Beyond The Sky And The Earth: ยิ่งกว่าผืนฟ้าและแผ่นดินbysake Spe1 P19 29/11/13
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Beyond The Sky And The Earth: ยิ่งกว่าผืนฟ้าและแผ่นดินbysake Spe1 P19 29/11/13  (อ่าน 423991 ครั้ง)

ออฟไลน์ แป้งข้าวหมาก

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
อยากอ่านต่ออีกอ่า...ค้างงงง
 :serius2:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
พอรู้ใจตัวเองก็มามีเหตุเสียนี่

ออฟไลน์ Also

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 426
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ อ่านแล้วไหลลื่นมาก

อยากให้มาต่อเร็วๆนะคะ ^^

ออฟไลน์ EverGreen™

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-1
เสือน้อยจะเป็นอะไรมั้ยเนี่ยยยย
 :hao5:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9404
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
ตามอ่านเสียหลายตอน แต่ทำให้ลุ้นยิ่งกว่าเดิม ว่ากระต่ายน้อยจะอยู่ที่บ้านหลังนี้กับพี่เสือน้อยเมื่อไหร่ หุหุ :o8:

ออฟไลน์ takuya

  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-0
 ตอนที่ 11 มาเเล้วจ้าาาาาาา  :katai2-1:

11


ร่างสูงใหญ่ในชุดดำทะมึนไปทั้งเนื้อทั้งตัวแฝงกายอยู่ในความมืดพร้อมเหล่าทหารหาญอาวุธครบมือเตรียมพร้อมเมื่อเห็นเป้าหมาย  การรอคอยอย่างอดทนกำลังจะสัมฤทธิ์ผลแล้ว เมื่อรถขับเคลื่อนสี่ล้อคันเป้าหมายกับขบวนติดตามค่อยเคลื่อนไปยังเส้นทางเล็กแคบ ผ่านต้นไม้หนาทึบเข้าไปยังช่องเขาลึกแหล่งซ่องสุมของกลุ่มติดอาวุธ ห่างไกลจากผู้คน  มองผ่านๆเหมือนไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ ทว่ารอบๆบริเวณกว้างใหญ่นี้กลับมีกลุ่มคนซุ่มสังเกตการณ์ผลัดเปลี่ยนกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ไฟท้ายสีส้มค่อยเลือนหายไปจากสายตา สัญญาณให้เคลื่อนที่ปรากฏขึ้นอย่างระมัดระวัง และส่งต่อกันเป็นทอดยาวขนาดโอบล้อมภูเขาทั้งลูก  การแทรกซึมเป็นไปอย่างเงียบเชียบ ชีวิตหลายชีวิตต้องดับดิ้นไม่ต่างจากใบไม้ร่วง และเมื่อสัญญาณการติดต่อจากยามไปยังส่วนกลางขาดหายเป็นเวลานาน ผู้คนภายในจึงได้รู้ว่าตัวเองกำลังถูกปิดล้อม  การพยายามตีฝ่าเพื่อหลบหนีจึงเริ่มขึ้นอย่างดุเดือด

เสียงกระสุนปืนและอาวุธหนักปะทุดังก้องไปทั่วหุบเขา ทว่าภายในอุระขององค์นรพยัคฆ์กลับเงียบงัน ก่อนพาตัวเองไปให้ถึงเป้าหมายข้างหน้า ท่ามกลางห่ากระสุนของฝ่ายตรงข้าม

ความยากลำบากในคราวนี้จะสามารถคลี่คลายสถานการณ์ตึงเครียดได้มากน้อยเพียงใด แต่ในหทัยนึกหวัง หวังว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย ถึงแม้คำขอนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกก็ตามที



เคอแสนขมวดคิ้วขณะเฝ้ามองร่างโปร่งอยู่ห่างๆ  อีกฝ่ายถือกล้องถ่ายรูปไปเรื่อยเปื่อย เห็นอะไรน่าสนใจก็ถ่ายเก็บเอาไว้ ไม่ว่าจะซอกมุมตึกหรือใบไม้แห้งๆ เจ้าตัวดูนิ่งเฉยไม่มีอาการดีใจหรือเสียใจกับสิ่งรอบข้าง ทำตัวเป็นปกติ กินข้าวครบสามมื้อ  หากในท่าทีเสมือนสงบนิ่งนี้กลับทำให้เขารู้สึกอยู่ไม่ติดที่  ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเขาถึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายพร้อมจะวิ่งออกไปนอกตำหนักได้ทุกเมื่อ

การข่าวของเจ้านรพยัคฆ์เงียบหายไป  แม้ตัวเขาเองก็ใช่จะอยู่เป็นสุข หากทุกอย่างต้องเป็นไปตามรับสั่งโดยเคร่งครัด

ท่านมหาดเล็กได้แต่ถอนใจ เดินเข้าไปหาร่างโปร่ง

“จะเที่ยงแล้ว กลับไปรับประทานมื้อเที่ยงเถอะครับ”

“เดี๋ยวก่อนก็ได้”

เคอแสนส่งเสียงหึในลำคอ “ถ้าพระองค์ท่านอยู่ตรงนี้ คงรับสั่งว่า ห้ามเดี๋ยว ห้ามผลัดแล้วล่ะครับ”

นพรัตน์ละสายตาจากใบไม้แห้งๆบนพื้นมองคนพูดหน้านิ่ง

“ก็อยากถ่ายเก็บไว้ดูเยอะๆ มะรืนฉันจะได้กลับบ้านแล้ว”

“กลับไปแล้วก็กลับมาได้อีกนี่ครับ”

คำพูดของเคอแสนทำให้นพรัตน์ชะงัก ก่อนกลืนก้อนแข็งๆบางอย่างลงคอยากเย็น

ถึงตอนนั้นฉันอาจไม่อยากมาเห็นแผ่นดินที่ไม่มีเงาคนๆนั้นอีกเลยก็ได้

“ไปทานข้าวก่อนเถอะครับ”

เคอแสนสำทับ กระต่ายจึงเดินตามไปทานมื้อเที่ยง ทว่าเจ้าตัวไม่ได้กลับออกมาถ่ายรูปต่อ

ชายหนุ่มเช็ดหน้าเช็ดตาจากนั้นทิ้งตัวบนที่นอนนุ่ม หลับตาลงก่อนถอนหายใจยาว  ในอกเบาโหวง ความกลัดกลุ้มที่เกิดจากการหายตัวไปของร่างสูงใหญ่ทำให้สมองเขาปั่นป่วนมากกว่าที่ตัวเองจะคาดคิด

ความรู้สึกรังคัดรังแคคนตัวใหญ่ที่อยู่ในชนชั้นปกครองมลายหายไปเมื่อได้เห็นภาระอันหนักอึ้งกับตาตัวเอง  ประเทศเมื่อมีประชาชนก็ต้องมีผู้นำ ทว่าผู้นำนั้นจะนำพาประเทศไปในทิศทางใด  ประเทศจะเจริญหรือด้อยพัฒนาไม่ได้อยู่ที่การปกครองด้วยระบอบใด  หากเป็นเพราะคนต่างหาก  การจะนำพาประเทศไปสู่ความเจริญย่อมมีหลายหนทาง และหนทางที่ถูกเลือกย่อมไม่ถูกใจคนทุกคน

การอยู่เหนือคนจำต้องแบกภาระนี้ไว้บนบ่า และผ่านกระแสแรงเสียดทานให้ได้ จำต้องใช้แรงกายแรงใจอย่างยิ่ง 

ใจที่รักและต้องการปกป้องแผ่นดินให้มีสืบไปถึงลูกหลานอย่างบริสุทธิ์ จะเป็นเกาะกำบังให้พระองค์ปลอดภัยจากสิ่งทั้งปวง

เขาเชื่ออย่างนั้น

แต่ก่อนจากไปเขาก็ยังอยากเห็นอีกฝ่ายมายืนส่งมากกว่าปลอบใจตัวเองอยู่อย่างนี้



ร่างโปร่งหลับไปทั้งที่ยังขมวดคิ้ว ทำให้ผู้ก้าวเข้ามาอย่างเงียบกริบขมวดพระขนงตาม

วรองค์สูงใหญ่ประทับบนเตียงหมิ่นเหม่ ทอดพระเนตรใบหน้าขาวผ่องเห็นเลือดฝาดบนพวงแก้ม หัตถ์กร้านเปรอะเปื้อนลูบลงแผ่วเบาอย่างอดไม่ได้

ตั้งแต่เมื่อไรกันที่พระองค์เปิดประตูหัวใจให้คนตรงหน้าเข้ามานั่งเล่นอยู่ใจกลาง ทั้งที่ประตูหัวใจดวงนี้ทั้งหนาทั้งหนัก ยากนักที่จะเปิดให้ใครเข้ามาสำรวจตรวจตรา

“เขาป่วยหรือเปล่า?” เจ้านรพยัคฆ์ตรัสถามเคอแสนแผ่วเบา 

“ไม่ได้ป่วยพ่ะย่ะค่ะ แต่อาจเพราะพักผ่อนไม่พอเลยทำให้อ่อนเพลีย”

“ทำไม?”

“ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ ตั้งแต่พระองค์เสด็จไปเขาก็มีอาการนอนหลับไม่สนิทมาตลอด”

“กังวลว่าฉันไม่อยู่แล้วจะไม่ได้กลับบ้านรึเปล่า?”

เคอแสนเลือกไม่ตอบก่อนเหลือบมองนัมทัคยืนเบื้องหลังไม่ห่าง  เขาเองก็ไม่อาจพูดในสิ่งที่ใจคิดได้ทุกเรื่องหรอก

หน่วยข่าวแจ้งการเสด็จกลับมาล่วงหน้าไม่ถึงสองชั่วโมงที่ผ่านมา ทำให้ทุกคนโล่งใจไปตามๆกัน  และตามมาด้วยข่าวดีที่ว่า กองกำลังทหารสามารถยึดฐานที่มั่นของกลุ่มกบฏพร้อมจับกุมตัวท่านเดชาได้คาหนังคาเขา แต่ข่าวร้ายคือไม่สามารถจับตัวผู้ให้การสนับสนุนรายใหญ่ได้ อาจเป็นโชคของมันในวันนี้ แต่วันข้างหน้าไม่ใช่ เพราะพวกเขาจะตามถอนรากถอนโค่นพวกมันให้หมด ส่วนพวกที่หนีตายกระเส็นกระสายไปในงานนี้จะมีหน่วยงานรับช่วงต่อ ตัวท่านเดชาเองก็จะถูกส่งต่อไปให้หน่วยเงาพยัคฆ์สอบปากคำเพื่อขยายผลหาผู้ร่วมขบวนการ และหน่วยนี้ไม่เคยทำให้ผิดหวัง

การดำเนินการตามแผนในครั้งนี้เป็นไปด้วยความระมัดระวัง รอบคอบ และยากลำบาก การรอคอย อดทน ข่มกลั้น แทบทำให้ผู้อยู่ในภารกิจสติหลุดได้ง่ายๆ หากแต่เมื่อพระองค์มาถึง สิ่งแรกที่ถามหาคือร่างโปร่งที่นอนหลับไม่รู้ถึงการกลับมาของเจ้าชาย ทำเอามหาดเล็กทั้งสองคนรับรู้ถึงพระทัยแท้จริงของเจ้าชีวิตตัวเองเป็นครั้งแรก

เพราะยามได้เห็นหน้าคนนอนหลับ อวลอากาศเคร่งเครียดน่าสะพึงรอบวรกายสูงใหญ่กลับเลือนหายไปง่ายดาย

พระองค์มิได้ทรงเป็นห่วงแผลบนพระพาหาที่ถูกยิงแม้จะแค่ถากๆแต่ยังไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกวิธี  เพียงปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาเท่านั้น  นัมทัคคันยุบยิบในใจ นึกอยากให้แขกบนเตียงรีบตื่นขึ้นมารับรู้แล้วบอกให้เจ้าชีวิตของเขาไปทำแผลและพักผ่อน หลังจากต้องฝ่าดงกระสุน นอนกลางดินกินกลางทราย อดหลับอดนอนมาหลายคืน

คำขอแรงกล้าของนัมทัคส่งผลทันตาเห็นเมื่อนพรัตน์ขยับศีรษะ

ภาพตรงหน้าคือพระพักตร์คร้ามแดดกระดำกระด่างพร้อมกลิ่นสาบหมักหมม ทว่าภาพนี้คือสิ่งที่ร่างโปร่งรอคอย

เหนือความคาดหมาย พระเนตรคมดุเบิกกว้างเมื่ออ้อมแขนอุ่นยกขึ้นโอบรัดพระศอแน่น รอยยิ้มหลุดออกจากริมฝีปากสีสด

“ดีใจที่พระองค์กลับมา”

ศีรษะทุยซุกลงซอกคอเหม็นอับของอีกฝ่าย หัวใจแทบกระดอนออกมาจากตัวเมื่อร่างสูงปรากฏแก่สายตา

องครักษ์ทั้งสองตกอยู่ในอาการตะลึง ไม่คาดคิดว่าแขกสำคัญจะดึงวรองค์สูงศักดิ์ลงมากอด นัมทัคละล้าละลังในการเข้าไปเตือน ด้วยเจ้านรพยัคฆ์ไม่มีท่าทีจะดึงพระองค์ออกมาจากวงแขนขาวนั้น

“รออยู่หรือ?”

พระสุรเสียงราวกระซิบอิงแอบแนบใบหน้านวล พระหฤทัยอิ่มเอิบราวกับลำธารแห้งผากได้รับน้ำฝนชุ่มฉ่ำ  พระหัตถ์สากดึงฝ่ามือเล็กกว่าลงมาแนบพระปราง แย้มโอษฐ์ให้คนนอนราวกำลังปลุกปลอบขวัญ

“กลัวจะไม่ได้กลับเมืองไทยรึ?”

กระต่ายส่ายหน้าทันควัน ก่อนกวาดสายตาไปตามวรองค์สูงใหญ่ ราวกับให้แน่ใจ

“กระหม่อมเป็นห่วง สมเด็จท่านตรัสว่าถ้าพระองค์ยังไม่กลับมาภายในสามวันจะส่งกระหม่อมกลับเมืองไทย”

“ก็ต้องตามนั้น แต่วันนี้ฉันกลับมาแล้ว สิ่งที่ตรัสนั้นย่อมไม่มีผล” พระองค์หยุดไปชั่วขณะ “เสียใจหรือเปล่า?”

“ไม่เลย มะ..ไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ตอบไปแล้วถึงได้รู้สึกร้อนวูบบนใบหน้า ก่อนหลบสายพระเนตรวุ่นวาย ดึงตัวเองขึ้นจากที่นอนที่ทำให้รู้สึกเขินมากไปกว่าเดิม สายตาหลบจากวรองค์สูงไปปะทะกับสายตาขององครักษ์ทั้งสองให้ผงะ ความไม่ถูกไม่ควรเข้าทิ่มแทงในช่องอก รีบเบี่ยงตัวเองออกห่าง

“แพทย์พร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ” นัมทัคสาวเท้าเข้ามาทูลเตือนเสียงเบา

นพรัตน์ตาโตรีบหันกลับไปสำรวจองค์นรพยัคฆ์อีกครั้ง

“โดนอะไรมา!?”

“ไม่เป็นอะไรมาก  แวะมาดูเธอแล้วก็จะไป”

“กระหม่อมไปด้วย”

เจ้าเสือน้อยของสมเด็จพระราชาธิบดีแย้มโอษฐ์อ่อนโยนให้คนเก็บอาการห่วงใยไม่มิด

“พักเสีย เคอแสนบอกว่าหลายคืนที่ผ่านมาเธอพักผ่อนน้อย แล้วเจอกันตอนมื้อเย็น”

พระองค์ลุกขึ้นแล้วเสด็จออกไปรวดเร็วเช่นทุกครั้งที่เสร็จไปเร็วมาเร็วจนผู้ติดตามสับขาเปลี่ยนแทบไม่ทัน เหลือแต่เคอแสนซึ่งยังทำหน้าที่คอยดูแลแขกคนสำคัญไม่ห่าง  และจนแล้วจนรอดนพรัตน์ยังไม่ได้ยินเสียงตักเตือนถึงความไม่บังควรของตนเองจากปากท่านมหาดเล็กผู้ใกล้ชิดองค์นรพยัคฆ์

เคอแสนผู้ไม่คิดก้าวล่วงเรื่องส่วนพระองค์ ยังคงทำหน้าที่ของตนโดยเคร่งครัด แม้จะอยากเตือนแขกผู้นี้อยู่ครามครัน  หากแต่สิ่งที่เห็นคือความประสงค์ของเจ้าชายนรพยัคฆาภูบดินทร์ทั้งสิ้น

องครักษ์มองคนไม่รู้ตัวว่าได้กลายเป็นดวงแก้วสำคัญของเจ้าชีวิตเขาไปแล้วนั่งมองประตูก่อนลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา พลางถอนหายใจอีกครั้ง

อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดแล้วล่ะนัมทัคเพื่อนยาก


ออฟไลน์ takuya

  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-0
ความรู้สึกโล่งใจ เหมือนยกภูเขาออกจากอกเป็นอย่างไร กระต่ายเพิ่งซาบซึ้งในคราวนี้เอง  ร่างโปร่งมองใบหน้าตัวเองผ่านกระจกเงาในห้องน้ำ  ความอ่อนล้าปรากฏให้เห็นจางๆ พลางเม้มริมฝีปากเข้าหากันเมื่อสติกลับมาครบถ้วน

ใจหนอใจ ทำไมถึงรักเขาง่ายเสียจริง... 

ชายหนุ่มยอมรับกับหัวใจตัวเองเงียบๆ

เขาไม่ใช่เด็กเพิ่งเริ่มริรัก แต่เจอกันไม่กี่อาทิตย์ก็เป็นไปได้ถึงขนาดนี้

การติดต่อที่ขาดหายไปยาวนาน...เขาแทบหายใจไม่ออก  เหมือนไม่มีที่ให้ยืนบนโลกกว้างใหญ่  และมันทำให้รู้ว่า การทำใจให้ไม่รู้ไม่เห็นหัวใจตัวเองคงยากแล้ว

ทว่าผลตอบแทนของการไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคือความทรมาน เขาเตรียมพร้อมรับมันแล้วหรือ?

แม้จะเตือนตัวเอง หากนพรัตน์ยังคงพาตัวเองไปเฉียดใกล้ห้องพยาบาล ซึ่งภายในเหลือเพียงเจ้าหน้าที่ไม่กี่คน ไร้เงาร่างสูงใหญ่ที่ต้องการเห็นแค่เพียงแวบเดียวก็ยังดี

กระต่ายหนุ่มเปลี่ยนใจกลับเข้าไปเอากล้องถ่ายรูป จากนั้นจึงพาตัวเองไปยังเนินเขาหลังพระตำหนัก การบันทึกความทรงจำในคราวนี้ต่างจากช่วงเช้าสุดขั้ว ภาพในเลนส์ดูสดใสแม้จะมีความกระวนกระวายซ่อนภายในใจคนถ่ายอยู่บ้างก็ตามที

การรอคอยให้ดวงตะวันเคลื่อนผ่านลับสันเขาจนอับแสงช่างเชื่องช้าตรงข้ามกับใจคนคอย  นพรัตน์ออกมานั่งรอเวลาอาหารค่ำริมระเบียง มองเห็นท้องทุ่งสีเขียวสลับเหลือง สายลมโชยอ่อนพอให้ผิวกายสัมผัสอากาศเย็นยามพลบค่ำ

“จะเป็นยังไงบ้าง...”

การนึกไปถึงอาการบาดเจ็บของอีกฝ่ายที่เพียงพบหน้ากันปะเดี๋ยวเดียวก็หายหน้าไปอีกครั้ง ทำให้รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก  ผิดกับเวลาใกล้ชิด ในหัวใจให้รู้สึกอิ่มเอิบกำซาบ

นพรัตน์ถอนลมหายใจยาว จนผู้ก้าวเข้ามาใกล้เงียบๆทันได้ยิน

“มีเรื่องหนักใจอะไร หรือเบื่อที่นี่ซะแล้ว?”

เสียงจากด้านหลังทำให้กระตุกไปเล็กน้อย ก่อนรีบสำรวมอาการให้วรองค์สูงใหญ่เลิกพระขนง

เป็นการเคารพนพนอบที่ดูห่างไกลกันเหลือเกิน

พระทัยเจ้าเสือน้อยกระตุกวูบ ความรู้สึกอ่อนหวานที่กำลังผลิแย้มฝืดเฝื่อนสลดลงฉับพลัน

“พระองค์เป็นอย่างไรบ้าง...แผล?” สายตาพยายามสังเกตต้นแขนที่ถูกคลุมด้วยเสื้อแขนยาวตัวหลวมของอีกฝ่ายจริงจัง

หากเจ้าเสือน้อยเพียงส่ายพระเศียรแทนคำตอบ ก่อนถือวิสาสะจับต้นแขนร่างโปร่งดึงเข้าไปภายในตัวตึก

“ลมแรง”

แรงขืนตัวเล็กๆทำให้พระองค์หมุนกลับมาประจันหน้าอีกฝ่าย

“มีอะไรอึดอัดคับข้องใจอยากจะบอกฉันรึเปล่า?”

กระต่ายรีบส่ายหน้าดิกพร้อมดึงตัวออกห่าง ทั้งๆที่ไม่สามารถขยับไปได้ไกล ทว่าดวงเนตรคมดุทอประกายวูบวาบ

ไม่เชื่อ!

นพรัตน์คอย่นเมื่อวงพักตร์คมคายเคลื่อนมาใกล้ จับจ้องวงหน้ามนดังเอาเรื่อง หัตถ์ระคายสากกระชับต้นแขนขาวดึงเข้ามาใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมอุ่นๆรดใบหน้า ยิ่งทำให้กระต่ายกวาดตามองไปรอบตัวอย่างกังวล พร้อมออกแรงดึงตัวให้ห่างจากวรองค์สูงใหญ่

“ปะ…ปล่อย”

“ไม่!”

“พระองค์!”

นพรัตน์มองเห็นแววดื้อดึงในดวงเนตรดุๆที่ทรงซ่อนไว้เสียมิดชิด ทว่าเวลานี้กำลังเผยตัวตนออกมา

“บอกมาก่อนว่าเป็นอะไร ทำทีเหมือนคนห่างไกล ผิดกับเมื่อบ่ายโข”

รับสั่งตอกย้ำเหตุการณ์เมื่อบ่าย ใบหน้าขาวอุ่นวาบก่อนหลุบตาต่ำ

เจ้าเสือน้อยมองริมฝีปากบางสีสดขบเม้มเข้าหากันแน่น

“ดื้อ”

นพรัตน์กระตุกเงยหน้ามององค์นรพยัคฆ์ ดวงตาทอประกายเจิดจ้า  ใครกันแน่ที่ดื้อ!

“กระหม่อมเปล่า”

“ปากแข็ง”

ร่างโปร่งสูดลมหายใจกลั้นโทสะที่กำลังก่อตัวกับการต่อล้อต่อเถียงที่ยิ่งพูดยิ่งดิ่งลงเหวยังไงยังงั้น

“กระหม่อมไม่ได้เป็นอะไรพ่ะย่ะค่ะ  แต่ตอนนี้พระองค์ปล่อยหม่อมฉันก่อนเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

ยิ่งเจ้านรพยัคฆ์นิ่ง นพรัตน์ยิ่งหวาดระแวงเมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นนานก็ยังไม่ยอมคลายหัตถ์ หัวใจดวงเล็กอ่อนล้า ทอดมองวงพักตร์ดุอย่างขอความเห็นใจ

“พระองค์...ถ้าใครมาเห็นเข้า  ไม่...ไม่ค่อยดีนะพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉัน...ไม่บังควรทำเช่นนี้  ยิ่งเรื่องเมื่อบ่ายยิ่งไม่บังควรเข้าไปใหญ่ หม่อม...หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกิน”

พระเนตรคมดุเบิกกว้างเล็กน้อยก่อนหรี่ลง เพียงไม่กี่ประโยค พระองค์ก็รู้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจอีกฝ่าย รู้ถึงความว้าวุ่นใจที่กำลังเกิดขึ้น เมื่อคนตรงหน้าสำนึกได้ถึงฐานะที่แตกต่างกัน

กำแพงที่ว่าหนาและสูง ตอนนี้กำลังทลายลงมาทับหัวใจของพระองค์ให้แหลกสลาย เมื่ออีกฝ่ายไม่คิดแม้จะพยายามปีน

พระหัตถ์แข็งค่อยคลายจากต้นแขน ลากลู่ลงกอบกุมฝ่ามือเย็นสะท้าน

แรงกระชับบีบฝ่ามือแน่นทำให้นพรัตน์ลากสายตาขึ้นสบดวงเนตรสีฟ้ากระจ่าง แม้เพียงเสียวนาที ทว่าความนัยที่สื่อออกมานั้นเข้าจู่โจมหัวใจดวงเล็กฉับพลัน

ความตั้งใจจะถนอมรักษาหัวใจตัวเองเป็นอันพังทลายครืน ดวงตาคู่แจ่มใสสลดลงต่ำ ให้วรองค์ตรงหน้าจับจูงข้อมือไปยังโต๊ะเสวย

“วันมะรื่นเราจะเดินทางกลับตารกากัน”

“แล้วทางนี้ล่ะพ่ะย่ะค่ะ”  นพรัตน์วางช้อน อิ่มขึ้นมาเสียดื้อๆ ด้วยรู้สึกหวาดระแวงว่าจะถูกส่งกลับก่อนกำหนด 

“เจ้าหน้าที่จะเข้ามารับช่วงต่อ” องค์นรพยัคฆ์ชายพระเนตรยังวงหน้าขาว แม้สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ หากไม่สามารถวางพระทัยได้แม้แต่นิดเดียว เพราะคนใจคดไม่มีทางยอมศิโรราบแต่โดยดี  เป็นห่วงก็คนตรงหน้าที่ไม่รู้ตัวเอง ว่าที่ผ่านมาอยู่รอดปลอดภัยมาได้นับว่าดวงแข็งเอาเรื่อง แต่ใครเล่าจะดวงดีได้ตลอด

คนที่อยู่รอบพระองค์เวลานี้ย่อมตกอยู่ท่ามกลางคมหอกคมดาบไม่มีเว้น

“พักผ่อนมากๆ เราจำเป็นต้องเดินทางโดยรถยนต์”

นพรัตน์เลิกคิ้ว หากอีกฝ่ายฉวยเฉลยเสียก่อน

“ใช้เฮลิคอปเตอร์จะเป็นเป้าสายตาเกินไป ไม่ปลอดภัย”

“แต่จะไม่สะเทือนบาดแผลพระองค์หรือ?”

เจ้านรพยัคฆ์เพียงส่ายพระเศียรช้าๆ ในดวงเนตรแฝงรอยสรวลน้อยๆ  คนประหลาด เดี๋ยวใจดีเดี๋ยวใจร้าย ก่อนตรัสกับอีกฝ่าย

“ไว้ถึงตารกาแล้วจะพาไปดูทะเลหมอกบนเทือกเขาที่สูงที่สุดของปัญจคีรี ชดเชยที่ต้องอุดอู้ในตำหนักเสียหลายวัน” ดวงเนตรจับจ้องวงหน้าขาวชั่วขณะ 

“ที่นี่ยังปลอดภัยสำหรับเธออยู่รึเปล่า?”

กระแสเสียงถามเนิบนาบ หากผู้ฟังกลับสะเทือนในคำถามนั้นไปทั้งตัว

นพรัตน์กลืนก้อนแข็งบางอย่างลงคอมองดวงตาสีฟ้าท่ามกลางกรอบใบหน้าคมเข้มที่ยังเรียบเฉยผิดแววตา

คำตอบที่ควรจะออกจากปากโดยง่ายติดอยู่แค่ลำคอ  คล้ายสิ่งที่จะเอ่ยออกไปสามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตเขาไปตลอดกาล

เพียงคำตอบเดียว

องค์นรพยัคฆ์ทอดพระเนตรคนตรงหน้าทำหน้าตาตื่นอย่างพระทัยเย็น ท่าทีอึดอัด ลำบากใจ ราวกับมีหินหนักเทินอยู่บนศีรษะทำให้หทัยพระองค์หดเกร็งจนเจ็บ หากทรงรออะไรบางอย่างจากแววตาคู่ดำไหวระริก

“ปะ...ปลอดภัยกระหม่อม” น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยตอบออกไปในที่สุด

ขนงได้รูปเลิกขึ้น ก่อนพินิจร่างโปร่งด้วยสายพระเนตรคมกริบ

“คิดนาน”

นพรัตน์เบิกตากว้างใส่คำกล่าวหานั้น นึกอยากลุกไปจากโต๊ะอาหารเสียดื้อๆ

เห็นเงียบๆแบบนี้ บางคราโอษฐ์ท่านก็ร้ายเหลือ

หลังอาหารมื้อเย็น เจ้าเสือน้อยเสด็จมาส่งร่างโปร่งหน้าประตูห้องแต่หัวค่ำ

“พักผ่อนเอาไว้มากๆดีกว่านะ”

นพรัตน์ทำเพียงพยักหน้ารับความหวังดี แต่นั่นทำให้เจ้านรพยัคฆาภูบดินทร์พ่นพระปัสสาสะแรง

“ทำตกไว้ที่ไหน ฉันจะให้เคอแสนช่วยหา”

“อะไรตก?” นพรัตน์ทำหน้างง

“ปากเธอ  ทำตกไว้ที่ไหน?”

เหมือนเส้นเลือดในสมองจะปูด เจ้าองค์นี้ช่างหาเรื่องให้เขาหงุดหงิดได้ตลอดสิน่า เป็นคนเจ็บที่ไม่น่าสงสารเอาเสียเลย

“ปากกระหม่อมยังอยู่ดีพ่ะย่ะค่ะ”

ร่างโปร่งตอบพลางเมินหน้าไปทางอื่น ก่อนถูกปลายหัตถ์จับกลับมาเผชิญหน้า

“เชื่อยาก”

“อ๊ะ!”

“เมื่อก่อนเห็นเถียงทุกคำ ไม่พอใจแทบจะคว่ำโต๊ะกินข้าว” รอยสรวลแหนบอยู่มุมโอษฐ์ ทำให้คนมองอยากเข้าไปทำร้ายซักทีสองที หากเพียงยืนกัดฟันถลึงตาใส่ดวงเนตรวาววับ

“อย่าฝืนตัวเองนัก จะไม่สบายเอา”

“กระหม่อมเปล่า”

“ไม่รู้หรือว่าลูกกะตามันฟ้องอยู่”

ท่ามกลางสงครามการต่อล้อต่อเถียงที่ดูเหมือนไม่จบสิ้น หัตถ์ใหญ่เอื้อมรั้งข้อศอกอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ บังคับให้ใบหน้าขาวต้องเงยขึ้น

“ที่นี่เราให้หัวใจนำทางเสมอ เพราะฉะนั้นไม่ต้องฝืนทำเพื่อใคร แค่ฟังเสียงหัวใจตัวเองก็พอ”

คล้ายการไหลของเวลาช้าลงตามกระแสเสียงเบาบางอ่อนหวาน  หากภายในอกนพรัตน์กลับเต้นระทึก ก่อนเอ่ยด้วยเสียงสั่นไหว

“พระองค์ก็เลือกใช้หัวใจนำทางมากกว่าหน้าที่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เศียรวรองค์สูงค่อยๆก้มต่ำ จนนาสิกปัดเฉียดปลายจมูกโด่งรั้น

“เมื่อก่อนใช้หน้าที่ แต่ตอนนี้อยากใช้หัวใจกับเขาบ้างแล้ว”

นพรัตน์ผงะ เบิกตากว้างเหมือนคนขาดอากาศหายใจ 

อุ้งหัตถ์ร้อนปล่อยแขนอีกฝ่าย ก่อนผละองค์ดำเนินจากไป ทิ้งให้ร่างโปร่งอึ้งใบ้ไปอีกพักใหญ่


ท่ามกลางดวงดาวน้อยใหญ่บนท้องฟ้าอันห่างไกลที่ไม่มีวันเอื้อมถึง หากค่ำคืนนี้ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองได้คว้าดาวมาแนบกายเป็นครั้งแรก  แม้จะรู้ว่าไม่ควรแต่เขาก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้อีกแล้ว

TBC……………


ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
หวานอ่ะ  ชอบมากกกกก

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2426
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
อร๊ายยยยย กลิ้งเขินม้วนสามสี่ตลบบนที่นอน  :-[

อย่าดราม่ามากนะ รู้ใจตัวเองทีเถอะ  :ling1:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
หวานมากค่ะท่านเสือน้อย อ่านไปเขินไป

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Ali$a฿eth

  • [จิ้น]ตนการ
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-3
ชอบภาษากับสำนวนมากคะ อ่านไปเคลิ้มไปขำไป น่ารัก :mew3:

ออฟไลน์ goosongta

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-6
เค้าจีบกันแบบผู้ดี๊ผู้ดี น่ารักจัง
ต่ายน้อยทำตามหัวใจตัวเองเถอะ คุณเคอแสนคุณนัมทัคเค้าฝากบอกว่าจะได้มีคนช่วยดูแลเสือน้อย

ออฟไลน์ KhunToOk

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 304
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-4
 :hao7: :hao7:  ชอบๆ อิอิ  เอาอีกๆ   :ling1:

ขอบคุณคนเขียนมากค่าาา  :pig4:

ออฟไลน์ Palmpalm

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 669
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
ชอบมากมาย
รอตอนต่อไป

ออฟไลน์ patchylove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1585
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-4
น่ารักสุดๆ
 :hao7:




ออฟไลน์ kataiyai

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +170/-1
สู้ๆ กระต่ายอย่าพึ่งยอมแพ้

ออฟไลน์ Also

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 426
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
เป็นความรักที่ยากจะห้ามใจ เอาใจช่วยกระต่ายน้อย ฝืนใจมากๆจะป่วยเอาน้า 5555

ภาษาดีมากๆค่ะ มาต่อไวๆนะคะ คนอ่านกำลังเคลิ้มเลย ^^

ออฟไลน์ KaeM_PonG

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 175
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
หวานมากกกกกก

 :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[ :-[

atblueann

  • บุคคลทั่วไป
สุดยอด คำเดียวจริงๆๆ
เสือน้อยน่ารักอ่ะๆๆ จีบๆๆๆๆจีบเลย 55555

ออฟไลน์ akiko

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 620
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-2
หวาน หวาน และ หวาน

รอตอนต่อไป

 :mew1: :mew1: :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ jeaby@_@

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +454/-3
ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆ
รักกันเเบบผู้ดีอย่างที่ข้างบนบอกจริงๆ
เสือน้อยเท่มากอะ

ออฟไลน์ Whatever it is

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +380/-8
น่ารักปนอึดอัด 555

ออฟไลน์ beautjang

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 53
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ชอบมาก ภาษาสวย นุ่ม หวานละลายมากค่ะ

มีเรื่องงอื่นอีกมั๊ยคะ ชอบแนวการเขียนแบบนี้มากเลย

เก่งมากเลยค่ะ  o13

ออฟไลน์ AGALIGO

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-4

ดีใจจังได้อ่านทีเดียวสองตอนเลย

+ เป็ดจ้า

poose

  • บุคคลทั่วไป
คือมันละเมียดละมัย หวานโดนไม่ต้องหยาบโลน
ฮร๊ายยยยย แค่เค้าใกล้กัน มองตากัน ต่อล้องต่อเถียงกัน
ก็ทำให้เราฟินอ่ะ ยิ้ม เคลิ้ม บิดผ้าห่มไปเลย

ออฟไลน์ BitterSweet~

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 788
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-0
หวานนนนนน
จีบกันแบบผู้ดีแบบที่ข้างบนบอกจริงๆ
ชอบมากๆ ชอบทุกอย่างที่ประกอบกันเป็นเรื่องนี้

เป็นกำลังใจให้ทั้งคนเขียนและคนโพสต์นะคะ ^^

ออฟไลน์ mur@s@ki

  • อยากรัก..แต่ใจไม่กล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1899
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-5
น้องกระต่าย(เคย)หมายจันทร์ ตอนนี้ได้ดาวหล่อๆมากอดแนบกาย
ลุ้นมากกกก ในที่สุดก็เริ่มเผยรักที่มันล้นใจให้อีกฝ่ายได้รู้บ้างแล้ว
อืมมมม กำลังใจมาเพียบเลยคราวนี้
ถ้าใจตรงกันแล้วแบบนี้จะไปกลัวทำไม ต้องไฟท์ลูกเดียวค่ะ

 :กอด1:

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2453
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
เมื่อรักไปแล้วมีหรือจะห้ามใจกันได้



ลุ้นนนนนนนนนนนนนนนนนน



รออ่านตอนต่อไปค้าบบบบบบบบบ

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1937
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
ขอบคุณจ้ามาที่ลงให้อ่านเร็วมากก
หวานมากกกกกก  ขอให้หวานตลอดเลยนะ 

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด