hello! SUNSHINE [ตะวันร้าย..ที่รัก]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

คุณปลื้มตัวละครไหนมากที่สุด?

ซันนี่
ซินเซียร์
ไอ้เอี้ยฟ้า
ไอ้บ้ากาย
อิเมย์บี

ผู้เขียน หัวข้อ: hello! SUNSHINE [ตะวันร้าย..ที่รัก]  (อ่าน 1196492 ครั้ง)

ออฟไลน์ moobarpalang

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-6
+1
 ขอบอกคำเดียวว่า "กวนตีน"!!!!

ออฟไลน์ ไอ้ดื้อ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
ถ้าเราเป็นซันชายคงไม่เหลือสติเเล้วละ  :m16:
แต่บอกได้เลยว่าฟ้าประทาน'กวนตีน'ได้โล่จริงๆ
555+ รออ่านนะคะ o13

JangBouyoung

  • บุคคลทั่วไป
เครียดๆอยู่
เจอเมย์บีแทะกระดูกไก่ที่กายโยนเข้าไป แล้วฮาแตกเลยอ้ะะะ 555555 :laugh:

อิฟ้าประทานก็นะ กวน...ได้อีกกกก  :m31:

ออฟไลน์ loveview

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1915
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-10
โอ้!!! เรื่องญ่ายยยย

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
คลายเครียดโคตร -*-

อึไม่ออกมาหลายวันแระ....ล่อเล่น๕๕๕

ออฟไลน์ Cherry Red

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 886
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-0
ถ้าไม่มีหนุ่มกายกับหนูเมย์บี เรื่องนี้คงเครียดแย่  :serius2:
ก็พ่อฟ้าประทาน โคตรเลือดเย็น เล่นสงครามประสาท กดดันน้องซันแล้วสนุก ( เป็นโรคจิตสาย S ล่ะมั้ง ?)
ขนาดน้องซันออกจะเข้มแข็ง ยังตอบโต้แทบไม่ได้ เป็นคนธรรมดาคงไม่กล้าออกจากบ้านแล้ว  :sad2:

ออฟไลน์ jaymaza

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 265
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
มาต่อไวๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ irksome

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-0
นรกประทาน กวนติงได้ใจจริงๆ -__________-
รอตอนต่อไปๆ

ออฟไลน์ tokyodeef

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ก็ยังรออยู๋เหมือนเดิม มาต่ออีกนะ นะ นะ  :serius2:



ปล. ใช่ คน เดี่ยว กับ ที่ ลง ไว้ ใน เวป dek-d หรือ ป่าว จ้า
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-12-2011 20:45:04 โดย tokyodeef »

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
 :z6:


เชี่ยได้ใจจริงๆ ฟ้า  o18

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ White Raven

  • I'm beautiful in my way.~
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 270
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +779/-3
    • Fanpage
Chapter :: 05 :: พี่เลี้ยงเด็ก?!







“หวัดดีครับ พี่ซันชายน์”


“ซันชายน์ จะกลับแล้วเหรอ?”


“กลับคนเดียวเหรอจ๊ะ ซันชายน์?”


“ขับรถดีๆ นะ น้องซันชายน์?”


“ซันชายน์ บลาๆๆๆ...”



ดูเหมือนว่าตั้งแต่วันนั้น.. วันที่ผมไปประกาศกร้าวว่า ‘กูชื่อ ซันชายน์’ กลางแคนทีนรวมแถวคณะเภสัช ทุกคนก็พร้อมจะลืมชื่ออื่นๆ ของผม แล้วหันมาเรียกว่า ‘ซันชายน์’ กันถ้วนทั่วทุกตัวคนด้วยความพร้อมเพียง ..แถมยังแฝงด้วยความชื่นชมและเคารพยำเกรงอยู่กลายๆ จนผมชักรู้สึกคล้ายกับว่าตัวเองกลายเป็นหัวหน้าคณะปฏิวัติอะไรบางอย่างก็ไม่ปาน


แน่นอนว่าข่าวการสำแดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ของผมในวันนั้นก็มาไวและแพร่กระจายไปไวอีกเช่นเดิม โดยหนึ่งในผู้สื่อข่าวภาคสนามจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเพื่อนสาวคนเก่าของเมย์บี แล้วจากนั้นตัวมันเองก็รับหน้าที่ต่อโดยการแปลงร่างเป็นกะเทยโทรโข่ง ป่าวประกาศคุณงามความดีของเพื่อนมัน(ซึ่งก็คือผม)ไปทั่วทั้งคณะวิศวะและคณะข้างเคียง โดยใส่สีตีไข่เข้าไปอีกเล็กน้อยเพื่อเพิ่มอรรถรสในการรับฟัง และมีบรรดาเพื่อนสาวๆ ของมันช่วยกันกระจายต่อไปอีกทอดและอีกทอด ..เอเมน


สิ่งที่พวกมันรู้มาก็คือ...ผมคนนี้อาจหาญชาญชัยบุกเดี่ยวเข้าไปคว้าคอเอี้ยฟ้าประทานกลางโรงอาหาร...ผมตะโกนบอกทุกคนว่าผมคือ ‘ซันชายน์’...ผมลากเอี้ยฟ้าประทานออกมาท่ามกลางสายตาผู้คนนับร้อย...หลังจากนั้นเอี้ยฟ้าประทานก็เดินกลับเข้าโรงอาหารด้วยสภาพที่มุมปากมีรอยช้ำมีเลือดซึม...และผมกลับมาคณะอย่างไร้รอยขีดข่วน...จบข่าว!


ตอนนี้ผมก็เลยถูกยกให้เป็นเจ้าของตำนานตะวันเดือด...ผู้อยู่เหนือกว่าเดือนเดือดอย่างไอ้เอี้ยฟ้าประทาน


สมควรจะดีใจไหม? แง่ง!!


นอกจากเรื่องปวดหัวของผมกับเอี้ยฟ้าประทานจะยังไม่เคลียร์ ตอนนี้ผมก็มีเรื่องปวดหัวใหม่เข้าเพิ่มอีก.. จะใครซะอีกล่ะ? ถ้าไม่ใช่ไอ้พี่ชายบังเกิดเกล้าที่ตอนนี้มันกำลังทำตัวตั้งแง่ง้องแง้งหวาดระแวงหาว่าผมมีเรื่องปิดบังมันอยู่


..ซึ่งก็จริง แต่ผมไม่มีทางบอกมันหรอก


เพราะผมไม่สามารถตอบคำถามให้มันเคลียร์ได้ว่าทำไมต้องไปหาเรื่องไอ้เอี้ยนั่นถึงที่อีก มันก็เลยยังสงสัยแคลงใจผมไม่เลิก ขนาดผมใช้ท่าไม้ตาย ทำหน้าหมาหงอย ถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจว่า.. ‘มึงไม่เชื่อใจกูแล้วเหรอ?’


ก็ยังได้ผลแค่ 50 เปอร์เซ็นต์ คือมันเลิกถามเซ้าซี้ แต่ยังไม่เลิกสงสัยอยู่ดี ทั้งที่ปกติถ้าผมใช้ท่านั้นกับมันล่ะก็ต้องเห็นผลอย่างน้อย 150 เปอร์เซ็นต์ แท้ๆ


เฮ้อ~ ปวดประสาท ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วเนี่ย..


“ไง?” ผมกดรับสายของซินที่โทรเข้ามาจังหวะเดียวกับที่ผมเดินมาถึงรถพอดี ผมเปิดประตูแล้วโยนย่ามประจำตัวใส่เข้าไปก่อน
ตอนนี้เลิกเรียนแล้วและผมกำลังจะกลับบ้าน..


“เลิกเรียนแล้วใช่มั้ย? ตรงกลับบ้านเลยรึเปล่า?” มันยิงคำถามทันที


ช่วงนี้เป็นแบบนี้ทุกวัน ซินมันจะต้องโทรมาเช็คความเคลื่อนไหวของผมทุกครั้งที่เราต้องแยกกันไป และถ้าไม่จำเป็นมันจะไม่ยอมแยกจากผมเด็ดขาด แถมยังกลับไปนอนบ้านทุกวันอีก กิ๊กเกิ๊กเลิกสนใจชั่วคราว หันมาทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับน้องชายเต็มที่ เรียกว่าแทบจะกลายเป็นแฝดสยามกันอยู่แล้ว ..ถ้านี่ไม่ติดว่าเรียนคนละเสคล่ะก็นะ


“อืม แต่จะแวะไปซุปเปอร์ก่อน เสบียงในตู้เย็นไม่มีเหลือแล้ว”


“เออ อย่าลืมซื้อป๊อกกี้มาให้กูด้วยนะ เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วจะรีบกลับไป” ซินสั่งซื้อของโปรดของมันเสร็จก็วางหูไป


ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับชีวิตช่วงนี้ซะจริง ไม่รู้ถูกใครสาปแช่งมาสิน่า..
 





ดูเหมือนความโชคร้ายของผมจะไม่มีวันสิ้นสุด ขณะที่กำลังเดินเตร็ดเตร่แวะดูโน่นนี่อยู่ในห้างระหว่างทางไปซุปเปอร์มาเก็ตนั้น สายตาของผมก็ดันบังเอิญไปเห็นกลุ่มคนหน้าตาคุ้นๆ นั่งคุยกันอยู่ในร้านไอศกรีมตกแต่งแนวหวานแหววแถวนั้นเข้าพอดี


ใช่เลย! ไม่ผิดแน่ ไอ้หน้าตี๋ตัวซีด ไอ้หัวสีน้ำตาลทอง แล้วก็ไอ้แว่น! ไอ้พวกนั้นมันเพื่อนไอ้เอี้ยฟ้าประทานนี่หว่า ..แต่ผมไม่ยักเห็นไอ้เอี้ยนั่นแฮะ?


เออ มีผู้หญิงผมสีทองๆ คนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย เธอคนนั้นมองมาทางผม ก่อนจะเอื้อมมือไปจิ้มๆ อะไรบางที่อยู่ตรงข้าม(ซึ่งผมมองไม่เห็นเพราะพนักโซฟามันบัง) แล้วชี้มือมาทางที่ผมยืนอยู่ ..แป๊บเดียวผมก็เห็นหัวสีเงินๆ หงอกๆ ค่อยๆ โผล่พ้นพนักพิงโซฟาขึ้นมา


พอรู้ว่าใครเป็นใครผมก็ไม่อยู่รอสบตากับมันหรอก ผมเดินลิ่วๆ ตรงไปทางซุปเปอร์ทันที เห็นหน้ามันแล้วผมปวดหัว ปวดใจ.. ตับ ไต ไส้ พุง เออ..ปวดหมดแหล่ะ เอาเป็นว่าผมไม่ต้องเจอกับมันเป็นดีที่สุด เดี๋ยวเส้นเลือดในสมองจะแตกเอา


ตั้งแต่ที่ผมไปฟาดปากมันวันนั้นมันก็ยังเงียบๆ อยู่ ยังไม่เห็นมันทำอะไรเลย แม้จะมีข่าวลือทำนองดูถูกล้อเลียนว่ามันสิ้นฤทธิ์ สิ้นลาย ไม่ใช่ตัวอันตรายอีกต่อไปแล้ว ..ก็ไม่เห็นว่ามันจะพยายามแก้ข่าวหรือกู้ภาพพจน์อะไร ยังคงใช้ชีวิตเรื่อยเฉื่อยตามปกติของมันทุกวัน(อันนี้ได้ยินมาจากเหมย)


อืม มันเลิกส่งข้อความมาป่วนประสาทผมแล้วด้วย แล้วก็ยังไม่ได้อัพรูปอัพคลิปอย่างที่มันว่าวันนั้นหรอก


ไม่รู้สิ.. ถ้าถามใจจริงผมนะ ผมคิดว่ามันอาจจะไม่ทำก็ได้ ผมว่ามันเป็นประเภททำแล้วค่อยพูดมากกว่าน่ะ แต่ที่มันพูดแบบนั้นอาจจะแค่อยากยั่วโมโหผมเล่นเฉยๆ ...มั้ง? ส่วนภาพกับคลิปที่เก็บไว้ก็อาจจะเอามาแกล้งผมเล่นตอนที่มันรู้สึกเบื่อๆ ขึ้นมาอีกก็ได้ ..ก็สุดแท้แต่จะคาดเดา


แต่ก็ใช่ว่าผมจะวางใจได้หรอกนะ ทุกวันนี้ผมนอนหลับได้สนิทซะเมื่อไหร่ ตามเช็คข่าวเช็คสารจากโซเชียลเน็ตเวิร์คทุกครั้งที่มีโอกาส โรคประสาทหวาดระแวงไม่แพ้ซินหรอก


ช่วงนี้ผมถึงได้รู้สึกเหนื่อยนักยังไงล่ะ เฮ้อ~


“หือ?” เดินมาได้พักหนึ่งผมก็รู้สึกเหมือนมีคนเดินตามมา


พอหันไปมองก็...นั่นไง! ไอ้เอี้ยฟ้าประทานกำลังเดินตามหลังผมมาอย่างไม่เร่งรีบ ..แค่มันคนเดียว ไร้เงาหัวเพื่อนๆ ของมัน
ผมหยุดคิดนิดนึงว่าจะเอาไงดี สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะรอดูท่าทีมันไปก่อน ผมหันหลังกลับและเดินต่อไปเรื่อยๆ มันก็ยังเดินตามผมมาเรื่อยๆ เช่นกัน โดยทิ้งระยะห่างประมาณหน้าเมตรเป็นอย่างน้อย ไม่มีท่าทีว่าจะเข้ามาใกล้กว่านั้น


ผมหยุด มันก็หยุด ผมเดิน มันก็เดิน จนผมเริ่มประสาทแดกอีกรอบ หงุดหงิดทนไม่ไหวเดินกลับไปกระชากคอเสื้อมันซะคนแถวนั้นพากันตกใจ


“มึงเป็นสตอกเกอร์รึไง?! จะตามกูไปถึงไหนห๊ะ?!” ผมไม่ได้ถามดังมาก เพราะผู้คนแถวนั้นค่อนข้างพลุกพล่านพอสมควร เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่


“กลิ่นมึง...เหมือนเดิมเลย” มันว่าพลางพยายามแกะมือผมออกจากคอเสื้อ ผมเลยสะบัดมือออกอย่างโมโห


ไอ้เอี้ยนี่ แมร่ง จะไม่กวนส้นตีนกูสักครั้งที่เจอกันไม่ได้เลยสินะ เดี๋ยวปั๊ด! ล็อคคอจับซุกจั๊กกะแร้ให้ขาดใจตายเลยนี่ ห่า! มีปัญหากับกลิ่นตัวกูจั๊ง! กูก็ว่าตัวกูไม่เหม็นนะ ...หรือเหม็นวะ??(ฟุดฟิด)


“กูก็แค่อยากรู้ว่ามึงจะไปไหน?” มันบอกเนิบๆ ตามสไตล์มัน ก่อนจะหยิบแว่นกุ๊ชชี่สีดำ(แต่ไม่ดำเท่าครั้งล่าสุดที่ผมเจอมัน)จากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาสวมแบบนิ่มๆ “เผื่อจะมีอะไรสนุกๆ ให้กูดู”


นอกจากรูจมูกจะมีปัญหากับกลิ่นตัวผมแล้ว ลูกกะตามันก็ยังมีปัญหากับหนังหน้าผมอีกหรือไงวะ? เจอกันทีไรเห็นเป็นต้องควักแว่นขึ้นมาใส่ทุกที ..แล้วไอ้กุ๊ชชี่ของมึงนี่มีกี่อันห๊ะ? กูเห็นใส่ไม่เคยซ้ำ! บ้านขายแว่นตาดำหรือไง?


“ชีวิตมึงไม่มีอะไรให้ทำแล้วไง๊?! ..จะไปไหนก็ไปเลยไป ไปตายได้ยิ่งดี!” ผมขับไล่มันพร้อมกับสาปส่งมันไปในตัว


“โอ๊ะยะๆ...” มันอุทานเบาๆ จากนั้นก็นิ่ง..แต่ยังไม่ยอมไป


!!.. แล้วเหมือนมันจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง มันใช้มือเกี่ยวแว่นดำลงมาค้างไว้ที่ปลายจมูก มองเลยหลังผมไปด้วยท่าทางสนอกสนใจที่...ถ้าไม่สังเกตก็ไม่เห็นหรอก เพราะแววตาของมันเปลี่ยนจากเดิมน้อยมาก


แต่ผมก็รู้ว่ามันเปลี่ยน.. เลยทำให้ผมสงสัยว่ามีอะไรอยู่ข้างหลัง พอหันไปมองก็พบว่าตัวเองมาหยุดยืนอยู่หน้าทางเข้าซุปเปอร์ฯแล้ว


“มึงจะเข้าไปในนั้นเหรอ?” มันดันแว่นกลับที่เดิม ชี้นิ้วไปทางซุปเปอร์


“เออ!” ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ก็ยังอุตส่าห์ตอบไป


“งั้นก็ไปดิ ไปเลย” มันโบกทั้งสองมือไล่ผมที่ยังงงไม่หาย และพอเห็นว่าผมยังไม่ยอมขยับ มันก็จับผมกลับหลังหัน แล้วก็ดันหลังผมให้เดินเข้ามาข้างในจนได้


“เฮ้ย! อะไรของมึงเนี่ย?! ไอ้เอี้ยฟ้าประทาน!” ผมสะบัดตัวจนหลุดออกจากมือเย็นๆ คู่นั้น หันกลับไปถามมันที่ตอนนี้กำลังหันซ้ายหันขวาเหมือนหาอะไรอยู่


“ฟ้า...กูเคยบอกไปแล้วนี่” มันพูดโดยไม่ได้หันมามองหน้าผม สายตายังสอดส่ายไปเรื่อย “ต้องใช้รถเข็นด้วยใช่มั้ย? กูเคยเห็น รถเข็นๆ ..โอ๊ะ นั่น” แล้วมันก็เดินตรงดิ่งไปลากรถเข็นมาโดยที่ผมยังจับต้นชนปลายอะไรไม่ถูกเลย


ไอ้นี่มันเป็นเอี้ยอะไรแน่วะ? หรือกินยาผิดโดสอีกแล้ว? กระตือรือร้นแบบแปลกๆ นะมึง


“ไปโซนไหนก่อน?” มันถามอีก มือจับรถเข็นเตรียมพร้อม ..ถึงหน้ามันจะยังดูเฉยๆ เหมือนเดิมแต่ผมก็รู้สึกได้ว่ามันกำลังตื่นเต้น
ตื่นเต้นเพราะได้เข้ามาซื้อของในซุปเปอร์มาร์เก็ตเนี่ยนะ? มึงบ้าหรือเปล่า เอี้ยฟ้าประทาน?!


“...ของสด” ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตบหน้าผากตัวเอง และบอกมันไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ ..เอาเห๊อะ อยากจะทำไรก็ช่างแมร่ง! กูรีบๆ ซื้อ แล้วรีบๆ กลับบ้านดีกว่า กลับไปแดกพาราสักสามสี่เม็ดท่าจะหลับสบาย เหอๆ


ผมเดินเลือกซื้อของไป มันก็เข็นรถเข็นตามไปแบบไม่มีบ่น มีหยุดถามนู่นนี่บ้างกับบางอย่างที่มันไม่รู้จัก ...ซึ่งเยอะมากกกกก แมร่ม มึงจะรู้น้อยเกินไปหรือเปล่าวะ? เอี้ยฟ้าประทาน!


ผมนี่รำคาญแล้วรำคาญอีก แต่ก็อดที่จะตอบคำถามโง่ๆ ของมันไม่ได้ แบบว่าคันปากอ่ะ.. ผู้คนแถวนั้นก็พากันหัวเราะคิกคักชอบใจที่เห็นนักศึกษาชายหน้าตาดีสองคน กำลังด่าทอและถกเถียงกันเกี่ยวกับพืชผักผลไม้ที่วางเรียงรายอยู่


แถมหนึ่งในสองยังทั้งผมสีเงิน ทั้งสวมแว่นดำ.. มึงจะเด่นไปไหน? เอี้ยฟ้าประทาน


ไม่มีใครเดินผ่านแล้วไม่เหลียวมองพวกเราเหอะ


มีครั้งหรือสองครั้งที่ผมเผลอตัวเอื้อมมือไปเบิ๊ดกะโหลกหงอกๆ ของมัน โทษฐานที่กล้าเถียงผมว่าหัวไชเท้าเป็นแครอทสีขาว และสาลี่คือแอปเปิ้ลสีเหลือง...


“ถามจริงๆ เอี้ยฟ้า มึงอายุเท่าไหร่ห๊ะ?” ผมล่ะอดประชดแดกดันมันไม่ได้จริงๆ ..เด็กสามขวบยังรู้มากกว่ามันเลยมั้ง?


“สิบเจ็ด” แต่มันดันตอบหน้าตาเฉย ขณะกำลังเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างพริกหวานสีเหลืองและพริกหวานสีแดง


ผมรู้สึกว่ามันจะสนใจอะไรที่มีสีสันเป็นพิเศษ ..เออ มันจดจำสิ่งของตามสีของสิ่งนั้นๆ ด้วย ผมสังเกตได้จากเวลาที่มันเรียกน่ะ อย่างเช่น มะม่วงสีเขียว มะม่วงสีเหลือง.. มันไม่เรียกว่า มะม่วงสุขหรือมะม่วงดิบอย่างคนอื่นๆ หรอกนะ หรือ แอปเปิ้ลสีเขียว แอปเปิ้ลสีแดง แอปเปิ้ลสีเหลือง(สาลี่นั่นแหล่ะ) จะต้องมีสีตามหลังตลอดๆ ไม่ก็ มังคุดสีม่วง สตรอเบอร์รี่สีแดง ทั้งที่มันก็มีสีเดียวนั่นแหล่ะ


อะไรประมาณนี้.. โคตรเหมือนเด็กอ่ะ


ไม่สิ.. ยิ่งกว่าเด็กอีกมันน่ะ


สงสัยกันใช่ไหมว่า..แล้วไอ้พวกผักใบเขียวล่ะ? มันแยกยังไง? ก็สีมันเขียวๆ เหมือนกันหมด..


สำหรับเอี้ยฟ้าประทาน.. ผักใบเขียวไม่จำเป็นต้องแยกชนิด ไม่มีกวางตุ้ง คะน้า โหรพา หรือกระเพรา เพราะผักใบเขียวทั้งหมดก็คือ ผักสีเขียวไงล่ะ..จบไหม?


แถมยังมีหน้ามาบอกอีกด้วยว่ามันไม่ชอบกินผัก ..โตเป็นควายขนาดนี้เนี่ยนะ?


จะว่าไปแล้วก็เหมือนกับซินเลย ตั้งแต่เด็กจนถึงทุกวันนี้ผมก็ยังต้องบังคับขู่เข็ญให้มันยอมกินผักเข้าไปบ้าง ร่างกายจะได้ไม่ขาดสารอาหาร ..แต่ช่วงหลังๆ มานี่เวลาที่ผมเผลอมันมักจะแอบเขี่ยผักไปให้ไอ้กาย แล้วไอ้นั่นก็นั่งเก็บกินหน้าตาเฉย มันเป็นพวกชอบพืชผักผลไม้น่ะ ซินบอกว่าชาติที่แล้วเพื่อนมันเป็นหนอน เหอะๆ แต่ผมก็เห็นไอ้กายมันกินดะทุกอย่างนั่นแหล่ะ ..แต่ไม่ยักอ้วนแฮะ


“สิบเจ็ดมานานแค่ไหนละ?” ผมถามเอี้ยฟ้าประทานอย่างไม่ค่อยเชื่อถือ ..หน้าอย่างมึงเนี่ยนะ สิบเจ็ด? แล้วสิบเจ็ดเชี่ยไรวะอยู่ปีสอง?!


“พักใหญ่ๆ” มันว่า


“พ่องดิ! มึงดูหนังแวมไพร์มากไปป่ะ?” ..นี่มันนึกว่าตัวเองเป็น เอ็ดเวิร์ด คาเรน หรือไง? ไอ้บ้า..


“กูสบายใจที่เลขนี้” ดูมันตอบ


เอากับมันสิ คนแบบนี้ก็มีด้วยเว้ย?


“มึงนี่บ้าว่ะ” ผมอดขำมันไม่ได้


“เพื่อนกูก็ชอบบอกแบบนี้บ่อยๆ” มันยักไหล่ โยนพริกหวานกลับไปที่เดิม แล้วเข็นรถตามผมมา


..บรรยากาศพิลึกกึกกือ...


ไม่รู้ว่าทำไมผมต้องมาเดินซื้อของโดยมีมันคอยเข็นรถให้ และก็ไม่รู้ด้วยว่าไอ้นี่มันกำลังคิดจะทำชั่วอะไรอีก แต่ถึงจะยังไม่รู้ ผมก็คอยเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าอย่าได้วางใจ ไอ้เอี้ยนี่มันอาจจะจู่โจมผมตอนไหนก็ได้


เหมือนกับคราวก่อน? ..ผมต้องคอยระวังตัวให้ดี ต้องมีสติอยู่ตลอดเวลา


“ทำไมต้องรสสตรอเบอร์รี่?” เสียงไอ้คนเข็นรถกิตติมศักดิ์ถามขึ้นเมื่อเห็นผมกวาดนมรสสตรอเบอร์รี่ลงรถเข็นไปหลายขวด


“มึงต้องไปถามซินแล้วล่ะ เพราะกูซื้อไปให้มัน”


นมรสตรอเบอร์รี่นี่ของโปรดของซินมันเลย ..ปกติของกินในส่วนของ ซินผมจะไม่ค่อยซื้อตุนไว้เยอะหรอก เพราะมันไม่ค่อยได้กลับมานอนบ้านเท่าไหร่ แต่เพราะช่วงนี้มันกลับมาทุกเย็น ก็อย่างที่บอกว่าเพื่อติดตามความเคลื่อนไหวของผม ผมก็เลยต้องซื้อตุนเอาไว้เยอะๆ หน่อย


อย่างซินน่ะเรียกว่า กิน ไม่ได้หรอก ต้องเรียกว่า ยัดห่า.. นี่ถ้ามันไม่ขยันไปฟิตเนสหรือชอบเล่นกีฬาล่ะก็นะ อ้วนไปนานละ


“แล้วมึงชอบรสอะไร?” เอี้ยฟ้าประทานยังถามต่อ


“กูเหรอ? ..ก็นมจืดธรรมดา กูไม่ชอบอะไรหวานๆ”


เวลากินของหวานแล้วผมจะไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไหร่ มันเลี่ยนๆ อิ่มๆ ยังไงไม่รู้สิ


“แต่กูชอบอะไรหวานๆ” มันพูดไปเรื่อยโดยไม่ได้สนใจว่าผมจะอยากรู้หรือเปล่า


ผมเดินนำมันไปยังเชลฟ์ขนมขบเคี้ยว หยิบป๊อกกี้สีแดงมาหลายกล่อง ตอนที่จะเอาไปใส่รถก็มีแม่ลูกคู่หนึ่งเข็นรถผ่านมา โดยที่ให้ลูกนั่งรวมกับสินค้าที่ซื้ออยู่ในรถนั่นแหล่ะ เอี้ยฟ้าประทานนี่มองตามจนเขาเลี้ยวหายไปจากสายตา แล้วก็กลับมามองรถที่ตัวเองเข็นอยู่


“อะไร?” ผมอดแปลกใจกับท่าทีของมันไม่ได้(..ถึงมันจะแปลกเป็นปกติอยู่แล้วก็เหอะ)


“กูฝันมานานแล้วว่า...อยากจะลองนั่งในนี้ดูซักครั้ง” มันเงยหน้าอึนๆ ขึ้นมามองผม


!!.. เดี๋ยวนะ ผมขอเวลาอึ้งสักสามวิฯก่อน


โอเค..


“มึงอายุสิบเจ็ดแล้วนะ เอี้ยฟ้า ไม่ใช่เด็กเล็กๆ” ผมเตือนมันด้วยอายุที่มันสบายใจ แล้วก็เดินไปเลือกซื้อขนมอื่นๆ ให้ไกลจากมันอีกหน่อย เผื่อมันบ้าจี้อยากทำฝันให้เป็นจริงขึ้นมา จะได้ไม่มีใครรู้ว่ามันมากับผม..



วืดดด~


ระหว่างที่ผมกำลังตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเอาคอนเฟล็กซ์ยี่ห้อไหนดี


วืดดด~


ยี่ห้อเดิมที่อร่อยอยู่แล้ว


วืดดด~


หรือจะลองยี่ห้อใหม่ที่ดูน่าสนใจและได้ของแถมดี


วืดดด~


“เอี้ยฟ้า...”


ไอ้บ้านั่นมันกำลังเพลิดเพลินกับการดันรถเข็นไปข้างหน้าแรงๆ แล้วกระโดดขึ้นเหยียบคานตรงล้อ วิ่งผ่านด้านหลังผมกลับไปกลับมาอยู่หลายรอบจนผมนึกรำคาญ หันกลับมายกแขนดักคว้าคอมันเอาไว้ทันก่อนมันจะผ่านผมไปอีกรอบ


ผลน่ะเหรอ..? เกินคาดเลยล่ะ ไอ้เอี้ยนั่นติดแหง็กอยู่กับแขนผม ไอค่อกแค่กเพราะถูกกระแทกเข้าที่คอจังเบอร์ ส่วนรถเข็นก็หลุดมือไปชนเข้ากับเชลฟ์ดังโครมใหญ่ คอนเฟล็กซ์หล่นกระจายกลาดเกลื่อน เด็กแถวนั้นตกใจร้องไห้งอแง แม่เด็กและพนักงานจัดวางหันมามองผมตาเขียวปั้ด


เน้นย้ำว่าผมคนเดียว! เพราะหลักฐานก็คือมือที่ยังล็อคคอเอี้ยฟ้าประทานไว้แน่น พวกนั้นเลยลงความเห็นว่าสาเหตุก่อการร้ายทำลายข้าวของครั้งนี้มาจากความโหดร้ายของผมแต่เพียงผู้เดียว ..ผมเลยต้องทำหน้าตาเจี๋ยมเจี้ยมเข้าไปขอโทษขอโพยและช่วยเขาเก็บกล่องคอนเฟล็กเรียงไว้ตามเดิม ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะหึหึของไอ้เอี้ยฟ้าประทานดังมาให้ได้หงุดหงิดเป็นระยะๆ ตลอดการไถ่บาป..



“กูกินไอ้นี่ได้รึเปล่า?” ไอ้นั่นชี้จูปาจุ๊บที่อยู่ในแพ็คเกจอย่างดี


“มึงจะกินอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหล่ะ ถ้ามีตังค์” ผมบอกส่งๆ แล้วกลับไปเลือกของต่อ พอหันมาอีกทีก็เห็นมันแกะจูปาจุ๊บใส่ปากดูดเล่นแล้ว แต่ผมมองไปในรถเข็นไม่ยักเห็นกระป๋องมัน


“เอี้ยฟ้า แล้วกระป๋องมันล่ะ?” ผมถามมัน


“นั่นไง”


‘นั่นไง’ ของมันก็คือยังอยู่บนเชลฟ์เหมือนเดิม.. ทั้งที่มันไปแกะของเค้าเรียบร้อยแล้วเนี่ยนะ?


“มึงโง่ป่ะเนี่ย? แกะแล้วก็เอามาทั้งกระป๋องเลยเด้! แล้วเค้าจะคิดเงินยังไงวะ?”


“เหรอ..” มันก็เดินไปหยิบกระป๋องนั่นมาใส่รถเข็นอย่างว่าง่าย


“ถามจริง มึงเคยเข้าซุปเปอร์มาก่อนป่ะ?” ผมสงสัย แต่ท่าทางมันดูจะชอบที่นี่มากเลยนะ


(ต่อ)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-09-2012 09:32:28 โดย White Raven »

ออฟไลน์ White Raven

  • I'm beautiful in my way.~
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 270
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +779/-3
    • Fanpage
(ต่อ)


“กูเคยเห็นแต่ในละครกับในการ์ตูน” มันพูดทั้งที่อมจูปาจุ๊บไว้ในปาก


คำตอบของมันทำให้ผมอึ้งอีกรอบ.. โหยยย มึงเป็นมนุษย์จากดาวดวงไหนเนี่ย เอี้ยฟ้าประทาน?! พูดจริงป่ะวะ?


“เด็กๆ มักจะมากับแม่ ถ้าโตๆ หน่อยก็มากับเมีย.. กูไม่มีทั้งแม่ทั้งเมียก็เลยไม่รู้จะมากับใคร?” มันยังคงรักษาระดับความเฉื่อยชาได้คงที่ยิ่งนัก


“ถามจริง?” ผมมองมันอย่างไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่


สื่อแบบไหนที่ปลูกฝังเยาวชนให้กลายมาเป็นคนแบบนี้วะ? เวลามาซุปเปอร์ต้องมากับแม่หรือเมียแค่นั้นเนี่ยนะ? ..คิดได้ไง? ข้อมูลมันประมวลผลโดยสมองหรือไส้ติ่งแน่เนี่ย? ..โอยยย เครียดแทนคนเลี้ยงมันมาว่ะ


“ตอบตรง” มันว่างั้น


“กูล่ะเชื่อเลย.. แล้วที่มึงเดินตามกูเข้ามาวันนี้ในฐานะไหนวะ?” ผมหัวเราะลงคอหึหึอย่างมันบ้าง อยู่ใกล้มันนานๆ ชักจะบ้าไปตามมันแล้วว่ะ “แต่แม่กับเมียกูไม่เป็นนะเว้ย”


“..พี่เลี้ยง” มันนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะตอบ ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม มันเลยพูดต่อ “บางครั้งเด็กก็มากับพี่เลี้ยงเด็ก”


เหรอวะ? กูก็เพิ่งเคยได้ยินนี่แหล่ะ แต่ผมก็พยักหน้า ก่อนว่า “งั้นวันนี้มึงก็เป็นเด็กสินะ ..กูไม่แปลกใจเลยจริงๆ”


ผมเดินต่อก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ แล้วหันไปบอกไอ้เด็กโข่งหัวหงอกที่กำลังเดินตามหลังมา “เด็กชายฟ้าประทาน.. ยังไงกว่าจะซื้อของเสร็จมึงก็ช่วยเป็นเด็กดีหน่อยแล้วกัน ไม่งั้นพี่ฟาดไม่เลี้ยงแน่ หึหึ หึหึ”


แล้วตลอดการซื้อของนั้นไอ้เด็กโข่งเอี้ยฟ้าประทานก็ไม่ได้ก่อเรื่องอะไรอีก ยกเว้นคำถามเซ่อๆ ของมันที่มีมาให้ผมต้องเพื่อแสดงความรอบรู้(ที่ใครๆ ก็รู้ ..ยกเว้นไอ้เอี้ยฟ้าประทาน)เป็นพักๆ เท่านั้น จนกระทั่งถึงตอนแยกย้ายทางใครทางมัน ผมนึกว่าจะได้ไปพ้นๆ มันซักที แต่มันกลับมาดึงชายเสื้อของผมเอาไว้


“กูจำไม่ได้ว่าเอากุญแจรถไปไว้ไหน?” มันบอกผมโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนไปจากทุกที


“แล้วไง?” ผมถามอย่างไร้น้ำใจ


อย่าหวังว่าผมจะถามว่า ‘ไปส่งมั้ย?’ อะไรทำนองนั้นนะ ก็ไอ้เวรนี่มันไม่ใช่คนที่ผมจะต้องทำดีด้วยสักหน่อยนี่หว่า เวลาชั่วโมงกว่าๆ ที่ผมไม่ได้ทำอะไรมัน ปล่อยให้มันเดินตามต้อยๆ อย่างสบายใจ ไม่ได้หมายความว่าผมลืมความแค้นที่มันทำกับผมไว้หรอกนะ


“แล้ว..กูก็กลับบ้านไม่ได้ไง”


“ก็ขึ้นรถเมล์ไปดิ แท็กซี่ก็ได้”


“กูไม่เคยขึ้นรถเมล์ แท็กซี่อันตราย...กูเห็นในข่าวบ่อยๆ”


มึงนี่ท่าจะบริโภคสื่อเป็นนิตย์..แต่ไม่เคยมีวิจารณญาณสินะ เอี้ยฟ้าประทาน กูว่ามึงนั่นแหล่ะ! มึงนั่นแหล่ะที่อันตรายกว่าแท็กซี่! เกิดเขาเข้าโค้งไม่โดนใจหรือพูดมากน่ารำคาญเกินไป มึงอาจจะลากเขาลงไปกระทืบข้างทางก็ได้ ตัวอันตรายน่ะมันมึงต่างหาก!


“งั้นมึงก็โทรให้เพื่อนมารับดิ” แต่ผมก็ยังใจดีช่วยหาทางออกให้มัน


“โทรศัพท์กูคงอยู่กับกุญแจรถแหล่ะ ..ไม่มีเลย” มันล้วงกระเป๋าให้ผมดู


“แล้วไง? จะให้กูไปส่งงั้นเหรอ?” ผมรำคาญเต็มแก่ อยากจะกลับบ้านเต็มทนแล้ว มือก็ถือของพะรุงพะรังหนักจะตายห่า!


“ถ้ามึงไม่ใจร้ายเกินไป”


“กู-ใจ-ร้าย” ผมพูดชัดเจน แล้วหันหลังเดินจากมาแบบไม่มีเยื่อใย


เคยบอกแล้วไงว่าถึงกูจะหน้าตาดีแต่ไม่ได้แปลว่ากูต้องใจดีเว้ย! กูไม่ช่วยคนเอี้ยๆ อย่างมึงหรอก! ถ้าโง่จนกลับไม่ได้ก็นอนให้ยุงแดกอยู่แถวนี้แหล่ะ!


“ซันนี่” แต่มันก็ยังเดินตามผมมาอยู่ดี


“กูบอกแล้วไงว่ากูชื่อ ซันชายน์!” ผมพูดโดยไม่ได้หยุดเดิน


“ซันนี่” มันยังไม่ยอมลดละ


“ไอ้เอี้ยฟ้าประทาน! มึงพูดไม่รู้ภาษาคนรึไงวะ?”


“ซันนี่”


ตั้งใจจะกวนตีนกูไปถึงไหนเนี่ย!? แมร่ง!!


“อย่ามาเรียกว่า ซันนี่!”


“ซันนี่” ยัง.. มันยังหน้ามึน


“ซันชายน์โว้ย!”


“ซันนี่”


“ซันชายน์!”


“ซันนี่”


“ซันนี่!”


“ก็ ซันนี่ ไง”


..แป่ว นึกว่ามันจะหลงกลมุขดักควาย แล้วเถียงกลับว่า ‘ซันชายน์’ ซะอีก เฮอะ! ทีงี้ล่ะฉลาดเชียวนะมึง!


ผมเหนื่อยจะเถียงกับมันเลยเดินจ้ำพรวดๆ มาจนถึงรถ เปิดประตู ยัดของเข้าไป แต่พอจะมานั่งที่คนขับก็เห็นไอ้นรกนั่นนั่งประจำที่ข้างๆ เรียบร้อยแล้ว ..มันมาไงวะ?! กริบมาก!


“เอี้ยฟ้า...?” ผมไม่รู้จะพูดยังไงกับมันดีแล้ว ..เหนื่อย ก็เลยปล่อยให้มันนั่งไป ..เอ้า! อยากทำอะไรก็ทำ! กูยอมละ กูเหนื่อย!


แต่แมร่ง! แล้วทำไมผู้ชายตัวควายๆ สองคนถึงต้องมานั่งด้วยกันในรถเต่าคันเล็กๆ แบบนี้ด้วยวะ? ขนาดผมกับซินยังแทบไม่เคยนั่งในรถคันนี้ด้วยกันเลยนะ ถึงมันจะไม่ได้คับแคบอะไรขนาดนั้นก็เหอะ แต่มันไม่เข้ากันว่ะ ปกติถ้าต้องไปไหนมาไหนด้วยกันเราจะเอาบีเอ็มของซินไปมากกว่า


“รถมึง..มีกลิ่นของมึงเต็มไปหมด” แล้วมันก็ยังไม่วายมีปัญหาเรื่องกลิ่น


คนหรือหมาวะเนี่ย? จมูกดีชิบ! ผมนี่คันตีนยิบๆ อยากจะถีบมันให้กลิ้งออกไปนอกรถจริงๆ


“ถ้ามึงเหม็นนักก็ลงไปซะ! หรือจะให้กูถีบลงไป?”


“กูก็ไม่ได้บอกว่าเหม็นนี่...แค่บอกว่ามีกลิ่นเฉยๆ”


แล้วมันกลิ่นยังไงวะ? ...โอยย ปวดหัว


“หยุดกวนประสาทกูซักสี่ซ้าห้าวิได้มั้ย เอี้ยฟ้า? ขอร้อง..” ผมถึงกับต้องขอร้องมันแล้ว เอาเถิด..


หลังจากที่มันบอกที่อยู่ของมันเรียบร้อยเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก


แน่นอน! เพราะผมไม่ต้องการจะได้ยินเสียงของมัน และมันก็นั่งนิ่งเงียบมาตลอดไม่สร้างปัญหาอะไรอีก หรือจะหลับผมก็ไม่รู้ ไม่ได้สนใจ จนมาถึงหน้าคอนโดมันนั่นแหล่ะ มันถึงเริ่มขยับตัวอีกครั้ง


“ลงไป ด่วนๆ” ผมรีบไล่ แต่ก็ไม่วายแอบสำรวจคอนโดของมัน


จริงๆ ตั้งแต่ที่มันบอกชื่อก็พอจะรู้แล้วล่ะว่าเป็นคอนโดหรู ติดแม่น้ำเจ้าพระยา มองจากคอนโดของผมก็เห็นตึกหลังนี้ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่เหมือนกัน ..แต่กี่ชั้นวะเนี่ย? สูงชะมัด..


“มึงไม่ขึ้นไปเอาเมมโมรี่การ์ดก่อนเหรอ?” มันยังไม่มีท่าทีจะลงไป แถมยังถามคำถามที่ทำให้ผมตาโตอีก


“มึงจะให้กูเหรอ?” แต่ผมยังไม่เชื่อมันหรอก อยู่ๆ ก็จะให้เมมโมรี่การ์ดผมมาง่ายๆ เนี่ยนะ? ..เป็นไปได้เหรอวะ?


“ถ้ามึงขึ้นไปเอา” มันพยักหน้าช้าๆ


“มีแผนชั่วอะไรอีกดิ? มึงไม่คิดจะคืนให้กูจริงๆ หรอกใช่มั้ย” ผมดักอย่างรู้ทัน ..ให้ผมขึ้นไปบนคอนโดมันเนี่ยนะ? แล้วจะมีอะไรมารับประกันว่าผมจะได้กลับลงมาอย่างปลอดภัย? แน่ใจได้ยังไงว่ามันจะไม่ทำระยำอะไรกับผมอีก?


“กูบอกจะให้ก็คือให้ ..แต่กูไม่เอามาให้หรอกนะ อยากได้ก็ขึ้นไปเอาเอง”


“กูไม่ขึ้นไป ..มึงนั่นแหล่ะต้องไปเอามาให้กู” ยังไงผมก็ต้องเลือกความปลอดภัยของตัวเองเป็นอย่างแรกก่อน


กูไม่หลงกลมึงง่ายๆ หรอกเว้ย ไอ้เอี้ยฟ้าประทาน!


“ตามใจ..” มันยักไหล่


“.........” แต่ผมชักลังเลแล้วสิ


ผมอยากได้นะ(แหงล่ะ) แต่ผมไม่อยากขึ้นไป.. เอายังไงดี?


“มึงอยู่ชั้นไหน?”


“บนสุด”


ผมมองตามไปอย่างที่มันบอก ...โหยยย ปีนหนีทางระเบียงนี่เป็นไปไม่ได้แน่


“บนนั้นมีกี่ห้อง? แล้วมึงอยู่กับใคร?” ผมพยายามมองหาทางหนีทีไล่ในกรณีฉุกเฉิน


“ห้องกูห้องเดียว ..กูอยู่คนเดียว”


แล้วจะเหลือทางรอดอะไรให้กูวะ? เพื่อนบ้านก็ไม่มีสักคน ขึ้นไปบนนั้นกูคงต้องร้องให้เทวดาช่วยแล้วมั้ง?


“...กูไม่ไป” ผมต้องตัดใจตอบคำตอบสุดท้ายออกไป


แง่ง! ใครจะหาว่าผมป๊อดก็ป๊อดเหอะ บ้านมัน ห้องมัน อุปกรณ์มันพร้อม เหลือแค่รอให้ผมไปขึ้นเขียงเท่านั้น เกิดมันฆ่าหั่นศพผมขึ้นมา แล้วใครจะกลับไปเป็นฝาแฝดกับซินวะ? ไม่เอาอ่ะ ยังไงผมก็ไม่ขึ้นไปบนนั้นเด็ดขาด


“ก็คิดอยู่แล้ว” มันว่างั้นแล้วเปิดประตูเตรียมลงไป “เปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน”


ผมเห็นว่ามันลงไปตัวเปล่าก็เลยหันไปค้นถุงข้าวของข้างหลัง ก่อนจะคว้ากระป๋องจูปาจุ๊บมายื่นให้มัน


“เอาของมึงไปด้วย” แล้วก็แบมือ กระดิกนิ้วตรงหน้ามัน “จ่ายตังค์ด้วย”


กูไม่คิดจะซื้อขนมให้มึงกินฟรีหรอกนะ อย่าดีใจไป แค่ขับรถมาส่งมึงถึงนี่ก็เปลืองน้ำมันกูจะแย่แล้ว จ่ายมาซะดีๆ ไอ้หัวหงอกฟ้าประทาน


“แปะโป้งไว้ก่อน” มันกดนิ้วโป้งลงกลางฝ่ามือผม “กระเป๋าตังค์กูคงอยู่กับกุญแจรถและโทรศัพท์แหล่ะ”


“ตกลงว่ามึงลืมทุกสิ่งทุกอย่าง? ..ทำไมมึงไม่ลืมหายใจไปซะเลยวะ เอี้ยฟ้า?” ผมบ่นเซ็งๆ ..สติสตังมึงยังอยู่ดีไหมเนี่ย? อัลไซเมอร์แดกตั้งแต่ยังเด็กหรือไง? จะขี้ลืมไปไหนวะ?


“งั้นกูก็ตายดิ”


“เออไง! ตายๆ ไปซะ แผ่นดินจะได้สูงขึ้นอีกนิด”


“โอ๊ะยะๆ... ตอนเจอก็แช่ง ตอนจากก็แช่งอีก” มันพูดเนิบๆ “ท่าทางมึงจะอยากให้กูตายมากเลยนะ”


“มาก-ที่-สุด! ..ยิ่งเร็วยิ่งดี” ผมเน้นย้ำชัดถ้อยชัดคำให้มันกระจ่างใจ


“งั้น..กูจะอยู่นานๆ แล้วกัน” มันพูดยิ้มๆ “ไปนะ..” ก่อนลงจากรถพร้อมกับกระป๋องจูปาจุ๊บ แล้วก็เดินเข้าคอนโดไปแบบไม่เหลียวหลังเลย..



“...!!...” เมื่อกี๊มันยิ้มเหรอวะ?


เออเว้ย! ไอ้เอี้ยฟ้าประทาน ทามิยะ มันก็ยิ้มเหมือนมนุษย์ทั่วไปเป็น?




..เอ่อ แล้วนี่ต้องทำยังไงผมถึงจะได้ไอ้เมมโมรี่นรกนั่นวะ?!









TBC. :z2:

ตอนนี้เบาๆ ไม่เครียดๆ อิอิ o13
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-09-2012 09:33:00 โดย White Raven »

ออฟไลน์ moobarpalang

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-6
 :z13:เบาๆ
+1
ฟ้าหน้ารักอะเหมือนเด็กเลยแต่ก็หน้าสงสารไม่มี"แม่"และเมียพูดไปได้
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-12-2011 13:26:51 โดย moobarpalang »

ออฟไลน์ Still_14OC

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2041
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-7
ทำไม พาร์ทนี้ ไอ้ ฟ้า มัน ต๊องจังหว่า ซันนี่ น่ารักอ่ะ ทำไปทำมา อยู่กันสองคนแบบนี้ ถ้าไม่กัดกัน มันก็รั่วทั้งคู่หล่ะว้า

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
ไอ้เลวคนเดิมมันเปลี่ยนไป 

T H O R

  • บุคคลทั่วไป
ฟ้าน่าร๊ากกกกกกกกกกกก แบบว่าคิกขุอ่าาาาาาาา
 :impress2: :impress2: :impress2:

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +277/-6
เด็กชายฟ้าประทานก็มีมุมน่ารักเหมือนกัน

 :L2: :L2:

แต่ทำไมชอบใส่แว่น
เวลาอยู่กับซันด้วย
สงสัยจริง ๆ

Giniz

  • บุคคลทั่วไป
เป็นตอนแรกที่อ่านแล้วสบายใจ
ไม่รู้สึกอึดอัดหรืออยาก  :z6: ฟ้าประทานแบบตอนก่อนๆ

dawnthesky

  • บุคคลทั่วไป
อืม....เหมือนพี่เลี้ยงเด็กจริง ๆ ด้วยนะ

ตอนนี้ ฟ้า ไม่เอี้ยแล้ว แต่.....น่ารักอ่ะ  :z1:

ป.ล.สงสัยจะแอบคิดแผนการเผด็จศึก ซันชายน์แน่ ๆ

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
เอิ่ม....ฟ้าประทานเป็นโรคอะไรรึเปล่าค่ะ
จากตอนที่แล้วเห็นเพื่อนๆเรียกให้กินยาด้วย
รึเป็นเด็กมีปมตามประสาคนรวย
 :m21:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ silverphoenix

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +347/-3
ชอบเรื่องนี้...

อยากอ่านเยอะๆ

อยากอ่านตลอดเวลา

อยากอ่านนนนน

+1 จ้ะ

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4526
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
ก็ตามขึ้นไปสิจ๊ะ
อ่านถึงตอนนี้นรกประทานก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรเท่าไหร่ เพียงแต่ที่ทำคงทำตามใจตัวเองแบบชิวๆไม่คิดไรมาก
แต่สงสัยเรื่องแม่อ่ะ ไม่ได้อยู่กะแม่นี่นา

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
ตอนนี้ฟ้าน่ารักอ่ะ  :impress2:

saylmya

  • บุคคลทั่วไป
ตอนนี้ฟ้าน่ารักจัง เหมือนเด็กจริงๆ 

ชอบเรื่องนี้จัง

 :L2:

ออฟไลน์ sang som

  • เจ็บจิต!!
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1609
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-6
ใสมากเลยนะหนูฟ้า อุอุ

ออฟไลน์ NONSENSE

  • เพ้อฝัน ไปวันวัน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 644
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-2
น่ารักอ่าา
น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไม่คิดว่า เอี๊ยฟ้า จะมีมุมแบบนี้ด้วย
รักกันเมื่อไหร่ซันคงรู้สึกเหมือนเลี้ยงลูก อ่ะนะ

 :L2: :L2:

Rhythm

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 619
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
>< น่ารักกกก

เกลียดไอ้หัวเงินนน(น้อยลง)แล้วนะ ><'

chae

  • บุคคลทั่วไป
ตอนนี้น่ารักมากกกกกกก
เอี้ยฟ้าน่ารักเวอร์ๆ
อยากอ่านทุกวันเลย ><

The Smild

  • บุคคลทั่วไป
+1 ฟ้าน่ารักอ่ะคงจะเป็นพวกขี้เหงา

เลยชอบตามซันนี่

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด