>>เชลยหงส์ กรงพยัคฆ์ << The End~ ความสุขของคนรักกัน _ 03/01/2557 P.52
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: >>เชลยหงส์ กรงพยัคฆ์ << The End~ ความสุขของคนรักกัน _ 03/01/2557 P.52  (อ่าน 552601 ครั้ง)

Lilly_Fw

  • บุคคลทั่วไป
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0


                  ************************************************************************


ในขณะที่โลกกำลังหมุน มีบางสิ่งบางอย่างผันแปรเปลี่ยนไปพร้อมๆ  กัน...แม้กระทั่งความเชื่อ...ก็เปลี่ยนไปตามรุ่นตามสมัย มีการนำแบบแผนใหม่ ๆ มาประยุกต์ใช้…สิ่งที่สืบต่อมาก็ค่อยๆ  เลือนหายไปในที่สุด...และท้ายที่สุดก็จะหายไปเหลือเพียงคำบอกเล่าว่าเคยสืบต่อกันมาเช่นไร

“...คุณน้องคะ...ทานอีกนิดนะคะ ถ้าพวกคุณพี่รู้จะถูกดุอีก..”

“....................”

“..งั้นทานนมให้หมดแก้วนะคะ บัวไม่บังคับแล้ว..”

“.................”  ไม่มีเสียงพูดคุยโต้ตอบกลับมา มีเพียงท่าทางที่แสดงให้รู้ว่าจะไม่แตะอาหารบนโต๊ะต่อแล้ว...ใยบัวคนดูแลที่อยู่และเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ  ได้แต่ทอดถอนใจ...

 “เอาล่ะค่ะ บัวให้วันนี้อีกวันเดียว พรุ่งนี้ถ้าไม่ทานอะไรอีก บัวจะฟ้องพวกคุณพี่แล้ว”

“...................”

“คุณน้องคะ ทุกคนเป็นห่วงนะคะ อีกไม่นานคุณใหญ่ก็กลับแล้วค่ะ” 

“...................”  ใยบัวมองตามคนที่ทำหน้าง้ำอย่างไม่พอใจ...ปกติก็ไม่ใช่คนดื้อรั้น แต่คราวนี้ทำไมโกรธยาวนานอย่างนี้ คุณใหญ่ไปได้เกือบอาทิตย์แล้ว รายนั้นพอรู้ว่าน้องคนเล็กโกรธก็เฟรสไทม์มาหาทุกวัน แต่อีกฝ่ายไม่ยอมที่จะให้เห็นหน้าเลย...ก็แค่เดินทางโดยไม่บอกเพราะเป็นธุระด่วนช้าไม่ได้...พอทางนี้รู้เข้าก็เป็นฟืนเป็นไฟ ใครก็เข้าหน้าไม่ติด...

 “งั้นอีกครึ่งชั่วโมงพี่บัวรอที่ห้องหนังสือนะคะ”

“................”  ลูกชายคนเล็กของตระกูลดังที่สิบทอดเชื้อสายมาจากราชวงศ์เก่าแก่ได้แต่พยักหน้าอย่างเสียไม่ได้...ก่อนจะทำหน้ามุ่ยต่อ...ใยบัวได้แต่ยิ้มให้แล้วผละจากมา

...การพูดคุยโดยไร้การโต้ตอบเป็นมานานมาก......ไม่ได้เป็นใบ้ เลยไม่ยอมที่จะเรียนภาษามืออาศัยท่าทางง่าย ๆ ที่เข้าใจกันเอง....ความเชื่อที่สืบต่อกันมาและคำทำนายจากนักทำนายชื่อดังทำให้เป็นอย่างนี้...ทายาทของตระกูล  ราชสีห์เกริกไกร  ต้องมีแค่สี่คน และคนสุดท้ายต้องเป็นบุตรสาวเท่านั้น....

...ความเชื่อที่ทำให้ใครคนนึงใช้ชีวิตอย่างเดียวดายและเจ็บปวด...ที่ตัวเองไม่มีตัวตน....ถ้าท่านหญิงยังอยู่คุณน้องก็คงไม่เหงาอย่างนี้...อาจจะมีชีวิตที่เหมือนกับคนอื่นๆ  เป็นคนที่ร่าเริง มีรอยยิ้มที่สดใส เป็นคนงดงามที่ใคร ๆ ก็จะต้องอิจฉาเมื่อได้เห็น....แม้ความรักที่พวกคุณพี่อีกสามคนจะทุ่มเทให้อย่างสุดความสามารถเพื่อทดแทนความจริงอันโหดร้าย แต่มันก็ไม่สามารถเยียวยาบาดแผลและความจริงที่ว่าเจ้าสัวหรือคนเป็นพ่อแท้ ๆไม่สนใจ...อาจจะไม่เคยนึกถึงเลยว่ามีลูกคนนี้อยู่....ถ้าท่านหญิงไม่โกหกว่าคุณน้องลูกสุดท้องที่ยังอยู่ในครรภ์เป็นผู้หญิง ป่านนี้คงจะไม่มีสิ่งที่สวยงามกำเนิดขึ้นบนโลกใบนี้แน่….การที่ไม่ยอมพูดกับใคร ไม่ออกไปไหน...ไม่รับไมตรีใด ๆ จากใครนอกจากคนในครอบครัว...เจ้าตัวคงคิดว่าเป็นการปกป้องความรู้สึกตัวเองด้วยการสร้างกำแพงพวกนี้ขึ้นมาและทำให้เจ้าสัวศรันย์สมใจ...กับการที่จะได้รู้สึกว่าไม่มีลูกคนนี้อยู่...

         ****************************************************************

Part 1

ก๊อกๆๆ

“ น้องซอให้น้าเข้าไปนะคะ”

“.....................” เสียงเคาะประตูพร้อมกับคนที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามา ทำให้ผมต้องชะงักมือที่กำลังเปิดบทเรียนที่จะต้องเรียนอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ชินแล้วกับการที่เคาะประตูแล้วเปิดเข้ามา...การที่ผมไม่พูดก็ไม่ได้แสดงว่าผมบ้าใบ้เดินไปเปิดประตูไม่ได้...แต่ก็ช่างเถอะไม่อยากใส่ใจอะไรมากไปกว่านี้แล้ว...เงยหน้ามองน้าสาวตัวเองที่ตอนนี้พ่วงตำแหน่งท่านหญิงคนใหม่แทนคุณแม่...และมีลูกสาวที่น่ารักเป็นลูกคนสุดท้องสมใจคุณพ่อ..เป็นทายาทคนที่สี่ของ ราชสีห์เกริกไกร  ส่วนตัวผม..เป็นส่วนเกินที่ไม่มีใครนับ...

“น้าจะเข้ามาบอกว่าอาจารย์รอที่ห้องหนังสือแล้วนะคะ ให้น้าช่วยถืออะไรไหม”

“..................”  ได้แต่ส่ายหัวไปมา ก่อนจะลุกขึ้นหยิบหนังสือมาถือไว้  ก้มหัวให้คนสูงวัยที่อุตส่าห์เข้ามาดู  ก้มหัวให้คนที่พยายามยังไงก็ไม่มีทางที่จะแทนที่คุณแม่ได้....

“คุณซันกับคุณไซน์จะกลับดึกนะคะ มีเลี้ยงรับรองลูกค้า อาจจะไม่ได้เจอน้องซอ”

“.................”  พยักหน้าให้อีกครั้งแทนคำตอบ...ในโลกนี้คงมีเพียงพี่ชายทั้งสามคนที่เห็นว่า...ผมยังมีตัวตนและมีชีวิตอยู่...ในเมื่อไม่มีตัวตนก็ไม่อยากเรียกร้องอะไร ถึงแม้ว่าบางครั้งจะเผลออ้อนพี่ ๆ ไปบ้างเพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่แสดงให้เห็นว่าผมก็ยังสำคัญ...ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตประจำวันพี่ชายเป็นคนจัดหาให้ทั้งหมด ไม่มีสิ่งใด ๆ หยิบยื่นมาจากมือของคนเป็นพ่อ..แม้แต่สายตาและความรัก...

“งั้นวันนี้ก็เอาไว้แค่นี้ก่อน...ผมส่งการบ้านให้คุณทางอีเมลล์แล้ว ถ้าทำเสร็จก็ส่งกลับเลยแล้วกันแล้ววันจันทร์เราจะมาดูพร้อม ๆ กัน”

“.................”

“เดี๋ยวครับคุณซอ...พรุ่งนี้ผมจะไปอังกฤษ อยากได้อะไรไหม..”

“.................”  หันมองอาจารย์ที่กำลังนิ่งเหมือนรอฟังคำตอบจากผม...ส่ายหัวเบา ๆ พร้อมกับก้มหัวเป็นการบอกลา...ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ผมอยากได้...ไม่มีสิ่งไหนที่จะทำให้ผมอยากสรรหา...อยู่ในเส้นที่ขีดไว้ อยู่ในมุมเล็ก ๆ ที่ไม่ต้องมีคนมาสนใจอย่างทุกวันนี้ดีที่สุดแล้ว...

“....ซอ...”

“..!!....”

“..เอ่อ  ผมขอโทษ...แค่จะบอกว่างั้นผมจะซื้อมาฝากเอง..แล้วเจอกัน..”

“................”  ขมวดคิ้วก่อนจะรีบเดินออกมา ตกใจกับมือที่เอื้อมมาฉุดมือผมไว้จนถลากลับ หลังจากที่ตั้งใจจะเดินออกมาแล้ว...คนที่ทำก็ดูตกใจที่ตัวเองทำอย่างนั้น จนต้องรีบปล่อยมือแล้วรีบขอโทษ...อาจารย์ทัศนันท์ เป็นเพื่อนพี่โซพี่ชายคนโต...ตอนนี้อาจารย์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังและชื่อผมก็มีบรรจุอยู่ในมหาลัยนั้นด้วย แต่ก็มีแค่หน้าที่รออยู่บ้านอาจารย์จะมาสอนเอง...อาจารย์รายวิชาแวะเวียนมาตามตารางเรียน....เหมือนคนประหลาดในสายตาคนอื่น...

...อาจจะแค่รอเวลา...รอให้ถึงเวลา...บ้านหลังนี้อาจจะไม่มีผมอีกต่อไป...


“เก่งจริงนะเรา ไหนบอกพ่อซิว่ามีหนุ่มหน้าไหนมาจีบรึเปล่า”

“ไม่กล้าหรอกค่ะคุณพ่อ ก็ดุซะขนาดนี้ ถ้าซูกัสขึ้นคานใครรับผิดชอบเนี่ย”

“.................”

“...พี่ซอ ..พึ่งเรียนเสร็จเหรอคะ...ซูกัสกับคุณพ่อจะไปดื่มชากัน ไปด้วยกันนะคะ..”

“................”  ส่ายหัวพร้อมกับยิ้มให้คุณหนูคนเล็กของตระกูล...หัวใจปวดหนึบขึ้นมาเมื่อมองคนที่ผมยกมือไหว้ไปก่อนหน้านี้...ใบหน้าคมเข้ม ร่างสูงใหญ่...ถึงแม้อายุจะเข้าเลข 6 แต่ก็ยังดูองอาจและสง่างาม สมกับเป็นผู้นำตระกูลดัง...สายตาที่มองกลับมาที่ผมกลับเฉยเมย ดูตำหนิในทีเหมือนกับการที่ผมมายืนอยู่ตรงนี้ มันไม่ถูกไม่ควร...ผิดที่ผิดทาง...

“..งั้นเดี๋ยวซูกัสไปหาที่ห้องนะคะ..”

“...................”  แค่ยิ้มอย่างที่เคยทำ ยิ้มที่สร้างขึ้นจากร่างกายไม่ใช่หัวใจ...ก่อนจะเดินจากมา...เพื่อไปอยู่ในที่ของตัวเอง...มุมเล็ก ๆ ที่มีเพียงผมคนเดียว...

ปึง!

“..ฮึก......” ...สิ่งที่กักเก็บไหลออกมาทันทีที่ประตูห้องปิดลง...ใช้ร่างเอนดันประตูไว้เหมือนเป็นพี่พักพิงยามนี้...ผมจะทนได้อีกแค่ไหน ทนเป็นคนที่ไร้ค่าในสายตาคุณพ่อได้อีกนานแค่ไหน...ถึงแม้ใครจะต่อใครจะดีด้วย...แต่สิ่งที่ปรารถนาจริงๆ  กลับไม่มีวันที่จะได้มา...ผมไม่มีได้ในสิ่งที่ซูกัสหรือพี่คนอื่น ๆ ได้....

...คุณแม่ครับ...ซออ่อนแอเกินไป...อ่อนแอเกินกว่าที่จะทำให้ตัวเองมีค่าขึ้นมาได้...ไม่มีแรงแม้แต่จะยืนขึ้นเพียงแค่เห็นแววตา
เย็นชาจากผู้ชายคนนั้นที่ส่งมา...หรือมันถึงเวลาแล้ว...ที่ซอจะต้องเป็นคนเดินออกไปเอง...ถึงจะไม่เคยออกปากไล่ แต่ท่าทางนั้นก็แสดงออกมาชัดเจนว่า...ไม่ต้อนรับ..


“ไม่ได้นะซอ!...ใครบอกให้คิดอย่างนี้!..”

“................”

“พี่ไม่มีทางให้เราทำอย่างนี้เด็ดขาด...การที่ต้องออกไปอยู่คนเดียวท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย เราก็รู้ว่าทุกคนเป็น
ห่วง...ซอไม่ได้ออกจากบ้านนานแค่ไหนแล้ว.."

“..............”  ได้แต่นิ่งเมื่อพี่ซันพี่คนรองยืนทำหน้าเครียดใส่ผม...หลังจากที่ตัดสินใจทำในสิ่งที่ผมลังเลมานาน...ส่งแผ่นกระดาษที่เขียนด้วยลายมือตัวเอง

....ซออยากออกไปอยู่คนเดียว....

“อย่าคิดอย่างนี้อีก...ขอร้องล่ะซอ...อย่าคิดอย่างนี้...ถ้าซอเป็นอะไรไป พวกพี่ต้องถูกคุณแม่ตำหนิที่ไม่ดูแลน้องให้ดี...เชื่อพี่นะ...อะไรที่ทำให้ไม่สบายใจก็ไม่ต้องไปใส่ใจ...ซออยากได้อะไรบอกพวกพี่สิ...ทุกคนพร้อมที่จะทำให้ทุกอย่าง...ขออย่างเดียว...อย่าจากไปไหน...แค่กำแพงที่ซอสร้างขึ้นตอนนี้...พวกพี่ก็ไม่มีปัญญาจะทลายมันลงได้เลย...ขอร้อง..อย่าคิดอย่างนี้...ซอมีค่ากับพวกพี่มากแค่ไหนรู้ใช่ไหม..”

“...............”  ได้แต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง..นั่งนิ่งเป็นหุ่น... ร่างสูงโอบกอดผมที่นั่งอยู่บนเตียงไว้อย่างเบามือ...ความรักที่ได้รับจากพวกพี่ ๆ ผมรู้ดีว่ามันมาจากใจ...มันคือของขวัญสุดวิเศษที่ผมมี...แต่สิ่งที่ผมอยากได้...ไม่มีใครหาให้ได้ทั้งนั้น...ความจริงที่เกิดขึ้นมันโหดร้ายเกินที่จะทำให้ผมเห็นว่าเป็นเรื่องปกติของคนทั่วไป...

...จะรั้งซอไว้ให้เป็นภาระของพี่ ๆ ทำไม...ซอไม่มีค่าหรือมีประโยชน์กับใครเลย...ได้แต่รับความใจดีของทุกคน...แต่ไม่ได้ตอบแทนอะไรกลับไปซักอย่าง...


ก๊อกๆๆ

“..ไซน์...”

“มีอะไรเหรอครับ เป็นอะไรไปทำไมทำหน้าอย่างนั้น ยังโกรธพี่โซอยู่เหรอ”

“..อ่ะ..อ่านดู..”

“...............”   ได้แต่นั่งก้มหน้าบนเตียงนอนตัวเอง เมื่อพี่ไซน์หยิบแผ่นกระดาษที่พี่ซันยื่นให้ไปอ่าน ก่อนสีหน้าอ่อนโยนเมื่อครู่จะเปลี่ยนเป็นเคร่งเขม็งเหมือนไม่พอใจกับสิ่งที่ตัวเองรับรู้....

“..ซอ...ทำไมถึง...”

“ คงจะไปเจออะไรมาจากคุณพ่อน่ะสิ...เดี๋ยวพี่จะไปคุยกับคุณพ่อเอง..”

“...อือ...”  รีบส่ายหัวพร้อมกับคว้าแขนพี่ชายไว้...ไม่เกี่ยวกับอะไรทั้งนั้น...คุณพ่อไม่ได้ทำอะไร...ไม่ได้ทำอะไรเลย...แค่ผมเอง...ที่รู้สึกและสัมผัสถึงความรู้สึกของคุณพ่อมากจนเกินไป...เพราะผมมันอ่อนแอ...

“ก็เป็นซะอย่างนี้...แสดงออกมาสิซอ ว่ารู้สึกยังไง...คิดอะไรอยู่...อย่านิ่งได้ไหม..พูดได้ ..ก็พูดออกมาสิว่าต้องการอะไร!”

“พี่ซัน!”

“...............”  ปล่อยแขนแข็งแรงให้เป็นอิสระ ก่อนจะกลับมานั่งเหมือนเดิม...พี่ซันหยุดพูดเมื่อพี่ไซน์หันไปตวาด...ให้ผมพูดเหรอ...ผมจะพูดทำไม...ก็เป็นคนที่ไม่มีตัวตน...คนที่เป็นธาตุเป็นอากาศ...ต้องไม่มีสิทธิมีเสียงที่จะแสดงออกให้รู้ว่า..ต้องการอะไร..

“พี่ขอโทษ...ขอร้องล่ะอย่าคิดอะไรอย่างนี้อีก อีกสองวันพี่โซก็จะกลับมาแล้ว...”

“................”

“................”   ทุกอย่างในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง...เมื่อผมตัดสินใจล้มตัวลงนอนพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงไว้ รู้ว่าทำกริยาอย่างนี้ทำให้พวกพี่ ๆ ไม่พอใจ...กั้นและแบ่งตัวเองออกจากสิ่งที่คิดว่า...ไม่อยากเผชิญหน้า...ถ้าไม่มีคนอื่นช่วย...ผมก็ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้...ก็เป็นอย่างนี้มาเนิ่นนานแล้ว...และมันจะเป็นตลอดไปถ้าผมยังอยู่ใน..กรง...กรงที่สุขกาย...กรงที่ผมตัดสินใจเข้ามาอยู่เองตั้งแต่ตอนแรก...แต่ตอนนี้กลับอยากจะโบยบินหนีไปจากที่เป็นอยู่...

“ให้คนมาเฝ้าหน้าห้องไว้...ตามบัวมาอยู่ในห้องด้วย..”

“พี่ซันครับ..”

“พอแล้วไซน์...ปล่อยไว้อย่างนี้แหละ..” 

ก๊อกๆๆ

“มีอะไร?”

“เจ้าสัวให้มาตามคุณชายทั้งสองไปที่ห้องหนังสือครับ”

“มีเรื่องอะไร” เสียงทุ้มมีอำนาจของพี่ซันเป็นสิ่งที่นานๆ  ผมจะได้ยิน...รู้ดีว่าสิ่งที่ผมเห็นจากพี่ชายแตกต่างจากที่บุคคลภายนอกเห็น...เพราะหน้าที่ ความรับผิดชอบ รวมถึงการปกป้องและทำให้ ราชสีห์เกริกไกร ยังดำรงอยู่ด้วยความยิ่งใหญ่...

“ตัวแทนจาก พยัคฆราช มาส่งบัตรเชิญเพื่อให้ไปร่วมงานเลี้ยงอำลาตำแหน่งของเจ้าหัวพยัคฆราชครับ...ตอนนี้คุณชายใหญ่กำลังเดินทางกลับมา”

“..อืม..แล้วจะตามไป..”

“..ไม่น่าเชื่อว่าทางนั้นจะยกตำแหน่งให้เด็กอมมือเร็วขนาดนี้..”

“...ซอ..แล้วพี่..”

“.................”  ผมยกมือขึ้นปิดหูทันที เพราะสิ่งที่ยังค้างในใจทำให้ไม่อยากจะพูดคุยอะไรแล้ว...พี่ไซน์คงเห็นเลยหยุดพูด เพราะผ้าห่มที่คลุมอยู่ร่นลงจนถึงติ่งหู...

“..เฮ่อ ไปเถอะไซน์.. รอให้ใจเย็นกว่านี้แล้วค่อยมาคุย..”

“................”  เสียงปิดประตูและความเงียบที่สัมผัสทำให้รู้ว่าพวกพี่ออกไปกันแล้ว...ใช้มือกำผ้าห่มแน่นจนเจ็บไปหมด...ความคิดและการกระทำเด็ก ๆ ในสายตาคนอื่น แต่สำหรับผมเป็นการตัดสินที่ยิ่งใหญ่เกินตัว...ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าออกไปจะเป็นยังไง...เพราะการออกจากบ้านแต่ละครั้งพี่จะเป็นคนพาไป เวลามีเรื่องเอกสารสำคัญที่ผมต้องทำ ไปตรวจสุขภาพ...เพราะลำพังตัวเอง... ผมไม่คิดแม้แต่จะก้าวออกจากห้อง...แต่ตอนนี้กลับมีความคิดที่จะออกไป...ไม่ใช่เพื่อที่จะอยากเรียนรู้และเผชิญสิ่งใด ๆ ....แต่เพื่อหนี...หนีจากสิ่งแวดล้อมที่ทำให้ผมทรมานหัวใจมาตลอดตั้งแต่จำความได้จนกระทั่ง 20 ปีบริบูรณ์...


** ฝากด้วยนะคะ...มีอะไรที่ผิดพลาดก็ขออภัยด้วย...ตอนต่อไปจะตามมาติด ๆ ในอีกไม่นาน...คอมเมนท์ติติงได้เท่าที่ต้องการค่ะ....รออีกนิดจะรีบเข็นตอนต่อไปมาให้อ่าน...เป็นกำลังให้หนูซอด้วยจ้า... :mew1: :mew2:

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-01-2014 09:03:50 โดย Lilly_Fw »

ออฟไลน์ yokky34

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
น้องซอน่าสงสารจัง  :hao5: แอบเคืองคุณพ่อ และหมันไส้ซูกัส (แหะ แหะ แค่ตอนแรกก็อินไปเยอะ)

ขอถามนิดนุง คนเขียนอัพถี่มั้ยจ๊ะ หรือสัปดาห์ละตอน
คนเขียนเปิดเรื่องได้น่าติดตามมากๆ อยากอ่านตอนต่อไปจัง
อ่านตอนแรกก็นึกระแวงซูกัสลูกรัก ว่าต่อไปจะสร้างปัญหาอะไรให้น้องซอฉันมั้ยเนี่ย
ถึงเธอจะดูเป็นคนดีก็เถอะ เห็นมาหลายเรื่องแระ คนที่คิดว่าดีนี่แหละ ร้ายนักเชียว (อุ๊ย เหมือนจะอินล่วงหน้า)

ออฟไลน์ moon

  • We write our own destiny. We become what we do.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-1
เปิดเรื่องสนุกน่าติดตามรอดูว่าน้องซอเราจะเจออะไรต่อไป

ออฟไลน์ PoppyPrince

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
เนื้อเรื่องสนุกน่าติดตามครับ  รอตอนต่อไปอยู่นะครับผม

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2426
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
ท่าทางน้องซอจะได้หลุดพ้นจากบ้านเดิมเร็วๆนี้ อิอิ  :hao7:

ออฟไลน์ cher7343

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-4
อุ้ยยยยยยยยย ชอบบบบบบบบบบบบบบบ จังเลยค่ะ  :hao7: :hao7:
เอาอีกนะคะ มาเป็นกำลังใจให้หนูซอ จะรอดูว่าหนูซอจะทำยังไงต่อไป

ออฟไลน์ phana_qbz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0

ออฟไลน์ bigbeeboom

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
น่าติดตามมากจ๊ะ น้องซอน่าสงสารนะ แต่......เอาให้น่าสงสารกว่านี้เลย คนอ่านซาดิสต์ ฮ่าๆๆ

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2538
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
หวังว่าน้องซอ จะเจอความสุข

ออฟไลน์ วัวพันปี

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-3

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ BlackArrow

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 81
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ว้าววว เค้าอยากอ่านแนวนี้มานานแล้ว ในที่สุดก็มีคนเขียนสักที :hao5:     รักคนเขียนที่สุด เป็นกำลังใจให้นะคร้าา :L2:

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
โอยยยยย สนุกมากค่ะ ติดตามเลยค่ะ


สงสารน้องซอมาก เข้าใจน้องซอ สักวันคุณพ่อจะต้องเสียใจที่ทำกับหนูแบบนี้นะลูก


รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
น้องซอเอ๋ย....น่าจะเปิดใจให้พี่ชายทั้งสามนะ

ใครไม่รักเราก็ช่าง :hao4:

ออฟไลน์ RenaBee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
 :hao5: น้องซอน่าสงสาร

luvsin

  • บุคคลทั่วไป
กรี๊ดดดดด ชอบแนวนี้  :katai2-1:

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
ติดตามครับ น่าอ่านมาก o13

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
โถ่ที่รัก ทำไมคุณพ่อทำแบบนี้

ออฟไลน์ pooinfinity

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +140/-3
ฮืออออออออออออออออออออออออออออออออออ
อยากอ่านต่ออ่าาาาาาาาาาาา น้องซอน่าสงสารอ่ะ ทำไมคุณพ่อต้องเชื่อคำทำนายบ้าๆมากกว่าลูกของตัวเองนะ

ออฟไลน์ teatimes

  • ไม่อยากให้เปลี่ยน...... เพราะแค่นี้ก็ดีพอแล้ว
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 682
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +157/-1
หนูซอน่าสงสาร  แต่ถ้าหนีออกจากบ้านก็ไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญกับอะไรบ้าง 

ว่าแต่เรื่องนี้ใครจะเป็นพระเอกน้า  พี่ชายคนโตหรือว่าว่าที่พยัคราชคนใหม่  รอลุ้นนะคะ 

ขอให้น้องซอหนีออกจากบ้านได้อย่างปลอดภัย  แต่อย่าดราม่านะคะ  สงสารน้องซอ :hao5:

Lilly_Fw

  • บุคคลทั่วไป


Part 2    :L2:


ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย..ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ยังอยู่ในชุดเดิมเมื่อตอนกลางวัน...มีเพียงถาดอาหารที่วางไว้ ยังมีควันลอยกรุ่นอยู่อบอวล...เสียงก๊อกแก๊กที่ระเบียงทำให้ลืมตาตื่นขึ้นมอง...ก็เห็นบัวกำลังปัดกวาดอยู่...เมื่อเจ้าตัวเห็นผมตื่นแล้วก็รีบเดินยิ้มแฉ่งเข้ามาหาคงจะมาคะยั้นคะยอให้ทานข้าวเหมือนเดิม....

“คุณชายใหญ่กลับมาถึงแล้วค่ะ คงเพราะงานสำคัญทางนี้...มีของมาฝากคุณน้องด้วย คุณชายบอกว่าจะเอาเข้ามาให้เอง”

“................”  พยักหน้ารับคำพูดรัวเร็ว แต่อาการอึน ๆ รวมทั้งปวดหนึบที่ศีรษะทำให้ต้องล้มตัวลงนอนอีกรอบ...ดีใจที่พี่โซกลับมา...หลังจากที่โกรธเป็นเด็ก ๆ เมื่อพี่ชายไปโดยไม่บอกผมซักคำ...รู้ตัวว่าทำไม่ถูก แต่ชั่ววูบที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าพอที่ใครจะมาแคร์ความรู้สึกอะไรมากมาย เพราะพวกพี่เป็นคนที่ผมรักเลยรู้สึกไม่ดี...แต่ตอนนี้อารมณ์ก็กลับมาเหมือนเดิมแล้ว...

“คุณน้องทานข้าวเถอะค่ะ ไม่งอแงแล้วนะ เดี๋ยวพวกพี่ ๆ ก็คงจะพากันแห่เข้ามาหาแน่ ๆ”

“.............”  ส่ายหัวไปมาบนหมอนเบาๆ  เพียงแค่นี้หัวก็หมุนติ้วจนต้องหลับตาลง....

“คุณน้องไม่สบายรึเปล่าคะ ทำไมหน้าซีดอย่างนั้น”

“............”

“อุ๊ยตาย! ตัวร้อนจี๋เลย เพราะแอร์แรงไปแน่ๆ  ปกติไม่เคยนอนกลางวัน บัวน่าจะเอะใจตั้งแต่แรกแล้ว เดี๋ยวบัวไปบอกพวกคุณพี่นะคะ”

“............” ยกมือขึ้นห้ามคนที่เอามือมาทาบหน้าผากผม แล้วทำท่าจะเดินออกจากห้อง....ไม่อยากทำให้เรื่องมันวุ่นวาย...นาน ๆ ที ถึงจะป่วย แต่เวลาป่วยผมมักจะป่วยนานและฟื้นตัวยาก...ตอนนี้ดูเหตุการณ์ในบ้านก็จะตึง ๆ ไม่งั้นพี่โซไม่บินกลับมาด่วนขนาดนี้แน่ ๆ

“งั้นถ้าไม่อยากให้บัวบอก ก็ลุกมาทานข้าวนะคะ แล้วบัวจะเอายามาให้ทาน”

“.................”   พยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะค่อย ๆลุกขึ้นตามแรงพยุง  เรี่ยวแรงหายหมด กลืนน้ำลายฝืด ๆ ทั้งที่ตอนกลางวันยังไม่มีอาการอะไรแท้ๆ มองดูคนที่กุลีกุจอ ยกข้าวมาวางไว้บนโต๊ะที่เคลื่อนมาวางไว้ข้างเตียงแล้วก็ได้แต่ยิ้ม...บัวเป็นอีกคนที่รักผมมากและผมก็รักเธอ.. เธอร้องไห้และหัวเราะไปพร้อมกับผมเสมอ...เป็นทั้งเพื่อนทั้งพี่สาว...ไม่เคยถือตัวว่าเป็นหญิงจะมาทำอะไรต่างๆ นา ๆ ให้ผม...เหมือนคุณแม่เลย...

“ทานสิคะ หรือจะให้บัวป้อน”

“...........”   ส่งยิ้มพร้อมกับยื่นมือไปหยิบช้อน...ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ...หยดน้ำตาล่วงลงใส่แขนตัวเองที่กำลังเอื้อมตักต้มจืดตรงหน้า...อ่อนไหวเหลือเกินในเวลาอย่างนี้...ป่วยกายและป่วยใจในเวลาเดียวกัน...

“..คุณน้องขา...ทานข้าวนะคะ...บัวจะไปหยิบยามาให้...แล้วเช็ดตัวนิดนึงก่อนนอน...นะคะคนดี..”

“...............”  พยักหน้ารับทั้งที่น้ำตายังล่วงลงใส่แขน...บัวรู้ว่าผมเป็นยังไง...วิธีการปลอบของเธอคือ...ทำตัวให้ปกติที่สุด เพราะถ้ายิ่งปลอบผมก็จะยิ่งร้อง...ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ก่อนค่อย ๆ ตักข้าวเข้าปากเคี้ยวและกลืนอย่างยากลำบาก...

...คุณแม่...ซอคิดถึงคุณแม่ที่สุด....

หลังจากที่บัวเช็ดตัวให้ จัดการใส่เสื้อผ้าก็ล้มตัวลงนอน...คิดอะไรต่างๆ นา ๆ ที่ฟุ้งซ่านเพราะพิษไข้...แต่ไม่นานเพราะฤทธิยาทำให้หลับไปแต่ก็ยังได้ยินเสียงแว่ว ๆ เหมือนคนคุยโต้ตอบกัน...และสัมผัสที่แตะลงบนหน้าผากและลำคอ...เพราะสัมผัสที่แผ่วเบา ..อบอุ่น...ทำให้หลับลึกลงไปในที่สุด


จิ๊บๆๆ

“.........เดี๋ยวปลุก..........”

เสียงธรรมชาติที่ผมหลงใหล และเสียงพูดคุย ปลุกให้ตื่นจากการนอนหลับ....ยังหนักอึ้งที่หัว...และปวดตา....ค่อย ๆ กระพริบตาถี่เมื่อปรับความชัดเจน และขยับตัวอย่างช้า ๆ เพราะเจ็บไปหมดทั้งร่างกาย...เป็นไข้แบบสมบูรณ์แล้วสินะ....

“ตื่นแล้วค่ะคุณโซ..”

“...เป็นยังไงบ้างเรา...ตัวยังร้อนอยู่เลย...”

“...................”  ส่งยิ้มให้คนที่ขึ้นมานั่งบนเตียง พร้อมกับยื่นมือมาสัมผัสที่พวงแก้มผม...ใช้มือตัวเองจับมือพี่โซไว้พร้อมกับแนบแก้มลงไปกับฝ่ามือหนาทำให้รู้สึกเย็นสบาย...จนต้องหลับตาพริ้มอย่างไม่ได้ตั้งใจ...

“..เกิดมาก็ตัวเล็กกว่าใครเขา...ถึงจะป่วยยาก แต่ก็หายยากเหมือนกัน...แล้วอย่างนี้จะออกไปอยู่คนเดียวได้ยังไงกัน...หืม...”

“............”  ลืมตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา หลังจากฟังน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่พร่ำบ่นกลาย ๆ  ...คงจะได้ยินมาจากพี่ซันพี่ไซน์แล้วล่ะสิ ถึงพูดอย่างนี้...ได้แต่มองหน้าพี่ชายแต่ก็ไม่พูดอะไร...ใช่...เป็นอย่างนี้จะออกไปอยู่คนเดียวได้ยังไง...แต่ผมก็ไม่อยากเป็นภาระใครเหมือนกัน...

“ไม่ต้องมามองหน้าตาแป๋ว เดี๋ยวให้บัวเตรียมตัวให้ พี่จะพาไปหาหมอ พี่โทรนัดเพื่อนไว้แล้ว “

“................”

“ ไม่ต้องมาทำท่าอย่างนี้ ถ้าดื้อจะอุ้มไปแล้วฉีดยาซัก 2 เข็มเอาไหม”

“...............”  ได้แต่ทำหน้ามุ่ยหลังจากส่ายหัวเป็นเชิงปฏิเสธ...แต่ก็ถูกดักอย่างนี้ตลอด...ไปโรงพยาบาลที่มีผู้คนพรุกพร่านอย่างไม่ชิน...กลิ่นยาและความวุ่นวาย เป็นสิ่งที่ผมไม่ปรารถนาซักนิด...

“ จัดการด้วยบัว เสร็จแล้วพาลงไปที่ห้องนั่งเล่นเลย ผมจะรอที่นั่น”

“ค่ะคุณโซ...ไปค่ะคุณน้อง...เดี๋ยวถูกดุบัวไม่รู้ด้วยนะ”  มองพี่โซที่เดินออกจากห้องก่อนจะหันมาทำหน้าอ้อน ๆ บัว แต่ก็ไม่ได้ผล...นั่นน่ะสิใครจะกล้าขัดพี่โซล่ะ...ใครจะกล้าขัดคนที่จะขึ้นเป็นผู้นำ ราชสีห์เกริกไกร ในอีกไม่ช้านี้...

ไม่นานรถยนต์ราคาแพงของของสารถีคนสำคัญของผมก็แล่นเข้าเขตโรงพยาบาล...ความวุ่นวายบนท้องถนน...ทำให้รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะป่วยมากขึ้นกว่าเดิม...ต้นไม้ที่มีอยู่จำกัดตั้งเรียงรายมันคงทรมนกับการที่ต้องมายืนตะหง่านอยู่กับสิ่งแวดล้อมที่ไม่เข้ากับตัวของมัน...พี่โซให้บัวตามมาด้วย ส่วนพี่ซันกับพี่ไซน์ออกไปธุระให้คุณพ่อตั้งแต่เช้า แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังโทรมาถามอาการผม....

“..เป็นยังไงบ้างครับคนป่วย..”

“..............”

“นอนป่วยตั้งแต่เมื่อคืน...ช่วยฉีดยาให้หน่อยสิ”

“ อือ...”  ผมรีบเกาะแขนพี่ชายที่นั่งข้างกัน พร้อมกับส่ายหัวพรืด...มันไม่ได้ถึงขนาดนั้นซักหน่อย...ถึงจะรู้ว่าโดนแกล้งแต่ก็ยังกลัวจริงๆ ...

“...น่ารักจัง...เอาอย่างนี้ให้พี่ตรวจนะครับ...แล้วถ้าไม่ต้องฉีดยา เดี๋ยวพี่จะเอายาไปฉีดให้คนพามาแทน...”

“.................”  ยอมที่นั่งนิ่งๆ  ให้พี่หมอเพื่อนพี่โซใช้สายตรวจ มาทับ ๆ ทาบ ๆ หน้าอก...อุตส่าห์แซงคิวให้เพราะมาถึงก็ได้เข้าตรวจเลย...รูปร่างหน้าตาเหมาะกับการเป็นหมอที่สุด...สูงโปร่ง ผิวขาว ใส่แว่น ยิ้มสวย ท่าทางใจดี...พอพูดเสียงนุ่มๆ  ทำให้ผมยอมนั่งนิ่งปล่อยแขนพี่โซได้...

“เจอคนหน้าหวานๆ หน่อยล่ะก็นิ่งเชียว ทีก่อนหน้านี้ต้องบังคับกันถึงจะมา”

“..............”  หันไปค้อนให้พี่ชาย ก่อนจะต้องอ้าปากให้พี่หมอตรวจ....

“ออกมาข้างนอกแล้วมีชีวิตชีวา ทำไมถึงไม่ชอบออกนะเรา”

“..............”  ไม่แสดงท่าทีอะไร...ผมมองคนที่ก้มจดอะไรยุกยิก มุมปากยังมีรอยยิ้มอยู่...ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ผมอย่างใจดี...

“ พรุ่งนี้ว่างรึ...”

“ไม่ว่าง...มีหมอลา..ต้องเข้าเวร...น้องซอใช่ไหม...เป็นไข้หวัดน่ะครับ เวลานอนอย่าเปิดแอร์แรงเกินไป...แล้วก็ทำร่างกายให้อบอุ่น อย่าอาบน้ำเย็น ดื่มน้ำอุ่นเยอะๆ”

“..............”  บัวที่นั่งอยู่ด้านหลังพยักหน้ารับแทน...เหมือนกับเป็นหน้าที่ของตัวเอง อย่างนี้นี่เองพี่โซถึงเอามาด้วย...ส่วนอีกคนที่ถามคำถามแล้วทำหน้าเซ็ง ๆ เหมือนกับไม่พอใจคำตอบที่ได้รับ...

“เดี๋ยวรอยาแป๊บนึง ให้พยาบาลเอาเข้ามาให้”

“ว่าน...แล้วมะรืน...”

“จะให้คำตอบอีกทีนะ”  คนตอบยังมีท่าทีนิ่งๆ    รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำก็เลยหันไปหาบัว พร้อมกับยกมือขึ้นลูบหน้าท้องตัวเองพร้อมกับไล้ลงที่หน้าขา แค่นั้นบัวก็รีบลุกขึ้นมาหา...ความจริงแล้วผมก็น่าจะไปเองได้...แต่ความวุ่นวายด้านนอกทำให้รู้สึกแปลก ๆ

“เดี๋ยวบัวพาคุณน้องไปห้องน้ำนะคะ...”

“ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวผมพาไป..”

“.................”  ผมจับแขนพี่โซไว้แล้วดึงให้นั่งลงเหมือนเดิม...เพราะดูเหมือนว่าพี่ชายผมจะหงุดหงิดอะไรขึ้นมา ถ้าให้เดาก็คงจากพี่หมอที่ตอบคำถามไม่ได้ดั่งใจเจ้าตัวแน่ๆ ปล่อยให้คุยกันให้ลงตัวกว่านี้ดีกว่า..

“ดูแลด้วยนะบัว มีอะไรให้โทรมา”

“ค่ะ คุณโซ”   ไปเข้าห้องน้ำ...ไม่ได้ไปรบ...ความจริงแล้วเวลาผมออกมาข้างนอก ถึงบรรยากาศรอบ ๆ จะดูวุ่นวายไปบ้างแต่ก็รู้ตัวว่ารู้สึกสดชื่นยิ่งถ้าได้อยู่ในสวนที่มีต้นไม้ดอกไม้เยอะ ๆ ยิ่งรู้สึกว่าอยากจะตั้งรกรากอยู่ตรงนั้น...

“บัวรออยู่ตรงนี้นะคะ”

“....................”  ผมรีบชี้มือให้บัวไปรอที่ด้านนอกอีกนิดที่มีคนนั่งกันอยู่ ไม่ใช่มายืนรอหน้าห้องน้ำชายอย่างนี้.....รู้ว่าบัวไม่แคร์ที่ใครจะมองว่าตัวเองมายืนเกร่ออยู่หน้าห้องน้ำชาย แต่มันก็คงไม่เหมาะอย่างน้อย ๆ ก็ไม่อยากให้คนมองแล้วทำหน้าเหวอ เหมือนกับว่ามายืนทำอะไรตรงนี้

“แฮะๆ  รอตรงนั้นก็ได้ค่ะ”

“...............”   เดินเข้ามาในห้องน้ำ ....จัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกมายืนล้างมืออยู่หน้ากระจกเงา ที่ตอนนี้สะท้อนภาพผู้ชายหน้าซีด ๆ คนนึงก่อนจะถอนหายใจ...หัวยังปวดหนึบๆ  ไม่หาย...

....ทิชชู่หมด...ยกมือตัวเองที่ตอนนี้เปียกชื้นเพราะพึ่งล้างมือเสร็จแล้วมองกล่องทิชชู่ที่เหลือแต่แกนสีน้ำตาลอ่อน....เช็ดกางเกงแล้วกัน...

“ ใช้นี่สิ..”

“.............”  กำลังจะเอื้อมมือลงเช็ดกางเกง แต่ผ้าเช็ดหน้าสีน้ำตาลเข้มก็ถูกวางพาดที่บ่าจากด้านหลัง...หันมองคนที่อยู่ด้านหลังทันที อีกคนแค่ยกยิ้มมุมปากให้ก่อนจะยื่นมือไปรองน้ำที่ไหลออกจากก๊อก....

“..............”

“..ไม่ต้องหรอก เก็บไว้ใช้เถอะ..เดี๋ยวค่อยคืน...”  อีกคนปฏิเสธหลังจากยกมือขึ้นสลัดน้ำออกจากมืออย่างไม่เดือดร้อนอะไรว่ามือจะแห้งรึเปล่า เมื่อเห็นอย่างนั้นผมก็รีบยื่นผ้าเช็ดหน้าที่ยังไม่ได้เช็ดคืนให้...

“............”   เมื่อไม่รับผมก็รีบเอาไปยัดใส่มือหนานั่นอีกรอบ จะได้คืนตอนไหน...เป็นใครมาจากไหนไม่รู้จัก...ไม่อยากจะเก็บอะไรของใครไว้ ไม่อยากรับอะไรจากใครทั้งนั้น..เพราะผมคงไม่มีปัญญาจะตอบแทน และไม่มีปัญญาที่จะตามหาตัวเพื่อเอาผ้าเช็ดหน้าไปคืนหรอก...

“ผมไม่เอาคืนก็ได้ เก็บไว้เถอะ ใช้เสร็จแล้วก็ทิ้งก็ได้..แล้วแต่คุณ”

“................”  ผ้าเช็ดหน้าผืนสีน้ำตาลถูกเอามายัดใส่มือผมอีกรอบ...ก่อนที่อีกคนจะยิ้มให้ผม...รอยยิ้มที่เหมือนกับแฝงอะไรบางอย่าง...แต่คงจะคิดมากไปเองก็แค่ผ้าเช็ดหน้าผืนเดียว...ร่างสูงหันหลังกลับ ก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำออกไป...

รูปร่างสูงใหญ่พอ ๆ กับพี่โซ...หน้าตาถ้าจากความคิดผมก็ถือว่าหล่อหาตัวจับยากคนนึง...อาจจะเป็นเพราะผมอยู่กับพวกพี่ที่หน้าตาชนิดที่เรียกสาว ๆ แล้ววิ่งเหยีบบกันตายได้...ความหล่อแบบนี้เลยเหมือนจะชินตา...แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหล่อกว่าพวกพี่ผมอีก ที่พยามนึกและจดจำไม่ใช่ว่าพิศวาสอะไร เผื่อบังเอิญเจอจะได้จำได้และคืนผ้าเช็ดหน้าให้...เพราะท่าทางถ้าผมไม่เอาเจ้าตัวก็คงจะเขวี้ยงทิ้งตรงนี้แน่ๆ

“.............”  เช็ดมือกับผ้าเช็ดหน้า...ถึงจะยังรู้สึกแปลก ๆ และติดใจกับรอยยิ้มนั่น แต่ก็ยอมที่จะเช็ดมือจนแห้งก่อนจะสะบัดผ้าเพื่อจะพับเก็บทั้งที่ยังชื้นอยู่..

King  Tiger / OP

ผมยกชายผ้าเช็ดหน้าขึ้นดูเพราะเป็นรอยปักไม่ใช่รอยสกรีน ตัวหนังสือถูกหวัดเป็นภาษาอังกฤษอย่างสวยงามและตัวเท่ากันหมด...เป็นสัญลักษณ์หรือยี่ห้อผ้าเช็ดหน้ารึเปล่า...ถ้าสำคัญเจ้าของคนไม่ทิ้งขว้างอย่างนี้แน่ ๆ เลิกสนใจก่อนจะพับลงกระเป๋ากางเกง...ออกมาก็เห็นบัวยืนยิ้มเผล่อยู่ ก่อนจะพากันรีบเดินกลับไปหาพี่โซ ที่ตอนนี้ออกมายืนคุยกับพี่หมอว่านที่หน้าห้องตรวจ...สีหน้าก็ยังดูตึงๆ  เหมือนเดิม ผิดกับพี่หมอที่ยังหน้านิ่งๆ  เหมือนเดิม ก่อนจะหันมายิ้มให้ผมเมื่อเห็นว่าเดินเข้าไปใกล้แล้ว...

“ไปทานข้าวเถอะ แล้วจะได้กินยา...ไม่ไปด้วยกันจริง ๆ เหรอคุณหมอ..”

“ไม่ล่ะครับ คนไข้ผมยังมีอยู่ ขอตัวนะครับ หายเร็ว ๆ  นะครับน้องซอ”

“.............”  พยักหน้าก่อนจะยกมือไหว้คนที่เข้ามาขยี้หัวผมเบา ๆ พี่หมอว่านเดินเข้าไปในห้องตรวจเรียบร้อยแล้ว แต่พี่ชายผมยังมองตามไปไม่หันมาซักที...

“..งั้นเราไปหาที่ทานข้าวกันเถอะ..”  พี่โซจูงมือผมให้เดินออกมาด้านนอก ตรงไปที่ลานจอด...ก่อนจะขึ้นรถถ้าผมไม่ตาฝาดหรือตามัวเพราะเป็นไข้...รู้สึกว่าเห็นคนที่จำได้ว่าพึ่งเจอกันในห้องน้ำ...ร่างสูงนั่นยืนมองผมกับพี่โซอยู่ ก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปก่อน.

..หรืออยากจะทวงผ้าเช็ดหน้า...


“ไปไหนกันมา”

“ซอไม่สบายครับคุณพ่อ ผมพาไปหาหมอมา”

“เลิกทำเรื่องไร้สาระแล้วตามฉันไปที่ห้องหนังสือ”

“แต่มันไม่ใช่เรื่องไร้สาระ!”

“แต่สำหรับฉันมันไร้สาระ! อย่าให้ต้องพูดซ้ำโซ ตามฉันมา” 

“...............”  ปวดหนึบไปหมดตั้งแต่หัวจนถึงปลายเท้า...ตั้งแต่ออกจากบ้านจนกระทั่งก่อนจะก้าวเข้าบ้าน...มันยังมีความรู้สึกว่าผมเป็นคนมีชีวิตจิตใจเหมือนคนอื่น...จนกระทั่งตอนนี้

“ คุณน้องคะ ขึ้นห้องเถอะค่ะ”

“ขึ้นไปพักผ่อนนะซอ...เดี๋ยวเสร็จธุระแล้วพี่จะรีบตามขึ้นไป..”  พยักหน้ารับคนที่ยื่นมือมาขยี้หัวผมอย่างเบามือ...ตอนนี้รู้สึกพิษไข้กำลังรุมผมจนแทบจะไม่มีแรงเดิน...ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังไม่เป็นอะไรมากมาย...

สุดท้ายผมก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง ล้มลงตรงที่ๆ  เดิม และความรู้สึกเดิม ๆ บอกบัวว่าอยากอยู่คนเดียว และแน่นอนว่าบัวไม่ขัดผม เพียงแค่กำชับว่าไม่ให้คิดอะไรมาก...ชิน...ผมใช้คำนี้ได้ไม่เต็มปาก เพราะเจอจังๆ  อย่างนี้ ก็แทบจะหยุดหายใจเหมือนกัน...

“ฮึก..คุณ แม่ ซอ..เหงา...”

...ผมเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับคุณพ่อ แม่เป็นเศษฝุ่นเล็ก ๆ ที่ปลิวไปมาในบ้านหลังนี้...เป็นแค่ตัวน่ารำคาญถ่วงเวลาพวกพี่ เป็นแค่คนไร้ค่า ไร้ประโยชน์ ที่ไม่มีวันจะเทียบใครได้เลย....

...คงมีซักวัน..ที่ผมจะตอบแทนบุญคุณคุณพ่อ...ที่อุตส่าห์ยอมให้ผมอยู่ที่นี่ ยอมให้ผมเกิดมาดูโลก....ผมจะทำตัวให้มีประโยชน์....โดยการทำให้คุณพ่อสบายใจ และไม่ต้องตะขิดตะขวงใจ....ที่มีผมอยู่....



ยืนมองดาวที่เรียงรายอยู่บนท้องฟ้า...มองเส้นขอบฟ้าที่เหมือนกับจะโค้งบรรจบอยู่ตรงหน้า...เหงื่อซึมอยู่ตามไรผมเพราะพึ่งสร่างไข้...พวกพี่พึ่งจะออกจากห้องไปเมื่อไม่นาน...ลมเย็นพัดมาทำให้รู้สึกชื่นใจ รับรู้เรื่องราวต่างๆ จากสิ่งที่พวกพี่เล่าให้ฟัง....บอกไม่ถูกว่าผมรู้สึกยังไง...แต่ก็ต้องยินดีกับพี่โซสินะ...

/ เดือนหน้าจะมีงานจัดเลี้ยงใหญ่ที่บ้านเรา...คุณพ่อจะอำลาตำแหน่งผู้นำ ราชสีห์เกริกไกร ให้พี่โซรับช่วงต่อ/

ผมไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรแบบนี้หรอก รู้แค่สิ่งที่พี่เล่าให้ฟัง... มีอยู่ไม่กี่ตระกูลที่ตอนนี้กำลังฟาดฟันเพื่อขึ้นเป็นหนึ่ง  พี่ซันบอกว่าคุณพ่อต้องรีบสละ พี่โซจะได้เตรียมตัวและเรียนรู้ทุกสิ่งให้เร็วที่สุด...เพราะวันก่อน...ตระกูล พยัคฆราช ก็พึ่งจะมีผู้นำใหม่ที่ไฟแรงพอตัว...ไม่ควรที่จะยื้อเวลาให้ผู้นำของ ราชสีห์เกรียงไกร กลายเป็นเด็กอ่อนหัด...แน่นอนว่าต่อจากนี้พวกพี่ก็ไม่มีเวลาพอที่จะมาอยู่กับผม หรือมาดูแลเหมือนแต่ก่อน...เพราะต้องช่วยกันดูแลทุกอย่างต่อจากคุณพ่อ โดยมีพี่โซเป็นผู้นำ...แค่คิดก็รู้สึกโหวงเหวงในใจ...

“ยังไม่นอนเหรอคะ ดึกแล้วนะ เดี๋ยวไข้ก็กลับมาอีก”

“.................”  ส่งยิ้มให้คนที่เดินออกมาส่องหาผมที่ระเบียง ยอมที่จะเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะนั่งลงบนเตียง....มองบัวที่หยิบบางอย่างออกมาจากตระกร้าเสื้อผ้าที่กำลังจะเอามาจัดเรียงใส่ตู้....

“อันนี้ของคุณน้องรึเปล่าคะ บัวซักแล้วก็รีดให้เรียบร้อยแล้วค่ะ”

“.....................”  พยักหน้ารับก่อนจะยื่นมือไปรับผ้าเช็ดหน้าผืนสีน้ำตาลเข้มมาไว้ในมือ....ขยับตัวให้ขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียง ก่อนจะดึงผ้าห่มให้คลุมถึงหน้าขา....เงยหน้ามองบัวที่กำลังเอาเสื้อผ้าเข้าตู้ ก่อนจะก้มมองดูผ้าเช็ดหน้าในมือ...และไม่พ้นมองลายปักที่เห็นอยู่อย่างชัดเจน...

...แล้วจะเอาไปคืนยังไงกัน....

“...พรุ่งนี้เรียนไหวไหมคะ บัวจะได้บอกคุณโซให้ยกเลิกการสอน..”

“.................”  ยกมือขึ้นจรดนิ้วชี้กับนิ้วโป้งแล้วกางนิ้วที่เหลือขึ้นเป็นสัญลักษณ์ว่า  โอเค เรียนไหว....อยากน้อย ๆ นี่ก็ปี 2 แล้ว ถึงจะใช้เส้นของพวกพี่ แต่ผมก็ตั้งใจเรียนและอยากจบให้ไวที่สุด....

“งั้นพักผ่อนนะคะ พรุ่งนี้บัวจะเข้ามาปลุกค่ะ”

“...............”  พยักหน้ารับ ก่อนจะเลื่อนตัวลงนอน บัวเดินมาปิดไฟให้แล้วออกจากห้องไป...มือยังถือผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นอยู่อย่างลืมตัว นอนลืมตาในความสลัวภายในห้อง ก่อนจะคิดเรื่องต่างๆ มากมาย รวมถึงเรื่องคุณพ่อด้วย..

....จะมีซักวันไหมนะ ที่คุณพ่อจะยอมรับผม...และสามารถที่จะอ้าปากเรียก..ผู้ให้กำเนิดได้อย่างคนอื่นๆ ....

                   
                                                    :mew1: :mew1: :mew1: :mew1: :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2275
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6
น้องซอออ  :mew4: :mew4:

Lilly_Fw

  • บุคคลทั่วไป
Part 3

เสียงเพลงบรรเลงเบา ๆ จากวงออเครสต้าขนาดเล็กที่ริมสระในสวนหลังบ้าน เสียงดังเซ็งแซ่จากบริเวณนั้น  วันนี้เป็นวันที่พี่โซจะขึ้นรับตำแหน่งต่อจากคุณพ่ออย่างเต็มตัว....พวกพี่ดูหล่อและสง่างามในคืนนี้ รวมทั้งซูกัสและคุณน้าที่สวยราวกับนางฟ้า มีเพียงผมที่ต้องอยู่ในห้อง....มองครอบครัวที่กำลังมีความสุข....ผมก็ควรจะมีความสุขด้วย....จนถึงวันนี้ก่อนพวกพี่จะลงไปที่งานก็ยังพร่ำบอกผมเสมอ...ว่าอย่าจากไปไหน..อยู่ด้วยกันจนกว่า...ผมจะเจอคนที่จะดูแลผมได้...ยังไงสุดท้ายสำหรับพวกพี่ ผมก็ยังต้องมีคนดูแล...ในสายตาคนอื่นผมคงไม่สามารถที่จะดูแลใครได้...แต่มันก็จริงเพราะแค่ตัวเอง หัวใจตัวเอง...ผมก็ยังดูแลให้แข็งแรงไม่ได้...

“คุณน้องอยากลงไปที่งานไหมคะ”

“...................”  ส่ายหัวทันที่ที่บัวถาม ถ้ามองจากระเบียงตรงห้องผมจะเห็นภายในงานชัดเป็นบริเวณกว้าง เพราะคุณพ่อไม่นิยมปลูกต้นไม้ใหญ่ไว้ภายในบ้าน มีเพียงไม้ประดับเล็กน้อยและสนามหญ้าสีเขียว.... แม้กระทั่งธรรมชาติที่ผมโปรดปรานก็ยังขัดใจคุณพ่อ....

....ผมไม่มีสิทธิแม้จะก้าวออกจากห้อง...เพราะสำหรับคนสำคัญของตระกูลอย่างคุณพ่อ...ไม่เคยมีลูกอย่างผม...แล้วจะลงไปที่งานในฐานะอะไร คงต้องรอให้งานเลิก ถ้าพี่โซมีเวลาแวะมาหา ก็ค่อยแสดงความยินดีในตอนนั้นแล้วกัน....

“คุณหนูสวยมากเลยนะคะ”

“................”  ไม่แสดงท่าทีอะไรนอกจากทอดมองร่างน้องสาวต่างมารดาที่กำลังเฉิดฉายอยู่ในงาน ...มองจากตรงนี้ยังเห็นว่าหนุ่ม ๆ ในงานจับจ้องอย่างไม่วางตา...

แสงแฟรชภายในงานสาดรัวเมื่อมีใครบางคนเดินเข้าไปบริเวณที่จัดงาน พวกคุณพ่อและพวกพี่เดินออกมาต้อนรับกันหมด ไม่เว้นแม้แต่ซูกัสที่เดินมายืนเคียงข้างคุณพ่อ....มองภาพพวกนี้แล้วก็เหมือนกับมีบางอย่างมาบีบหัวใจให้ห่อเหี่ยว...ภาพครอบครัวที่แสนจะเพอเฟค ทั้งรูปทรัพย์และทรัพย์สมบัติที่มี...ครอบครัวที่ล้วนแต่มีสายเลือดเดียวกับผม...แต่ตรงนั้นกลับไม่มีที่ว่างที่ผมจะไปยืนอยู่...

“คงเป็นผู้นำของพยัคฆราชค่ะ เห็นพวกเด็กในครัวมันพูดกันว่าเคยเห็นตอนมาส่งเทียบเชิญด้วยตัวเองตอนขึ้นรับตำแหน่ง...หล่อมาก เหมือนเทพบุตรเลย...บัวจำคุณปิงได้ เคยเป็นผู้ช่วยคุณซันแล้วดูเหมือนจะถูกซื้อตัวไปอยู่กับ พยัคฆราช ผู้ชายคนสูงๆ  หล่อ ๆ นั่นน่าจะใช่ผู้นำคนใหม่ที่พึ่งรับตำแหน่ง”

“.......................”  ผมมองตามที่บัวเล่า ผมรู้ว่าที่ทุกคนไม่ว่าจะพี่หรือบัวพยายามเล่าเรื่องนั่นนี่ให้ผมฟัง เพราะอยากให้ผมรู้สึกว่ามีส่วนร่วมในนามสกุลที่ใช้...รู้ความเคลื่อนไหวในแวดวงที่ตระกูลกำลังเป็นอยู่...ถึงจะคิดว่า...มันไม่เกี่ยวกับผม...แต่ก็รับฟังไว้อย่างไม่ขัดอะไร...

“หันมาแล้วค่ะ หล่อจริง ๆ ด้วย เด่นมากเลย”

“......................”  ในขณะที่บัวกำลังทำท่าเหมือนหลงใหลได้ปลื้มทันทีที่ผู้นำพยัคฆราชหันหน้ามาด้านนี้พอดี แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้ผมต้องหรี่ตามองอย่างต้องการให้จุดโฟกัสจับหน้าผู้ชายคนนั้นให้ชัดขึ้น....คุ้นมาก...แต่จะใช่รึเปล่า....เจ้าของผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น...ชุดสูทราคาแพงกับทรงผมที่เซ็ทเปิดหน้าถึงจะเห็นถึงความหล่อเหลา.. แต่มันไกลเกินกว่าที่ผมจะระบุได้ว่าใช่....เพราะภาพของอีกคนที่เจอเมื่อครั้งก่อนก็เหมือนจะเลือนรางไป....เพียงแค่ยังคุ้น ๆ เท่านั้น...พยายามจ้องจนบัวหันมองถึงได้ทำสีหน้าปกติ...

“เหมือนเขามองมาที่เราเลยค่ะ”

“...........................”  ทำหน้ายุ่งใส่บัว คงจะเพ้อในความหล่อจนตาฝาดล่ะสิ เพราะหลังจากที่ละสายตาเพราะบัวมองผมที่จ้องเอาจ้องเอา หันไปมองตามที่บัวบอกอีกทีก็เห็นกำลังยืนคุยอยู่กับซูกัสและพวกพี่ ส่วนคนมีอายุของสองตระกูลแยกออกไปต่างหาก....ไม่เห็นจะมีท่าทีมองมาอย่างที่บัวว่าซักนิด...

“..บัวคงตาฝาด...”

“........................”  เลิกคิ้วใส่ก่อนจะหันหลังกลับเข้าห้อง บัวเดินตามเข้ามาก่อนจะปิดระเบียงและม่าน เสียงจากงานเบาลงจนได้ยินเป็นเสียงแว่วหลังจากที่ปิดประตู...

“คุณน้องนอนเถอะค่ะ กว่างานจะเลิกก็คงดึก พวกคุณพี่คงไม่เข้ามาแล้ว”

“....................”  พยักหน้ารับ ที่บัวบอกเพราะพวกพี่บอกว่าถ้างานเลิกจะขึ้นมาหาอีกรอบ จะมาเล่าว่าในงานเป็นยังไงบ้าง...บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าการไม่รับรู้อะไรเลย...มันจะดีกว่าไหม...

ก๊อกๆๆๆ

“ซอ นอนรึ...”

"..............."  พี่โซ...หนีงานมาตอนนี้เลยเหรอ..คงจะรู้ว่าผมคงจะรอไม่ไหว...

“แกมาทำอะไรที่นี่โซ!!”

“คุณพ่อ!”  ผมรีบเด้งตัวลุกจากเตียง....ทันทีที่ได้ยินเสียงพี่โซเรียกคนที่ตะเบ็งเสียงอยู่ด้านหลัง และหัวใจเต้นแรงเพราะได้ยินเสียงของอีกคน ประตูห้องผมถูกเปิดออกกว้าง พร้อมกับคนที่ผลุนผลันเข้ามาตามพี่โซที่เดินเข้ามาในห้องทันที....

“แกควรจะไปอยู่ในงาน! ฉันบอกแกหลายทีแล้วว่าเลิกวุ่นวายกับมันซักที!!”

“คุณพ่อครับ! ผมแค่จะขึ้นมาดูว่าซอทานอะไรรึยัง แค่ผมเป็นห่วงน้อง”

“มันไม่ใช่น้องแก! มันไมใช่น้องพวกแก! น้องพวกแกมีเพียงแค่ซูกัส ส่วนมันเป็นตัวซวย!!”

“หยุดนะ!!”  พี่โซตวาดใส่คุณพ่อเสียงดัง จนอีกฝ่ายหยุดพูดไป...ได้แต่กำผ้าห่มแน่น...หัวใจเต้นรัวและเร็วจนจับจังหวะไม่ได้...ความคับแน่นใจหัวใจขยายเป็นวงกว้าง....ก้อนบางอย่างจ่อจุกอยู่ที่ลำคอ แต่ก็ไม่กล้าที่จะกลืนลงไป

....ทรมาน...เจ็บปวด...รับรู้ทุกความรู้สึก....ผมยังจะหวังอะไรอีก...ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคุณพ่อรังเกียจผม....

“แกอย่าคิดว่าการที่แกขึ้นเป็นผู้นำ แกจะมาขึ้นเสียงกับฉันได้ ฉันสั่งให้แกลงไปที่งาน! ถ้ายังกล้าขัดคำสั่งฉัน ฉันจะทำให้ไอ้เด็กคนนี้ไร้ที่ซุกหัวนอน!!”

“คุณพ่อ!!”

“...ฮึก .....” จ้องมองแผ่นหลังของคนที่เดินออกจากห้อง....จ้องมองคนที่เป็นคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ให้กำเนิดผม....ร้าวไปหมดทั้งหัวใจ....ผู้ชายคนนี้...คือคุณพ่อผมจริงๆ ใช่ไหม....

“...ซอ.....”

“ อึก...อือ....”  พยายามกลั้นแล้ว...ไม่อยากทำให้พี่ไม่สบายใจ....แต่มันทนไม่ไหว....ความรู้สึกของคุณพ่อมันชัดเจนจนบีบหัวใจผมซะแหลกละเอียด....พี่โซนั่งลงบนเตียงก่อนจะดึงล่างผมเข้าไปกอด....ผมเหนื่อยเหลือเกินกับความรู้สึกพวกนี้....ผมทนไม่ไหวแล้ว....

“..ฮึก...คุณโซ ออกไปเถอะค่ะ เดี๋ยวเจ้าสัวจะเข้ามาอีก...บัว ฮึก ไม่อยากเห็นคุณน้องบอบช้ำไปมากกว่านี้แล้ว...”

“พี่ขอโทษ...พี่สัญญาจะไม่มีเหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นอีก...พักผ่อนนะ....แล้วพี่จะมาหาใหม่...”  พี่โซค่อย ๆ ประคองให้ผมนอนลง ก่อนจะเอาผ้ามาห่มให้...ผมมองเห็นแววตาอาดูรนั่นอย่างชัดเจน.....ผมกลั้นก้อนสะอื้นและน้ำตาไว้เพื่อผลักให้พี่ชายออกจากห้องไปแบบไม่ต้องเป็นห่วงผมมาก....พี่โซมองดูผมจนเสี้ยวสุดท้ายที่ประตูปิดลง...

“ ฮึก คุณน้อง คะ ฮึก..อย่าคิด มากนะคะ...”

“ ฮึก ฮืออ...”  อ้อมกอดของคนที่เป็นได้ทั้งเพื่อนและพี่สาว ทั้งที่ปากพร่ำบอกไม่ให้ผมคิดมาก แต่ตัวเองกลับร้องไห้อยู่....อ้อมกอดที่เหมือนคุณแม่ทำให้ผมสะอื้นออกมาได้ไม่ยาก....

....หมดแล้วความอดทนที่มี...แหลกสลายไปแล้วหัวใจที่มีความหวังว่าคุณพ่อจะเห็นความสำคัญผมในซักวัน....มันถึงเวลาแล้วใช่ไหม ถึงผมจะรั้งรออะไรมากไปกว่านี้..มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะจะกลายเป็นตัวถ่วงใครต่อใคร....

“นอนนะคะ พักผ่อน”

“..บัว....”

“..ฮะ....คุ...คุณน้อง...”

“..บัว...พา ซอ ไปจาก ที่ ฮึก นี่...”

“คุณน้อง!! คุณน้องพูดกับบัว! คุณน้องพูดกับบัวแล้ว!!”  บัวทำท่าดีใจจนลืมไปรึเปล่าว่าผมพูดว่าอะไร....มีเพียงคนนี้เท่านั้นที่จะพาผมออกไปจากที่นี่โดยที่ผมไม่ต้องการให้ใครรู้....ความรักที่บริสุทธิ์จากพี่สาวคนนี้ทำให้ผมอยากจะพูดกับเธอหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัว...กลัวการถูกหักหลังและถูกหัวเราะเยาะ....แต่ตอนนี้ผมเห็นแล้วว่าเวลาที่ทุกข์ใจใครอยู่ข้างๆ ผม....เธอเป็นได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเพื่อน พี่สาว หรือ้อมกอดอุ่นๆ  ที่คล้ายคลึงกับคุณแม่....

“บัว..”

“ขา ฮึก ว่าไง คะ”  บัวจ้องหน้าผมเหมือนรอฟังสิ่งที่ผมจะพูด....น้ำตาของเธอยังหยดลงเรื่อย ๆ....เพราะความดีใจรึเปล่านะ....

“พา ซอ ออกจาก ที่นี่ ได้ไหม ฮึก พา ซอ ออกจาก ที่นี่..”

“คุณน้อง!...ทำไม...”

“ ฮึก...ซอ ทนไม่ไ หว ฮือ แล้ว..ถ้า บัว ไม่พาไป ซอจะหนี ไปเอง...”

“ไม่ค่ะ ไม่นะคะ! บัวไม่ยอมให้คุณน้องทำอย่างนั้นเด็ดขาด” 

“เราะ จะไป กัน คืนนี้เลย....ได้ไหม..ซอ อยาก ไปเดี๋ยว นี้....”

“แต่ว่า...”  บัวทำท่าลังเล  ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่งานและคนเข้าออกบ้านเยอะแยะไปหมด...คงไม่มีใครมาคอยสังเกตว่าพวกผมเป็นใคร....

“ ไม่งั้น ซอ จะไปคนเดียว...”

“แล้วเราจะไปที่ไหนคะ...ถึงยังไงที่นี่ก็ยังมีคุณพี่อยู่นะคะ คุณน้องคิดดี ๆ” บัวหยุดร้องไห้คงพยายามตั้งสติที่จะคุยกับผมอยู่ เพราะคำพูดผมที่ออกไปเนิบช้าผลจากที่ผมไม่ยอมพูดเลย....เลยยังไม่ถนัดเท่าไหร่...

“..ไม่..ไปไหน ก็ ได้...ซอ จะ ทำ งาน...เอง..”

“ไม่ค่ะ บัวจะไม่มีทางทำให้คุณน้องลำบาก บัวพอจะคิดออกแล้วค่ะ...แต่คุณน้องสัญญานะคะ ว่าเราออกไป แต่ถ้ามีเหตุอะไรจำเป็นหรือสุดวิสัย...เราจะติดต่อหาพวกคุณพี่ทันที...”

“......................” พยักหน้ารับรัว ๆ หัวใจเต้นโครมครามกับการตัดสินใจในครั้งนี้...ผมรีบลุกจากที่นอนพร้อมกับช่วยบัวเก็บของ...

“บัว ไปเก็บ ของ”

“ค่ะ งั้นล็อคห้องนะคะ บัวเรียกค่อยเปิด”

“...................”  พยักหน้ารับอีกรอบก่อนจะรีบเก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นใส่กระเป๋าเดินทางทีมีอยู่ในห้อง เอาแค่เสื้อผ้า เอกสารสำคัญเกี่ยวกับตัวเองรวมถึงบัตรกดเงินสดที่พวกพี่โอนเข้าบัญชีให้ทุกเดือน...หยิบติดตัวไว้ ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายอดเงินมีเท่าไหร่แต่มันก็คงจะไม่น้อยเพราะผมไม่เคยกดออกมาใช้เลย......แต่ผมสัญญาว่าจะกดยืมใช้เท่านั้น...แล้วจะทำงานมาใส่ไว้เหมือนเดิม....เพราะจากนี้ผมจะต้องยืนได้ด้วยขาของตัวเองเท่านั้น....ไม่งั้นก็จะกลายเป็นไอ้คนไร้ค่าไม่ว่าอยู่ที่ไหน...

...คุณแม่ครับ ซอขอโทษที่เป็นคนสำคัญในสายตาคุณพ่อไม่ได้....และซอก็อ่อนแอเกินกว่าจะยืนอยู่ในบ้านหลังนี้ได้....มันไม่ใช่ที่ของซอแล้ว ไม่มีที่ให้ซอยืนอีกต่อไป....

“ค่อย ๆ นะคะ มาค่ะ”

“อึ๊บ!”  ในที่สุดตอนนี้ผมกับบัวก็ออกมายืนนอกรั้วบ้าน ทางที่ออกคือประตูเล็กตรงสวน มีคนเฝ้าแต่เป็นคนที่สนิทกับบัว เลยถูกหลอกให้ไปเอาของให้...พวกผมอาศัยจังหวะนี้รีบออกมาพร้อมสัมภาระ  แท็กซี่จอดเทียบอยู่เยื้องหน้าบ้านไปไม่ไกล....เสียงในงานยังดังอยู่ไม่ขาด

...ทันทีที่เท้าก้าวขึ้นรถก็ดูเหมือนว่าน้ำตาผมจะไหลออกมาอย่างท่วมท้น...เหมือนน้ำตาสั่งลาบ้านหลังนี้....ความเสียใจและความรู้สึกทุกอย่างถาโถมมาไม่มีสิ้นสุด...

“คุณน้องขา... อย่าร้องนะคะ... อย่าร้อง..บัวไม่อยากทำอย่างนี้..แต่บัวก็ทนเห็นคุณน้องถูกเจ้าสัวทำร้ายจิตใจไม่ได้...”

“ฮึก ฮืออ ขอบคุณ...ขอบคุณ...”  พร่ำบอกคนที่กอดผมอยู่ แท็กซี่วิ่งไปตามที่บัวแจ้งไว้ตอนแรก....ห่างไกลจากบ้านหลังนั้นเรื่อย ๆ จนไม่เห็นแม้กระทั่งตัวบ้าน...ผมหยุดร้องไห้เพราะคนขับเริ่มมอง...เป็นครั้งแรกที่ผมออกจากบ้านหลังนั้นโดยไม่มีพวกพี่...หัวใจเบาหวิว...เหมือนกับไม่ได้เอามาด้วย...

“เข้มแข็งนะคะ...คุณน้องต้องเข้มแข็ง...ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ยังมีบัวอยู่ข้างๆ  และท่านหญิงก็อยู่กับคุณน้องเสมอนะคะ....อย่าให้สิ่งที่เราทำสูญเปล่า...”

“ อืม...ซอเข้า ใจ แล้ว..”

….ถ้าผมไม่เข้มแข็งนับจากนี้...ผมก็คงจะอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้...ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าสังคมตอนนี้อยู่ยากและมีบางมุมที่โหดร้ายแค่ไหน....

/ น้องซอ...แม่ไม่รู้ว่าหนูจะเข้าใจรึเปล่า...จงยืนอยู่ให้ได้ด้วยขาตัวเอง และหัวใจที่เข้มแข็ง....อย่าปล่อยให้ความรู้สึกดึงตัวเองให้จมดิ่งกับความเศร้า...ทางข้างหน้ายังมีแสงสว่างและธรรมชาติที่สดใสอย่างที่น้องซอชอบรออยู่../

....ที่ผ่านมาผมเข้าใจว่าคุณแม่ต้องการให้ผมยืนอยู่ในบ้านหลังนั้นให้ได้...แต่ตอนนี้เหมือนจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง ว่า..ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็จงยืนด้วยขาของตัวเอง และมีหัวใจที่เข้มแข็ง  อย่าจมไปกับความรู้สึกที่มันเจ็บปวดอย่างที่ผ่านมา...ผมจะต้องทำให้ได้...ถึงแม้จะเจอกับอะไรบ้าง...และสิ่งเหล่านั้นจะโหดร้ายกับผมมากแค่ไหนก็ตาม...


***  :pig4: :pig4: ขอบคุณที่หลายคนชอบค่ะ มาสองตอนรวดเลย ตอนที่ 3 แต่งไปก็สงสารน้องซอไป ตอนหน้ามาดูกันว่าน้องซอจะเจอกับพระเอกได้ยังไง...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-10-2013 10:16:40 โดย Lilly_Fw »

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
สงสารคุณน้องงงงงงงงงงงงงงงง บัวเป็นคนดีมากกกกกกกกกกกกกกกก

ออฟไลน์ puppyluv

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2539
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2000/-20
เข้ามาเพราะชื่อ...แล้ว โอ้ววววว
บวกและเป็ดทันควัน
ติดเรื่องนี้ซะแล้น
เอาใจช่วยน้องซอ
ชื่อน่ารัก ชอบ
 :mew1:

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3255
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
 :mew4: :mew4: :mew4: :mew4:


คนเขียนแน่มากเราน้ำตาไหลเลยอ่ะ เจ้าสัวคนอย่างคุณไม่สามารถเป็นพ่อใครได้ แม้กระทั่งลูกอีกสี่คนที่คุณพร่ำบอกว่าเป็นลูกของคุณก็ไม่ใช่เพราะ เด็กเหล่านี่ก็เหมือนแค่เครื่องประดับที่ทำให้คุณรู้สึกว่าคุณมีอำนาจเท่านั้น คุณจำไว้ไอ้คนที่ว่าไม่ใช่ลูก ไอ้คนที่คุณว่าตัวซวย จะเป็นคนที่มีค่า มากที่สุด


ขอบคุณบัวจริงๆ ที่รักน้องซอจากใจ แล้วก็หวังว่านายเอกของเราจะไม่มาหลอกน้องแล้วใช้น้องเป็นเครื่องมือในอนาคตนะ


ขอบคุณมากค่ะ สนุกมากค่ะ +1 ให้ค่ะ

ออฟไลน์ supermyrainbow

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
 :monkeysad: :katai1: สงสารซอมากอ่ะ แง้ๆ  เดี๋ยวก็เจอพระเอกล่ะ  อดทน !!!  :laugh: มาต่อเร็วๆนะ ติดตาม :katai2-1:

ออฟไลน์ RenaBee

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 257
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
ฮืออออน้ำตาจะไหลเลย สงสารน้องซอทุกครั้งที่อ่าน
จะรอติดตามเป็นกำลังใจให้น้องซอและคนเขียนนะคะ  :hao5:

superoum

  • บุคคลทั่วไป
น้ำตาไหลพรากๆ สงสารน้องซอ ฮรืออออออออออออออออออออออ  :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ Guill

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 678
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4

ออฟไลน์ วัวพันปี

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-3
เศร้ามาก  คอยลุ้นไปกับคุณน้อง

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด