>>เชลยหงส์ กรงพยัคฆ์ << The End~ ความสุขของคนรักกัน _ 03/01/2557 P.52
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: >>เชลยหงส์ กรงพยัคฆ์ << The End~ ความสุขของคนรักกัน _ 03/01/2557 P.52  (อ่าน 554599 ครั้ง)

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
เข้ามาอ่านเพราะชื่อเรื่อง
พอได้อ่านแล้วติดใจ
สนุกอะ
เป็นกำลังใจให้จ้า
 :3123:

ออฟไลน์ chisarachi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1019
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +49/-1
น้องซออออออออออออออออ><
ชอบน้องซออออ  แอบเชียร์คุณโอเป็นพระเอก  และแอบหมันไส้คุณโต้
ชอบมาถุกตัวน้อง  ออกไปปปป
ชอบพี่ๆคุณน้องด้วย  อ๊ากกกกกกน้องซออออ><

ออฟไลน์ loveview

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1912
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-10
โอ๊ยๆ น้องซอของพี่ ฮิฮิ
โดนแกล้งซะแล้ว :katai2-1:

ออฟไลน์ sosi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
พี่โอคงไม่ใจร้ายกับน้องซอนะ
น้องน่าสงสารมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วขอให้พบเจอความสุขเถอะนะ
 :mew4:

ออฟไลน์ sweetbasil

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 807
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-3
สนุกมากกกกกกกกก o13
คนเงียบๆๆเนี่ยน่ากลัวนะเราไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร
ชอบตอนทำไข่เจียว  :pigha2:

KanomPhing

  • บุคคลทั่วไป
น้องซออออ  โถถถถถ น่าสงสารจังเลยลูก

ถ้าคุณพ่อจะทำขนาดนี้ ใจร้ายยยยย ใจร้ายยมาก

ส่วนพี่ๆทั้งหลาย ถ้ายังไม่เจอตัวน้องซอเร็วๆนี้ก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

เอ๊ะ หรือว่าต้องรู้สิ ใช่มะเพราะบัวหายมาด้วย
 
ยังไงก็ตามหวังว่าคุณโอจะรักและสงสารน้องนะ

อย่าปล่อยให้ธุรกิจ หรืออะไรก็ตามเอาตัวน้องมาล่อ ไม่ดีนะ

ยไงเราก็รอตัวเองคนแต่งมาต่อไวไวน้าาา


ออฟไลน์ ★KVH™★

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
คุณโต้..รุกเร็วไปนะ เดี่ยวปั๊ด  :z13:
ต้องค่อยๆจับแบบคุณโอสิครับ
รุกอย่างนั้นหงส์ตื่นพอดี  :hao7:
ปล.พอคุณโอรุก เบาๆนะสงสารน้องซอ  :man1:
ปล2.มาบ่อยไม่เบื่อหรอกครับ จับฟัด  :กอด1: 55

ออฟไลน์ omyim_jjj

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 632
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
ซอน่ารัก

ชอบซอจัง



ออฟไลน์ Infinity 888

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2026
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +157/-7
สนุกมากๆ ขอมาติดตามหงษ์น้อยด้วยคนค่ะ
คุณโอ ถ้าจะตะครุบหงษ์ก็เบามือหน่อยนะ
หงษ์น่าสงสารพอแล้ว :mew2:

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2405/-22
หวังว่าคุณโอ คงไม่ร้ายกับซอ นะแค่นี้ชีวิตซอก็แย่พอดูแล้ว  :ling2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ormn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3925
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +324/-8
    • http:///uc.exteenblog.com/riko-tomo/images/23213506_1208714389_3598161_Okane_ga_Nai_v01_ch01_pg002__Cover.jpg
 :hao3: :hao3: :hao3:น้องซอจ๋าคุณโอน่ากล้วกว่าคุณโต้แยอะเลยนะ :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ ่patsaporn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4338
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-6
สนุกค่ะ คุณซอน้อยน่าสงสารมากเลยค่ะเรื่องครอบครัว คุณพ่อทำไมใจร้ายแบบนั้น
ต้องมีเหตุผลบ้างสิคนเราลูกทั้งคนนะ
ออกมาจากบ้านก็ดีค่ะ จะได้มาพบคู่ ฮี่ๆๆ แต่ซอดูร่าเริงขึ้นมากเลยนะ ดีแล้วล่ะ
แต่คุณโต้และคุณโอดูไม่ไว้ใจทั้งคู่ ห้ามทำร้ายซอน้อยนะ คนอ่านหวงมากคนนี้

รอติดตามนะคะ ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ Ali$a฿eth

  • [จิ้น]ตนการ
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-3
เห่ออออออออออออออ คุณโอไม่ร้ายเหรอ













ร้ายลึกสุดคะนึงอ่าสิ๊ !

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
มารอดูพระเอก
เชียร์คูณโอสุดใจค่าาา  :ped149:
มาอีกไวๆนะคะ สนุกทุกตอนเลย
อ่านวนไปสามสี่รอบแล้วค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-10-2013 11:28:03 โดย cher7343 »

ออฟไลน์ punthipha

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-0
อัพบ่อยๆ ไม่เบื่อ เพิ่งเข้ามาอ่าน ติดงอมแงม  :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ four4

  • รักนี้ชั่วนิรันด์
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 414
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
ชอบมากๆ เลย ติดตามอ่านจนจบแน่ๆ

คนแต่งสู้ๆ นะครับ ให้กำลังใจ...

ออฟไลน์ nomo9

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 194
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
พ่อซอใจร้ายอ่ะ  ส่วนคุณโต้นี่น่าจะจัดการเอาไปเก็บ ถึงขั้นย้ำว่าเป็นคนของตัวเอง ขี้ตู่ชะมัด แถมลวนลามน้องซออีก เพลีย >_<
ปล. ชื่อจริงน้องซอเพราะมากค่ะ แปลว่าอะไรค่ะ

ออฟไลน์ cakecoke

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
 :ling1:

คุณพ่อใจร้ายยยยยยยยย ถ้าไม่รักจะทำให้เกิดมาทำไม  อยากได้ใช่ไหมลูกผู้หญิง เหอะ! :katai1:

 ซอสู้ๆน่ะ

Lilly_Fw

  • บุคคลทั่วไป


Part 6   :L2:


ตอนนี้กำลังยืนอยู่หน้าบ้านมองดูสองเพื่อนรักกำลังล่ำลากัน  ผมยกมือไหว้คนที่หันมามอง..ก่อนจะถอนหายใจอย่างแรง คุณโอจากไปพร้อมความหนักอกหนักใจบางอย่างเกี่ยวกับงานที่ผมทำ...เพราะอีกสองวันจะส่งรถมารับผมกับคุณโต้ไปดูงานสวนเกษตร ที่อีกจังหวัดนึง...กังวลที่จะต้องไปแสดงตัวที่นั่นที่นี่ เพราะไม่รู้ว่าจะเจอคนของที่บ้านหรือเปล่า...

“เป็นอะไรรึเปล่าซอ สีหน้าไม่ค่อยสบายใจเลย หรือยังโกรธผมเรื่องเมื่อวานอยู่”

“เปล่าครับ ซอ ไม่ได้โกรธ ก็คุณโต้เมา...”

“อืม..”  สีหน้าคุณโต้จากยิ้มอบอุ่น...ครู่นึงที่เห็นความผิดหวังวิ่งริ้วผ่านแววตาคู่นั้น...ก่อนจะส่งยิ้มให้ผมเหมือนเดิม...

“คุณโต้ครับ ที่ไปดูงานอะไรนั่นจะมีพวกไหนไปบ้างครับ”

“อ๋อ ก็แค่พวกชาวสวนทั่วไปนั่นแหละ เหมือนว่าคนที่จัดงานจะรู้จักโอเป็นการส่วนตัว..”

“ครับ ไม่มีหน่วยงานไหนไปอีกใช่ไหม”

“ไม่หนิ มีอะไรรึเปล่า เหมือนซอกังวลอะไรอยู่”

“เปล่าครับ...งั้นซอไปทำงานต่อนะครับ”  รีบปฏิเสธคำถามและสีหน้าแปลกใจของคุณโต้...ผมคงกังวลเกินไป...คิดกลับไปบางที..อาจจะไม่มีใครสนใจผมเลยก็ได้...พวกพี่ก็คงจะตั้งใจทำงานกันอยู่...คุณพ่อก็คงมีความสุขกับลูกสาวคนเล็กที่กำลังเรียนมหาลัย...แล้วผมก็เป็นส่วนเกินที่คิดว่าตัวเองสำคัญ จนกลัวว่าจะมีใครมาตามกลับบ้าน...

“..ซอ...”

“..ครับ...”

“..เปล่า...แค่บางทีผมก็คิดว่า..ซอชอบทำหน้าเศร้า...มันทำให้ผมใจไม่ดีไปด้วย...”

“เปล่าครับ ซอไม่เป็นอะไร”   ส่งยิ้มให้คนที่เดินเข้าบ้านพร้อมกัน ก่อนจะถอนหายใจอย่างแผ่วเบา..กลืนก้อนที่จ่อจุก เงยหน้าน้อย ๆ เพื่อให้น้ำตาที่รื้นขึ้นมาไหลย้อนกลับไป...ตัวเบาหวิว...เหมือนคนไร้ค่าเมื่อคิดถึงเรื่องนี้....


“ให้บัวไปด้วยนะคะคุณน้อง!”

“แต่ว่า...”

“บัวไม่สนใจค่ะ บัวจะไปกับคุณน้อง จะปล่อยให้คุณน้องไปอย่างนั้นคนเดียวได้ยังไง” 

“ คุณโต้ก็ไป”

“ไม่รู้ค่ะ บัวจะไป..ใครไปบัวก็ไม่อุ่นใจทั้งนั้น ถ้าคุณน้องไม่ให้บัวไป บัวก็จะไม่ยอมให้คุณน้องไปทำงานที่นั่นอีก” 

“..................”  ผมทำหน้าแหย ๆ ใส่บัวที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าอารมณ์เธอกำลังขึ้นเพราะผมมาเล่าว่าต้องไปต่างจังหวัด...กะแล้วล่ะว่าต้องเป็นอย่างนี้ คิดไว้สองอย่างคือ ไม่ให้ไป กับจะขอไปด้วย..และผมก็เดาถูกอย่างนึง..

“ซอต้องไปขอคุณโต้ก่อน แล้วงานบัวล่ะ”

“บัวจะเปลี่ยนวันหยุด..พรุ่งนี้บัวจะไปขอด้วย นอนได้แล้วค่ะดึกแล้ว” บัวส่งยิ้มหลังจากกล่าวคำตัดบทว่ายังไงเธอก็จะไปด้วย...แต่ผมก็ไม่อยากจะไปกับคุณโต้สองคนเหมือนกัน ส่งยิ้มประจบตอบกลับไปก่อนจะหลับตาลง...ต่อจากนี้คือสิ่งที่ผมเลือกแล้ว...ไม่ว่าจะเป็นยังไง...ผมก็จะยอมรับมัน...


            ***************************************************************


ในที่สุดบัวก็ไม่ทำให้ผมผิดหวังติดสอยห้อยตามมาอย่างที่คุณโต้เต็มใจ...เราออกเดินทางตอนสามโมงเช้าเมื่อให้ถึงสถานที่จัดงานตอนบ่าย และมีงานจัดเลี้ยงตอนกลางคืน..ซึ่งคุณโอจะไปเจอเราที่นั่นตอนงานเลี้ยง...นึกถึงคุณโอ วันนี้ผมเอาผ้าเช็ดหน้ามาด้วย เจอในกระเป๋าเสื้อผ้าคงจะเผลอหยิบมาด้วยตอนเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า...ถึงไม่เอาก็กะว่าจะคืน...เพราะเก็บไว้ผมก็ไม่ได้ใช้ ถ้าเจ้าตัวไม่เอาก็ให้ทิ้งเอง ถ้าให้ผมทิ้งก็คงทิ้งไม่ลงหรอก

“เอากระเป๋าเข้าไปเก็บเถอะ เดี๋ยวเจอกันที่เคาท์เตอร์ด้านล่าง”

“ครับคุณโต้”

ผมกับบัวนอนห้องเดียวกันตามความต้องการของเธอ ส่วนคุณโต้กับคุณโอก็นอนด้วยกัน เพราะโรงแรมที่พักแน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่มาเข้าร่วมงานไม่มีห้องว่างเหลือพอที่จะอยู่คนละห้องได้..มองจากหน้าต่างโรงแรมออกไป เห็นรถวิ่งขวักไขว่ด้านล่างแล้วก็ต้องทอดถอนใจบรรยากาศและสิ่งของเครื่องใช้ในโรงแรมทำให้คิดถึงบ้าน คิดถึงแม้กระทั่งคนที่ใจร้ายกับผมที่สุด...พวกพี่ทำอะไรอยู่นะ...จะคิดถึงผมบ้างรึเปล่า...อย่างที่ผมคิดถึงทุกคนอยู่ตอนนี้

“คุณน้องคะ หิวไหม..”

“ชุดใครเหรอบัว”  ผมมองคนที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับชุดสูทสีดำ...ก่อนจะนำไปแขวนไว้ในตู้...

“ชุดคุณน้องค่ะ คุณโต้ให้เอามาให้บอกว่าคืนนี้คุณน้องไปไปงานเลี้ยงด้วย...แต่บัวคงจะเข้าไปด้วยไม่ได้แน่ ๆ”

“เหรอ..ไม่เห็นบอกซอเลย..บัวนอนรอที่นี่ก็ได้มีอะไรเดี๋ยวซอจะโทรหา..ซอแค่เดินตามคุณโต้กับคุณโอเท่านั้นคงไม่มีอะไร...”  มือถือและเบอร์โทรใหม่ที่เปลี่ยนหลังจากทำงานได้เงินเดือนแล้ว...แต่งานเลี้ยงคืนนี้ผมไม่คิดว่าจะได้ไปด้วย เข้าใจว่าแค่คุณโต้กับคุณโอสองคนเท่านั้น...

“ใครบอกคะ งานเลี้ยงมีสองที่ค่ะ คุณโต้ไปอีกที่ส่วนคุณน้องกับคุณโอจะต้องไปอีกที่นึง...ท่าทางคุณโต้หงิดหงิดนิดนึง คงจะหงุดหงิดที่จะได้ไปคนเดียว..”

“ทำไมล่ะ”  ผมย่นคิ้วฟังคนที่เอาเสื้อผ้าของใช้ผมออกจากกระเป๋ามาวางไว้ให้จะได้หยิบใช้ง่ายๆ   ก่อนหน้านี้คุณโต้ไม่เห็นบอกอะไรผมถึงเรื่องพวกนี้เลยว่าจะต้องไปไหนมาไหน..ที่สำคัญทำไมงานต้องจัดสองที่ด้วย...

“ก็เห็นบ่นอุบอิบน่ะค่ะ ว่ามีใครพึ่งโทรมาบอก ว่าจะเป็นคุณโอรึเปล่า”

“เหรอ..”  จ้องมองท้องฟ้าสีสดนั่นอีกครั้ง เพราะเป็นหน้าหนาวถึงจะไม่หนาวมาก แต่ท้องฟ้าในฤดูนี้มันแจ่มใสเอามาก ๆ

“คิดถึงบ้านไหมคะ”

“คิดถึง”

“อยากกลับไปไหม”

“ยัง ซอจะกลับไปก็ต่อเมื่อซอไม่จำเป็นต้องพึ่งพิงบ้านหลังนั้นอีก กลับไปตอนนี้ก็ไปเป็นภาระของพวกพี่เหมือนเดิม”

“งั้นมีอะไรทุกข์ใจก็บอกบัวนะคะ ถึงบัวจะช่วยไม่ได้ทั้งหมด แต่บัวรับฟังและจะทำทุกอย่างให้คุณน้องสบายใจ”

“ขอบคุณ..ซอไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณพวกนี้ยังไงดี..”  หันไปมองคนที่เดินมายืนข้างๆ  เหมือนสิ่งที่ผมคิดจะส่งต่อไปหาอีกคนได้ไม่ยาก สวมกอดพี่สาวที่เข้มแข็งเสมอยามที่ผมมีปัญหา...

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เพราะนี่มันเป็นหน้าที่ของบัว...บัวอาจจะเกิดมาเพื่อทำอย่างนี้...แค่ได้เห็นคุณน้องมีความสุขในฐานะพี่สาวคนนึงอย่างที่คุณน้องบอก...บัวก็มีความสุขที่สุดแล้ว..”

“..อืม มีอะไรซอจะบอกบัวคนแรกเลย..”

“ดีมากค่ะ เตรียมตัวเถอะค่ะ ป่านนี้คุณโต้คงเสร็จแล้ว”

“................” ส่งยิ้มก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้า ก็ชุดที่ใส่มานั่นแหละ แค่เตรียมสมุดโน้ตแล้วก็เตรียมสมองไปใส่ความรู้ใหม่ ๆ เกี่ยวกับสวนเกษตรจำลองที่จัดขึ้นภายในห้องโถงโรงแรมแห่งนี้...

บัวเดินลงมาส่งผมที่เคาท์เตอร์พอคุณโต้ลงมาบัวก็ออกไปหาอะไรกินด้านนอก ส่วนผมกับคุณโต้จะมีอาหารจัดเลี้ยงไว้ข้างใน...ตอนนี้ผมกำลังตื่นตาตื่นใจกับดอกไม้แปลกตาที่นำมาวางไว้ในงาน บอกชื่อพร้อมวิธีการเพาะพันธ์ุบำรุงรักษาไว้ตามป้ายที่ติดไว้ข้างดอกไม้...คุณโต้เดินไปทักทายคนในงานที่คงจะรู้จักกันแต่ผมเลือกที่เลี่ยงออกมา...ดอกกล้วยไม้หลากสีที่ผมพึ่งจะเคยเห็นเรียกความสนใจได้ไม่น้อย..

“ชอบเหรอครับ”

“เอ่อ ครับ ชอบ”

“จากสวนผมเอง..สวยไหมครับ”

“เห..สวยครับ สวยมาก”  อารามดีใจที่ได้เจอคนเพาะทำให้ผมยิ้มให้จนตาหยี...สวยจริงๆ  สีสดมากจนแอบคิดไม่ได้ว่าย้อมสีมารึเปล่า...ที่ทุกอย่างดูแปลกตาสำหรับผมก็คงเป็นเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเก็บตัวอยู่แต่ในมุมเล็ก ๆ จนไม่ได้สัมผัสหรือรู้เห็นอะไรมากมายนอกเหนือจากที่อยากรู้จึงเซริจในเน็ทก็เท่านั้น...

“งั้นไว้เลิกงานแล้ว ผมยกให้ดีไหมสนใจสีไหนคุณเลือกได้เลย”

“ให้ผม?”  ชี้มือเข้าหาตัวเองก่อนจะเงยหน้ามองผู้ชายที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำและกางเกงยีนส์สีเข้ม...หน้าคมเข้ม ผิวคล้ำแดด แต่ก็ยังหลงเหลือความหล่อเหลาแบบไทย ๆ ได้อย่างชัดเจน...

“ครับ..เพราะที่สวนมีอีกเยอะเลย”

“จริงเหรอครับ...แต่กลัวว่าเอาไปแล้วมันจะตาย..”

“เดี๋ยวผมให้คู่มือไปเลี้ยงเลยดีไหม...หรือไม่ก็โทรมาหาผมก็ได้ถ้ามีปัญหาอะไร อยากให้เอาไปเผยแพร่บ้างครับ ผมไม่หวง มีสิ่งดี ๆ ก็อยากจะแบ่งปัน มีคนสนใจเยอะนะครับ ถ้าไม่รีบตกลงผมก็ไม่รับรองว่าจะเหลือหรือเปล่า”

“เอาครับ เอา..ซอเอาสีฟ้า..”

“ครับคุณซอ”  ผมชะงักก่อนจะส่งยิ้มให้อีกครั้ง เพราะเผลอแทนตัวเองออกไปเหมือนกับที่พูดกับคุณโต้ อีกฝ่ายเลยยิ้มมาให้พร้อมกับพูดกลั้วหัวเราะที่ผมรีบตอบตกลงเพราะกลัวจะไม่ได้...

“ซอทำอะไรอยู่ ไม่หิวข้าวเหรอ”

“ครับคุณโต้..ขอบคุณนะครับคุณ..” ผมหันไปตอบคุณโต้ก่อนจะหันมาขอบคุณคนที่ยืนยิ้มอยู่...ผมจะเอากล้วยไม้ไปขยายพันธุ์ให้เต็มบ้านเลย

“ผมอาทิตย์ครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณซอและคุณ”

“ผมวีรวัฒน์ครับเรียกโต้ก็ได้...คุณใช่คนที่จัดงานนี้รึเปล่า พอดีผมเป็นหุ้นส่วนกับโอครับ เขาเป็นคนบอกให้พวกผมเข้าร่วมงานนี้”  คุณโต้ย่นคิ้วลงเมื่อได้ยินเชื่อคนตรงหน้าก่อนจะแนะนำตัวเองแล้วเอ่ยปากถาม

“งั้นคุณก็คุณโต้เพื่อนโอฬาริศ ครับผมเป็นคนจัดงานนี้เองแล้วคุณกับคุณซอ..”

“ซอเป็นคนของผมครับ...ยินดีที่ได้รู้จักครับ จัดงานได้ดีมากคนเยอะเลย.... ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวนะครับ”

“................” ผมสะดุ้งเมื่อแขนแข็งแรงนั่นจู่ๆ  ก็มาเกี่ยวเอวผมแล้วรั้งเข้าหาตัวเอง...ส่งยิ้มแหย ๆ ให้คุณอาทิตย์แล้วก็ต้องเดินตามแรงโอบที่เอวออกมา...ทำไมคุณโต้ต้องทำขนาดนี้ด้วยนะ...ผมไม่ชอบเลย...

“เอาอย่างนี้นะซอ คุณเดินตามและจดสิ่งที่ผมบอกก็พอ ไม่ต้องไปไหนไกลผม”

“ครับคุณโต้”  ได้แต่เดินตามคนที่สั่งผมด้วยเสียงเข้ม หลังจากยอมที่จะปล่อยเอวผม...แล้วอย่างนี้ผมจะได้กล้วยไม้ได้ยังไงกัน...
เดินดูในงานอีกนิดหน่อยก่อนจะมีการประชุมประมาณสองชั่วโมง ซึ่งก็ได้แต่ส่งยิ้มให้คนที่สัญญาจะให้กล้วยไม้ที่เป็นประธานในการประชุมครั้งนี้ แต่ก็ต้องหุบยิ้มเมื่อคุณโต้หันมามองทำหน้าดุๆ  ใส่... คงจะคิดว่าผมทำเกินหน้าที่อีกล่ะสิ ก็แค่ยิ้มเพราะกลัวอีกคนลืมกล้วยไม้ผมก็เท่านั้น...ส่วนรายละเอียดการประชุมผมจดแทบจะทุกรายละเอียดอยู่แล้ว...

“เหนื่อยจัง”

“น้ำเย็นค่ะ พักได้อีกไม่นานนะคะ เพราะนี่ก็เกือบทุ่มแล้ว คุณโต้โทรมาบอกว่าคุณโอมาถึงแล้วงานเลี้ยงที่จะไปด้วยเริ่มสามทุ่มค่ะ”

“อืมม..” เอาหน้าถูหมอนเล่น...ในที่สุดกล้วยไม้สีฟ้าสด...ผมก็ไม่ได้จริงๆ ด้วย เพราะต้องเดินตามคุณโต้ที่เอาแต่เดินเลี่ยงออกจากคุณอาทิตย์ตลอด เสียดายจัง อยากได้มากแท้ ๆ

นอนเล่นคุยกับบัวได้อีกไม่นานก็ต้องลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว...ชุดสูทสีดำเข้ารูปถูกสวมหลังจากอาบน้ำและจัดการกับร่างกายเสร็จ..มันพอดีจนเหมือนกับว่าตัดมาเพื่อผมโดยเฉพาะ แต่ไม่น่าใช่เพราะคุณโอไม่เคยมารู้ไซส์ผมด้วยซ้ำ...คงจะแค่บังเอิญซื้อมาแล้วมันพอดี....เสื้อเชิ๊ตตัวในสีฟ้าอ่อนซึ่งเป็นสีที่ชอบพอดี เนคไทค์สีเดียวกับเสื้อถูกผูกและรูดขึ้นจนชิดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนสุด...

“ว้าวว  ไม่ยักกะรู้ว่าคุณน้องใส่สูทแล้วดูดีมาก ๆ เลย”

“หล่ออ่ะดิ”

“สวยต่างหาก”

“..................”  ทำหน้าทำตาไม่เชื่อให้บัว ก่อนจะหมุนตัวหน้ากระจกมันก็ดูแปลกตาไปเหมือนกัน แต่แน่นอนว่า...


ก๊อกๆๆ


“ เสร็จรึยัง “

“คุณโอ”  สู้อีกคนที่จะไปด้วยไม่ได้แน่ ๆ แล้วก็เป็นไปอย่างที่คิด เมื่อร่างสูงที่ปรากฏตัวขึ้นหลังจากที่บัวไปเปิดประตูทำให้ผมเผลอมองนานไปนิด ก็มันน่าดูน้อยที่ไหน ร่างสูง ในชุดสูท ทั้งหล่อและเท่ห์มาก ผิดกับผมที่ดูกระหร่องกระแหร่งยังไงชอบกล...สองมือหนาที่ล้วงกระเป๋ากางเกงพร้อมกับยืนอย่างสง่าอยู่หน้าประตูทำให้ผมรนรานหารองเท้ามาใส่....ดูดีจนคนมองแทบจะลืมหายใจ...ขนาดบัวยังจ้องแล้วจ้องอีก...แต่ทำไมต้องจ้องไปคิดไปขนาดนั้น หรือเคยเจอคุณโอที่ไหน...แต่ตอนที่คุณโอไปที่สวนบัวยังไม่ได้เจอคุณโอเลย...

“เสร็จแล้วครับ บัว เอ่อ พี่บัวซอไปก่อนนะ”

“คะ ค่ะคุณ นะ...อ๋อ ไปเถอะ ฝากด้วยนะคะคุณโอ น้องชายบัวไม่ค่อยประสาอะไร อย่าถือสานะคะถ้าทำอะไรไม่ถูกใจ”

“ได้ ผมจะดูแลให้ ไปกันเถอะ”  ผมยิ้มให้บัวก่อนจะเดินออกมายืนข้างๆ  คุณโอ..กลิ่นหอมอ่อน ๆในแบบของผู้ชายเตะจมูก จนเผลอเงยหน้ามองคนสูงกว่าที่กำลังออกเดินไปพร้อม ๆ กัน

“มีอะไร”

“เปล่าครับ” เผลอมองนานไปหน่อยอีกคนคงรู้สึกตัว   คุณโอหันมามองผมในขณะที่กำลังลงลิฟท์แล้วเอ่ยปากถาม...จะกล้าตอบได้ยังไงว่าเพราะคุณน่ะหล่อจนผมเผลอมองนานไปหน่อย...ถูกโดนว่าบ้า หรือไม่ก็คิดว่าผมเป็น..แน่ ๆ

ห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ถูกประดับประดาอย่างหรูหรา  ผู้คนคลาคล่ำเต็มไปหมด ผมมองซ้ายขวามองคนในงาน มันใช่งานเลี้ยงสวนเกษตรแน่รึเปล่า เดินตามหลังคุณโอเข้าไปในงาน มองด้านหลังที่ตอนนี้มีผู้ชายร่างสูงใหญ่สองคนเดินตามผมกับคุณโอมาด้วย..จนต้องรีบสาวเท้าให้ทันคนที่เดินข้างหน้า...มาเดินตามตั้งแต่เมื่อไหร่ ท่าทางน่ากลัว...

“คนของผมเอง”

“คะ ครับ”  คนของคุณโอ...

“ยินดีต้อนรับคุณโอฬาริศ เป็นเกรียติมากที่คุณมางานนี้”

“ยินดีครับ พอดีคุณพ่อติดธุระเลยมาไม่ได้ต้องขอโทษด้วย”  มองคนที่เดินเข้ามาต้อนรับ ดูเหมือนว่าคนในงานจะให้ความสนใจคนที่อยู่กับผมไม่น้อย รวมทั้งกล้องที่รัวชัตเตอร์ไม่หยุดตั้งแต่เข้างาน...ผมชักเริ่มทำตัวไม่ถูก เพราะมันเกินบรรยากาศที่ผมคิดไว้เกินไป มันทั้งหรูหราและ...ไม่เหมาะกับผม...หันมองผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยท่าทางนิ่ง ๆ แล้วคนอื่น ๆ ที่อยู่ในงานก็ดูดีเกินที่จะอยู่ในงานเลี้ยงสวนเกษตรอย่างที่ผมคิดไว้ในตอนแรก...

“ไม่เป็นไรครับ ในเมื่อผู้นำของพยัคฆราชมาเองแบบนี้ถือว่าเป็นเกรียติอย่างมากแล้ว...แล้วนี่..”

...พยัคฆราช!!....

“คุณซอเป็นเลขาของผมครับ”

“..คุณโอ...”  พูดเสียงกระซิบออกไปอย่างแผ่วเบา...ก่อนจะจ้องหน้าคนที่หันมาแนะนำผมให้เจ้าของงานรู้จัก

...ผู้นำพยัคฆราช... ความรู้สึกชาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า...นี่ผมกำลังเจอกับเรื่องอะไรอยู่...

King Tiger / OP

...ราชาแห่งเสือ  โอฬาริศ พยัคฆราช...ผู้นำพยัคฆราชคนใหม่...

“ผมขอตัวกลับก่อน”

“อย่าพึ่งไปสิ งานยังไม่เริ่มเลย ....ผมขอตัวนะครับขอคุยกับเลขาผมซักครู่...”

"เชิญครับ เชิญ"

“คุณเป็นใครกันแน่!”  แขนผมถูกฉุดไว้ ก่อนจะถูกลากเข้าไปในมุมของห้องจัดเลี้ยง โดยมีคนร่างสูงสองคนเดินตามและประกบผมไว้...หัวใจเต้นแรงและเร็วขึ้น...พร้อมกับตวัดสายตาคนที่ยังกำแขนผมแน่นจนเหมือนกระดูกจะหัก...

“ผมเป็นใครแล้วยังไง ผมก็เป็นเจ้านายคุณ...แล้วคุณเป็นใคร ทำไมต้องตกใจขนาดนี้..”

“คือ..ผม..มะ...” 

“ว่ายังไงครับ คุณศนัญชา ราชสีห์เกริกไกร”

“คุณโอ!”  ..ไม่จริง...คนตรงหน้าผมรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าผมเป็นใคร...แต่ทำไมถึง....ดวงตาแข็งกร้าวแววตาส่อประกายเย้ยหยันออกมาชัดเจน...ใช่คุณโอที่ผมรู้จักก่อนหน้านี้รึเปล่า

...ไม่ใช่...คน ๆ นี้ไม่ใช่คนที่ผมเคยรู้จัก...

“ตกใจล่ะสิ...เสียใจไหมที่หนีจากกรงทอง มาอยู่ในกรงของผม..”

“ปล่อยผมเถอะ!..ผมจะกลับ..”  ร่างกายผมเย็นวาบไปหมด...แล้วตอนนี้คนที่กักขังผมอยู่ต้องการอะไร...ก้มหน้าหลบสายตาคู่นั้นเพราะความหวาดกลัวที่วิ่งเข้ามาในหัวใจ...ขาสั่นไปจนแทบยืนไม่ไหว...รู้ตัวว่าหน้าผมคงจะซีดมาก...

“คุณมาในงานในฐานะเลขาผม และผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรคุณเลย คุณกลัวอะไร”

“ไม่ผมจะออกไปจากที่นี่!! คุณต้องการอะไรกันแน่!”  เหมือนถูกต้อนให้จนมุม เมื่ออีกคนยังพูดพร้อมรอยยิ้มเยาะ...คนในงานเริ่มหันมามองแต่ก็ไม่มีใครกล้าจ้องนานเพียงแค่การ์ดสองคนที่ยืนอยู่หันไปมอง...สติผมเริ่มหลุดแล้วตอนนี้...ผมพยายามหนีจากแวดวงสังคมของการแก่งแย่งชิงดีพวกนี้ ไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่โอบกอดไปด้วยธรรมชาติ...คิดว่าจะดีแล้ว...แล้วทำไม!.ทำไมต้องเจอเรื่องเดิมๆ พวกนี้ด้วย!...

“ซอ!”

“...............”

“ซอ! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง พี่ตามหา..”

“พี่โซ!!”  หันมองตามเสียงเรียกจากภายในงาน ก่อนจะมองเห็นชัดว่าคนที่เดินเข้ามาหาคือใคร

...พี่โซ...แล้วยังมีพี่ซันกับพี่ไซน์ที่วิ่งตามเข้ามา...ทุกคนทำสีหน้าดีใจจนเหมือนว่าจะวิ่งมากอดผม...แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าคนที่จับแขนผมอยู่คือใคร....น้ำตาผมรื้นขึ้นมาเมื่อมองเห็นคนที่ผมคิดถึงที่สุดทั้งสามคนอยู่ตรงหน้า คิดถึงอ้อมกอดอุ่นๆ  อ้อมแขนที่พยุงผมเสมอ...แต่ผมเป็นคนจากพวกเขามา...ยิ่งอยู่ในเหตุการณ์สับสันอย่างนี้ผมอยากจะกอดพวกพี่มากที่สุด...

“สวัสดีครับ ราชสีห์เกริกไกรทุกคน”

“คุณโอ! แล้วซอ..”

“รู้จักกันเหรอครับ บังเอิญว่าตอนนี้ซอเป็นเลขาผมอยู่”

“เลขา...นี่มันเรื่องอะไร ซอ..”

“ พี่โซ..ฮึก...”

“เชิญในห้องพักดีกว่าครับ”  น้ำตาผมไหลออกมาแล้วในที่สุด ไม่ใช่ว่าเจ็บเพราะแรงบีบที่ต้นแขน...แต่เจ็บเพราะสายตาที่พวกพี่มองมาที่ผมทอประกายเจ็บปวดและหวาดระแวง...

“ปล่อยน้องชายผมได้แล้วครับเจ้าสัวน้อย”

“พี่ โซ ฮึก”

“..ซอ...”  ทันทีที่มือหนานั่นปล่อยแขนผม เหมือนแรงดึงดูดที่ทำให้โผเข้าหาอ้อมกอดพี่ชายที่รออยู่ สะอื้นฮักอย่างขวัญเสีย และตกใจกับสิ่งที่เจอ พี่โซกอดผมไว้ทั้งตัว กอดแน่นจนอึดอัด พร้อมกับลมหายใจที่สูดลงบนกลุ่มผม....ผละจากพี่โซ กอดพี่ซัน จนสุดท้ายก็มาอยู่ในอ้อมกอดพี่ไซน์พี่ชายที่อ่อนโยนกับผมมาตลอด...และตามใจผมที่สุด..

“ผมจะพาน้องผมกลับบ้านคุณคงไม่ว่านะครับ”

“คุณถามน้องชายคุณก่อนก็ได้ครับ”  คนที่ยืนอย่างองอาจและหยิ่งผยองพูดขึ้น พร้อมกับตวัดสายตามามองผมพร้อมกับยิ้มมุมปาก...เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมอึดอัด...

“ซอ..มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปอยู่กับเขา..”

“ คือ ซอ..”

“ น้องพวกคุณเป็นคนเดินเข้ามาหาพวกผมเอง...ตอนนี้ก็เท่ากับเป็นคนของผม..ถึงน้องคุณจะตัดสินใจที่กลับไป แต่การตัดสินใจเด็ดขาดก็อยู่ที่ผม”

“คุณโอฬาริศ!!”

“...............”  ในห้องพักที่ทั้งสองตระกูลเข้ามายืนอยู่ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ผมขย้ำเสื้อตรงหน้าอกพี่ไซน์แน่น...ก่อนจะก้มหน้าแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก...

“ซอ ว่ายังไง! กลับบ้านกับพี่!..”

“..ซอ..ไม่...”

“...ซอพูดตั้งแต่เมื่อไหร่...”  ดูเหมือนเหตุการณ์ที่ชุลมุน จนพวกพี่ลืมไปว่าผมพูดออกมาตั้งแต่ตอนแรกที่เจอกัน...พี่ไซน์หรี่ตาก้มลงมองผมที่อยู่ในอ้อมกอดตัวเอง...

“ก็คงตั้งแต่มาอยู่กับผม...เห็นไหมล่ะว่าผมทำให้น้องพวกคุณดีขึ้น..”

“ไม่ จริง! ฮึก ซอ...ฮึก..”

“ ทำไมล่ะซอ! บอกเหตุผลพี่มา ว่าซอทำอย่างนี้ทำไม!! หนีออกจากบ้าน!แล้วไปอยู่กับคนอื่น มิหนำซ้ำยังยอมที่จะพูดกับคนอื่นมากกว่าที่จะพูดกับพวกพี่!! ทำไมล่ะซอ!!”

“ ฮึก ฮือ พี่โซ! ซอ เจ็บ!!” ทั้งที่พี่พูดเป็นความจริงทุกอย่างแต่ทำไมผมถึงรู้จักเจ็บเหมืิอนถูกตบหน้า...คำพูดของพี่โซทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนทรยศ...มือหนาของพี่ชายบีบที่บ่าและจับตัวผมเขย่าจนแทบจะยืนไม่อยู่...เป็นครั้งแรกที่พี่โซทำให้ผมเจ็บ แต่ก็สมควรแล้ว...

“พี่โซ ปล่อยซอก่อน!”

“โธ่เว้ยย!!”

“ฮึก ฮืออ พี่.. ซอ ขอโทษ ฮืออ”  พี่ไซน์กอดผมไว้อีกครั้งเพราะกลัวว่าพี่โซจะเข้ามาทำผมเหมือนเมื่อครู่อีก...ไม่ได้เจ็บ ไม่ได้โกรธ...ได้แต่โทษตัวเอง..โทษที่ผมมันไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย...พี่โซสบถอย่างหัวเสียก่อนจะเหวี่ยงเท้าเตะที่เก้าอี้จนสุดแรง...

“..กลับบ้านซอ..ไม่ต้องอยู่แล้วกลับให้หมด!..”

“คุณอยากจะยืนอยู่ด้วยตัวของตัวเองไม่ใช่หรือไง จะเลิกล้มกลางคันงั้นเหรอ”

“..ฮึก.ฮือ..อึก.....”  หันมองคนที่พูดทั้งน้ำตาและแรงสะอื้น...ใช่ผมคิดไว้อย่างนั้น...และยังคิดว่าอยากจะทำอย่างที่คิด...หันมองหน้าพวกพี่ก็ยิ่งสะอื้นออกมาหนักกว่าเดิม...แล้วคุณโอรู้ได้ยังไงว่าผมตั้งใจจะทำอย่างนั้น..ทำไมถึงรู้เรื่องพวกนี้ได้ทั้งที่เจอกันแค่ครั้งเดียว...

“ซอ..ซอเป็นคนของราชสีห์เกริกไกร ซอจะไปยุ่งกับคนของพยัคฆราชได้ยังไง!!”

“พี่โซใจเย็น ๆ ครับ”  พี่ซันเข้าไปห้ามพี่โซที่จะตรงดิ่งมาหาผม...เป็นผมที่ยืนนิ่ง...จะทำอะไรก็ได้ จะตบ จะตี..ผมยอมทุกอย่าง ให้สมกับสิ่งที่ผมทำให้พวกพี่เสียใจ...ผมจะบอกได้ยังไงว่ามันบังเอิญ...จะอธิบายยังไง...

“ซอ กลับบ้านกับพวกพี่นะ..พี่รู้ว่าซอโกรธคุณพ่อ..แต่ต่อจากนี้พี่จะพยายามเปลี่ยนใจคุณพ่อให้ล้มเลิกความเชื่อบ้า ๆนั่น...”

“..ฮึก คือ...คุณ พ่อ ไม่มี ทาง รักซอ..”  พูดออกไปพร้อมกับส่ายหัวน้อย ๆ ให้พี่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้...

“ต้องได้สิ แล้วเราก็จะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข”

“ ...ฮึก....”  รู้สึกว่าหัวใจจะอุ่นวาบขึ้นมาเพียงเพราะคำว่า...เราจะมีความสุขด้วยกัน....เลยนิ่งไปและเริ่มคิด...ก่อนจะเงยหน้ามองพี่ชายที่นิ่งเหมือนกันเพราะรอคำตอบผมอยู่...

“...บริษัทส่งออกที่จะถูกถอนหุ้นเป็นกำลังทรัพย์สำคัญของราชสีห์เกริกไกร...ซึ่งกำลังจะถูกผมเทคโอเวอร์ในอีกไม่นาน...ถ้ายอมให้เรื่องนี้ผ่านไปเหมือนคุณไม่ได้เจอน้องชาย..ผมจะยอมพิจารณาคุยกับผู้ถือหุ้นเพื่อความเชื่อมั่น และไม่เข้าไปยุ่ง...”

“คุณอย่ามาอ้าง..คุณรู้ถ้ามีซอจะต่อรองหรือร้องขออะไรจากราชสีห์เกริกไกรก็ได้!!..”

“งั้นเหรอ ผมไม่เคยรู้เลยว่าน้องชายคุณจะเป็นจุดอ่อนของพวกคุณขนาดนี้” หันมองทั้งสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากัน..พี่โซหน้าเข้มเหมือนว่าตัวเองกำลังพลาดอะไรซักอย่าง...

“คุณมัน!!.....ซอกลับกับพี่!!”

“แล้วแต่พวกคุณนะ..ผมเตือนคุณแล้ว คุณก็รู้ว่าตอนนี้...ผมสามารถที่จะทำอย่างที่พูดได้...”  เสียงทุ้มดังขึ้นหลังจากที่พวกพี่พยามโอบผมให้เดินออกมาด้วย

...ทำไมเรื่องแบบนี้พวกพี่ไม่เคยพูดให้ผมฟังเลย....เรื่องที่บ้านเรากำลังจะลำบาก....

“ถ้าคุณเป็นลูกผู้ชายพอ คุณกล้าพูดไหมว่าจะไม่เก็บซอไว้ต่อรองกับพวกเรา..ไม่่งั้นคุณคงไม่พาซอมาที่นี่เพื่อให้เจอกับพวกเรา”

“..................”   ไม่มีเสียงพูดจากอีกฝ่ายที่ยืนอยู่หลังจากพี่ซันพูดออกไปอย่างใจเย็น.. มีเพียงสายตาคมที่ทอดมาสบกับผมยามที่ผมหันไปมอง...สายตาที่บ่งบอกว่าเหนือกว่า และจะทำอะไรก็ได้ในตอนนี้..ร่างกายสูงใหญ่ดูมั่นคงและมั่นใจในสิ่งที่ตัดสินใจ แม้แต่น้ำเสียงเวลาพูดก็เหมือนคมมีดที่กรีดใครต่อใคร....


 “...คุณเลือกสิซอ...”


***  :pig4: มาอีกตอนแล้วจ้า พอดียุ่ง ๆ ช่วงเช้า ขอบคุณหลายคนที่ชอบนะคะ ตอนต่อไปก็เร็วๆ นี้ค่ะ ขอบคุณทุกบวก และบวกเป็ดจ้า ลงบ่อยห้ามเบื่อน้า..

Lilly_Fw

  • บุคคลทั่วไป
พ่อซอใจร้ายอ่ะ  ส่วนคุณโต้นี่น่าจะจัดการเอาไปเก็บ ถึงขั้นย้ำว่าเป็นคนของตัวเอง ขี้ตู่ชะมัด แถมลวนลามน้องซออีก เพลีย >_<
ปล. ชื่อจริงน้องซอเพราะมากค่ะ แปลว่าอะไรค่ะ
บอกกันตรง ๆ ว่า ไม่รู้ความหมายค่ะ คิดออกก็ใส่เลย 555  :katai5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
คนที่เจ้บปวดที่สุดคือ ซอ นะ!! เห้นแก่ตัวกันหมดเลย

ออฟไลน์ cakecoke

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
 :katai5: :katai5:


ว้ายยยย! น้องซอ 

ฉากนี้น้องเสียน้ำตาอีกแล้ววววววว  :ling1:

ออฟไลน์ milky way

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
+1 ให้ เรื่องสนุกมากเลยค่ะ
น้องซอเข้มแข็งขึ้นมาก
แถมยังน่ารัก แอบโปรยเสน่ห์โดยไม่รู้ตัวอีกต่างหาก
หวังว่าเจ้าของกล้วยไม้สีฟ้าคงไม่มาหลงเสน่ห์อีกคน
ตอนหน้าวอต้องเลือกแล้ว
แอบอยากให้อยู่ต่อกับพระเอก?
ลงบ่อยๆก็ดีมากเลย

DreamingLoyely

  • บุคคลทั่วไป
มาเป็นกำลังใจ ให้นักเขียนนนนนนค่า

สงสารซอ อ่ะ :ling1: :ling1: แค่อยากจะยืนได้ด้วยตัวเอง แต่ทำไมต้องเจออะไรแบบด้วยยยยยยย :serius2: :serius2:

ส่วน คุณโต้ คือว่า เลิกยุ่งกับซอเถอะ รู้มั้ยว่าซอเค้า ไม่ชอบบบบ !!

ว่าแล้ว ว่าแล้วววววว  ว่าคุณโอ แค่หลอกให้น้องซอ ตายใจ แล้วก็พลิกล็อค ฮ่าๆๆๆ แต่ชอบค่ะ ขอพระเอกโหดๆ อ่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ

คนแต่ง สู้ๆนะค่า ไม่เบื่อค่า อยากอ่านนนนนนน  มาเรื่อยๆยิ่งดี ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ รักคนแต่ง จุ๊ฟๆๆ

ออฟไลน์ Infinity 888

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2026
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +157/-7
ลงบ่อยๆเลยค่ะ ชอบติดมาก
คุณโอ แผนคุณช่างล้ำลึก คุณโอใจร้าย
ทำซอเสียใจ ให้ซอต้องเลือกทั้งที่ถึงครอบครัวจะร้ายกับซอ
แต่ซอก็รัก ต้องทำเพื่อตระกูลแน่ๆ
พี่ๆเข้าใจน้องซอด้วยนะ :mew4:

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6283
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +271/-2
สงสารน้องซอ เห้ออออออออออออออออออออออ

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
อิคุณโต้ก็อะไรนักหนาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของไปไกลๆ ไม่ปลื้ม


สงสารน้องคุณโอ เห้อออออ น่าจะรู้ประวัติทั้งหมดของน้องก็ไม่พ้นใช้น้องมาเป็นเครื่องมืออีก บังคับน้องให้เลือกในตัวเลือกที่มีคำตอบเดียว

ขอบคุณมากค่ะ ดีใจมาต่อทุกวันไม่มีเบื่อเลยค่ะ

ออฟไลน์ sine_saki

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2
ลงทุกวันได้ยิ่งคีจ้า
อย่าใช้ซอเป็นเครื่องต่อรองเลย แค่นี้ชีวิตน้องก็เศร้าอยู่แล้ว

atblueann

  • บุคคลทั่วไป
โอ๊ยชอบๆๆๆ ซอน่ารักอ่ะ แต่รับคุณพ่อซอไม่ได้อ่ะ มาต่อเร็วๆๆๆๆนะ

ออฟไลน์ pornumpai-ka

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 209
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
ค้างอย่างแรง ต่อๆๆๆ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด