ถ้าให้รักก็อย่าร้าย ตอนที่ 30 (จบ) up 29/6/2015 p.22
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ถ้าให้รักก็อย่าร้าย ตอนที่ 30 (จบ) up 29/6/2015 p.22  (อ่าน 256176 ครั้ง)

ออฟไลน์ pachth

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-5
เป็นเรื่องแน่ๆ
เป็นเรื่องชัวร์
ไม่รอด

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4403
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
วี งานเข้าแล้ว รังสีอมหิตออกอีกแน่
กอดกับ ผญ ยังโกรธ แล้วถ้ารู้ว่าชอบพี่ตินณ์หนักกว่าเดิมแน่

ออฟไลน์ kimjuy_o

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-2
อ่าน 11 ตอนรวดเลย เหอๆ
สนุกนะ น่าลุ้นดีว่าใครจะเป็นพี่เทค
แล้วเราคิดว่าพี่ชินน่าจะเป็นพระเอกแหงมๆ ฮ่าๆ
นี่ค้างมาก เล่นบอกรักพี่ติณณ์ต่อหน้าพี่ชิน
ศพไม่สวยแน่น้องวีเอ๋ย
รอตอนต่อไปนะคะ  :z2:

ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
อู้ยยยยย o22

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
น้องวี !!!!!
ไม่กลัวพี่ชินเชือดทิ้งเรอะะะะ
เมาแล้วหลุดหมดเลยวีเอ้ยยยย

ออฟไลน์ 1bigmie1

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ระวังจะโดนจับกด นะน้องวี เอ๊ะว่าแต่ว่า ตอนนี้พี่ติณได้พรตยังอ่ะ

ออฟไลน์ PANGGii

  • ★ บังเอิญไม่มีจริง ★
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 193
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
โอ้วววว 2 ตอนรวด พี่ชินแม่งหวงงงงง
...

แต่เด็ดดวงตรงประโยคสุดท้าย พี่ชินจะทำไงล่ะที่นี้

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4359
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
วีวี่ ผู้น่าร้ากกกกกกก

ออฟไลน์ matame

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 706
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-1
งานงอก

april day

  • บุคคลทั่วไป
“แฟนๆ มีแฟน นาวีชอบพี่ตินณ์ พี่ตินณ์เป็นแฟนนาวีนะ”   :a5:
ต๊ายยยยยยยยยยแล้วน้องวี น้องพูดอะไรออกมาค่ะ
ตื่นขึ้นมารับศึกหนักกับพี่ชินแน่นอน พี่ออกจะหวงน้องขนาดนี้
ประโยคนี้ทำร้ายจิตใจพี่ชินมาก  :katai1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ เคียงใจ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-4
 
ถ้าให้รักก็อย่าร้าย ตอนที่ 12


   “โอ๊ยยยยย!” ใครเอาค้อนมาทุบหัวผมรึเปล่าวะ ปวดเหมือนหัวจะแตก ทำไมมันปวดขนาดนี้ คลำดูแผลก็ไม่มี

   “เฮ้ย! แขนใคร” กำลังปวดหัวหันมาเจอแขนพาดเอวอีก ผมรีบหันไปมองก่อนถอนหายใจเบาๆ ไอ้พี่ชินนี่เองนึกว่าเอาสาวที่ไหนมานอนด้วยตกใจเลยครับ แล้วทำไมผมต้องถอนหายใจด้วยวะไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

   เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ทำไมผมกับพี่ชินถึงได้มานอนเตียงเดียวกันอีกแล้ว ผมจำอะไรแทบไม่ได้ที่จำได้คือผมถูกพี่ชินลากออกจากงานในมอมากินเหล้า  เหมือนพี่ชินจะบอกว่าชอบลูกแพรแล้วก็หวงที่ผมกอดเผลอไปกอดเข้า จากนั้นผมก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย
   ผมขยับตัวลุกนั่ง สะบัดหัวไล่อาการมึนงง  ก่อนมองรอบตัวที่เหมือนจะไม่ใช่ห้องตัวเอง ทั้งเตียงขนาดใหญ่ ผ้าปูสีขาวสะอาดตา ผ้านวมนุ่มๆนี่อีก ห้องนี้เป็นห้องพี่ชินแน่ๆ ผมจำสภาพรอบๆห้องได้ดีเพราะเข้ามาทำความสะอาดบ่อย แต่ที่ไม่รู้คือผมเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง สงสัยผมเมาแล้วพี่ชินพามาแน่ๆ


   “จะไปไหน” เชี้ยสะดุ้งเลยครับ กำลังจะก้าวลงจากเตียงอยู่ๆเสียงพี่ชินก็ดังขึ้นมาทามกลางความเงียบ นึกว่าหลับ

   “ผมจะไปเข้าห้องน้ำ”

   “นอนต่ออีกหน่อยก็ได้จะรีบตื่นไปไหน กูปวดหัว” พี่ปวดแล้วเกี่ยวอะไรกับผมวะ

   “พี่ก็นอนไปดิ ผมตื่นแล้ว”
 
   “เข้าเสร็จแล้วกลับมานอนด้วย” ผมได้ยินเสียงพี่ชินดังแว่วๆ ก่อนจะปิดประตูห้องน้ำ  กำลังจะเยี่ยวซะหน่อย แต่นี่มันไม่ใช่กางเกงผมนี่หว่า เสื้อด้วยของพี่ชินทั้งนั้น จำได้เพราะเพิ่งซักเมื่ออาทิตย์ก่อน แล้วเสื้อผ้าผมไปไหนทำไมต้องเปลี่ยนด้วยวะ 
ผมคิดระหว่างอาบน้ำและทำธุระส่วนตัวแล้วอยู่ๆผมก็เหมือนนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อคืนผมอ้วกใส่รถ ใส่ตัวพี่ชินด้วย ตายห่าดีที่ยังมีชีวิตอยู่ หรือว่าเมื่อคืนพี่ชินจะเมาวะเลยไม่ได้ฆ่าผม เมื่อกี้ก็ยังไม่ตื่นดีผมเลยยังไม่ตาย หรือว่าผมจะฝันว่าอ้วกแต่จริงๆไม่ได้อ้วกวะ

   “พี่ชินๆเมื่อคืนผมอ้วกใส่พี่เหรอ”  อาบน้ำเสร็จผมรีบออกมาทั้งผ้าขนหนูผืนเดียวแล้วกระโดดขึ้นเตียงถามพี่ชิน ก็คนมันสงสัยไม่รอให้ตื่นแล้วครับ ปลุกแม่งเลย

   “อะไรของมึงวะกูจะนอน เอะอะทำไม”

   “พี่ชินตื่นก่อน ผมถามหน่อยเมื่อคืนผมอ้วกใส่พี่รึเปล่า” ผมเขย่าตัวก่อนถามซ้ำ

   “เออ พอใจรึยังกูจะนอนเงียบๆด้วย” พี่ชินตอบเสียงดังเหมือนรำคาญก่อนปัดมือผมทิ้ง

   “แล้วทำไมพี่ชินไม่ว่าผมล่ะ”

   “กูจะด่ามึงด้วยถ้ายังกวนไม่เลิก ไปไกลๆ กูจะนอน”  ถือว่าถามแล้วนะจะมาว่าทีหลังไม่ได้

ผมยอมปล่อยแขนพี่ชินที่กำลังจับไว้ก่อนก้าวลงจากเตียงอีกครั้ง ให้ไอ้พี่ชินหลับตามสบาย 

เดินตามหาชุดของตัวเองก่อนมาเจอนอนแอ้งแม้งอยู่ในถังขยะสภาพคงใช้ไม่ได้แล้วครับ ทั้งเลอะทั้งเหม็น ผมเดินกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งก่อนเปิดตู้เสื้อผ้าพี่ชิน แล้วขโมยเสื้อยืดกับกางเกงขายาวมาใส่  แต่ทำไมผมใส่แล้วเหมือนฮอปบิทเลยวะ เสื้อยาวเกือบถึงเข่า กางเกงพับเอวแล้วขายังยาวลากพื้นจนต้องพับขากางเกงอีกครั้ง ผมมองตัวเองในกระจกก่อนขำ

หันไปมองพี่ชินยังนอนไม่ยอมตื่นสงสัยจะยังไม่สร่าง ผมเองก็ยังรู้สึกปวดหัวอยากนอนอยู่เหมือนกัน แต่กลับไปนอนห้องตัวเองดีกว่า

   ทำไมวันนี้ห้องสะอาดจังวะไม่เหมือนทุกครั้งที่ต้องมาทำเลย แทบจะหาทางเดินไม่ได้ ผมคิดอย่างแปลกใจก่อนเดินเข้าครัวจัดการชงกาแฟและปิ้งขนมปังไว้ให้พี่ชิน ทำเสร็จผมออกจากห้องมาเงียบๆหลังทิ้งโน๊ตว่าขอยืมชุดใส่มาก่อน หวังว่าพี่ชินคงไม่หวงนะ




   “เมื่อคืนมึงไปนอนที่ไหนมา กูโทรหาก็ไม่ติด มือถือหรือสากกระเบือว่ะติดต่อยากชิบหาย แล้วนี่เอาชุดอะไรมาใส่วะ” ผมกำลังไขประตูด้วยกุญแจสำรองที่ใส่ไว้ในรองเท้าหน้าห้อง อยู่ๆไอ้แบตก็เปิดประตูห้องมันออกมาตะโกนถามเสียงดังไม่กลัวใครออกมาด่าเลยรึไงวะ

   “นอนห้องพี่ชิน เมื่อคืนกูเมา”ผมตอบก่อนไขต่อ

   “งั้นนี่ก็ชุดพี่ชินดิ กูก็เป็นห่วงโทรหาเท่าไหร่ไม่ติด นึกว่าโดนฆ่าหมกป่าหญ้าไปแล้ว” ไอ้แบตเดินมาใกล้ก่อนมองทั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดสุดตีนเลยครับ

   “เออชุดพี่ชิน โทรศัพท์สงสัยแบตหมดกูฝากแพรไว้ในรถวะ” ผมว่าก่อนเดินเข้าห้อง

   “ถ้าไม่เป็นอะไรก็ดี งั้นกูไปนอนก่อนเมื่อคืนนอนไม่หลับเลยหว่ะ” ไอ้แบตว่าก่อนทำท่าหาวปากกว้างใส่ผม

   “เออ กูก็จะนอนเหมือนกันขอบใจที่เป็นห่วง ไม่มีอะไรหรอกแค่พี่ชินพาไปกินเหล้ารับเข้าสายว่ะ เดี๋ยวบ่ายเจอกัน” ผมบอกไอ้แบตที่กำลังจะเดินกลับห้องตัวเอง มันหันมาก่อนยกมือขึ้นโบกเหนือหัวว่าไม่เป็นไรแล้วเดินต่อ ผมเปิดประตูห้องตอนนี้ขอนอนซักหน่อยเดี๋ยวบ่ายมีเรียนอีกครับ




   ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ

   “เสร็จแล้วๆ อ้าวพี่ชิน” ผมรีบวิ่งมาเปิดประตูนึกว่าไอ้แบตมาตามไปเรียน ที่ไหนได้เป็นพี่ชินมายืนเป็นยักษ์หน้าหักอยู่
   “จะไปไหน” ทำไมต้องทำเสียงดุด้วยวะ

   “ไปเรียนดิพี่ บ่ายผมมีเรียน พี่มาหาผมมีอะไรรึเปล่าหรือว่ามาทวงชุด ผมยังไม่ได้ซักเลยเดี๋ยวผมซักเสร็จแล้วจะรีบเอาไปให้นะครับ” ผมรีบบอกเมื่อนึกขึ้นได้

   “หลบดิขวางทาง” พี่ชินไม่ตอบแต่แทรกตัวเข้าห้องผม ก่อนเดินไปนั่งอยู่ที่ปลายเตียงจ้องผมนิ่ง

   “พี่ชินเข้ามาในห้องผมทำไม ผมจะรีบไปเรียนเดี๋ยวไม่ทัน”

   “เมื่อเช้ามึงหนีมาทำไม” หนีอะไรวะ คนเดินออกมาเฉยๆ ว่าหนี

   “ผมไม่ได้หนีซะหน่อย ผมเดินออกมาขึ้นรถเมล์ดีๆยามยังเห็นเลย”

   “มึงจะกวนตีนรึไง” อ้าวบอกดีๆว่าผมกวนตีนอีกนะ

   “ผมไม่ได้กวนตีน แค่จะบอกว่าไม่ได้หนี เสื้อผ้าก็ไม่ได้ขโมยผมเขียนโน๊ตไว้แล้วไง พี่ไม่เห็นเหรอ”ผมรีบถามถึงโน้ตที่แปะไว้หน้าตู้เย็นกลัวพี่ชินไม่เห็น

   “เห็นแต่ทำไมมึงไม่ปลุกจะได้มาส่ง กูมีเรียนบ่ายเหมือนกัน มาพร้อมกันก็ได้” ว่าแล้วทำไมพี่ชินถึงใส่ชุดช็อป มีเรียนเหมือนกันนี่เอง

   “ปลุกอะไรล่ะ แค่ผมถามอะไรหน่อยพี่ยังดุขนาดนั้นขืนผมปลุกพี่ไม่กินหัวผมเหรอ”

   “กูจะกินตอนมึงไม่ปลุกแล้วหนีมานี่แหละ”



 
   ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ

   “ไอ้วีเสร็จรึยังเดี๋ยวไปไม่ทัน”ผมยังไม่ทันว่าอะไร เสียงไอ้แบตมาตะโกนเรียกผมอยู่หน้าห้องก็ดังขัดขึ้นมาก่อน อันนี้ไอ้แบตของจริงแน่นอนไม่ผิดคนแล้วครับ

   “พี่ชินผมต้องไปเรียนแล้วเดี๋ยวไม่ทัน ตอนเย็นค่อยคุยกันนะพี่” ผมหันมาบอกพี่ชินที่ยังนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม่ยอมขยับ

   “อ้าวพี่ชินมาอยู่นี่ได้ไงครับ” พี่ชินไม่ตอบแต่เดินออกไปเปิดประตูห้องซะงั้น ผมได้แต่มองตามงงๆ ก่อนไอ้แบตจะงงอีกคนที่เจอพี่ชินเป็นคนเปิดประตูห้องผม

   “เดี๋ยวกูไปส่ง” พูดเสร็จเดินนำไปเลย ไอ้แบตหันมามองผมก่อนส่งสายตาเป็นคำถาม ผมก็ได้แต่ยักไหล่ตอบไปว่าไม่รู้ ก่อนเดินตามพี่ชินลงมา พี่ชินมันผีจะมาจะไปทำอะไรเดาใจยากครับ



   “ตอนเย็นไปรอที่รถด้วยไม่ต้องให้ตาม” ถึงคณะพี่ชินหันมาสั่งผมก่อนเดินแยกไปตึกภาคไฟฟ้า ยังไม่ทันได้ตอบอะไรก็เห็นแต่หลังซะแล้ว จะเดินไวไปไหนวะ

   “ตอนเย็นมึงมีนัดกับพี่ชินอีกเหรอวะ” วันนี้เป็นวันที่ผมต้องไปทำความสะอาดห้องพี่ชินนี่หว่า ลืมไปเลย แต่เมื่อเช้าก่อนออกมาผมเห็นห้องไม่ได้รกอะไรไม่ต้องทำก็ได้มั้ง

   “พี่ชินจ้างกูทำความสะอาดห้องว่ะ แม่บ้านแกไปไหนไม่รู้กูจำไม่ได้” ผมตอบไอ้แบตก่อนเดินไปหาที่นั่ง วันนี้เป็นบรรยายรวมหลายสาขา ที่นั่งเป็นแบบสโลปแน่นจดหาที่ว่างไม่ค่อยเจอ

   “วี แบตทางนี้ นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว” กำลังมองหาที่นั่ง เสียงลูกแพรเรียกผมกับไอ้แบตดังขึ้นก่อนผมจะหันไปเห็นลูกแพรยกมือโบกไหวๆ

   “มาสิ ไม่มาได้ไงอาจารย์ยิ่งเข้มอยู่ด้วย” ผมตอบก่อนมองที่นั่งเหลือข้างแพรหนึ่งที่  แล้วก็เป็นแถวหลังที่อยู่สูงขึ้นไป
 
   “มึงนั่งกับแพรนี่แหละเดี๋ยวกูไปนั่งข้างหลังเอง”ผมกำลังจะเดินไปนั่งข้างหลัง ไอ้แบตชิงไปนั่งก่อนให้ผมนั่งคู่ลูกแพรแทนซะงั้น

   “แล้วจะไม่หึงกูว่างั้น” ผมแกล้งยักคิ้วขึ้นถาม

   “ถ้าจะหึงกูคงหึงไปนานแล้ว”

   “เมื่อคืนพี่ชินพาวีไปไหนมาเหรอ ไม่เห็นกลับมาเลย ติดต่อก็ไม่ได้ แพรกับแบตเป็นห่วงรู้ไหม” ลูกแพรมาเป็นชุดไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนเลย

   “แพรใจเย็นๆ เมื่อวานพี่ชินไม่ได้ทำอะไรวีหรอกไม่ต้องห่วง แค่พาไปกินเหล้า แล้ววีไม่เคยกินเลยเมาหลับไม่รู้เรื่อง โทรศัพท์วีก็อยู่กับแพรในรถจะติดต่อวีได้ไง” ผมว่ายาวก่อนพักเหนื่อย

   “แพรก็ว่าแล้ว แต่ทำไมต้องพาไปกินเหล้าด้วยล่ะ”

   “สงสัยเลี้ยงต้อนรับเข้าสายรหัสมั้ง เห็นพี่ชินว่าแบบนั้นนะ” ผมตอบแพรที่สงสัยไม่เลิก




   “ไอ้วีนี่ลอยอะไร” พอแพรเงียบไปอยู่ๆไอ้แบตก็เอามือมาจิ้มๆต้นคอด้านหลัง ก่อนดึงปกเสื้อผมลง คนเยอะแยะแม่งทำอะไรไม่คิดว่าผมจะเสียหายรึไงวะ

   “อะไรวะกูเจ็บนะโว๊ย” ผมว่ามันเสียงไม่ดังนักตอนนี้คนเกือบเต็มห้องแล้วครับ

   “ไม่ต้องมาเสียงดัง กูอยากรู้ว่าได้รอยแดงๆจ้ำๆ นี่มันรอยอะไรมึงไปนอนให้ใครดูดมา”

   “ดูดเหี้ยอะไรล่ะ รอยแบบนี้รึเปล่า” ผมหันไปหาไอ้แบตแล้วดึงปกเสื้อด้านหน้าลงนิดนึงเผยให้เห็นรอยแดงเป็นจ้ำที่อกด้านซ้ายใต้ไหปลาร้าลงไปหน่อยเดียว เมื่อเช้าอาบน้ำก็แปลกใจว่ามีรอยแบบนี้ได้ยังไง ผมเห็นจุดเดียวไม่นึกว่าที่อื่นก็มีด้วย

   “เออดิเหมือนกันเลย แต่ต้นคอมึงมีเยอะชิบหาย ไม่รู้ลึกลงไปในเสื้อจะมีอีกไหม” ไอ้แบตว่าพร้อมทำท่าจะถลกเสื้อผมขึ้นซะงั้น

   “เฮ้ยๆ อย่าคนเต็มห้องไม่เห็นเหรอ นี่มันรอยแมลงกัด สงสัยเป็นแมลงที่ห้องพี่ชิน เมื่อคืนกูคงนอนไม่ได้ห่มผ้า แล้วกูเห็นพี่ชินแม่งไม่เปิดประตูระเบียงวะ” ผมรีบร้องห้ามทันทีที่ไอ้แบตจะเปิดเสื้อ

   “มึงแน่ใจว่าแมลง” ทำไมต้องทำหน้ากวนตีนเหมือนไม่เชื่อคำพูดกูด้วยวะ

   “เออดิ หรือว่ากูจะแพ้เหล้าวะ ตื่นมามันก็เป็นเลย” ผมอาจจะแพ้เหล้าก็ได้ เพราะผมไม่เคยกินพอกินแล้วตื่นมาถึงเป็นแบบนี้

   “แพรว่าไม่น่าใช่เหล้านะ เพราะเห็นพี่พรตกินไม่เคยเป็นแบบนี้เลย”

   “งั้นก็ต้องเป็นแมลงนั่นแหละ” ผมฟันธงเลยครับว่ามันต้องเป็นแมลงแน่ๆ

   “เออแมลงก็แมลง ไปค้างห้องนั้นก็ระวังมันไว้ดีๆล่ะท่าทางแมลงตัวนี้มันจะร้าย” ไอ้แบตมันเป็นอะไรวะพูดจาแปลกๆ ผมไม่เห็นตัวจะรู้ได้ไงว่าเป็นแมลงแบบไหนจะได้ระวังถูก

   “เออ อาจารย์มาแล้ว” ผมรับคำตัดรำคาญ ก่อนเห็นอาจารย์เดินเข้ามาเลยแยกย้ายกันตั้งใจเรียน ไม่ตั้งใจไม่ได้ครับ ถ้าอาจารย์เห็นว่าคุยแกเรียกเสียงดังให้อายทั้งห้องแน่




   
   “ทำไมพี่พามาห้องผมล่ะ ไม่ไปห้องพี่เหรอ”ผมถามพี่ชินงงๆหลังเรียนเสร็จผมมารอพี่ชินที่ใต้คณะก่อนเห็นแกเดินมากับพี่โย ส่วนไอ้แบตพาลูกแพรไม่ซื้อหมาเห็นว่าอยากเลี้ยง

   “ลงไปเก็บเสื้อผ้า”

   “ฮ๊ะ เก็บเสื้อผ้าเก็บทำไม เสื้อผ้าอะไรของใคร” ผมถามงงๆ ทำไมวันนี้ไอ้พี่ชินทำให้ผมงงหลายอย่างจังวะ

   “เสื้อผ้ามึงนั่นแหละ กูจะพาไปรับน้อง”

   “รับน้องอะไรพี่ ไม่เห็นที่คณะแจ้งเลย แล้วคนอื่นๆล่ะไปไหม ไอ้แบต ลูกแพรแล้วก็เพื่อนผมด้วย” ผมถามต่อเมื่อได้รับคำตอบ รับน้องอะไรผมไม่เคยรู้เรื่องเลย

   “แค่มึงกับกู มึงเป็นน้องเทคกูไม่ใช่เหรอ กูพูดอะไรบอกอะไรก็ทำตามอย่าสงสัย ไปเก็บของ” ไอ้พี่ชินแม่งสั่งจังวะแค่เป็นรุ่นพี่สั่งยังกับเป็นพ่อ

   “แล้วจะไปที่ไหน ไปนานไหมอันตรายรึเปล่า” ถามก่อนครับดูท่าทางไม่น่าไว้ใจ ผมลูกมีพ่อมีแม่นะ จะพาไปไหนถ้าอันตรายต้องไปขอแม่ผมโน่นเลย

   “กลับวันอาทิตย์เตรียมไปหลายชุด” บอกแค่นี้แล้วกูจะรู้เรื่องไหมครับไอ้พี่ชิน วันนี้วันศุกร์แปลว่าไป 2 วันอย่างอื่นไม่รู้เลย

   “แล้วไปที่ไหนล่ะพี่ อันตรายไหม”ผมถามซ้ำอีกครั้ง

   “ถึงแล้วก็รู้เอง อย่าถามมาก” ไอ้พี่เชี้ยชอบวางอำนาจ ผมด่าในใจก่อนเปิดประตูรถเดินลงแล้วปิดเสียงดังไล่หลัง


 เก็บของก็เก็บของวะก่อนเก็บผมโทรหาไอ้แบตบอกว่าจะไปรับน้องกับพี่ชิน ถ้าวันอาทิตย์ไม่กลับมาหรือติดต่อไม่ได้ให้ไปเอาผิดมันได้เลย   เก็บของใส่กระเป๋าเป้ก่อนเดินลงมาจากชั้นสอง เห็นรถพี่ชินจอดอยู่พร้อมสตาร์ทเครื่องรอ พอเข้ามานั่งได้ผมปิดประตูเสียงดังอีกครั้ง

   “เบาๆหน่อย รถกูไม่ได้มีไว้ให้มึงพังหลายคันหรอกนะ” สิ้นเสียงพี่ชินผมถึงได้สังเกตว่ารถคันนี้ไม่ใช่คันที่ผมทำกระจกแตก แล้วก็ไม่ใช่คันที่ผมเห็นพี่ชินขับบ่อยๆ เหมือนจะเปลี่ยนรถมาอีกแล้วครับ บ้านไอ้พี่ชินจะรวยไปไหนวะ สามคันนี่เบนส์ทั้งสามคันเลยนะแค่คนละรุ่น

   “หิวไหมกินอะไรก่อนรึเปล่า อีกนานกว่าจะถึง” ขับออกมาได้ไม่ถึงครึ่งชม.พี่ชินก็หันมาถามผมที่นั่งจ้องสองข้างทางไม่ยอมหลับ ผมกำลังจำทางอยู่ครับเผื่อเกิดอะไรขึ้นผมจะได้รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
 
   “หิว” ผมตอบเร็วไม่ต้องคิด ตอนนี้ท้องผมคิดแทนให้แล้ว  ผมตอบเสร็จพี่ชินหักพวงมาลัยเข้าปั๊มน้ำมันทันที

   “ไปหาอะไรกินในซุปเปอร์แล้วกันกูรีบ ซื้อมาเผื่อกูด้วย  อะไร” รถจอดเสร็จคุณพี่ชินสั่งการทันที ผมก็หันไปมองก่อนแบบมือทันทีเหมือนกัน

   “ให้ซื้อเผื่อก็ขอเงินด้วยครับ ผมไม่ได้เอาใบไม้ไปแลกมาได้นะ”

   “ไอ้ขี้เหนียว” พี่ชินว่าผมก่อนควักแบงค์พันออกจากกระเป๋าสตางค์ส่งให้ ผมก็รับอย่างไว

   “ที่เหลือติ๊บนะพี่” เสร็จโจรครับ ผมรีบลงจากรถก่อนพี่ชินจะคัดค้าน มาถึงร้านผมหยิบตะกร้าก่อนเป็นอันดับแรกตามด้วยขนมเป็นสิบถุง น้ำ ลูกอมและข้าวกล่องให้ร้านเวฟให้ คิดเงินเสร็จผมรับตังค์ทอนเก็บใส่กระเป๋ากางเกงถือว่าเข้าเล็บผมไปแล้วกัน  เดินกลับมาไม่เจอคน ยืนค่อยซักพักพี่ชินก็เดินถือแก้วกาแฟกับโกโก้เย็นมายื่นให้  ผมก็รีบรับซิครับของฟรีมีหรือนาวีจะไม่เอา

   “พอรึยังถ้าพอแล้วก็ขึ้นรถจะได้ไปต่อ” เสียงจะดุไปไหนวะ แล้วทำไมต้องมองขนมในมือผมแบบนั้น นี่ไม่ได้เยอะนะผมเอามาแค่อิ่ม



   “ใกล้ถึงรึยังพี่” ผมเปิดประตูเข้ามานั่งในรถก่อนถาม ตอนนี้ออกนอกเมืองมาไกลแถมท้องฟ้าก็เริ่มมืดเข้าไปทุกที ผมมองสองข้างทางจนเหนื่อยเลิกมองไปแล้วครับจะพาไปไหนไกลนักวะ

   “ยังอีกไกล” คำตอบที่ได้ทำเอาผมถอนหายใจนิดนึงก่อนเปิดถุงหาของกินดีกว่าไม่อยากรู้แล้วจะพาไปไหนก็ไปเถอะถึงแล้วก็คงรู้เองว่าเป็นที่ไหน

“ซื้ออะไรมาให้กูกินมั่งวะ”  ข้าวจะเข้าปากอยู่แล้วนะ พอพี่ชินถามผมถึงกับชะงักก่อนวางช้อน

   “ข้าวกระเพราหมูสับไข่ดาว ซาลาเปากับขนม พี่จะกินอะไร” ซื้อข้าวมาเหมือนกันจะได้ไม่ต้องแย่งกัน ถ้ากินไม่ได้ก็เรื่องของพี่ชินผมกินคนเดียวก็ได้ เรื่องนี้คิดมาแล้วครับ จะมาว่าผมไม่ได้อยากได้อะไรไม่ยอมบอก

   “มีอะไรกินก็เอามากินดิ๊” อ้าวแล้วเสือกถามทำไมตั้งแต่แรกวะ ผมส่งค้อนให้ทั้งที่ไม่รู้ว่าคนขับรถจะรู้ตัวรึเปล่า
 
   “กูจะกินข้าว” ผมแกะซาลาเปาไส้หมูก่อนส่งให้ แต่ไอ้พี่ชินแม่งกวน ไม่ยอมรับดันจะกินข้าวแล้วเมื่อกี้บอกว่าอะไรก็ได้

   “แล้วพี่จะกินยังไงขับรถอยู่ไม่ใช่เหรอ ผมไม่ขับนะผมขับไม่เป็น” ผมรีบบอก ถ้าจักรยานอ่ะได้แต่รถยนต์ขอบายครับ นั่งอย่างเดียวไม่ขับ

   “เออกูไม่คิดจะให้มึงขับหรอก แต่กูคงหวังมากไปที่จะเห็นน้ำใจจากมึง”
 
   “น้ำใจอะไร พี่จะให้ผมทำอะไรก็บอกมาเลยดีกว่า” ผมกัดฟันถามไอ้พี่ชินแม่งอยากได้อะไรทำไมไม่บอกวะ


   “ป้อนกูดิ”

   “เฮ้ย! ป้อนอะไร ผมเป็นผู้ชายจะให้มานั่งป้อนข้าวผู้ชายด้วยกันได้ไง” ผมรีบโวยวายเลยครับ เกิดมายังไม่เคยป้อนข้าวใครซักคน

   “แต่มึงยังรักผู้... ป้อนๆมาเถอะน่าอย่าเรื่องมาก กูหิวจะแย่แล้วเนี๊ยะ” พี่ชินเหมือนจะพูดอะไรซักอย่างก่อนหยุดไป แล้วเสียงดังขึ้นมาซะงั้นครับ ผมที่รอฟังก็ได้แต่งงก่อนชั่งใจว่าจะป้อนดีหรือไม่ป้อนดีวะ

   “แกะกล่องใหม่ทำไม” 

   “ก็พี่จะกินข้าวไม่ใช่เหรอ”

   “กูกินกล่องเดียวกับมึงก็ได้กูไม่ถือ สองกล่องเหมือนกันไม่ใช่เหรอ” พี่ไม่ถือแต่ผมถือป่าววะ ไม่นึกเลยรึไงว่าผมจะรังเกียจ

   “อ่ะ อ้าปากดิ” ผมตัดสินใจตัดข้าวจากกล่องในมือตัวเองแล้วป้อนพี่ชินที่ตามองถนนแต่อ้าปากรอผมป้อน ผมตักให้คำใหญ่ๆเลย จะได้ไม่ต้องตักบ่อย 

พอพี่ชินกินเสร็จผมก็ตักเข้าปากตัวเองบ้างก่อนจะรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนเห่อขึ้นมาเฉยๆ แค่คิดว่าตอนนี้ผมกำลังกินข้าวช้อนเดียวกับพี่ชิน นี่มันใช่ที่เขาเรียกว่าจูบทางอ้อมรึเปล่านะ แล้วทำไมผมต้องรู้สึกร้อนตั้งแต่ใบหน้าถึงลำคอขนาดนี้ ใจก็ดันมาเต้นอีก มันอะไรกันวะไม่เข้าใจผมกำลังเป็นอะไรแน่ช่วงนี้ขยันใจเต็นเหลือเกิน

“หมดแล้ว ไอ้วีหมดแล้ว”

“ฮ๊ะ พี่ชินว่าอะไรนะ” ผมสะดุ้งตามเสียงเรียก อยู่แค่นี้จะเสียงดังทำไม

“กูบอกว่าหมดแล้ว เหม่ออะไรของมึงวะ”

“ถนนๆ มองถนนพี่” ผมบอกพี่ชินที่หันมามองผม

 พอพี่ชินหันไปมองถนนเหมือนเดิม ผมก็รอจนแน่ใจว่าปลอดภัยถึงตักข้าวส่งเข้าปากอีกคำ แล้วตักเข้าปากตัวเองต่อ พอกล่องแรกหมด กล่องที่สองก็ตามมาจนหมดในไม่ช้าจากนั้นผมแกะขนมอะไรก็ต้องยื่นไปให้พี่ชินและกินเองด้วยความเคยชินไปตลอดทาง

“ถึงแล้วลงมา” พี่ชินจอดรถหน้ารีสอร์ทริมทะเลแห่งหนึ่งก่อนเรียกผมลงรถ  อ่านป้ายชื่อชายหาดดวงตะวันครับ แม้เวลาจะเกือบ 3 ทุ่มแล้วแต่ผมรู้สึกว่าสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นสนเรียงรายมาตลอด หาดนี้เลยสวนสนแถวบ้านเพมานิดเดียวเองครับ ดีนะผมเป็นคนพื้นที่เลยพอรู้จักอยู่บ้าง

“พี่จะพาผมมารับน้องที่นี่เหรอ” ผมเดินลงมามองรอบๆที่ค่อยข้างมืดก่อนหันไปถาม

“อยากให้รับไหมล่ะ”

“ไม่อยากอ่ะ เปลี่ยนเป็นมาเที่ยวได้ไหม” ผมรีบตอบ

“กูจะมาดูสถานที่พาพวกมึงมารับน้องแค่หาเพื่อนนั่งมาด้วยเท่านั้นแหละไม่ต้องป๊อด ” พูดเสร็จปิดกระโปรงท้ายรถแล้วเดินเข้ารีสอร์ทไปคนเดียวไม่รอผมเลยครับ

“พี่ชินรอผมด้วย” ผมมองรอบข้างที่มีแต่ความมืดอีกครั้งก่อนวิ่งตามพร้อมตะโกนเรียกเสียงดังนิสัยชอบเดินทิ้งผมนี่ไม่เคยเปลี่ยน
 


          ----- To be Con.-----

 ขอบคุณที่ติดตามค่ะ  :กอด1:

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
แอบพาน้องวีมาทำคะแนนป่ะเนี่ยพี่ชิน

jung2115

  • บุคคลทั่วไป
สงสัยแมลงที่ห้องพี่ชินจะร้ายไม่เบานะเนี่ย
ทำน้องวีเป็นรอยได้

ออฟไลน์ p^tarn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 93
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-4

ออฟไลน์ tityjiu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
แมลงตัวใหญ่จริงๆด้วยสินะนั่น งานนี้เผด็จศึกป่าวเนี่ยนู๋วีมีใจเต้นแว้ววววว :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
ติดเรื่องนี้ซะแล้วอ่ะ

วี มันจะรู้ตัวบ้างไหมเนี้ยชาตินี้


ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
ทำเนียนนะ

เนียนมากไประวังแห้วนะ :hao3:

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4359
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
แมลง มีชื่อ รูปงามนามเพราะซะด้วยยย

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4403
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
โหดเข้าใส่ตลอดนะพี่ชิน
พาน้องมันมาเที่ยวก็บอกดีๆก็ได้

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1874
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
แผนสูงจริงๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2538
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
พี่ชินโคตรเนียน

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
ชอบทำโหดใส่น้องน้องมันจะชอบเมื่อไรล่ะเนี่ย

ออฟไลน์ bankksd

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆ

ออฟไลน์ เคียงใจ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-4
          ถ้าให้รักก็อย่าร้าย ตอนที่ 13


“พี่ชินจะให้ผมนอนตรงไหน” ผมถามพร้อมมองไปรอบๆห้องที่มีแค่เตียงเดียวขนาดคิงไซด์ แต่จะให้นอนด้วยกันผมก็ไม่ได้จ่ายเงินไงเลยถามก่อนดีกว่า  มองแล้วโซฟาก็น่าจะนอนสบายเหมือนกันครับ

   หลังลงรถเช็คอินเสร็จพี่ชินพาผมเดินมาบ้านพัก ตลอดทางมีโคมไฟและต้นไม้ร่มรื่น บรรยากาศเย็นสบาย แถมมีลมจากทะเลพัดมาตลอด เดินไม่นานก็ถึงบ้านพักมองข้างนอกเป็นบ้านชั้นเดียวที่ทำจากเปลือกไม้กลมกลืนกับธรรมชาติอีกทั้งยังมีแสงสว่างจากโคมไฟสีเหลืองอ่อนที่ช่วยให้บ้านดูน่าอยู่ขึ้นอีกเท่าตัว

มองภายนอกเหมือนเป็นบ้านที่กลมกลืนกับธรรมชาติแต่พอเปิดเข้ามาภายในผมต้องแปลกใจกับการตกแต่งที่ทันสมัย มีทั้งทีวี แอร์ ตู้เย็น โซฟา และเครื่องอำนวยความสะดวกอื่นๆ การจัดวางและสีที่เลือกใช้ล้วนลงตัวไปหมดเห็นแล้วอยากนอนหลับเลย

   “ก็นอนเตียงดิ หรือมึงจะนอนพื้นก็ตามใจ”

   “นอนเตียง ผมกับพี่เหรอ” ผมเลิกคิ้วถามก่อนมองเตียงสลับกับหน้าพี่ชิน พี่ชินมันไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอวะที่ต้องนอนกับผม หรือมีแต่ผมที่คิดแล้วก็ใจเต้นอยู่คนเดียว

   “ถ้าไม่ใช่มึงกับกูแล้วจะใคร แล้วบอกเลยนะถ้าไม่ใช่กูก็ไม่ต้องไปนอนกับใคร”  ผมได้ยินไม่ผิดใช่ไหม

   “พี่ชินพี่หมายความว่ายังไง” ผมถามซ้ำหรือผมจะได้ยินผิดวะ ไอ้พี่ชินสั่งไม่ให้ผมไปนอนกับคนอื่นทำไมยังไงก็มาแค่สองคน

   “หมายความตามที่ได้ยินนั่นแหละ อย่าเซ้าซี้กูจะไปอาบน้ำแล้ว ขับรถมาตั้งแต่เย็นเหนียวตัว” พูดเสร็จหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไปเลย ปล่อยผมยืนงงๆอยู่กลางห้องซะงั้น

   “อาบน้ำไหม ถ้าอาบก็ไปอาบซะ เสร็จแล้วกูจะพาไปกินข้าว”พี่ชินเดินออกมาจากห้องน้ำทั้งที่มีแค่พันเช็ดตัวพันเอวผืนเดียว  ตามลำตัวและหน้าอกมีหยดน้ำเกาะพราวเลยครับ ทำไมไม่แต่งตัวให้มันดีก่อนค่อยออกมาวะ ผมคิดก่อนเบนหน้าไปทางอื่น กลัวจะโดนจับได้ว่าแอบมองหุ่นแมนๆของพี่ชินอีกแล้วครับ

   “ผมอาบน้ำก่อนพี่รอเดี๋ยวนะ” ผมว่าก่อนคว้าผ้าเช็ดตัวมาถือแล้วรีบเดินสวนทางเข้าห้องน้ำบ้าง

   อาบน้ำเสร็จออกมาเจอพี่ชินนั่งเล่นโทรศัพท์รอผมอยู่ ก่อนจะออกไปกินอาหารที่ทางรีสอร์ทจัดไว้ ขนาดผมกินข้าวกล่องกับขนมมาแล้วแต่พอเจอข้าว ผมก็กินได้อีกเหมือนอาหารยังไม่ตกถึงท้อง กินเสร็จกลับเข้าห้องพัก ตอนนี้ 4 ทุ่มกว่าผมเริ่มง่วงแล้ว

   “พี่ชินผมนอนก่อนนะ” ผมบอกพี่ชินที่นั่งดูทีวีเสียงง่วงๆก่อนคานขึ้นเตียงนอนชิดติดกำแพง

   “เออกูก็ง่วงแล้วเหมือนกัน” พี่ชินพูดเสร็จไฟในห้องก็ดับลงก่อนผมจะรู้สึกว่าที่นอนข้างๆถูกทิ้งน้ำหนัก

   “พี่ชินจะมานอนเบียดผมทำไมที่ตั้งกว้าง”  ใกล้ขนาดนี้ไม่สิงร่างเลยวะ

   “กูนอนดิ้นเดี๋ยวตก” เสียงทุ้มๆของพี่ชินดังท่ามกลางความมืดและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ

   “ถ้างั้นพี่มานอนติดกำแพงไหม ผมนอนข้างนอกเอง” ผมเสนอ

   “ไม่เอากูจะนอนตรงนี้มึงนอนของมึงไปเถอะ แล้วก็เงียบได้แล้วกูจะนอน”  คนหวังดีนะเนี๊ยะ กลัวจะตกไปคอหักตาย เตียงก็ยิ่งสูงๆ ช่างแม่งตกมาจะไม่ดูเลย ผมนึกอย่างหมั่นไส้ก่อนนอนหันหลังให้ไม่นานก็หลับ



   “ไอ้วีเช้าแล้ว ตื่นได้แล้ว”

   “ขอนอนอีกนิดนึงนะแม่ ผมยังง่วงอยู่เลย” ผมบอกแม่ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว ยังง่วงอยู่เลยทำไมวันนี้แม่เรียกไวจัง

   “หน้ากูเหมือนแม่มึงตรงไหน ตื่นได้แล้วจะนอนให้ตายเลยรึไง”

   “อื้อ...อีกนิดนึงครับ”

   “ไอ้วีถ้าไม่ตื่นกูเอาน้ำสาดนะ” ทำไมเสียงแม่ใหญ่แบบนี้วะ เสียงเหมือนไม่ใช่แม่ผมเลย

   “เฮ้ย! พี่ชินเข้ามาในห้องผมตั้งแต่เมื่อไหร่” ผมลืมตาก่อนตกใจผุดลุกขึ้นนั่ง

   “แหกตาดูดีๆ นี่มันห้องมึงรึไง นอนแบบนี้ใครมาฆ่าจะรู้ตัวไหม”  ไม่ใช่ห้องผมจริงๆด้วยครับ  แล้วก็ถึงบ้างอ้อ นี่มันรีสอร์ทนี้หว่านึกว่านอนอยู่บ้าน  แล้วทำไมพี่ชินต้องยืนหน้าบึ้งแบบนั้นด้วยวะ ดูเวลาเพิ่ง 7 โมงเช้าเอง

   “ไม่ใช่ห้องผมจริงด้วย แห่ะๆ”  ได้แต่หัวเราะพร้อมเกาหัวแก้เขินให้พี่ชินที่ตอนนี้อาบน้ำแต่งตัวใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสามส่วนสีเทาดำเรียบร้อย

   “ไปอาบน้ำล้างหน้าซะ กูให้เวลา 10 นาที”

   “ฮ๊ะ 10 นาทีเหรอพี่จะทันได้ไง แค่ขี้ก็หมดเวลาแล้ว พี่จะให้ผมไปไหน” ผมถามก่อนลุกจากที่นอน

   “ใครให้มึงขี้ กูบอกว่าให้ไปอาบน้ำ อยากขี้เก็บกลับไปขี้หอมึงโน่น” พี่ชินแม่งกวนตีนแต่เช้าเลยครับ  แล้วจะให้ไปไหนก็ไม่บอกผมมองค้อนก่อนเดินเข้าห้องน้ำ

   “พี่ชินๆ เมื่อคืนพี่เปิดหน้าต่างไว้รึเปล่า ตัวอะไรกัดผมก็ไม่รู้อ่ะเป็นรอยเต็มเลย พี่เป็นไหม” ผมเอาผ้าเช็ดตัวพันเอวก่อนเดินออกมาถามพี่ชิน กำลังจะอาบน้ำพอถอดเสื้อ แม่งรอยแดงเพิ่มขึ้นอีกแล้วครับ ด้านหน้าเพิ่มมาอีก 2 รอย  ส่องดูด้านหลังเหมือนจะเพิ่มขึ้นอีกแต่ไม่รู้กี่รอย ของเดิมก็เยอะอยู่แล้วคราวนี้ยิ่งเยอะเข้าไปใหญ่ เห็นแล้วตกใจเลยแต่มันก็ไม่ได้คันนะ ไม่รู้แมลงอะไร หรือผมเป็นโรครึเปล่าชักเริ่มหวั่น

   “ไม่ได้เปิด ไหนอะไรของมึงดูดิ เป็นพรายจ้ำรึเปล่าวะ”

   “พรายจ้ำคืออะไรพี่” เหมือนไอ้พี่ชินพูดภาษาต่างดาวใส่ เกิดมาไม่เคยได้ยินโรคอะไรวะพรายจ้ำ

   “ก็เป็นแบบนี้แหละ มันจะเป็นรอยแดงๆ จ้ำๆขึ้นมาเหมือนที่มึงเป็น แต่เดี๋ยวก็หายไม่ต้องกังวล” พี่ชินเอามือแตะๆตามรอยก่อนวินิจฉัย จะเชื่อได้รึเปล่าไม่รู้ครับ

   “แล้วมันเกิดจากอะไรเหรอพี่”

   “นอนน้อยไง นอนน้อยมันจะเป็น” ผมว่าผมก็นอนเยอะนะ แต่ถ้าพี่ชินว่านอนน้อยก็นอนน้อยครับ หมดข้อสงสัยผมก็เดินกลับเข้าไปอาบน้ำต่อ พรุ่งนี้มันจะเป็นอีกรึเปล่าวะ ผมกลัวมันลามทั้งตัวน่าเกลียดตายผมนึกพลางอาบน้ำไปด้วย ไม่นานก็เสร็จออกมาพี่ชินพับเก็บที่นอนเรียบร้อย ก็ทำเองเป็นนี่หว่าแล้วจะมาจ้างผมให้เปลืองเงินทำไมก็ไม่รู้




   “ปลุกผมมาถีบจักรยานเนี๊ยะนะ” ผมถามเสียงดังพร้อมมองจักรยานที่ทางรีสอร์ทเตรียมไว้ให้เพียงคันเดียว เป็นจักรยานคันใหญ่มีที่ซ้อนท้าย

   “เออดิไปถีบให้กูนั่ง”

   “แล้วทำไมผมต้องถีบด้วย” ผมถามรวนๆ

   “ก็เมื่อวานกูขับให้มึงนั่งแล้ว วันนี้มึงก็ถีบไปดิ หรือมึงชอบเอาเปรียบคน”

   “พี่จะไปทางไหนบอกมาเลยดีกว่า” ว่าแบบนี้ใครจะยอม คนอย่างนายนาวีไม่เคยเอาเปรียบใครอยู่แล้ว  ผมจับจักรยานก่อนขึ้นคร่อม แล้วพี่ชินก็ขึ้นซ้อนท้ายหันหน้าไปข้างหลังแผ่นหลังชนหลังผม

   “ถีบตามถนนไปเรื่อยๆ กูจะดูว่าตรงไหนน่าทำกิจกรรมบ้าง” พอได้รับคำสั่งผมก็ค่อยๆออกตัว ตอนแรกรถส่ายไปมาเพราะผมคุมน้ำหนักไม่ได้ แล้วไอ้พี่ชินแม่งก็ตัวใหญ่กว่าผมไง แต่ดันให้ผมมาถีบดีไม่ลงป่าสนข้างทาง

   ผมถีบรถจักรยานตามถนนลาดยางเล็กๆหน้ารีสอร์ท สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นสนขนาดใหญ่ซ้ายมือถัดจากต้นสนลงไปจะเป็นชายหาด ผมถีบไปก็ถามนั่นนี่ชวนพี่ชินคุยไปเรื่อยๆเพื่อไม่ให้เหนื่อย พี่ชินก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง บางทีก็บ่นผมซะงั้น แต่ผมไม่ว่าหรอกตอนนี้ผมกำลังอารมณ์ดีเพราะเหมือนได้มาถีบรถเล่น รับลมเย็นๆ แถมได้กลิ่นทะเลแล้วรู้สึกสดชื่นเหมือนได้กลับบ้านเลยครับ


   “พี่ชินผมเหนื่อยแล้ว ไปเดินเล่นที่ชายหาดก่อนได้ไหมแล้วค่อยกลับนี่ก็มาไกลแล้วนะ” ผมถามพี่ชินเมื่อรู้สึกว่าตอนนี้ผมถีบจักรยานมาไกลเกือบ 4 กิโลแล้วครับ เหนื่อยจนลิ้นห้อย

   “เออตามใจ” สิ้นเสียงตอบผมเบรกรถทันที หัวพี่ชินเงยมากระแทกหลังผมจนต้องรีบขอโทษก่อนจะโดนด่า

   “พี่ชินทรายที่นี่ละเอียดดีเนอะ” ผมถอดรองเท้าเดินบนพื้นทรายสีขาวเม็ดเล็กเนียนละเอียด ให้ความรู้สึกนุ่มสบาย ยิ่งลองหลับตาแล้วอ้าแขนออกรับลม พร้อมหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ สุดยอดของความชดชื่นเลยครับไม่เชื่อลองทำดู

   “เออ น้ำก็ใสดีแต่ไม่รู้เค็มเท่าแถวชลบุรีรึเปล่า”

   “มันจะไม่เหมือนกันได้....อ๊ากกกกกพี่ชินทำอะไร” กำลังจะว่าอยู่ๆตัวผมก็ลอยขึ้นจากพื้นทราย ไอ้พี่ชินแม่งเล่นผมแล้วไง

   โครม!!!

   “ชิมให้กูหน่อย เค็มเท่ากันไหม ได้ข่าวว่ามึงเป็นคนพัทยาไม่ใช่เหรอ ฮ่าๆๆๆ”

“แค่กๆๆ ไอ้พี่ชินแกล้งผมทำไม” ไอ้พี่เชี้ยเล่นที่เผลอนะ น้ำเข้าหู เข้าปากเต็มไปหมด ผมสำลักจนแสบตาแสบจมูกเลย

“เป็นไงเค็มเหมือนกันไหม เฮ้ยอย่าสาดเปียก”  มีการมายิ้มกวนถามผมอีกนะ ผมเลยวักน้ำใส่พี่ชินที่ลงมายืนน้ำในแค่เข่าซะเลย

“เค็มเหมือนกันนั่นแหละ! ผมเปียกไปหมดแล้วเนี๊ยะทำไง” ผมตะโกนใส่เสียงดังแต่เหมือนเสียงผมไม่ได้ทำอะไรหนังหน้าด้านๆที่เอาแต่ยิ้มกวนของพี่ชินได้เลยครับ

“มึงก็ว่ายน้ำกลับรีสอร์ทไปดิ เดี๋ยวกูปั่นจักรยานกลับเอง” นั่นไงผมว่าแล้ว พูดจบหันหลังเดินหนีผมทันที แต่คิดเหรอว่าจะรอด

“เฮ้ย! ไอ้วีทำอะไร มันเปียก”  ผมรีบพุ่งตัวขึ้นจากน้ำแล้วใช้สองแขนโอบลำตัวพี่ชินไว้แล้ว ก่อนหันหน้าแกเข้าทะเลแล้วดันหลังให้เดิน พี่ชินทำท่ารังเกียจผมที่ตัวเปียกแถมขืนตัวไม่ยอมเดินด้วยนะ

“พี่ชินมาเปียกกับผมเลย อย่าคิดว่าแกล้งผมแล้วจะรอด” ผมว่าก่อนเพิ่มแรงดันขึ้นอีก พื้นทรายอย่างนี้ง่ายเลยครับ

“เฮ้ย! ล้ม”

“อ๊ะ พี่ชิน” พี่ชินที่เดินเซตามแรงดันที่เพิ่มขึ้นของผมก่อนสะดุดทรายล้มตรงน้ำตื้นแค่เข่า  จังหวะที่ล้มผมยังโอบตัวพี่ชินไว้เลยล้มลงไปด้วยกัน

พี่ชินก็เหมือนรู้ตัวว่าจะล้มเลยพลิกเอาหลังลงแทนหน้า ทำให้ผมที่ล้มตามเอามือคร่อมตัวพี่ชินแล้วหน้าผมกับหน้าพี่ชินก็เข้าไปใกล้กันจนเรียกว่าแค่กระดาษที่สามารถรอดผ่านได้

“เอ่อ ขอโทษครับ” ผมจ้องตากับพี่ชินจนรู้สึกว่าได้ยินเสียงใจเต้นเหมือนจะทะลุออกมาจากอก เลยรีบขอโทษแล้วลุกขึ้นยืน

“มึงกล้าลากกูลงน้ำรู้ไหมว่าต้องเจออะไร” พี่ชินที่นิ่งไปพูดเสียงเหมือนกัดฟันระงับความแค้น

   “อ๊ากกกกพี่ชิน ผมขอโทษไม่เอาไม่แกล้งแล้ว ปล่อยผม” ผมร้องเสียงดัง พี่ชินก็ลุกขึ้นมาเกี่ยวเอวผมแล้วลากลงน้ำลึกซะงั้น

   “จับกดน้ำซะดีไหมวะ”

   “เฮ้ยๆ! อย่าพี่เดี๋ยวผมตาย พี่โดนจับนะ”  แค่พี่ชินเอื้อมมาจับหัว ผมรีบร้องห้ามเสียงหลง นี่มันฆาตกรรมเลยนะ

   “ปากดีจริงๆ ปล่อยจะมาเกาะกูทำไม” ใครจะปล่อยให้โง่ ปล่อยก็จมดิ พอพี่ชินปล่อยเอวผมรีบคว้าคอไว้แล้วไปเกาะหลังอย่างไว
 
   “ไม่ปล่อย พี่พาผมเข้าฝั่งเลย ผมขี้เกียจว่าย” พี่ชินมันยืนได้สบายแต่ขาผมไม่ถึงพื้นแล้วครับ

   “กลับเอง ปล่อย” จะแกะมือทำไม ยิ่งแกะผมยิ่งกอดแน่นขึ้น

   “พี่ชินพาผมเข้าฝั่งหน่อยนะผมไม่แกล้งพี่แล้วครับ ผมขอโทษ” ผมเปลี่ยนเป็นพูดเสียงอ้อน ใช้ไม้แข็งไม่ได้ผลมันก็ต้องใช้ไม้อ่อนบ้าง

   “น้ำแค่นี้ทำไมมึงถึงไม่ไปเอง มึงว่ายน้ำไม่เป็นใช่ไหม” ตายห่าทำไงดีพี่ชินรู้แล้วครับว่าผมว่ายน้ำไม่เป็น แล้วผมจะโดนแกล้งไหมล่ะ

   “ใครว่าผมว่ายไม่เป็น แค่นี้เรื่องเด็กๆผมมันลูกทะเลนะ อยู่ทะเลมาตั้งแต่เกิด” ปากดีไว้ก่อนครับเผื่อจะรอด

   “ถ้าลูกทะเลงั้นมึงก็ว่ายไป ไม่ต้องมาเกาะกู”

   “เฮ้ยๆ พี่อย่าแกะมือๆ  เดี๋ยวหล่น เออผมว่ายน้ำไม่เป็นพอใจรึยัง” เมื่อเห็นท่าว่าจะขืนแรงพี่ชินที่กำลังแกะมือผมออกจากคอตัวเองไม่ไหว หลังจากพี่แกแกะขาที่ผมเกี่ยวเอวไว้ออก ผมเลยต้องสารภาพทั้งที่ไม่เต็มใจ

   “ก็แค่นั้นทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกว่ะ ถ้าตายไปจะมาโทษกูอีก”  เสียงว่าฉุนๆก่อนปล่อยให้ผมกอดคอ และเอาขาเกี่ยวเอวได้ตามสบาย ใจดีเหมือนกันนะเนี๊ยะนึกว่าจะโดนแกล้งซะแล้วผม

   “พี่ทำไมใจดี ไม่แกล้งผมเหรอ” ผมยื่นหน้าไปถามคางเกยบ่า   

   “ทำไมอยากให้กูแกล้งรึไง”

   “เปล่าๆ ผมแค่แปลกใจ”

   “หึหึ แล้วทำไมมึงถึงว่ายน้ำไม่เป็นลูกทะเลไม่ใช่เหรอ” พี่ชินไม่ยอมตอบแต่ดันเอาเรื่องที่ผมขี้โม้ไว้มาถามซะงั้น

   “ก็ไม่มีคนสอนผมจะเป็นได้ไง” ผมว่าอย่างเคืองๆคนที่บ้าน ไม่มีใครสอนผมว่ายน้ำซักคน จนทุกวันนี้ผมถึงได้ว่ายน้ำไม่เป็น ทั้งที่เพื่อนแถวบ้านว่ายจนจะแข่งกับฉลามได้อยู่แล้ว





   “งั้นกูสอนให้เอาไหม”

   “พี่จะสอนผมจริงๆเหรอ”

   “เออดิ จับกดน้ำทีสองทีก็เป็นแล้ว”

   “ง่ะ พี่ชินอ่ะ เอาจริงๆดิผมอยากว่ายน้ำเป็นจริงๆนะ”

   “เอองั้นเดี๋ยวสอน แต่ไปสอนที่สระในรีสอร์ทนะไม่สอนในทะเล”

   “ได้ๆ ที่ไหนก็ได้พี่” ผมรีบตอบรับอย่างไว กลัวพี่ชินเปลี่ยนใจ

   “งั้นกลับไปกินข้าวกันก่อนค่อยเรียน” พี่ชินบอกหลังเดินแบกผมมาถึงที่น้ำตื้นผมลงยืนได้แล้ว

   “ครับ ผมก็กำลังหิวเลย ว่าจะชวนกลับอยู่พอดี” ผมบอกพร้อมรอยยิ้มแล้วเอามือลูบท้องตัวเองไปมา

   ขากลับดีหน่อยพี่ชินมาปั่นจักรยานแทนผมเลยได้นั่งซ้อนท้ายดูวิวสบายใจเฉิบ  แต่ผมนั่งซ้อนเหมือนคนปกตินะ ไม่ได้ทำอะไรประหลาดเหมือนใครบางคนครับ กลับมาถึงผมรีบชิงอาบน้ำก่อน ปล่อยพี่ชินนั่งรอทั้งตัวเปียกๆไปก่อน อาบน้ำเสร็จเราก็ไปกินข้าว ก่อนตกลงว่าพี่ชินจะสอนผมว่ายน้ำเย็นนี้ครับ

เรียนว่ายน้ำตอนเย็น กลางวันเลยว่างไม่มีอะไรทำผมก็เอาหนังสือไปนอนอ่านเล่นบนเปลริมหาดที่ทางรีสอร์ทผูกไว้ แค่เดินข้ามถนนเล็กๆหน้ารีสอร์ทก็ถึงเลยครับ ไม่ได้เดินไปไกล  ส่วนไอ้พี่ชินนอนดูทีวีอยู่ในห้องก่อนจะไปเอากีตาร์ใครไม่รู้มาดีดอยู่ข้างๆสร้างความรำคาญให้ผมจนอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องเลย  ว่าก็ไม่ได้นะครับไม่ยอมไปไหนอีก ผมเลยต้องทนนอนฟังไปจนเผลอหลับ

ตกเย็นผมก็ไปเรียนว่ายน้ำกับอาจารย์ชิน สอนไปดุไปทำยังไงผมก็ว่ายไม่ได้ซะที เหมือนที่เขาว่าไม้อ่อนดัดง่าย ไม้แก่ดัดยากต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆครับ ผมเรียนจนเหนื่อยสุดท้ายเลยขอยอมแพ้ เอาไว้วันหลังค่อยเรียนใหม่แล้วกัน




“ไอ้วีกูจะออกไปตกหมึกมึงจะไปไหม” ผมกำลังนอนเล่นรอย่อยหลังกินอาหารเย็นเสร็จ อยู่ๆพี่ชินก็เปิดประตูห้องเข้ามาถาม

“ไปตกที่ไหนพี่”

“ตกบนฟ้ามั้ง ก็ต้องในทะเลดิมึงจะไปรึเปล่า”  ทำไมพี่ชินมันชอบกวนผมวะ จะตอบดีๆซักครั้งมันจะตายรึไง

   “รู้แล้วว่าในทะเล แต่ทะเลตรงไหน แล้วพี่จะไปกับใคร” ผมถามซ้ำด้วยเสียงเคืองๆ

   “ไม่รู้ กูเห็นชาวบ้านแถวนี้เขาจะไปกัน กูเลยอยากไปด้วย มึงจะไปไหม” เริ่มดูน่าสนใจขึ้นมาแล้วครับ

   “งั้นผมไปด้วย” ผมตอบก่อนปิดทีวีแล้วตามพี่ชินมาขึ้นเรือ เป็นเรือประมงของชาวบ้านที่อยู่ติดกับรีสอร์ทลำไม่ใหญ่เท่าไหร่  มีผมกับพี่ชินแล้วก็เจ้าของเรือกับลูกเรืออีกประมาณ 5 คนครับ

   เรือแล่นออกจากฝั่งประมาณทุ่มกว่า  ซักครึ่งชั่วโมงก็จอดนิ่งกลางทะเล ก่อนผมจะเห็นเขาเอาไฟมาล่อหมึกดูแล้วน่าสนุกดีครับ

   “ทำเป็นรึเปล่ามึง” พี่ชินที่นั่งข้างๆหันมาถาม ตอนนี้ทุกคนเริ่มลงมือโยนเบ็ดของตัวเองลงน้ำแล้วครับ

   “เป็นไม่เป็นเดี๋ยวคอยดูล่ะกัน” ผมตอบก่อนนั่งรอไปเรื่อยๆ

“อย่าขี้โม้อีกก็แล้วกัน” พี่ชินแม่ง โม้ครั้งเดียวไม่มีลืมเอามาล้อผมได้ตลอดนะ วันนี้ล้อผมเรื่องนี้มาทั้งวันเลยครับ

“อ๊ะๆ ติดแล้วพี่ชิน ติดแล้ว” ผมเรียกพี่ชินด้วยความดีใจ เมื่อรู้สึกว่าเบ็ดที่หย่อนลงไปเริ่มมีการกระตุก

“ค่อยๆสาวขึ้นมาครับ” เจ้าของเรือก็มาช่วยลุ้นกับผมเหมือนกันครับ ผมมารู้หลังจากลงเรือว่าพี่ชินให้เงินเจ้าของเรือค่าพาผมกับแกขึ้นมาบนเรือด้วย แต่ไม่รู้เท่าไหร่ท่าทางจะเยอะอยู่เหมือนกัน

   “ตัวใหญ่นี่หว่า แต่เดี๋ยวรอดูขอกูก่อน อาจจะใหญ่เท่าแขนก็ได้” ผมว่าจริงๆแล้วพี่ชินก็ขี้โม้ไม่แพ้ผมหรอกครับ

หลังจากได้มาอยู่ด้วยกันแบบนี้ผมถึงรู้ว่า พี่ชินเป็นคนที่คุยสนุก แถมเวลาพี่ชินเผลอจะมีมุกมาอำให้ผมขำได้ตลอด ผมว่าแบบนี้ดีกว่าเวลาปกติเยอะ ไม่รู้ทำไมถึงชอบเก๊กดุใส่ผมตลอด

“พี่ชินถามจริงที่ตกเป็นรึเปล่า” ผมหันไปถามพี่ชินที่เปลี่ยนมุมตกแทบจะทั่วเรือแล้วแต่ก็ยังไม่ได้ซักตัว คนอื่นเขาได้จะเต็มถังแล้ว ผมเองก็ได้เกือบ 10 ตัว

“ไม่เป็น แต่กูก็ไม่ได้โม้ว่าตกเป็นเหมือนใครบางคนแล้วกัน” นั่นไงโดนอีกดอกจนได้ผม

“ตกไม่เป็นก็บอกตกไม่เป็นดิ ผมจะได้สอน” ผมแกล้งว่าเหมือนที่พี่ชินเคยพูดกับผม

“ไหนมันต้องตกแบบไหน”  พี่ชินเดินมายืนด้านหลังผมแล้วถาม

“ก็ไม่อยากแบบนี้ไง ตวัดเบ็ดไปไกลจากเรือนิดนึง แต่ไม่ต้องไกลมากเดี๋ยวจะห่างไฟ หมึกมันชอบแสงไฟ ผมบอกไปก็สาธิตให้ดูไปด้วย

“เฮ้ย! นี่ไงพี่ชินติดแล้ว ไวมากเลย” ผมหย่อนเบ็ดลงไปได้ไม่นาน หมึกก็ติดแล้วครับ ดีนะอันนี้ผมพอมีความรู้อยู่บ้าง ไม่งั้นอายลูกศิษย์คนแรกแน่ เดี๋ยวจะมาว่าผมขี้โม้อีก

“ไหนวะ ดึงขึ้นมาดิ”

“นี่ไงพี่ อ๊ะ” ผมดึงหมึกขึ้นมาก่อนหันไปหาพี่ชินด้านหลังแล้วก็ต้องตกใจ เพราะพี่ชินยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมจนปากผมแทบชนปากพี่ชินแล้วถ้าผมไม่ตกใจผละออกมาก่อน แล้วทำไมต้องเอามือมาคร่อมตัวผมแบบนี้ด้วยวะ ตกใจหมด

“พี่ชินถอยออกไปหน่อย ผมจะเอาหมึกไปเก็บ” 

“หึหึ ก็เอาไปดิ” พี่ชินแม่งทั้งหัวเราะทั้งยิ้มกวนผมอีกนะ ตลกนักรึไงที่เห็นผมตกใจ ไม่รู้ตอนนั้นทำอะไรตลกๆให้ดูด้วยรึเปล่า

“พี่ชินไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ” ผมว่าเสียงไม่ดังเท่าไหร่ กลัวรบกวนคนอื่น

“ตกใจอะไร แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วย”

“หน้าแดงอะไรเล่า แสงไฟรึเปล่า” ผมว่าก่อนเอามือถูหน้าตัวเองไปมา แม่งว่าแล้วทำไมร้อนๆ

“อายเหรอ คิดอะไรกับกูอยู่รึเปล่าเนี๊ยะ คิดก็บอกมาเถอะ ชอบกูเหรอ” ไอ้พี่ชินแม่ง ทำไมมันถึงเป็นคนขี้ล้อแบบนี้วะ

“ชอบเชิบอะไรล่ะ อย่ามามั่ว ไปตกหมึกของตัวเองเลยไม่สอนแล้ว” ผมว่าก่อนผลักอกคนที่เอาแต่ยืนจ้องหน้าผมแล้วยิ้มกริ่ม เป็นบ้าอะไรไม่รู้หรือเมากาววะ ยิ้มอยู่ได้

“หึหึ” ดูสิครับยังมีการหัวเราะผมแล้วเดินยิ้มก่อนไปนั่งตกหมึกอีกฝั่ง ผมไม่อยากสนใจคนบ้า นั่งหันหลังให้ซะเลย

 ผมกับพี่ชินตกหมึกจนเกือบ 4 ทุ่มครึ่งถึงได้เลิกแล้วกลับเข้าฝั่ง สรุปแล้วผมได้ 18 ตัว พี่ชิน ได้ 3 ตัวเองครับ ไอ้ที่จะไปๆไม่ใช่ว่าอยากกินหรือตกเป็นอะไรนะครับ  มาบอกผมทีหลังว่าเคยเห็นในรายการทีวีดูน่าสนุกดีเลยอยากไปลอง ตอนนี้ก็สมใจเขาแล้วครับคงจะนอนหลับฝันได้ซะที


ผมอยู่ที่รีสอร์ทกับพี่ชินจนถึงวันอาทิตย์ ช่วงสายๆถึงได้เก็บของกลับกรุงเทพฯ  เวลาสองวันสองคืนที่ผมอยู่กับพี่ชินเหมือนได้มาเที่ยวเลยครับ ผมเห็นพี่ชินสำรวจที่พักแค่นิดเดียวนอกนั้นพักผ่อนล้วนๆจากตอนแรกนึกว่าผมจะโดนพามารับน้องสายโหดที่ไหนได้ กับได้เที่ยวซะงั้น ถือว่าทริปนี้เป็นทริปกระชับมิตรระหว่างพี่เทคกับน้องเทค แล้วผมยังได้รู้มุมแปลกๆของพี่ชินที่ผมไม่เคยรู้อีก ถือว่าคุ้มแล้วครับ

               -----  To Be Con.-----
                ขอบคุณที่ติดตามค่ะ :กอด1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-09-2014 00:46:29 โดย เคียงใจ »

ออฟไลน์ PANGGii

  • ★ บังเอิญไม่มีจริง ★
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 193
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0
ดูสวีทไงก้ไม่รุ้ .. อยากอ่านตอนที่วีเมาแล้วบอกชอบพี่ตริณย์เนี่ย
พี่ชินเขารู้สึกยังไงคิดอะไรอยู่ 5555555
 :katai2-1:

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
เค้าพาแกมาเที่ยวเหอะ

ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยย


55555

ออฟไลน์ Pednoiinnocent

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
มาต่อไวๆนะครับ

ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
มึนต่อไปแบบนี้แหละดีแล้วนายเอกเรา
 :hao7:

ออฟไลน์ 4559

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3978
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-8
บอกเลยว่าฟิน

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8891
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
ถามจริงงงงงงง
เธอโง่หรือซื่อคะ 55555555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด