเหรอเนี่ย ปกติต้องผ่านไปสักเดือนก่อนถึงจะมีคำพวกนี้ลอยเข้าหู นี่เพิ่งสัปดาห์ที่สองเองนะ

“วันนี้ผมลง”เหตุผลใช้ได้ ยอมตอบตามตรงก็ได้ ตอนแรกว่าจะลงเบา ๆ ชิว ๆ สักห้านาที สิบนาที เห็นทีจะไม่ได้แล้วมั้ง

“อาฮะ... แล้วคุณฝึกล้างตู้เย็นหรือยัง”เหี้ย พูดดีได้ไม่ถึงสิบนาทีเลยแม่ง กวนอีกแล้ว ล้างบ้าอะไร “หัด ๆ ไว้ จะได้สะอาด ๆ ไง คุณไม่ชอบของสกปรกไม่ใช่หรือไง”

“เทคนิคการแพทย์ไม่มีวันแพ้วิศวะของพวกคุณแน่ คุณพายุ”ผมปิดหนังสือแล้วลุกขึ้น กลับหอดีกว่า อยู่ตรงนี้แล้วปวดหัวเปล่า ๆ เหอะ “แล้วสิ่งที่สกปรกที่สุดที่ผมเห็นตอนนี้คือ เสื้อช็อปของคุณนั่นล่ะ”

วางระเบิดแล้วกลับหอ ชัยชนะวันนี้เป็นของผมครับ


ทำไมตอนเย็นต้องมาถึงไวด้วย ยังไม่ทันได้กลิ้งเกลือกสักเท่าไหร่เลย ตัวขี้เกียจเพิ่งมาเกาตัวหนาแน่นเอง... จะไม่ไปก็ไม่ได้ นัดเพื่อน นัดน้องไว้แล้ว เดี๋ยวผมจะโดนพลอยลงซะเอง (เคยโดยมันว๊ากใส่ นอกจากหูจะชาแล้ว ยังเจอน้ำลายกระเด็นด้วย)

เสียงกลองและเสียงร้องเพลงสันทนาการดังลอยเข้าหู ผมและวินัยคนอื่น ๆ ยืนรอเวลาที่จะไปลงกันอยู่ ระหว่างนั้นก็มองสีหน้าน้อง ๆ ที่โดนเรียกออกมาเต้นข้างหน้า ตลกดีครับ ปีสองก็ช่างแกล้ง เรียกน้องผู้ชายมาเต้นเพลงมัดหมี่ กับแจ๊ะไม่เลิก

“หนาว จะลงตอนไหน”พลอยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมาถาม หลังจากที่พวกเรามารวมตัวกันได้กว่าสิบนาทีแล้ว “หกโมงกว่าแล้วเนี่ย”

“อืม... ไปเลยก็ได้”ให้น้องผ่อนคลายมาพักใหญ่แล้ว ถึงเวลาของพวกผมบ้างล่ะนะ

พวกผมเดินเข้าทางด้านหลัง เพื่อไม่ให้น้องปีหนึ่งเห็นก่อน ส่วนพวกปีสองก็เริ่มขยับตัวกันแล้ว เมื่อเหลือมาเป็นพวกผมเดินเข้าไป

“ปีหนึ่งตั้งแถวครับ”ความว่องไวเยี่ยงเฮอริเคนเข้าทรงน้องปีสองอีกครั้ง เก็บอุปกรณ์สันฯ วิ่งหายตัวกันไปอย่างรวมเร็วตามที่เคยคุยกันไว้ “วันนี้มากี่คนครับ”

“1768 คนครับ”น้องผู้ชายคณะวิศวะเป็นคนตอบมา หื้ม 1768 คน ทั้งสองคณะรวมกันมี 1897 คน เท่ากับว่ามีคนหายไป 129 คน ไม่น้อยเลยทีเดียว

“เพื่อนพวกคุณหายไปไหน 129 คนคะ”นัทถามเสียงเย็น และดัง  ส่วนผมยืนกอดอกอยู่ข้างหน้า มองน้องๆ ที่ยืนก้มหน้านิ่ง

“เพื่อนป่วยครับ”

“ป่วยพร้อมกัน 129 คนเลยเหรอคะ”ตาพลอยบ้างละทีนี้ โดนแย่งบทพูดไปต่อหน้าเลยผม ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยพูดก็ได้ “จะป่วยกันเยอะไปไหน”

ทีนี้น้องเลยกริบหนักกว่าเดิมอีกครับ โอเค คงจะมีป่วยกันบ้าง แต่คงไม่ป่วยพร้อมกันเป็นร้อยคนหรอกครับ 14 คน ป่วย 1 คน มันดูเป็นอัตราที่สูงเกินไป

“ถ้าป่วยกันขนาดนี้ เอาเชื้อมาให้พวกผมเพาะดูก็ได้นะครับ จะได้รู้ว่าเป็นโรคอะไร”ปันปันมาแรงแซงโค้งเลยนะเนี่ย “เผื่อเป็นโรคติดต่อ หรือโรคร้ายแรงจะได้ไปรักษากันถูกไงครับ”

เล่นมุขนี้โหดแหะ ป่วยการเมืองเล่นกับคณะแพทย์ พยาบาล และเทคนิคการแพทย์ไม่ได้หรอกนะครับ พวกผมสามารถตรวจได้ (ถึงตามจรรยาบรรณจะต้องขอผู้ป่วยก่อนตรวจก็ตามที)

“ให้เพื่อนที่ไม่มาส่งใบลา และมาบอกเหตุผลกับวินัยด้วยนะครับ”ผมกวาดตามมองน้อง ๆ อย่างเฉยชา “ผมขอดูสมุดลายเซ็นครับ”

ปีหนึ่งทั้งสองคณะหยิบสมุดลายเซ็นขึ้นมากันจ้าล่ะหวั่น ยังดีนะครับที่พวกวิศวะยอมฟัง ไม่พยศกับพวกผม ไม่งั้นคงต้องเหนื่อยกันอีกยาว (ขอยาดมที)

“มีใครยังได้ไม่ถึง 50 ลายเซ็นไหมครับ”เอาต่ำ ๆ ก่อน เพิ่งเปิดเทอมไม่นาน เผื่อน้องไม่วาง (กัดฟันพูด ช่วงเปิดเทอมนี่ว่างที่สุดแล้ว)

พรึบ พรึบ พรึบ

ยังมีคนยกมือ... หมายความว่ายังไง พี่รวมกันสองคณะนี่ห้าพันกว่าคนได้ ยังได้ไม่ถึง 50 ลายเซ็นอีก? จะได้น้อยกันไปไหน...
ดีนะ มีไม่เยอะเท่าไหร่

“คนที่ไม่ถึง 50 ลายเซ็น ได้เท่าไหร่กันแล้วครับ”ผมถามพร้อม ๆ กับที่วินับรอบ ๆ เดินเข้าไปเช็ค ดูจากคิ้วที่มุ่นเข้าหากันของแต่ละคนแล้ว ชักไม่ดี...

“ต่ำสุด 26 ลายเซ็น...”ปันปันสูดลมหายใจลึก ส่วนผมพูดไม่ออก มันต่ำกว่ารุ่นที่แล้วของคณะเทคนิคการแพทย์คณะเดียวอีกนะครับ “พวงคุณคงไม่อยากรู้จักพี่ ๆ ของพวกคุณสินะครับ”

“แล้วมีใครในนี้ได้ลายเซ็นพี่วินัยมากันบ้างแล้วครับ”สลัดลายเซ็นอันน้อยนิดพวกนั้นออกไป แล้วมาที่จุดหมายใหม่ “มีบ้างไหมครับ”

ไม่มีใครยกมือ... ไม่มีแม้แต่คนเดียว เรื่องปกติล่ะครับ ไม่ค่อยมีน้องคนไหนกล้าขอลายเซ็นพี่วินัยหรอก ถ้าไม่ได้สั่ง

“พวกผมไม่ใช่พี่คุณใช่ไหมครับ ถึงไม่มาขอกันน่ะ”ปูน วินัยที่เสียงเบาที่สุดในกลุ่มของพวกผมพูดขึ้นบ้าง ปกติมันเป็นตัวเสริมครับ ไม่ค่อยออกหน้าเท่าไหร่ “ครับหน้า พี่ขอ 100 ลายเซ็นทุกคนนะครับ ทำได้ไหม”

“ได้ครับ/ค่ะ”น้องตอบกันเสียงไม่หนักแน่นเท่าไหร่ ยังไงมันก็มีพวกที่แหกคอก ไม่ไปขอหรอกครับ

“มีอาจารย์มาบอกพวกผม...”จริง ๆ แล้วคือว๊ากของวิศวะต่างหาก... แต่อย่าไปพูดถึงมัน เดี๋ยวมันมากวนผมอีก “พวกคุณเสียงดังในห้องเรียน ไม่ตั้งใจ เอาแต่คุย พวกคุณมาเรียนหรือมาเล่นกันแน่ครับ”

“มาเรียนครับ/ค่ะ”

“แล้วทำไมถึงไม่เรียน จะเทคนิคการแพทย์ก็ดี วิศวกรรมศาสตร์ก็ดี ทำไมไม่ฟังอาจารย์ ให้ท่านมาพูดแบบนี้กับพวกผมได้”ผมขึ้นเสียงดังลั่น ทำเอาน้องหลบตากันหมด “มองมาข้างหน้าครับ ไม่ต้องก้มหน้า”

“ยังไม่รวมเรื่องที่พวกคุณไม่ไหว้พี่ ไม่ไหว้อาจารย์นะคะ”ป๊อป วินัยอีกคนของคณะ ปีสอง รายนี้จริง ๆ เป็นคนร่าเริง ยิ้มหน้าบางทั้งวันนะครับ แต่ต้องมาเป็นวินัย “บางคนก็แทบจะเดินเหยียบหัวพี่กันอยู่แล้ว หรือพี่ ๆ ของพวกคุณไม่น่านับถือเหรอคะ พวกคุณถึงไม่ไหว ไม่สนใจ”

“แม้แต่พี่ปีสองที่คอยดูแลพวกเขายังไม่ไหว้ จะนับอะไรกับพี่ปีอื่น ๆ ล่ะ”ปันปันเสริมแรงขึ้นมา ให้หนักขึ้นไปอีก “พวกเขาคงไม่อยากมีพี่กันมั้ง”

“ถ้าไม่อยากมีพี่ก็บอกนะครับ แค่บอกมา พวกผม พี่ ๆ ผม และน้อง ๆ ของผมจะไม่มายุ่งกับพวกคุณอีกเลย”ผมเอ่ยเรียบ ๆ แล้วจ้องมองน้องทุกคน บางคนแววตาเริ่มสั่นไหว แต่หลายคนยังเฉยชาอยู่... ตอนนี้ความผูกพันกับพี่อาจจะยังไม่มากเท่าไหร่ แต่อีกสักพักจะแน่นขึ้นเอง “ในการพบกันครั้งหน้า ผมหวังว่าพวกคุณจะดีขึ้นกว่านี้นะครับ”

ผมพาพลพรรควินัยเดินออกไป หลังจากที่พวกผลหายออกไปจากสายตาของน้องแล้ว พี่สันทนาการก็วิ่งกรูกันเข้ามา

ว่าพูดไปนิดเดียว กินเวลาไปยี่สิบกว่านาทีเลยเหรอเนี่ย... พวกผมมัวแต่จ้องหน้าหน้าน้อง หรือเวลามันไหลผ่านไปเร็วกันแน่...



&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

 :mew1:

มาต่อแล้วค้า ตอนนี้ดูไม่ค่อยมีอะไรเลย 555 แต่ตัวละครตัวใหม่ก็ได้โผล่มาแล้วว เฮ้ จะมีบทอะไร... รอดูกันต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ rayaiji

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
    • ray's deviantart
ทางเทคนิคหนิจะใช้ไซโคกันมากกว่าสินะ.....แอบหลอนแฮะ

ออฟไลน์ zeroj

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 564
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ความรักของทั้งสองคน  ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้า


 :hao4: :hao4: :hao4: :hao4:


  ภาวนาตลอด 24 ชั่วโมงเลยนะเนี่ย 


เฮียลม เจ้หนาว  รักกัน รักกัน รักกัน      :oni3: :oni3: :oni3: :oni3: :oni3: :oni3: :oni3: :oni3: :oni3:

ออฟไลน์ YOSHIKUNI RUN

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
โหดๆๆ คำพูดคำจานะ พายุ แพ้ขึ้นมาจะหัวเราะให้!! :katai3:

ออฟไลน์ Zelsy

  • เพราะ "รัก" คำเดียวเท่านั้น
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-2
เรียนเทคนิคหรือเรียนจิตวิทยากันแน่ กดดันโหดมาก
ป.ล. พี่ทิวไผ่นี่ วินัยเก่าหรอ

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
เรียนเทคนิคหรือเรียนจิตวิทยากันแน่ กดดันโหดมาก
ป.ล. พี่ทิวไผ่นี่ วินัยเก่าหรอ

ทิวเป็นพี่พยาบาลของหมอค้า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-10-2014 11:12:25 โดย midnight »

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
ชอบ ๆ อยากให้มีตัวเลือกหลาย ๆ คน
นายเอกเราดูเลอค่า คิคิ

ออฟไลน์ poohanddew

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 635
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
ลมหนาวววววววววววววววววววววววววววว
 :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
ความรักของทั้งสองคน  ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้า


 :hao4: :hao4: :hao4: :hao4:


  ภาวนาตลอด 24 ชั่วโมงเลยนะเนี่ย 


เฮียลม เจ้หนาว  รักกัน รักกัน รักกัน      :oni3: :oni3: :oni3: :oni3: :oni3: :oni3: :oni3: :oni3: :oni3:

ยังอีกนานนะคะ 5555

ออฟไลน์ Paifah

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 66
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
    • http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?action=profile;area=forumprofile

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
ขอส่งใบลานะคะ คุณน้าของคนเขียนเสียด้วยโรคมะเร็ง ขอลาไปทำพิธีให้คุณน้าค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
เสียใจด้วยนะคะ

ไม่เป็นไรจ้า เรารอได้...

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
เสียใจด้วยนะคะ

ไม่เป็นไรจ้า เรารอได้...

ขอบคุณค่ะ TwT เดี๋ยวเสร็จงานแล้วจะมาต่อนะคะ

^3^

numilddy

  • บุคคลทั่วไป
รอได้ค่า สู้ๆ น้า ชั้นมารอพี่ที่ท่าน้ำทุกวันเลย ก๊ากกกกก :laugh:

ออฟไลน์ Ysolip

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 169
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
รอนะคะ ชอบอ่านบรรยากาศแบบนี้ค่ะ

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
ขอบคุณที่ยังรอกันนะคะ ถ้าไมาติดอะไรพรุ่งนี้จะมาอัพให้ค้าา

ออฟไลน์ Babelilong

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
    • Facebook  เข้ามาขอเป็นเพือนได้เลย

ออฟไลน์ midnight

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 767
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +168/-8
    • Fanpage
วันที่หก
หลานเทค


มัวแต่ยุ่งวุ่นวายเรื่องระเบียบ กับเรื่องที่จะลงน้อง และผลที่ได้ในแต่ละครั้ง ผมเลยลืมเรื่องสำคัญเรื่องนึงของทุกปีไปซะสนิทเลย ให้ตายสิ

พรุ่งนี้วันจับซองเทคของน้องปีหนึ่ง ไม่รู้ว่าน้องเทคผมจะทำซองเสร็จหรือยัง ตั้งแต่เปิดมายังไม่ได้คุยกับมันเลยด้วย

"เกด ทำซองเทคยัง"ผมสไกด์ไปหาน้องเทค ชื่อคุ้น ๆ ใช่ไหมครับ ฮ่า ๆ ก็ตากล้องประจำปีสองนั่นล่ะครับ น้องเทคคนเดียวของผมเอง

"ทำเรียบร้อยแล้วค้า"ไอ้เกดตอบกลับมาเสียงใส พร้อมเสียงดนตรีที่ดังลอดเข้ามาแว่ว ๆ "พี่หนาวเตรียมแกล้งน้องได้เลยยย"

"เหมือนที่แกล้งแกอ่ะนะ"ฮ่า นึกแล้วขำ ตอนที่เกดมันโทรมารายงานตัว กับมาขอพี่เทค ตอนนั้นผมลงมันไว้เบา ๆ (เบากว่าวินัยลงน้องนิดนึง) ก่อนจะรับเข้าสาย ถ้าไม่ติดว่ามันต้องเป็นตากล้อง มันคงมาเป็นวินัยด้วยกันแล้ว เด็กหน้านิ่ง ไม่ชอบยิ้มตามธรรมชาติ

"โหยยย เอาให้แรงกว่าตอนเกดจิ พี่หนาว"มันงอแงผ่านสายโทรศัพท์มา นึกหน้าออกเลยล่ะ ว่ามันต้องทำสีหน้ายังไงอยู่

น้องผมไม่ได้หน้าตาสวย น่ารัก หุ่นไม่ได้ดีเด่ แต่ใจเขาเต็มร้อย พร้อมที่จะทุ่มให้กับทุกอย่าง กิจกรรมแค่เรียก เขาก็มาให้เสมอไม่เคยขาด สายเด็กกิจกรรมจริง ๆ สายผม

"ไม่สงสารน้องเหรอ"ผมแหย่ถามน้องอย่างล้อเลียน เกดมันหัวเราะสวนมา ฟังดูสะใจพิกล ๆ "ว่าไง"

"บอกเลยว่า 'ไม่' ค่ะพี่"ชัดเจน แจ่มแจ้ง ไม่รู้ไปโกรธอะไรน้องมากันล่ะนั่น ถึงไม่ยอมให้น้องสบาย ๆ "จะแกล้งให้หนักเลย"

"ทำไม เกิดอะไรขึ้น"ผมถามอย่างสงสัย ปกติเกดเป็นคนเฉย ๆ อาจจะไม่ค่อยยิ้ม เส้นลึก แต่ไม่ค่อยเกลียดใคร "น้องทำอะไรให้เหรอ"

"มันกวนเกด"เอ่อ... แสดงว่าโดนกวนโอ๊ยมาเยอะ ถึงดูหงุดหงิดขนาดนี้... "เกดถ่ายรูปเก็บผลงานของชั้นปีอยู่ดี ๆ มาลากให้ไปถ่ายพอตเทรตให้ เวลาเดินสวนกันก็ทักซะเป็นเพื่อนเลย"

"ถือด้วยเหรอ"เกดมันเคยมีน้องเทคมาก่อน เรื่องแค่นี้ไม่น่าถือนี่น่า หรือโดนเยอะกันวะ "เอาน่า น้องมันแค่อยากสนิทสนมด้วย"

"งื้อออ"ฟังดูก็รู้ว่ามันไม่พอใจสักเท่าไหร่ เดี๋ยวก็คงดีขึ้นเองล่ะมั้ง "เกดไปทำงานก่อนนะ อาจารย์สั่งทำมายแมพส่งพรุ่งนี้"

"อืม ตั้งใจล่ะ เดี๋ยวพาไปเลี้ยงหนม"

เกดมันวางสายไปก่อนแล้ว ท่าจะยุ่งจริง ๆ เอาเถอะผมเองก็ต้องวางแผนงานอื่น ๆ เหมือนกัน ไม่ได้ว่างไปกว่าน้องเทคตัวกลมเลย

หวังว่าจะได้น้องนิสัยดี ๆ นะ


"คุณพายุ วันนี้ไม่รับน้องรวมนะครับ"ผมมาตึกคณะวิศวะเพื่อมาคุยกับคนที่ไม่อยากจะเจอหน้าสักเท่าไหร่ "วันนี้เมดเทคจะจับซองเทค เพราะอย่างนั้นจะไม่รับน้องรวมนะครับ"

"รวมกันก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรไม่ใช่หรือไง"มันโต้กลับมาพร้อมเลิกคิ้วขึ้น มุมปากยิ้ม ๆ แม่ง เข้าใจง่าย ๆ ไม่กวนสักวันจะตายไหมวะ

"แล้วคุณจะไม่เลือกดาวเดือนหรือไงครับ"ผมยกเรื่องที่เฉพาะสำหรับคณะมาพูด คราวนี้มันไม่แค่ยิ้มมุมปากแล้ว แต่ยิ้มมากว้าง ดวงตานี่พราวระยับมาเลย หรืออยากจะให้พวกผมเห็นดาวเดือนของพวกคุณก่อนวันที่จะแข่งจริงล่ะครับ คุณพายุ”

"อ้อ เตรียมจะแพ้แล้วสินะ ลมหนาว"เฮดของวิศวะลุกขึ้นยืดตัวสูง แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม "ผมพร้อมจะชนะคุณแล้วนะ"

"ผมไม่มีวันแพ้คุณ คุณพายุ"ถึงจะอยู่ในดงของพวกวิศวะ ผมก็ไม่กลัวหรอกนะครับ คนเหมือนกัน มีสองมือ สองเท้าเหมือนกัน ถ้ามันหมาหมู่เล่นพวก ใกล้ ๆ นี้พวกแพทย์อยู่ ยังไงฝ่ายแพทย์ก็วิ่งมาช่วยผมได้... พร้อมสารพัดอุปกรณ์ผ่าตัด “คุณนั่นล่ะ ที่ต้องเตรียมรับความพ่ายแล้วแล้วคลานซมซานมาอยู่แทบเท้าของผม”

ให้มันรู้กันไปข้าง

ปัง!

พี่ยุมันทุบโต๊ะดังลั่นแล้วกระชากคอเสื้อผมให้เข้าไปใกล้ ๆ มัน จนหน้าแทบจะชิดกันอยู่แล้ว ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินใบหน้า แต่ดวงตายังคงสบนิ่งอย่างไม่มีใครยอมใคร

“ผมจะทำให้ความมั่นใจพวกนั้นของคุณหายไปให้หมดเลยคอยดู”

“ก็ลองดูสิ”

ผมกับมันจ้องตากันเขม็งอย่างไม่มีใครยอมใคร ถ้าเป็นในการ์ตูนคงเห็นกระแสไฟฟ้ามาบรรจบปับ เปรี๊ยะ ๆ แล้วล่ะครับ

ถ้าไม่ติดว่าสัปดาห์นี้เป็นเวรของพวกวิศวะลงวินัยนะ ผมจะไม่มาเหยียบที่นี่เลย เหอะ

“โอเค วันนี้เราจะไม่รับน้องรวมกันสองคณะ ผมจะบอกกับสันทนาการของวิศวะให้ คุณก็บอกของคุณแล้วกัน”พายุยอมตกลงโดยดี และปล่อยคอเสื้อผมออก แม่ง เสื้อยับหมดแล้ว มันก็คงไม่อยากให้ผมเห็นดาว เดือนของคณะมันก่อนเหมือนกันล่ะครับ “เอาไว้เจอกันใหม่นะครับ คุณวินัย ผมต้องไปเรียนแล้ว”

“ไม่ต้องเจอกันอีก คงจะดีกว่ามั้งครับ คุณพี่ว๊าก”ตัดรอนไม่เหลือเยื่อใย แต่มันก็ยังยิ้มกวน ๆ ให้ผมได้เหมือนเดิม เซ็งชะมัด

“ดวงเรามันคู่กัน ยังไงก็ได้เจอกันไปอีกนานล่ะนะ ที่รัก”หมอนั่นหยอดระเบิดไว้แล้วเดินตัวปลิวไปพร้อมกระเป๋าสะพายข้างใบเก่ง...

ใครเป็นที่รักของแม่ง!!

หนาวชิบ


ตอนนี้ผมและวินัยคนอื่น ๆ นั่งอยู่ในแลปอย่างสุดเซ็ง อยากออกไปดูหน้าหลานที่จะเข้ามาในสายรหัสนะครับ แต่ไม่ได้ ถ้าไปยืนเด่ตรงนั้นคงหมดสนุกกันแน่

ได้แต่รอน้องโทรมาบอก... เฮ้อ

“หนาว มึงอยากได้น้องผู้ชายหรือผู้หญิงวะ”ปันปันที่นั่งอยู่ข้างกันหันมาถาม เป็นการเปิดบทสนทนาที่ดีไม่ยอกเลยนะเนี่ย พวกคนที่เหลือเลยลากเก้าอี้กันมานั่งล้อมวงอย่างไม่ค่อยอยากจะหาเรื่องคุยกันเลย “กูอยากได้ผู้ชายว่ะ จะได้ชวนไปสังสรรค์ เล่นกีฬาได้”

“ผู้ชายก็ได้ ผู้หญิงก็ได้ขอให้อยู่จนจบสายไม่ขาดพอแล้ว”ไม่ครับ ผมไม่เลือกเพศ แต่ผมไม่อยากสายขาด “ผู้หญิงก็ดี เลี้ยงง่ายดี”

“โหยยย พี่ อย่าคิดว่าผู้หญิงทุกคนเลี้ยงง่ายเหมือนเกดมันดิ”ป๊อปส่ายหน้าให้ผม ก่อนจะยิ้มกว้าง “เกดมันแทบจะออกไปทางทอมแล้วพี่ ถ้ามันชอบผู้หญิงนี่จบเลย”

“เออ จริง น้องกูแม่ง ชวนไปเดินตลาดนัดก็ไม่ไปกลัวดำ”พลอยบ่นออกมาเสียงไม่เบาเท่าไหร่ ไม่กลัวน้องได้ยินเลยนะเพื่อน “ชวนกินบุฟเฟ่เค้กก็ไม่กินอีก กลัวอ้วน อะไรนักหนาก็ไม่รู้”

“เอาน่า มายด์เขาเป็นหลีด เขาก็คงอยากรักษาหุ่นนั่นแหละ”นัทปลอบใจเพื่อนด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ ก็จริงล่ะมั้ง คงไม่ค่อยมีน้องที่เลี้ยงง่าย ๆ อย่างเกดมันสักเท่าไหร่หรอก

“พูดถึง ปีนี้เราปลดวินัยช้ากว่าปีอื่น ๆ จะพาน้องไปเลี้ยงกันท่าไหนล่ะเนี่ย”นนท์โพลงขึ้นมากลางวง เรียกความคิดของทุกคนให้ไปจนจ่อกับสิ่งที่เขาพูด

เออ ก็จริง... จะเอาน้องไปเลี้ยงยังไง แต่ถ้ารอไปจนกว่าจะปลดวินัยก็เกือบปลายเทอมแล้ว สอบก็เยอะ ต้องอ่านหนังสืออีก

“ให้เก็กหน้าขรึมไปเลี้ยงสายก็คงไม่ถูกเท่าไหร่มั้ง...”ติม วินัยปีสองที่ชอบมาสายตลอดพูดขึ้นบ้างแต่ถ้าไปแบบสบาย ๆ แล้วน้องมันเอาไปบอกเพื่อนในชั้นปี หรือเอารูปลงอินสตาแกรม เฟสบุ๊ก ไอจี นี่ก็จบเหมือนกันนะ...

“จะทำแบบไหนก็ได้ ที่จะไม่เสียถึงวินัย”ผมพูดได้เท่านี้แหละ ที่เหลือคงต้องไปหาทางกันเอาเอง... มีกันแค่สอบกว่าคนเอง
อ่อ ผมไม่เคยบอกสินะว่าวินัยของเทคนิคการแพทย์ที่ลงน้องจริง ๆ จะมีแค่ชั้นปีที่สองกับปีที่สามครับ ส่วนพี่ปีสี่จะไม่ค่อยลงมายุ่งถ้าไม่หนักหนาจริง ๆ เพราะพวกพี่เขาต้องไปฝึกงานกัน ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ ตำแหน่งประธานจึงลงมาเป็นของปีสาม เพื่อที่ว่าจะได้ทำงานได้เต็มที่ที่สุด

เลยเป็นงานที่ค่อยข้างหนักอยู่เอาการเหมือนกันล่ะครับ มีเวลาฝึกจริง ๆ จัง ๆ แต่ปีกว่า ๆ แล้วก็ต้องมาทำทุกอย่างเอง แต่ก็ยังไหวกันอยู่

“เฮ้ หนาว เราได้คนที่จะไปประกวดดาว เดือน ดาวเทียมแล้วนะ”มิ้น เพื่อนปีสามของผมเดินเข้ามาในห้องแลปพร้อมกับไอแพตในมือ “ดูหน่อยว่าโอไหม”

มิ้นเปิดรูปน้องผู้หญิงปีหนึ่งให้ดู สวยนะครับ ตัวเล็ก ๆ ขาว ๆ ผมยาวตรงถึงกลางหลังทำสีน้ำตาลเปลือกไม้ ตากลมโต เสียอย่างเดียวดูส่วนสูงน้อยไปหน่อย แต่ก็ไม่เลว

ส่วนน้องผู้ชาย สูง สูงมาก หุ่นนายแบบมาเลย ใบหน้าคม ตาก็คม ริมฝีปากบาง ยิ้มได้ลุคแบดบอยดี นาน ๆ ทีจะมีหลุดคนหน้าตาดี ๆ ขนาดนี้มาในคณะผมนะครับเนี่ย ฮา

ดูมีหวังทั้งดาวเดือนเลยแหะปีนี้

หึ ผมบอกแล้ว ผมไม่มีวันยอมแพ้พวกวิศวะแน่ ยังไงก็ต้องชนะ ไม่ว่าจะเป็นดาว เดือน หรือจะเป็นแสตนด์และผู้นำเชียร์ก็ตาม

ผมไม่มีวันแพ้การพนันบ้า ๆ นั่นแน่ เหอะ

รู้จักคนอย่างลมหนาวน้อยไปแล้ว ถ้าผมไม่มีดีพอที่จะไปสู้ มีเหรอจะได้รับเลือกให้มาปะทะกับพวกวิศวกรรมศาสตร์ที่มีคนมากกว่าพวกเราไม่รู้กี่เท่า

รับรองว่าพวกเราจะได้เห็นดีกัน

ครืด ครืด

เสียงอะไรสั่น... สั่น สั่น อ่อ มือถือผมเองครับ เกดมันโทรมา เห น่าจะเพิ่งเริ่มจับน้องไปได้แปปเดียวนี่น่า หรือว่าจับเสร็จแล้ว?

“ไงเกด มีไร”ผมกรอกเสียงลงไปในสายถามน้องเทคอย่างงง ๆทุกคนในห้องเงียบกริบ หันมาเผือกเรื่องของผมกันหมดเลย เออดี “จับน้องกันเสร็จแล้วเหรอ”

“ยังพี่... แต่ซองเกดออกแล้ว”ทำไมพูดเสียงอ่อย ๆ จังเลยวะ เป็นไรไปหรือเปล่าเนี่ย “พี่หนาว...”

“เป็นอะไร เสียงอ่อย ๆ เลย หรือว่าได้น้องที่มีปัญหาด้วย”เอ... แต่เกดมันไม่น่ามีปัญหากับน้องคนไหนนี่หว่า เท่าที่ผมรู้มา

“เกดได้น้องผู้ชายอ่ะพี่หนาว”ได้น้องผู้ชาย... อ่อ ถึงว่าทำเสียงอ่อยเชียว มันเคยบอกผมไว้ตอนปีที่แล้วว่าอยากได้น้องผู้หญิง เพราะจะได้เทคง่าย ๆ

“ไม่เป็นไรน่า ก็ยังดีนะ น้องชื่ออะไรน่ะเกด”ผมถามกลับไปพร้อมกับปลอบน้องไปในตัว สายผมผู้ชายแอบเยอะ เดี๋ยวเรียก ๆ มาช่วยน้องมันเทคเอาท่าจะดี

“คีตา... น้องที่จะไปประกวดเดือนมหาลัยอ่ะพี่หนาว”กลมบ๊อกเลยโลกนี้... ผู้ชายคณะผมอาจจะน้อย แต่ก็ไม่ได้น้อยมาก แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้น้องคนนี้ “พี่ เกดจะเทคน้องยังไงดีอ่ะ”

“ไม่เป็นไรนะเกด เดี๋ยวพี่ช่วย”ขอไปคิดก่อนว่าจะเทคยังไง ผมยังไม่รู้นิสัยน้องมันสักเท่าไหร่เลยด้วยสิ “น้องนิสัยยังไง เกดรู้ไหม”

“นิสัยเหมือนหน้าตามันอ่ะพี่”เป็นคำจำกัดความที่เหมือนจะดี... เหมือนจะดีจริง ๆ นิสัยเหมือนหน้าตานี่... มันจะดีไหมวะเนี่ย

“... หมายความว่ายังไงน่ะเกด”ผมถามกลับอีกรอบอย่างงง ๆ เผื่อผมอาจจะเข้าใจอะไรผิดไป “นิสัยเหมือนหน้าตานี่คือยังไง”

“หน้าตามันแบดบอยยังไง นิสัยมันก็อย่างนั้นอ่ะพี่”น้องตอบกลับมาด้วยเสียงที่อยากจะร้องไห้ ได้หลายเทคแบบนี้มันโอไหมวะเนี่ย “ล่าสุดเกดเห็นมันควงดาวปีสองของม.yy อยู่อ่ะพี่ ก่อนหน้าก็เด็กมัธยมปลายจากคอนแวนต์”

“...”ไม่รู้จะพูดยังไงดี เหอะ ๆ เจอน้องแบบนี้ซะอย่างนั้น ผมไม่คิดว่าจะมีคนประเภทนี้หลุดเข้ามาในสายอาชีพที่ผมศึกษาอยู่นะเนี่ย “ไม่เป็นไรนะเกด พี่เชื่อว่าเกดเทคน้องได้”

“งื้ออออ”รู้สึกสงสารน้องยังไงก็ไม่รู้ ดวงไม่ค่อยดีเลยนะเกดนะ เฮ้อ “เดี๋ยวเกดไปรวมกับเพื่อนก่อนนะพี่หนาว หายไปนานเดี๋ยวโดนสงสัย”

“อาฮะ ไว้คุยกันใหม่”เกดมันกดวางไปแล้ว ผมหันไปหาเพื่อนที่นั่งล้อมอยู่ คงไม่ต้องบอกใช่ไหมครับว่าทุกคนทำหน้ากันยังไง
ไม่ค่อยอยากรู้กันเลยนะ แม่ง

“เป็นไง เกดมันโทรมาว่าไงมั่ง”คิดว่าใครพุ่งมาคนแรกครับ ไม่ต้องเดาก็น่าจะรู้กัน พลอยพุ่งคำถามเข้ามาทันที ไม่รอให้ผมได้ตั้งตัวเลย “ได้หลานเป็นใคร”

“เดือนคณะ”ผมตอบตอบอย่างเหนื่อย ๆ ทำรู้สึกว่าสังหรณ์ใจแปลก ๆ ว่าจะต้องเกิดเรื่องยุ่ง ๆ แน่เลย เฮ้อ ผมคงคิดมากไปเอง

“ดีนี่หว่า ได้น้องผู้ชาย เทคง่าย ว่าง ๆ ชวนไปเตะบอล”ปันปันตบไหล่ผมแปะ ๆ พร้อมกับยิ้มกว้าง “เวิร์ค ๆ โชคดีชะมัด”

“คิดงั้นเหรอ”ผมว่าเสียงผมมันเนือยกว่าเดิมอีกแหะ ไม่รู้สิ สายผมมีแต่พวกเลี้ยงง่ายนะที่ผ่าน ๆ มา แต่ผมชักหวั่น ๆ หลานคนนี้ยังไงพิลึก

“ไมวะ?”

“เกดมันบอกว่าน้องมันเป็นประเภทนิสัยเหมือนหน้าตา”เหมือนทุกคนจะเข้าใจผมนะ ว่าพวกนิสัยเหมือนหน้าตามันเป็นยังไง “เอาเหอะ คงไม่มีอะไรหรอกน่า”

ครืด ครืด

อ่าว น้องเทคผมมันโทรมาทำไมอีกล่ะเนี่ย มันน่าจะส่องน้องของเพื่อนให้กลุ่มมันอยู่นี่หว่า หรือว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า

“ว่าไง เกด”รอบนี้ผมรับแบบเปิดลำโพง ขี้เกียจยกขึ้นมาแนบหูน่ะครับ ไม่มีอะไร ชาร์ตแบตอยู่ด้วย เดี๋ยวดูดหูไหม้ กลายเป็นคนหูดำทำไง

“พี่หนาว ๆ เกดลืมบอกว่าน้องเป็นไบนะพี่ ไปก่อนนะ เกดต้องไปถ่ายรูปน้องแห่กระติกแล้ว”

กริบ... ไม่ใช่แค่ผมที่พูดไม่ออก แต่เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่มาสุมกันอยู่ในห้องแลปนี้ก็กริบเหมือนกัน ทุกคนมองหน้ากันนิ่ง แล้วก้มหน้าก้มตาไปจิ้มมือถือ ไอแพต แทปเล็ตในมือกันเงียบ ๆ

ความเงียบงันที่ไม่เคยมียามที่ทุกคนอยู่รวมกันได้เข้าปกคลุมห้องแลปเทคนิคการแพทย์แห่งนี้...

ผมไม่ได้รังเกียจนะครับ แค่กำลังอึนนิดหน่อย คือไม่ได้เตียมใจมาว่าจะเจอน้องแบบนี้ ปกติถ้าจะเจอก็เจอแบบไม่ชายชอบชาย ชายชอบหญิง ก็หญิงชอบหญิงไปเลย ไม่คิดว่าจะเจอไบน่ะครับ

“เป็นอะไรน่ะ หนาว ทำหน้าประหลาด ๆ”เสียงนุ่ม ๆ ที่ฟังกี่ครั้งผมก็อดที่จะแอบเคลิ้มนิด ๆ ไม่ได้ ว่าแต่... มาอยู่ข้าง ๆ ผมตอนไหนเนี่ย

“ไม่มีอะไรครับพี่ทิว”ผมยิ้มบางให้พี่ชายคนสนิท เอ... พวกแพทย์เพิ่งเลิกเรียนเหรอเนี่ย “เพิ่งเลิกคลาสเหรอครับ พี่”

“อื้อ พี่เพิ่งลงมาจากวอร์ดน่ะ”พี่ทิวยิ้มกว้าง ก่อนที่จะดึงแขนผมเบา ๆ เชิงให้ลุกขึ้น “พี่มาชวนไปกินข้าวด้วยกัน พรุ่งนี้วันหยุด กลับดึกได้ใช่ไหม”

“ฮะ กลับดึกได้ พี่ทิวอยากไปกินอะไรเหรอ”แน่นอนว่าผมยอมลุกขึ้นอย่างว่าง่าย ไม่บ่อยนักหรอกนะครับที่พี่ทิวไผ่คนนี้จะมีเวลามาชวนผมไปกินข้าว ก็นะ พี่เขาเรียนหนักตลอด

“พี่อยากกินบาบีคิว”ไม่ผิดจากที่คาดเท่าไหร่ พี่ทิวชอบกินบาบีก้อน ถ้ามีเวลาว่างแล้วหิว ๆ พี่แกไม่เคยหลุดจากร้านนี้เลย “ไปกันเถอะ เดี๋ยวมันจะมืดไปมากกว่านี้”

ผมกับพี่ทิวแอบออกจากห้องแลปมาตอนช่วงชุลมุน ดีที่พวกปีสองสรรหาของมาแกล้งน้องกันอย่างสนุกสนานเลยทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นผมกับรุ่นพี่ต่างคณะที่เดินออกมาด้วยกัน

พวกเราไปนั่งกินบาบีคิวที่ห้างใกล้ ๆ มหาลัยนี่แหละครับ ไม่อยากไปไกล ผมกับพี่ทิวเหมือนกันตรงที่ไม่ชอบแขวนท้องรอกิน ขอใกล้ ๆ ไว้ก่อนเวลาท้องร้อง

แต่นะ... ในเมื่อมาใกล้ ก็ต้องเจอคนรู้จัก

คนรู้จักที่ไม่อยากจะเจอซะด้วย

“ไง คุณวินัย ว่างมาทานข้าวข้างนอกนี่ด้วยเหรอ”พายุที่เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับสาวสวยคนนึง คุ้น ๆ ว่าเป็นดาวคณะสถาปัตถ์มาทักทายผมถึงโต๊ะ "หาดาวเดือนมาสู้กับคณะผมได้แล้วหรือยังไง อ้อ คงเตรียมรับความพ่ายแพ้ที่จะเกิดขึ้นแล้วสินะ"

“เมดเทคของผมมีคนมากพอที่จะสู้กับพวกคุณ ทั้งรูปร่าง หน้าตา รวมไปถึงสมองและความรู้ที่มีอย่างไร้ขีดจำกัด คุณเถอะ หาคนที่จะส่งมาสู้กับคนของผมได้แล้วหรือยังไง”เรื่องศักดิ์ศรียอมไม่ได้ มาเล่นกันถึงข้างนอกนี่ ยิ่งยอมไม่ได้ “ผมไม่มีวันแพ้คุณแน่”
พวกผมจ้องหน้ากันนิ่ง ฟาดฟันกันด้วยสายตาอย่างไม่มีใครคิดจะยอมใคร

“ไม่เอาน่า พี่ยุ ไปเถอะ พนักงานเขารออยู่นะคะ”เสียงใส ๆ ของสาวน้อยที่อยู่ท่ามกลางสงครามเย็นดังขึ้น พร้อมกับลากเอาร่างสูงของคู่อริผมไป

ถามถึงพี่ทิวเหรอครับ? นั่นไง นั่งยิ้มขำ ๆ อยู่ตรงข้ามผมนั่งไงครับ

“ยังกัดกันเหมือนเดิมนะ เมดเทคกับวิศวะเนี่ย”พี่ทิวส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วคีบเอาเนื้อหมูที่ย่างสุกแล้วไปกิน “พี่ล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าจะเลิกกัดกันเมื่อไหร่”

“คงไม่มีวันนั้นหรอกครับ พี่ทิว”

ใช่... ไม่มีวันที่พวกผมจะมาดีกันแน่!

ไม่มีวัน!!!

++++++++++++++++++++++++

มาต่อแล้วค้า มีชื่อตอนด้วย 555 จะเริ่มใส่ชื่อตอนละ

ขอโทษที่เว้นไปนานนะคะ คุณน้าของคนเขียนเสีย เลยวิ่งๆเรื่องงานศพ เพิ่งเผาวันนี้เองค่ะ

ตอนนี้เบา ๆ พบกันตอนหน้านะคะ 555  :z2:

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1552
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
พึ่งมาอ่าน รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ buathongfin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1251
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
วันที่พวกนายรักกันไง

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด