ll เล่นเพื่อน ll [จบ] 10/2/59
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ll เล่นเพื่อน ll [จบ] 10/2/59  (อ่าน 743205 ครั้ง)

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ Paracetamol

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 660
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-2
หมั่นไส้เหมือนกัน
หล่อนักหรอเหอะ! เอาคนอื่นเหอะว่ะคาวตาแท้บ่านี่
เต้ยตัดใจเร็วๆนะเว้ย สู้ๆ

ออฟไลน์ black sakura

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-8
อารมณ์นี้เราอยากให้มีตัวแปรเข้าแทรก
ความสัมพันธ์ของทั้งสองเพราะที่เป็นอยู่
ในตอนนี้มันหนึบๆหน่วงๆ

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
อ้างถึง
“ สำหรับกูนะ ถ้าคนมันจะใช่ มันต้องใช่ตั้งแต่ครั้งแรกแล้วหว่ะ เพราะถ้าครั้งแรกไม่ใช่ครั้งต่อไปคงไม่มี”
บอกได้อย่างเดียว ว่าหัวใจไม่ต้องหวัง

สงสารเต้ยจังเลย
ที่จ๊อบเอาแต่ความเคยชิน
มาทำร้ายเต้ยซ้ำแล้วซ้ำอีก
เต้ยต้องถอยห่างอีกนิดๆนั่นแหล่ะ
อย่าปล่อยให้จ๊อบได้ทำตามความเคยชิน
จนมองไม่เห็นความทุกข์ของเต้ยอยู่แบบนี้
รู้ก็รู้อยู่ว่าเต้ยชอบตัวเอง ยังจะทำเหมือนให้หวัง
แต่ปากก็ทำร้ายกัน โดยบอกว่าไม่มีทางเป็นไปได้

ออฟไลน์ modisvip

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ไม่รักไม่ชอบแล้วทำไมยังมาทำแบบนี้อีก คนที่รักมันเจ็บนะเว้ย  :angry2:

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
 :sad4: :sad4: :sad4:
สงสารเต้ย

ออฟไลน์ question09

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-10

ออฟไลน์ jamlovenami

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 639
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
โอ๊ยยยย มันจี๊ดสุดๆไปเลยจ้าาาา

คือแบบ...... หล่อนคงไม่มีทางตัดใจได้ง่ายๆหรอกย่ะ ถ้ายังอยู่ใกล้กันทุกวันแบบนี้

ตัดสินใจให้เด็ดขาดเลยดีกว่า ว่าจะเลือกมันเพราะรัก หรือเลือกตัวเอง ออกห่างออกมาทำใจสักระยะ

เรื่องลืมน่ะ ลืมมันไปได้เลย .. ไม่มีทางลืมได้หรอก ยิ่งรักแรกด้วยแล้ว

นอกจากว่าจะไปรักคนอื่นแทนแล้ว มันก็ไม่มีทางอื่นที่จะเลิกชอบได้เลย(ประสบการณ์ตรง)

จะไปโทษจ็อบมันก็ไม่ได้ เพราะมันก็เอาแต่ความรู้สึกมันเองเป็นที่ตั้ง

มันทำไปแบบคิดไม่ถึงและคิดไม่ทันทั้งนั้นแหละ

ฉะนั้นอยู่ที่ตัวเองนะคะลูก มีความสุขเป็นร้อย แต่เจ็บนั้นเป็นล้าน มันก็คงคุ้มได้ไม่คุ้มเสียนะคะ  :เฮ้อ:

เอาใจช่วยหนูนะคะเต้ย  :กอด1:

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
 :เฮ้อ: เค้าถึงบอกไงว่าอย่าปล่อยให้ความเคยชินมาทำร้าย กันและกัน

ออฟไลน์ eye-lifestyle

  • พรุ่งนี้ไม่เคยมีจริง
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
จุกในอก  :o11:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 316
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +523/-17



            ยกที่ 3  : กลับไม่ได้-ไปไม่ถึง

           
         
           http://www.youtube.com/v/cCSA7IJ4U6E





         “ โอ้ย เหนื่อย”


        “ แฮกๆ กูไม่ไหวแล้ว”

        “ เหนื่อยยยยยยย”


       พูดจบผมก็ทรุดตัวแผ่หราลงนอนข้างๆไอ้แท็คโดยที่สภาพเราทั้งคู่ไม่ต่างกันเลย ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเสื้อกางเกงกีฬาที่ใส่เปียกชุ่มไปหมดเรียกได้ว่าหมดสภาพจริงๆ


       “ ซ้อมหนักฉิบหาย”

       “ เออดิ”


       หรี่ตามองเพดานโรงยิมในศูนย์กีฬาของมหาวิทยาลัยซึ่งใช้เป็นสถานที่ฝึกซ้อมบาสเกตบอล ผมกับไอ้แท็คทำหน้าเหนื่อยล้าราวกับวิ่งมาสักสิบกิโล เหอะ ก็เว่อร์ไปครับถึงจะไม่ใกล้เคียงแต่ก็ราวๆนี่แหละเพราะรุ่นพี่ปีสองนี่ซ้อมพวกผมโหดจริงๆเพื่อการแข่งขันกีฬาเฟรชชี่ในปีนี้


       “ ไม่ไหวหว่ะ กูไปล้างหน้าก่อน” ไอ้แท็คพยักเพยิดไปทางห้องน้ำโรงยิม “...เหม็นเหงื่อฉิบหาย”

       “ กูว่าแล้วทำไมกลิ่นตุๆ” ผมปัดมือไปมาแถวจมูกพร้อมกับทำหน้าแหยงๆใส่ไอ้แท็ค มันก้มลงดมเต่าตัวเองก่อนจะยิ้มแปลกๆ “...อะไรกูไม่เห็นได้กลิ่นเลย”


       “ เหี้ย เหม็นๆ”

      ผมยังไม่เลิกที่จะแกล้งแหย่มันพร้อมกับหัวเราะขำ มันจึงแกล้งผมคืนด้วยการล็อคคอผมแล้วลากใบหน้ามาซุกอยู่ตรงจั๊กแร้มัน เท่านั้นไม่พอยังบี้หน้าผมให้ดมกลิ่นเหงื่อมันเต็มๆ


      “ ไอ้เหี้ย ไอ้หมาแท็ค ปล่อยกู”

      “ ฮ่าๆๆ”


      “ เหม็นใช่มั้ยงั้นมึงดมให้กลิ่นหมดเลยนะ”


      “ ไอ้โรคจิต” ผมทำเสียงโหยหวนพยายามดันตัวเองจากมัน สุดท้ายมันคงเห็นใจเลยปล่อยผมที่สภาพหัวเหอกระเซิงไปหมดแล้วยืนขึ้นด้วยท่าทางที่หล่อเหลือร้ายพร้อมกับยักคิ้วกวนตีนให้และเดินยักไหล่ไปทางห้องน้ำโรงยิม ผมทำหน้ามุ่ยใส่แผ่นหลังมันพอดีกับที่ไอ้เพื่อนสนิทซึ่งผมคิดไม่ซื่อเดินยิ้มเผล่มาแต่ไกลในสภาพคล้ายๆกันมันคงซ้อมหนักพอดูแต่สภาพมันดูดีกว่าผมเยอะ ...ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อยังหล่อ...


      ...โธ่ความต่างของหนังหน้านี่ฆ่าคนตายจริงๆ...
 





      “ ฟูว์ๆ”

      “ ใครอ่ะ” ไอ้จ็อบถามตอนที่มองตามแผ่นหลังไอ้แท็คไปมันคงบังเอิญเห็นตอนที่เราสองกันคลุกวงในกันเมื่อกี้ ผมเหลือบตามองมันซึ่งกำลังทำหน้าทำตาขมวดคิ้วเหมือนขบคิดบางอย่าง
 


      “ คู่จิ้นกู”



        ผมพูดไปยิ้มไป จริงๆตั้งแต่วันนั้นที่ผมกับไอ้แท็ควิ่งไล่กันนั่นจึงเป็นการเปิดประเด็นให้คนทั้งคณะแอบจับคู่ผมกับไอ้แท็คโดยเฉพาะสาวๆที่เวลาเห็นผมกับมันเดินไปไหนมาไหนด้วยกันมักจะมีเสียงซุบซิบพร้อมกับในหน้ายิ้มๆ สุดท้ายคำว่า‘คู่จิ้น’ ก็หลุดออกมาจากสาวคนหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของว่าน


       ...ไม่อยากจะบอกหรอกว่ากระแสผมกับมันนี่ดังพอๆกับคู่จิ้นในละครอีกนะ ฮา... ผมยิ้มๆมองหน้านิ่วคิ้วขมวดของไอ้จ๊อบ


       ...ขอเข้าข้างตัวเองได้ป่ะ ว่ามึงมีอาการหวงกู...




      เหอะ หึงกูหล่ะสิ อิอิ เอาเลยเต็มที่ผมแอบทำหน้าบ้องแบ้วไม่รู้เรื่องรู้ราวลอบสังเกตปฎิกิริยาของมัน



      “ ก็เหมาะกับมึงดีนิ”



       ...พรวด...


       ผมสำลักลมหายใจตัวเองหูได้ยินเสียงกระจกบนใบหน้าแตกเป็นเสี่ยงๆ แม่งหน้าแตกอายมั้ยหล่ะกูเอ้ย นอกจากเขาจะไม่แสดงอาการหึงหวงแล้วยังสนับสนุนอีก โธ่ไอ้เต้ย มึงฝันกลางวันเหรอว่าเขาจะคิดอะไรแบบนั้น


      หึ อาการยอกในอกมันเป็นแบบนี้นี่เอง



        “ เฮ้ย” ความรู้สึกเย็นเฉียบตรงแก้มทำเอาสะดุ้งโหยง

        “ อะ อะไร”

        “ น้ำ”


        “ อืม” อารมณ์หน่วงๆและเจ็บจี๊ดๆกระแทกใจผมอีกแล้วเลยไม่ได้มองขวดสปอนเซอร์ในมือซึ่งควรมีสีเหลืองแต่ที่อยู่ในขวดกลับไม่ไช่


        “ อึก”



        ...พรวด...ตอนที่ยกน้ำดื่มนี่ทำเอาแทบจะสำลักแม่งทำไมสปอนเซอร์แม่งรสชาดแปลกๆ ผมทำตาเขียวใส่ไอ้ตัวต้นเหตุที่กุมท้องขำอยู่



        “ ใบบัวบกแก้ช้ำใน” ไอ้จ็อบชี้ไปที่สีน้ำในขวดสปอนเซอร์ก่อนจะยักไหล่


        “ ไอ้เหี้ยจ๊อบ”

        ...ต่อให้กูรักมากถ้ากวนตีนขนาดนั้นอาจตายคาตีนกูได้นะ แม่ง ไอ้หล่อเอ้ย...







     .........

     .........



       “ เจอวิศวะหว่ะ”

       “ อืม”


       ผมพยักหน้ารับรู้แล้ววิ่งไปรวมกลุ่มกับเพื่อนเพื่อวอร์มร่างกายก่อนลงแข่งบาสเก็ตบอลวันนี้และคณะที่ต้องเจอในนัดแรกก็คือไอ้คณะที่ไอ้แท็คพยักเพยิดหน้าให้หันไปดูเห็นไอ้จ๊อบโบกมือหยอยๆให้อยู่อีกด้านของสนาม



       ...ปี๊ด...



       พอสัญญาณนกหวีดดังขึ้นผู้เล่นทั้งสองทีมต่างเริ่มเก่งผลัดกันรุกผลัดกันรับ เกมส์การแข่งขันจึงเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ผมมองสบตากับไอ้จ๊อบก่อนที่เราทำยิ้มให้กันแล้วทำหน้าที่ของตัวเอง ผมเป็นคนตัวสูงและค่อนข้างคล่องแคล่วจึงเป็นคนทำแต้มให้ทีมได้บ่อยครั้ง ดังนั้นฝั่งวิศวะจึงส่งไอ้จ็อบมาคอยวิ่งประกบงานนี้เรียกได้ว่ามวยถูกคู่เพราะผมกับมันเคยเล่นเป็นตัวแทนทีมโรงเรียนมาด้วยกันจึงพอจะรู้ทันกันว่าคิดจะเล่นอะไรยังไง

       ลูกบาสในมือที่ผมกำลังเลี้ยงจึงถูกมันใช้เทคนิคแย่งไปได้ประจำพอมันจะมาใกล้ๆมันจึงเป็นเรื่องที่หลีกไม่ได้ถ้าเราจะใกล้กันในระยะประชิดเนื้อแนบเนื้อ ไอ้ผมก็คิดอกุศลแอบสูดลมหายใจเข้าปอดเลยดิเวลามันว่าใกล้ๆ ...ฮ่าๆๆ โรคจิตเข้าขั้น... ผมกับมันคลุกวงในกันอยู่นานสองนานเวลาที่ลูกอยู่ในมือของแต่ละฝ่าย


       “ เก่งนักเหรอมึง” มันถามเสียงขำมือนึงเลี้ยงลูกอีกมือกางกั้นผมไว้ไม่ให้เข้าใกล้ลูกกลมๆที่แย่งกันอยู่

       “ เก่งกว่ามึงละกัน”


       “ เหอะ”


       “ เหอะ”


       ผมทำเสียงตามมันก่อนจะแบะปากใส่เรียกรอยยิ้มกว้างให้สว่างเจิดจ้าทะลุตาจนเกือบเป็นลม “...เฮ้ย เจมส์ จิรายุ” อยู่ๆมันก็กระซิบข้างหูทำเอาตกใจแทบแย่รีบหันขวับไปมองตามทิศทางที่มันบอก เป็นจังหวะให้มันเลี้ยงลูกหนีแล้วโยนใส่ห่วงฝั่งผมทันที ผมหันกลับมาเห็นมันยักคิ้วให้ทีแล้วยิ้มมุมปาก



       “ หลอกง่ายเนอะ”

       “ มึง”


       ผมทำหน้ายุ่งใส่มันตอนที่นกหวีดเป่าหมดเวลาในเซ็ตสองแล้วมันก็ขยี้หัวมันแรงๆทีนึง ...แม่งหัวเสียเลยดิถอนใจเซ็งๆแต่ไม่ได้โกรธมันหรอกเพราะไอ้นี่มันมีนิสัยชอบหยอกชอบแกล้งผมประจำ มันเคยบอกว่าบุคลิกผมดูนิ่งเงียบไม่มีชีวิตชีวามันเลยต้องสรรหาอะไรแปลกๆมาแกล้งผมประจำตั้งแต่เด็กแล้ว



      “ น้ำจ๊ะเต้ย”
      ผมยื่นมือไปรับน้ำดื่มทันทีที่ทรุดตัวนั่งเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อ หูก็คอยฟังพี่ปีสองกำลังบอกแผนการเล่นในเซตสุดท้ายเพื่อแชมป์ครั้งนี้



      “ ขอบใจนะว่าน”


      “ อื้อ”

      ...น่ารักแบบที่แท็คมันเพ้อหล่ะครับ... ว่านที่กำลังแจกน้ำให้เพื่อนๆยิ้มรับตอนที่หันไปยื่นน้ำให้ไอ้ตัวดีที่ระรี้ระริกอยู่ข้างๆผม



     “ เอ่อ”

     “ แท็ค”

     “ ครับ”


        ไอ้เพื่อนตัวดีของผมกำลังแอบลวนลามมือน้อยๆของว่านตอนที่ยื่นมือไปรับน้ำ เท่านั้นไม่พอมันยังยื้อมือเขาเอาไว้อีกต่างหาก คนที่น่าสงสารคงไม่พ้นว่านที่หน้าแดงก่ำพูดไม่เป็นภาษาแล้วพยายามบิดข้อมือตัวเองออก จนผมอดสงสารไม่ได้จึงต้องทำเป็นกระแอมเบาๆไอ้แท็คจึงอ้อยอิ่งปล่อยมือคนขี้อายที่ก้มหน้าเดินงุดๆหนีไปเก็บน้ำดื่มอีกฝั่ง



       “ ไอ้โรคจิต”


      “ หอมสัด” นอกจากจะไม่สำนึกที่โดนผมด่าแล้วมันยังเอามือข้างที่แอบแต๊ะอั๋งมือว่านขึ้นมาดมพร้อมกับทำหน้าฟินแบบน่ารังเกียจสุดคือถ้าหนังหน้าไม่ดีนี่คงทำไม่ได้



       “ หยี”

       ผมทำหน้ารังเกียจมันก่อนจะเบือนหน้าหนีอารมณ์สีชมพูของมันซึ่งมโนไปไกลแล้ว แต่ทิศทางที่สายตาผมหันไปดันเป็นทิศทางตรงข้ามฝั่งสนาม ผมไม่รู้ตัวว่าทำสีหน้ายังไงตอนที่เห็นลูกตาลแฟนสาวของไอ้จ็อบกำลังเช็ดหน้าเช็ดตาให้มัน เท่านั้นไม่พอมือน้อยๆของผู้หญิงคนนั้นยังประคับประคองขวดน้ำจ่อใส่ปากเพื่อนสนิทที่ผมคิดไม่ซื่อ

       บรรยากาศรอบตัวระหว่างสองคนนั่นดูอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่สวยงาม ใบหน้าทั้งสองยิ้มแย้ม หัวเราะกับอะไรบางอย่าง นัยน์ตาคมของไอ้จ๊อบเจิดจ้าเปล่งประกายมีความสุขเสียเต็มประดา มือหนาของมันลูบแก้มลูกตาลเบาๆก่อนจะเอียงหน้าเข้าไปกระซิบบางอย่างข้างๆหูของหญิงสาว แฟนมันทำหน้าแดงก่ำก่อนจะทุบอบมันเบาๆก่อนที่มันจะรวบมือน้อยๆมากดจูบ



        ...กร๊อบ...



        ขวดน้ำพลาสติกในมือผมยับยู่ยี่เพราะถูกบีบด้วยแรงมหาศาลจนน้ำในขวดไหลเปรอะเปรื้อนพื้นไปหมด ทุกสายตาหันมามองผมด้วยความประหลาดใจ ผมเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปจึงได้แต่ยิ้มแหยๆทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ในใจผมร้อนเป็นไฟ มันเกิดอะไรขึ้นกับหัวใจของผมกันแน่ ผมเป็นอะไรทำไมถึงร้อนรนไร้เหตุผลแบบนี้ ผมหลับตานิ่งเพื่อตัดปัญหาจากมโนภาพที่กำลังสร้างรอยแผลในใจผม แต่ถึงข่มใจหลับตาไม่มองไม่เห็นใดๆภาพที่อยู่ในห้วงความทรงจำก็ฉายชัดราวกับมีเข็มนับพันกำลังทุ่มแทงหัวใจของผมในตอนนี้





         ...ปี๊ด...
   


        เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้งเป็นสัญญาณให้นักกีฬาเข้าสู่สนามอีกครั้ง ผมค่อยๆก้าวตามเพื่อนไปด้วยร่างกายที่แทบจะไร้ความรู้สึก ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังทำสีหน้ายังไงตอนที่เลี้ยงลูกอยู่แล้วไอ้จ๊อบวิ่งมาประกบใกล้ๆ ผมเห็นมันทำหน้านิ่วคิ้วขมวดและพยายามเอ่ยถามถึงอาการแปลกๆของผม
   
       แต่นอกจากผมจะไม่ตอบแล้วสายตายังคงจดจ้องอยู่ที่ลูกบาสอย่างเดียว ผมไม่รู้ตัวว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนทั้งวิ่งไล่ลูกทั้งแย่งทั้งวิ่งชน แต่สุดท้ายกลายเป็นผมเองที่ล้มเจ็บทุกครั้งไป มันยื่นมือขึ้นมาให้ผมคว้าจับแต่ผมก็ได้แค่มองนิ่งก่อนจะพยายามลุกขึ้น


      ...ในเมื่อล้มเองได้ ทำไมถึงไม่คิดจะลุกเองหล่ะ...



      “ มึงเป็นอะไรเต้ย”

      “....”



       เหมือนเดิมน้ำเสียงมันยังเต็มไปด้วยความห่วงใย หากเป็นเวลาปกติผมคงดีใจจนตัวแทบลอยแต่ไม่ใช่สำหรับตอนนี้ตอนที่ผมกำลังเลียแผลซึ่งกำลังบ่งหนองออกใหม่ๆ ...ไม่ใช่ตอนนี้... ไม่ใช่เลย



       “ เต้ย”


       มันวิ่งมาประกอบผมที่กำลังกวาดสายตาและส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมทีมส่งลูกมาให้  ผมรู้แต่ว่าผมต้องวิ่ง วิ่ง วิ่งเลี้ยงลูก และหลบหลีกคู่แข่งที่ตามมาติดๆเพื่อทำแต้ม หรือว่าแท้จริงผมกำลังวิ่งหนีไอ้จ๊อบ  ผมไม่รู้เลยจริงๆว่าสีหน้าตัวเองมันแย่ขนาดไหนผมทั้งเหนื่อยและหอบเพราะดันบ้าดีเดือดวิ่งไม่หยุดไปรอบสนาม และทั้งชนทั้งกระแทกคนอื่นๆเพื่อทำแต้ม ทำให้การแข็งขันในห้านาทีสุดท้ายดุเดือดจริงๆ  ผมยังคงทำหน้าเฉยเมยไม่ใยดีอะไรกับใบหน้าแปลกใจของมัน  แต่ทำไมแค่มันทำเหมือนจะแคร์ แค่นี้ทำให้ผมเจ็บยิ่งกว่าเดิม



       “ ผลั๊ก”


       “ เต้ย”


       “ ปี๊ด”

      ...ผมแพ้แล้ว แพ้ทั้งในสนามรบและสนามรัก...



        สุดท้ายคณะวิศวะเอาชนะเภสัชฯไปด้วยคะแนนที่เฉียวฉิว ผมซึ่งดันวิ่งชนคนทำแต้มสุดท้ายให้วิศวะได้แต่นั่งมองสกอร์บอร์ดผลคะแนนแล้วไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้น


       “ มึงโอเคป่าว”

       ไอ้แท็คเป็นคนแรกที่วิ่งมาดูผมก่อนจะค่อยๆประคองผมให้ลุกขึ้น ตอนนั้นผมเห็นไอ้จ็อบคนทำแต้มสุดท้ายให้คณะมันหันมามองผมด้วยประกายตาบางอย่าง ตอนที่ผมล้มไปมันเป็นคนแรกด้วยซ้ำที่ขยับตัวก่อนจะพุ่งมาหาผมก่อนที่มันจะหยุดดื้อๆตรงกลางสนามเมื่อเห็นว่าผมไม่แม้แต่สบตามันเลยด้วยซ้ำ ก็พอดีกับที่ไอ้แท็คซึ่งเห็นพอดีจึงรีบมาประคองผมซึ่งพอลุกได้ก็ถึงกับซี๊ดปาก ระบมไปทั้งตัวแน่นอนไม่ต้องคิดเลย


       “ มึงแดกใบกระท่อมมารึไงไอ้เต้ย เหี้ยวิ่งอย่างกับพวกพี้ยามา พลังเหลือเฟือรึไง”

       “ หึ” ผมแค่นยิ้มมุมปากไม่ใช่กวนตีนมันหรอกแต่สมเพชตัวเองมากกว่าเพราะที่ทำไปทั้งหมด ผมทำตัวเองทั้งนั้น อยู่ดีไม่ว่าดีวิ่งไล่ลูกจนทีมปั่นปวนไปหมด สุดท้ายก็ทำทีมแพ้จนได้จะโทษใครได้ถ้าไม่ใช่ตัวผมเองที่ทำตัวเอง ใจก็ใจผมทำไมถึงยินยอมให้คนอื่นมามีอิทธิพลเหนือใจเราแบบนี้



       “ มึงโอเคมั้ยวะ”

       “ กูขอโทษ” ผมกระซิบบอกมันเสียงพร่าหน้าตาคงแย่มากเพราะเห็นมันยิ้มเครียดๆก่อนจะลากผมไปยังข้างสนามซึ่งสมาชิกทุกคนในทีมรออยู่ ผมก้มหน้านิ่งรู้สึกผิดที่มีส่วนทำให้คณะเราต้องตกรอบแรก หน้าตาทุกคนยังเหนื่อยอ่อนแต่ประกายตายังมีสีชัดเจนถึงความรู้สึกมีชีวิตชีวา



       “ ผมขอโทษที่ทำให้ทีมเราแพ้”


       “ ใช่มึงผิด..” พี่ปีสองทำหน้านิ่งก่อนที่ทุกคนในทีมจะขยับตัวรุมล้อมผมเป็นวงกลม ผมทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกด้วยใบหน้าหงอยเหงา “...ในฐานะที่มึงเป็นคนทำแต้มแต่ไม่รับผิดชอบหน้าที่ตัวเองมึงต้องโดนทำโทษ”



       “ ครับ”


        ผมก้มหน้านิ่งอย่างยอมรับชะตากรรม ถ้าหากว่าทุกคนที่รุมล้อมผมจะขยับโอบคอกันแล้วบูมคณะให้ผมจนเสียงดังกึกก้องไปหมด ผมยืนอึ้งอยู่กลางวงมองทุกๆคนที่ยิ้มแย้มให้ แล้วสุดท้ายน้ำตาผมก็ไหลออกมาเงียบๆ มันเป็นความรู้สึกตื้นตันใจตอนที่ทุกคนบูมให้ผมเสร็จแล้วก็ลูบหัวลูบบ่าผมพร้อมกับน้ำเสียงปลอบประโลม



       “ มึงทำดีที่สุดแล้วเต้ย”


       “ กูยังคิดว่าจะแพ้ขาดลอยซะอีก นี่เตรียมปี๊บไว้คลุมหัวตอนเดินกลับคณะแล้วนะ ที่ไหนได้สูสีไม่น่าเชื่อ...” ผมทำหน้าแปลกใจตอนพี่ปีสองคนคุมทีมพูดยิ้มๆ “...มึงรู้ป่ะว่ามึงเล่นกับใคร เหอะ รู้ไว้ซะว่าวิศวะแม่งแชมป์ทุกปี”



       “ กูรู้มึงเต็มที่แล้ว แค่นี้ก็ดีแล้วโว้ย”


       แม่งเอ้ย อะไรนักหนากับวันนี้เห็นภาพบาดตาไม่พอ ยังจะมาบ่อน้ำตาแตกต่อหน้าทั้งเพื่อนทั้งรุ่นพี่อีก ผมนึกปลงตัวเองแต่พอเห็นรอยยิ้มของเพื่อนในทีมแล้วความทุกข์ทรมานใจในเกมส์การแข่งขันก็พลันมลายหายไปทันที


       “ เฮ้ย”


       หลังจากจบการแข่งขันทุกคนเฮโลไปฉลองการตกรอบแรกกันที่ตลาดสามย่านซึ่งเป็นแหล่งรวมอาหารยอดฮิตของเด็กมหาวิทยาลัยผมเลย เพราะทนแรงคะยั้นคะยอของทุกคนในทีมไม่ได้สุดท้ายผมเลยไปนั่งเอ๋ออยู่แปบนึงก่อนจะขอตัวกลับก่อน ทุกคนต่างรั้งผมไว้แต่อย่างว่าผมไม่มีกระจิตกระใจจะสังสรรค์เท่าใดนักจึงเอ่ยล่าออกอย่างเงียบๆ ผมเดินมาเรื่อยๆตอนที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดินจนมาหยุดอยู่ตรงพื้นสนามหญ้าหน้าสระน้ำขนาดใหญ่กลางมหาวิทยาลัย


       ผมทรุดตัวนั่งลงเอาหลังพิงต้นไม้ใหญ่หันหน้าเข้าสระน้ำใหญ่ที่แน่นิ่งไม่ได้ไหลเวียนเพราะเป็นบ่อน้ำที่ถูกสร้างขึ้น ผมนั่งมองอยู่อย่างนั้น มองไปที่ผืนน้ำเบื้องหน้าเพื่อให้ความคิดของผมได้ตกตะกอน
   
       ผมทำอะไรลงไป ทำไมผมถึงแสดงกิริยาแบบนั้นออกไป ผมจะยังมีหน้าไปพูดคุยกับไอ้จ๊อบได้อีกเหรอในเมื่อสิ่งที่ผมทำในวันนี้เรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำอย่างยิ่ง ผู้รู้ตัวดีว่าผมกำลัง ‘หึง’ มัน  เป็นอาการที่คนเรามักแสดงออกเวลาที่รู้สึกอยากจะแสดงความเป็นเจ้าของต่อสิ่งๆหนึ่ง ....แล้วผมจะใช้สิทธิ์อะไรไปทำแบบนั้น...
   

       มันเองก็คงรู้สึกประหลาดที่เห็นปฎิกิริยาแปลกๆจากผม แต่มันคงไม่นึกเอะใจว่าผมกำลังทำเรื่องที่ไม่ควร ในเมื่อเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่เคยเป็น และอาจจะไม่มีวันเป็น ที่ไอ้จ็อบมันไม่รักผม มันก็ไม่ผิดหรอกเพราะเรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้ในเมื่อไม่รู้สึกก็คือไม่รู้สึก  จะโทษว่าในเมื่อมันไม่รักแต่ยังคงทำอะไรดีๆเพื่อให้ความหวังผมแบบนั้นคงเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวในเมื่อมันยังรักผมแบบเพื่อนและยังพยายามรักษาน้ำใจผม ผมรู้ดีว่ามันพยายามแค่ไหนที่จะไม่พูดหรือกระทำให้ผมนึกกระดากอายเวลาอยู่ด้วยกันหลังจากที่ผมพูดเรื่องนั้นออกไป แล้วผมหล่ะจะยังคิดว่าเป็นความผิดของมันอีกเหรอแค่เหตุผลที่ว่า   “มันไม่รักผม”

      สำหรับลูกตาล แฟนของไอ้จ๊อบซึ่งผมรู้ดีว่าไม่สมควรจะรู้สึกไม่ดีกับเธอในเมื่อเธอไม่รู้ว่าผมรู้สึกยังไงกับจ๊อบ และไม่รู้ว่าผมแอบคิดไม่ซื่อกับแฟนของเธอ มันจึงย่อมเป็นสิทธิ์ของเธอที่จะแสดงออกว่ารักและห่วงใยแฟนตัวเอง สิทธิ์ของเธอที่จะอยู่ข้างๆมันในตำแหน่งที่ผมร่ำร้องให้ตายก็ไม่มีวันได้มา

     สำหรับผม ผมไม่รู้ว่าการรักเพื่อนสนิทผิดรึเปล่า หรือว่าการที่ไม่ยอมตัดใจจากมันเป็นเรื่องผิดรึเปล่า แต่ที่ผมรู้แน่ๆว่าผมผิดคือการที่ผมแสดงอาการไม่หักห้ามใจตัวเองแบบนั้น ผมแสดงออกว่าหึงหวงมันทั้งๆที่เราเป็นเพื่อนกัน ผมแสดงกิริยาที่อาจทำให้มันไม่สบายใจ แล้วผมต้องทำยังไง ต้องทำแบบไหนถึงจะหลุดพ้นไปจากความรู้สึกนี้ไปสักที

    มันเหมือนกับผมอยู่กลางสะพานไม้ข้ามแม้น้ำซึ่งกำลังจะผุพังพร้อมจะหล่นร่วงได้ทุกเวลาถ้าผมหยุดเดิน ดังนั้นจะย้อนกลับไปทางที่ผมจากมาก็ไม่มีทางหวนกลับไปได้แล้ว และทางที่จะไปข้างหน้าก็คงไปได้ไม่สุดปลายทางเหมือนกัน
 
    ...กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง...







     ......

     ......








       “ จะนั่งทำเอ็มวีอีกนานป่ะ”


      ไอ้แท็คทำหน้ากวนๆก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งข้างๆพร้อมกับยื่นข้าวกล่องในมือให้  ผมจึงเลิกคิ้วทำหน้าแปลกใจ


      “ อะไร”


      “ เมื่อกี้มึงไม่แตะข้าวเลยนิ เห็นแดกแต่น้ำ”


      “ อืม ขอบใจหว่ะ”

      “ ช่วยทำหน้าให้เหมือนซาบซึ้งในน้ำใจกูหน่อยดิ” มันพูดขำๆก่อนจะมองไปข้างหน้าแล้วพร้อมกับเปิดกล่องข้าวในมือมันอีกอันแล้วกินไปเงียบๆ


      “ ชอบมันใช่มั้ย”



       “ ห่ะ” ผมทำหน้าตกใจตอนที่อยู่ๆมันถามเรื่องนี้ขึ้นมาทำเอาข้าวที่กำลังจะกลืนลงคอถึงกับสำลัก “ มึง คือ มึง”


       “ ไอ้เบอร์สิบที่คลุกวงในกับมึงในสนามนั่นหน่ะ มึงชอบมันเหรอ” มันพูดด้วยเสียงเรียบๆดูไม่สนใจจะเอาคำตอบด้วยซ้ำ “ เหอะไม่ต้องทำหน้าซีดขนาดนั้น” มันว่าพร้อมกับบิดแก้มผมเบาๆจนต้องร้องอุทาน


       “ ก็..”


      “....” มันยิ้มๆเหมือนรู้คำตอบท่าทางแบบนี้ของมันเหมือนครูที่จับผิดเด็กได้จนผมนึกอาย


      “ สักวันมันต้องเสียใจ...” ไอ้แท็คพูดเสียงหนักแน่น



       “ มึงพูดอะไร” ผมทำหน้างง


       “ มึงรู้มั้ยว่าตอนที่มึงทำหน้างงๆน่ารักสัด ถ้าไม่ติดว่ากูกำลังปิ๊งว่านอยู่นี่ กูอาสาดามแผลใจให้เลยนะเนี่ย”


       “ เหอะ”



       “ คนเรานะโว้ยจะไม่เห็นค่าของบางอย่างหรอกเวลาที่มันอยู่ใกล้ๆ แต่ถ้าวันไหนมันไม่เหมือนเดิมล่ะก็ เราจะรู้เองว่าสิ่งที่หายมักมีคุณค่าในเวลาที่สายเกินไปแล้วเสมอ เชื่อกู”  มันยักคิ้วให้ผมอีกสองจึ๊ก








**** หน่วงได้อีก เห้ย สู้เค้าเต้ยอีกไม่นานหรอกมันจะดีขึ้น
แหะๆ มีหลายคนบอกว่าเขียนได้หน่วง อ่านแล้วอิน เสมือนว่าเกิดขึ้นจริงกับทุกคน ฮ่าๆ
อย่างที่บอกตอนแรกว่าพล็อตเรื่องส่วนหนึ่งมาจากเรื่องจริงค่ะ บอกเลยว่าตอนที่รู้ว่าเขามี
แฟนนี่เจ็บสุด มันเหมือนหายใจไม่ออก คล้ายๆว่าโลกจะถล่ม เว่อร์ป่ะ  :sad4:

**** ชอบอ่านความคิดเห็นของทุกคนค่ะ อินกันจริงๆ ฮ่าๆ :laugh: :laugh:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-10-2014 09:49:45 โดย [Karnsaii] »

ออฟไลน์ modisvip

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ถอยออกมาก่อนไหมลูก แบบนี้มันเจ็บเกินไปไหม
หน่วงที่สุดดดดด   :ling1:

“ คนเรานะโว้ยจะไม่เห็นค่าของบางอย่างหรอกเวลาที่มันอยู่ใกล้ๆ แต่ถ้าวันไหนมันไม่เหมือนเดิมล่ะก็ เราจะรู้เองว่าสิ่งที่หายมักมีคุณค่าในเวลาที่สายเกินไปแล้วเสมอ เชื่อกู”

ชอบบบบบ


ออฟไลน์ hibarihao

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
ชอบมาก สุดๆๆอ่ะแท็ค แล้วก็หน่วงอีกแร้วววววว

ออฟไลน์ pedchara

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 179
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-0
รอวันที่เต้ยมีคนมาจีบแล้วเมินอีจ๊อบไปเลย จะได้รู้ว่าเวลาเต้ยไม่อยู่มันเป็นยังไง
รอสมน้ำจ๊อบด้วยใจจริงเลยยยย
เชอะๆๆๆ

ออฟไลน์ fammi50

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
โอ้ยยยยยยยยยยย หน่วงได้อีก รอตอนจ๊อบเสียใจแทบไม่ไหวแล้วววววววววว :hao3:

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
ที่แทคพูดจริงทุกอย่าง

ออฟไลน์ mapreaw

  • เคยคิดว่า "รักแท้มีอยู่จริง"
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 615
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-1
นั่นสินะ อยู่ใกล้กันจนกลายเป็นความเคยชิน ถ้าหายไปถึงจะได้รู้ว่ามันขาดอะไรไปสักอย่าง :hao3:

ออฟไลน์ yisren.

  • #คนที่ฉันไม่เคยลืม
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-4
ไม่รู้สึกก็คือไม่รู้สึก มันจี๊ดดด สักวันจ็อบจะต้องเสียใจ ชั้นเชื่อแท็ค ชั้นชอบแท็ค ชั้นอยากคลุกวงในกับเค้า 555+ เต้ย สู้ๆนะ สวยๆ เชิดๆเริ่ดๆเข้าไว้ ชั้นเป็นกำลังใจให้และเข้าใจเสมอ

ออฟไลน์ แพนด้า

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
สักวันจ็อบต้องเสียดายเต้ย เต้ยสู้ๆแล้วมันจะผ่านปายยย :ling1: :fire: :katai1:
ปล.อ่านแล้วรู้สึกเจ็บตามเต้ยเลยอ่า :ling3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-10-2014 22:38:25 โดย แพนด้า »

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
แท็คพูดถูกที่สุด

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ soul love

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-1
หน่วงและจี๊ด แต่มันโดน!!!!!
อารมณ์แบบนี้แหละที่หามานาน.......
รออ่านนะ ชอบมากเลย^^

Phitoon

  • บุคคลทั่วไป
จี๊ดตรง ถ้าไม่ใช่มันก็ไม่ใช่ตั้งแต่แรกแล้ว  o13

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
 :katai1: เขียนได้หน่วงจริง อ่านแล้วบีบคั้นตลอดเว
ปล. อยากอ่านต่อเลยอะคนเขียนขออีกสักตอนได้ไหม ^^

ออฟไลน์ paladin.kn

  • ไฟมอดลงยังคงทิ้งรอย...เถ้าถ่าน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
จ๊อบนี่พระเอกป่ะ

ถ้าใช่นี่เปลี่ยนเถอะ

สงสารน้องเต้ย ใจป้านี่จะขาดตามแล้ว

หาคนมาดามใจเต้ยแทนเถอะ

ถ้ามันไม่ใช่ตั้งแต่แรกพยายามให้ตายยังไงคำตอบก็คือไม่ใช่

 :ling1: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ noozzz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
เต้ยจ๋า ถ้าจะเล่นบาสเหมือนคนพี้ยาขนาดนั้น จับกดเลยเต้ย อย่าได้แคร์ จ๊อบสู้ไม่ได้หรอก 555...ทำไมแท็คดูออกว่าเต้ยชอบจ๊อบล่ะ งั้นจ๊อบก็ดูออกเหมือนกันนะสิ

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2973
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
เค้าอยากเชื่อแท็คนะ
แต่ดูแล้วอาจจะใช้กับจ๊อบไม่ได้รึป่าว
รึยังไง โฮๆๆๆๆๆๆ ปวดตับ T__T

ออฟไลน์ rogerr

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
ทรมานเกินทน  :sad4: :sad4: :sad4: หาใหม่เหอะ

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
 :z3: อึดอัดแทนเต้ย ถ้าเป็นแฟนไม่ได้ถอยห่างทิ้งระยะดีมั๊ย ชอบคำพูดตอนท้ายของแท็ค o13

ออฟไลน์ Raycira

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
แท็คเอ้ยยยยย  มาดามใจตอนนี้เลยลูกๆๆๆๆๆ

จ๊อบจะได้รู้ว่าทั้งๆที่ของสำคัญอยู่ข้างๆแต่ไม่คว้าไว้เวลาเสียไปแล้วจะรู้สึก!!
 :angry2:

ออฟไลน์ enjoy0189

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
สู้ต่อไปนะเต้ย :hao5:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด