กรุ่นกลิ่นรวงข้าว ตอน ๑๙ ตอนอวสาน(๘ เม.ย. ๒๕๕๕)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: กรุ่นกลิ่นรวงข้าว ตอน ๑๙ ตอนอวสาน(๘ เม.ย. ๒๕๕๕)  (อ่าน 99796 ครั้ง)

ออฟไลน์ TanyaPuech

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4399
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +530/-23
 :impress3:   อบอุ่นจัง

ออฟไลน์ sang som

  • เจ็บจิต!!
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-6
น่ารักสุดๆ

ออฟไลน์ Alone Alone

  • ขอตายในอ้อมกอดฮยอกแจ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-0
อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่น

บรรยากาศโรแมนติกโดยไม่ต้องสร้างเอง  :-[

ออฟไลน์ POPEA

  • Blood Type :: Y
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2013
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +248/-3
    • http://writer.dek-d.com/popae/writer/view.php?id=794488
พี่เมฆน่ารักอ่ะ ดูอบอุ่นที่สุด
เอร๊ย! คลิปเพลงที่เอามาลงโรงเรียนเค้าเลยนะคนแต่ง :laugh:

ออฟไลน์ เดหลี

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 164
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +253/-3
ภารกิจรัดตัวหน่อยเดียวกลับมาไปสามตอนแล้วกรี๊ด (ตามอ่านอย่างเร่งด่วน)
ถ้าเราเป็นเมฆต้องแอบน้อยใจแน่เลยที่เค้าจำไม่ได้ นี่เราไม่สร้างความประทับใจอะไรให้บ้างเลยหรือไงเนี่ย แล้วก็ท้ายตอนสามตอนที่เป็นเป่าขลุ่ยต้องเมฆเป่าป่ะจ๊ะ
โนพูดเพราะเรียกพี่เมฆแล้วน่ารักอะ  :o8: อ้อ อ่านว่าเมฆผิวสีแล้วพาลให้คิดไปว่าดำมากทุกที ไม่รู้คนเขียนตั้งใจให้ดำขนาดไหน 55
ปลูกข้าวต้องใจเย็นๆ ปลูกต้นรักก็ต้องใจเย็นเหมือนกันหรือเปล่า (แต่ไม่เอาเย็นขนาดเลยไปวัยกลางคนอย่างอีกเรื่องนะ อิอิอิ)
ขอบคุณสำหรับเรื่องนะจ๊ะ  :กอด1:

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
    • GIFFARINE ORDER สั่งง่าย ส่งฟรี
น่ารักๆ
ชอบบรรยากาศเรื่องแบบนี้จังครับ
ขอให้พี่เมฆกับน้องโนรักกันเร็วๆ นะ

ออฟไลน์ ลำนำบุหลันครวญ

  • Most Wanted!!!
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +377/-1
ตอนที่ ๖

ดวงอาทิตย์โผล่พ้นทิวไผ่ในยามเช้า ไอ้หนุ่มบ้านทุ่งที่ตื่นแต่เช้าเป็นกิจวัตรค่อยๆบิดขี้เกียจช้าๆก่อนจะคว้าผ้าขาวม้าคู่ใจไปอาบน้ำล้างหน้า ... กลิ่นหอมโชยฉิวจากในครัวมาจากนางชื่นที่น่าจะตื่นขึ้นมาก่อนใครเพื่อเตรียมอาหาร
“วันนี้มีอะไรกินจ๊ะแม่”
“แกงขี้เหล็กน่ะ”
“อื้อหืม” ชายหนุ่มหลับตาพลางสูดกลิ่นหอมจากหม้อที่กำลังตั้งอยู่บนเตา “ไม่ได้กินนาน พูดแล้วน้ำลายไหล”
“ไปเอาถ้วยมาให้แม่หน่อยไป”
“จ้ะแม่”
มื้อเช้าของบ้านผู้ใหญ่มั่นเริ่มต้นอย่างง่ายๆ แต่เร่งรีบกว่าวันอื่นเพราะวันนี้ที่บ้านเดิมบางจะมีงานประเพณีเล็กๆที่จะจัดขึ้นในตอนสาย
“งานเรียบร้อยดีมั้ยจ๊ะพ่อ”เมฆินทร์ถามขึ้นในขณะที่ตักข้าวเข้าปาก
“อื้ม ... เรียบร้อยดี ปะรำพิธีพวกชาวบ้านก็ช่วยกันทำจนเสร็จแล้ว เดี๋ยวกินข้าวเสร็จข้าก็จะไปดูความเรียบร้อยก่อน”
“งั้นเดี๋ยวผมตามไปนะจ๊ะ ขอไปรับเจ้าโนมันก่อน”
“ตามสบายเถอะ” ผู้ใหญ่มั่นรวบช้อน ก่อนจะลุกขึ้น “ไปกันเถอะ แม่ชื่น”
“แม่กับพ่อไปเถอะจ๊ะ เดี๋ยวผมเก็บจานให้ แล้วเดี๋ยวจะเลยไปรับเจ้าโน”
.
.
.
ล้อรถเครื่องเก่าๆของเมฆินทร์บดกับถนนลูกรังในหมู่บ้านเรื่อยๆจนถึงบ้านนางฉลวย เจ้าของบ้านคนใหม่นั่งรออยู่ที่ใต้ถุนเรือนพร้อมกับสมุนตัวน้อยที่มัดแกละสองข้างยิ้มแฉ่งอยู่
“พี่เมฆมาแล้วจ๊ะ คุณโน”นังทิ้งเอ่ยขึ้น
“อื้ม..”
หนุ่มบ้านนามองหนุ่มเมืองกรุงที่ระเห็จมาอยู่บ้านเดิมบางในเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆด้วยความพอใจ ก่อนจะเอ่ยทักขึ้น
“หล่อนะเนี่ยวันนี้”
“ผมก็หน้าตาดีทุกวันแหละพี่เมฆ”
“แล้วหนูล่ะจ๊ะ พี่เมฆ” นังทิ้งอวดเสื้อคอกระเช้ากับผ้าถุงตัวจิ๋วที่นุ่งอยู่ พลางหมุนตัวไปมา
“แกก็น่ารักดี นังทิ้ง”
“กินข้าวกินปลามาหรือยังครับเนี่ย” เจ้าบ้านเอ่ยถาม
“เรียบร้อยแล้วโน .... เราไปกันเลยมั้ย”
“อืม ได้ครับ”
.
.
รถเครื่องของเมฆินทร์บรรทุกผู้โดยสายทังสามชีวิตโดยมีนังทิ้งนั่งหน้าตามด้วยคนขับและอโณชาซ้อนท้าย ความขัดเขินของหนุ่มเมืองกรุงทำให้เขาเลือกที่จะจับราวด้านหลังของมอเตอร์ไซค์มากกว่าจะใช้เอวของหนุ่มผิวสีที่กำลังบังคับรถอยู่
“จับเอวพี่ไว้สิโน”
“เอ่อ...คือ”
เมื่อคนนั่งท้ายมีทีท่าเขิยอาย ชายหนุ่มจึงตัดสินใจละมืออีกข้างเอื้อมมาจับมือของอโณชาให้มาจับเอวของตนแทน
“เดี๋ยวตก”
“แต่ว่า... ผมเป็น..”
“ไม่เป็นไรน่า” หนุ่มผิวคล้ำยิ้มอย่างพอใจ “เกาะแน่นๆ ถนนที่นี่ไม่ค่อยดี จับไม่มั่นเดี๋ยวจะล้มคลุกฝุ่นเอา”
“ก็ได้ครับ” อโณชาโอบกระชับเอวของเมฆินทร์ตามที่เขาบอก พร้อมกับมุมปากที่กว้างขึ้นของเจ้าของเอวนั้น

ไม่นานนัก รถเครื่องกลางเก่ากลางใหม่ของเมฆินทร์ก็พาผู้โดยสารทั้งหมดมาถึงวัดเดิมบาง เครื่องไฟในงานดังขึ้นแล้วเป็นเสียงวงมโหรีปีพาทย์ คนในหมู่บ้านมากันแทบจะทุกคน เบื้องหน้านั้นมีปะรำพิธีที่มีโต๊ะหมู่บูชาและดอกไม้ธูปเทียนตั้งอยู่ รวมถึงมีเมล็ดพันธ์ข้าวและข้าวที่ทำการสีแล้ววางอยู่บนพานเงินพานทอง
นังทิ้งวิ่งนำไปก่อนใครเมื่อเจอเพื่อนๆในหมู่บ้าน ทิ้งคนที่มาด้วยทั้งสองคนให้มองอยู่เบื้องหลัง
“ผมไม่เคยมางานพิธีทำขวัญข้าวเลยนะครับเนี่ย”
“พี่เชื่อว่าคนไทยอีกไม่น้อยก็ไม่เคยเห็นเหมือนโนนั่นแหละ”
“เข้าไปข้างในเถอะครับ”

หมอทำขวัญเริ่มร้องบทกลอนศักดิ์สิทธิ์เพื่อเริ่มพิธีโดยมีชาวบ้านรายล้อมอยู่ด้านหลัง กลิ่นธูปเทียนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณเพิ่มความขลังในงาน ชายหนุ่มทั้งสองนั่งลงบนเสื่อที่ปูอยู่ที่มีชาวบ้านหลายคนนั่งอยู่ในพิธีแล้ว

“...แม่โพสพ แม่โพศรี
แม่นางธรณี เจ้าที่เจ้าทาง
ปวงลูกช้าง ... มาเซ่น มาไหว้
ให้ออกรวง...งอกงาม
กกละหม้อ ...กอละเกวียนเทอญ”

พิธีดำเนินไปร่วมชั่วโมงกว่า ก่อนจะจบลง ผู้ใหญ่มั่นแจกพันธ์ข้าวที่ผ่านการทำพิธีแล้วรวมถึงนำเครื่องบวงสรวงบัดพลีที่จะต้องนำไปใช้เซ่นสังเวยแก้พระแม่โพสพซึ่งประกอบด้วยกล้วย อ้อย ถั่ว งา และหมากพลูอย่างละหนึ่งคำ ชาวนาจะนำเครื่องบวงสรวงเล่านั้นนำไปที่ที่นาของตนเพื่อบูชาแก่พระแม่ธรณีให้ข้าวที่กำลังตั้งท้องนั้นสมบูรณ์แข็งแรงและได้ผลผลิตเป็นที่น่าพอใจ
“พี่เมฆไม่ไปเอาหรอ”อโณชาถามขึ้น
“ไม่ล่ะ พี่ไหว้ไปแล้วตอนนาของพี่ตั้งท้องน่ะ”
“อ๋อ...”
“พี่เมฆ.”เสียงร้องของหญิงสาวดังมาจากข้างหลัง ชายหนุ่มทั้งสองคนหันไปตามต้นเสียงก็พบว่ามีสาวชาวบ้านสองคนนั่นเองที่มาทักทาย
“อ้าว เดือน หญิง ”
“พาใครมาด้วยจ๊ะเนี่ย”หนึ่งในสองสาวเอ่ยถามขึ้น
“อ๋อ นี่โน น้องพี่เอง หลานยายหลวยไง”
“อ๋อ หลานยายหลวย มาจากกรุงเทพหรอจ๊ะเนี่ย ฉันไม่เคยเห็นหน้าเลย”
“ใช่ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” ชายหนุ่มยิ้มรับไมตรี
“กลับมาเที่ยวหรอจะเนี่ย”
“อ๋อ เปล่าหรอกครับ กลับมาทำนาน่ะ”
“จริงหรอจ๊ะ ดูไม่เหมือนนะเนี่ย น่ารักออกซะขนาดนี้”
ชายหนุ่มหน้าแดงเมื่อถูกชมซึ่งๆหน้า จนเมฆินทร์ต้องเป็นคนตัดบท
“ไปปักกล้ากันต่อเถอะโน สายแล้ว”
“อะไรกันเนี่ย พี่เมฆ จะรีบพาโนไปไหน พวกฉันยังคุยกับโนไม่เท่าไหร่เอง”
“สายแล้ว พวกข้าต้องไปทำนากันต่อ”
“โธ่เอ๊ย ... หวงอย่างกับเป็นพ่อเลย” หญิงสาวพ้อ ก่อนจะปรายตามาทางอโณชา “ไว้เจอกันใหม่นะจ๊ะ”
.
.
กล้าข้าวน้อยใหญ่ที่ถูกปักดำไว้ทีละต้นๆค่อยๆเติบโตเขียวขจีเต็มทุ่งนาของอโณชา ชายหนุ่มนั่งมองผลงานของตัวเองอย่างมีความสุข นกกาส่งเสียงร้องระงมสลับกับเสียงเสียดสีของทิวไผ่ขับกล่อมชาวทุ่งเป็นบทเพลงแห่งธรรมชาติบ้านนาชวนเคลิบเคลิ้มยิ่ง
“สีเชียวนี่มันสบายตาดีนะครับพี่เมฆ”
“เห็นแล้วหายเหนื่อยเลยใช่มั้ย”
“หายปวดหลังด้วยครับ” อโณชายิ้ม
เมฆินทร์ทรุดนั่งลงข้างๆพลางขยี้หัวของหนุ่มเมืองกรุงช้าๆ “ธรรมด๊า แต่เราเนี่ยเก่งนะเนี่ย เขาบอกว่าถ้าไม่ใช่คนมือเย็นนี่ปลูกต้นไม้ไม่ขึ้นนะเนี่ย”
“ผมก็เคยบอกแล้วนี่”
“ไม่ค่อยเชื่อไง พี่นึกภาพโนตอนเป็นหนุ่มออฟฟิศไม่ออกเลย”
“ว่าแต่ ...” ชายหนุ่มละสายตาจากทิวข้าวเบื้องหน้าหันมาทางหนุ่มบ้านนา “พี่เมฆเคยบอกว่า พอข้าวตั้งท้องะมีการทำขวัญข้าว แล้วอย่างนาผมเนี่ย จะเรียกว่าตั้งท้องได้หรือยังเนี่ย”
“ก็เมื่อข้าวออกรวงนั่นแหละ ทำไม โนอยากจะทำขวัญข้าวกับเขาบ้างหรอ”
“ใช่แล้ว”
ชายหนุ่มอมยิ้มอย่างขบขัน หากแต่เขาพยายามกลั้นยิ้มไว้ ก่อนจะพูดต่อ “อีกสักสองอาทิตย์ก็น่าจะเริ่มตั้งท้องแล้วล่ะ”
“ดีเลยครับ ต้องใช้อะไรบ้างนะ ผมลืมไปซะแล้วสิ”
“เอาไว้ข้าวมันตั้งท้องพี่ค่อยบอกอีกทีก็ได้ เดี๋ยวโนจะลืมอีก”
“ฮ่าๆ ก็ได้ครับ”
.
.
.
“พี่เมฆ พี่เมฆ ดูนั่นสิ” ชายหนุ่มชี้นิ้วไปทางทิวไผ่ท้ายทุ่งในยามสายของวันหนึ่ง
“อะไรหรอโน” เมฆินทร์มองตามไปยังทางที่อโณชาชี้ไป ก็พบกับควายสีดำมะเมื่อมตัวหนึ่งกำลังเล็มหญ้าอยู่
“ควายใครน่ะพี่เมฆ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่”
“นั่นน่ะสิ ไม่เห็นจะมีใครจูงควายผ่านมาแถวนี้ ทำไมถึงได้มีควายมากินหญ้าตรงนั้นได้นะ”
ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะหายสงสัย ก็มีเสียงโหวกเหวกดังขึ้น
“เฮ้ย มันอยู่นั้น ไปตามจับมา!!” ชายวัยฉกรรจ์สี่คนวิ่งมาบนคันนาอย่างเหนื่อยหอบ ก่อนจะพุ่งไปทางที่ควายถึกตัวนั้นเล็มหญ้าอยู่
“อะไรกันครับเนี่ย” อโณชาถามหนึ่งในชายกลุ่มนั้นที่กำลังหืดหอบอยู่
“ควายมันหลุดมาจากรถน่ะครับ เตลิดมาถึงที่นี่เนี่ย”
เมฆินทร์มีสีหน้าสลดลงเล็กน้อย “จะเอามันไปโรงฆ่าสัตว์งั้นหรอครับเนี่ย”
“ใช่ครับ”

หลังจากตามจับกันอยู่สักพัก ชายฉกรรจ์เหล่านั้นก็ล้อมจับควายเคราะห์ร้ายตัวนั้นได้สำเร็จ น้ำตาของมันไหลออกจนเปรอะหน่วยตาดำขลับทั้งสองข้างของมัน อโณชากับเมฆินทร์มองตามคนเหล่านั้นไปช้าๆด้วยความหดหู่ และเหมือนเจ้าควายตัวนั้นจะรู้สึกได้ มันเหลียวมามองชายหนุ่มทั้งสองคนเหมือนจะขอความช่วยเหลือ
“แงะ!!!!!” ควายตัวนั้นขืนตัวอย่างสุดกำลังพร้อมกับร้องเสียงลงจนอีแฉะที่นอนอยู่ส่งเสียงร้องประสานกันระงม
“พวกคุณครับ!!!!” อโณชาตะโกนสุดเสียง จนชายเหล่านั้นต้องหันมามอง
“ผมขอซื้อต่อควายตัวนี้ได้มั้ยครับ”
“เอ๋....”
“ขอร้องเถอะครับ ผมสงสารมัน”
ชายทั้งสี่คนมองหน้ากันด้วยความสับสนละตกใจอยู่เล็กน้อย พร้อมกับที่อโณชายืนยันหนักแน่น
“พวกพี่ไปซื้อมันมาเท่าไหร่ ผมจ่ายให้เพิ่มอีกสองพันเลยเอา ขอควายตัวนี้ให้ผมเถอะครับ”
“เอ่อ ...ก็ได้ครับ”
.
.
หลังจากวันนั้น ไอ้รอด ที่เป็นชื่อที่อโณชาตั้งให้สมาชิกตัวใหม่ของบ้านนางฉลวยก็กลายเป็นควายของหนุ่มเมืองกรุง นอกจากไอ้รอดจะเป็นสัตว์เลี้ยงของอโณชาแล้ว ยังเป็นพาหนะแทนจักรยานคันเก่าที่ถูกปลดระวางให้แก่นังทิ้งอีกด้วย
ฟากหนึ่งที่บ้านผู้ใหญ่มั่น ลูกชายของเจ้าของบ้านนั่งอยู่ที่แคร่ไม้ไผ่ในตอนหัวค่ำอย่างเคย ชายหนุ่มเอนหลังพิงควายคู่ใจพลางพูดคุยกับมันเหมือนเพื่อนสนิทที่รู้ทุกเรื่อง
“นี่อีแฉะ แกรู้มั้ย ตั้งแต่เกิดมา ข้าไม่เคยนึกอิจฉาแกเลย แต่วันนี้ข้าคงต้องกลับมาคิดใหม่แล้วว่ะ ข้าชักอิจฉาแกแล้วสิที่ได้เกิดมาเป็นควายเนี่ย”
ควายสาวส่งเสียงว่ารับรู้พลางกระดิกหูรับฟังต่อไป
“ข้าเห็นคนกรุงเทพเค้าเลี้ยงสัตว์แปลกๆกันก็เยอะ อีกัวน่ามั่ง ตัวนั่นตัวนี่มั่ง แต่เลี้ยงควายเนี่ยข้าก็เพิ่งเคยเห็นว่ะ”
เมฆินทร์ลูบหัวควายสาวช้าๆ ก่อนจะพูดต่อไป
“ข้าชักอยากเกิดเป็นควายมั่งแล้วสิวะ .... ได้นอนอยู่ใต้ถุนก็ยังดีนะ ข้าว่า”


เขียนนิยายเรื่องนี้ทำให้รู้ว่า มิตรรักนักอ่านจบจากโรงเรียนอะไร ฮ่าๆ
ส่วนตอนนี้ พี่เมฆก็ยังแทงกั๊กเหมือนเดิม
ขอบคุณที่ยังติดตามนะครับ
 :L2:

ออฟไลน์ เดหลี

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 164
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +253/-3
วันนี้ได้จิ้มด้วยล่ะ  :o8:
พี่เมฆยังเรื่อยๆ เหมือนเดิม แหม แต่อยากเกิดเป็นควาย อยากให้น้องโนเลี้ยงมั่งเหรอออ
อ่านเรื่องนี้แล้วได้รู้อะไรใหม่ๆ ดีค่ะ อย่างพิธีทำขวัญข้าว   :L2:

ออฟไลน์ Alone Alone

  • ขอตายในอ้อมกอดฮยอกแจ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-0
 อ่านตอนทำขวัญข้าวแล้วรู้สึกขนลุก (ไม่ได้ปวดอะไรแต่อย่างใด)

รู้สึกเหมือนเป็นพิธีที่ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ  :pig4:

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ MiSS-U

  • {^o^} {^3^}
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2800/-11
 o13

ได้บรรยากาศสุดๆอ่ะ  ชอบมากกกก

รอพี่เมฆเลิกแทงกั๊ก  ฮุๆๆ

กดบวกกดเป็ด

ออฟไลน์ som

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2732
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +230/-2
ว๊าว.....พี่ครับ  เขียนอธืบายซะเห็นภาพเลยครับ  อยากเห็นของจริงเลย คงจะสวยน่าดูเนาะ
บรรยายบรรยากาศอบอุ่นจริงๆครับอ่านสบายๆ   ชอบอีกแล้วครับ

ออฟไลน์ naja-kitase

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-0
อั่ยย๊ะ
พี่เมฆอิจฉาควายยย
อยากเห็นโนหึงมีเมฆมั่งจัง <<< ได้ข่าวว่าโนยังไม่ทันชอบพี่เมฆเลย

เดี๋ยวนี้พิธีทำขวัญข้าวหายากจริงๆ

ออฟไลน์ POPEA

  • Blood Type :: Y
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2013
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +248/-3
    • http://writer.dek-d.com/popae/writer/view.php?id=794488
555. ยังไม่จบนะยังเรียนโรงเีรียนนี้อยู่ค่ะ : )
พี่เมฆนี่น่ารักจริง :-[ ชอบบรรยากาศเรื่องนี้อ่ะ

samsoon@doll

  • บุคคลทั่วไป
ขอแค่นอนใต้ถุนบ้าน ถึงเป็นควายก็ยอมนะ อิอิ คนเรา ก็ไปบอกเค้าตรงๆเลยซี่

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
555 พี่เมฆมีอิจฉาไอ้รอดนะเนี่ย ที่มันได้อยู่บ้านเดียวกะโนน่ะ
เดี๋ยวถ้าไอ้รอดจีบอีแฉะได้เสียเป็นเมียผัวกันเมื่อไร
พี่เมฆยิ่งจะอิจฉาทั้งอีแฉะด้วยแน่เลย 555
เพราะตัวเองยังไม่กล้าจีบโนได้แต่แอบรักแอบหวงนะซี้

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2742
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
แน่ะ! ใต้ถุนก็เอาเน้อพ่อคุณ
ไปขอนอนบนเรือน โนก็ให้  . ..

thisispom

  • บุคคลทั่วไป
ฮาพี่เมฆอะ นอกจากจะคุยกะควายแล้วยังมีอิจฉาควายด้วย 555

ออฟไลน์ zombi

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1404
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-5
ตั้งแต่เห็นกันที่บางกอกจนตอนนี้ข้าวจะตั้งท้องแล้ว
พี่เมฆจ๊า คิดว่าจะทรมานให้คนอ่านลุ้นไปอีกกี่จอนจ๊ะ

ออฟไลน์ TanyaPuech

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4399
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +530/-23
 :o8:  บรรยากาศดูอบอุ่นมาก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Cherry Red

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-0
จากขี่จักรยาน อัพเกรดมาขึ่ควาย คุณโนกำลังจะเป็นหนุ่มนาบ้านทุ่งแบบเต็มตัวแล้ว  :m1:
แต่พี่เมฆเป็นเอามากนะ อิจฉาน้องควายก็เอา... :m26:
 

OtaruZ

  • บุคคลทั่วไป
น่าร้ากอ่าาาาาา   ม่ะไรจะรู้ความในใจกัน  แอบลุ้น ตัวโก่งรุย   :z2:

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
เมื่อไหร่จะรุกสักทีล่ะ
พี่เมฆชักช้าจังเลย :L2:

ออฟไลน์ RoseBullet

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1027
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
ชอบบรรยากาศของเรื่องจัง เรื่อยๆ ภาษาก็ดี อ่านแล้วสบายใจ ได้ความรู้ใหม่ๆเยอะเลยด้วยค่ะ
พี่เมฆอิจฉาควาย ฮ่าาาาา ต้องเริ่มรุกบ้างแล้วมั้งนะพี่
ไม่งั้นเดี๋ยวนานไปโนจะมองพี่เมฆเป็นได้แค่พี่ชายไปตลอดละพี่เมฆจะซวยเอาหนา

- คราส -

  • บุคคลทั่วไป
พี่เมฆอาการหนัก ถึงขนาดอยากเป็นควายเลยเหรอ
อ่านแล้วอยากไปลองเห็นบรรยากาศแบบนี้จริงๆ
 :pig4:

ออฟไลน์ ลำนำบุหลันครวญ

  • Most Wanted!!!
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 222
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +377/-1
ตอนที่ ๗

ลมร้อนอ้าวๆกลางเดือนมิถุนายนหอบความชื้นที่ชวนให้รู้สึกเหนียวเหนอะหนะตัว ฤดูฝนกำลังมาเยือนบ้านเดิมบางอีกคราหนึ่งพร้อมกับที่ต้นข้าวในนาของอโณชาเริ่มตั้งท้อง ใบข้าวคมเรียวโบกพลิ้วตามแรงลมรอรับลมฝนที่กำลังจะมาในไม่ช้า
หลังจากที่เมฆินทร์กลับไปดูข้าวในนาของตนเองที่กำลังออกรวงอยู่เช่นกันเสร็จ ชายหนุ่มก็เลยมาที่ที่นาของอโณชาหร้อมกับยิ้มน้อยๆให้กับกอข้าวเขียวขจีเหล่านั้น
“พี่เมฆ ผมมาแล้วครับ”เสียงใสของชายหนุ่มดังมาแต่ไกลบนหลังควายตัวโตที่ดูขัดแย้งกับขนาดร่างกายของเจ้าของ ที่ข้อศอกของชายหนุ่มยังมีรอยของยาแดงที่ทาเอาไว้เมื่อตอนที่หัดขึ้นขี่หลังควายใหม่ๆแล้วพลัดตกลงมา สร้างความน่าสงสารปนน่าเอ็นดูเมื่อหนุ่มกรุงเทพอย่างเขาอุตริคิดจะขึ้นขี่ควายแทนจักรยานขึ้นมาเสียดื้อๆ
ในมือของชายหนุ่มถือชะลอมใบจ้อย ภายในชะลอมน่าจะมีพวกเครื่องบวงสรวงตามรายการที่เมฆินทร์ได้บอกไว้เมื่อวาน ชายผิวขาวเนียนบนหลังควายชูชะลอมในมือด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะพูดต่อ “ผมเตรียมมาพร้อมแล้วครับ”
“ไหนให้พี่ดูซิว่าครบมั้ย” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับหยิบชะลอมใบนั้นออกมาดู ภายในมีกล้วย อ้อย ถั่ว งา หมากพลู และมะยมอย่างล่ะหนึ่งคำ
อโณชาโดดลงมาจากหลังควาย ก่อนจะปัดแข้งปัดขาพอเป็นพิธี “แล้วทีนี้ผมต้องทำยังไงบ้าง”
“ตามพี่มาสิ”
เมฆินทร์คว้าเอาท่อนไม้ไผ่ขนาดเหมาะมือแถวๆนั้นมา ก่อนจะเดินนำอโรชาไปที่คันนาและปักไม้ไผ่ท่อนนั้นลงไป จากนั้นก็แขวนชะลอมใส่เครื่องบวงสรวงที่ปลายอีกด้านของไม้ไผ่ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังยืนมองด้วยความสนใจ ก่อนที่ผู้เป็นครูจะหันมายิ้มให้
“เอาล่ะ ทีนี้ตาเราแล้ว ยกมือไหว้พระแม่โพสพ แล้วก็พูดดีๆกับท่าน อยากให้ข้าวที่จะออกมาเป็นยังไงก็ขอท่าน เป็นอันเสร็จพิธี”
“ง่ายๆแบบนี้เลยหรอ”
“อื้ม แบบนี้แหละ ปู่ย่าตายายของเราก็ทำกันแบบนี้”
ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะยกมือขึ้นพนม “พระแม่โพสพครับ ขอให้ข้าวของลูกออกรวงงอกงาม ให้ได้ผลผลิตเยอะๆ เก็บเกี่ยวได้มากๆ อย่าได้เจ็บอย่าได้ป่วย เพลี้ยไรอย่าได้มากัดกินเลย สาธุ”
สองมือที่ประนมอยู่ยกขึ้นเหนือหัว จนคนที่ยืนอยู่ข้างๆอดขำไม่ได้
“ขำอะไร พี่เมฆ ตัวเองเป็นคนบอกให้เค้าทำนะ”
“เปล่า พี่ไม่ได้ขำเรื่องนั้น”ชายหนุ่มยิ้ม
“แล้วอะไรล่ะ”
“พี่ก็แค่....เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก”
“มีสิ”
“ฮ่าๆ โอเค ก็คือว่า ปกติน่ะ ผู้ชายเค้าไม่ค่อยทำขวัญข้าวกันเองหรอก เค้าเชื่อกันว่า แม่โพสพน่ะ เป็นผู้หญิง เค้าก็เลยมักจะให้ผู้หญิงมาทำกันเพราะผู้หญิงจะสื่อสารกับผู้หญิงได้เข้าใจมากกว่า”
“เฮ้ย .... แล้วทำไมพี่เมฆไม่บอกผมเล่า”
“ก็พี่เห็นโนอยากทำ พี่ก็เลยไม่ห้ามไง ....แล้วก็” ชายหนุ่มเว้นช่วง ก่อนจะพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “พี่ว่าโนก็น่ารักไม่แพ้สาวๆที่ไหนหรอก”
แก้มขาวเนียนของอโณชาเปลี่ยนสีเป็นแดงระเรื่อ ความลับเกี่ยวกับเพศสภาพของตัวเองเป็นเรื่องที่ชายหนุ่มพยายามปกปิดไม่ให้ใครรู้ เพราะชายหนุ่มรู้ดีว่า เรื่องรักร่วมเพศเป็นเรื่องที่ค่อนข้างละเอียดอ่อนสำหรับสังคมชนบท แต่เมื่อมาได้ยินคำพูดที่เหมือนบทเกี้ยวพาราสีอยู่กลายๆ ก็ทำให้ชายหนุ่มอดที่จะเขินไม่ได้อยู่เหมือนกัน
“พี่เมฆก็พูดมาได้นะ กลางทุ่งแบบนี้ฟ้าจะผ่าเอาง่ายๆนะครับ” ชายหนุ่มหันหลังขวับซ่อนแก้มแดงๆของตัวเอง แต่ถึงกระนั้น ท่าทางแง่งอนของชายหนุ่มกลับเป็นการกระตุ้นต่อมหมั่นเขี้ยวของไอ้หนุ่มบ้านนาตัวเข้มอย่างเมฆินทร์ ให้กระทำการขัดแย้งต่อคำห้ามปรามของอโณชาแทน
“พี่ทำอะไรกันโน ถ้าพี่ทำแบบนี้สิถึงจะเรียกว่าบัดสี”
ท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างโอบรัดหนุ่มกรุงเทพไว้จากด้านหลังจนเจ้าของร่างกายนั้นสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ในขณะที่อีกฝ่ายก็อยู่ในความรู้สึกมึนๆระคนอายอยู่เหมือนกันที่กล้าทำอะไรแผลงๆกลางทุ่งนาเช่นนี้ หากแต่.... คนที่ได้ทำลงไปแล้วนั้นก็รู้สึกดีไม่ยิ่งหย่อนกับการได้ทำเช่นนี้
“พี่เมฆ ทำอะไรน่ะ!!”
แขนแกร่งทั้งสองข้างของเมฆินทร์คลายออกช้าๆอย่างนึกเสียดาย หากแต่สัมผัสและกลิ่มหอมอ่อนๆจากแชมพูของชายที่เคยอยู่ในวงแขนยังคงติดตรึงอยู่ในลมหายใจของชายหนุ่มจนแทบจะเผลอกระชับวงแขนนั้นอีกครั้ง
“แหม พี่ก็แค่หยอกเล่นเฉยๆ”
สีหน้าของอโณชาซีดลงหากแต่ยังเจือสีแดงระเรื่อเอาไว้ การหยอกเล่นของเมฆินทร์ทำให้ชายหนุ่มเขินอายระคนกลัว ชายหนุ่มคิดในใจว่า หากเมฆินทร์รู้ความจริงที่อโณชาปกปิดเอาไว้ พี่ชายที่แสนดีคนนี้จะยังเหมือนเดิมหรือเปล่า
ไออุ่นจากวงแขนของหนุ่มบ้านนอกยังทำให้หนุ่มเมืองกรุงรู้สึกได้แม้วงแขนจะคลายออกไปแล้ว อโณชายังคงยืนนิ่งหลังจากการแลกสัมผัสแห่งร่างกายที่เหมือนจะเป็นการหยอกล้อกันระหว่างผู้ชายทั้งสองคน
ลมทุ่งพัดวูบให้ใบข้าวเอนไหวอีกครั้ง พร้อมกับที่ทั้งคู่แยกจากกันโดยที่ยังไม่ได้มองหน้ากัน
“เที่ยงแล้ว ไปกินข้าวเที่ยงกันเถอะครับ”
หนุ่มบ้านนายิ้มกว้างอย่างเอ็นดู ก่อนจะแตะไหล่ลู่ของคนตรงหน้าเบาๆ หากแต่คนตรงหน้ากลับสะดุ้งสุดตัวอีกครั้งจนเมฆินทร์นึกหมั่นเขี้ยวจนแทบจะกอดหนุ่มเมืองกรุงอีกครั้ง
“อืม ไปสิ อยู่ที่นี่นานๆอาจจะโดนฟ้าผ่าตอนกลางวันจริงๆก็ได้เนาะ”
.
.
ยามเย็นที่บ้านผู้ใหญ่มั่น เสียงขลุ่ยแว่วหวานจากฝีมือของหนุ่มบ้านนาผิวเข้มที่นั่งอยู่ข้างกองไฟ โดยมีควายสาวหลับตาพริ้มเหมือนจะเคลิบเคลิ้มนอนอยู่ข้างๆ

“โฉมเอ๋ยสะอางแม่นางท้องทุ่ง
โสภายิ่งกว่านางกรุง หมายมุ่งยลโฉมน้องนาง
บ้านนาอย่างนี้แม่ยังโสภีสล้าง
เอมอิ่มปรางดั่งนางฟ้า ลอยมาอวดโฉมลาวัลย์

สวยเอ๋ยรวงทองน่ามองลิบลิ่ว
เห็นแนวกอไผ่เป็นทิว ลิบลิ่วสดสีอำพัน
ใคร่จะป่าวร้อง ข้าวรวงสีทองใครปั้น
มือแม่นางบอบบางนั้น กำเคียวเกี่ยวข้าวในนา

ใบข้าวคมเรียวเกี่ยวแก้มเป็นรอย เลือดย้อยนวลปราง
ยิ่งงามไม่สร่างประทับใจข้า
นางน้องบ้านนาโสภาล้ำเลิศ
เสียทีแม่เกิดห่างไกลคนมอง

หอมเอ๋ยมาลัยทั่วในแคว้นด้าว
หอมเดียวไม่เหนี่ยวใจน้าว เหมือนกลิ่นสาบสาวเนื้อทอง
ใคร่เอาความรักพี่เป็นเหมือนกำแพงป้อง
โลมประคองตระกองขวัญ รำพันแอบน้องบ้านนา”... (น้องนางบ้านนา : สมยศ ทัศนพันธ์)

“เขินว่ะอีแฉะ ...ข้าทำแบบนั้นลงไปได้ยังไงวะ” ชายหนุ่มรำพันกับควายคู่ใจ พลางกอดขลุ่ยไว้แนบอก ก่อนจะพูดต่อ “แต่ข้าก็...อยากกอดเจ้าโนมันอีกเหมือนกันนะ คนกรุงนี่ก็ตัวหอมดีเหมือนกัน”
เมฆินทร์ลุกขึ้น พลางใช้มือลูบตัวควายแคระที่นอนอยู่ข้างๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาดม
“หรือข้าจะชินกับกลิ่นของแกวะอีแฮะ พอได้กลิ่นหอมแปลกๆ ก็เลยติดใจเป็นพิเศษ...ละมั้งเนาะ”
ควายแฉะเอี้ยวคอขวับไล่ยุงที่ดูเผินๆเหมือนมันกำลังค้อนผู้เป็นนายอย่างน้อยใจที่พร่ำพรรณนาถึงหนุ่มเมืองกรุงที่เพิ่งจะมาอยู่เดิมบางได้ไม่นาน และไม่ว่าจะเป็นแบบไหน มนุษย์ก็ไม่มีทางรู้ได้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ อีแฉะที่เกิดเป็นควายของเมฆินทร์จึงต้องอดรนทนฟังผู้เป็นนายพร่ำเพ้อถึงหนุ่มเมืองกรุงอย่างเลี่ยงไม่ได้
และหากควายเข้าใจมนุษย์ ฟากหนึ่งที่บ้านของนางฉลวย ไอ้รอดคงจะกำลังเฝ้ามองเจ้าของผู้มีพระคุณอย่างใคร่รู้ว่าผู้เป็นนายกำลังคิดอะไรอยู่ที่ใต้ถุนเรือนกันแน่
อโณชากำหญ้าในมือหลวมๆปล่อยให้ไอ้รอดโน้มคอลงมากินเหมือนทุกวัน ต่างออกไปที่วันนี้เขาดูใจลอยกว่าวันไหน จนไอ้รอดต้องส่งเสียงทำให้รู้สึกตัว
“โม!!!!”
“อะไรของแกฮึ ไอ้รอด”
ชายหนุ่มหันมาดุควาย พลางรู้สึกได้ถึงความชื้นแฉะที่มือ จึงได้อุทานออกมา
“อ้าว หญ้าหมดแล้วหรอ” ชายหนุ่มเอื้อมไปหยิบหญ้าที่วางอยู่อีกฝั่งมาป้อน ก่อนจะบ่นอย่างเอ็นดู “แกนี่มันเสียชาติควายจริงๆนะเนี่ย กินเองไม่เป็นแล้วหรือไง ถึงต้องให้ชั้นป้อนเนี่ย”
“ไอ้รอดมันคงเห็นคุณโนเหม่อๆมั้งคะ เลยร้องให้คุณตื่น” นางทองเอ่ยขึ้นพร้อมกับนำขันเงินใส่น้ำมาวางข้างๆ “เหนื่อยมั้ยคะวันนี้ เป็นยังไงบ้าง”
“เอ่อ วันนี้หรอครับ” ชายหนุ่มครุ่นคิด ภาพตัวเองถูกกอดโดยไม่ทันตั้งตัวสว่างขึ้นในมโนภาพจนเจ้าตัวหน้าแดง “ก ...ก็ดีครับ”
บ่าวทองนิ่วหน้าอย่างสงสัย ก่อนจะแซวผู้เป็นนาย “วันนี้คุณโนทำตัวพิลึกๆ หากเป็นสาวเป็นนางล่ะก็ ทองคงเดาว่าวันนี้คุณโนไปโดนไอ้หนุ่มที่ไหนเกี้ยวมาแน่ๆ”
 อโณชาหน้าแดงหนักขึ้น จนเผลอเสียงดัง “ไม่ใช่นะครับ ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย!!”
“คุณโนนี่ยังไง ก็อิฉันบอกว่าถ้าเป็นผู้หญิงนี่คะ ตกใจอย่างกับโดนจับได้อย่างนั้นแหละ”
“ก็....” อโณชาอ้ำอึ้งและพยายามเปลี่ยนเรื่อง “แล้ววันนี้ข้าวเย็นเป็นอะไรครับเนี่ย”
“มีแกงส้มดอกกับป่นปลาช่อนน่ะค่ะ จะกินเลยมั้ยคะเดี๋ยวทองไปยกมาให้เลย”
“ก็ดีครับ กำลังหิวเลย”
บ่าวทองลุกจากไปด้วยรอยยิ้ม ทิ้งผู้เป็นนายถอนหายใจเฮือกใหญ่เบื้องหลัง
“พี่เมฆนะพี่เมฆ เพราะพี่คนเดียวเลย มาแกล้งกันแบบนี้” ชายหนุ่มบ่นลอยๆ ก่อนจะหันมาดุควายอย่างไม่มีเหตุผล “แกก็ด้วย
อโณชาทรุดลงนั่งอีกครั้ง ก่อนจะลูบหัวไอ้รอดเบาๆ “ชั้นมีอะไรจะบอก แกรู้แล้วแกอาจจะรับไม่ได้ก็ได้นะ ที่จะให้ชั้นเป็นนายของแก ...แต่แกเป็นควายนี่นาแกคงไม่อคติเหมือนพวกมนุษย์หรอก .... อันที่จริงชั้นไม่ใช่ผู้ชายเต็มร้อยหรอก ชั้นมันพวกชอบผู้ชายด้วยกันน่ะ”
“โม....” ไอ้รอดส่งเสียงว่ามันรับฟังอยู่ จนอโณชายิ้มออกมาได้
“แล้วทีนี้ทำไมแกรู้หรือยังว่าทำไมชั้นต้องเขิน ต้องตกใจตอนนั้นน่ะ และถึงชั้นจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่เมฆ แต่คนอย่างชั้นน่ะ เวลาโดนผู้ชายมากอดมาถูกเนื้อต้องตัว มันก็มีหวั่นไหวกันมั่งแหละ คนนะไม่ใช่พระอิฐพระปูน”
รอบคอของไอ้รอดถูกแขนทั้งสองข้างของอโณชาโอบไว้ ก่อนจะกระซิบข้างหูเบาๆ “ขอกอดหน่อยสิ ไอ้รอด แกก็เป็นควายตัวผู้นี่นา แล้วแกก็น่าจะไว้ใจได้ด้วย ส่วนมนุษย์ผู้ชายน่ะ ...ชั้นยังแหยงๆอยู่เลย เจ็บแล้วต้องจำนี่เนอะ รอดเนอะ”
.
.
“โน โน!” เสียงเรียกของเมฆินทร์ดังมาจากหน้าบ้านทำให้ชายหนุ่มต้องชะโงกหน้าออกมาดู
“อ้าวพี่เมฆ ไปยังไงมายังไงถึงมาหาผมที่นี่ล่ะ”
“คิดถึงล่ะมั้ง”
“เอ๊ยพี่เมฆฟ้ามาครึ้ม จะผ่ามั้ยนั่น”
“ฮ่าๆ เรานี่ ดักคอแบบนี้ทุกที กลัวอะไรนัก พี่ก็แค่หยอกขำๆ”
“กลัวฟ้าผ่าไง”
“โธ่ โนก็” เมฆินทร์บ่นด้วยความแอบเสียดายอยู่ลึกๆ
“ว่าแต่ทำไมมาหาผมที่นี่ล่ะครับ”
“อ้อ คืองี้ วันนี้มีเกษตรอำเภอคนใหม่ย้ายมาที่นี่น่ะ เลยว่าจะชวนโนไปดูกัน”
“อ้อ งั้นหรอครับ ไปสิไป “
.
.
ศาลาประชาคมในหมู่บ้านมีชาวบ้านมารออยู่พอสมควร มองไกลออกไป ทั้งคู่มองเห็นชายหนุ่มในชุดราชการสีกากียืนที่ด้านหน้ากระดานดำเหมือนกำลังอธิบายความรู้แก่เกษตรกรและชาวบ้านอยู่
“เหมือนยังเด็กๆอยู่เลยนะครับเนี่ย ท่าทางจะไฟแรง”
“คงงั้นแหละมั้ง เข้าไปดูกันมั้ย”
“อื้ม”
อโณชากับเมฆินทร์เดินเข้าไปในศาลา ในขณะที่เกษตรอำเภอหนุ่มพักเบรกพอดี และแวบเดียวที่ตากลมโตคู่นั้นมองปราดมายังผู้มาใหม่ เกษตรอำเภอหนุ่มก็ปราดเข้ามาหาทั้งคู่ทันที
“พี่เมฆใช่มั้ยเนี่ย”
“อ้าว นึกว่าใคร หน่องนั่นเอง”
“รู้จักกันหรอครับ” อโณชาถามด้วยความสงสัย
“อื้ม รุ่นน้องสมัยเรียนน่ะ” ชายหนุ่มยิ้ม ก่อนจะแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน “โนนี่หน่องนะ ส่วนหน่อง นี่โน เป็นน้องพี่เอง”
“เอ๋ ....น้องหรอ” เกษตรอำเภอคนใหม่มองอโณชาอย่างพินิจพิเคราะห์ “ดีใจจัง ผมก็นึกว่าแฟนซะอีก”
“คุณหน่องว่ายังไงนะครับ!!” อโณชาอุทานสุดเสียง ในขณะที่เมฆินทร์ถึงกับหน้าถอดสี
“ฮ่าๆ ล้อเล่นน่ะครับ” ชายหนุ่มในชุดสีกากีหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนจะหันมาพูดกับเมฆินทร์ “นี่พี่เมฆ เลี้ยงข้าวน้องซักมื้อสิ ต้อนรับสู่บ้านเดิมบางไง”
“อ่ะ ...เอ่อ ก็ได้” ชายหนุ่มอึกอัก ก่อนจะหันมาชวนอโณชา “โนก็มาด้วยกันนะ”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่กับหน่องไม่ได้เจอกันนาน คงมีเรื่องคุยกันเยอะ ผมไม่กวนดีกว่า”
“กวนเกินอะไรกัน เพื่อนๆ น้องๆกันทั้งนั้น”
“ไม่ได้อยากเป็นแค่น้องซะหน่อย”
“หน่อง! เลิกแซวพี่แบบนี้ได้แล้ว”
“โธ่ พี่เมฆนี่ยังจริงจังเหมือนเดิมเลยนะ” ชายหนุ่มอมยิ้ม “แต่พี่เมฆก็น่ารักตรงนี้แหละ”
หนุ่มบ้านนาส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยๆ ก่อนจะจบบทสนทนาลง “พี่ไปก่อนดีกว่า เอาเป็นว่าไปเจอกันที่บ้านพี่เย็นนี้นะ”
“อื้มได้ครับพี่เมฆ แล้วเจอกัน”


เรื่องทำขวัญข้าว แต่ละที่ก็จะมีวิธีแตกต่างกันไปครับ
แต่ใจความก็คือเหมือนกับเป็นการบอกกล่าวแม่โพสพ ให้ข้าวออกรวงงอกงาม อะไรประมาณนั้น
แต่ในสมัยใหม่ที่มีการจัดเป็นพิธีใหญ่โตขึ้นมา เพราะว่าเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีคนทำไงครับ
เค้าเลยจัดขึ้นมาเป็นการสืบทอดขนบธรรมเนียมประเพณีด้วย

อ้อ มีคนท้วงมาทางหลังไมค์ เรื่อง Time Line ซึ่งผมลองเช็คแล้ว
สรุปคือ ผมพลาด(อีกแล้ว) จริงๆนั่นแหละครับ
ดังนั้น ขอกลับไปแก้ตอนแรกๆ ที่บอกว่า โนไปเจอจอนที่ผับตอนงานเลี้ยงฉลองยอด เป็นแค่ไปเจอกันที่ผับนะครับ
ขอโทษด้วย และขอบคุณพี่สาวสุดสวยที่ช่วยท้วงมาหลังไมค์ แต่เพิ่งมาตอบ เพราะเพิ่งจะว่างได้ตอบเมนท์ยาวๆ แหะๆ

ตอนนี้พี่เมฆเริ่มออกลายแล้ว ไม่รู้จะถูกใจกันหรือเปล่า แต่เหมือนจะมีตัวป่วนโผล่มาอีกคน
เอาใจช่วยกันต่อไปนะครับ

ขอบคุณที่ติดตามครับ  :L2:

ออฟไลน์ WinterRose

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 97
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
เวรกรรม พี่เมฆ อยากเป็นควายซะแล้ว
ควายมันกอด มันจูบ กับคนไม่ได้นะพี่ เป็นคนเถอะ lol
อ่านเรื่องนี้แล้วเหมือนได้กลิ่นรวงข้าวจริงๆเลยค่ะ
เป็นเด็กที่โตมากับทุ่งนาเหมือนกันค่ะ มือมีแต่รอยแผลเป็นเพราะเคียว ฮ่าๆ
ตอนนั้นยังเด็ก ใช้ไม่เป็น แต่อยากแย่งตากับยายทำ เลยได้แผลซะ
นิ้วก้อยมือซ้ายนี่มีกี่แผลไม่ทราบ ร้องไห้จ้ากันไป
ตอนนี้คุณยายขายที่นาไปแล้ว เพราะทำไม่ไหว คิดถึงเหมือนกันน้า
รอตอนต่อไปนะคะ คุณคนแต่งสู้ๆ ^^
 :L1:

OtaruZ

  • บุคคลทั่วไป
 :fire: OMG   โน คู่แข่งมาแล้ว ยังไม่ไปถึงไหนเลย ไมมาเร็วจังอ่าเนี่ยยยย   แทบซ็อกกกกกกกกกกกก :serius2:

ออฟไลน์ NumPing

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-2
เพิ่งอ่านทันจ้า บรรยากาศเรื่องนี้ดูสบายอ่ะ อ่านแล้วเห็นแต่ภาพสีเขียว ๆ ชอบจังเลย

ว่าแต่หน่องมาแล้ว โนจะว่าไงจ๊ะ

ปล. พี่เมฆน่ารักอ่ะ พระเอกในอุดมคติเลย  :L2:

ออฟไลน์ aehJTS

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +216/-8
ชอบพิธีทำขวัญข้าวจัง
แต่ที่ชอบมากคือพี่เมฆอยากเป็นความเนี่ยแหละ :laugh:

 :pig4: คะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด