ll เล่นเพื่อน ll [จบ] 10/2/59
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ll เล่นเพื่อน ll [จบ] 10/2/59  (อ่าน 742743 ครั้ง)

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3026
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
จี๊ดๆ เป็นเพื่อนเต้ย

เฮ้ออออออ

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
เจ็บแบบหน่วงๆพอทนได้ :hao5:

ออฟไลน์ paladin.kn

  • ไฟมอดลงยังคงทิ้งรอย...เถ้าถ่าน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
อ่านละมันจี้ดตาม

ไม่รักไม่ต้องมาแคร์ไม่ต้องมาดีกับฉัน

ไม่รักไม่ต้องมาหวงมาห่วงใยฉัน

ไม่รักไม่ต้องมาทำอะไรๆทั้งนั้น

เพราะใจฉันยังอ่อนแอร์

โอ้ยยย เพลงนี้มันเหมาะจริงๆนะ

ออฟไลน์ [Karnsaii]

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 316
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +523/-17
อ่านละมันจี้ดตาม

ไม่รักไม่ต้องมาแคร์ไม่ต้องมาดีกับฉัน

ไม่รักไม่ต้องมาหวงมาห่วงใยฉัน

ไม่รักไม่ต้องมาทำอะไรๆทั้งนั้น

เพราะใจฉันยังอ่อนแอร์

โอ้ยยย เพลงนี้มันเหมาะจริงๆนะ


  ฮ่าๆๆๆๆ มันโดนจริงๆ อย่างกับว่านักอ่านท่านนี้รู้แหละว่าตอนหน้านี้ต้องเป็นเพลงนี้ อิอิ   :laugh:  :m20:



      http://www.youtube.com/v/KubJ4DWXyx8




          ยกที่ 2  : ไม่รัก-ไม่ต้อง








        “ ตื่นๆ”

        “......”

        “ ตื่นได้แล้ว”


        “ อืม แป๊บ”



        “ ตื่นได้แล้วไอ้เหี้ยจ๊อบ” คราวนี้ผมตะโกนใส่หูมันซึ่งนอนตัวเปลือยเหลือเพียงบ๊อกเซอร์ติดตัวนอนแผ่หราหมดเรี่ยวหมดแรงราวกับผ่านสงครามโลก แอ๊ะๆ อย่าคิดมากว่าผมกับมันอะไรยังไงกัน  วันนี้เป็นวันอาทิตย์ซึ่งผมรับจ๊อบพิเศษมาทำความสะอาดคอนโดหรูนี้  มันเป็นประเภทลูกคนมีตั้งค์พ่อแม่เป็นหมอทั้งคู่จะหยิบจะจับอะไรก็ดูไม่เป็นเอาซะเลย โดยเฉพาะเรื่องดูแลพวกความสะอาดเนี่ยยิ่งมันมาอยู่ตามลำพังแบบนี้หาแม่บ้านทำความสะอาดก็ยากซ้ำยังแพงเอาการ ผมซึ่งอดสมเพชเวทนาตาสวยๆของมันไม่ได้เลยพลั้งเผลอตบปากรับคำมันเพื่อช่วยเก็บห้องแลกกับค่าตอบแทนครั้งละสามร้อยบาท เหอะ ถึงจะชอบมันขนาดไหนผมก็ไม่ใช่ขี้ข้าจะจะทำให้ฟรีหรอกนะ เพราะนอกจากเก็บห้องแล้วยังมีอีกสารพัดงานซึ่งผมเห็นแล้วอดจะทำไม่ได้เรียกได้ว่าสามร้อยนี่แม่งไม่คุ้มเลย



      “ อืม เต้ย”


       มันลุกขึ้นนั่งขยี้ตาไปมา หัวชี้ฟูไม่เป็นทรงทำตาสะลึมสะลือ แม่งขนาดเพิ่งตื่นยังหล่อขนาดนี้ชาติที่แล้วทำบุญด้วยอะไรวะ ผมนึกหมั่นไส้กับความดูดีของมันเลยค้อนลมค้อนแล้งไปเรื่อย


      “ คอเป็นไรอ่ะเต้ย”


      “....” ผมทำหน้ายุ่งใส่ไอ้ตัวต้นเหตุที่ดูไม่รู้เรื่องรู้ราว มันบ่นพึมพำอะไรไม่รู้ตอนที่ลุกขึ้นยื่นแล้วสำรวจตัวเองตอนนี้เองที่ผมเห็ยรอยข่วนเป็นทางยาวเต็มกลางหลัง เท่านั้นไม่พอรอยลิปสติกสีสวยยังประทับเด่นอยู่ตรงบ่ากว้าง ผมรีบละสายตาจากภาพตรงหน้าเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองหายใจไม่ค่อยออก




        ...เจ็บหว่ะ...



        ท่าทางว่าเมื่อคืนมันคงพาผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ว่าฟาดฟันกันสุดฤทธิ์เพราะสภาพห้องยับเยิบพอสมควร ผมถอนหายใจแล้วแค่นยิ้มให้กับตัวเอง ...ผู้หญิง แค่ ผู้หญิงคลำไม่มีทางแม่งก็ฟาดเรียบ... ยิ่งคิดยิ่งเจ็บยอกในใจ




       “...แต่กูไม่ได้เป็นเกย์และคงไม่มีทางชอบผู้ชาย”

              เพราะไม่ชอบผู้ชายไงเลยเอาผู้หญิงจะคิดอะไรมากเล่า



        “ เชี่ยเอ้ย”

       ผมสถบอย่างหัวเสียตอนที่หันไปเห็นถุงยางอนามัยใช้แล้วสองอันวางเกลื่อนอยู่กับพื้น ผมทำหน้ารังเกียจก่อนจะม้วนทิชชู่เป็นกำเพื่อเขี่ยของอย่างว่าใส่ถังขยะด้วยกิริยากระแทกกระทั้น


      “..แม่งเอ้ย ขอให้เป็นเอดส์ตาย” ว่าแล้วก็อดเหน็บมันไม่ได้



        “ ถ้ากูตายมึงไม่กลัวว่ากูจะมาหลอกรึไง”  ชอบจังเลยนะมาเข้าข้างหลัง เอ้ย มาไม่ให้สุ้มให้เสียงเนี่ย ผมสถบรัวจนมันหัวเราะขำนอกจากจะไม่สลดแล้วยังยืนโชว์หุ่นซึ่งมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันส่วนล่างเอาไว้เท่านั้นเอง นี่มึงไม่ลืมไปแล้วรึเปล่าว่ากูเคยชอบมึง และตอนนี้ก็กำลังชอบอยู่มาโชว์ล่ำอย่างงี้แปลว่าไง เดี๋ยวก็งาบซะเลยนี่


       “ เฮ้ย” มันหน้าแดงเมื่อเห็นผมกำลังเก็บของใช้แล้วบางอย่าง

       “ ไม่ต้องๆมึง เดี๋ยวกูเก็บเอง”

       “ แหมทำอาย...ทีตอนทำนี่คงเงี่ยนน่าดู”

       “ แหะๆ” มันเกาแก้มแก้เขินก่อนจะคว้าถังขยะจากมือผมแล้วเดินลิ่วออกเทรวมกับถุงดำหลังห้อง แล้วเดินย้อนกลับมาวางถังขยะไว้ที่เดิมพร้อมกับหรี่ตาพิจารณาใบหน้าผมยิ้มๆ


       “ หน้ามึง...” มันชี้นิ้วสั่นระรัวทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกแต่ยังไม่ขยับหนีไปไหน “ ทำหน้าเหมือนจะแดกกูทั้งตัว” พูดจบมันก็วิ่งเข้าห้องน้ำพร้อมกับเสียวหัวเราะสมใจเสียเต็มประดา แต่มึงรู้มั้ยว่าแม่งทิ้งภาระไว้ที่แก้มกูเล่นพูดอย่างนี้แสดงว่าผมแสดงออกทางสีหน้ามากไปสิยังอาลัยอาวรณ์มึงอยู่


       โอ้ยกูอาย...กูพลาดแล้วจริงๆ




      ..........

      ..........




       “ ครับลูกตาล ทำอะไรอยู่”

       “ ครับๆ คิดถึงเหมือนกัน”



        ตอนนี้ผมเบะปากราวกับว่ากำลังสวมบททรายสุดแซ่บในละครหลังข่าวช่องสาม มือที่กำลังเก็บเศษกระดาษที่เกะกะตรงพื้นกำลังขยับมันจนแทบจะยับติดกับมือ เหอะ พอรู้ตัวผมถอนหายใจเซ็งตัวเองก่อนจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นว่ามันกำลังนอนเล่นอยู่บนโซฟาหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ไม่ใช่นอนธรมดาแต่นอนคุยโทรศัพท์กับแฟนสาวสบายใจเฉิบ


        ...หึ กูงอนมึงเนี่ย เห็นป่ะ...

        ผมทำหน้าทำตาราวกับกลั้นปัสสาวะก่อนจะเดินหลบเข้าไปตรงระเบียง



      ...แล้วกูจะเอาสิทธิ์อะไรไปหวงมึงวะ...


        ผมนิ่งคิดก่อนจะยืนมองท้องฟ้าตรงระเบียงคอนโค ท้องฟ้าวันนี้แจ่มใสเมฆขาวบนฟ้าครามให้ความรู้สึกว่ามีชีวิตชีวาสดใส ชีวิตคนคงจะเป็นเช่นนี้ หากว่าเราไม่เอาหัวใจไปผูกไว้ที่ใครสิทธิ์ในการครอบครองความสุขก็ยังเป็นของเราเหมือนเดิม แต่ทำไมเวลาที่เรารักใครคนเรามักใช้ให้คนๆเป็นทั้งลมหายใจและชีวิต  ทั้งๆที่บ้างครั้งเขาอาจจะมีลมหายใจเพื่อคนอื่น



       “ แดกข้าวกัน”

        ผมพยักหน้ารับตอนที่มันเปิดกระจกมาเรียกแล้วสาวเท้าเดินตามมันไปเงียบๆ ตอนที่มันกำลังจะวาดแขนมาโอบบ่าแบบที่ชอบทำประจำผมก็เบี่ยงตัวหนี ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกันตั้งแต่วันที่ผมสารภาพความในใจกับมันผมไม่ค่อยให้มันถูกเนื้อถูกตัวเหมือนแต่ก่อน ทั้งๆที่เมื่อก่อนเล่นกันแบบสกินชิฟแนบสนิทกว่านี้อีก มันทำหน้าแปลกใจก่อนจะยิ้มนิ่งๆแล้วล็อกคอผมอย่างแรงแล้วดึงตัวให้เข้ามาใกล้ นี่ก็อีกเหมือนกันแรกๆมันก็ระมัดระวังจะเข้าใกล้ผมแต่พอนานวันเข้า ยิ่งเห็นว่าผมไม่ค่อยใกล้มันเหมือนก่อนมันยิ่งชอบแกล้งแบบนี้



       “ เหี้ย หายใจไม่ออก”

       “ ฮ่าๆๆ”

       “ ไอ้จ๊อบปล่อยกู”


       “ มึงเคยเรียนเทควันโดมาไม่ใช่หรอแสดงฝีมือหน่อยดิ” มันแกล้งจั๊กจี้เอวผมจนต้องส่ายตัวหนี แม่งไอ้เคยหน่ะเคยเรียนแต่มันตั้งแต่ป.หกแล้วโว้ยจนปูนนี้แล้วใครมันจะไปจำได้ ผมพยายามสะบัดตัวหนีแต่นิสัยขี้แกล้งของมันก็ยังทำหน้าที่ได้ดี ผมเหลือบตามองมันในระยะประชั้นชิดโครงหน้ามาดูดีชะมัดใบหน้าขาวใสกิ๊ก เหอะ ทำกูใจสั่นอีกแระ



      “ มึงจะปล่อยไม่ปล่อย”

      “...” มันไม่ตอบแต่ยักคิ้วกวนๆ ผมจึงหรี่ตาแล้วแสยะยิ้ม เหอะ กูเตือนมึงแล้วนะ

      “ ปล่อยกู” มันถึงกับตาเหลือกเพราะผมอาศัยจังหวะที่มันไม่ตั้งตัวคว้าเอากรรไกรที่วางอยู่แถวนั้นเล็งไปที่เป้าของมัน คราวนี้มันทำตาโตหูลู่ลงน่าสงสาร ไงหล่ะเล่นกับใครไม่เล่น ดีนะอยู่ในระยะทำใจถ้าเป็นก่อนหน้านี้กูจับทำสามีแน่


      “ ไง..อยากจะแกล้งกูอีกมั้ย”


      “ ถ้ามีโอกาส” มันพูดยิ้มๆทำหน้ากวนตีนตามสไตส์ผมจึงยกนิ้วกลางให้ทีนึง คราวนี้มันแลบลิ้นเลียริมฝีปากยักคิ้วทำเอาใบหน้าคมคายเพิ่มความดูดีอีกเท่าตัว


      “ ทำไมอยากอมของกูรึไง” แกล้งกวนตีนกลับอย่างที่บอกตั้งแต่กลับมาสนิทกันเหมือนเดิมดูเหมือนว่ามันจะเพิ่มเรเวลความเกรียนไม่มีใครยอมใคร มันคงทำทุกอย่างไปเหมือนเดิมแต่ผมที่สิพูดไปก็อายปากไป แม่งเอ้ย และผมที่ทำตัวร่าเริงหลังจากที่มันปฎิเสธไปตอนนั้นไปมันคงคิดว่าผมทำใจได้แล้วมั้ง แต่เอาเถอะไหนๆก็จะทำใจแล้วเออออตามมันไป



        ...อย่างน้อยๆ เราก็ยังเป็นเพื่อนกันโว้ย...



       “ ไม่เอาอ่ะ..” มันพูดไปหัวเราะไป “...กลัวจะบูดเหมือนนมเปรี้ยวที่มึงกิน”


       “ ไอ้เหี้ยจ็อบ”






      ........

      ........







       สุดท้ายผมกับมันก็มาจบเมื่อเที่ยงกันที่ห้างแถวสยามซึ่งไม่ไกลจากหอมันมากนัก หลังจากอิ่มแปร้แล้วทั้งคู่เราก็ตัดสินใจเข้าร้านหนังสือมีชื่อก่อนที่ต่างฝ่ายต่างเข้าในโซนโปรดของแต่ละคน ผมเดินเข้าในโซนพวกหนังสืออ่านเล่นเพราะชอบอ่านพวกหนังสืออ่านนอกเวลาแก้เครียดครับเพราะหนังสือเรียนที่หอพาอารมณ์เบิกบานในแต่ละวันห่อเหี่ยวเหรอเกิน ฟังดูรักเรียนแปลกๆ ฮา  ส่วนมันโน่นอยู่โซนพวกหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ เหอะ มันเรียนวิศวะคอมฯครับ


       ผมชอบนะเวลาที่มันดูสนอกสนใจกับอะไรบ้างอย่างเพราะสมาธิมันจะจดจ้องอยู่กับตรงนั้นไม่วอกแวกไปไหนเหมือนกับตอนนี้ที่มันสนใจหนังสือตรงหน้ายิ่งทำหน้าใบหน้าคมคายดูตรึงตาจนยากที่จะถอนสายตา ความเป็นคนมุ่งมั่นและจริงจังถูกแสดงออกจนผมรู้สึกได้เลยว่าแผ่นหลังกว้างของมันน่าค้นหา แต่พออยากจะก้าวข้ามเข้าไปหากลับเป็นเรื่องยาก เฮ้ย ผมถอนหายใจก่อนจะหันกลับมาสนใจกับหนังสือในมือ






.
.





        “ อ่านอะไรวะกูเรียกตั้งนานไม่ได้ยิน”


       ผมสะดุ้งสุดตัวรีบเงยหน้าจากหนังสือแนวเพ้อฝันซึ่งเนื้อหาเกี่ยวกับคนสองคนที่อยู่ใกล้กันมาโดยตลอดแต่ต่างฝ่ายต่างมีคนของตัวเองจนสุดท้ายก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ทั้งคู่ก็ได้รักกัน ตอนที่ผมอ่านผมแอบคิดเงียบๆไม่ได้ว่ามันคล้ายกับเรื่องของผมกับมันจะต่างก็แค่สุดท้ายเราก็เป็นแค่เพื่อนกัน มันทำหน้างงตอนที่ผมยื่นหนังสือในมือให้มันอ่านก่อนที่มันจะเหลือบตาอ่านคำโปรยข้างหลัง


      “ ไง”

      “ ไม่รู้สิ..” มันยื่นหนังสือในมือคืนให้ก่อนจะหันไปเปิดพ็อคเก็ตบุ๊คที่ชั้นวางหนังสือข้างๆขึ้นดู “ สำหรับกูนะ ถ้าคนมันจะใช่ มันต้องใช่ตั้งแต่ครั้งแรกแล้วหว่ะ เพราะถ้าครั้งแรกไม่ใช่ครั้งต่อไปคงไม่มี”



     ...ผมยืนอึ้ง...

     ค่อยๆวางหนังสือในมือเข้าชั้นก่อนจะเบนสายตาหันไปมองอย่างอื่น ‘นั่นสินะ ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่’


      กลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอก่อนจะพยายามสะกัดกลั้นความรู้สึกเสียดในใจอย่างแรง ผมรู้ว่าความหมายในคำพูดของมันไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงเพื่อบอกอะไรผมเป็นนัยๆหรอก มันพูดทุกอย่างไปตามความคิดของมันเท่านั้นเองก็แค่ว่าคำพูดของมันดับกระทบใจผมเต็มๆ มันเป็นประเภทเรียลไลฟ์คือทุกอย่างอยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริง ไม่ชอบความเพ้อฝันหรือจินตนาการโลกสวยแต่ทุกอย่างคือตัวตนที่แท้จริงของมัน



      “ เต้ย”

      “....”

      “ เต้ย” มันโบกมือไปมาอยู่หน้าผมก่อนจะเขย่าบ่าเบาๆเรียกให้สติที่แตกกระจายของผมผสานเข้าหากันอีกครั้ง

      “ เออ ว่า ว่าไง”

      “ มึงเป็นอะไรรึเปล่า”

      “ ก็ปกตินิ”

       “ แน่เหรอวะ” มันหรี่ตามองอย่างสงสัย  “..แปลกๆนะมึง” มันส่ายหัวก่อนจะชวนผมไปซื้อของเข้าคอนโดที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตชั้นล่าง



       “ กูแปลกไปตั้งแต่วันที่กูรักมึงแล้ว” มันไม่ได้ยินหรอกครับเพราะผมพูดแค่ให้ตัวเองได้ยินก่อนจะเดินตามมันไปผมไม่ว่ามองกลับไปยังหนังสือเล่มนั้นในโซนนิยายอีกครั้ง


        “ ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่”




    ........

    ........



       “ ลูกตาลชอบกิน” มันชูนมรสสตรอเอบร์รี่ขึ้นก่อนจะหยิบใส่ตระกร้าเสียหลายขวด

       ส่วนผมหน่ะเหรอแค่ฝืนยิ้มกว้างๆก่อนจะก้าวถอยหลังไปอีกโซนหนึ่ง




        “ เฮ้ย”


        ผมพ่นลมหายใจออกแรงๆทั้งๆที่พยายามหลีกเลี่ยงและหนีห่างมันมาตลอดปิดเทอมที่ผ่านมาแต่พอเปิดเทอมปีหนึ่งนี่แหละที่ทำให้ผมรู้ว่าต่อให้ผมหนีไปไกลแค่ไหนแต่หัวใจผมก็ยังอยู่ที่เดิม คืออยู่ที่มันเหมือนเดิม แม่งเอ้ย เศร้าแท้ชีวิตกูเพราะทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมรับในสิ่งที่ได้รับและเป็นอยู่ผมจึงพ่นลมหายใจอีกครั้ง  สอดส่ายสายตามองไปเรื่อยๆบรรยากาศรอบๆตัวผมมีผู้คนมากมายทั้งมาเป็นคู่ บ้างก็มาทั้งครอบครัวแต่เหนือสิ่งอื่นใดที่คนเหล่านี้มีเหมือนกันคือรอยยิ้มบนใบหน้า รอยยิ้มแห่งความสุขที่ได้อยู่กับคนที่เรารัก




      ...ผมยืนมองภาพเหล่านั้นเงียบๆ...

      ...ผมเชื่อนะว่าความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม แต่การที่คนเราทุกข์ทรมานจากความรักเพราะเราไปผูกพันธ์กับมันมากเกินไป เหอะ ความรักนี่หนอ...

      นี่ผมกำลังปลงตกกับเรื่องแบบนี้ราวกับคนแก่จริงๆนะเนี่ย





       “ ป่ะ”

       คนที่ชอบมาเงียบๆพร้อมกับเอามือมาฟาดบ่าแบบนี้มีคนเดียวแหล่ะครับ


      “ อืม”

      “ ของครบแล้วเหรอ”

      “ เออ” มันพยักหน้ารับพอดีกับที่ผมหันเจอกับอะไรบางอย่าง

      ผมกำลังทำตาละห้อยตอนที่มันพยายามฉุดมือออกจากโซนจำพวกนมและน้ำผลไม้ จะอะไรซะอีกถ้าไม่ใช่ว่าบังเอิญผมจะหันไปเจอยาคูลย์เป็นแพ็คกำลังลดราคา ผมทำตาปริบๆหมายจะเอื้อมมือไปหยิบมาใส่ตระกร้ามีมือหนาของมันดันรั้งไว้ก่อน



      “ จะซื้อไปทำไม”

      “ ก็กูอยากกินอ่ะ”

       “ ไม่ต้องซื้อไปหรอก...” มันส่ายหน้าไม่เห็นด้วย “..อยู่ที่คอนโดกูเต็ม”


       “...” ผมยืนอึ้งเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้แล้ววันนี้ตอนที่พูดน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย “..กูรู้มึงชอบกินเลยซื้อมาตุนไว้เต็มห้องเลย เดี๋ยวมึงค่อยแบกกลับหอเอา”



      “ มึงซื้อเก็บไว้ให้กูเหรอ”

      “ เออ”


                                                         ไม่รักไม่ต้องมาแคร์ ไม่ต้องมาดีกับฉัน



         ปากที่คล้ายจะเผยอด้วยความดีใจของผมรีบหุบลงเมื่อเสียงเพลงรอสายของพนักงานที่เคาน์เตอร์จ่ายตังค์ดังขึ้น จะด้วยความบังเอิญหรืออะไรก็ตามที่บังเอิญผมกับมันหันมา สายตาของเราสองคนประสานกันแต่ด้วยความรู้สึกที่ต่างกันก่อนที่เราจะเบือนหน้าหนีไปปคนละทาง



                                                ไม่รักไม่ต้องมาหวง ไม่ต้องมาห่วงใยฉัน

                                                     ไม่รักไม่ต้องมาทำอะไรๆ ทั้งนั้น

                                                            เพราะใจฉันยังอ่อนแอ





        “ กูขอโทษนะ” แววตาลุแก่โทษของมันทำเอาผมกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ
 

        “...มันชิน”


         ใช่มันชินที่ทำอะไรแบบนี้ให้ เพราะสิ่งที่มันทำให้เป็นสิ่งที่กลายเป็นกิจวัตรไปแล้ว ทุกการกระทำคือสิ่งที่เพื่อนสนิทคนหนึ่งทำให้เพื่อน ฉะนั้นผมควรบอกหัวใจตัวเองให้ชินสักทีว่า “ เราเป็นแค่เพื่อนกัน”





 **** แหะๆ อาจไม่ตอบทุกความคิดเห็นแต่อ่านเม้นท์ของทุกคนนะ ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ

         หนักๆหน่วงๆนะเรื่องนี้ อิอิ อย่างว่าหล่ะ อาการรักเพื่อน โดยเฉพาะเพื่อนสนิทนี่ก็เหมือน

        กับอากาศนั่นหล่ะ " รู้ว่ามีอยู่จริงแต่สัมผัสไม่ได้เท่านั้นเอง" :hao5: :hao5:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-10-2014 22:03:30 โดย [Karnsaii] »

ออฟไลน์ BlueCherries

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +159/-17
หน่วง อ่านแล้วอยากร้องไห้แทนเต้ยเลยล่ะ

พระเอกเรื่องใครเหรอคะ? จ๊อบออกตัวแรงว่าไม่เป็นเกย์แน่นอน จะมีคนมาจีบเต้ยไหมคะ? ขอให้มีๆๆๆ เพี้ยง ><

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11

ออฟไลน์ paladin.kn

  • ไฟมอดลงยังคงทิ้งรอย...เถ้าถ่าน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
โหยยยยย ขอปังตอเฉาะหัวจ๊อบนี่ผิดมั้ย

สงสารเต้ยอ่ะ

ไม่รักก็ไม่ต้องทำงี้ดิวะ

เหมือนให้ความหวังเต้ยไงไม่รู้

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
น้ำตาจะไหล

ไอ้ความคิดที่ว่า

"คนมันจะใช่มันต้องใช่ตั้งแต่ครั้งแรก"

มันน่าหมั่นไส้จริงๆอ่ะ




ออฟไลน์ Viewonohm

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 844
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-5
ไม่อยากให้พระเอกเป็นจ๊อบอะ จ๊อบดีนะ ดีมาก แต่ไม่เหมือนพระเอกอะ  นางอยุ่กะชะนีอะดีแล้ว :katai2-1:

ออฟไลน์ Raycira

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
เจ็บทีละนิดแต่เจ็บจนฉากสุดท้าย
T_T
ขอให้มีคนมาจีบเต้ยนะ สาธุ~~

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ analogue

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 669
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-3
รอตอนต่อไปคับ ชอบอ่านจังเรื่องเศร้าเศร้าเนี่ยย 555+

ออฟไลน์ actionmarks

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-44
ชอบเรื่องนี้นะ แต่ถ้าเป็นเรา ตั้งแต่วันนั้นก็จะห่างกันไปเลย ไม่พบ ไม่พูด ไม่เจอกันอีกเลย ถึงจะเรียนที่เดียวกัน ก็จะไม่กลับมาเป็นเพื่อนกันอีกแล้ว ต่างคนต่างอยู่ แล้วไม่รับรู้ ไม่สนใจ ไม่ติดต่อกันอีกเลย โอเค ที่เขาอาจะไม่ได้ผิดที่เราไปชอบเขา แต่ในเมื่อเขาพูดออกมานาดนี้แล้วก็ได้แต่ ปลง - - - >จากประสบการณ์ส่วนตัว

ออฟไลน์ shabushabu4

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 352
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
เจ็บแค่ไหนก็ไม่อาจให้เธอรู้  :hao5: :hao5: :hao5: :hao5:

ถ้าจ็อบทำตัวห่างเหินอะไรเทือกนี้เราว่ายังรู้สึกดีกว่ามาทำตัวเหมือนจะรักแต่ไม่รักแบบนี้เลย :sad4:

ออฟไลน์ rogerr

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :hao5: :hao5: :hao5:
รู้สึกเจ็บแทนจริงๆ

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
อิน
อ่านไปเจ็บจี๊ดที่มือและหัวใจ

ออฟไลน์ fammi50

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
อ่านแล้วหน่วงงงงงงง แต่ชอบบบบบบบบบบบ มาต่อเร็วๆนะคะ

ออฟไลน์ yisren.

  • #คนที่ฉันไม่เคยลืม
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-4
เจ็บปวดใจจริงๆ//ตบบ่าเต้ย เราเข้าใจนายนะ

ออฟไลน์ redcapet2013

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 43
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
    • www.facebook.com
" รู้ว่ามีอยู่จริงแต่สัมผัสไม่ได้เท่านั้นเอง".....................เป็นเราตอนนี้ซะงั้น.........ก็ดูกันต่อปาย..... :z13: :ling1:

ออฟไลน์ hibarihao

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1061
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
หน่วงมากก. อ่านแล้วจะร้องไห้ตาม  :mew4:

ออฟไลน์ mamajie

  • ต้องตื่นก่อน , จึงรู้ว่า , ที่ผ่านมาคือความฝัน.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 93
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
อ่านเรื่องนี้แล้วมันจี๊ดดดดดดดด  เหมือนย้อนกลับไปสมัยยังเอ๊าะๆ เพลงนี้แบบพุดขึ้นมาในหัว ถูกที่ผิวเวลาของฮอบบิท แนะนำเพลงนี้เลย  :hao5: :hao5:
ดีเพียงใดที่ได้ยืนข้างเธอ
ได้พูดได้คุย ได้พบได้เจอ ได้ใกล้ชิดกัน
ดีเกินพอ กับคนอย่างฉัน
ความรักในใจคงไม่พูดมัน ไม่ให้สร้างปัญหา

ใจเธอมีเจ้าของ คงต้องโทษที่พรหมลิขิต
ให้ฉันมีสิทธิ์ แค่รักเธอผิดเวลา

ได้แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่
แม้จะได้แค่เพียงใกล้กัน
ใครคนนั้นคงไม่ว่า
ช่วยไม่ได้เธอรักเขาก่อน
ฉันต้องซ่อนอาการมากมาย
ไม่ให้เธอรับรู้ได้จากสายตา

ใครเป็นใคร เข้าใจและรู้ตัว
ถ้าเขายังอยู่เธอไม่ต้องกลัว จะไม่วุ่นวาย
ได้มองเธอ ยังเจอกันได้เท่านั้นก็พอ
ไม่ขออะไร ไม่ต้องให้กลับมา

แค่นี้ก็เหมาะสม คงต้องโทษที่พรหมลิขิต
ให้ฉันมีสิทธิ์ แค่รักเธอผิดเวลา

ได้แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่
แม้จะได้แค่เพียงใกล้กัน
ใครคนนั้นคงไม่ว่า
ช่วยไม่ได้เธอรักเขาก่อน
ฉันต้องซ่อนอาการมากมาย
ไม่ให้เธอรับรู้ได้จากสายตา

ได้แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่
แม้จะได้แค่เพียงใกล้กัน
ใครคนนั้นคงไม่ว่า
ช่วยไม่ได้เธอรักเขาก่อน
ฉันต้องซ่อนอาการมากมาย
ไม่ให้เธอรับรู้ได้

ดีเท่าไหร่ที่ได้พบเธอ (ยังมีเธออยู่ในใจ)
ยังมีเธอให้ความสำคัญ (ไม่ว่าเธอจะมีใคร)
แค่เพื่อนกันก็ไม่ว่า (ฉันรอได้)
ไม่มีทางที่จะรักกัน (อาจจะถูกที่มีเธอ)
ไม่มีวันจะแทนที่ใคร (ที่มันผิดก็เวลา)
เก็บอาการไว้ไม่ให้มีน้ำตา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ PEUNGhoney

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 51
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
หน่วงแฮะ T.T

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2973
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
เพื่อนสนิท เฮ้ออออออ เศร้าาาาาาา  T__T

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
ปวดใจเหลือเกิน เศร้า :sad4:

ออฟไลน์ pedchara

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 179
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-0
ประสบการณ์ตรงนิดหน่อย อ่านเลยอินเป็นเท่าตัว :n1:

ออฟไลน์ shoky_9

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 512
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-1
ชอบจัง แนวนี้

ออฟไลน์ em1979

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
บรรยายเก่งจัง อ่านแล้วลื่นมากๆ แต่ รู้สึกหน่วงๆ ตามเต้ยเลย
ขอเชียร์ให้เจอคนใหม่ๆ ซะที

ออฟไลน์ toshika

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 819
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-4
เคยเป็นแบบนี้เลย เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันตั้งแต่ม.ต้น แอบรักมาตั้งแต่เริ่มสนิทกัน
ช่วงนั้นคือดีมากๆ เขียนจดหมายส่งหากันในห้องเรียน ซื้อขนมมาให้กันแทบทุกเช้า
ดอกไม้ก้มีมาให้กันบ้าง จนเพื่อนในห้องคิดว่าเป็นแฟนกันแล้ว
 จนมาได้บอกเอาตอนจะจบม.สาม เพื่อนบอกว่า ขอโทษที่ตอบรับไม่ได้ แต่ยังไงเราคือเพื่อนกัน
คือช่วงนั้นเฟลมาก อารมณ์ดาร์กสุดๆ ปลีกตัวเองออกมาอยุ่กับเพื่อนกลุ่มใหม่
เพื่อนคนนั้นก้ตามมาคุยเล่น เราก้พยายามเลี่ยง ไม่อยากคุยมากกลัวทำใจไม่ได้
พอขึ้นม.ปลายดันมาอยุ่ห้องเดียวกันอีก แต่เราก้ไม่ได้อยุ่กลุ่มเดียวกันนะ
เราแยกตัวมาตลอด พยายามไม่สนใจคนนั้น แต่มันก้ชอบมาคุยด้วยเสมอ
มาแกล้งแหย่บ้าง มาง้อบ้าง เฮ้อออ ทุกวันนี้ลึกๆแล้วก็ยังรักมันอยุ่นะ แต่มันแต่งงานมีครอบครัวไปล่ะ T_T

ออฟไลน์ boonpa

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +132/-9
 :o12: หนักอ่ะความรู้สึกแบบนี้ เมื่อไหร่จะผ่านไปได้สักที

ออฟไลน์ Tennyo_Y

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-2
Shit damn เลยอะ ขอคำหยาบเลยเถอะจ๊อบ แต่ละคำ เจ็บว่ะ เต้ย ปกติเราก็ไม่นิยมนะ ประเภทนายเอกหนีรัก พักใจ เพราะยังไงสุดท้ายก็ตัดใจไม่ได้อยู่ดีแต่เรื่องนี้ จะดร๊อป จะหนี จะปลีกวิเวก เราเข้าใจนายนะเต้ย แต่คงไม่ใช่ปะ ถ้าจะหนีเราเชียร์ เศร้าชะมัด จ๊อบแบบ คืออะไรอะ เต้ยผิดคิดไปเอง แต่จ๊อบพอรู้เจือกทำให้เต้ยคิด และฆ่าเต้ยทั้งเป็นด้วยคำพูด

ออฟไลน์ noozzz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
หนุกจัง แอบรักเพื่อนแบบเปิดเผย แล้วเล่นเพื่อนยังไงอ่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด