hello! SUNSHINE [ตะวันร้าย..ที่รัก]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

คุณปลื้มตัวละครไหนมากที่สุด?

ซันนี่
ซินเซียร์
ไอ้เอี้ยฟ้า
ไอ้บ้ากาย
อิเมย์บี

ผู้เขียน หัวข้อ: hello! SUNSHINE [ตะวันร้าย..ที่รัก]  (อ่าน 1196493 ครั้ง)

ออฟไลน์ Mekaming

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-2
ฟ้าน่ารักอะคนเขียนเขียนตอนนี้เพื่อไม่ให้ฟ้า
ชั่วเกินไปใช่มั้ย :impress2:
ซันนี่ก็น่ารัก :กอด1:
 :bye2:

ออฟไลน์ howru

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
ลบภาพหล่อเลวไปหมดเลยฟ้าประทาน 555

ออฟไลน์ loveview

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1915
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-10
เห้อๆๆ รู้สึกว่า ฟ้าประทาน เนี่ยคล้ายกับแอลในเดสโน๊ตเลย ไม่รู้คิดไปเองเปล่า :serius2:

ออฟไลน์ Cherry Red

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 886
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-0
ฟ้าประทานเปลี่ยนไป...  :o
ยังกะคนละคนกับตอนก่อน ๆ อย่าว่าแต่หนูซันจะมึนเลย คนอ่านก็ งง กันถ้วนหน้า
ตกลงคุณฟ้าประทานมีหลายบุคลิกใช่ไหมเนี่ย ? แล้วเกี่ยวอะไรกับต้องใส่แว่นดำด้วย  :confuse:

Crossley

  • บุคคลทั่วไป
พึ่งเข้ามาอ่าน ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ื
โดนวางยาแต่คุยกันเหมือนเพื่อนสนิท
ทุกทีมีแต่โดนวางยา นายเอกร้องไห้ชีช้ำชีวิตตกต่ำพ่อไม่มีพี่ไม่คบเพื่อนไม่แล
 o13

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-2
ฟ้าประทานน่ารักมากกกกกกกกก>///<
รอตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ zakimi

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
อ้ายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ     น่าติดตามอ่ะ

ออฟไลน์ SuSaya

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +220/-9
ดู ๆ ไปฟ้ามันก็น่ารักดีนะ แต่อย่าได้เบื่อเชียว
วิญญาณซาตานเข้าสิงตลอด
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-12-2011 22:20:14 โดย SuSaya »

ออฟไลน์ Bowbonk

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1187
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-4
ตอนนี้แอบรักฟ้าอ่ะ

JangBouyoung

  • บุคคลทั่วไป
ฟ้าประทาน ถามจริงเต็มป้ะเนี้ยะ???? :angry2: รู้สึกว่าคนๆนี้น่ากลัวอ่าาาา อ่านใจไม่ออกเลย
อย่าไว้ใจมันนะซันนี่ :serius2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ White Raven

  • I'm beautiful in my way.~
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 270
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +779/-3
    • Fanpage
Chapter :: 06 :: เกมหาของ?!







“เนี่ยนะ ชุดพระเอกสุดไฮโซของมึง? ถามจริง?” ซินถามซี้ของมันหลังจากที่พยายามควบคุมสติสตังให้กลับเข้าที่เข้าทางและหยุดหัวเราะได้เรียบร้อยแล้ว


เมื่อกี๊ตอนที่พวกเรากำลังจะกลับบ้าน ไอ้กายก็โทรมาบอกว่าให้รอมันก่อน มันจะลองชุด ‘พระเอก’ มาให้ดู ...ฟังไม่ผิดหรอกครับ ชุดพระเอกจริงๆ ก็ไอ้กายมันเพิ่งไปตกลงรับจ๊อบนอกคณะโดยการเป็นพระเอกให้กับละครเวทีประจำปีของคณะนิเทศไงล่ะ


แล้วทำไมเดือนของวิศวะถึงไปเล่นละครเวทีของนิเทศ? คณะนิเทศไม่มีคนหน้าตาดีแล้วหรือไง?


ไม่ใช่แบบนั้นครับ.. จริงๆ แล้วละครเรื่องนี้เขามีพระเอกอยู่แล้ว และก็ซ้อมกันจนใกล้จะถึงวันแสดงอยู่แล้วด้วย แต่ไอ้พระเอกตัวจริงมันเสือกเซ่อ ไปเดินเป๋อให้รถเฉี่ยวพร้อมกันสองคันซ้อนโดยมิได้นัดหมาย ร่างกายเลยพิกลพิการไม่สามารถขึ้นแสดงได้ ครั้นจะหาคนที่รูปร่างหน้าตาใกล้เคียงมาเล่นแทนหมอนั่น..มันก็หาได้ล่ะนะ แต่แสดงได้ไม่สมบทบาทเท่าไหร่นี่สิ สาเหตุก็เพราะมีเวลาซ้อมน้อยมากถึงมากที่สุด เรียกว่าพอควานหาตัวได้ก็แทบจะเขวี้ยงกันขึ้นเวทีไปเลยแหล่ะ ก็เลยจำเป็นจะต้องใช้คนที่มีพรสวรรค์ทางการแสดงมากเป็นพิเศษหน่อย ชนิดที่อ่านบทปุ๊บ องค์ประทับปั๊บ ..ประมาณนั้น


และผู้ถูกรับเลือกในครั้งนี้จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก ‘นายนภาภัตต์ ภัทรนันทกุล’ หรือ ไอ้บ้าสกาย ที่ทุกคนในคณะวิศวะของเรารู้จักกันเป็นอย่างดีคนนี้นี่เอง


ที่ต้องข้ามคณะมาหาไอ้กายก็เพราะผู้กำกับละครคราวนี้เป็นรุ่นพี่โรงเรียนเก่าของไอ้กาย แล้วไอ้กายมันก็เคยอยู่ชมรมการแสดงของพี่เขามาก่อนด้วย เรียกว่ารู้มือกันดีเลยแหล่ะ พี่เขาก็เลยมาขอร้องให้มันไปช่วยเล่นให้หน่อย เขาจวนตัวจริงๆ มันก็ใจดีจัดให้ บอกว่ากำลังว่างอยู่พอดี ถือเป็นการเรียกเรทติ้งเพิ่มไปในตัว ...แต่ชุดพระเอกที่มันใส่มาให้ดูนี่สิ ไม่ไหวจะรับว่ะครับ ฮ่าๆๆ


“แต่นี่มันชุดคนบ้าชัดๆ เลยนี่หว่า” ผมออกความเห็นบ้าง หลังจากที่ซินเริ่มหัวเราะไม่หยุดอีกแล้ว


ก็ดูสารรูปไอ้กายสิ มันอยู่ในชุดคนไข้สีขาวที่ค่อนข้างมอมแมม ทาแป้งที่หน้าเป็นคราบๆ ริ้วๆ คิ้วนี่เป็นปื้นอย่างกับญาติสนิทชินจัง ผมเผ้าก็ดูยุ่งเหยิง แอบมีมัดจุกเล็กๆ กลางกระหม่อมให้ดูหน่อมแน้มด้วย แล้วก็มีพร็อบประกอบเป็นหมอนเน่าๆ ใบเล็กๆ ที่มันอุ้มอยู่.. นี่แค่ลองชุดยังจัดกันเต็มขนาดนี้เลยเหรอ?


เออ! อยากจะบอกอีกว่า ด้วยชุดแบบนี้ หน้าตาแบบนี้ มันยังกล้าขับมอเตอร์ไซด์ห้างของมันจากคณะนิเทศมาจนถึงวิศวะด้วยว่ะ ..ถ้าไม่ใช่ไอ้กาย ไม่กล้าจริงๆ นะเนี่ย!


“พระเอกครับ” มันยังยืนยันในบทบาทที่ได้รับด้วยใบหน้าจริงจัง..


นั่นแหล่ะที่ทำให้ยิ่งตลก นึกสภาพคนบ้ากำลังทำหน้าจริงจังดูสิ ฮ่าๆๆ


“ไหนมึงบอกว่าพระเอกมันเป็นไฮโซไงวะ? แล้วไหงถึงมีสภาพแบบนี้?”


“อ้าวมึง.. บอกก็ไม่มันส์ดิ พวกมึงไปดูเอาเองแล้วกัน กูเอาบัตรมาให้แล้ว นี่ไง คนละใบ” มันโยนบัตรมาให้สองใบ “รอบแรก วันมะรืนนี้นะ อย่าลืมๆ ไปกรี๊ดเป็นหน้าม้าให้กูด้วย ช่วยๆ กัน”


ผมหยิบมาอ่านดู ชื่อเรื่องเขียนว่า ‘ณ ศรีธัญญา’ ..เอิ่ม นี่นามสกุลพระเอกหรืออะไร? เคยได้ยินแต่ ‘ณ อยุธยา’ นะ มันจะครือๆ กันหรือเปล่าวะ? ..ชื่อนักแสดงไม่มีชื่อไอ้กาย และรูปพระเอกที่บัตรก็ไม่ใช่รูปมัน ผมเดาว่าคงเป็นพระเอกตัวจริงของเขานั่นแหล่ะ สงสัยว่าจะเตรียมบัตรไว้นานแล้วมั้ง


“แล้วของอีเมย์ล่ะ” ผมไม่ลืมทวงสิทธิ์ให้เพื่อน


“มันมีอยู่แล้ว ..ตอนแรกมันตั้งใจจะไปดู ไอ้พอร์ช พระเอกตัวจริงขวัญใจของมันน่ะ แต่พอรู้ว่าเปลี่ยนตัวมาเป็นกูเท่านั้นแหล่ะ มันแทบจะแดกบัตรลงท้องต่อหน้ากูเลยเหอะ ..กูล่ะอยากจะถีบยอดหน้านัก แต่ถีบไม่ทัน” ไอ้กายบ่นไม่พอใจ “เชี่ยอาจแมร่งเห็นคนอื่นดีกว่าเพื่อนในไส้อย่างกูได้ไง? รึกูหล่อสู้ไอ้พอร์ชไม่ได้วะ?”


“ไม่ๆๆ มึงอ่ะหล่อสุดแล้ว” ซินพูด พยายามกลั้นหัวเราะสุดกำลัง “ยิ่งใส่ชุดนี้ ยิ่งหล่อเอี้ยๆ เลยว่ะ เชื่อกู”


“กูก็ว่างั้นแหล่ะ” ไอ้กายยิ้มหน้าบานแฉ่ง พยักพเยิดเห็นด้วยกับซินเต็มที่ ยิ่งทำให้มันดูเหมือนคนบ้าเข้าไปใหญ่เลยทีนี้


“หือ? รถใครวะ? ไม่เคยเห็น..” ไอ้กายพูดลอยๆ มองเลยหลังพวกผมไป


พอผมหันไปดูบ้างก็เห็น คาดิแล็ก สีดำเงาวับ ติดฟิล์มมืดสนิทอย่างกะรถมาเฟีย ขับมาจอดเทียบฟุตบาท ไม่ไกลจากม้านั่งที่พวกผมนั่งอยู่ ..อ้าวๆ นี่ไม่ใช่ที่ถอดรถนะครับคุณ


แต่ไอ้แก๊งมาเฟียที่กำลังลงจากรถมานั่นยิ่งทำให้ผมแปลกใจเข้าไปใหญ่ ..ก็นั่นมัน...ไอ้แว่น ไอ้หัวสีน้ำตาลทอง แล้วก็ไอ้หน้าตี๋ เพื่อนไอ้เอี้ยฟ้าประทานทั้งก๊กเลยนี่หว่า มาทำไมกันวะ?


คนขับที่กำลังลงจากรถเป็นคนสุดท้ายทำเอาผมแทบกลั้นหายใจลุ้นว่าจะใช่ไอ้เอี้ยนั่นหรือไม่.. ถ้าใช่ล่ะได้เรื่องแน่ พวกมึงกล้าบุกมาถึงถิ่นกูเลยนะวันนี้


แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่ว่ะ เป็นผู้ชายที่ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ผมดำๆ ตาดำๆ ตัวขาวๆ สูงราวเมย์บีได้(ประมาณเมตร 74-75 เซ็นต์) หน้าตาก็...อืม..ดี ออกไปทางหวานๆ หน่อย ..แต่ดูเย็นชาชะมัด


แน่นอนว่าพวกนั้นเดินตรงดิ่งมาทางผมแบบไม่เสียเวลาคิดเลย ซินทำท่าจะลุกขึ้น แต่ผมดึงแขนมันให้นิ่งดูท่าทีก่อน


“พวกมึงมาทำเอี้ยไรกัน?” ซินโพล่งถามออกไป “รึว่าหิวตีน? เลยต้องมาหากินถึงที่?”


“มึงนี่มันวอนส้นตีนทุกครั้งที่เจอเลยนะ เชี่ยซิน” ไอ้หัวสีน้ำตาลทองเป็นคนพูด


“กูชักเชื่อไอ้ฮัวแล้วว่าพวกมึงเป็นคนเดียวกับไอ้แฝดนรก ที่เคยอาละวาดอยู่แถวสยามเมื่อก่อน..” อันนี้เป็นไอ้แว่นพูด “แมร่งแสบทั้งพี่ทั้งน้อง”


ไอ้พวกนี้มันรู้จักพวกผมเมื่อก่อนด้วยเหรอ? ..แต่ผมค่อนข้างมั่นใจว่าไม่รู้จักใครที่หน้าเหมือนพวกมันมาก่อนนะ


แล้วใครวะ ไอ้ฮัว? เหมือนจะเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนหรือเปล่า? ...อืม ต้องเคยได้ยินแน่ๆ ..แต่นึกไม่ออกแฮะ


“แล้วไง? พวกมึงอยากพิสูจน์ให้แน่ใจมั้ยล่ะ ว่าใช่ตัวจริงรึเปล่า?” ซินท้าทายพลางหักข้อนิ้วดังกร๊อบๆ


“ก็อยากอยู่.. กูเคยได้ยินแต่ชื่อพวกมึงมานานละ ยังนึกเสียดายอยู่เลยตอนที่มีข่าวว่าพวกมึงโดนใครเก็บไปแล้ว” ไอ้หน้าตี๋พูดพลางแสยะยิ้มชั่ว


ผมเองก็เคยได้ยินข่าวลือทำนองนั้นเหมือนกัน มันเป็นช่วงที่ผมกับซินถูกป๊ะป๋าจับใส่กล่องส่งตรงไปให้แม่ที่อยู่อังกฤษ หลังจากอาละวาดครั้งใหญ่คราวนั้นน่ะ ..ก็ประมาณสามปีก่อนเห็นจะได้ แน่นอนว่าไม่มีใครรู้เรื่องนี้ พวกมันรู้แค่ว่าพวกผมหายไป ก็เลยมีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับชะตากรรมของพวกผมสองคน


อย่างว่าแหล่ะ คนมันโจทย์เยอะ..


“พอดีพวกกูตายยากว่ะ” ซินก็แสยะยิ้มชั่วไม่แพ้กัน มันเริ่มพับแขนเสื้อ เตรียมตัวมีเรื่องเต็มที่


“ซิน” ผมปรามซินอีกครั้งเมื่อเห็นมันทำท่าจะลุกขึ้นอีก มันหันมามองผมอย่างขัดใจ


ผมได้แต่ส่ายหน้า ผมไม่คิดว่าพวกมันจะถ่อมาหาเรื่องพวกผมถึงนี่โดยไม่มีเอี้ยฟ้าประทานหรอก เพราะโดยส่วนตัวเราก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรกันนี่นา ผมว่าพวกมันน่าจะมีจุดประสงค์อื่นมากกว่า


“ฟ้าอยู่ไหน?” จู่ๆ ไอ้หน้าหวานที่ผมเพิ่งเคยเห็นหน้าก็โพล่งขึ้นมาแบบไม่มีอารัมภบทใดๆ


ว่าสายตามันเย็นชาแล้วนะ น้ำเสียงมันนี่เย็นเฉียบเลยล่ะ ..เหอะๆ ไม่ทราบว่าที่บ้านให้บริโภคน้ำแข็งขั้วโลกเป็นอาหารหลักหรือไง?


ผมกับซินมองหน้ากันงงๆ ..‘ฟ้า อยู่ไหน?’.. คำถามนี้ต้องการจะสื่ออะไร? แล้วอยากได้คำตอบแบบไหน? พวกผมสองพี่น้องไม่เก็ทอย่างรุนแรง และโดยมิได้นัดหมาย ผมกับซินก็ค่อยๆ ชูนิ้วชี้ขึ้นไปทางทิศเบื้องบน


ถ้ามึงอยากรู้ว่า..‘ฟ้าอยู่ไหน?’.. พวกกูก็จะบอกให้ว่า ..‘ฟ้าอยู่นั่น’..


แล้วทุกคนก็แหงนหน้าขึ้นไปมองโดยพร้อมเพียง


“อ๊า ท้องฟ้าวันนี้สวยจังเลยเนอะ~” มีเสียงเพ้อๆ ของไอ้บ้ากายดังขึ้นเบาๆ เป็นซาวด์แทร็ค


“เฮ้ย!?” จู่ๆ คอเสื้อของผมก็ลอยขึ้น ไม่สิ...ถูกกระชากขึ้นมาตามแรงของไอ้หน้าหวานคนนั้นต่างหาก ซินทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ไอ้นั่น แต่ผมเอามือกันไว้ก่อน ปรายตามองมันนิดนึง ประมาณว่า..ไม่เป็นไร แค่นี้กูจัดการเองได้.. ซินมันเลยยอมนั่งลงตามเดิม


ผมจับข้อมือของไอ้หน้าหวานไว้ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความต่างเกือบสิบเซ็นต์ ทำให้มันต้องแหงนหน้าเพื่อพูดกับผม


“กูถามว่า ไอ้ฟ้า อยู่ไหน? เลิกกวนตีนแล้วก็ตอบมาซักที” มันพูดด้วยเสียงเย็นเฉียบมากกว่าเดิม


อ้อ.. ‘ฟ้า’ ที่ว่าก็คือ ไอ้เอี้ยฟ้าประทานเองหรอกเรอะ? กูก็นึกว่าพวกมึงโง่จัดจนไม่รู้ว่าท้องฟ้าอยู่ทางทิศไหน เหอะ


“แล้วกูจะไปตรัสรู้ได้ไงว่า ‘ไอ้ฟ้า’ ของมึงมันไปนอนตายให้หนอนแดกอยู่แถวไหน?” ผมตอบกลับเสียงเย็นไม่แพ้กัน บีบข้อมือขาวๆ เล็กๆ ของมันเต็มแรงจนแดงช้ำเห็นเป็นรอยนิ้ว


มันทำหน้าหงิกเพราะความเจ็บ และต้องยอมปล่อยมือจากคอเสื้อผมในที่สุด จากนั้นผมก็ผลักอกมันอีกที  เพื่อให้มันถอยออกไป ก็ว่าไม่ได้แรงเท่าไหร่นะ แต่ไอ้นั่นดันเสียหลักเซไปหาไอ้หน้าตี๋ที่ช่วยรับเอาไว้พอดี


“เชี่ยเอ๊ย! มึงทำอะไรเพื่อนกู!?” ไอ้หน้าหวานเงื้อหมัดจะพุ่งกลับเข้ามาหาผมอีก ...ไม่เจียมบอดี้ซะจริงนะมึง


ผมขยับตีนเตรียมต้อนรับการกลับมาของมันอย่างอบอุ่น คราวนี้พ่อจะสอยให้ร่วงแบบลืมลุกเลย มาสิ! ..แต่เป็นโชคดีของมันที่ถูกไอ้หน้าตี๋คนเดิมคว้าตัวเอาไว้ก่อน มันเลยมาไม่ถึงตีนอันอ่อนนุ่มของผม


“เชี่ยฝู ปล่อยกู! มันทำเพื่อนเรานะโว้ย?!” ไอ้หน้าหวานดิ้น โดยมีไอ้หน้าตี๋ที่ถูกเรียกว่า ‘เชี่ยฝู’ กอดเอวไว้แน่น ไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยง่ายๆ


ว่าแต่กูทำอะไรเพื่อนเอี้ยของมึงวะ? กูไม่เห็นจะรู้เรื่อง? ..ไม่สิ กูอุตส่าห์เป็นพลเมืองดีขับรถไปส่งมันถึงคอนโดเชียวนะโว้ย! นอกจากจะไม่ทำใบประกาศเกียรติคุณให้กูแล้ว ยังจะมาปรักปรำกูอีกเรอะ? ..พวกมึงนี่ช่างไม่รู้จักคุณคนเลยว่ะ


“มึงไปทำอะไรเพื่อนมัน?” ซินสะกิดถามผม


ผมก็ได้แต่ยักไหล่ และส่ายหัว ..กูก็ไม่รู้ว่ะ


“เย็นเว้ย จี้! มึงสู้มันไม่ได้หรอกน่า!” ไอ้เชี่ยฝูว่าพลาง หลบศอกของไอ้คนหน้าหวานไปพลาง


“มึงไม่ต้องเสือก กูจะจัดการมันให้ดู!” ไอ้นั่นก็ยังไม่ยอมง่ายๆ ดีดทั้งขาหน้าขาหลังให้ลำบากคนหวังดีอีก จนไอ้แว่นต้องเข้าไปช่วยจับไว้อีกแรง “หรือจะให้กูจัดการพวกมึงก่อน?! ไอ้เชี่ยฝู! ไอ้เชี่ยปอ! ปล่อยสิโว้ย!”


ไม่เหลือคราบมนุษย์น้ำแข็งที่ผมเห็นตอนแรกอีกแล้ว ผมว่าตอนนี้ไอ้หน้าหวานที่ชื่อ ‘จี้’ มันแปลงร่างเป็นมนุษย์เพลิงโดยสมบูรณ์แบบแล้วล่ะ ทั้งหน้าทั้งตามันเริ่มแดงเถือกแล้ว ท่าทางจะเลือดลมดี ปากก็แหกโวยวายไม่ได้หยุด


ถ้าให้ผมแนะนำไอ้คู่หูเชี่ยฝูเชี่ยปอนั่นนะ ผมขอแนะนำว่าให้พวกมึงปล่อยมันมาเหอะ เดี๋ยวกูจะกล่อมให้หลับเอง จะได้เงียบสักที หนวกหูว่ะ.. แอบเหลือบไปมองซิน ก็เห็นมันนั่งแคะขี้หูด้วยท่าทางหงุดหงิดรำคาญใจไม่แพ้ผม ส่วนไอ้กาย(เวอร์ชั่นคนบ้า)น่ะเหรอ? มันก็นั่งกอดหมอนเน่า ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ท่าทางจะชอบใจกับเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้าอยู่น่ะสิ


ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนคนบ้าว่ะเพื่อนกู ..อันที่จริงมึงไม่ต้องพึ่งพร็อบก็ได้นะ  เมื้อน~ เหมือน


“พวกมึงเอามันไปเก็บก่อน” ไอ้หัวสีน้ำตาลทองบอกให้ไอ้หน้าตี๋ชื่อ ‘ฝู’ กับไอ้แว่นชื่อ ‘ปอ’ ลากไอ้หน้าหวานชื่อ ‘จี้’ ออกไปก่อน


“ไอ้เอี้ยฟ้ามันเป็นอะไร?” ก่อนที่มันจะได้ถามผม ผมก็ชิงถามมันก่อน ..เพราะกูงงเต็มแก่แล้วเนี่ย?


“กูก็ไม่รู้..”


“ห๊ะ?!” ผมกับซินร้องพร้อมกัน


“คืองี้..” ไอ้หัวสีน้ำตาลทองเริ่มอธิบาย “ไอ้ฟ้ามันหายตัวไป...หายไปตั้งแต่ที่มันเดินตามมึงไปเมื่อวานแหล่ะ”


อ้าว? ผมหันไปมองซิน ก็เห็นมันมองผมอยู่ก่อนแล้วพร้อมขมวดคิ้วมีคำถาม แต่ผมเลือกที่จะหันมาฟังไอ้หัวสีน้ำตาลทองพูดต่อ


“ติดต่อไม่ได้เลย..ไอ้จี้ไปดูที่คอนโดก็ไม่เจอ แล้วทั้งโทรศัพท์ กระเป๋าตังค์ กุญแจรถมันก็อยู่กับกูหมด พวกกูไม่รู้จะไปหามันที่ไหน ก็เลยลองมาถามมึงดู เผื่อจะรู้ ..มึงน่าจะเป็นคนสุดท้ายที่เจอมันนะ”


ก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าเป็นคนสุดท้ายหรือเปล่า? แต่ผมก็เห็นมันเดินขึ้นคอนโดไปแล้วนี่หว่า? ..แล้วมันหายหัวไปไหน?


หรือไอ้เอี้ยฟ้าประทานมันจะไปตายอย่างที่ผมแช่งไว้จริงๆ? ..แต่แมร่ง จะตายทั้งทีทำไมไม่หาที่ที่คนอื่นจะเจอศพง่ายๆ วะ? ต้องลำบากให้เพื่อนออกตามหาอีกเนี่ยนะ? วุ่นวายจริงนะมึง


“กูไม่รู้..” ผมตอบตามจริง “แล้วตามบ้านเพื่อนหรือบ้านญาติมันล่ะ? มึงไปดูมาแล้วเหรอ?”


“บ้านเพื่อนที่มันเคยไปค้างด้วยก็มีแค่พวกกูนี่แหล่ะ ส่วนบ้านญาติ...ไอ้ฟ้ามันไม่มีญาติอย่างคนอื่นเค้าหรอก”


หือ? ไม่มีญาติ? มันมาจากดาวดวงอื่นหรือไง? ไม่มีเผ่าพันธุ์หลงเหลืออยู่บนดาวดวงนี้แล้วเรอะ?


“มึงไม่รู้จริงๆ เหรอว่ามันอยู่ไหน?” ไอ้หัวสีน้ำตาลทองมองผมเหมือนแคลงใจ


“ไม่รู้” ผมย้ำอีกครั้ง


ก็กูไม่รู้จริงๆ นี่หว่า ทำไมพวกมึงถึงสงสัยกูจังวะ? เดี๋ยวนี้กูเป็นคนดีของสังคมแล้วนะโว้ย! ไม่ใช่อันธพาล! จะได้นึกอยากลากใครไปกระทืบก็ลากไปง่ายๆ น่ะ กูไม่เหมือนเพื่อนมึงนะโว้ย! แสรด!


“แต่ไอ้จี้มันบอกกูว่า...” ไอ้นั่นยังพูดไม่ทันจบก็มีคนพูดแทรกซะก่อน


“มึงต้องรู้แน่ล่ะ! มึงเกลียดฟ้าจะตายไป! มึงทำอะไรมันไปแล้วใช่มั้ย!? บอกมานะว่าเพื่อนกูอยู่ที่ไหน?!” ไอ้หน้าหวานจี้เดินกลับมาตะคอกถามผม โดยมีไอ้คู่หูเชี่ยฝูเชี่ยปอคอยกันท่าไว้ไม่ให้มันพุ่งเข้าใส่ผมอีก


“กูบอกว่ากูไม่รู้ไง! มึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไงวะ ไอ้หน้าหวาน?!” ผมก็ตะคอกกลับอย่างเหลืออด “กูเกลียดมันน่ะใช่! ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะฆ่าให้ตายคาตีนด้วยซ้ำ! แต่กูยังไม่ได้ทำโว้ย! มึงได้ยินชัดมั้ย?! ..เมื่อวานก็อุตส่าห์ใจดีไปส่งมันถึงคอนโด แต่หลังจากนั้นมันจะไปตายห่าที่ไหนกูก็ไม่รู้แล้ว!!”


พวกนั้นดูอึ้งไปเล็กน้อยกับข้อมูลสุดท้ายที่ได้รับ ผมสูดผมหายใจเข้าลึกๆ อย่างคนต้องการออกซิเจน ตาขวางมองหน้ามันทีละคนด้วยความโมโห โดยลืมไปว่ามีบางคนในที่นี้ที่ไม่ควรจะได้ยิน..


“ที่กลับช้าเมื่อวานไม่ใช่เพราะเจอเพื่อนเก่าหรอกเหรอ ซันนี่?” น้ำเสียงเรียบๆ นิ่งๆ แต่เต็มไปด้วยความกดดันดังมาจากคนข้างหลังผม สีหน้าซินตอนนี้เย็นชาจนผมนึกกลัว รอบตัวมันเหมือนมีไอสังหารสีดำอบอวลอยู่


..ซวยแล้วไอ้ซันเอ๊ย!


“ซิน..” มันยกมือขึ้นห้ามก่อนที่ผมจะพูดอะไร แล้วปรายตาไปทางไอ้พวกบุกรุกเป็นเชิงว่า ..เคลียร์กับพวกมันก่อน..


ผมเลยหันมามองกราดไอ้พวกนั้นทีละคนอย่างนึกเคือง ..เป็นเพราะพวกมึงเลยทีเดียว ถ้าพวกมึงไม่มาเซ้าซี้ถามกูถึงนี่ กูก็ไม่ต้องหลุดปากพูดอะไรที่จะทำให้มีปัญหากับซินหรอก ถ้าซินโกรธกูเพราะเรื่องนี้นะ พวกมึงโดนคิดบัญชีเรียงตัวแน่นอน ไอ้หัวสีน้ำตาลทอง ไอ้แว่น ไอ้หน้าตี๋ ..และโดยเฉพาะมึง ไอ้หน้าหวาน! เดี๋ยวมึงได้ชุดใหญ่จากกูแน่!!


“มึงบอกว่ามึงไปส่งมันที่คอนโดเหรอ?” ไอ้หัวสีน้ำตาลทองถามย้ำอีก


“เออ!” ผมกระแทกเสียงตอบ ..มึงจะย้ำทำเอี้ยไรเนี่ย?!


“แล้วมันหายไปไหนวะ?” ไอ้นั่นบ่นพึมพำ


กูก็อยากจะรู้เหมือนกัน! อย่าให้เจอตัวนะ ไอ้เอี้ยฟ้าประทาน! มึงจะเป็นคนที่ได้ชุดใหญ่พิเศษสุดจากกูเลย โทษฐานที่เป็นต้นเหตุของเรื่องปวดหัวทั้งหมดนี่!


“เฮ้ย พวกมึง! เจอไอ้ฟ้าแล้วว่ะ” ไอ้แว่นที่ออกไปรับโทรศัพท์เมื่อกี๊เดินกลับมาพร้อมข่าวใหม่ “น้าหมอเพิ่งโทรมาบอกว่ามันไปที่คลินิก”


แล้วมันก็หันไปถามได้หน้าหวานเบาๆ “..มึงปิดโทรศัพท์เหรอวะ จี้?”


คนถูกถามทำหน้างงก่อนจะล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดู “แบตหมดว่ะ”


“ถึงว่า น้าหมอบอกโทรหามึงไม่ติด”


“น้าหมอกลับมาจากสิงคโปร์ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?” ไอ้หน้าตี๋ฝูถามเพื่อนมันงงๆ “อ้าว เฮ้ย จี้! มึงจะรีบไปไหน?”


“ไปหาฟ้า!” ไอ้หน้าหวานเดินลิ่วๆ กลับไปที่รถโดยมีไอ้หน้าตี๋วิ่งตามไปติดๆ


“เจอไอ้ฟ้าแล้ว.. กูต้องขอโทษมึงด้วยนะที่มาทำให้วุ่นวาย” ไอ้หัวสีน้ำตาลทองหันมาพูดอย่างมีมารยาท ก่อนจะเดินตามไปอีกคน
ไอ้แว่นปอตอนแรกก็ทำท่าจะวิ่งตามไป แต่อยู่ๆ มันก็หันกลับมาอีกเหมือนยังมีเรื่องคาใจอะไรสักอย่าง


“กูว่าจะถามตั้งแต่แรกแล้ว..” มันพยักเพยิดหน้าไปทางด้านหลังผม แล้วลดเสียงลงจนกลายเป็นกระซิบกระซาบ “ไอ้คนบ้าข้างหลังนั่นน่ะ เพื่อนพวกมึงเหรอ? หน้าตามันคุ้นๆ อยู่นะ”


ปัง!.. ไอ้คนบ้าที่ว่าตบโต๊ะดังปัง พรวดพราดลุกขึ้น จนไอ้แว่นผวาถอยห่างด้วยความตกใจ คงนึกว่าคนบ้าตกมัน ผมกับซินก็เกือบจะไปแล้วเหมือนกันนะ ถ้าไม่นึกขึ้นได้ซะก่อนว่า...ไอ้ห่านี่มันเพื่อนกูเองนี่หว่า


ไอ้กายฉีกยิ้มหนึ่งที แล้วก็หุบยิ้มฉับ พูดน้ำเสียงนิ่มๆ ด้วยท่าทางแสนสุภาพ “กรุณาอย่าเรียกผมว่า คนบ้า ..เพราะศรีธัญญาเรียกผมว่า คนไข้”


“...ขอบคุณ” พูดจบมันก็โค้งให้หนึ่งที กระพริบตาถี่ๆ ชุดใหญ่ ก่อนจะนั่งลงพร้อมรอยยิ้มเอ๋อ กอดหมอนเน่าแนบอกไว้เหมือนเดิม ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไอ้แว่นพยักหน้ารับรู้อย่างช้าๆ ทำนองว่า ..บ้าชัวร์..


มันหันมาลาผมกับซิน “กูไปนะ” ก่อนจะวิ่งตามไปขึ้นรถเป็นคนสุดท้าย


ซินที่ตัวสั่นมาตั้งแต่เมื่อครู่ทรุดฮวบลงไปที่พื้น มือหนึ่งกุมท้อง มือหนึ่งทุบพื้นอย่างอัดอั้นตันใจ ..ไม่มีอะไรหรอก มันกำลังหัวเราะน่ะ หัวเราะมากจนไม่มีเสียงออกมา คงจะฮาไอ้กายนั่นแหล่ะ


ผมมองไปที่ไอ้นั่นก็เห็นมันนั่งอมยิ้ม ยักคิ้วภูมิใจในบทบาทใหม่ที่ถูกมันตีซะแตกกระจุย


ถ้าซินมันขำจนลืมเรื่องที่ผมโกหกมันไว้ก็ดีสิ ..ถ้าจริงกูจะเลี้ยงมะม่วงน้ำปลาหวานมึงสักสองชุดเลยก็ได้ สกาย..


(ต่อ)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-09-2012 09:39:39 โดย White Raven »

ออฟไลน์ White Raven

  • I'm beautiful in my way.~
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 270
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +779/-3
    • Fanpage
(ต่อ)


แต่แน่นอนว่าสิ่งที่ผมหวังนั้นมันออกจะมากเกินไป ซินไม่ใช่คนที่จะลืมอะไรง่ายๆ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับผม..


“กี่เรื่องแล้ว ซันนี่? กี่เรื่องแล้วที่มึงโกหกกู?” ซินเริ่มซักฟอกผมหลังจากได้หัวเราะจนพอใจแล้ว โดยมีไอ้กายคนเดิมนั่งเงียบเป็นพยานในการสอบสวนครั้งนี้


“ซิน..” ผมไม่รู้จะตอบยังไงดี


“กูถาม!” มันเริ่มขึ้นเสียง


“แค่เรื่องเดียว! ..แค่เมื่อวานเรื่องเดียว” สุดท้ายผมก็ทำได้แค่สร้างเรื่องโกหกเพิ่มขึ้นมาอีก


มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ ที่คุณจะรักษาความลับเอาไว้โดยไม่โกหก และถ้าคุณเคยโกหกหนึ่งครั้ง มันจะต้องมีครั้งที่สอง ที่สาม ตามมาอีกเรื่อยๆ นอกเสียจากว่าคุณจะยอมสารภาพความความจริงออกไป ...ซึ่งผมทำแบบนั้นไม่ได้


“เมื่อวานกูเจอ ไอ้ฟ้าประทาน ที่ห้าง.. เห็นมันลืมกุญแจรถ ลืมกระเป๋าตังค์ แล้วก็ลืมโทรศัพท์ด้วย กูก็เลยไปส่งมันเอาบุญ.. แล้วที่กูไม่ได้บอกว่าเจอมันก็เพราะเห็นว่าพวกมึงเคยมีเรื่องกัน ไม่อยากให้มึงหงุดหงิดรำคาญใจก็เลยบอกไปแบบนั้น”


“..........” ซินเงียบ


ผมเลยถือโอกาสพูดต่อ “กูเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ..เลยไม่ได้บอก ก็แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เองนะซิน มึงเองก็ไม่ได้บอกกูทุกเรื่องเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ? ไม่เห็นต้องคิดมากเลย”


ผมพยายามยิ้มเอาใจมัน โดยไม่ได้คิดเลยว่าคำพูดพล่อยๆ ของผมจะไปกดสวิตช์ของมันเข้าให้แล้ว


“กูบอกมึงทุกเรื่อง!!!” ซินตะโกนใส่หน้าผม สายตาที่มันมองมาทั้งผิดหวังทั้งเจ็บปวดจนผมชาหนึบไปทั้งอก..




ซินเดินหนีผมไปแล้ว แต่ผมกลับไม่มีแรงจะตามมันไป ไม่มีแรงแม้แต่จะเรียกมันไว้ด้วยซ้ำ ผมได้แต่มองตามไหล่สั่นๆ และหมัดที่กำแน่นของมันอย่างไม่รู้จะทำยังไง ไอ้กายทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ผมโบกมือห้ามไว้ ตอนนี้ผมไม่อยากฟังเสียงใครทั้งนั้นนอกจากซิน มันเลยหอบหมอนเน่าๆ เดินตามซินไปอีกคน


ผมไม่รู้ว่าตัวเองพลาดตรงไหน? ทั้งที่ผมตั้งใจจะปกป้องซินจากความเจ็บปวด แล้วทำไมผมถึงกลายเป็นคนที่สร้างความเจ็บปวดให้ซินซะเองล่ะ?


ผมมันเป็นน้องแบบไหนกันแน่..?



“หือ?” ผมหยิบโทรศัพท์มากดดู ก็พบว่ามีคนส่งข้อความมาให้ ..เป็นเบอร์ที่ไม่เคยเห็น แต่ข้อความที่ส่งมาเป็นข้อความภาพ!?


“ไอ้เอี้ยฟ้าประทาน!”


ไอ้นรกนั่นมันส่งภาพเปลือยของผมมาอีกแล้ว! ไอ้เวรนี่มันยังไม่เลิกทำสงครามโรคจิตกับผมสินะ! แต่คราวนี้มีข้อความสั้นๆ แนบมาด้วย เป็นชื่อสวนสาธารณะที่อยู่ใกล้ๆ กับคอนโดของมัน..


ผมไม่ลังเลใจที่จะขับรถไปที่นั่นเลย ยังไงวันนี้ผมก็ต้องได้เห็นเลือดมันสักหยดผมถึงจะนอนตาหลับ ที่ทุกสิ่งทุกอย่างมันเลวร้ายไปได้ขนาดนี้ก็เพราะมันคนเดียว เพราะไอ้เอี้ยฟ้าประทานคนเดียวเลย!!


ทำไมสวรรค์ถึงยอมให้คนอย่างมันเกิดมามีชีวิตบนโลกใบนี้ด้วยวะ!? แล้วเมื่อไหร่มันจะตายๆ ไปสักที?! โธ่เว้ย!!


 



กว่าจะมาถึงสวนที่ว่าผมก็ใจเย็นลงไปบ้างแล้ว ผมพยายามมองหาว่าไอ้บ้าที่มีหัวสีเงินนั่นน่าจะอยู่ตรงไหน ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านมากมายยามเย็นแบบนี้ แต่ก็ไม่เห็นมีวี่แวว


หรือผมจะถูกมันแกล้งปั่นหัวเล่นเฉยๆ?


ผมเดินหาไปก็หงุดหงิดไปไม่เห็นมีใครหัวหงอกหัวเงินซักคน จนมาถึงสระบัวที่อยู่เกือบใจกลางสวนสาธารณะแห่งนี้ ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้นหญ้าริมสระ และพอเดินเข้าไปใกล้ๆ ผมก็แน่ใจว่าต้องใช่ไอ้เอี้ยที่ผมกำลังตามหาอยู่แน่ ..แต่ที่ไม่มั่นใจในตอนแรกเพราะวันนี้ไอ้นั่นมันใส่หมวกผ้ายืดสีขาว ปกปิดผมสีหงอกอันเป็นจุดเด่นประจำตัวของมันน่ะสิ แถมยังใส่เสื้อยืดแขนยาวคอกว้างสีขาว กางเกงเดฟยีนส์สีซีดขาดเป็นริ้วๆ ผ้าใบหุ้มข้อคู่โตๆ สีขาว เรียกว่าสว่างโร่ตั้งแต่หัวจรดตีนเลยแหล่ะ


อ้อ ยกเว้นอย่างนึง ยกเว้นแว่นตากุชชี่ที่มันใส่อยู่ตอนนี้เป็นสีชา..


ผมเดินเข้าไปข้างหลังมันอย่างเงียบกริบที่สุด หมายมั่นปั้นตีนว่าจะถีบมันลงสระบัวให้สาแก่ใจสักหน่อย แต่พอเอาเข้าจริงมันเสือกนกรู้ กลิ้งตัวหลบตีนผมไปได้อย่างหวุดหวิด ทั้งที่มันยังไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ


แมร่ง! มีตาหลังหรือไงวะ?!


แต่อย่าคิดว่าคนอย่างซันชายน์จะยอมแพ้ง่ายๆ ถ้ามันจะโชคดีก็โชคดีแค่ทีแรกเท่านั้นแหล่ะโว้ย! ก็บอกแล้วไงว่าวันนี้ผมต้องเอาเลือดมันออกมาดูให้ได้!


ผมตามไปกระทืบมันต่อ แต่มันก็กลิ้งตัวหลบไปได้อีกครั้ง และอีกครั้ง..


พอผมเงื้อตีนจะกระทืบมันครั้งที่สี่ มันกลับพุ่งตัวมาคว้าขาผมได้ก่อนแล้วกระชากเต็มแรง ผมเสียหลักลื่นไถลไปบนพื้นหญ้า และล้มก้นกระแทกพื้นในที่สุด


..เจ็บ! แต่ไม่มีเวลาให้โอดครวญ ผมจะลุกขึ้นสู้ใหม่ แต่ยังไปไม่ถึงไหน ไอ้บ้านั่นก็พลิกตัวขึ้นมาอยู่เหนือตัวผมแล้ว ..เร็วชิบ!


ผมพยายามจะดิ้น พยายามต่อต้านทุกวิถีทาง แต่อย่างที่เคยบอกว่าผมมันนักคาราเต้ ผมไม่ถนัดต่อสู้แบบคุกวงในแบบนี้ ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นผมก็เลยถูกมันจับล็อคแขนล็อคขาจนแทบขยับไม่ได้ ..ฮึ่ย! เกลียดตัวเองว่ะ


แต่เกลียดมันมากที่สุด!


“ไม่คิดว่าเป็นการทักทายที่ประเจิดประเจ้อไปหน่อยเหรอ ซันนี่?” มันพูดเอื่อยๆ เนิบๆ ตามสไตล์ หลังจากที่ต่างฝ่ายต่างหยุดหายใจหอบมาพักหนึ่ง


“ดูคนพวกนั้นดิ” มันพยักพเยิดไปยังทางเท้าด้านบน ผมเลยแหงนหน้าตามไปดู


ภาพที่เห็นกลับหัวในตอนนี้ก็คือเหล่าอากงอาม่าในชุดออกกำลังกาย ในมือถือพัดเตรียมพร้อม กำลังยืนมุงดูผู้ชายวัยรุ่นสองคนด้วยแววตาสงสัยใคร่รู้ว่าพวกมันกำลังทำบ้าอะไร? คนหนึ่งอยู่บน คนหนึ่งอยู่ล่าง กลางที่โล่งแจ้งนี่มันหมายความว่ายังไง? คือกีฬาประเภทไหน? ...อากงกะอาม่าไม่เข้าใจ


ผมหันกลับมามองหน้าไอ้เอี้ยฟ้าตาขวาง ถึงเรื่องนี้ผมจะเป็นคนเริ่มก่อน แต่ผมไม่ยอมรับผิดหรอก! ถ้ามันยอมให้ถีบลงน้ำง่ายๆ เรื่องก็จบไปแต่แรกแล้ว! ไม่ต้องเสียแรง เสียเวลา แถมยังเสียหน้าแบบนี้หรอก ..ฮึ่ย! เจ็บใจนัก!!


“ปล่อยกู!” ผมออกคำสั่ง ซึ่งมันก็ยอมปล่อยง่ายๆ


อากงกับอาม่าค่อยๆ สลายตัวไป ผมลุกขึ้นนั่งปัดเนื้อปัดตัวโดยมีไอ้เอี้ยฟ้าประทานนั่งหัวเราะหึๆ หึๆ อยู่ถัดไป หมั่นไส้นักผมก็ใช้ตีนยันมันไปที แต่เพราะอยู่ในท่วงท่าและองศาที่ไม่ถนัดเท่าไหร่ อานุภาพทำลายล้างก็เลยไม่รุนแรงเท่าที่ควร ไอ้เอี้ยนั่นถึงยังนั่งเฉยอยู่ได้


“แล้วนี่เรียกกูมาทำเชี่ยไร? ว่างนักรึไงมึง? แล้วหายหัวไปไหนมาให้คนอื่นเค้าตามหากันทั่ว?” ผมยิงใส่มันเป็นชุด


“.........” มันไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับนั่งเงียบมองหน้าผมแทน


“อะไร?”


อะไรของมันวะ? หรือว่าผมถามมากไป ถี่ไป? ระบบมันเลยประมวลผลไม่ทัน? เครื่องค้าง?


“เปล่า”


‘เปล่า’ แค่นั้นก็จบ? ‘เปล่า’ แล้วก็นิ่งไปอีก?


นี่มึงไม่คิดจะตอบคำถามกูหน่อยหรือไงวะ?! ..ผมนึกหงุดหงิดรำคาญใจอ้าปากจะด่ามัน แต่มันกลับยื่นแผ่นอะไรบางอย่างมาตรงหน้าก่อน


“อะไร?” ผมถาม แต่ยังไม่รับมา


“คีย์การ์ด...คอนโดกู” คำตอบของมันทำให้ผมประหลาดใจ “รหัสคือ...ทะเบียนรถมึง”


“แล้วไง?” ผมจับต้นชนปลายอะไรไม่ถูกอีกแล้ว คีย์การ์ดคอนโดมัน? แล้วรหัสคือทะเบียนรถผม? หมายความว่าไง??


“อยากได้ไม่ใช่เหรอ...เมมโมรี่การ์ดที่บันทึกภาพกับคลิปโป๊ของมึงเอาไว้น่ะ?”


ผมเอาตีนยันมันไปอีกทีด้วยนึกโมโหกับสิ่งที่มันพูดถึง แต่มันก็ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ..ตอนนี้ชายเสื้อขาวๆ ของมันมีรอยรองเท้าผมสองรอย เด่นชัดเลยเหอะ


“กูเคยบอกแล้วว่ามึงต้องขึ้นไปเอาเอง...กูเอาคีย์การ์ดกับรหัสมาให้ มึงอยากขึ้นไปตอนไหนก็แล้วแต่สะดวก”


ตอนนี้ผมเริ่มกระจ่าง แต่ก็ยังไม่ยอมรับไอ้แผ่นแม่เหล็กนั่นมาอยู่ดี ก็ผมยังมีเรื่องให้สงสัยอยู่นี่นา ..เยอะด้วย


“มึงตั้งใจจะเล่นเกมกับกูรึไง?” ผมถามในสิ่งที่คิด


“ใช่” มันตอบยิ้มๆ แกว่งคีย์การ์ดตรงหน้าผมไปมา


นี่มึงจะสะกดจิตกูเหรอ?


“เป็นหนึ่งในเกมโปรดของกู...เกมหาของ”


คิดไว้แล้วเชียว คนอย่างมันคงไม่ให้เพราะแค่อยากจะให้เฉยๆ แน่ มันต้องมีอะไรแอบแฝง ..แก้เบื่อ ไงล่ะ


ถ้าผมจะเล่น ผมต้องแน่ใจซะก่อนว่าผมจะมีโอกาสชนะ เพราะผมไม่ใช่คนที่ชอบเสี่ยงโดยไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน


“กูจะแน่ใจได้ยังไงว่าของมันอยู่บนห้องมึงจริงๆ? แล้วถ้ามี...มีกี่อัน? เกิดกูหาเจอแล้วปรากฏว่ามึงมีก๊อปปี้ไฟล์อื่นอีก กูไม่เหนื่อยฟรีรึไง?” ..เป็นชุด


หวังว่าเครื่องมึงจะไม่ค้างอีกนะ


“เมมโมรี่การ์ดมีแค่อันเดียว...และกูก็เก็บเอาไว้ในห้องนั้น” มันอธิบายอย่างไม่เร่งร้อน “ไฟล์อื่นกูลบทิ้งหมดแล้ว รูปที่ส่งไปให้มึงเมื่อกี๊ก็ลบทิ้งแล้วด้วย”


“กูจะเชื่อได้ยังไงว่ามึงพูดจริง?”


“เพราะกูพูดจริง”


“แค่นั้น?”


แค่มึงบอกว่า ‘จริง’ กูก็ต้องเชื่อหรือไง? มึงคิดว่ามึงเป็นใครวะเอี้ยฟ้าประทาน?! เชื่อถือได้มากเลยนะมึงเนี่ย!


“แค่นั้นแหล่ะ...กูไม่บังคับให้มึงเล่นหรอก กูแค่เสนอทางเลือกให้มึงเฉยๆ ..จะรับหรือไม่รับไว้ก็แล้วแต่” มันพูดด้วยท่าทางสบายๆ


“....ก็ได้!” ผมเสียเวลาคิดนิดหน่อย ก่อนจะคว้าคีย์การ์ดของมันมากำไว้ “กูจะเล่นเกมนี้”


ถึงจะไม่ค่อยมั่นใจว่าไอ้เอี้ยนี่แอบซ่อนแผนชั่วอะไรไว้หรือเปล่า แต่มันก็ยังดีกว่าผมปล่อยให้มันถือไพ่เหนือกว่าโดยที่ไม่ยอมทำอะไรเลยล่ะน่า!


เอาวะ! ไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่กู!


“แล้วกฎล่ะ?” ผมถามมันอีก เพื่อความเข้าใจตรงกัน เผื่อว่าผมตัดสินใจทำอะไรบางอย่างลงไป จะได้ไม่ถูกมันปรับแพ้ฟาล์วทีหลัง ยกตัวอย่างเช่น..เผาบ้านมันไรงี้ ทำลายทีทั้งหลักฐาน ทั้งที่ซุกหัวนอนของมันซะเลย วะฮะฮ่าฮ่า สะใจดี!


แถมยังมีโอกาสชนะอีกด้วย ..ล้ำเลิศจริงๆ ซันชายน์


ถ้าไม่มีข้อห้ามล่ะก็นะ.. มึงเสร็จกูแน่!




“...แค่ไม่เผาห้องกูก็พอ”


เหยดดดด! ไอ้เอี้ยฟ้าประทาน ทามิยะ นี่มึงอ่านใจคนออกด้วยเหรอวะ?!









TBC. :z2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-09-2012 09:40:12 โดย White Raven »

ออฟไลน์ NONSENSE

  • เพ้อฝัน ไปวันวัน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 644
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-2
มาแล้วๆๆๆๆๆ
^________________^

ฟ้าเนี่ย แปลกๆนะ

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80
น่าจะจัดให้นังจี้ซักตุ้บนะ  จะได้รู้ว่าไผเป็นไผ

ออฟไลน์ WinterRose

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 97
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
เราเริ่มคิดและ ว่าฟ้ามันอายุ 17 จริงๆ -[]- เล่นเป็นเด็กเลย
สงสัยเรื่องของซินมากเลยอ่า  :z10:
ซันนี่บอกว่าซินเคยมีรอยแบบตัวเอง แปลว่าซินเคยโดนแบบนี้เหรอ งื้อออ
อ่านแล้วชอบซิน แต่ท่าทางเรื่องราวของพี่แกจะดราม่ากว่าซันเยอะ
ตอนพี่เลี้ยงเด็ก ฟ้าน่ารักมาก  :impress2:
รอตอนต่อไปนะจ๊ะ  :3123: :3123:

nuteenza

  • บุคคลทั่วไป
มาเป็นกำลังใจนะคับ

ชอบๆเกมส์นี้จะเป็นยังไงต่อสำหรับ "เกมส์หาของ" อิอิ

 :really2: :really2: :really2:

ออฟไลน์ ต่ายน้อย

  • กระต่ายน้อยลอยคอ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 816
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-3
    • http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=27719.0
ฟ้าเนี่อายุ 17 หรือว่า 7 ขวบกันแน่ฟะ

ออฟไลน์ august_may

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 998
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-0
ฟ้าเหมือนมีพลังจิตจริงๆเลยนะเนี่ย หวังว่าซันคงไม่โดนตลบหลังนะ

ออฟไลน์ vk_iupk

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 990
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +93/-2
ห้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ฟ้าประทานต้องมีปมแน่เลย
อยากรู้ อยากรู้ ความคิด ความอ่านแปลกแหวกแนว ได้ใจ ^  ^

pmnet

  • บุคคลทั่วไป
ซันนี่โดนพี่งอนแล้ว ฟ้ามันชอบซันซายแน่แล้ว

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Still_14OC

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2041
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-7
จะแกล้ง อะไร กันยังไงก็ ทำไปเถอะ แต่ ขอแค่ รู้ กัน สองคน ฟ้า กับ ซันนี่ ก็พอ เพราะ มัน เป็นเรื่องในครอบครัว จริงป่ะ

ออฟไลน์ a_tapha

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4981
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +397/-1
ชอบเรื่องแนวนี้จริงๆ  เยี่ยม o13

ออฟไลน์ moobarpalang

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-6
+1 ให้กับความเลวของฟ้าและความรักของซินกับซัน

ออฟไลน์ silverphoenix

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +347/-3
รอตอนหาของนี่แหล่ะ  หุหุหุ

อยากอ่านจังเลย

ออฟไลน์ SuSaya

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +220/-9
ถ้าเป็นซัน...คิดว่าคงไม่มีทางเชื่อคำพูดของฟ้าได้อีกแล้วล่ะ
ถึงซันจะทำเป็นชิวไม่คิดอะไร เพราะผู้ชายมันไม่เสียหายนอกจากกังวลเรื่องคลิปกับรูป แต่เท่าที่ซันนอนไม่หลับมาหลายคืนตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้นมันก็พิสูจน์ได้นะ...ว่าซันได้ัรับผลกระทบจากมันมากเหมือนกัน
ไม่คิดว่าจะมีใครเิริ่มความสัมพันธ์กันด้วยวิธีของฟ้าเลย...ถ้าในความเป็นจริงมันไม่มีทางรอดหรอก นอกจากความโกรธเกลียดคงไม่สามารถหาความรู้สึกอื่นมาแทนได้อีก

ออฟไลน์ loveview

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1915
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-10
เห้อๆ  แปลกแต่จริงมาแบบเกมหาของ เอ...หรือว่ามีอะไรแอบแฝงอีกเนี่ย???
ซักจะไปกันใหญ่

Crossley

  • บุคคลทั่วไป
เข้ามากรี๊ดพี่กาย  :m20:
ตอนนี้น้องเมย์บีไม่มีบทเลย คิดถึง

chae

  • บุคคลทั่วไป
ตกลงว่าฟ้ามันบ้าใช่ไหม
มันต้องบ้าแน่ๆเพราะคนปกติไม่ทำกันแบบนี้หรอก =______________=

ออฟไลน์ Bowbonk

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1187
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-4

ออฟไลน์ ujen

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-13
ตกลงว่าฟ้าบ้าใช่ป่ะ  :really2:

กายเล่นสมบทบาทดีน่ะ  :laugh:

พี่ซินคืนดีกับน้องซันเร็วๆ น่ะ  :กอด1:

 :L2: :L2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด