ถ้าให้รักก็อย่าร้าย ตอนที่ 30 (จบ) up 29/6/2015 p.22
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ถ้าให้รักก็อย่าร้าย ตอนที่ 30 (จบ) up 29/6/2015 p.22  (อ่าน 251328 ครั้ง)

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1874
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
เสนอตัวไปเลย หักหนี้ทีเดียวแถมได้ผัวมาคนนึงด้วยนะหนูวี สนใจมะ  :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ toshika

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 819
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-4
หวงน้องวีแล้วล่ะสินังชิน5555555

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4359
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
ช้นแม่งซึนเบา ๆ นะ

แน่ะ มีแอบขวางเพื่อนอีก 5555

ออฟไลน์ bobie

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-7
เพิ่งได้มาอ่านเรื่องของวี
ชินนี่เองหนุ่มต้องสงสัยของวี
ว่าแต่พี่เทควีนี่ก็ชินด้วยป้ะเนี่ย

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
อืมมมตอนนี้แค่ไปเพื่อใช้หนี้
ใช้กันไปใช้กันมาไม่หมดสักที
เพราะกลายเป็นหนีใจกันหรือเปล่า  :o8:

ออฟไลน์ myd3ar

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
ชินคิดไรกับวีป่าวเนี่ย


ออฟไลน์ ►MoNkEy-PrInCe◄

  • อินเตอร์ไลน์
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 726
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
พี่ชินแกคิดไรกับน้องชัวร์

ไม่แน่มันอาจจะเป็นพี่เทคด้วย

 :pig4:  :pig4:

ออฟไลน์ cheyp

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1536
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-0
พี่ชินปากแข็ง
ไม่ยอมใจดีกะน้องมั่งเล๊ยยยย

ออฟไลน์ cinpetals

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 452
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
อร๊ายยยยยยยยยยย
ชินแอบชอบน้องวีแล้วล่ะเซ่ะ

ออฟไลน์ เคียงใจ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-4


        ถ้าให้รักก็อย่าร้าย 6


 “เฮ้ย! มันใช่ห้องคนเหรอพี่” ผมถามพี่ชินเสียงดังเลยครับ
หลังจากเห็นสภาพห้องตอนนี้มันไม่น่าใช่ห้องที่คนจะสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยซ้ำ
โครตรกครับ แค่จะหาที่ว่างๆเพื่อเดินเข้าห้องยังยาก


หลังจากพี่ชินเสนอข้อตกลงการทำความสะอาดห้องแลกกับการหักหนี้หนึ่งพันบาท
ผมก็นั่งรถมากับพี่ชินจนถึงคอนโดแห่งหนึ่ง ไม่ไกลจากม.มากนัก



ลงจากรถเสร็จพี่ชินพาผมกดลิฟต์ขึ้นมาที่ชั้น 8
พอเปิดห้องเท่านั้นครับผมอยากยกเลิกข้อตกลง หรือว่าเพิ่มค่าจ้างขึ้นซัก 10 เท่า
แม่งเห็นแล้วจะเป็นลม ไอ้พี่ชินมันอยู่ได้ไงวะ
ผมว่าผมเป็นคนขี้เกียจทำความสะอาดหรืองานจำพวกงานบ้านแล้วนะ
แต่ก็ไม่เคยปล่อยให้มันรกจนถึงขนาดเท่าห้องพี่ชินซะที



“เออ ห้องกูนี่แหละ”  ยังมีหน้ามายอมรับอยากภาคภูมิใจอีกนะครับ

“พี่อยู่มาได้ไงวะ” ผมเดินเอาตีนเขี่ยเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายให้พ้นทางเดินก่อนเดินเข้ามาภายในห้องครับ


“สัส! เสื้อกูไอ้เด็กเวร” พี่ชินว่าก่อนเดินมาหยิบผ้าโยนไปไว้บนโซฟาครับ
แม่งถ้ามีเวลาหยิบโยนลงโซฟาทำไมไม่เอาไปใส่ตะกร้าผ้าให้มันเรียบร้อยวะ


“แม่บ้านพี่ลาไปกี่วันแล้ว” ผมถามพร้อมมองไปรอบๆ

“อาทิตย์นึง” อาทิตย์เดียวนี่ไอ้พี่ชินมันผลาญทำลายห้องตัวเองได้มากขนาดนี้เลยเหรอวะ

“ทำไมห้องพี่แม่งรกขนาดนี้ พันนึงผมว่าไม่คุ้มแล้วล่ะ  ไปจ้างบริษัททำความสะอาดเถอะ”
ผมพูดก่อนเตรียมเดินออกจากห้องครับ ผมยอมลงทุนเสียค่าแท็กซี่กลับห้องตัวเองดีกว่า


“เฮ้ยๆ อย่าเพิ่งไป กูเพิ่มให้อีกพันเลยเอ้า” ไอ้พี่ชินพูดอย่างใจป๋าครับ
ผมเริ่มลังเลอีกครั้ง สองพันไม่ใช่เงินน้อยๆนะครับ


“เออ ก็ได้วะ เครื่องดูดฝุ่นอยู่ไหน” หลังจากผมชั่งน้ำหนักระหว่างเงินกับความเหน็ดเหนื่อย
แล้วในที่สุดเงินก็ชนะครับ เขาถึงว่าเงินคือพระเจ้าไงครับ


“เดี๋ยวกูเอาให้” พี่ชินพูดเสร็จเดินไปหยิบเครื่องดูดฝุ่นจากห้องห้องหนึ่งมาให้ผมครับ
ผมก็เริ่มลงมือทำความสะอาดเก็บเสื้อผ้าแยกกับจานชามที่ยังไม่ได้ล้าง
และขวดเหล้ากับน้ำอัดลมแยกกันให้เป็นสัดส่วนแล้วเอาถุงดำมาใส่ขยะ


อันไหนผมเห็นแล้วว่ามันไม่สมควรมีอยู่ในห้องผมเก็บทิ้งเรียบครับ
จะมาโทษผมไม่ได้นะก็ไม่ยอมบอกว่าอันไหนใช้ อันไหนทิ้ง
อันไหนผมไม่รู้จักก็ทิ้งเหมือนกันครับ หึหึ เร็วดีทิ้งแม่งให้หมด



ไอ้พี่ชินก็ไม่คิดช่วยผมเลยครับ นั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาสบายใจเชิบ
ผมก็ก้มหน้าก้มตาทำไปดิ ทำไปก็ท่องในใจไปครับ สองพันๆ


“ไอ้วีมากินข้าวก่อน เดี๋ยวค่อยไปทำต่อ” เสียงตะโกนเรียกผมให้ไปกินข้าวครับ
ตอนนี้ผมเข้ามาทำความสะอาดในห้องนอน  ห้องรับแขกทำเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ
สงสัยที่ชินมันสั่งข้าวให้เขามาส่งเพราะก่อนที่พี่ชินจะเรียกผมกินข้าว
ผมได้ยินเสียงคนมากดกริ่งประตู



“พี่ชินกินก่อนเลยผมใกล้เสร็จแล้ว” ผมบอกก่อนลงมือดูดฝุ่นต่อ


“ตามใจกูกินหมดมึงไม่ต้องมาว่ากูนะ” เสียงพี่ชินตะโกนเข้ามาอีกครับ
ผมเลยรีบปิดเครื่องดูดฝุ่นแล้วตรงรี่เข้าห้องครัว


“หึหึ มาไวนะมึง” พี่ชินหัวเราะก่อนส่งจานที่มีข้าวพูนจานมาให้ผม
เห็นว่าเยอะแบบนี้แต่ผมกินหมดนะครับก็ตอนนี้มันจะ 4 ทุ่มแล้วเพิ่งจะได้กินข้าวเย็น
ไอ้พี่ชินใช้ผมยิ่งกว่าแรงงานทาสอีกครับ


“ช้าๆเดี๋ยวติดคอ”


“ก็คนมันหิว แม่งพี่ใช้งานผมตั้งแต่เรียนเสร็จ จนถึงตอนนี้กี่ชั่วโมงมาแล้ว
ผมอุตส่าห์ดีใจว่าวันนี้ไม่ต้องเข้าเชียร์จะได้นอนสบาย
ที่ไหนได้ ไปเข้าเชียร์เหนื่อยน้อยกว่านี้เยอะ”
ผมดื่มน้ำแก้ติดคอนิดนึงก่อนเถียงกลับครับ


“บ่นนะมึง เดี๋ยวกูสั่งซ่อมซะดีไหม”

“ไม่ได้นะพี่ ที่นี่นอกม. ห้ามสั่งซ่อม”

“ถ้ากูอยากจะสั่ง ที่ไหนกูก็ไม่แคร์”  พี่ชินพูดเสร็จยิ้มกวนตี นซะด้วยนะครับ


“ครับๆ ไม่บ่นแล้วครับ” ผมว่าก่อนลงมือกินข้าวต่อ
อะไรวางอยู่ตรงหน้าโกยเข้าท้องอย่างเดียวเลยครับไม่สนแล้วว่าอร่อยหรือไม่อร่อย
เอาแค่มันกินได้เป็นพอ



หลังกินอาหารเสร็จผมก็ต้องเก็บจานไปล้างแล้วเข้าไปดูดฝุ่นในห้องนอนต่อ ไม่นานก็เสร็จ
ดูเวลา 5 ทุ่มกว่าๆแล้วครับ ผมอยากอาบน้ำเต็มทีตัวนี่เต็มไปด้วยเหงื่อ


“พี่ชินขอยืมผ้าขนหนูหน่อย” ผมตะโกนถามหาผ้าขนหนู

“เอาไป” พี่ชินเดินเข้ามาหยิบผ้าขนหนูในตู้เสื้อผ้าโยนให้ผมครับ

“ชุดนอนด้วยครับ” ผมขออีก

“หาเอาในตู้” พี่ชินว่าเสร็จเดินออกจากห้องไปดูทีวีต่อเลยครับ
ผมคุ้ยๆในตู้ได้เสื้อยืดกับกางเกงบอลที่พอจะใส่ได้ก็นำเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำครับ
ส่วนกางเกงในไม่ใส่แม่งหรอกจะให้กลับด้านใส่ผมไม่เอานะ ซักตากไว้ใส่พรุ่งนี้ครับ



ผมอาบน้ำไม่นานก็ออกมาเตรียมตัวนอนวันนี้โครตเหนื่อยสงสัยนอนหลับเป็นตายครับ

“พี่ชินจะให้ผมนอนไหน” ผมเดินออกมาถามพี่ชินที่กำลังดูทีวีพร้อมกับเอาแผงวงจรไฟฟ้ามาประกอบ
รกห้องอีกแล้วครับ ผมเพิ่งจะเก็บกวาดไปเมื่อกี้แป๊บเดียว
ไอ้พี่ชินแม่งรื้อออกมารกอีกแล้วครับ ผมอยากกัดลิ้นตาย


“อยากนอนตรงไหนก็นอน จะระเบียงหรือในห้องน้ำก็ได้”
ไอ้พี่ชินเงยหน้าขึ้นมาตอบกวนตีนซะแล้วครับ


“เก็บไว้นอนเองเถอะ” ผมว่าเสร็จเดินกลับเข้าห้องนอน
ล้มตัวลงนอนมันบนเตียงพี่ชินนี่แหละครับ เตียงออกจากใหญ่โต
ขอนอนซักหน่อยคงไม่เป็นไร ผมล้มตัวลงนอนไม่นานก็หลับครับ


ไม่รอมันแล้วเจ้าของห้อง


“ไอ้วีตื่น ไอ้วี กูเมื่อย” เสียงเหมือนใครเรียกผมค่อยๆลืมตาตื่น

“โอ๊ย!!”ทันทีที่เห็นว่าผมกำลังนอนกอดขาพี่ชินอยู่ผมสะดุ้ง
เด้งตัวถอยหลังตกเตียงเลยครับ สงสัยผมจะคิดว่าเป็นหมอนข้างดันนอนกอดไปได้
เสียมือจริงๆ


“สมน้ำหน้า” พี่ชินว่ากวนๆ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำครับ

ผมดูเวลา 8 โมงเช้าแล้วครับ วันนี้ผมมีเรียน 10 โมงต้องรีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้อง

“ชงกาแฟให้แก้วนึงดิ” ไอ้พี่ชินออกจากห้องน้ำได้แม่งใช้ผมเลยครับ

“เรื่อง ชงเอาสิ” ผมว่ากลับก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำบ้าง ปวดฉี่ครับ

“ร้อยนึง เร็วๆ”

“เออ เดี๋ยวเยี่ยวก่อน” ผมตอบแล้วรีบเข้าห้องน้ำทันทีครับเดี๋ยวราด


“ล้างมือก่อนมาชงให้กูนะมึง” เสียงพี่ชินตะโกนดังเข้ามาในห้องน้ำครับ
จากที่ไม่คิดก็เริ่มคิดหรือว่าจะไม่ล้างดีครับ ชงให้มันทั้งอย่างนี้แหละ



“ไม่อร่อย ไปชงมาใหม่ เวลาชงวนซ้าย 5 ครั้งก่อนแล้ววนขวา 3 ครั้งครึ่ง”

ผมเอากาแฟที่ชงเสร็จมาให้พี่ชิน แต่พี่แกจิบไปนิดนึงก็บ่นเลยครับ
เชี้ยเถอะแดกยากขนาดนั้นไม่ชงเองวะ ผมเดินเข้ามาชงให้ใหม่ตามที่พี่แกต้องการ

“อ่ะ ตามที่สั่ง” ผมยื่นแก้วกาแฟแก้วใหม่ให้พี่ชิน

“เฮ้ย ทำไมหวานอย่างนี้วะ รถน้ำตาลคว่ำใส่แก้วกูไง เอาใหม่น้ำตาลครึ่งช้อน”
พี่ชินว่าพร้อมวางกาแฟลงบนโต๊ะหน้าโซฟา
ตาก็อ่านหนังสือพิมพ์ที่มีคนเอามาส่งในช่องรับจดหมายแต่เช้า


“แล้วทำไมพี่ไม่บอกตั้งแต่แรก แก้วแรกผมก็ชงแบบนี้” ผมกัดฟันถามเสียงเริ่มนิ่งแล้วครับ
พยายามสระกดกั้นอารมณ์อยากขบหัวไอ้พี่ชิน มันก็อ่านนิ่งไม่สนใจผม
ผมรู้ว่าพี่ชินมันจงใจแกล้งแต่ก็อยากให้หนี้หมดเร็วๆ จำใจเดินกลับไปชงกาแฟแก้วที่ 3 มาให้ใหม่ครับ

“หวังว่าแก้วนี้คงจะกินได้นะครับ” ผมพูดพร้อมยื่นกาแฟแก้วใหม่ให้

“แก้วนี้...” พี่ชินจิบไปนิดนึงแล้วกำลังจะเอ่ยปากว่าอะไรซักอย่างแต่ผมพูดแทรกเลยครับ

“ถ้าแก้วนี้แดกไม่ได้ พี่เชิญไปทำเองเลยครับ” โมโหครับโมโห 3 แก้วแล้วนะที่มันให้ผมไปชง
ไม่เคยอดทนอะไรเท่านี้มาก่อนเลย

“กูจะบอกว่าแก้วนี้ใช้ได้นี่หว่า พอกินได้” พูดจบมันยิ้มกวนตีนก่อนยกกาแฟขึ้นจิบช้าๆ
ผมล่ะอยากกระโดดเข้าถีบแล้วบีบคอซ้ำเลยครับ


“ผมกลับห้องแล้วนะ”
ผมตอบพี่ชินหลังจากเข้าไปอาบน้ำแต่งชุดเมื่อวานเรียบร้อย

“เฮ้ย! มึงจะรีบไปไหน”

“ผมก็ต้องไปเรียนมั่งดิ ไม่ได้อยากโง่เหมือนใครบางคน”
ผมว่าก่อนหยิบกระเป๋าใบโปรดขึ้นสะพายบนบ่า


“ อืม ดีนะกูไม่โง รอกูอาบน้ำก่อน เดี๋ยวพาไปเปลี่ยนชุดที่ห้อง”
พี่ชินว่าเสร็จลุกเดินเข้าไปอาบน้ำ ผมก็เปิดทีวีนั่งรอสิครับ
อย่านึกว่าผมจะหยิ่งขอไปเองนะ ไม่มีทางเรื่องประหยัดแม้บาทเดียวผมก็เอา










จากวันที่ผมไปค้างห้องไอ้พี่ชินครั้งแรกตอนนี้ก็ผ่านมา 3 วันแล้วครับ
ผมต้องไปทำความสะอาดวันเว้นวันจนกว่าแม่บ้านจะกลับมาจากต่างจังหวัด

เมื่อวานผมก็ต้องไปทำครับ รกเหมือนเดิมผมไม่เข้าใจเลยว่าพี่ชินมันก็หน้าตาดี
แต่ทำไมมันถึงได้โสโครกขนาดนั้น ขยันทำรกเหลือเกิน

แล้วใช่ว่าผมไปทำความสะอาดห้องเป็นการใช้หนี้ เวลาปกติไอ้พี่ชินจะละเว้นผมนะครับ
SMS สั่งงานผมดังแถมยังมีการมาว่าผมอีกว่าไม่รู้จักใช้ line
เหมือนคนอื่นเปลืองเงินค่าส่ง SMS 

ผมเลยควักโทรศัพท์น้องโบโชว์ไอ้พี่ชินซะเลยว่าไอ้ซัมซุงฮีโร่นี่มันเล่น line ได้ตรงไหน
พี่ชินก็บ่นๆเรื่องผมขี้งกครับ ผมไม่ได้ขี้งกนะครับ เขาเรียกประหยัด



ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้คุยกับไอ้แบตแล้วก็ลูกแพรเท่าไหร่ครับ
ผมเข้าห้องเรียนก็ได้เวลาเริ่มบรรยาย
พอจบก็ต้องรีบออกมาทำตามคำสั่งไอ้พี่ชินครับ
ผมว่าผมทำงานโครตเยอะแต่ทำไมหนี้มันไม่ค่อยลดก็ไม่รู้ครับ

ตอนนี้หนี้เพิ่งจะลดไปได้แค่ แปดพันกว่าบาทเองครับ
แต่ถ้าผมไปทำความสะอาดห้องไอ้พี่ชินเรื่อยๆอีกไม่นานหนี้ก็คงจะหมด


“ไอ้วีช่วงนี้มึงหายไปไหนมาวะไม่ค่อยอยู่ห้อง”
ไอ้แบตตะโกนถามผมทันทีที่เดินมาเห็นผมนั่งอยู่หน้าคณะครับ
เมื่อคืนผมไปค้างที่ห้องพี่ชินไม่ได้กลับห้อง
แล้ววันนี้ต้องรับน้องคณะ พี่ชินเลยพาผมไปเปลี่ยนชุดที่หอแล้วพามาที่ม.เลยต่อเลยครับครับ
ผมเลยไม่ได้ไม่ได้มาพร้อมไอ้แบต


“ทำงานพิเศษวะ” ผมบอกมัน


“งานพิเศษเชี้ยไรวะไม่กลับมานอนห้อง มึงอย่าบอกนะว่า...”
ไอ้แบตพูดแค่นั้นแล้วเงียบไปเฉยครับ ผมรู้ว่ามันหมายถึงอะไร
แต่มันก็ช่างกล้าคิดเนอะไม่ดูหนังหน้าเพื่อนอย่างกูเลย

“สัส!! เลิกคิกเลยมึง ความคิดชั่วมาก” ผมว่ามันพร้อมลุกขึ้นตบหัวไป 1 ที

“มึงรู้เหรอว่ากูคิดว่าอะไร”  มันถามหน้าตายเลยครับ

“อย่างมึงคิดเรื่องดีไม่เป็นหรอกกูรู้”

“ไอ้เชี้ยรู้ดี แล้วสรุปมึงไปอยู่ไหนมา” มันถามผมไม่เลิกครับ

“กูก็ไปทำความสะอาดห้องไอ้...” 

“วี แบตมานานรึยัง” ผมยังพูดไม่ทันจบลูกแพรก็วิ่งเข้ามาถึงโต๊ะที่ผมนั่งอยู่ครับ

“เพิ่งมาถึงเหมือนกัน” ไอ้แบตตอบลูกแพร ผมเลยไม่ได้พูดต่อครับ

“ไม่รู้วันนี้จะโดนอะไรบ้างเนอะ” ลูกแพรเปิดประเด็นขึ้นมา



“ก็ไม่พ้นโดนแกล้งเหมือนทุกครั้งนั้นแหละ แล้วมีตั้งกี่สาขา”
ผมบอกพร้อมกับมองไปยังสถานที่จัดกิจกรรมรับน้องข้างหน้า
ตอนนี้คนเริ่มเยอะแล้วครับ มีการจัดเป็นซุ้มๆของแต่ละสาขา
ที่เห็นตอนนี้ก็มีสาขาเคมี ไฟฟ้า เครื่องกล โยธา คอมพิวเตอร์ อุตสาหกรรม
ตอนนี้เห็นเท่านี้ครับ แต่คิดว่าคงมีมากกว่านี้เดี๋ยวไปลุ้นเอา


“ไอ้วีกูว่ามึงอ่วมแน่” ไอ้แบตอวยพรผมแล้วครับ

“หึหึ  มึงก็ไม่ต่างเห็นนั่นไหม” ผมว่าพร้อมชี้ไปที่รุ่นพี่คนหนึ่งเป็นสาวประเภทสองครับ
กำลังยืนเอาแป้งผสมกับสีผสมอาหาร และเม็ดแมงลัก
แถมจ้องมาทางไอ้แบตตาเป็นมันเลยครับ

จะไม่ให้มองได้ไงก็วันนี้ไอ้แบตออร่าออกมา
มันไม่ใส่แว่นตาครับ สงสัยรู้ว่าจะเละเลยไม่เอามา


“สัส!! ขนลุก กลับหอทันไหมวะ” ไอ้แบตมองตามมือผมแล้วทำท่าขนลุกเลยครับ

“ไม่ต้องกลัว กลับไม่ทันแล้ว มึงเตรียมเสียตูดได้เลย  ฮ่าๆๆ”
 ผมว่าเสร็จหัวเราะซ้ำเพื่อความสะใจเลยครับ

“พ่องงง มึงดิ ใครจะยอม” ไอ้แบตหันมาว่าหน้าดุเลยครับ แต่ผมหรือจะสน

“แบตเสร็จแน่ หึหึ” ลูกว่าว่าไอ้แบตบ้างครับ

“เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะโดน” ไอ้แบตพูดเสร็จ เสียงเรียกรวมก็ดังขึ้นครับ
ผมและเพื่อนก็เดินไปเข้าแถวรอทำกิจกรรมเหมือนกัน









“วันนี้เป็นวันดี ที่พวกคุณจะได้ผ่านพิธีรับน้องของทางคณะ
หวังว่าพวกคุณจะได้รับความสนุก ความกลมเกลียว
รู้จักช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ที่สำคัญผมขอให้ดูแลตัวเอง
คงไม่มีใครเจ็บ ป่วยใครระหว่างรับน้องนะครับ”
เสียงไอ้พี่ชินแหกปากตะโกนอีกแล้วครับ บ้าพลังไปไหนวะ



“ผมจะแบ่งพวกคุณตามแถมที่จัดไว้ออกเป็นกลุ่มๆ
แล้วให้พวกคุณเข้าทำกิจกรรมทุกซุ้มเพื่อรับลายเซ็นจากเจ้าหน้าที่ประจำกลุ่ม
ลายเซ็นนี้มีความสำคัญในการส่งมอบเกียร์ ถ้าใครมีไม่ครบ ก็จะไม่ได้รับ
และถือว่าคุณไม่ใช่เลือดวิศวะของที่นี่ เข้าใจไหมครับ”
หลังจากไอ้ชินหยุดพักไปได้ไม่นานมันก็เริ่มตะโกนใหม่
แล้วส่งท้ายด้วยการถามเสียงดังเหมือนตะคอกครับ



“ ครับ/ค่ะ” เสียงตอบอย่างพร้อมเพรียงเหมือนฝึกนักศึกษาวิชาทหารเลยเว้ย
ไอ้พี่ชินแม่งก็มีพลังที่ทำให้คนกลัวเหมือน


“ถ้ารับทราบแล้ว แยกย้ายตามล่าหาลายเซ็นได้
พวกคุณมีเวลาแค่ไม่เกินเข็มสั้นชี้เลข 3 เข็มยาวชี้เลย 12 เข้าใจไหมครับ”
มันจะพูดง่ายๆว่ามีเวลาถึงบ่ายสามนี่มันจะตายไหมวะ ชอบทำให้ต้องเป็นเรื่อง
เดี๋ยวกูยืมวุ้นแปลภาษาของกูเกิ้ลแป๊บ  เพราะต้องแปลภาษาเชี้ยเป็นภาษาคนครับ


“ไอ้แบตไปเว้ย เข้าภาคเคมีก่อนกูว่า คนเรียนวิดวะเคมีคนไม่บ้าเท่าภาคอื่น”
ผมว่าเสร็จหันไปถามคนอื่นในกลุ่มต่อครับ กลุ่มนึงก็มีประมาณ 10 คน


“เออ ที่ไหนก็ได้ ยังไงก็ต้องผ่านทุกที ไปแพร ”ไอ้แบตว่าก่อนหันไปเรียกลูกแพรครับ
ดีนะที่ได้อยู่กลุ่มเดียวกัน ไม่งั้นอดขำมันครับ หึหึ

“ไปแพรก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะเหมือนที่ได้ยินข่าวมาหรือป่าว”
ลูกแพรพูดจบเดินนำเลยครับ พวกผมก็เดินตาม




“สวัสดีครับ พวกพี่ภาคเคมียินดีต้อนรับน้องใหม่ทุกคนนะครับ”
เสียงรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งกล่าวต้อนรับเมื่อพวกผมเดินไปถึงก่อนกลุ่มอื่นเลยได้ทำกิจกรรมก่อน
กลุ่มอื่นที่เล็งไว้เหมือนกันก็ต้องไปที่ซุ้มอื่นครับ


“สวัสดีครับ/ สวัสดีค่ะ” พวกผมก็รีบตอบเลยครับจะได้ทำไวๆแล้วปล่อยไปซะที

“ซุ้มนี้เกมส์ไม่อยาก เป็นเกมส์แต่งตัวให้จับคู่เพื่อนที่ยื่นข้างๆ
แล้วพี่จะแจกพู่กันกับสีให้แต่งหน้าเพื่อนให้สวยที่สุด ยางมัดผมอีกหนึ่งอัน
แต่มีข้อแม้ว่าคนแต่งจะต้องถูกปิดตานะครับ”

พอเสียงอธิบายจบ อุปกรณ์ต่างๆถูกส่งมาให้ ไอ้แบตคู่ลูกแพร
ผมก็คู่กับใครไม่รู้ครับที่ยืนข้างๆ มันจัดให้ผมก่อน
จิ้มมาที่แรกก็จะเข้าจมูกกูเลยนะมึง มันจิ้มสะเบะสะบะไปทั่ว
ผมก็คอยหลบไม่ให้เข้าตา เข้าปาก เมื่อมันพอใจก็หยุด
แล้วเปิดตาดูผมงาน พอเห็นมันหัวเราะพอใจใหญ่ครับ
หึหึ มันยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง


ผมปล่อยให้มันหัวเราะจนพอใจ ก่อนจะเอาผ้าปิดตาตัวเองแล้วละเลงสีบนหน้ามันครับ
ผมนี่ไม่มีเล็งเลย ตรงไหนปาดได้ปาด แปะได้แปะ
รุ่นพี่ก็ตีกลองเชียร์กันใหญ่ว่ายังไม่หล่อๆ
ผมก็ใส่อีก จนคิดว่าคงสวยแล้ว พอเปิดผ้าไอ้เชี้ยหน้ามันไม่เหลือความเป็นคนเลยครับ
แต่โทษผมไม่ได้นะทำผมก่อนเองหึหึ

หลังจากนั้นก็เป็นเกมส์เอาลุกโป่งใส่น้ำแล้วมาผูกที่ขา
ก่อนไล่เหยียบของเพื่อนให้แตกครับ นี้นี่ก็ผสมสีอีก
เลอะกันไปหมดแล้วครับนี่แค่ซุ้มแรกเองนะถ้าซุ้มอื่นจะขนาดไหน

ผมล่ะกลัวใจที่สุดคือซุ้มภาคไฟของไอ้พี่ชินครับ



    ---To be Con.---

ขอขอบคุณผู้สนับสนุนคอมเม้นท์ และบวกเป็ดทุกท่านเหมือนเช่นเคยค่ะ
ไม่มีข้อแก้ตัวในการห่างหาย นอกจากกำลังทยอยเร่งปิดเรื่องค่ะ
ต้องขออภัยในการปล่อยให้คอยนานจร้า   :hao5: :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8893
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
เก๊าให้อภัยนะเตง :)

ออฟไลน์ Monkey D

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 698
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-0
เบื่อจริงจริ๊งงงง
พวกคนแผนสูงเนี้ย
ฮ่าๆๆๆๆ  :laugh:

น้องวีสู้ๆ :a9:

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2538
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14

ออฟไลน์ Maytbb

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1763
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
สู้ๆนะคนแต่ง   :a9:

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1874
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
แผนสูงจริงๆ

ออฟไลน์ nada_dadida

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 60
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เย่! น้องวีมาแล้วววววว ดีใจๆๆๆๆ  แต่ตอนนี้ทำให้รู้ว่าพี่ชินนซกมกกไปนะ!!!!!
ขอบคุณที่มาต่อให้ค่ะ  :กอด1:

ออฟไลน์ tityjiu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
โดนหนักแน่ๆๆๆนู๋วี :mew1: :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ My_yunho

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1683
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-5
โดนหนักแน่ๆ 555

Queen1001

  • บุคคลทั่วไป
แง ทำไมเสียใจ พระเอกไม่ใช่พี่ตินณ์ ;---;
พระเอกคือพี่ชินสินะ..... หึงออกลายยย :hao7:

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1937
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
สนุกมากจ้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ bobie

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-7
ฐานต่อไปมันแน่ๆวีเอ้ยยย
พี่ชินคงจัดให้หนักแน่เลย 55555

ออฟไลน์ maminmeaw

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
วีเอ๋ย ....จะรอดมั้ยเนี้ย โดนอ่วมแน่ๆเลยน้อง
อยากอ่านส่วนพี่ชินบ้างคะ ...ว่าจะใจดีเหมือนที่พี่โยพูดรึเปล่าจ้า
เป็นกำลังใจให้คนแต่งนะคะ สู้ๆ ^__^¥

ออฟไลน์ iammz

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +292/-6
พี่ชินกับวีมาแร้วว คิดถึงจุง~

ออฟไลน์ ตัวเล็ก

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 67
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
น้องวีทำงานหนักจริงจริ๊ง
พี่ชินมีจุดประสงค์อะไรป่ะเนี่ย

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1740
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
สู้ๆพี่วีเดี๋ยวมันจะเสียใจที่มันทำกับเราแบบนี้ทนหน่อยแล้วตอนมันเป็นผัวเรา
เราค่อยคืนอีก 10 เท่าก็ยังไม่สายน่ะ

ออฟไลน์ gookgik

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1966
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +341/-6
สงสัยพี่ชินจะอยากได้วีเป็นแม่บ้านแม่เรือน เลยหัดให้วีรู้ว่าการเป็นแม่บ้านต้องทำยังไง

รอภาคไฟฟ้า ว่าพี่ชินจะแกล้งน้องๆ ยังไงโดยเฉพาะวี  อ่วมแน่

ออฟไลน์ cinpetals

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 452
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
5555555
รอลุ้นตอนหน้า
ส่าซุ้มพี่ชินจะให้ทำอะไร  :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1703
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
วีระวังโดนแกล้งน่ะ 5555555+ :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ เคียงใจ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-4
   

   ถ้าให้รักก็อย่าร้าย  7



“มาเลยๆ พวกเราดาวเด่นน้องใหม่ไฟแรงมาเว้ย”
เสียงพี่ผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนเรียกเพื่อนๆให้ลุกจากเก้าอี้
ขึ้นมาตอนรับพวกผมที่เพิ่งเดินเรียงแถวกันมาถึงซุ้มครับ
ซุ้มนี้เป็นซุ้มของภาคเครื่องกลครับ


 ใช่แล้วมันคือซุ้มของสุดที่รักของผมเอง แค่ผมรักพี่เขานะครับ
แต่พี่เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมรัก ฮ่าๆๆแบบว่าหมาเห่าเครื่องบินเลยผม


“ไหนวะ คนไหน”
เสียงผู้ชายดังขึ้นก่อนผมจะเห็นว่าเป็นพี่โฟมครับ พี่ว๊ากปี 3 คนหนึ่งนั่นเอง
ความเกรียน และความกวนตีนของพี่แกอย่าได้ให้ใครไปสะดุดต่อมอะไรแกนะครับ
แกจัดชุดใหญ่ให้ได้อายกันมานักแล้ว ไม่สนด้วยว่าจะเป็นหญิงหรือชาย



“นี่ไงน้องวีดาวเด่น น้องแบตสุดหล่อ แถมยังมีดาวคณะปีนี้น้องลูกแพรมากันครบเซ็ตนะจ๊ะ”
พี่ผู้หญิงผมยาวยังคงพูดต่อไปให้ผมได้เสียวสันหลังครับ
แค่ที่ผ่านมา สามสี่ซุ้มผมก็เลอะจนไม่เหลือสภาพ
แถมด้วยเสื้อผ้าที่เปียกเข้าไปจนถึงไข่ชั้นในนี่อีกครับ
ไม่รู้ไปตักน้ำจากคลองข้างๆคณะมาหรือป่าวผมเริ่มคันตามลำตัวแล้วสิครับ



“ว๊าวๆๆ กูจะจัดอะไรต้อนรับดีหน้า” พี่โฟมพูดพร้อมทำหน้าให้ผมขนลุกเลยครับ

 
“ไหนมีอะไรวะ” เสียงนิ่งๆดังขึ้นผมมองไปเป็นพี่คิมครับ
ตายแน่ผมแต่ละคนถ้าเคยลงเชียร์ก็จะรู้วีรกรรมที่ผมได้ก่อไว้ แน่นอน
แต่ผมมองหาแล้วไม่เห็นพี่ตินณ์ครับ
เห็นแต่รุ่นพี่ปีสี่ แล้วก็ปีสองบางคนที่เคยลงห้องเชียร์


“น้องวีครับ ได้ข่าวว่าออกไปเต้นบ่อยๆ
แบบนี้ก็คงชำนาญแล้วสิ ไหนลองเต้นให้พี่ดูซักเพลงสิครับ”
เอาแล้วไงพี่โฟมเปิดประเดินก่อนเพื่อนเลยครับ



“เอ่อ เพลงอะไรครับ” ผมถามพี่โฟมกลับเสียงไม่ดังเท่าไหร่

“เพลงอะไรดีวะ อยากดูน้องมันเต้นเพลงอะไร” 
พี่โฟมหันไปถามเพื่อน และรุ่นพี่รุ่นน้องตัวเองในซุ้มครับ

“เพลงฮวก กล้วยแขก ไก่ย่าง ว่าว  คัน”
เสียงบอกชื่อเพลงดังแข่งกันระงมเลยครับ
แต่ละเพลงไม่เห็นใจคนเต้นอย่างผมเลยครับแหม่


“งั้นเอาเพลงคัน เบาๆไปก่อนแล้วกัน เอากลองจัด”
สิ้นเสียงพี่โฟมเสียงกลองก็ดังให้จังหวะ คนในซุ้มก็เริ่มต้องครับ


“ คัน.................คัน คันตรงนี้ๆๆ พี่ช่วยหนูที หนูทนไม่ไหว
คันในร่มผ้า คันขา คันไหล่ (ซ้ำ)
คันเข้าไปข้าใน..........อู้ว.........ทั้งเสียว ทั้งคัน”

 เสียงเพลงดังขึ้นเพลงที่ผมต้องเริ่มเต้น
บอกได้เลยครับวันนี้ผมเอวเคล็ดแน่นอนเพราะทุกเพลงแม่งเด้งจนกางเกงจะทะลุแล้วครับ
ผมเต้นเสร็จมีร้องซ้ำแปลว่าต้องเต้นต่อ ผมก็เต้น


“อ่าว ยืนดูเพื่อนเฉยๆได้ไง เอาเปรียบเพื่อนเหรอ ช่วยกันเต้นสิ 
หลานรหัสพี่ของ 4 ชุดเลยนะ” สิ้นเสียงพี่คิมเท่านั้นครับ
เพื่อนๆก็มายืนเรียงแถวช่วยผมเต้นก่อนที่ลูกแพรจะโดนหนักกว่าเพื่อนเพราะเป็นหลานรหัสพี่คิม



“เอาหล่ะ เต้นกันพอหอมปากหอมคอ มาเข้าเกมส์ที่จะให้ทำในซุ้มนี้คือ เลี้ยงลูก”
พี่ผู้หญิงคนหนึ่งเป็นคนอธิบายเกมส์ครับ เกมส์ก็ไม่ยากเท่าไหร่
คือให้เอาเชื่อกที่ผูกมะเขือยาวไว้แล้วมาผูกที่เอวของเราให้มันห้อยลงข้างล่างในระดับเข่า
ก่อนที่จะเอาไปเขี่ยลูกมะนาวที่พื้นให้เข้าเส้นชัย เป็นการเลี้ยงลูกมานาวให้เข้าเส้น


ความสนุกของเกมส์นี้เหรอครับ คนเล่นไม่สนุกหรอกครับ
ก็เพราะว่าผมต้องย่อตัวลงไปให้มะเขือของตัวเองตีให้โดนมะนาวลูกเล็กๆ
ย่อแล้วย่ออีก มือสองข้างก็ต้องไขว้หลังไว้ห้ามเอามาช่วย สุดท้ายก็ต้องเด้งเอวช่วยอยู่ดี
คนที่เชียร์นี่ก็ขำกันขี้แตกขี้แตนสิครับก็ท่าแต่ละคร ทุเรศได้อีก 

เวลาแข่งๆที่ละ 4 คนครับชาย 2 หญิง 2 ใครเข้าคนแรกก็รอด
คนที่สองเต้นหนึ่งเพลง คนที่สามเต้นสองเพลง
คนสุดท้ายโดนเต้น 3 เพลงรวดครับ บอกเลยโครตซวย
และไอ้คนนั้นก็ไม่พ้นผมสิครับ ความซวยผมตกอยู่ที่ผมเสมอ



“วีมานี่ก่อน” พอผมทำกิจกรรมที่ซุ้มเครื่องกลเสร็จกำลังจะออกจากซุ้มนี้
อยู่ๆก็ได้ยินเสียงให้เดินไปหา พอมองไปเป็นพี่ตินณ์ ยืนอยู่กับเพื่อนครับ
ชื่อพี่อาร์มกับพี่นัท ผมก็ยิ้มให้ก่อนเดินเข้าไปหา

“ครับพี่ตินณ์ มีอะไรเหรอ” ผมถามยิ้มๆ

“ไม่มีอะไร พอดีเห็นหน้าลบแล้ว เลยอยากเติมให้”



“เติมอะไรครับ” ผมถามพี่ตินณ์งงๆ
ก่อนสายตาจะมองตามแกไปเห็นสิ่งที่อยู่ในมือพี่นัทครับ
มันเป็นแป้งผสมสีดำ ผมเลื่อนสายตาขึ้นมองหน้าพี่นัท
เท่านั้นแหละครับ เคยเห็นผู้ร้ายในคราบนักบุญไหมครับ
หน้าพี่นัทฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มสดใสและจริงใจส่งให้สุดๆ
ก่อนที่มือแกจะจ้วงลงไปในขันที่ผสมแป้งแล้วยกขึ้นมาละเล้งหน้าผม
พี่ตินณ์ก็เอากับเขาด้วยครับ




“มึงว่าหล่อยังวะ”พี่นัทหันไปถามพี่อาร์มครับ

“กูว่ายังน้อยไปหว่ะ” พี่อาร์มตอบหน้านิ่งๆ

“งั้นกูเติมเอง” พี่ตินณ์คว้าขันที่ผสมแป้งมาถือแล้วละเลงหน้าผม
จนไม่เหลือพื้นที่ให้ชั้นหนังกำพร้าได้หายใจเลยครับ
ตอนนี้คือเหลือแต่ตาที่เป็นสีขาว
คือถ้าเป็นซุ้มอื่นแป้งจะเป็นสีขาวหรือสีสดใส แต่ซุ้มนี้สีดำเป็นขี้ควายเลยครับ
ผมว่าถ้าล้างออกนี่หน้าผมคงใสกิ๊กเหมือนทำสปาพอกโคลนแน่ๆ



“เสร็จแล้ว อ่ะแถมให้โชคดีไอ้น้อง”
พี่ตินณ์ว่าก่อนยิ้มให้ผมแล้วดึงที่คาดผมที่อยู่บนหัวแกมาใส่ให้ผมครับ
แล้วแกก็เดินไปล้างมือผมได้แต่มองอึ้งๆว่าที่อยู่บนหัวตัวเองเป็นของพี่ตินณ์ๆ   
ผมพี่แกยาวมาปิดตาแกเลยมีที่คาดผมสีดำอันเล็กๆอยู่บนหัว
แต่ตอนนี้มันมาอยู่ที่ผมแล้วครับ ผมก็ได้แต่เดินยิ้มไปตลอดทาง


“เฮ้ย! ไอ้วีหน้ามึงไปทำอะไรมา”
เสียงไอ้แบตทักผมเมื่อผมเดินตามมาจนทันกลุ่มของตัวเองที่ออกเดินมาก่อน

“พอกหน้าเพื่อหน้าที่ขาวใส ดั่งตูดเด็ก” ผมตอบไอ้แบตครับ

“ไอ้เชี้ยวี มึงอย่ากวนตีนเอาเรื่องจริงดิ เมื่อกี้ยังไม่มีเลย”

“หึหึ พี่ตินณ์แม่งละเลงหน้ากูดิ บอกมันจางเลยเติมให้ มึงเอาไหมพี่เขาเติมฟรีไม่คิดเงิน”
ผมถามไอ้แบตอย่างเผื่อแผ่ครับ อยากให้ได้เหมือนๆกันจะได้ไม่มาอิจฉาภายหลัง

“ไม่ต้องกูพอใจในสิ่งที่มี” ไอ้แบตว่าพร้อมรีบสั่นหัวเลยครับ

“ดูท่าพี่เขาเอ็นดูมึงมากเนอะให้มาซะเยอะเลย แทบไม่มีรูจมูกให้หายใจ”

“เออดิ รักมากแบบนี้กูก็มีสิทธิ์ใช่ป่ะ” ผมถามไอ้แบตพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้าเลยครับ


“เออมี แต่มีสิทธิ์อกหักน่ะมึงเข้าใจไหม เต็มหน้าขนาดนี้
ถ้าเข้ารักเขาไม่ทำมึงหรอก ฟาย!! ใช้สมองคิดบ้างอย่างใช้แต่ขี้เลื่อยอย่างเดียว” 
นอกจากมันจะทำลายความหวังแล้วมันยังด่าผมด้วยครับ เลวไหมเพื่อนแบบนี้
แต่จะเลิกคบก็ไม่ทันแล้วครับ ก็ผมดันโง่เป็นเพื่อนมันไปแล้ว



“เออกูโง่ ถ้าไม่โง่คงไม่เป็นเพื่อนมึงหรอก”
ผมว่าก่อนเดินหนีมันเลยครับ มันก็ด่าตามหลังมาแต่ผมไม่สนใจซะอย่าง



“ว๊าย!!”

“อะไรแพร อย่าบอกนะว่าตกใจหน้าหล่อๆของวี”
ผมถามลูกแพรที่หันมาเห็นผมเดินอยู่ข้างหลังแล้วตกใจร้อง
ก่อนเพื่อนคนอื่นจะหันมาดูเป็นตาเดียว ผมไม่ใช่ของแปลกนะครับ
จะมองกันทำไมนักหนาวะ หรือว่าผมหล่อ
แอบเขินเหมือนกัน ถ้าหน้าแดงคงไม่มีใครรู้นะ


“ไม่ตกใจเลยจ๊ะ ไม่ตกใจ” แพรโกหกได้ไม่เนียนมากๆครับ

“หน้าวีมันหน้าตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ” ผมถามพร้อมทำเสียงเศร้าเลยครับ


“ก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่มันหน้าตกใจมากอ่ะ
ถ้ามืดแล้วอย่าไปทำแบบนี้ที่ไหนนะเขาจะนึกว่าผี”
ลูกแพรว่ายิ้มๆก่อนหันไปหัวเราะกับเพื่อนผู้หญิงที่เดินด้วยกันครับ 
ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรไม่โกรธเพราะคนที่ทาให้เป็นพี่ตินณ์
ก็แบบนี้แหละครับยามรักน้ำต้มผักยังว่าหวาน ให้ทานขี้ก็ยังยิ้ม หึหึ



   “เราเหลือด่านเดียวแล้วใช่ป่ะ”ผมถามลูกแพรครับ

   “ใช่เหลือแค่ภาคไฟฐานเดียวก็จะได้กลับแล้ว”
ลูกแพรหันมาตอบผมพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้าเลยครับ
แต่ก็ดีเหลือแค่ที่เดียวผมจะได้รีบกลับไปทำงานห้องไอ้พี่ชินแล้วกลับห้องตัวเองไม่ต้องค้าง


   “ฮิ้ว เอาต้องรับน้องๆกันหน่อย” เสียงเป่าปาก เสียงแซว
เสียงโห่ร้องแสดงการต้อนรับเหยื่ออย่างพวกผมดังมาแต่ไกลเลยครับ

   “แล้วตั้งแถวหน้ากระดานเลยค่ะ”
พี่คนหนึ่งในซุ้มออกมาต้อนรับพวกผมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษครับ

   “ซุ้มนี้เป็นซุ้มภาคไฟฟ้านะคะ พี่ทุกคนยินดีตอนรับน้องเข้าสู่รั่วมหาวิทยาลัยแห่งนี้
ยังไงขอให้น้องคนแรกแนะนำตัวเองหน่อยค่ะ ขอท่าพรีเซนต์ชื่อด้วย แล้วไล่มาเรื่อยๆ”
พี่แกทักทายเสร็จสั่งแนะนำตัวเลยครับพวกผมก็เริ่มแนะนำ
อันนี้ไม่ยากเท่าไหร่เพราะทุกๆซุ้มก็จะสั่งเหมือนกัน



   “ หลังจากแนะนำตัวเองแล้วพี่ก็จะอธิบายเกมส์ของซุ้มนี้ให้ฟังนะค่ะ 
เกมส์จะแบ่งเป็น 3 เกมส์ย่อยที่ต้องทำให้ผ่านทุกเกมส์ ถึงจะได้ลายเซ็นของซุ้มนี้
เริ่มจากเกมส์แรกคือให้น้องๆทุกคนขึ้นไปยืนบนหนังสือพิมพ์แผ่นนี้ให้ได้ทั้งหมด”
สิ้นเสียงพี่แก พวกผมก็เริ่มหันหน้ามามองกันเลยครับ
หนังสือพิมพี่ถูกตัดจนเหลือประมาณกระดาษ A4 สองแผ่นต่อกัน
แล้วให้คนเป็นสิบขึ้นไปยืนให้หมดเนี๊ยะนะ บ้าไปแล้ว



   “แผ่นนี้จริงเหรอครับ” ผมถามเพื่อความแน่ใจ

“จริงค่ะ เมื่อยืนได้แล้วพี่จะจำเวลา 2 นาที ถ้าไม่ล้มถือว่าผ่านค่ะ”
พี่แกตอบเสร็จแล้วมียิ้มเยอะสะใจด้วยครับ
การได้แกล้งเด็กปีหนึ่งมันคงสนุกมาใช่ไหม
ผมจะทำความรู้สึกนี้ไว้แล้วน้องรุ่นต่อไปเตรียมตัวได้เลย หึหึ


พวกผมก็เริ่มปรึกษากันว่าจะทำยังไง
จะได้ข้อสรุปว่าให้ผู้ชายยืนเป็นฐานแล้วเอามือประสานกันให้ผู้หญิงขึ้นไปยืนอีกที
แล้วคนที่เหลือก็พยายามเกาะหลังไว้ แค่นึกภาพตามผมก็จะแย่แล้วครับ
เมื่อพร้อมก็บอกพี่แก พี่แกก็ให้ขึ้นไปยืนแล้วเริ่มจับเวลาครับ 
บอกได้เลยว่าผมอยู่ข้างล่างโครตหนักทั้งหลังทั้งมือ
เกร็งจนหน้าเขียวแม่งก็ไม่สองนาทีซะที 
เวลาเหมือนเดินช้า หนึ่งนาทีเหมือนหนึ่งชาติเลยครับ
พอพี่แกบอกผ่านเท่านั้นครับ
ก้อนที่เกาะกันอยู่อย่างเหนียวแน่นก็พังทลายแยกตัวออกจากกัน
เหมือนแมลงวันตอมขี้ที่ใครเอาไม้ไปแย่แล้วฝูงแมลงวันแตกเลยครับ





“เกมส์แรกผ่านไปด้วยความสามัคคีกันมากค่ะน้องๆ
เกมส์ต่อไปจะเป็นรุ่นพี่ปี 3 มาอธิบายให้ฟังนะคะ” พอแกพูดจบเท่านั้นครับ
พี่ผู้ชายหน้าเข้มคนหนึ่งก็ลุกขึ้นจากโต๊ะที่ผมเห็นไอ้พี่ชินกับพี่โยนั่งอยู่ด้วย


“เกมส์ที่สองนี้ง่ายๆครับ อาศัยความสามัคคีเช่นเดิม กลุ่มนี้มี 10 คนพอดี
เอาเป็นว่าพี่จะให้แบ่งเป็น 2 แถวๆละเท่าๆกัน
โดยจะเป็นการส่งต่อคำคนหน้าสุดจะรับคำจากรุ่นพี่แล้วแสดงท่าทางให้เพื่อนคนแรกดู
แล้วเพื่อนคนแรกส่งต่อให้เพื่อนคนถัดไปจนถึงคนสุดท้ายเป็นคนตอบ
ตอบผิดโดนลงโทษ ตอบช้ากว่าอีกทีมโดนลงโทษเช่นกัน
เราจะนับไว้ก่อนว่าผิดกี่ครั้ง แพ้กี่ครั้งแล้วนับเป็นรอบให้เต้นนะครับ เข้าใจไหมครับ”
พี่แกอธิบายยาวเลยครับ จริงๆมันคือเกมส์ใบ้คำนั้นแหละครับ


“เข้าใจค่ะ /เข้าใจครับ” เสียงพวกผมตอบรับออกมาพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

“งั้นแบ่งเลยครับ”  ผมอยู่กลุ่มเดียวกับไอ้แบตแล้วก็ลูกแพรครับ 
ไอ้แบตเป็นคนใบ้คนแรก ผมเป็นคนรับคำ
ไอ้แบตทำท่าเหมือนนกแล้วก็เอามือต่อกันเป็นสามเหลี่ยมก่อนท่ากากบาท
แล้วอะไรซักอย่างกลมๆแล้วทำท่าลาดตัว
ตอนแรกผมก็ไม่เข้าใจครับ แต่มันคงเห็นสายตาผม
มันเลยชี้ไปที่เป้ากางเกงตัวเองแล้วทำท่าโบกมือ เท่านั้นผมรู้เลยครับ
 ผมหันหลังกลับมาส่งท่า นกเขาไม่ขันให้แพรต่อ แพรก็เหมือนงงแล้วส่งต่อ
จนถึงคนสุดท้าย แม่งตอบนกกระจอกไม่กินน้ำครับผมโครตฮา
ความหมายใกล้เคียงนะแต่พี่หน้าหนวดแม่งโหดไม่ยอมให้ครับ
สรุปแล้วผิดทั้งสองแถว



ต่อมาผมเป็นคนใบ้ แพรเป็นคนรับไอ้แบตไปต่อท้ายเป็นคนทายครับ 
แล้วคำที่ผมได้คือ ผีหิ้วหัว ผมก็จัดการดึงหัวตัวเอง
โดยจับผมกำเต็มมือแล้วทำท่าดึงแล้วชี้ที่หน้าตัวเองที่กำลังดำได้ที่
ก่อนทำท่าเดินหิ้วของไปหา แพรยิ้มเลยครับคำนี้ไม่ยากเท่าไหร่
แพรก็หันไปใบ้โดยชี้มาที่หน้าผม ที่นี้ทุกคนก็ชี้ตามสุดท้ายไอ้แบตทายถูกครับ
ผมควรดีใจไหมว่าตัวเองหน้าเหมือนผีเนี๊ยะชักเริ่มสงสัย 



ต่อไปเป็นแพรใบ้บางครับผมเป็นคนตอบแล้วผมก็ตอบผิด
จากนั้นก็ผิดบ้างช้าบ้างสลับกันไป สุดท้ายนับแล้วผมต้องเต้น 4 เพลงครับ


เริ่มจากเพลงตุ่ม เมื่อกลองพร้อมเพลงพร้อมพวกผมก็เริ่มเต้นทันที

ตุ่มใส่น้ำ......ใส่น้ำให้เต็มตุ่ม (2 รอบ) แล้วเราจะชื้นใจ ๆ
ตุ่มตะลุ่มตุ่มโป๊ะ โป๊ะปะโล๊ะโป๊ะตุ่ม วี๊ดตุ่มว๊ายตุ่มๆ
เด้งซ้าย เด้งขวา เด้งหน้า เด้งหลัง เด้งพร้อมๆกัน เด้งๆๆๆๆ เด้งๆๆๆๆ


พอเพลงตุ่มจบกลองขึ้นเพลงใหม่ต่อเลยครับ ผมก็ต้องรีบปรับท่าตามเพลงแทบไม่ทัน
เพลงต่อไปแกจัดเพลงอารมณ์เสียวให้ครับ ไม่รู้เป็นไงผ่านซุ้มไหมจัดเพลงนี้ตลอด


อารมณ์เสียว ๆ ๆ อารมณ์เสียว ๆ ๆ สุดสยิว มันสุดสยิว ผู้ชายอะไร
นั่งรถมาตั้งไกล หัวใจมันเริ่มเปลี่ยว เห็นเธอมาคนเดียว ฉันนึกเสียวสุดไส้
อยากเดินเข้าไปทัก เธอรักฉันบ้างไหม เธอตอบมาทันใด
ฉันนี่ไง ลูกผู้ชายตัวจริง กระทิงแดง อู้ว...........เสียว
อารมณ์เสียว ๆ ๆ อารมณ์เสียว ๆ ๆ สุดสยิว มันสุดสยิว ผู้ชายอะไร โอ้วๆ


แสน..ปวดแขน อยากมีแฟนจนตัวสั่นๆ จะทำยังไงดีๆ ช่วยบอกฉันทีๆ ตรงไหนๆ ตรงนี้ๆ
แสน..ปวดขา อยากเตะหมาตัวสั่นๆ จะทำยังไงดีๆ ช่วยบอกฉันทีๆ ตัวไหนๆ ตัวนี้ๆ
แสน..ปวดหัว อยากมีผัวจนตัวสั่นๆ จะทำยังไงดีๆ ช่วยบอกฉันทีๆ คนไหนๆ คนนี้ๆ



ฉันเสียวตรงนี้ ตรงนั้น(ซ้ำ) ฉันเสียวตรงนั้น ฉันเสียวตรงนี้
พวกเธอมาทำอะไรกัน (ซ้ำ) หรือจะมาทำให้ฉันนั้นเสียว
(เสียวๆๆ) ๆโคตรเสียว โคตรเสียว


เพลงอารมณ์เสียวจบต่อด้วยเพลง แสน และก็เพลงเสียวครับ
คืออยากจะบอกพวกพี่ๆว่าผมเต้นจนเสียวสันหลังไปหมดแล้วครับ
ปั้นเด้าเคล็ดกันเลยทีเดียวรัวขนาดนี้
คือแต่ละเพลงก็เหมาะกับความหื่นของภาคนี้ดีครับผมไม่แปลกใจเลย
จริงๆมันมีเพลงธรรมดาเบาๆอีกเยอะแต่พี่แกคัดแต่ละเพลงมาให้พวกผมนี่เด็ดๆทั้งนั้นครับ



แล้วอีกทีมก็โดนเหมือนกันครับ อีกทีมเจอไป 5 เพลง มีเพลง
อารมณ์เสียวเหมือนกัน แล้วก็ว่าว กล้วยแขก นมไฮโซ มะหมี่ขูดมะพร้าวครับ


“เกมส์ที่สองเสร็จแล้วต่อไปจะเป็นเกมส์ของพี่ปี 4 เป็นเกมส์สุดท้ายนะคะ”
พี่ผู้หญิงคนเดิมออกมาบอกก่อนจะเปลี่ยนให้พี่ผู้หญิงสวยๆที่ดูจะเป็นพี่ปี 4 ลุกขึ้นจากโต๊ะครับ


“สวัสดีน้องๆทุกคนนะคะ เกมส์นี้อาศัยความเชื่อใจเท่านั้นค่ะ
โดยพี่จะแจกผ้าสีดำให้น้องคนละผืน
โดยจะมีรุ่นพี่ไปปิดให้แล้วจากนั้นน้องก็จะถูกพาไปยังเขาวงกต
โดยให้จับเพื่อนด้านหน้าตัวเองไว้เขาพาไปไหนก็ต้องไปเพราะเขาเป็นหัวหน้าทีม
ถ้าน้องสามารถออกจากเขาวงกตภายในเวลาที่กำหนดได้ถือว่าผ่านค่ะ
ถ้าไม่ผ่านก็เต้นเหมือนเดิมเพื่อเป็นการคลายเครียดให้พวกพี่นะจ๊ะ”
พี่แกพูดเสร็จส่งยิ้มหวานมาให้ผมด้วยครับ 
แล้วผมก็เห็นพี่โย พี่ชินเดินถือผ้าสีดำในมือตรงมาที่พวกมผมครับ


“ไอ้วีมึงเป็นคนนำ” เสียงไอ้แบตที่อยู่ใกล้ๆกระซิบครับ

“ทำไมต้องเป็นกูวะ” ผมถามกลับทันที

“ก็ไม่มีคนนำแล้วมึงยืนคนแรก มึงนำ”
พอมันพูดจบผมก็มองไปข้างหน้าจะเห็นเป็นสถานที่ที่ถูกกั้นด้วยผ้าสีดำทั้งหมด
เป็นสีเหลี่ยมกว้างพอสมควร ตอนแรกผมก็สงสัยว่าเอาไว้ทำอะไรตอนนี้ไม่สงสัยแล้วครับ


“กูปิดให้” ผมแบมือไปขอผ้าแต่พี่ชินบอกจะปิดให้เองเลยครับ

“แน่นไป” ผมบอกเมื่อรู้สึกว่าผ้ามันรัดแน่นมากไป

“พอยัง”

“ครับ” พี่ชินถามพร้อมคลายผ้าออกนิดนึง

“หึหึ ใครทาหน้าให้วะ ดูดีกว่าปกติเยอะเลย
ยิ่งปิดตาแม่งไม่เหลือความเป็นคนเลยซักนิด”
พี่ชินผูกตาให้ผมเสร็จก็เดินไปผูกคนอื่นต่อครับ

“ใครนำทางยกมือขึ้น” เสียงพี่ปี 4 คนเดิมถามผมก็ต้องยกมือสิครับ

“โยพาน้องเข้าไปได้เลย” ผมได้ยินเสียงพี่แกสั่งพี่โยครับ
แล้วก็รู้สึกเหมือนมีคนมาจับแขนผม

“เดินตามพี่นะวี” เสียงพี่โยครับผมจำได้

“ครับ” ผมตอบรับพร้อมเดินตามแรงจูงของแกไปเรื่อยๆ

“ตอนนี้เข้ามาแล้วนะ พี่จะปล่อยแล้วดูแลตัวเองนะ”
พี่โยพาผมมาหยุดแล้วก็ปล่อยแขนผมเลยครับ มืดขนาดนี้จะไปต่อได้ไงวะ

“ครับ” แล้วผมก็ตอบรับแกไปอย่างนั้นก่อนที่จะเริ่มเอามือคลำทาง
เหมือนคนตาบอดว่ามีอะไรอยู่ข้างหน้าหรือป่าว เสื้อก็ถูกไอ้แบตดึงจากด้วยหลังครับ
 ผมเริ่มเดินไปเรื่อยๆ จนเริ่มเหยียบอะไรซักอย่างมันนุ่มๆ บอกไม่ได้ครับว่าเป็นอะไร


“หมอบกิ่งไม้” อยู่ๆก็มีเสียงหนึ่งบอกให้ผมหมอบ ผมก็รีบหมอบเลยครับ

“กิ่งไม่ระวัง” ผมบอกคนถัดไปแล้วก็บอกกันเป็นทอดๆ
ไม่รู้ว่ามีจริงหรือป่าวแต่หมอบไว้ก่อนดีที่สุด
แล้วผมก็เดินไปจนรู้สึกว่าเหยียบพวกใบไม้แห้งหรือไปมะพร้าว
เพราะมันรู้สึกสากๆเท้า มือผมก็คลำทางจนไปเจอข้างฝา
ผมก็บอกคนข้างหลังว่าข้างฝาให้จับไปเลื่อยๆ


“กรี๊ดดดดด.......” อยู่ๆผู้หญิงข้างหลังผมก็ร้องขึ้นมาเสียงดังเลยครับ

“เป็นอะไร” ผมตะโกนถาม

“อะไรไม่รู้วิ่งชนขาเรา” เสียงตอบกลับมาครับ

“ไม่มีอะไรเกาะไว้แน่นๆ” ผมบอกกลับก่อนเริ่มเดินต่อ

“ไอ้วีมึงว่าใกล้ถึงยัง” ไอ้แบตถามผมครับ

“คงใกล้แล้วหว่ะเดินมานานแล้ว ตอนกูดูข้างนอกมันไม่ไกลเท่าไหร่นะ” ผมตอบมันกลับ

“เออ หวังว่ามึงคงไม่พาหลงนะ” ไอ้แบตแม่งดูถูก

“ไม่เว้ยคนอย่างกูไม่มีหลง” ผมโม้เลยครับ

“หึหึ” เสียงไอ้แบตหัวเราะใส่ผมสองหึครับ
กวนได้อีกผมก็เลิกสนใจมันแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ
แล้วอยู่ๆมือผมก็เหมือนคลำไปเจอตัวอะไรซักอย่างมันเกาะอยู่กำแพงครับ


ผมคลำดูว่ามันคืออะไรให้แน่ใจ
แล้วไอ้ตัวนิ่มๆหางยาวผิวขรุขระหน่อยๆมันดิ้นครับ ชัดเลย


   “อ๊ากกกกกกกกกก................”
ผมร้องเสียงดังก่อนก้าวสะดุดอะไรซักอย่างล้มครับ
ไอ้แบตที่จับผมอยู่ก็ล้มตามกัน ทันทีที่รู้สึกว่าตัวเองล้ม
ผมไม่เจ็บเท่าไหร่แต่มีมือใครมารับผมไว้

แล้วปากผมก็ไปสัมผัสกับอะไรซักอย่างที่นุ่มๆอุ่นๆไม่นานผมก็โดนผลักออก
ผมกำลังงงว่าตัวเองล้มใส่ใครก็ผมยืนหน้าสุดแล้วไอ้แบตก็อย่างข้างหลัง
แล้วความรู้สึกเมื่อซักครู่คืออะไร อาการใจเต้นแรงนี่มาจากไหน


   “ไอ้วีมึงเป็นอะไร โอเคไหม” เสียงไอ้แบตถามผมดังมาจากข้างหลังครับ

   “ไม่เป็นไร” ผมตอบมันแบบยังเบลอๆครับ

   “แล้วมึงร้องทำไม”

   “กูว่ากูจับโดนตุ๊กแกหว่ะ” ผมบอกมันเสียงสั่นเลยครับเมื่อนึกได้ว่าตัวเองจับโดนอะไรเข้า

   “ไอ้เชี้ย ร้องซะตกใจแถมพาล้มทั้งขบวนเลยนะมึง” เสียงมันว่าผมครับ

   “กูขอโทษ อ่ะจับใหม่ๆ” ผมบอกมันพร้อมควานมือไปเจอมือมัน
แล้วดึงมาจับชายเสื้อด้านหลังผมอีกครั้งครับ

   “เออนำดีๆหล่ะ”  จากนั้นผมก็บอกให้สำรวจว่าพร้อมไหมจะเดินกันต่อ
 ทุกคนตอบว่าพร้อมเลยเริ่มเดินอีกครั้งครับ เดินไปก็มีเสียงบอกให้หมอบ
ให้คลานเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไปเรื่อยครับจนสุดท้ายผมก็ออกมาได้สำเร็จ

 เสียงที่ผมได้ยินก็จะเป็นเสียงที่เปลี่ยนกันไปเรื่อยๆ
ผมเลยไม่รู้ว่าเป็นเสียงใครบ้างครับ
พอออกมาได้ปรากฎว่าเลยเวลาโดนทำโทษให้เต้นไปตามระเบียบ
ก่อนจะได้ลายเซ็นภาคไฟฟ้ามาครองสมใจ

ตอนโดนทำโทษให้เต้นผมรู้สึกว่าพี่ที่ซุ้มมองผมแปลกๆ
บางคนก็เหมือนกั้นยิ้ม ผมว่าต้องมีคนเห็นแน่ๆ
ว่าผมล้มทับใครแต่ผมก็ไม่กล้าถามเพราะอายครับ



ผมรู้สึกว่าคนที่ผมล้มทับหน้าจะเป็นผู้ชาย
เพราะแรงตอนที่ผลักผมออกมาแรงมาก
ผู้หญิงคงไม่มีแรงเยอะเท่านี้
แถมหน้าอกก็แบนราบแข็งโป๊กเป็นไม่กระดานเลยครับ
ไม่มีส่วนเว้าส่วนโค้งใดๆ
และที่ผมอยากรู้คือเหมือนปากผมไปชนกับปากใครนี่สิครับ
มองพี่ชินกับพี่โยก็ทำเหมือนปกติไม่มีพิรุธซักคน
แล้วหมาตัวไหนเอาจูบแรกผมไปว่ะ แม่งอยากรู้แต่ไม่กล้าถามครับ



    “จากที่ดูสมุดกิจกรรมน้องๆทำกิจกรรมครบแล้ว
ก็ขอให้เดินทางกลับบ้านปลอดภัย อาบน้ำนอนให้สบาย
ใครที่โดนเมล็ดแมงลักไปเต็มหัวก็ไปสระผมเอานะคะ
อย่าแกะเพราะมันจะยิ่งพันกัน แล้วเจอกันวันจันทร์หน้าค่ะ”
พี่ผู้หญิงที่เดินมาตอนรับคนแรกเป็นคนมาพูดส่งท้าย
ก่อนพวกผมจะเดินแยกย้ายกันครับ


แต่ก่อนไปขอดูหน่อยเถอะว่ามันมีอะไรบ้างในเขาวงกตนั่นถึงให้หมอบให้คลานกันนัก
ผมเดินไปแอบดูตรงทางที่เดินออกมาครับปรากฏว่าไม่มีห่าอะไรเลย
นอกจากทางโล่งๆและใบมะพร้าวแห้งไม่เยอะ ดินเหลวที่เอามากองไว้ 
บอกไส้เลยว่าโครตเจ็บใจครับ ตอนพวกผมทั้งหมอบทั้งคลาน
คลำสะเบะสะบะไปทั่วรุ่นพี่คงขำกันน่าดูเลยสินะ

บทเรียนครั้งนี้ผมจะจำไว้ไม่มีทางลืมครับ

“วีเดี๋ยวแพรไปส่ง” เสียงลูกแพรเรียกผมที่กำลังเดินออกห่างไอ้เขาวงกตเชี้ยนั่นเรื่อยๆ

“แพรเอารถมาเหรอ” ผมถามกลับ

"ช่ายวันนี้แพรขับมาเอง"


“แต่รถแพรจะเลอะน่ะสิ” ผมถามอย่างเกรงใจครับ
เพราะตอนนี้ตัวผมเต็มไปด้วยเชือกฟางที่มัดผม
ที่คาดผม เมล็ดแมงลักบนหัว ชุดที่เปื้อนแป้งสีต่างๆมากมาย 
ฝุ่น และโคลนเต็มตัวไปหมดเลยครับ


“ไม่เป็นไรยังไงก็ต้องล้าง ไปแบตขึ้นรถ เดินไปอายเขาเปล่าๆ”
แพรบอกก่อนเรียกไอ้แบตขึ้นรถครับ ผมก็เลยขึ้นไปด้วย

สุดท้ายแพรก็มาส่งผมกับไอ้แบตที่หอ จากนั้นก็ขับออกไป
ผมรีบขึ้นมาอาบน้ำและนอนสลบไปเลยครับ
ความเหนื่อยทำให้ผมลืมกระทั้งเวรทำความสะอาดห้องพี่ชินวันนี้


            --- โปรดติดตามตอนต่อไป---


               ขอบคุณค่ะที่ติดตามเสมอ กดเป็ดก๊าบๆบวกคืนเรียบร้อยจ้า
               เจอกันตอนหน้าค่ะ รักคนอ่านเหมือนเดิมค่ะ ม๊วฟ :กอด1:

ออฟไลน์ My_yunho

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1683
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-5
พี่ชินใช่ไหมๆ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด