ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : รักวุ่นๆกรุ่นกาแฟ :กลกามเทพ จบ P13 24/2/58
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : รักวุ่นๆกรุ่นกาแฟ :กลกามเทพ จบ P13 24/2/58  (อ่าน 82929 ครั้ง)

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง
ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,
ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง
ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก
ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ
กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว
ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง
ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะ
เสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.อย่าพูดคุย ทักทาย นักเขียน คนอ่่านโดยรีพลายดังกล่าวไม่เกี่ยวพันกับนิยายให้มากนัก เช่น
คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรคอมเม้นต์สักคอมเม้นต์เีดียวก็เพียงพอแล้ว
ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และทำลิงค์โยงมายังนิยาย
และให้นักเขียนทุกคนทำลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วย
เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ
ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ
ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ
โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0





Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-02-2015 21:35:35 โดย pita »

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13



ภาคแรก เล่ห์ร้าย กลายรัก http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=35499.0

ภาคสอง ร้อยบ่วง ห้วงรัก  http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=36537.0



รักวุ่นๆกรุ่นกาแฟ  ตอน 1


ติ๊ดๆๆๆ

เสียงนาฬิกาปลุกยังคงดังขึ้นเวลาเดิมทุกวัน ผมเอื้อมมือไปกดอย่างเคยชิน สิ่งแรกที่เห็นยังเป็นเพดานสีขาว ก่อนที่ผมจะกวาดมือลงไปบนที่นอนเย็นชืดข้างตัว

ไปแล้วสินะ

ผมยกยิ้ม ก่อนจะสำรวจตัวเองที่ใส่แค่บ๊อกเซอร์ตัวเดียว ความปวดหนึบบริเวณสะโพกและร่องรอยสีแดงที่อยู่ตามตัวยิ่งทำให้ผมอยากหัวเราะ ไม่ใช่เพราะความสุข แต่เพราะทุกข์ต่างหาก ทุกข์จนไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำยังไง แต่จะโทษใครได้ในเมื่อผมเลือกที่เป็นแบบนี้เอง หากใครสักคนจะเป็นคนผิด มันก็คงเป็นตัวผมเองที่ รักเขามากเกินไป



Rrrrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ดึงให้ผมหลุดจากภวังค์ก่อนที่ชื่อเจ้าของร้านที่ผมทำงานอยู่ด้วยจะโชว์บนหน้าจอ

“ครับ พี่ต้น”

“ตื่นแล้วใช่ไหม วันนี้เข้าไปเปิดร้านหน่อยนะ พอดีว่าพี่ต้องไปซื้อของหน่อย อาจจะเข้าร้านสาย” เสียงในสายบอกอย่างร่าเริง

“ครับ”

“เป็นอะไรหรือเปล่า หรือไม่สบาย”

“ไม่มีอะไรครับ เพิ่งตื่นน่ะก็เลยยังเมาขี้ตาอยู่พี่ไปซื้อของเถอะ เดี๋ยวผมไปเปิดร้านเอง แล้วรีบๆมาล่ะ ถ้าพี่เล็กเขากลับก่อนผมขี้เกียจดูคนแก่ร้องไห้ขี้โป่งนะ” ผมบอกก่อนที่ปลายสายจะหัวเราะกลับมาถ้าให้เดาเขาคงกำลังยิ้มอยู่ใช่ไหม

“เออ เดี๋ยวจะรีบสุดชีวิตเลยครับ แล้วเราล่ะอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม พี่จะได้ซื้อไปเผื่อด้วย”

“ไม่ต้องหรอกลุง ผมไม่อยากให้คนแก่ลำบาก ไปซื้อของให้สุดที่รักลุงดีกว่า แค่นี้นะลุงผมรีบไปเปิดร้าน”

“ไอ้นี่ แซวผู้ใหญ่แต่เช้าเลยเว้ย เออๆแค่นี้นะ เจอกันที่ร้าน”  ผมได้แต่ถอนหายใจทันทีที่วางสาย ก่อนจะเสมองไปพื้นที่อีกฝั่งของเตียง ที่เมื่อคืนยังมีใครบางคนนอนอยู่ตรงนั้น แต่ตอนนี้มันไม่มีแล้ว

“เหอะ” ผมแค่นเสียงก่อนจะลุกออกจากที่นอนไป

เมื่อไหร่จะเข้าใจสักทีนะไอ้ไม้ ว่าแก เป็นได้แค่ตัวแทน เมื่อไหร่ที่ตัวจริงเขามา แกก็ไม่ควรเสนอหน้าออกไป

 


ร้านแกลอรี่

ที่นี่ยังเป็นที่ที่ทำให้ผมยิ้มได้เสมอ บรรยากาศอบอุ่นและการตกแต่งที่แสนอ่อนโยนของร้านทำให้ผมสบายใจทุกครั้งที่อยู่ที่นี่ ตลอดเวลาหนึ่งปืที่ผ่านมาผมมีความสุขมากจริงๆ ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมัน 

“ไม้!! เหม่ออะไรแต่เช้า” เสียงเรียกที่ไม่เบานักดังขึ้นข้างหลังก่อนที่คนมาใหม่จะปรี่เข้ามาทักทายด้วยการตบหลังผมอย่าง
เบามือ??

“พี่เล็กมาแต่เช้าเลยนะเนี่ย แล้วนี่ผู้คุมไปไหนอ่ะ ทำไมวันนี้ไม่เห็นมาด้วยกัน”  ผมเอ่ยแซวคนมาใหม่ก่อนจะได้ค้อนวงโตจากคนเป็นพี่ พี่เล็กเป็นพนักงานของร้านอีกคน ที่จริงจะว่าเป็นพนักงานก็คงไม่ถูกนักเพราะพี่เล็กจะเข้าร้านแค่วันเสาร์-อาทิตย์ แล้วก็ไม่ได้รับเงินเดือนสักบาท เอาเป็นว่า เรียกว่ามาช่วยก็แล้วกัน คงเพราพี่เขาผูกพันกับที่นี่ไม่ต่างจากผมหนึ่งปีก่อนพี่เล็กเคยมาอยู่ที่นี่ แต่หลังจากที่เรื่องยุ่งๆมันผ่านไปพี่แกก็ย้ายไปอยู่กับแฟนถาวรและจะเข้ามาช่วยเฉพาะวันหยุดหรือวันที่ว่างเท่านั้น


“นี่อย่าพูดดังสิ วันนี้พี่แอบหนีมาคนเดียวเลยนะ”

“เหอะ เชื่อดิว่าไม่เกินครึ่งชั่วโมงคุณวัต มาที่นี่แน่ๆ ทำอย่างกับเขาจะเดาไม่ออกว่าพี่มาที่นี่”

“ไม่หรอก คนอย่างไอ้วัตแมร่งมันจะเคยรู้อะไรล่ะ วันๆทำแต่งาน เหอะ” คนตรงหน้าผมบอกก่อนจะกอดอกเหมือนเด็กเอาแต่ใจ แบบนี้ทะเลาะกันมาแน่ๆ  แต่อย่าไปสนใจมากเลยครับ คู่นี้เขารักกันแบบแปลกๆ ร้อยวันพันปีไม่เคยจะทำหวานใส่กันหรอกเจอกันทีไรก็เถียงกันทุกที วันไหนไม่ทะเลาะกัน นั่นแหล่ะครับที่มันแปลก

“ทะเลาะกันมาอีกอ่ะดิพี่ อยู่ด้วยกันจนมีลูกขนาดนี้แล้วยังทะเลาะกันเป็นเด็กๆอีก พวกพี่นี่ยังไงกันนะ เด็กชะมัด”

“หนอย ไอ้เด็กนี่ แกปีนเกลียวอยู่นะเว้ย นี่พี่นะ”

“ก็พี่ไงเล่า ผมไม่ได้เรียกพี่ว่าลุงสักหน่อย วู้ ไปๆ ผมจะเปิดร้าน” ผมบอกก่อนจะเดินไปเปิดประตูร้าน ทิ้งให้คนอายุมากกว่ายืนหน้าบึ้งอยู่คนเดียว

“เฮ้ย!! วันนี้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลยนะ” เสียงหนึ่งเอ่ยทักก่อนที่ผมกับพี่เล็กจะรีบหันกลับไปมอง


“ลูกพี่ / ไอ้เมฆ” ผมกับพี่เล็กพูดขึ้นแทบจะพร้อมกันเมื่อเห็นว่าใครอีกคนยืนอยู่ตรงหน้า

“อะไรวะ ทำหน้าอย่างกับเห็นผี นี่คนหล่อนะครับแหม” พี่เมฆบอกก่อนจะเก๊กหน้าหล่อที่สาวๆเห็นคงกรี๊ดลั่น แต่นั่นมันใช้ไม่ได้กับ
ผมนะครับ 

“ทำไมเดินมาไม่รอพี่ล่ะครับ” ยังไม่ทันขาดคำเสียงนิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของใครบางคนก็ดังขึ้น

“ก็เดินช้าใครจะไปรอไหวล่ะครับ”

ผมได้แต่ส่ายหน้ากับคู่นี้ ถ้าพี่เล็กกับคุณวัตเป็นคู่รักคู่กัด ลูกพี่ผมกับคุณใหญ่นี่ต้องคู่รักหน้านิ่งล่ะครับ พี่เมฆไม่เท่าไหร่ยังมียิ้มบ้าง แต่แฟนพี่เขาเนี่ยหน้าเดียวทั้งวันบางทีผมยังสงสัยเลยว่าเขาไม่เมื่อยหน้าบ้างหรือไง 

“วันนี้ เป็นวันรวมญาติหรือไงเนี่ย ทำไมมากันพร้อมหน้าพร้อมตาขนาดนี้” ผมเอ่ยแซว

“ก็วันนี้ว่างตรงกันพี่ก็เลยโทรชวนไอ้เมฆมาช่วยที่ร้านไง ไม่ดีเหรอ ไม้กับพี่ต้นจะได้ไม่เหนื่อย” พี่เล็กบอก

“เหนื่อยกว่าเดิมน่ะสิ ไม่ว่า” อย่าดูถูกแก๊งค์ F4 ของร้านเรานะครับ ผมไม่อยากจะคุยว่ามีสาวๆหลายคนมาที่นี่เพราะพวกผมทั้งนั้น แหม ทำไงได้ล่ะครับก็พนักงานที่นี่หล่อๆทั้งนั้น แถมบางวันยังมีนักธุรกิจหนุ่มสุดหล่อกับทายาทไฮโซ ชื่อดังมานั่งเป็นแขกทั้งวันอีก วันหยุดทีไรเหนื่อยเป็นสองเท่าเลยครับขอบอก

“ก็ดีแล้วนิ ปลายปีเผื่อแกจะได้โบนัสเยอะจะได้มีเงินไปผ่าหมาออกจากปากสักทีไง ฮ่าๆๆ” พี่เมฆบอกก่อนจะหัวเราะดังลั่น

“แหม ลูกพี่เขาว่ากันว่า ลูกพี่กะลูกน้องเนี่ยมันเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ถ้างั้นลูกพี่ก็ต้องไปกับผมด้วยสิ จริงไหม”

“หนอย ไอ้เด็กปีนเกลียวนี่ ฉันไม่ใช่พี่ต้นนะเว้ยที่จะปล่อยให้แก กวนประสาทได้มาให้เตะซะดีๆ นะไอ้ไม้!!!” พี่เมฆแหวลั่นพลางวิ่งเข้าใส่ผมยังกับจะฆ่าให้ตาย จนพี่เล็กต้องล็อคไว้นั่นแหล่ะถึงยอมสงบ

“พอๆเลิกเล่นกันได้แล้ว เดี๋ยวก็เปิดร้านสายหรอก ไปไม้ไปเปิดร้านเร็ว ส่วนไอ้เมฆอย่าไปทำอะไรน้องนะ ไม่งั้นกูจะฟ้องพี่ใหญ่”

“อ้าวไอ้นี่ กูสั่งสอนลูกน้องกูเกี่ยวไรกับพี่มึงอ่ะ”

“ก็กูจะให้พี่กูมาจัดการ ผู้ใหญ่ดื้ออย่างมึงไง หึๆๆ” พี่เล็กบอกพลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์

“เหอะ คิดว่ากูกลัวพี่มึงไง”

“แล้วมึงกลัวไหมล่ะ”

“เรื่องอะไรกูต้องกลัวพี่มึงวะ โด่ ” พี่เมฆบอกกก่อนจะกอดอกอย่างเด็กเอาแต่ใจ แต่ผมดูแล้วพี่สองคนนี้สมเป็นเพื่อนรักกันมากๆเลยนะครับแม้แต่ท่างอนยังเหมือนกันเลย

“ไม่กลัวจริงเหรอ” คราวนี้ไม่ใช่พี่เล็กหรอกครับแต่เป็นคุณพี่ใหญ่ แฟนพี่เมฆต่างที่พูดแต่ไม่พูดเปล่าด้วยเพราะแขนของพี่เขาล็อคคอลูกพี่ผมไว้เรียบร้อย

“พี่ใหญ่ปล่อยสิ จะล็อคทำไมเนี่ย”

“ก็ล็อคคนดื้อไง ไปรังแกน้องทำไมล่ะครับ ”


“อะไรเล่า ไม่ได้รังแกสักหน่อยไอ้ไม้มันปีนเกลียวจะตาย ต้องสั่งสอนให้รู้จักเด็กจักผู้ใหญ่” มีเมฆบ่นอุบ


“อ้าว พี่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยเถอะ พาลนะแบบนี้ พาลชัดๆ” ผมล้อก่อนจะวิ่งเข้าไปในร้านทันที ไม่อยากอยู่นานมันจะพาลโดน… ลูกพี่ น่ะครับ






“เล่นอะไรกันอยู่ครับ เสียงดังไปถึงหน้าปากซอย” เสียงทุ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าของร้านดังขั้นก่อนที่คนมาใหม่จะหอบข้าว
ของพะรุงพะรังเข้ามาในร้าน

“ซื้ออะไรมาเยอะแยะครับพี่ต้น มาผมช่วยดีกว่า” พี่เล็กบอกก่อนจะไปช่วยเจ้าของร้านถือของเป็นการใหญ่

“ไม่มีอะไรหรอกเห็นว่าวันนี้จะมากันเยอะก็เลยเตรียมทำข้าวเย็นไว้กินกันน่ะ เอาไว้ปิดร้านแล้วพี่เลี้ยงข้าวเราทุกคนนะ คุณใหญ่
ด้วยนะครับ” เจ้าของร้านใจดีบอกก่อนจะแจกยิ้มให้ทุกคน แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันหยุดที่ใครบางคนนานเป็นพิเศษ

“แหม มันแน่นอนอยู่แล้วสิพี่ ใครจะไม่อยากกินกับข้าวฝีมือพี่ต้นกัน แบบนี้ต้องล้างท้องรอซะแล้ว” พี่เมฆบอก

“งั้นก็ต้องเริ่มจากช่วยงานที่ร้านก่อนนะ แล้วเดี๋ยวเย็นนี้พี่ทำให้กินสุดฝีมือเลย”

“รับทราบครับผม” พี่เล็กกับพี่เมฆบอกก่อนจะลงมือจัดโต๊ะอย่างแข็งขัน ผมอมยิ้มน้อยๆก่อนจะลงมือทำงานของตัวเองบ้าง





“มาพี่ช่วย” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นก่อนที่เจ้าของร้านตัวสูงจะเดินเข้าไปช่วยพี่เล็กยกเก้าอี้

“ไม่เป็นไรครับพี่ต้น ผมทำได้”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า พี่อยากช่วยคนละไม้ละมือจะได้เสร็จเร็วๆ”

“เฮ้ยๆ พี่ครับ ผมเองก็ถูพื้นอยู่คนเดียวนะไม่เห็นจะช่วยผมบ้างเลย” พี่เมฆบ่นก่อนจะกระแทกไม้ถูพื้นเสียงดังลั่น เรียกรอยยิ้มจากทุกคนได้มากโข

“เมฆก็มี คุณใหญ่ช่วยอยู่แล้วไงครับ คงไม่อยากให้พี่ไปเป็น กขค หรอกจริงไหม” พี่ต้นเอ่ยแซว

“แหม สงสัยจะอยู่ใกล้ไอ้ไม่มากไปจริงๆนะเนี่ย พี่ต้นติดนิสัยมาจากมันด้วยเหรอ”

“อ้าวๆ พี่ครับผมอยู่ของผมดีๆไหง หวยมาออกได้อ่ะ วันนี้ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“น้อยไปสิ พี่ยังไม่ลืมนะเว้ยเรื่องที่แกหาว่าพี่ปากหมาเมื่อเช้าน่ะ” พี่เมฆคาดโทษ

“ใคร ใครมันพูด ไม่ใช่ผมนะ ไอ้คนพูดมันวิ่งหนีไปไหนแล้วก็ไม่รู้  ”

“แหม แถได้น่าถีบมาก” พี่เมฆบ่นอุบ

ผมได้แต่ยิ้มล้อพี่ชายคนสนิทก่อนจะเสมองนอกร้านที่คนสองคนกำลังช่วยกันจัดโต๊ะอยู่

เขายิ้มแล้ว…

ผมยกยิ้มเมื่อเห็นว่าใครคนนั้นกำลังมีความสุข ดีแล้วล่ะ ไม่ได้เห็นเขายิ้มมาตั้งหลายวันวันนี้ยิ้มได้สักทีสินะ แต่ทำไม…

ผมถึงเจ็บล่ะ..

ผมวางถาดคุกกี้ไว้ในเตาก่อนจะกำสร้อยที่ใส่ไว้แน่น

มันดีแล้วใช่ไหม แบบนี้มันดีที่สุดแล้วสินะ





“ไม้” เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นก่อนที่มือของใครบางคนจะวางลงบนบ่า

“ร้องไห้ไหม” เขาถามเสียเบา

“ทำไมต้องร้องล่ะพี่ ผมสบายดีจะตาย”

“ไอ้ไม้ หลอกใครก็หลอกได้แต่แกหลอกใจตัวเองไม่ได้หรอกนะ เจ็บก็ร้องมันออกมา พี่จะอยู่ข้างๆแกเอง”



.................................TBc.....................................

 :katai4: ในที่สุดก็มีแรงปั่นแล้ว  :mew6:

กว่าจะมีแรงก็ล่อไปหลายเดือน แบบ สองเรื่องแรกผลตอบรับดีเกินคาด
ยังไงก็ขอบคุณใครหลายๆคนที่รอ พี่ต้นกับน้องไม้ อยู่นะคะ
มันยังคง ดราม่า กันต่อไป แม้ว่าชื่อเรื่องจะไม่ได้เป็นเช่นนั้น

ปล นิยายเรื่องนี้ หาคนดีไม่ค่อยจะได้ อย่าลืมนะคะ  :mew1:

ช่องทางการติดต่อ ทวงนิยายได้ที่ แฟนเพจเลยนะเจ้าคะ https://www.facebook.com/pinapog     :mew3:



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-02-2014 23:27:19 โดย pita »

ออฟไลน์ Maytbb

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4

ออฟไลน์ patee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-3
รอตอนไปอยากรู้ว่าทำไมเรื่องนี้ไม่มีคนดี  :ruready

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3042
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
โฮววววว น้องไม้กะพี่ต้นมาแล้ววววววววว
รอนานหลายเดือนมากๆๆๆๆๆๆๆๆ

ขอบคุณค่ะ รอตอนต่อไป ^^

ออฟไลน์ happy-jigsaw

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-0
เปิดเข้ามาปุ๊บ รู้สึกมีลางสังหรณ์ว่าต้องกดไปอ่านเรื่องที่แล้วๆ มาก่อน เดี๋ยวไม่มันส์  :z1:

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
Re: ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : รั
«ตอบ #6 เมื่อ10-02-2014 13:55:12 »

รอเรื่องสุดท้ายของซีรี่ย์อยู่พอดี มาสักทีเกือบลืมแล้วนะเนี่ย

ออฟไลน์ KaorPaor

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +140/-4

ออฟไลน์ yunchun

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-2
ตอนแรกเห็นชื่อเรื่องนึกว่าไม่ดราม่าเหมือนเรื่องก่อนๆ
สรุปซีรี่ย์นี้มันดราม่าทุกเรื่องสินะ  :o12:
ปล.เรารักดราม่่า 5555555

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1159
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
เอาใจช่วยน้องไม้จ้าาาาา  :mew2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
หาคนดีไม่ค่อยจะได้จริงอ้ะ
รอเอาใจช่วยไม้ต่อไป

ออฟไลน์ เฮีย.

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
 :ling1:  รอพี่ต้นน้องไม้มานานนนนนนน
มาแล้ววววว มาบ่อยๆนะพี่ต้นน้องไม้

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5784
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-10
พี่ต้น& น้องไม้มาแล้วเย้ๆ เปิดเรื่องมาก็ปวดใจเลย 55555

ออฟไลน์ janezilla

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1

ออฟไลน์ boyslover

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-0
คนดีไม่มีหรอก เรื่องนี้ ไหนๆก็ตามมาสองภาคแล้วภาคสุดท้ายจัด มาเลย ดราม่าๆเนี้ยะ น้ำตาพร๊อมม!!!!!!! :hao5:

ออฟไลน์ Ali$a฿eth

  • [จิ้น]ตนการ
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-3
แอร่ก มาฝากตวใหม่คะ ไม่เคยไปลิ้มนิยายเรื่องอื่นเลยน่าวสนใจ ชะแว๊บไปอ่านอีกสองเรื่อง

ออฟไลน์ maru

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3611
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-6
คนที่เข้ามาปลอบคือเมฆหรือเปล่า

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
ตอน 2

“ไอ้ไม้ หลอกใครก็หลอกได้แต่แกหลอกใจตัวเองไม่ได้หรอกนะ เจ็บก็ร้องมันออกมา พี่จะอยู่ข้างๆแกเอง” คนมาใหม่บอกก่อนที่มือของเขาจะวางลงบนไหล่ของผม

“ขอบคุณนะ…ลูกพี่”

“ขอบคงขอบคุณอะไร พี่เป็นพี่แกนะ ไม่ปลอบน้องจะให้ไปปลอบแมวที่ไหน แต่พี่ขอถามอะไรอย่างได้ไหม” 

“ครับ”

“คิดว่าจะปล่อยให้มันเป็นอย่างนี้อีกนานแค่ไหน ”พี่เมฆถามเสียงเครียด

“ไม่รู้สิครับ ตัวผมเองก็ยังหาทางออกให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ผมรู้แค่ตอนนี้ผมรักเขามาก พี่คงคิดว่าผมโง่มากใช่ไหม โง่ที่ยอมเป็นตัวแทนของใครอีกคนแบบนี้” ผมบอกก่อนจะยกยิ้มสมเพชตัวเอง บางครั้งผมก็เกลียด เกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ เกลียดที่
อ่อนแอจนตัดใจจากเขาไม่ได้สักที


 “ไม่ว่าวันข้างหน้าแกจะตัดสินใจยังไง พี่ก็ยังอยู่ข้างแกเสมอนะ เมื่อไหร่ที่รู้สึกว่าไม่ไหวพี่ชายคนนี้พร้อมจะซับน้ำตาให้เสมอนะไอ้น้อง” ลูกพี่ของผมบอกก่อนที่มือเรียวจะลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน ผมได้แต่หลับตาและเอนตัวลงเพื่อหาที่พักพิง มันไม่ง่ายเลย
กับการยืนมองคนที่เรารักอยู่กับใครอีกคนผมต้องอยู่ในสภาพนี้อีกนานแค่ไหน เมื่อไหร่ที่ผมจะกล้าพอเดินจากเขาไปสักที

“ขอบคุณนะพี่ ขอบคุณจริงๆ”



เพล้ง!!!

เสียงแก้วแตกทำให้ผมสะดุ้งเฮือกก่อนที่เจ้าของร้านตัวสูงจะเดินเข้ามาขอโทษเป็นการใหญ่

“ขอโทษจริงๆนะ พอดีว่ามือพี่ลื่นน่ะ แล้วสองคนมาแอบอู้อยู่ตรงนี้เอง ไปทำงานได้แล้วทั้งลูกพี่ ลูกน้องเลย” พี่ต้นเอ็ดก่อนจะก้มลงเก็บเศษแก้วที่แตกบนพื้น

“ครับคุณเจ้าของร้าน กระผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับผม ” พี่ชายผมบอกก่อนจะผละออกจากครัวไปทิ้งให้ผมต้องเผชิญหน้ากับ เขา เพียงลำพัง บรรยากาศแสนอึดอัดและความเงียบทำให้ผมเป็นฝ่ายทนไม่ไหวจนต้องขอตัวออกไปสูดอากาศข้างนอก

“ผมขอตัวก่อนนะครับ ”

“เดี๋ยวสิ”

“พี่มีอะไร หรือเปล่าครับ”

“พี่…ไม่มีอะไรหรอก ไปทำงานเถอะ” เขาบอกก่อนจะหันไปจัดการกับเศษแก้วต่อ ผมมองแผ่นหลังกว้างของเจ้าของร้านตัวสูงก่อนจะลอบถอนหายใจ หากย้อนเวลากลับไปได้ หากเรื่องวันนั้นไม่เกิดขึ้น หากว่าผมเข้มแข็งกว่านี้ เรื่องระหว่างเรามันจะเป็นแบบไหนกัน




“ไปไหนมาไม้ พี่กับพี่ต้นช่วยกันจัดร้านจนจะเสร็จแล้วนะเนี่ย เดี๋ยวนี้แอบอู้เหรอวะ” พี่ชี้หน้าอย่างคาดโทษ

“โถ่พี่ ผมก็แค่ไปดูคุกกี้ที่อบไว้เท่านั้นเองไม่ได้จะอู้เลยนะ ทำไมทุกคนต้องบอกว่าผมจะอู้ด้วย เกิดเป็นไอ้ไม้มันช่างอาภัพซะจริง”

“พอเลยๆ ไม่ต้องมาเล่นบทโศก ไปเร็วๆเตรียมเปิดร้านได้แล้ว อย่ามัวแต่เล่น” พี่เล็กบอกอย่างระอาก่อนจะยีหัวผมเล่น

“เฮ้ย พี่อย่าเล่นหัว เดี๋ยวผมไม่หล่อสาวๆจะพาลไม่เข้าร้านเอานะครับ”

“ไปๆไปทำงานได้แล้วพ่อคนหล่อ” พี่เล็กบอกก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา




“เอ๋าๆ มัวแต่เล่นกันอยู่เมื่อไหร่ร้านจะได้เปิดกันล่ะครับ ไปทำงานได้แล้ว” เจ้าของร้านใจดีที่เพิ่งเดินออกมาจากหลังร้านเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปยิ้มให้พี่เล็ก

“ครับๆ ไปแล้วๆ” ผมบอกก่อนจะเดินไปช่วยลูกพี่ผมเปิดร้าน

“เฮ้ย พี่ต้น มือไปโดนอะไรมาครับ”เสียงไม่เบานักของพี่เล็กทำให้ผมต้องรีบหันหลับไปมองเจ้าของร้านตัวโต ที่ทำหน้าเหมือนเด็กสำนึกผิดอยู่ข้างๆร่างโปร่งของพี่เล็ก

“พอดีว่าพี่ซุ่มซ่ามทำแก้วตกน่ะ สงสัยมันจะบาดเอา”

“พี่ต้นนี่ ยังไงกันนะครับ ไม่ดูแลตัวเองเลย เดี๋ยวผมทำแผลให้ดีกว่า” พี่เล็กบอกก่อนจะกุลีกุจอหาอุปกรณ์ทำแผลเป็นการใหญ่




ผมกำลังรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ออก มันก้ำกึ่งระหว่างความยินดีกับความเจ็บปวด ผมดีใจที่เห็นพี่ต้นยิ้ม ดีใจที่เห็นพี่เล็กเป็นห่วงพี่ต้น แต่ในใจหนึ่งกลับสงสารพี่ต้น เพราะผมรู้ว่าพี่เล็กรักคุณวัต แต่ในขณะเดียวกันผมก็สมเพชตัวเอง ที่ได้แต่ยืนมองพี่ต้นอยู่ตรงนี้


“ไม้เปิดร้านได้แล้ว” เสียงหนึ่งปลุกให้ผมออกจาภวังค์

“ครับ ลูกพี่” ผมยิ้มรับก่อนจะวิ่งไปช่วยพี่เมฆที่หน้าร้าน

“ไม้ ไหวแน่ใช่ไหม”

“ไหวสิพี่ ผมน่ะ ไอ้ไม้จอมเกรียนของพวกพี่นะ ทำไมผมจะไม่ไหวแค่เรื่องแค่นี้เองสบายใจได้น่า” ผมบอกก่อนจะยิ้มให้พี่เมฆแม้มันจะฝืนเต็มทนแต่ผมก็ไม่อยากทำให้พี่ชายของผมไม่สบายใจ




บางครั้งผมก็อยากจะขอบคุณที่วันนี้เป็นวันหยุด เพราะมันทำให้ลูกค้าเยอะกว่าปกติ ผมเลยยุ่งจนไม่มีเวลาคิดเรื่องฟุ้งซ่านอีก อย่างน้อยระยะเวลาสั้นๆนั่นก็ทำให้หัวใจของผมไม่ต้องทนอึดอัด




“พ่อเล็ก  พีพีมารับแล้วนะครับ” เด็กชายตัวเล็กเจ้าของเสียงร่าเริงวิ่งเข้ามาในร้านหลังจากที่ร้านปิดมาได้เกือบ 10 นาที พีพีเป็นลูกชายของพี่เล็กครับเด็กคนนี้มักจะทำให้ร้านของเราร่าเริงและสดใสเสมอ

“มาแล้วเหรอครับ คนเก่ง”พี่เล็กอ้าแขนรับลูกชายไว้ในอ้อมกอดก่อนจะกดจมูกลงหอมแก้มยุ้ย

“ครับผม พีพีมารับพ่อเล็กไปกินข้าว คุณป๊าบอกว่าวันนี้จะพาเราสองคนไปทานข้าวครับ” เด็กน้อยบอกเสียงใส

“เนื่องในโอกาสอะไรเหรอ” พี่เล็กเงยหน้าขึ้นถามใครอีกคนที่เดินตามพีพีเข้ามา

“ก็ไม่มีอยากพาไปกินข้าวบ้างไม่ได้ไง”

“เหอะ จะง้อก็บอกมาเถอะน่า ไม่ได้ต้องมาทำเก๊กเลย”

“ใครง้อ ไม่ได้ง้อเลยเถอะ ไปได้แล้วลูกหิวข้าวแล้ว เนาะพีพีเนาะ ” คุณวัตหันไปขอความเห็นจากเจ้าตัวเล็ก

“ครับ พีพีหิวแล้ว ลุงต้น ลุงต้นให้พ่อเล็กกลับบ้านได้ยังครับ” พีพีหันมาถามเจ้าของร้านตัวโต

“ครับๆ กลับได้แล้วร้านปิดพอดี แล้วพีพีอย่าลืมกินเผื่อลุงด้วยนะ” พี่ต้นบอกกับเด็กน้อยเสียงอ่อนโยน

“ครับผม พีพีไปนะครับ สวัสดีครับ ลุงใหญ่ ลุงต้น อาเมฆ พี่ไม้ บ๊ายบาย” เจ้าตัวเล็กบอกลาก่อนที่คุณวัตจะเข้ามาอุ้มไป
ภาพของครอบครัวพี่เล็กทำให้ผมอดยิ้มตามไม่ได้ เพราะมันดูอบอุ่นเหลือเกิน ไม่ว่าใครที่มองก็ต้องอมยิ้มกับความน่ารักของครอบครัวนี้ทั้งนั้น


“ถ้าอย่างนั้น พี่ก็คงต้องกลับสักทีเหมือนกัน ผมกลับแล้วนะครับพี่ต้น” พี่เมฆบอกก่อนจะบอกลาเจ้าของร้านแล้วเดินออกไปพร้อมกับคุณใหญ่




“พี่ต้นครับ” ผมเรียกเจ้าของร้านที่ยังเหม่อออกนอกร้านก่อนจะลอบถอนหายใจ แม้ว่าครอบครัวพี่เล็กจะน่ารักแค่ไหน แต่คนข้างๆผมคงไม่เห็นด้วยสักเท่าไหร่

“ว่าไง”

“ผมกลับก่อนนะครับ”

“เดี๋ยวสิ แล้วเราน่ะจะกลับยังไง” น้ำเสียงอ่อนโยนนั้นเอ่ยถามผม

“ก็กลับมอไซต์เหมือนเดิมน่ะครับ”

“ดูท่าทางฝนจะตกนะ ให้พี่ไปส่งดีกว่ารถเราจอดไว้ที่นี่แหล่ะ”

“อ้าวแล้วพรุ่งนี้เช้า ผมจะมาร้านไงอ่ะพี่ ไม่ต้องหรอกแค่นี้เองผมกลับเองได้พี่จะได้ไม่ต้องลำบาก” ผมบอกปัด

“พรุ่งนี้ก็มาพร้อมพี่ไง คืนนี้พี่ไปค้างด้วยนะ” เสียงนั้นเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับที่มือหนาสวมกอดผมจากด้านหลัง แล้วผมควรตอบว่าอะไร

“นะไม้ ช่วยพี่ด้วยทำให้พี่ลืมทีได้ไหม” พี่ต้นบอกเสียงเบาพร้อมๆกับแรงกอดที่แน่นขึ้น







“ครับ” ผมตอบก่อนจะลอบยิ้มสมเพชตัวเองแม้ว่าจะทำใจแข็งแค่ไหนไม่ว่าจะพยายามปฎิเสธยังไงสุดท้ายคนที่ฝ่ายแพ้ก็คือผมอยู่ดีผมไม่อาจปฎิเสธอ้อมกอด ไม่อาจปฏิเสธคำขอของเขาได้เลยสักครั้ง แม้ว่ามันจะยิ่งตอกย้ำว่าผมกำลังทำร้ายตัวเองมากแค่ไหนก็ตาม  ผมปล่อยให้เขาร้องไห้อยู่คนเดียวไม่ได้ ผมทำไม่ได้ที่จะเห็นเขาต้องเผชิญหน้ากับมันคนเดียว

ผมมันโง่….

เยาะเย้ยผมเถอะ ถ้าพวกคุณคิดแบบนั้น

เพราะผมมันโง่จริงๆ……




เสียงฟ้าร้องด้านนอกไม่ทำให้ผมสะดุ้งอย่างทุกวันเมื่อตอนนี้ร่างกายของผมกำลังถูกไล่ต้อนจากร่างสูงของเขาคนนั้น สัมผัสร้อนจากปลายนิ้วทำให้อารมณ์ของผมทะยานจนหยุดไม่อยู่ รสจูบมัวเมาที่เขาส่งมาให้ทำให้ผมหลงใหลในความหอมหวานเคลือบยาพิษจนถอนตัวไม่ขึ้น แม้ทุกครั้งที่เขากอดผม หัวใจของเขาจะคิดถึงใครอีกคน แต่ผมก็ยินดี ยินดีที่จะเติมเต็มอ้อมกอดนี้ให้เขา แม้ว่ามันจะต้องแลกมากับน้ำตาของผม แต่อย่างน้อย คนที่เขากอดอยู่ตอนนี้ก็เป็นผม

“อะ อื้อ” เสียงครางสลับกับเสียงเนื้อกระทบกันฟังดูหยาบโลนแต่กลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบได้เป็นอย่างดี ร่างกายของผมร้อน
จนแทบจะแตกเป็นเสี่ยงเมื่อความแข็งขืนนั้นแทรกผ่านเข้ามา ครั้งแล้วครั้งเล่า

“อะ อื้อ พี่ต้น”  ผมครางลั่นเมื่อห้วงอารมร์นั้นใกล้มาถึงขีดสุด

“อะ ทนอีกนิดนะ ไปพร้อมกันนะคนดี” เสียงทุ้มบอกแผ่วเบาพร้อมกับแรงกระแทกถี่ยิบ

“อะ อะ อ๊า พี่ต้น อื้อ” ผมร้องลั่นก่อนจะปลดปล่อยออกมาอย่างสุดกลั้น

“อะ อื้อ  อิท” เสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินทำให้ผมต้องเบือนหน้าไปอีกทาง แม้จะชินชาแต่ก็ยังเจ็บเมื่อรู้ดีว่าตัวเองเป็นได้แค่ตัวเทนของใครอีกคนเท่านั้น


...............................TBC......................................

 :hao5: มาแล้วววววววววววววววว 

เรื่องนี้เขียนยากกว่า สองเรื่องที่แล้วอีก โฮกกกกกกกกกกกกกกก  :ling2:

ปอลิงตัวใหญ่ๆ  ชื่อในบรรทัดสุดท้าย นังพิตไม่ได้พิมพ์ผิดแต่อย่างใดนะคะ
ว่าแต่ เขาคือ ผู้ใดกันละนั่น  :mew3:

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5784
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-10
 :a5: อะไร ใครคือ 'อิท'
สงสารไม้จัง :mew4:

ออฟไลน์ blanchet

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 535
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
สงสารรรร ไอลุงใจร้าย เอาน้องมาเป็นตัวแทนแบบนี้ทำไม
สู้ๆนะคะะะ สนุกทุกเรื่อง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6568
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
อ้าวตอนแรกคิดว่าชอบเล็ก ทำไม่เรียกอิท
แต่ไม้ดูเปลี่ยนไปจากเรื่องก่อน เรื่องนี้ออร่าเคะกระจายมาก
เรื่องก่อนยังดูเฮ้วๆ อยู่เลย

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4600
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
พี่ต้นรักใครฟ่ะเนี่ย งง

ออฟไลน์ เฮีย.

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
who are 'อิททท'

ยังไง ยังไงงงง อิพี่ต้น
มาต่อเร็วๆเน้อ ค้างแบบสุด

ออฟไลน์ engrish

  • "LolliPoP"
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 823
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-1
อิท คือใคร?
มาต่อด่วน ค้างคามากพูดเลย

ออฟไลน์ maru

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3611
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-6

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
Re: ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : รั
«ตอบ #25 เมื่อ23-02-2014 23:07:04 »

นำ้ตาปริ่มๆ...นั่นล่ะ

ออฟไลน์ Maytbb

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1933
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
 :o12:  ไม่คิดว่าพี่ต้นจะเป็นคนแบบนี้  อิทคือใคร?

ออฟไลน์ kosmos

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 262
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
who is ' it '
เอิ้วววว ตอนแรกคิดว่าเป็นคุณเล็ก
สงสารน้องไม้ กระซิก กระซิก

ออฟไลน์ IsDeer

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2668
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-8
อ้าววววว
อ่านมา นึกว่าชอบเล็ก
อิทมันเป็นไผ :m31:

เรื่องนี้มาม่ามากมั้ย
จะได้เตรียมชามถูก

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13

ตอน 3


เสียงฝนที่ตกอยู่ข้างนอกทำให้ผมรู้สึกตัว ก่อนที่อ้อมแขนแกร่งจะรัดแน่นมากขึ้น

 “ยังเช้าอยู่เลยจะรีบตื่นไปไหน” คนที่ยังหลับตาอยู่เอ่ยถาม พลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น

“เช้าที่ไหนมันสายแล้วนะครับ เดี๋ยวก็เปิดร้านไม่ทันกันพอดี แล้ววันนี้ผมก็มีเรียนตอนบ่ายด้วย” ผมบอกพลางขยับตัวหนีอ้อมแขนที่รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

“อื้อ ฝนยังตกอยู่เลย อากาศแบบนี้น่านอนจะตาย วันนี้ เปิดร้านสายหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกน่า นอนๆ”

“แต่ว่า ผม”

“นอนเถอะน่า เดี๋ยวนี้ดื้อเหรอ นอนเร็วๆ พี่ง่วงนะ”

ผมไม่ตอบรับแต่ซุกเข้าในอ้อมกอดของอีกคนอย่างว่าง่าย อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นแต่ในขณะเดียวกันมันก็หนาวเหลือเกิน





“วันนี้เข้าเรียนกี่โมง” ร่างสูงที่กำลังสวมเสื้ออยู่เอ่ยถาม

“บ่ายโมงครับ”

“งั้นก็ไม่ต้องเข้าร้านแล้วกัน ไปเรียนเถอะ พี่ดูร้านคนเดียวได้” เจ้าของร้านตัวสูงบอก

“แต่ว่า”

“ไม่มีแต่ บอกแล้วไงว่าถ้าวันไหนมีเรียน ไม่ต้องเข้าร้านเป็นเด็กเป็นเล็กต้องทุ่มเทกับการเรียนเข้าใจไหมไอ้แสบ”

“ครับ” ผมรับคำพร้อมกับที่มือหนาวางบนไหล่

ผมยิ้มให้พลางมองมือหนาที่ยังอยู่บนไหล่ พี่ต้นใจดีกับผมเสมอแม้ว่าเมื่อก่อนจะชอบทะเลาะกันยังไงแต่พี่ต้นก็ไม่เคยโกรธจริงๆสักครั้งทุกครั้งที่ผมมีปัญหา มือคู่นี้จะคอยปลอบและให้กำลังใจผมเสมอ นั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมหวั่นไหวและรักผู้ชายคนนี้ก็ได้ แต่ผมก็รู้มาตลอดว่าความหวังดีนั้นไม่สามารถเปลี่ยนเป็นความรักได้เมื่อในหัวใจของพี่ต้นไม่เคยลืมคนในอดีตได้เลย..

“งั้นพี่ไปก่อนนะ กินข้าวด้วยล่ะ  เย็นๆค่อยไปช่วยพี่ปิดร้านแล้วกัน” เขาบอกก่อนจะเดินออกจากห้องไป

บางครั้งผมเองก็ไม่ชอบ ไม่ชอบความใจดีพวกนั้น ไม่ชอบความอ่อนโยนที่ตัวเองได้รับ ไม่ชอบที่พี่ต้นทำเหมือนว่าเป็นห่วง เพราะมันทำให้ผมยิ่งรักเขามากขึ้นทุกวัน


“ไอ้ไม้งี่เง่าเอ้ย!!” ผมสบถลั่นเมื่อน้ำตาเจ้ากรรมที่เก็บเอาไว้มานานมันไหลออกมาจนได้ ไม่มีใครในโลกนี้อยากจะเจ็บปวดเพราะความรัก แต่บางครั้งเราก็ไม่อาจเอาชนะสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาได้



Rrrrrrrrrrrrrrr

เครื่องมือสื่อสารเครื่องเล็กแผดเสียงลั่นปลุกให้ผมตื่นจากภวังค์ก่อนจะเหลือบมองเบอร์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอ แทน

“ว่าไงครับเพื่อน” ผมกดรับก่อนจะพูดกับปลายสาย

(ห่า กว่าจะรับนะมึงกูรอสายตั้งนาน) เพื่อนรักขอผมบ่น

“นานอะไร มันดังสองวิกูก็รับแล้วเนี่ย อย่ามากวนมึงโทรมามีอะไร”

(เปล่าจะโทรมาถามว่าวันนี้เข้าเรียนไหม)

“เข้าสิวะ ใกล้สอบแล้วขืนกูไม่เข้าคะแนนกูจะเหลือเหรอ เจอกันที่เดิมนะครับเพื่อนแทน”

(เชี่ย ขนลุกอย่าพูดเพราะกูไม่ชิน) ปลายสายแหวลั่นก่อนที่ผมจะหัวเราะเบาๆ

แทนไท หรือ ไอ้แทน เป็นเพื่อนสนิทของผมที่สถาบัน แต่มันเรียนช่างยนต์นะครับไม่ได้เรียนคหกรรมแบบผม สนิทกันได้ยังไงก็ไม่รู้ เจอกันวันแรกๆแทบจะต่อยกันตายเพราะแย่งที่จอดมอไชต์ อย่างว่าเด็กช่างเลือดมันร้อนน่ะครับ แต่ก็โดนลงโทษให้ขัดส้วมด้วยกันเป็นอาทิตย์ไม่สนิทก็ต้องสนิทล่ะครับ

“ฮ่าๆๆ มึงนี่นะ เออ เดี๋ยวกูไปเจอกันที่เดิมนะจะไปกินข้าวด้วย”

(อ้าวไม่เข้าร้านเหรอ) มันถาม แทนมันรู้ครับว่าผมทำงานกับที่ร้านกาแฟ แต่มันไม่ค่อยไปหาเท่าไหร่เพราะมันบอกว่า เด็กช่างนั่งร้านกาแฟแล้วไม่เท่

“ไม่หรอก วันนี้เจ้านายกูเขาใจดี ให้หยุดได้เดี๋ยวเจอกันนะ แค่นี้ล่ะ”

(เออบาย) ปลายสายวางไปแต่ผมยังอมยิ้มกับความเกรียนของเพื่อนไม่หาย เพราะมันเป็นแบบนี้ถึงเป็นเพื่อนกันมาได้สามปี อยู่กับมันไม่ต้องคิดมากไม่ต้องปวดหัว อยู่กับมันแล้วสบายใจแม้มันจะไม่เคยช่วยอะไรผมได้แต่อย่างน้อยทุกครั้งที่มีปัญหามันก็ยังคงอยู่กับผมเสมอ






“เฮ้ ทางนี้ๆ” ผมมองคนที่ตะโกนอย่างไม่อายใครพลางตะโกนขึ้นม้าหินอย่างระอา นี่ล่ะไอ้แทน มันสนโลกซะที่ไหน

“มึงเรียกกูเบาๆก็ได้มั้ง ” ผมแหวลั่นก่อนที่มือจะฟาดลงบนหน้าผากมันด้วยความรัก??

“ก็กูกลัวมึงไม่ได้ยินนิ ป่ะไปกินข้าวกูหิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย” ไอ้แทนบอกพลางลากผมไปที่โรงอาหารทันที

เด็กนักเรียนในสถาบันต่างแหวกทางให้เราอย่างพร้อมเพรียงเห็นมันติงต๊องขนาดนี้ไอ้แทนเพื่อนผมเป็นประธานรุ่นครับ เพราะฉะนั้นเป็นเรื่องธรรมดาที่คนในสถาบันจะเกรงใจมันอยู่ไม่น้อย

“มึงกินไรอ่ะ” มันถาม

“ถามอย่างกะไปซื้อให้กู”

“เออดิ เดี๋ยวกูไปซื้อให้คิวมันยาวเดี๋ยวมึงยืนนาน”

“เอา เล็ก ต้มยำไม่งอก แล้วกัน” ผมบอก ดีเหมือนกันจะได้ไม้ต้องยืนต่อคิวให้เมื่อย

“โอเค มึงไปซื้อน้ำไป เดี๋ยวกูมา” มันบอกพลางยื่นแบงค์ยี่สิบให้ผม วันนี้สงสัยผีเข้าไอ้แทนคิดยังไงถึงเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำผมล่ะ
เนี่ย แต่ช่างเถอะ ดีซะอีกที่มีของฟรีกิน เปรมล่ะไอ้ไม้



“มาแล้ว” ชามก๋วยเตี๋ยวร้อนๆถูกวางตรงหน้าก่อนเพื่อนรักจะยื่นตะเกียบให้ผม บริการดีไปป่ะวะ

“แทนกูถามจริงเถอะ มึงผีเข้าเหรอ”

“ทำไมมึงถามแบบนั้น”

“ร้อยวันพันปีเคยซื้อข้าวให้กูที่ไหน วันนี้เป็นอะไรถึงเอาใจกูจัง มึงทำดีหวังผลป่ะ”

“ห่า กูก็อยากเป็นคนดีบ้างมึงกินๆไปเถอะน่าอย่าถามมากได้ป่ะ” มันตอบก่อนจะลงมือซัดก๋วยเตี๋ยวในชามตัวเองทันที 






“ไอ้ไม้!!” เพื่อนรักของผมตะโกนลั่น จนคนรอบข้างหันไปมมองมันเป็นตาเดียว ผมทำได้แค่ส่ายหน้าระอาก่อนจะเดินเข้าไปหามัน

“ตะโกนทำไมวะ แล้วนี่มึงเรียนเสร็จแล้วเหรอ” หลังจากที่ซัดก๋วยเตี๋ยวกันจนอิ่มทั้งคู่เราสองคนก็แยกย้ายไปเข้าเรียนเหมือนเดิม
แต่มันก็แปลกตรงที่พอผมเลิกเรียนก็เจอมันนั่งยิ้มแฉ่งรออยู่

“เออดิ  นี่กูมารอมึงตั้งนานนะ”

“รอกู รอทำไม”

“ก็วันนี้มึงไม่ได้เอามอไซต์ มาไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวกูไปส่ง”

“มึงเป็นไข้หรือเปล่าวะไอ้แทนกูถามจริงๆเถอะ วันนี้ดูมึงดีกับกูแปลกๆ”

“เปล่าซะหน่อยห่า กูเป็นคนดีบ้างไม่ได้ไง มาเถอะน่าพูดมากจริงเว้ย” ไอ้แทนแหวลั่นก่อนจะลากผมไปนั่งซ้อนท้ายเจ้าNinja250R ของมัน เห็นแล้วคิดถึง ฮอนด้าเวฟ ของตัวเอง อนาถจิต เฮ้อ อยากมีมอไซต์เท่ๆแบบนี้บ้างครับ

“มองตาละห้อย อยากได้เหรอ”

“เออดิ” ผมตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

“ไม่ให้หรอก….ถ้ามึงอยากขับกูไม่ให้ แต่ถ้าอยากซ้อนท้ายถูกไม่ว่า” มันบอกก่อนจะมองผมด้วยสายตาที่ผมไม่อยากจะคาดเดาอะไร เพราะมันเหมือน เหมือนแววตาของผมที่มองพี่ต้น

“มึงพูดอะไร”

“ช่างเถอะ ขึ้นมาเร็วๆเดี๋ยวจะสาย โดนเจ้านายด่านะมึง” มันเฉไฉก่อนจะสวมหมวกกันน๊อคทันที อย่าให้เป็นอย่างที่ผมคิดเลย ขอ
ให้แววตาที่ผมเห็นมันล้อเล่นทีเถอะ


มึงอย่ารักกูเด็ดขาดนะไอ้แทน อย่ารักคนอย่างกูเลย







“ไม้ถึงแล้ว” เสียงของเพื่อนสนิททำให้ผมหลุดจากภวังค์ นี่ผมนั่งเหม่อนานขนาดนี้เลยเหรอ

“เออ ขอบใจนะ” ผมบอกแม้ว่าจะยังสงสัยในสิ่งที่มันพูดแต่ผมก็ไม่อยากให้ความสงสัยนั้นทำให้ผมเสียเพื่อนที่ดีอย่างมันไป

“เดี๋ยวสิรอกูก่อน”

“รอ..รอทำไม”

“อ้าวไอ้นี่ พูดกับลูกค้าอย่างนี้ได้ไงครับ ผมก็จะเข้าไปกินกาแฟไง” มันบอกก่อนจะยกยิ้มกวนส้น..เหมือนเดิม


“มึงเนี่ยนะกินกาแฟ ไหนบอกมันไม่เท่ ไม่เหมาะกะเด็กช่างอย่างมึงไง”

“ก็แหม กูอยากจะกินบ้างไม่ได้ไง ไม่มีป้ายห้าเด็กช่างเข้าร้านกาแฟสักหน่อย หลบๆ จะเข้าร้าน” มันบอกก่อนจะเดินเข้าร้านน่าตาเฉย วันนี้มันแปลกๆ ตั้งแต่เช้าแล้วนะ



“ไม้มาแล้วเหรอ” เสียงของคนที่เพิ่งรับออร์เดอร์เสร็จเอ่ยทัก

“อ้าวพี่เล็กมาได้ยังไงครับเนี่ย”

“ก็ลุงต้นของแกนะสิ โทรไปบอกพี่ว่าพนักงานประจำโดดพี่ก็เลยมาช่วยเนี่ย” พี่เล็กบอกก่อนจะชี้นิ้วไปที่เจ้าของร้านตัวสูง

“เหรอครับ”

ที่ทำเป็นใจดีเพราะแบบนี้สินะ ที่ไล่ให้ไปเรียนเพราะอยากอยู่กับพี่เล็กใช่หรือเปล่า

ไอ้ไม้เอ้ย…ทำไมแกมันโง่ขนาดนี้ โง่ที่เอาแต่คิดอยู่ได้ว่าเขาเป็นห่วง เขาก็แค่อยากไล่ตัวเกะกะให้ไปพ้นๆก็เท่านั้น

“เป็นอะไรหรือเปล่าไม้ หรือว่าวันนี้เหนื่อย ถ้างั้นไม่ต้องทำงานดีไหมเดี๋ยวพี่บอกพี่ต้นให้”

“ไม่ต้องหรอกพี่ ผมไหวน่า นี่ไอ้ไม้ของพี่นะแค่นี้เอง เดี๋ยวผมไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ แล้วจะมาช่วย” ผมบอกก่อนจะเดินเข้าหลังร้าน






“วันนี้ใครมาส่งเหรอ” เสียงทุ้มของเจ้าของร้านถามขึ้น

“เพื่อนนะครับ”

“เพื่อนจริงอ่ะ แต่ทำไมเขามองแกไม่วางตาเลยวะ” พี่เล็กที่เพิ่งจะมาถึงเอ่ยแซว

“เพื่อนจริงๆพี่ ไม่ได้เป็นอะไรกันนะ”

“เฮ้ย พี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย ร้อนตัวทำไม” พี่เล็กหัวเราะร่วนที่แกล้งผมได้ ก่อนจะผิวปากอย่างอารมณ์ดี


ตลอดทั้งบ่ายผมเหมือนตกอยู่ในสงครามเย็นมันแปลก แปลกที่ไอ้แทนจอมเกรียนเอาแต่นั่งเงียบ ทั้งที่ปกติมันต้องโหวกเหวกโวยวายบ้างแต่แปลกกว่าคือพี่ต้นที่เอาแต่จ้องผมทุกครั้งที่เดินผ่าน นี่ทุกคนกำลังเล่นอะไรกัน


“ไม้กูกลับแล้วนะ” เสียงของเพื่อนรักดังขึ้นก่อนที่มือหนาจะวางบนไหล่ผมพร้อมกับตบเบาๆ

“เออ เดี๋ยวกูไปส่ง”

“เอ้ยไม่ต้อง กูไม่ใช่เด็กสามขวบกูจำทางได้น่า”

“กูจะไปส่งมึงตามมารยาทหรอก ไปเลยเร็วๆ” ผมบอกก่อนจะลากไอ้แทนออกมาจากร้านได้สำเร็จ

“กูไปนะ”

“เออไปๆ” ผมบอกพลางยกมือไล่



“ไม้”

“ว่าไง”

“มึงมีอะไรจะบอกกูหรือเปล่า” ไอ้แทนเอ่ยถามพลางมองผมด้วยสายตาคาดคั้น  มันรู้อะไรมา

“ไม่มีนิ”

“เหรอ ไม่มีก็ดีแล้ว มีอะไรอย่าปิดกูนะกูอยู่ข้างมึงเสมอไปล่ะ” มันบอกก่อจะขึ้นคร่อมลูกรักแล้วขับออกไป


ไอ้แทนหมายถึงอะไร มันต้องการจะพูดอะไรกันแน่



..............................TBC.............................

 :mew2: ขยันเปิดตัวตัวละครใหม่เหลือเกิน ฮ่าๆๆๆ 
เอาอิมเมจ ตัวละครมาฝากนะคะ

แทนไท


พี่อิท

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด