[เรื่องสั้น]เสียงที่ขาดหาย -บทลงโทษ- จบแล้ว ย้ายได้เลยค่ะ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น]เสียงที่ขาดหาย -บทลงโทษ- จบแล้ว ย้ายได้เลยค่ะ  (อ่าน 33295 ครั้ง)

ออฟไลน์ Guill

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 713
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-3
แม่ภาาาาาาาาาาาาาาาาาา...

ออฟไลน์ GETIIZ

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-4
เต้ไม่อยู่แล้ว ไม่อยู่บนโลกนี้แล้วใช่ไหม  :z3:
เต้จากไปตั้งแต่วันที่ไปหาสร้อยให้ฟาน  แต่จริงๆแล้วสร้อยอยู่ในกระเป๋ากางเกงฟาน ฮรือออออออออออออออออออออ :sad4:

ถ้าฟานจะรู้สึกผิดไปตลอด มันก็คงไม่แปลกหรอกมั้ง เพราะคิดว่าตัวเองเป็นคนเลือกเส้นทางที่ทำให้เต้เดินไปตาย
เห้ออออออออออออออ

ออฟไลน์ EverGreen™

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1918
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +192/-1

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1978
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-2
พอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้างแล้ว เรื่องนี้มันดำมืดดีแท้

ออฟไลน์ Grey Twilight

  • Moderator
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 354
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +164/-12
อืมม์...

......Hallucina twisted disorder จริงๆซะด้วย สงสัยจะแย่แฮะแบบนี้ อาการหนักกว่าที่ผมเคยเจอนะ เท่าที่ผมอ่าน ฟานพยายามเหนี่ยงรั้งทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเต้เอาไว้กับตัวเอง ทั้งเรื่องไม่ยอมใส่ป้ายชื่อเพราะจะไปแทนที่สร้อยของเต้ ทั้งเรื่องที่ทานอะไรไม่ค่อยลง อย่างนี้ถ้าเป็นไปเรื่อยๆ ตามตำรามีสิทธิ์ฆ่าตัวตายเข้าสักวันนะครับ

ชอบเต้อ่ะ สงสารเต้มาก ฟานก็เข้าใจแหละว่ายังเด็ก ยังอยากเอาชนะ และยังไม่รู้ว่าความรักคืออะไร ข้อดีข้อหนึ่งที่เราพอจะมองได้ของ Hallucina Disorder ก็คือ ในความเป็นไปได้ที่จะกระตุ้นให้เกิดอาการนี้ มันจะเกิดขึ้น เมื่อจิตใจของผู้ป่วยถูกกระทบกระเทือนด้วยเรื่องของบุคคลที่สำคัญมากเทียบเท่าชีวิตตัวเอง ซึ่งในกรณีนี้ ตีความได้กลายๆว่าฟานเองก็รักเต้ แต่ไม่รู้เกี่ยวกับใจของตัวเองที่แน่ชัด อันนี้สังเกตได้ ว่าเป็นบุคลิกส่วนตัวของฟานที่ค่อนข้างเงียบ และค่อนข้างจัดการความรู้สึกตัวเองได้ไม่ค่อยดี เลยตัดสินใจที่จะปกปิดความรู้สึกนั่นเอาไว้

การรักษาผู้ป่วยแบบนี้ให้คนนอกยุ่งด้วยยาก (ยังรู้สึกไม่อยากให้เต้ตายเลย เพราะว่ามันจะทำให้โทนเรื่องดาร์คเพิ่มขึ้นสุดๆเลยนะครับ) ผมมองว่าถ้าให้สามหนุ่มนั่นคนใดคนหนึ่งมาดามใจ แล้วพล็อตมันจะไปเกี่ยวข้องกับชื่อเรื่องได้ยังไง? ตอนนี้ยังเข้าใจว่าเสียงที่ขาดหายไป เป็นเสียงของทั้งฟาน และเต้ แต่ไอ้การที่จะเอาคนอื่นมาร่วมด้วยเนี่ย.... มันจะทำให้สเกลและโฟกัสของตัวละครเปลี่ยนนะครับ ฝากไว้ด้วยนิดนึง

ปล. Hallucination disorder เป็นชื่อเล่นของการทางประสาทที่เกิดสภาวะจิตหลอน ตัวแต่ละโรคอาจมีชื่อเฉพาะแตกต่างกันออกไป แต่หลักๆเวลาเราพูดกันก็จะใช้คำนี้แหละครับ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-12-2012 21:52:04 โดย Grey Twilight »

ออฟไลน์ Lemon_Tea

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-2
เคว้ง เดินไปไม่ถูกเลยแฮะ

GinePoPo

  • บุคคลทั่วไป
ดูทุกคนเสียใจที่เต้ตาย
อยากบอกว่าคนเขียนก็เสียใจไม่แพ้กัน

ตั้งใจว่าเต้มีปมตอนเด็กให้รู้สึกว่าเค้าสามารถดูแลใครสักคนได้ เมื่อถูกกีดกัน จึงยึดมั่นฟานเหลือเกิน

แต่เพราะหากสองคนเกาะเกี่ยวกันอยู่แบบนี้ เค้าจะไม่เติบโต คนเขียนเลยปล่อยให้เต้ตาย

ถึงได้บอกไป กลัวผิดหวังกันจังเลย  :monkeysad:

สำหรับคุณ Grey Twilight ขอบคุณสำหรับคำวิเคราะห์มากๆค่ะ
อยากบอกว่า คนเขียนไม่มีความรู้เรื่องจิตวิทยาเลย
ก็ให้รู้สึกละอายใจ คนเขียนเขียนเพื่อสนองความต้องการระบายล้วนๆ ขอโทษนะคะที่ทำให้บางคนผิดหวังอยู่บ้าง

แต่เพราะคำวิเคราะห์ของคุณ ทำให้หลายๆครั้งคนเขียนพยายามกระเสือกกระสนหาทางหนีการคาดเดาของคุณ (เพื่อ?)

ตอนนี้ก็ได้แต่จะมุ่งไปตามพล็อตที่วางไว้แต่ต้น ซึ่งมันก็ใกล้จะจบแล้วล่ะค่ะ

ขอบคุณที่ยังคงติดตามกันนะคะ ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้เสมอมา่  :กอด1:  :กอด1:

ออฟไลน์ takara

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4347
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +379/-13
โอ้ จะเป็นยังงัยต่ออะ

ออฟไลน์ Aoya

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 988
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-3
ตอนนี้เม้นท์ไม่ค่อยออก

แต่มันก็จริงนะคะถ้าเต้กับฟานยังอยู่ด้วยกัน เต้ก็จะเอาแต่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่
แล้วฟานก็ต้องทนต่อไปเรื่อยๆ ไม่ต้องคิดอะไรหรือไม่ต้องรู้สึกอะไร เพราะเต้คิดแทนให้หมดแล้ว
โลกของฟานจะมีเพียงเต้คนเดียว ฟานจะถูกกีดกันออกจากคนอื่น
เป็นเหมือนตุ๊กตาที่เต้จับนั่ง จับยืน และต้องเป็นแบบนี้ไปตลอดชีวิต

งั้นแม่ภาก็เสียลูกไปทั้งสองคนเลย มิน่าถึงเสียใจมากจนออกปากไล่ฟานให้ไปตาย
แต่ว่าน่าจะหยุดคิดหน่อยนึงนะคะ ฟานยังเด็ก แค่เป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องขึ้นก็เสียใจมากพออยู่แล้ว
ยังมาเจอคำพูดนี้เข้าไปอีก ถ้าฟานทำร้ายตัวเองขึ้นมา เชื่อว่าแม่ภาก็คงไม่มีความสุขหรอกค่ะ

จบเรื่องนี้แล้วขอเรื่องใหม่ต่อเลยนะคะ  :กอด1:


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
ซีนอารมณ์ ..... อึ้งอะเม้นไม่ออก

ออฟไลน์ aloney

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 807
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-4
ตามอ่านทันแล้วคะ

-----------------------
หดหู่ดีแท้ ลองเราเป็นฟานหน่อย ก็คงสติแตกเหมือนกัน
 

ออฟไลน์ ชัดเจนกาบ

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1726
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-22
จะโทษมิ้นคนเดียวก็ไม่ถูกนะ ต้องโทษฟานเพราะฟานเป็นคนฆ่าเต้ให้ตายทั้งเป็นแถมฆ่าอย่างเลือดเย็นด้วย ทำเองเจ็บเองปวดใจเอง ตายเพราะสร้อยที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของฟานเอง ถ้ารักกันจริงคงไม่ยืนหนิ้งให้แฟนตายไปต่อน่าต่อตาหรอก ที่เป็นอยู่แค่รู้สึกผิดละมั้ง เฮ้อเสถือนใจอย่างแรง

GinePoPo

  • บุคคลทั่วไป

-บทลงโทษ-

“ถ้าการจากพรากสำหรับฟานเป็นทั้งหมดของทุกสิ่ง” ปรุงคลายอ้อมกอดช้าๆ “ฟานก็เล่ามาทั้งหมดแล้ว”
สองมือค่อยๆประคองผมทรุดนั่ง ทันเห็นซำหอบของพะรุงพะรังเข้ามาในห้อง

“แต่ฟานไม่เคยบอกเลยสักครั้ง ว่าคิดอะไร”
ผมก้มหน้า สายตาเหลือบแล เต้ในรูปส่งยิ้มให้ผมที่กำลังจ่อมจมกับความทรงจำ พยายามคิดหาคำตอบให้ปรุง
เกลียวคลื่นคดโค้ง ม้วนตัวเข้ามาใกล้ กระแทกตัวแรงจนสะอึก เสียงซัดซ่ากลับไปกลับมาดังหนวกหู

เสียงตึง กระชากผมกลับ ไม่มีคลื่น
ผมส่งยิ้มให้ซำ เลื่อนสายตาจับจ้องที่มาของเสียงกระแทกเมื่อครู่
“รูปน่ะ ใส่กรอบแล้ว” ค่อยๆแกะห่อกระดาษ ทีละชั้นๆ เสียงแควกควากระคาย
ซำยกมาวางตั้งตรงหน้าผม “ของขวัญวันเกิดนะ”
ผมพยายามยินดี พยายามชื่นชม
แต่ทำไม่ได้

ในกรอบหนาหนักนั้น ผืนผ้าใบขาวโพลน คล้ายในหัวผมตอนนี้ ว่างเปล่า ทว่าหนักอึ้งเหลือเกิน





ผมตั้งคำถามกับตัวเองเสมอว่า มนุษย์เราสามารถควบคุมประสาทรับรู้ทางเสียงได้เหมือนประสาทรับรู้อื่นๆของร่างกายหรือไม่

“อีฆาตกร” เสียงกระซิบแผ่วๆ เรียกผมให้เบือนหน้าหันไป
มองเห็นริมฝีปากอีกฝ่ายยกยิ้ม ค่อยโค้งสูงขึ้นๆจรดโหนกแก้ม
ผมสาวเท้าก้าวผ่านเร็วๆ


เราหลีกเลี่ยงการฟัง โดยไม่ฟังได้หรือเปล่า

“รีบๆตายเสียทีเถอะ” เสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นดังมาจากด้านหลัง ผมหันกลับไปดูความว่างเปล่า


เหมือนที่เราไม่อยากมอง จึงเลือกที่จะปิดเปลือกตาลง

คนตรงหน้ากำลังหยิบยกมีดสนิมจับ บรรจงกรีดท้องแขนตัวเอง ย้ำหนักๆเพราะความทื่อของใบมีด


ผมลองสั่งตัวเอง ‘ไม่ฟัง’ แต่ทั้งๆอย่างนั้น เสียงก็ลอดเข้ามาให้ได้ยิน…



ผมยืนเคว้ง ท่ามกลางเสียงด่าทอรายรอบ บ้างกระซิบ บ้างตะโกน เหลือบเห็นเต้วอบแวบอยู่ปลายหางตา รีบวิ่งไปหา หากเอื้อมคว้าได้เพียงอากาศ ในอกโหวงคล้ายมีช่องกลวง

“ไหนสัญญาจะอยู่ด้วยกันตลอดชีวิตไง” ผมพึมพำแผ่วหวิว

มือคู่หนึ่งยื่นมาตรงหน้า มองเห็นชื่อผมบนนั้นชั่วแวบ เสียงเอะอะเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น ค่อยๆเอื้อมมือไปคว้า กลัวจะหายไปอีก ขาก้าวเข้าไปหา ทีละก้าวๆ

พลันรู้สึกถึงแรงดึงกระชากจากด้านหลัง มือคู่นั้นหายไปแล้ว
หันกลับไปมอง สบตากับปรุง สำนึกรู้ตอนนั้นเองว่า ผมกำลังหยุดยืนอยู่กลางถนน เสียงรถบีบแตรสนั่นแผดแก้วหู

ปรุงกอดคอผม กระซิบค่อยๆ “เราต้องไปทางนี้” ก่อนจะค่อยๆลากผมกลับไป หูผมแนบไปกับอกปรุง ได้ยินเสียงตึกตักดังระรัว





คืนนั้นผมฝันถึงเต้ ซ้ำๆ เดิมๆ
สุดปลายสะพานนั้น เต้พยายามบอกอะไรบางอย่างกับผม
ผมตะโกนกลับ “ไม่ได้ยินเลย”

เต้ยังคงพึมพำพูดอะไรบางอย่างต่อไป เสียงคลื่นดังกลบเสียงเต้เป็นจังหวะขาดๆหายๆ น่ารำคาญ
ผมตะโกนสุดแรง ตั้งใจบอกเต้ว่าผมยังคงไม่ได้ยิน หากเสียงที่หลุดออกมากลับเป็นเพียงเสียงลมหวีดหวิว

..ไม่ได้ยินจริงๆนะ...

แต่ทั้งๆอย่างนั้น ผมก็ยังตะโกน


เหนื่อยเหลือเกิน






ค่อยๆไต่บันไดเตียงลงมา พยายามให้เกิดเสียงน้อยที่สุด เบสนอนหลับไกลออกไป ส่วนปรุงลืมตามอง
เราออกมายืนพิงราวบันไดหนีไฟด้านหลังหอพัก ท่ามกลางความมืดนั้น แว่วเสียงสัตว์ร้องแผ่วโหยเป็นระยะ ผมยืนก้มหน้ามองลงไปเบื้องล่าง

“ปกติคนเค้าจะมองดาวกันนะ”  ปรุงเอ่ยลอยๆ
“มันติดน่ะ” ผมเลิกมอง หันมาหาปรุง “เวลาที่เห็นความมืด คิดว่ามันน่าจะมีอะไรในนั้น”
“แล้วเจออะไรหรือเปล่า”
ผมส่ายหน้าช้าๆ “ยังไม่เจอ”

“หรือบางที มันอาจไม่มีอะไรตั้งแต่แรก” ปรุงยังคงพูดต่อไปช้าๆ
“แต่เพราะมีความหวัง มนุษย์ถึงยังมีชีวิตอยู่”

เสียงทอดถอนใจเบาๆ หากในภาวะสงัดเช่นนี้ คล้ายจะดังก้องสะท้านสะเทือน
“ความตายไม่ช่วยลบล้างความผิดหรอกนะ” 

ผมมองหน้าปรุง “แล้วโทษประหารจะมีไว้เพื่ออะไร”
“เตือนคนที่เหลือ ให้กลัว” มือปรุงยื่นมาประคองใบหน้าผม

“ส่วนฟาน ต้องมีชีวิตอยู่” ใบหน้าแนบชิด เสียงกระซิบริมหู

“เพื่อไม่ให้เต้ตายจากไปจริงๆ”






เดินกลับมาถึงหน้าห้อง เบสเปิดประตูผางออกมาโดยแรง สีหน้าเลิ่กลั่ก พอเห็นหน้าเราสองคน จึงค่อยๆทรุดนั่งลงกับพื้นคล้ายคนหมดแรง
“ตื่นมาไม่เจอ...” พูดได้แค่นี้เบสก็นิ่งไป
ผมรีบรุดเข้าไปหา “ขอโทษๆ กลัวผีแย่เลยสินะ”
ปรุงฉุดเบสให้ลุกขึ้น หัวเราะคิกคัก “ฉี่ราดหรือเปล่าเนี่ย”
เบสปัดมือปรุงออก ทำท่ากระฟัดกระเฟียดเดินเข้าห้องไป เดี๋ยวคงมีรายการง้อกันอีกยาว
ผมยิ้มมองภาพตรงหน้านิ่งนาน ถึงวันหนึ่งเราต่างต้องแยกย้ายจากกันไป

แต่วันนี้ผมยังมีคนเหล่านี้ข้างๆกาย





ผมปล่อยชีวิตผ่านไปแต่ละวัน อยู่กับเพื่อนที่รู้ใจ แต่ก็ไม่พร้อมรับใครใหม่ๆเข้ามา คงเพราะสำหรับผม การจากพรากเป็นเรื่องโหดร้ายที่สุด

ครั้งหนึ่ง ซำบอกรัก ผมปฏิเสธกลับไป
ซำหัวเราะ “รู้อยู่แล้วล่ะ”
สีหน้าซำในตอนนั้นเหมือนคล้ายคนโล่งใจและคล้ายจะร้องไห้ในคราวเดียวกัน
“คนในความทรงจำงดงามเสมอล่ะ” ปรุงพูดลอยๆกลางวงข้าว ‘เลี้ยงปลอบใจคนอกหัก’ ค่ำคืนนั้นเอง



ผมยังคงแว่วถ้อยเสียงบริภาษในบางขณะที่เผลอไผล และแม้บางครั้งจะเห็นภาพเงาอดีตเลือนรางควะคว้างอยู่เบื้องหน้า กระนั้นผมได้เพียงแต่มองนิ่งๆ ดื่มด่ำภาพเบื้องหน้า ซึมซับทุกสรรพเสียง ไม่คิดจะลืม ไม่คิดจะหลีกหนีอย่างที่เคย

ก้าวเดินผ่านวันและคืนอย่างช้าๆ เรียนรู้ที่จะรับบทลงโทษทั้งหมดมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต



ผมยังหายใจอยู่ ...



http://www.youtube.com/v/HD39PFOaf-s?version=3&hl=en_US&rel=0

GinePoPo

  • บุคคลทั่วไป
ทำใจแก้ไขอยู่นาน จนสุดท้ายก็กลายมาเป็นจบแบบนี้

บางใครอาจผิดหวัง

อยากบอกว่าจริงๆแล้ว ตั้งใจให้ฟานตายตาม แต่ทำใจไม่ได้ เราก็รักฟานไม่น้อยไปกว่าเต้เลย

เสียงที่ขาดหาย ตั้งใจจะหมายถึงเต้ ความคุ้นชินที่อยู่ๆก็หายไป ไม่มีใครมากระซิบบอกว่าจะดูแลไปตลอดชีวิตอีกต่อไป

มันอาจจะห้วน สั้น ทื่อๆ ไปบ้าง ผิดความคาดหมายใครต่อใคร

คนเขียนอยากบอกขอโทษเป็นล้านๆครั้ง  :monkeysad:

ยังไงก็ตาม ขอบคุณที่ติดตามอ่าน + ให้กำลังใจมา ณ ที่นี้ค่ะ

ยังรักคนอ่านเหมือนเดิม  :L2:
 

ออฟไลน์ Guill

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 713
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-3
ประมาณว่า อารมณ์เรื่องสั้นเลย
ไว้จะติดตามผลงานนะ

ออฟไลน์ takara

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4347
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +379/-13
เฮ้อ บอกไม่ถูกอะ แต่ก้อสมกับชื่อตอนอะนะ อยู่ทรมานกว่าตายอีกอะ


ออฟไลน์ hello_lovestory

  • >>I'm C-Z@<<
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
ชอบจังตอนสุดท้าย ออกมาแบบนี้ดีที่สุดแล้ว ให้แง่คิดได้หลายอย่างเลย

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4

ออฟไลน์ Also

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 500
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
จบซะแล้ว เศร้าๆเนอะ แต่อย่างน้อยคนเขียนก้อยังให้ฟานได้คิดว่า รอบตัวฟานนั้นยังมีเพื่อนที่พร้อมจะรับฟังและดูแลฟานอยู่

แอบจิ้นปรุงกะเบส เบาๆ

จะรอติดตามผลงานเรื่องใหม่นะคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ GETIIZ

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +90/-4
ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ... เราทุกคนต้องก้าวเดินต่อไป
ช่วยมีชีวิตต่อไปด้วยนะฟาน 

ขอบคุณมากค่ะ...

ออฟไลน์ Grey Twilight

  • Moderator
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 354
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +164/-12
คือจะบอกว่า....จบห้วนไปนิดนึงนะครับ แต่โดยรวมถ่ายทอดคอนเซปต์ออกมาได้ดีครับ เข้าใจอารมณ์และเข้าใจฟีลลิ่งพอใช้ได้เลย เป็นเรื่องสั้นที่พูดถึงความพรากจากและการจากลาได้ดีระดับหนึ่ง โดยรวมถือว่าดีครับ

ออฟไลน์ ชัดเจนกาบ

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1726
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-22

ออฟไลน์ ชัดเจนกาบ

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1726
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-22

ออฟไลน์ U_Ton

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 766
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-0
 :กอด1: ยังมีลมหายใจอยู่... เพราะอย่างนั้นถึงต้องก้าวเดินต่อไป... ถ้าให้ฟานตายตามก็เป็นเพียงเเค่การขจัดปัญหา

โดยการฆ่าทิ้ง... ฟานตาย เต้ก็ตาย การตายของเต้จะไม่เกิดผลอะไรเลย นอกจากแค่ทำให้คนที่เขารักรู้สึกผิด... เป็นตราบาป

และตายไปทั้งที่ยังถูกกล่าวหา ตายทั้งที่ยังไม่ได้แก้ไข... แต่ถ้าฟานอยู่ต่อ เต้ก็ยังอยู่... อย่างน้อยๆก็ยังมีชีวิตอยู่ในใจ

ใครบางคนที่เห็นความสำคัญของเขาเช่น ฟาน... ฟานมีชีวิต มีลมหายใจ ใช้ชีวิตอยู่ อาจเป็นการทดแทนการใช้ชีวิตที่เต้

ไม่ได้ใช้... เพราะเต้ยังมีตังตนอยู่ในใจฟาน สิ่งที่เต้พยายามบอกฟานมาจากปลายสะพานนั่น อาจจะอยากบอกให้ฟานก้าว

ไปต่อก็ได้ ในเมื่อเต้อยู่ที่ปลายสะพานแล้ว เวลาของเต้หยุดลงที่ตรงนั้น... เต้ก็ไม่ได้หายไปไหน วันหนึ่งเมื่อถึงเวลา

เดี๋ยวก็ได้เจอกันเอง... ขณะที่ฟานยังมีเวลาเดินต่อ ยังมีลมหายใจให้ไปต่อ ก็เเค่เดินต่อไปจนกว่าวันที่จะไปถึงจุดที่เต้ยืน

ไม่ได้จากไปไหน แค่หยุดอยู่ที่เดิมที่ฟานยังไปไม่ถึง... (เหมือนต่อเรื่องเลย... อิอิ แค่อยากจะคิดว่าสิ่งที่เต้อยากบอกเป็น

แบบนี้ คงให้ความรู้สึกอบอุ่น เหมาะกับเต้ดี แม้จะดูรักแรงฝังใจ แต่เต้ก็เป็นคนอบอุ่นดูแลใส่ใจฟานนะ) :กอด1:

+1 ให้คนเขียนค่ะ... ขอบคุณสำหรับเรื่องของเต้เเละฟาน เรื่องของฟานเเละเพื่อนที่เเสนดีค่ะ...

ออฟไลน์ ชะรอยน้อย

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 999
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-0
จชแบบเศร้าๆเหงาๆป่วง

ออฟไลน์ Lunatan

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 231
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
เรื่องนี้เศร้าจังT T แต่เราก็ชอบมากเลยนะ
ไม่ใช่ชอบเพราะเหตุผลที่ว่าชอบเสพดราม่านะ
แต่เราชอบตรงที่เนื้อเรื่องมันบีบอารมณ์แต่ก็มีเหตุผล
ไม่ใช่ความบังเอิญแต่ทุกความรู้สึกของตัวละครมันมีที่มาที่ไป
ภาษาที่ใช้ก็ดีบรรยายให้น่าติดตามมากเพราะเหมือนมีปมซ่อนอยู่ในทุกๆตอน
ส่วนตอนจบเราว่ามันก็ดีแล้วล่ะการตายมันก็เป็นแค่การหนีปัญหาแล้วก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น
การมีชีวิตต่อไปมันก็คือโทษที่ฟานต้องรับแล้วล่ะ ในเมื่อฟานได้เผชิญหน้ากับปัญหาแล้ว
สักวันคงจะเลิกเจ็บปวดไปเอง เพราะบางทีความผิดพลาดในอดีตก็เป็นเหตุผลในการที่ต้องมีชีวิตอยู่

เอิ้กกก...เราเวิ่นอะไรมาซะยาวเนี่ย555
ยังไงก็เอาใจช่วยคนเขียนน้า จะรอผลงานต่อไปอีกนะ

ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1978
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-2
คนที่จากไปก็จากไป คนที่อยู่ก็ต้องใช้ชีวิตกันต่อไป

ออฟไลน์ pixie

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ถึงเสียงเต้จะหายไป แต่เต้ก็ยังอยู่กับฟานในความทรงจำ ขึ้นอยู่กับว่าฟานจะจดจำเต้ด้วยความรู้สึกแบบไหน เหมือนเสียงพี่โจ้ที่ยังอยู่ในความทรงจำของเรา เพลงของพี่เค้ายังก้องอยู่ในหู เสียงสูงใสโปร่งที่ทรงพลัง  ( ร้องมาคำแรกก็จำได้แล้วค่ะ ) แม้เขาจะจากไปเป็นสิบปีแล้ว

แล้วสักวันจะไปหา ...

อินเกิน55 แต่หลังๆเหมือนจะนอกประเด็น ขอบคุณผู้เขียนมากนะคะ :)
ยังงงๆเรื่องแม่เต้ สรุปแม่เต้อยากให้ฟานตายเพราะแค้นที่เป็นต้นเหตุให้ลูกตัวเองตาย หรือเพราะรู้ว่าเต้อยากอยู่กับฟานตลอดชีวิตเลยให้ฟานตามไปอยู่ด้วยหว่า หรือคนเขียนเขาเฉลยไว้แล้วแต่เราอ่านข้ามเอง - -a

zeazaiz

  • บุคคลทั่วไป
เพิ่งได้เข้ามาอ่านก็ต่อถึงตอนจบซะแล้ว ช้าไปนิดไม่ว่ากันนะคะ 
ชอบที่บทสนทนาน้อยๆ ให้ความรู้สึกว่าฟานเป็นคนไม่ค่อยพูด
ชอบที่บทบรรยายเยอะหน่อย ให้ความรู้สึกว่าฟานมีอะไรใจเยอะพอสมควร
ชอบที่คุณเรียบเรียงประโยคได้เท่จัง อธิบายไม่ถูกว่าเท่อย่างไร
ชอบที่ความคลุมเครือในบรรยากาศเอื่อยๆของเรื่องทำให้เรื่องน่าติดตามอย่างไม่น่าเชื่อ
ชอบจังค่ะ


 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด