(เรื่องเล่า)"อดีตเด็กพาณิชย์กลับมาเล่าต่อครับ" โดย COMMERCIAL COLLEGE STUDENT
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: (เรื่องเล่า)"อดีตเด็กพาณิชย์กลับมาเล่าต่อครับ" โดย COMMERCIAL COLLEGE STUDENT  (อ่าน 302391 ครั้ง)

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
วงไพ่เหรอ พูดแล้วคันมือยิกๆ เลยคับ

suregirl

  • บุคคลทั่วไป
แล้วเมื่อไหร่จะได้รู้ว่า คนที่โทรมาเป็นวุธ ไม่ใช่โยอ่ะ  (อยากรู้) มันคาใจ  :m28:

OhhO16

  • บุคคลทั่วไป
มาต่อได้แล้วครั บอิอิ   อยากรู้อ่ะ

bigynew

  • บุคคลทั่วไป
รออ่านอยู่นะครับ ตกลงตอนนี้ชอบใครแน่อ่ะเนี้ย :m12:

anston

  • บุคคลทั่วไป
 :m1:วุธน่ารักมากมาย..มีส่วนร่วมกะเอ้ตลอด.. :m1:
 :impress:แล้วเข้ามาต่ออีกนะคร้าบบบบ.. :impress:

suregirl

  • บุคคลทั่วไป
ยังไม่มาต่ออีกหรอ หลายวันแล้วนา  :m28:  มารอจ้า  :m23:

ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
 :impress:

มาต่อไว ๆ น๊า.....

รออ่านต่อไปครับ

 o15

lanlan

  • บุคคลทั่วไป
มาต่อแล้วเคิ๊บ

อย่าเพิ่งใจร้อนๆๆๆ
มาแล้วครับๆๆๆอิอิ

12 He was the first one.


“ฮัลโหล.....แม่.....วันนี้เอ้กลับบ้านดึกหน่อยนะครับ”

“กลับกี่ทุ่มกี่ยามล่ะลูก” แม่ทำเสียงหงุดหงิด

“ยังไม่รู้อ่ะครับ....รู้แต่ว่าดึก ไม่ต้องรอนะแม่....อ้อ....แม่ เมื่อตอนประมาณสี่ทุ่มครึ่งมีใครโทรมาหาเอ้มั่งปะครับ”

“มีใครโทรมาหาเอ้มั่งมั๊ย.........” แม่หันไปถามพ่อกับน้อง “ไม่มีนี่ลูก...แม่ก็ไม่ได้รับโทรศัพท์ของหนูเลย”

“เหรอ....ไม่เป็นไรครับ ถ้ามีคนโทรมาก็บอกให้เค้าโทรมาดึก ๆ นะครับ”

“ได้.....ได้ หนูกลับบ้านดี ๆ นะลูก ถ้ากลับไม่ได้ก็โทรมา เดี๋ยวพ่อกับแม่ออกไปรับ” แม่พูดด้วยความเป็นห่วง

“เอ้กลับได้แม่ เพื่อนไปส่ง….แค่นี้นะครับ” ผมรีบวางหูแต่ก็ยังทันได้ยินเสียงพ่อบ่นมาตามสาย และกำชับว่าพรุ่งนี้ต้องไปเรียนพิเศษวันแรก

*
*

ทำไมโยยังไม่โทรมาอีกนะ ตอนผมขอยืมโทรศัพท์บ้านตั้มโทรไปหาแม่มันก็ใกล้จะห้าทุ่มแล้ว เล่นไพ่เพลินไปหน่อย รู้สึกตัวอีกทีก็นั่นแหละครับเกือบห้าทุ่ม กว่าจะลุกออกจากวงไพ่ได้แทบตาย เพราะอีพวกเพื่อนผมมันไม่ยอม ผมได้อยู่คนเดียว ในฐานะที่เป็นเจ้ามือ ขนาดเล่นตาละบาทสองบาทผมยังได้มาเกือบสามร้อย คนได้ก็รู้สึกสนุก อีคนที่เสียก็เล่นไม่ยอมเลิกจนกว่าจะได้ทุนคืน ผมต้องปลอบใจมันว่า เงินเรากินกัน....ความสัมพันธ์เหมือนเดิม

ไอ้ตัวผมกลับบ้านดึกน่ะไม่มีปัญหาเท่าไหร่ ผมมีกุญแจบ้านติดตัวเสมอไม่ต้องให้คนอื่นเดือดร้อนคอยเปิดประตู แต่สำหรับวุธ มันนั่งกระสับกระส่ายจะกลับบ้าน ผมเพิ่งมารู้ทีหลังว่าบ้านมันเป็นตึกแถวขายของ เวลาเปิดประตูเหล็กแบบเลื่อนขึ้นลงมันจะมีเสียงดังมาก ได้ยินกันทั้งบ้าน มันจึงไม่อยากกลับดึกนัก ผมทำท่าจะกลับแต่ก็ต้องช่วยพวกมันเก็บของก่อน กว่าจะเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อยก็เที่ยงคืนกว่า วุธขอไอ้ตั้มโทรศัพท์บอกที่บ้าน คุยอะไรกันพักใหญ่ก็เดินหน้าใสออกมาช่วยเก็บของต่อ

*
*

......คืนนั้นพวกผมอาศัยรถไอ้วุธกลับกันทุกคน ยกเว้นอีตาลที่ขอค้างบ้านตั้มแฟนมัน วุธมันบอกว่าไม่ต้องรีบกลับแล้ว จึงไปส่งเพื่อน ๆ ทุกคนได้ ความซวยก็มาตกที่ผมสิครับ เพราะบ้านผมกับมันเป็นทางเดียวกัน ผมต้องลงเป็นคนสุดท้าย แต่ก็ยังดีที่บ้านพวกมันอยู่ทางเดียวกันไม่ต้องอ้อมไปอ้อมมา......ยังครับ....ความซวยยังไม่หมด ช่วงนั้นมันเป็นช่วงปลายฝนต้นหนาว เมื่อหัวค่ำเห็นฟ้าแดง ๆ นึกว่าฝนจะตก แต่ก็ไม่ตก ดันมาตกตอนกลับบ้าน โชคดีที่มันตกตอนที่ไปส่งหมดแล้วเหลือแค่สามคน พวกมันเลยย้ายมานั่งแคปกับผม กว่าจะส่งครบทุกคนจนมาถึงปากซอยบ้านผมตอนนั้นมันตีหนึ่งนิด ๆ แล้วดึกมากสำหรับเด็กอายุสิบห้าสิบหก

“จอดตรงนี้แหละ” วุธเลี้ยวเข้าซอยไปนิดนึงไม่ให้ขวางคนอื่น ผมเก็บของจะลงรถ

“ดึกมากแล้ว ฝนตกหนักด้วย จะเข้าบ้านยังไง.....อันตราย เดี๋ยวเราเข้าไปส่ง”

“ไม่เอา....เรานั่งแท็กซี่เข้าไปเองได้ วุธรีบกลับบ้านเถอะ” ผมปฏิเสธทันที

“วันนี้ไม่ได้กลับบ้าน” วุธพูดเสียงเบา ๆ

“อ้าว....แล้วไปไหนอ่ะ” ผมมองมันแบบสงสัย

“ก็นอนมันแถวนี้แหละ” มันหลบตาผม

“หา....จะบ้าเหรอ ทำไมไม่กลับบ้านล่ะ”

“ดึกแล้ว....เกรงใจพ่อกับแม่ โทรไปบอกเค้าแล้วว่าจะค้างบ้านเพื่อน ตอนแรกจะค้างบ้านไอ้ตั้ม แต่มันดันอยู่กับตาล ก็เลย.........” มันไม่พูดต่อ

“แล้วอย่างนี้จะนอนไหนอ่ะ” ผมสงสารมันจังเลย

“นอนในรถไง.....ไปส่งเอ้เสร็จก็ขับหาปั๊มจอดนอน ตีห้าหกโมงค่อยกลับบ้าน” มันพูดง่าย ๆ แต่ผมหน้ามันก็เป็นกังวลอยู่เหมือนกัน

“ไม่ดีมั้ง” ผมยังพูดไม่จบมันก็สวนว่า

“ทำไม....จะให้ไปนอนบ้านเอ้เหรอ” มันพูดขำ ๆ

“ไม่ใช่.....ไปจอดนอนที่สถานีตำรวจไง.....ปลอดภัย”

“โห....คิดได้ไง ไปก็โดนจับดิ....ใบขับขี่ก็ไม่มี อีกอย่างมันน่ากลัวจะตาย”

“น่ากลัวตรงไหนวะ” ผมงง

“รู้มั๊ย....เวลามันมีคดีรถชนคน หรือว่ามีอุบัติเหตุ บางทีเค้าต้องเก็บรถของกลางไว้ที่สถานีตำรวจ ถ้าเรานอนหลับแล้วอยู่ ๆ มีคนมาเคาะกระจกขอนอนด้วยทำไงล่ะ….โอ๊ยพูดแล้วขนลุก” มันทำท่ากลัวจริง ๆ

“จอดนอนหน้าบ้านเรามั๊ย” ผมพูดแบบไม่คิด มันมองผมตาโต

“จริงดิ” มันยิ้มดีใจ ผมเงียบไปนิดนึง

“อืม” ผมตอบพร้อมถอนหายใจ สงสารก็สงสารหรอก ส่วนความรู้สึกไม่อยากให้ใครรู้จักบ้านก็ยังมีอยู่ อีกอย่างมันก็เป็นผู้ชายซะด้วย แต่ช่างมันเหอะ สถานการณ์มันพาไป นี่มันก็มืดแล้ว มันคงจำทางไม่ได้หรอก ผมคิดเข้าข้างตัวเอง วุธเข้าเกียร์ออกตัวไปอย่างอารมณ์ดี

*
*

........ผมพามันอ้อมวกไปวนมาในซอยเพื่อไม่ให้มันจำทางได้ จนมันบ่นว่าลึกอย่างนี้ทำไมค่ามอไซค์เข้าซอยแค่ห้าบาท ผมหันไปมองหน้ามัน มันทำหน้าเอ๋อ ๆ ผมสงสัยว่ามันรู้ได้ยังไง ผมไม่เคยคุยกับมันเรื่องนี้ เพื่อนในกลุ่มผมยังไม่รู้เลย ผมกำลังจะอ้าปากถาม มันดันบอกว่าบ้านหลังนี้คุ้น ๆ ผมตกใจกลัวมันจะรู้ว่าผมพาอ้อม ในที่สุดผมก็ต้องบอกทางไปบ้านผมจริง ๆ จนรถมาจอดสนิทหน้าบ้าน

“ขอบใจนะ”

“ไม่เป็นไร.....เราจอดข้างรั้วนี่ละกัน”

ผมลังเลไม่ลงจากรถ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมันตีกันอยู่ข้างใน มันดูใจดำเกินไปที่จะให้มันนอนอยู่ในรถกระบะที่ต่อให้เอนเบาะลงยังไงมันก็นอนไม่สบาย อีกใจก็บอกว่านอนแค่สาม สี่ชั่งโมงเองไม่เป็นไรหรอก.....ฝนตกหนักอย่างนี้มันจะหนาวมั๊ย แล้วถ้ามันหนาวในรถก็ไม่มีผ้า เสื้อนักเรียนมันก็บางเกินไป อีกใจก็บอกว่า เดี๋ยวเข้าบ้านเอาผ้าห่มออกมาให้ก็ได้.....ถ้ามันเปิดกระจกนอน ฝนก็สาด ยุงก็กัด ถ้ามันปิดกระจกนอน มันก็ไม่มีอากาศหายใจ หรือถ้ามันติดเครื่องแล้วนอน ถ้ามันตายเหมือนคนในข่าวจะทำยังไง....

“เป็นอะไร.....นั่งนิ่งเชียว....ไม่รีบเข้าบ้านนอนล่ะ พรุ่งนี้ไปเรียนพิเศษไม่ใช่เหรอ” มันพูดยิ้ม ๆ ตอนนั้นไม่ทันเอะใจว่ามันรู้ได้ไง ผมกำลังตัดสินใจจะทำอะไรบางอย่างอยู่

“แน่ใจนะว่านอนได้” ผมถามย้ำ

“อืม.....ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้นี่นา.....ถ้าขอนอนบ้านเอ้ก็คงไม่ได้ใช่มั๊ยล่ะ ขนาดแค่ทางเข้าบ้านยังบอกทางวนไปวนมาให้เรางง” ผมหน้าชาเลย มันรู้ว่าผมพาอ้อม

“ไหน ๆ ก็รู้จักบ้านเราแล้วนี่ มันคงไม่มีประโยชน์อะไรที่ต้องปิดบังอะไร....อืม......เข้ามานอนข้างในล่ะกัน”

“จริงเหรอ......ขอบคุณครับ” มันดีใจเกินค่าตัวไปนิดนะครับ เพราะมันเล่นดึงมือผมมาเขย่าด้วย

“.....เฮ้อ...แล้วกูจะบอกพ่อกับแม่ว่ายังไงเนี่ย” ผมบ่นเบา ๆ มันยิ้มอย่างเดียวเลยครับ

*
*

.....ผมเปิดประตูใหญ่หน้าบ้าน เห็นรถพ่อกับแม่จอดขวางไม่เป็นระเบียบทำให้รถไอ้วุธเข้ามาจอดไม่ได้ จริง ๆ แล้วบ้านจอดรถได้เต็มที่ห้าคันถ้าจอดเบียด ๆ กัน ผมไขประตูเดินเข้าข้างในไปหยิบกุญแจรถทั้งสองคันออกมาเลื่อนให้วุธเข้ามาจอด ปัญหามันดันอยู่ที่ว่า ไอ้รถพ่อกับแม่ผมเนี่ยมันเป็นรถเก๋งเสียงไม่ดังหรอกครับผมขยับสองสามทีก็เข้าที แต่รถไอ้วุธเวลามันขับถอยหลังขึ้นเนินหน้าบ้านผม มันปลุกให้พ่อกับแม่ผมเปิดไฟบนห้องแล้วเดินลงมาดู

“ทำไมกลับดึกอย่างนี้ล่ะ” พ่อผมขยับแว่นถาม

“ฝนมันตกก็เลยไปส่งเพื่อน ๆ ทุกคนก่อนน่ะครับ” ผมตอบเสียงอ่อย ๆ “นี่เพื่อนเอ้ชื่อวุธครับ” ผมแนะนำวุธให้พ่อกับแม่รู้จักทันทีที่มันลงมาจากรถ มันยกมือไหว้พ่อกับแม่ผมทำตัวเรียบร้อยจนผมแอบอมยิ้ม มันหันมาถลึงตาใส่ผม

“ผมกลับบ้านไม่ได้ก็เลยต้องขออาศัยนอนคืนนึงนะครับ” มันทำเสียงน่าสงสาร

“ได้ลูก.....แล้วนี่ไม่ได้รียนที่เดียวกันเหรอ” พ่อผมคงสังเกตุจากเสื้อของวุธที่ไม่มีปักชื่อโรงเรียน

“ครับ....ผมเรียนที่ XXXX ผมเป็นเพื่อนเก่าเอ้สมัยเรียนมัธยมอ่ะครับ” มันกะล่อนดีจริง ๆ

“ไม่เห็นเอ้เคยเล่าเรื่องเพื่อนผู้ชายให้แม่ฟังเลย” แม่พูดยิ้ม ๆ แล้วนี่กินอะไรกันมาหรือยัง” ผมกับวุธพยักหน้า

“งั้นก็ขึ้นไปอาบน้ำนอนกันซะ....ดึกแล้ว....พรุ่งนี้อย่าลืมนะเอ้ ไปเรียนพิเศษวันแรก ห้ามสายเด็ดขาด เที่ยวดึกได้ ก็ต้องตื่นเช้าไปเรียนได้นะ” พ่อพูดเสียงเข้มแล้วเดินขึ้นห้อง

“แม่....มีคนโทรมาหาเอ้หรือเปล่าครับ” แม่ทำท่านึกนิดนึง

“.....เอ......ไม่มีนะ ตั้งแต่หนูโทรมาก็ไม่มีสายเข้าเลย” ผมพยักหน้ารับเบา ๆ

“ดูแลเพื่อนดี ๆ นะลูก เสื้อผ้า แปรงสีฟันที่ยังไม่ได้ใช้อยู่ตู้ที่เดิมนะ” แม่พูดก่อนเดินตามพ่อไป ตอนนี้เหลือผมกับวุธสองคน ผมยืนเก้ ๆ กัง ๆ ทำอะไรไม่ถูก

“จะให้เรานอนตรงนี้เลยเหรอ” วุธพูดทำลายความเงียบ

“ตรงนี้เราให้หมานอน.....จะนอนก็ได้นะ” ผมตอบกวน ๆ มันขยับตัวเข้ามาหา ผมก็ถอยหลังหนี

“กลัวเหรอ......เราไม่ทำอะไรผู้มีพระคุณหรอก” มันยิ้ม

“กลัวทำไม.....นี่มันบ้านเรา....นายจะทำอะไรเราได้” ผมพูดเชิด ๆ

“เดี๋ยวก็รู้” มันยื่นหน้ามาพูดใกล้ ๆ

“ไอ้บ้า.....” ผมเขิน “ตามมานี่ เดี๋ยวหาเสื้อผ้าให้” ผมเดินนำวุธขึ้นไปที่ห้อง

*
*

“โห.....ห้องสะอาดเรียบร้อยยังกะห้องของผู้หญิงแน่ะ” มันมองรอบ ๆ ห้อง และขำผ้าปูที่นอนลายดอกไม้สีชมพูของผม

“หัวเราะอะไร....ก็ผู้หญิงซื้อ ผู้หญิงทำความสะอาด ผู้หญิงจัดห้อง เรามีหน้าที่นอนอย่างเดียว โอเคปะ” ผมมองมันกวน ๆ แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวยื่นให้มัน “ไปอาบน้ำเลย เดี๋ยวหาเสื้อผ้ากับแปรงสีฟันให้” ผมก้มหน้าก้มตารื้อของในตู้ ไม่ได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำซะที หันไปดูแวบนึงก็ต้องรีบหันกลับ ไอ้วุธมันกำลังถอดกางเกงนักเรียนขายาวของมันออก ผ้าขนหนูที่ให้ไปก็ไม่นุ่ง ที่เห็นแวบ ๆ น่ะยังมีกางเกงในสีขาวอยู่นะครับ

“อย่าเพิ่งหันมานะ.....โป๊อยู่” มันพูดล้อผมก่อนเดินเข้าห้องน้ำ

“เร็ว ๆ เลย พรุ่งนี้เราต้องตื่นแต่เช้า” ผมวางเสื้อผ้าชุดนอนที่ยังไม่ได้ใช้ไว้บนเตียง พร้อมแปรงสีฟัน และกางเกงในใหม่เอี่ยมอีกหนึ่งตัว เสร็จแล้วก็เดินลงไปตรวจตราประตูทุกบาน ดูน้ำ ดูไฟ เข้าครัวดูแก็ส เป็นสิ่งที่ผมทำประจำเพราะผมนอนเป็นคนสุดท้าย ไม่ลืมรินนมมาสองแก้วของผมกับวุธ (ไม่ได้เป็นคุณหนูดื่มนมก่อนนอนนะครับ แต่รู้สึกหิวนิด ๆ ไม่อยากทำอะไรกินให้วุ่นวายด้วยดึกแล้ว)

*
*

“ไปไหนมา.....นึกว่าให้เรานอนคนเดียวซะแล้ว” วุธพูดพร้อมเอาผ้าเช็ดผม ขยี้แรง ๆ ผมเห็นแล้วรับไม่ได้ ต้องวางถาดนมแล้วหยิบไดร์เป่าผมให้ รู้สึกแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้ ไม่คุ้นเลยที่มีผู้ชาย (หน้าตาดี) นั่งใส่ผ้าขนหนูตัวเดียวอยู่ในห้องนอนตัวเอง ผมทำเป็นไม่มองมัน ทั้งที่ใจจริงแล้วอยากมองสำรวจไปทุกซอกทุกมุม

“ไม่เอา.....ร้อน” มันส่ายหน้าไม่รับไดร์

“มันมีแบบลมเย็นด้วย.....เชยว่ะ” ผมยัดใส่มือมัน

“ทำไม่เป็น” มันมองหน้าผมอ้อน ๆ

“เออ ๆ เดี๋ยวทำให้ ขอล้างมือก่อน”

“ไม่ต้อง.....เกรงใจ....เอ้อาบน้ำเหอะ จะได้นอนซะที....แล้วนี่นมเอามาให้เราใช่ปะ ขอบใจนะกำลังหิวพอดี” มันกระดกนมทีเดียวหมดแก้วเลย ผมหยิบผ้าเช็ดตัว ชุดนอน และที่ลืมไม่ได้คือกางเกงใน ถ้าผมนอนคนเดียวก็ไม่ต้องใส่หรอก แต่นี่มีไอ้วุธอยู่ด้วย ไม่ได้นะ ปลอดภัยไว้ก่อน มันมองตามผมเข้าไปในห้องน้ำ

“ทำไมต้องหอบเสื้อผ้าไปใส่ข้างในด้วยล่ะ เดี๋ยวก็เปียกหมด” ก็เพราะมึงนั่นแหละ ทำให้กูต้องลำบากแบกสมบัติเข้าไปในห้องน้ำ ผมคิด

*
*

......สักพักผมก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ มันนานพอที่ไอ้วุธมันน่าจะนอนได้ เดินออกมาจากห้องน้ำก็ตกถอนใจเฮือก นอกจากมันยังไม่นอนแล้ว เสื้อผ้าก็ยังไม่ใส่ทั้งทีอากาศเย็นขนาดนี้ มันนั่งอ่านปกเทปมารายห์ที่มันซื้อให้ผม พร้อมเปิดฟังเบา ๆ

“ทำไมยังไม่นอนอีก….หา” ผมถามเสียงสูง

“ก็รอคนเป่าผมให้ไง” พอมันเงยหน้าพูด ผมเปียกหมาด ๆ ก็ปรกหน้ามัน โอ๊ย....ผมอยากกรี๊ด ๆ ๆ หล่อชิบหาย

“อ้าว.....ไหนบอกไม่ต้องไง”

“เปลี่ยนใจแล้ว” มันตอบสั้น ๆ แต่กวน

“คนหลายใจ” ผมพูดเบา ๆ ในความหมายว่าเปลี่ยนใจไปมา เพื่อนผมจะรู้นัยยะนี้ แต่มันไม่สนิทกับผมขนาดนั้น

“ถ้าเรารักใคร เรารักจริงนะ” มันลุกพรวดเดินตรงมาหา ผมใจหายวาบไม่ได้กลัวว่ามันจะทำอะไรผมนะ แต่กลัวว่าผ้ามันจะหลุดซะแล้ว

“ไปนั่งโน่นเลย” ผมทำใจดีสู้เสือ ชี้ให้มันไปนั่งที่หน้ากระจก มันสั่นหัว แถมยังดึงมือผมไปนั่งบนเตียงกับมัน

“ผลัดกันเช็ดละกันนะ” มันคลานอ้อมไปข้างหลังแล้วเช็ดผมเปียก ๆ ของผม หน้าร้อนวูบวาบ แอบมองดูกระจกข้าง ๆ เตียง เห็นมันทำด้วยความทะนุถนอมคล้ายกับว่ากลัวผมเจ็บ ผมมองภาพนั้นแล้วน้ำตาจะไหล มันไม่ใช่แฟนผม ไม่ใช่โย มันเป็นแค่คนรู้จักที่ยังไม่ได้สนิทสนมอะไรด้วยเลย อยากให้โยมาทำอย่างนี้มั่งจัง

“เป็นอะไร.....เงียบเลย.....คิดถึงไอ้เด็กมอปลายคนนั้นอยู่สิท่า” มันพูดทำลายบรรยากาศเศร้า ๆ ของผม

“.....อืม.....ทำไมวันนี้ไม่โทรมา” ผมพูดกับตัวเองเบา ๆ

“เค้าก็ไปหาแฟนเค้าน่ะดิ” ผมหันขวับ มันยิ้มแหย ๆ “พูดเล่น”

“พอแล้ว.....” ผมสะบัดหัวออก บอกให้มันนั่งที่ขอบเตียง แล้วเสียบปลั๊กให้ไดร์ทำงาน ระหว่างที่เช็ดผมให้วุธ ผมก็อดมองมันอย่างละเอียดไม่ได้ ผิวเนียน ๆ ของมันตัดกันอย่างเห็นได้ชัดระหว่างนอกผ้ากับในผ้า ข้างนอกว่าขาวแล้ว ข้างในขาวกว่าอีก กลิ่นสบู่ ยาสระผมมันโชยเข้าจมูกผมตลอดเวลา ที่เด็ดสุดคือไรขนอ่อน ๆ ตอนที่มันยกแขนมาช่วยผมเช็ดมันทำให้เลือดกำเดาผมแทบกระฉูด ยิ่งมองมัน ยิ่งคิดถึงโย ถ้าเป็นโยป่านนี้คงไม่ใช่แค่เช็ดผมกันอย่างเดียวแน่ ๆ

“เรียบร้อย.....แห้งแล้ว....ไปใส่เสื้อผ้าซะทีเหอะ ไม่หนาวรึไง” มันลุกขึ้นอย่างว่าง่ายเดินเข้าห้องน้ำไปแปรงฟัน เสร็จแล้วออกมาทาแป้งใส่เสื้อผ้าข้างนอก

“อ้าว....แล้ว.....” ผมเผลอมองมันใส่เสื้อผ้าก็เลยรู้ว่ามันไม่ใส่กางเกงในที่ผมเตรียมให้

“อ๋อ....เนี่ยน่ะเหรอ” มันหยิบกล่องกางเกงในขึ้นมา “ไม่ใส่หรอก....เสียดาย ใส่นอนทำไม ให้น้องชายพักผ่อนมั่งดิ” มันเดินนั่งข้างผมกลิ่นแป้งที่มันเพิ่งทายิ่งทำให้ผมปั่นป่วน.....ชุดนอนที่ผมเตรียมให้เป็นแบบเดียวกับที่ผมใส่แหละครับ ผมรู้ว่ามันบางและนิ่ม ผมจึงต้องใส่กางเกงในนอน ซึ่งปกติผมจะไม่ใส่ แต่ผมจะมีชุดคลุมกันอุจาดเวลาเดินออกไปข้างนอกห้องนะครับ ในเมื่อชุดมันเป็นอย่างนั้นไม่ต้องสงสัยครับ อะไรต่อมิอะไรของวุธมันก็แกว่งไปมาตอนเดิน ขนาดนั่งอยู่กับทียังเห็นเป็นรูปเป็นร่างเลย

“นอนเหอะ” ผมเดินไปปิดไฟทั้งห้องเหลือแค่ไฟหัวตียงไว้ อย่างที่เคยบอกอ่ะครับว่าผมสามารถกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงเวลาคุยโทรศัพท์กับโยได้ เพราะเตียงของผมเป็นเตียงขนาด KING SIZE นอนสองคนได้โดยไม่อึดอัด ตัวฐานเตียงเป็นของสืบทอดมาจากพ่อแม่อ่ะครับ ในส่วนของที่นอนเป็นของซื้อใหม่

“ผมนอนหันหลังให้วุธ” ตาค้างครับ นอนไม่หลับ ไม่ค่อยคุ้นที่มีคนมานอนด้วย

“หลับยัง” วุธสะกิด

“ยัง....มีอะไร” ผมห่มผ้าให้กระชับขึ้น

“เราทำให้เอ้อึดอัดหรือเปล่า”

“ไม่นี่….ทำไมถามอย่างนั้นล่ะ”

“ก็เห็นนอนตัวเกร็งเชียว” มันหัวเราะ ผมพลิกกลับไปหามัน

“แค่รู้สึกแปลกโว้ย....ไม่เคยมีใครมานอนด้วย....ขนาดเพื่อนสนิทยังไม่เคยเลย”

“ดีใจจัง” มันยังทำหน้าระรื่นอีก

“วุธ.....เราขออะไรอย่างได้ปะ” ผมพูดเสียงจริงจัง

“อะไรล่ะ” มันกระเถิบตัวเข้ามาหาผม หน้าแทบจะชนกัน


******************************************************

ข้อความจากพี่เอ้หลังโพสนิยายเป็นการขอบคุณของพี่เอ้คับ

อะไรเหรอ.......เอาไว้ตอนหน้าค่อยบอก รู้สึกว่าตอนนี้จะยาวไปแล้ว เดี๋ยวคนอ่านเบื่อซะก่อน
ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะครับ ผมยินดีรับฟังคำติชมทุกรูปแบบ ผมก็แค่นักเขียนมือสมัครเล่นคนนึงที่อยากเล่าเรื่องราวของตัวเองให้เพื่อน ๆ ได้แชร์ความสุขความเศร้ากับผม และทุก ๆ reply คือกำลังใจที่ทำให้ผมสามารถเขียนเรื่องนี้ให้จบ โดยที่ผมจะพยายามไม่ทิ้ง concept อย่างที่ผมตั้งชื่อไว้โดยต่อท้ายว่าเรื่องยาว และมันจะต้องยาวจริง ๆ ผมเป็นคนที่ช่างจดจำรายละเอียด....แต่ไม่ค่อยใส่ใจ เมื่อนำเอาชีวิตช่วงนั้นมาเขียนเป็นเรื่องราว เรียบเรียงแล้วมันก็ดูแปลก ๆ นะครับ ติดตามต่อไปแล้วคุณจะค่อย ๆ เห็นการพัฒนาของเด็กพาณิชย์อายุสิบห้า เมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว สมัยที่ยังไม่มีอินเทอร์เนต ไม่มีโทรศัพท์มือถือ มีแค่เพจเจอร์ที่เพิ่งจะเข้ามาให้ลูกค้าต้องจ่ายค่าบริการรายเดือน เดือนละ 500 บาท

สำหรับเรื่องมาม่าผัด มันมีรายละเอียดนิดหน่อยนะครับ ลองผัดนานนิดนึงให้เส้นไม่แฉะ แต่ไม่ต้องผัดนานจนเส้นแข็งนะครับ ถ้าเอาเส้นลงไปแล้วคลุก ๆ เอาขึ้นเลยก็ไม่อร่อยเพราะมันจะเหมือนทำมาม่าแห้ง ขอแนะนำให้ใช้มาม่าต้มยำกุ้งนะครับ ส่วนผักที่ใช้ก็มีคะน้ากับกะหล่ำปลีหั่นชิ้นใหญ่ ๆ เอาแบบเหลือจากกินส้มตำก็ได้ ตอนแรกว่าจะแทรกสูตรอาหารอ่านก็กลัวจะกลายเป็นเรื่องแดจังกึมไปซะ เอาแค่พอหอมปากหอมคอดีกว่าเนอะ


ขอบคุณพี่เอ้มากเลยนะคับสำหรับนิยายสนุกๆๆ
แล้วเจอกันนะครับ

niph

  • บุคคลทั่วไป
ทำให้ลุ้นอีกแย้วววว

แต่วุธเองก็แสดงพิรุธให้เห็นเป็นระยะ ๆ แล้วนี่
น่าจะสวมรอยเป็นโยจริง ๆ แหละ
เมื่อไรจะเฉลยนะ
 :m22: :m22: :m22:

ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
 :impress:

คับ รออ่านต่อไปนะครับ

เป็นกำลังใจให้ครับ

สู้ ๆ น๊า.....

 o15

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






suregirl

  • บุคคลทั่วไป
จะขออะไรกันน้า ลุ้น ๆๆๆ  :m4: :m4: :m4: :m4:  มาต่ออีกนะอย่าหายไปนาน มันขาดตอน  :m5: กำลังติดงอมแงมเลย

sun

  • บุคคลทั่วไป
:m1:    มาให้กำลัง ใจ คนโพส ก้าเจ้าของเรื่องจ่ะ     :m1: 

ตาม ย้อนอ่าน  อีกรอบ ก้อสนุก ไม่เคยเปลี่ยน อิอิ 

ยังอ่าน ได้ อีกหลายๆรอบฮ่าๆ     :m11:

OhhO16

  • บุคคลทั่วไป
อิอิ


จะขออะไรกันอ่า  คิคิ :m17: :m17:

jedi2543

  • บุคคลทั่วไป
คนโพสต์โพสต์ช้ามากๆ

เมื่อไหร่จะอ่านไปถึงตอนที่เราล่ะเนี่ย

สงสัยหลายเดือนแหงๆ

โพสต์วันละสองตอนทุกวันไม่ได้เหรอ อิอิ ชอบเรื่องนี้นี่นา แต่ไม่เคยได้อ่านตอนแรกซะที ดีใจมากที่มีคนเอามาโพสต์ให้


bigynew

  • บุคคลทั่วไป
เอามาลงยาว ๆ ก็ได้นะ คนอ่านไม่เบื่อหรอก แต่เบื่อรอนี่ล่ะครับ นะนะ เอาลงมาอีกเยอะ ๆ  :a9:

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
อยากอ่านต่อแล้วววววววว เมื่อไหร่จะรู้ตัวจิงของโทรศัพท์ล่ะเนี่ย

min_min

  • บุคคลทั่วไป
เอิ้กกกกก   ชอบบบบบ

วุธได้มานอนบ้านเอ้แร้ววววว    จาแค่นอนเฉยๆๆไหมอ่ะอยากรู้ๆๆๆๆๆ

 :m10: :m10: :m10: :m10:



anston

  • บุคคลทั่วไป
 :m28:เอ้..จะขออะไร..วุธน๊า..น่าคิดๆ :m21:
แล้วมาต่ออีกนะครับ..มาต่อทุกวันเลยได้ป่ะ..แบบว่าใจร้อนอ่ะ.. :m23:

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11343
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2405/-22
รอลุ้นต่อนะจ๊ะ  :m1:  ลงเยอะก็ดีนะ เรื่องมานยาว  :m26:

suregirl

  • บุคคลทั่วไป
เห็นด้วยกะรีบนะ เรื่องมันยาว ลงสักวันละ2ตอนกำลังดี  :m23: คนอ่านก็ชอบไม่ขาดตอนดี  :m4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






lanlan

  • บุคคลทั่วไป
คนโพสต์โพสต์ช้ามากๆ

เมื่อไหร่จะอ่านไปถึงตอนที่เราล่ะเนี่ย

สงสัยหลายเดือนแหงๆ

โพสต์วันละสองตอนทุกวันไม่ได้เหรอ อิอิ ชอบเรื่องนี้นี่นา แต่ไม่เคยได้อ่านตอนแรกซะที ดีใจมากที่มีคนเอามาโพสต์ให้



ครับผมเข้าใจนะครับว่าผมลงช้า
แต่คนโพสก็ต้องการกำลังใจเหมือนกันนะครับ
มาลงวันนึงได้กำลังใจคนรีพาย แค่ 2-3คนบางครั้งมานก็น่าคิดนะ
ถ้าอยากให้ลงเยอะๆๆรีพายมาซัก 10 รีพายจิผมจะลงให้วันนึงทีละ 2ตอนเลยเอา :m26: :m26:

มาลงให้อีกตอน คับ

13 Was it good or bad day?

“วุธ......เราขอให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ อย่าบอกใครว่ามาค้างบ้านเรา.....ขอแค่นี้....ได้มั๊ย” วุธเงียบไป มองหน้าผมนิ่ง

“ได้สิ......แต่เราก็มีเรื่องจะขอเอ้เหมือนกัน”

“อะไรเหรอ” ผมแกล้งเขินให้มันขำ แต่มันไม่ขำด้วย

“ถ้าเราทำอะไรผิดไป แล้วเราสำนึกผิดขอโทษเอ้.......เอ้ต้องยกโทษให้เรานะ” อะไรของมันวะ ตอนนั้นผมคิดเลยเถิดว่ามันจะข่มขืนผมด้วยซ้ำ

“แล้วนายจะทำอะไรผิดกับเราล่ะ” ผมขยับตัวออกห่าง มันดึงแขนผมเข้าไปหา ผมยิ่งตกใจ

“ไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้น......ดูหนังมากไปป่าว” มันขำ

“เราจะไว้ใจนายได้ยังไงล่ะ”

“สัญญา เราสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเอ้......จนกว่าเอ้จะพร้อม” คำสุดท้ายมันพูดขมุบขมิบเสียงเบา “เอ้ยังไม่รับปากเราเลยนะ เรื่องที่เราขอน่ะ” มันเขย่าแขนผม

“เออ.....คนขอโทษก็ต้องยกโทษให้ดิ.......ถ้ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่นะ......เราน่ะโกรธยาก หายยากด้วย ถ้าเราโกรธหรือเกลียดใคร......คนนั้นมันต้องเลวสุด ๆ แล้วหล่ะ”

“หวังว่าเอ้จะไม่มองเราเลวขนาดนั้นนะ” วุธพูดเสียงอ่อย ผมไม่ได้สนใจอะไรกับคำขอของมันนัก เพราะมันฃอบแหย่ให้โกรธแล้วก็ขอโทษตั้งหลายครั้งแล้วนี่ ผมยิ้มแล้วนอนหันหลังให้มัน

*
*

“เอ้ชอบไอ้เด็กมอปลายนั่นจริง ๆ เหรอ” อยู่ดี ๆ มันก็ถามขึ้นมา ผมต้องพลิกตัวกลับไปคุยกับมันอีก

“เค้าชื่อโย” ผมบอกเสียงแข็ง “ถามทำไม.......ชอบดิ มีคนพูดดี ๆ ด้วยเป็นใครก็ต้องชอบ”

“แล้วถ้าเค้าหลอกเอ้......ไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่คิดจะยังชอบอยู่มั๊ย” มันมองตาผม ผมหลบวูบ

“เราไม่มีอะไรให้หลอกซะหน่อย” ผมหลับตาคุยกับมัน “อยากได้อะไรก็บอก....ถ้าให้ได้ เราก็ให้”

“ไม่ใช่เรื่องอย่างนั้น” มันอึกอัก

“แล้วนี่นายมายุ่งอะไรกะแฟนเราอ่ะ” ผมเริ่มง่วงแล้ว อาจจะเพราะเพลียด้วย

“เออ ๆ ไม่มีอะไรแล้วนอนเถอะ” ผมทำท่าจะพลิกหันหลังให้มัน แต่มันดันรั้งตัวผมไว้

“ขอกอดหน่อย” ตอนนั้นทำไมผมให้มันกอดก็ไม่รู้ บรรยากาศมันเป็นใจมั้ง แค่กอดอย่างเดียวนะครับ แต่ช่วงที่ผมกำลังเคลิ้ม ๆ เหมือนมีอะไรชื้น ๆ มาแตะที่หน้าผากผมด้วย ไม่ได้ฝันแน่นอน อยากจะลืมตาดูแต่มันง่วงอ่ะครับ

*
*

..........ตื่นมาตอนเช้า แทบกระเด้งออกจากเตียงไม่ทัน นี่ผมนอนซบไอ้วุธมันทั้งคืนหรือเปล่าก็ไม่รู้ ภาพแรกที่เห็นคือคางมัน ผมนอนเกยไหล่ไอ้วุธ ไม่ซบอย่างเดียวแถมยังกอดมันไว้อีก ห่มผ้าผืนเดียวกันด้วย อารมณ์ดูหนังไทยมากไปนิด ผมเปิดผ้าห่มดูว่ามีอะไรสึกหรอหรือเปล่า เสื้อผ้ายังอยู่ครบมั๊ย โล่งอกผมกับมันไม่ได้มีอะไรกันเหมือนในหนัง ผมขยับตัวลุกขึ้น วุธรู้สึกตัวลืมตาแล้วยิ้มนิด ๆ ผมอายมาก รีบวิ่งเข้าห้องน้ำ แต่ก็ต้องวิ่งออกมาใหม่เพราะเสือกลืมเสื้อผ้าที่จะเอาเข้าไปเปลี่ยน เห็นไอ้วุธนอนหลับสบายผ้าห่มหลุดลุ่ยลงมาข้างเตียงด้วยความที่ผมรีบร้อนเมื่อกี้นี้ ผมค่อย ๆ ย่องเข้าไปกะจะห่มผ้าให้มัน แต่ก็อดที่จะสำรวจตอนมันหลับไม่ได้ โอ๊ย....อยากจะกรี๊ด ๆ ๆ ให้บ้านแตก คนอะไรวะขนาดหลับยังหล่อ มันนอนหงายไม่รู้เรื่องรู้ราว กางเกงนอนบาง ๆ ตัวนั้นไม่ได้ซ่อนอะไรได้เลย ผมต้องกลั้นใจเอาผ้าห่มคลุมตัวมันถึงอก แล้วเดินย่อง ๆ เข้าห้องน้ำเหมือนเดิม

*
*

........กว่าจะอาบน้ำ แต่งตัว ทำธุระอะไรในห้องน้ำเสร็จก็นานอยู่ ออกมาอีกคิด เห็นไอ้วุธยืนเหม่ออยู่ที่ระเบียง แสงแดดอ่อน ๆ ลอดทะลุเสื้อผ้ามันเข้ามาทำให้เห็นรูปร่างเพรียว ๆ แต่แอบมีกล้ามนิด ๆ ของมัน ผมทำเป็นไม่มองเรียกมันไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปกินข้าว เพราะผมต้องออกจากบ้านไปเรียนตอนแปดโมง วุธหันมายิ้มให้ ผมแทบละลาย มันเดินไปแกะกระดุมเสื้อไป พอถึงตรงที่ผมยืนมันก็ถอดเสื้อมายัดใส่มือผม ผมหายใจไม่ทั่วท้องเลย ยังดีที่มันไม่อุตริถอดกางเกงต่อหน้าผม เพิ่งสังเกตว่ามันเก็บที่นอน พับผ้าห่ม ดึงผ้าปูเตียงซะเรียบร้อย แอบชมมันอยู่ในใจว่าเวลามันไม่กวนตีน มันก็น่ารักดี

ผมลงไปข้างล่างก็ไม่เจอใครแล้ว แม่เตรียมข้าวต้มหมูสับไว้ให้ ผมอุ่นนิดหน่อยก็กินได้ สักพักได้ยินเสียงวุธเรียกชื่อผม พอโผล่หน้าไปจากห้องครัวก็เห็นมันเดินใส่ผ้าขนหนูตัวเดียวเลิกลั่กมองหาผมอยู่ ตายแล้ว นี่ถ้าใครมาเห็นเข้าจะคิดยังไงเนี่ย ผ้าที่ผูกตัวไว้มันก็เลื่อนต่ำลงจนจะเห็นไปถึงไหน ๆ

“อยู่นี่.....มีอะไร” มันหันมาตามเสียงผม

“ขอยืมเสื้อผ้าใส่กลับบ้านหน่อย” มันเดินตรงเข้ามา ผมยกมือห้ามไว้แล้วชี้ขึ้นไปข้างบน

“เสื้อผ้าอยู่ในตู้ อยากใส่ตัวไหนก็เลือกเอา” มันพยักหน้ารับ “แล้วทำไมไม่ใส่ชุดเมื่อวานกลับล่ะ” ผมสงสัย

“เหม็น” อะไรของมัน เท่าที่ผมเคยอยู่ใกล้ ๆ มัน ผมไม่เคยได้กลิ่นเหม็นจากตัวมันเลย ขนาดเพิ่งตื่นนอน ผมซุกอยู่กับไหล่มัน ก็ไม่มีกลิ่นแปลก ๆ มีแต่กลิ่นแป้งอ่อน ๆ หอมจะตาย

“มันก็ไม่ได้สกปรกอะไรนี่หว่า” ผมตะโกนถาม

“ก็อยากใส่เสื้อเอ้.....วันหลังจะได้เอามาคืนไง” นี่แหละที่ผมกลัวที่สุด ถ้ามันมาบ้านผมอีกครั้งพ่อแม่ผมจะคิดยังไงเนี่ย ผมเดินตามมันขึ้นไปแต่ดันลืมเคาะประตู ก็มันห้องผมนี่นา

“เฮ้ย” มันร้อง ผมก็ร้องเหมือนกัน ไอ้วุธมันใส่แค่กางเกงในตัวเดียวยืนเลือกเสื้อผ้าอยู่หน้าตู้ ผมปิดประตูปัง สักพักมันก็เปิดออกมาในชุดเสื้อยืดเก่า ๆ ของผมกับกางเกงขาก๊วยสีบานเย็นที่ผมเอาไว้ใส่เล่นอยู่บ้าน (ไม่กล้าใส่ออกไปไหนด้วย) มันยิ้มแฉ่ง ผมเห็นที่หน้ามันทาแป้งเด็กของผมด้วย โอ๊ย อยากจะกรี๊ด ๆ ๆ อีกรอบ ไอ้วุธนี่มันเข้าสเปกผมทุกอย่างเลย มีไอ้โยคนเดียวเท่านั้นที่ผมเคยบอกว่า ผมชอบผู้ชายใส่กางเกงขาก๊วย หรือไม่ก็กางเกงบอล แล้วชอบผู้ชายทางแป้งเด็กเวลาอาบน้ำเสร็จ

“ไปกินข้าวเถอะ.....หิวแล้ว ทำอะไรกินอ่ะ หอมจัง” ผมตกใจ ตายห่า เตายังไม่ได้ปิด ผมวิ่งจู๊ดลงไป น้ำซุปเดือดพลั่ก ๆ เลย วุธมันเดินตามมา หาถ้วยหาชามเตรียมไว้ให้ผม

*
*

“เสื้อผ้าเอาเก็บไว้ในรถนั่นแหละ.....ยังไม่ต้องรีบคืนนะ” ผมบอกกับวุธหลังกินข้าวเสร็จ

“ไม่อยากให้เรามาหาเหรอ” ผมไม่อยากเห็นสายตาอย่างนี้ของมันเลย เพราะมันจะทำให้ผมใจอ่อนอีกแล้ว

“.....อืม….” ผมตัดใจตอบ

“ถ้าเราเป็นนายโยอะไรนั่น......เอ้จะรังเกียจเราอย่างนี้มั๊ย” มันตัดพ้อ

“เฮ้ย....คิดมาก เราไม่ได้รังเกียจอะไรวุธนะ....แต่ว่า.......” แต่ว่าอะไรดีล่ะ “แต่ว่ามันแปลก ๆ ไง เราไม่เคยมีเพื่อนมาบ้าน พูดง่าย ๆ ก็คือเรามีความลับที่ต้องปิดพ่อกับแม่เยอะอ่ะ” ผมบอกเหตุผล

“รู้แล้ว” เอ๊ะมันรู้ได้ไงวะ “ แต่เราเก็บความลับเก่งนะ” มันอ้อน

“นายเป็นผู้ชาย” อยู่ดี ๆ ผมก็พูดเหตุผลนี้ขึ้นมา

“เอ้ก็เป็นผู้ชาย ทำไมจะมีเพื่อนผู้ชายไม่ได้” มันขำ

“โอ๊ย.....ปวดหัว.....ไม่คุยด้วยแล้ว ไปเรียนดีกว่า” ผมขึ้นไปหยิบกระเป๋า ใส่หนังสือที่ซื้อมาตั้งแต่วันลงทะเบียน ไอ้วุธก็เดินตามมาเก็บเสื้อผ้าของมันม้วน ๆ แล้วเดินไปที่รถ ส่วนผมพอปิดประตูเช็คความเรียบร้อยทุกอย่างเสร็จก็เปิดประตูใหญ่ให้รถวุธมันออกไป แต่มันดันจอดรถผมซะนี่

“มีอะไรอีก” ผมเปิดประตูถามมัน

“ขึ้นรถดิ....ให้เราไปส่งนะ”

“ไม่เป็นไร วุธกลับบ้านเหอะ แถวนั้นรถมันติด”

“เออน่า.....ขึ้นมาเถอะ ถือว่าตอบแทนที่ให้ซุกหัวนอนเมื่อคืน” ผมก็คิดว่าดีเหมือนกันไม่ต้องโหนรถเมล์ไปเรียน อีกอย่างเช้าวันเสาร์รถคงไม่ติดเท่าไหร่

“จริง ๆ แล้วเอ้น่าจะขับให้เรานั่งมั่งนะ” มันกวนทันทีที่ผมขึ้นรถมัน

“อะไรนะ”

“เมื่อคืนใครก็ไม่รู้มานอนซุกอยู่บนไหล่เนี่ย เมื่อยไปหมดเลย” ผมอายมาก

“เมื่อยนักก็กลับบ้านไปเลยไป” ผมแกล้งงอน

“โอ๋.....พูดเล่น….เพิ่งรู้ว่าเอ้ขับรถเป็น ทำไมไม่ขับไปโรงเรียนล่ะ”

“ขืนขับไปพ่อก็ตามมาแหกอกดิ......ใบขับขี่ก็ไม่มี พ่อบอกว่ารอให้สอบทำใบขับขี่ได้ก่อนแล้วจะเอารถไปไหนก็ไป ......ที่จริงเค้าไม่อยากให้ขับรถเป็นหรอก ทั้งมอไซค์ทั้งรถยนต์นั่นแหละ......แต่มีอยู่ช่วงนึงเราเที่ยวเก่งไง เค้าเลยหากิจกรรมมาดึงความสนใจเราไว้ แต่พอเราขับแข็งเราก็ออกไปเที่ยวเหมือนเดิม.....พ่อเค้าคงปลงแล้วหล่ะ” ผมเผลอตัวเม้าธ์ยาว

“ดูพ่อจะหวงเอ้เนอะ”

“แน่นอน มีลูกหน้าตาดี ก็ต้องหวงเป็นธรรมดา” มันอมยิ้ม

“ยิ้มอะไร” ผมต่อยแขนมันเบา ๆ

“เปล่า....พ่อหวงอย่างนี้แล้วเมื่อไหร่จะมีลูกเขยล่ะ”

“คงอีกนาน.....เราจะอยู่เป็นโสดให้คนเสียดายเล่น” มันอมยิ้มแล้วส่ายหน้าเบา ๆ

*
*

.........รถไม่ติดจริง ๆ ด้วย ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึงโรงเรียนแล้ว วุธขับมาถูกทางโดยไม่ต้องถามผมเลย ผมงงอยู่เหมือนกัน แต่ก็คิดว่าโรงเรียนนี้มันคงดังมั้งไอ้วุธเลยรู้จัก ผมยืนมองรถวุธขับไปจนลับตาก่อนขึ้นไปนั่งรอเวลาเรียน......ยอมรับเลยครับว่าที่นี่สอนดีมาก ใครมาเป็นคู่เป็นกลุ่มอาจารย์จับแยกหมด ทุกคนต้องได้คุยกัน ต้องรู้จักกัน เรียนกันแบบเมืองนอกจริง ๆ ให้เราได้แสดงความคิดเห็น ซึ่งผมชอบมาก แต่ติดนิดเดียวตรงที่ต้องพูดภาษาอังกฤษทั้งวัน แรก ๆ ก็อายอยู่หรอกครับพูดผิดพูดถูก แต่พอเห็นคนอื่นขำก็เกิดแรงฮึด อีกอย่างอาจารย์บอกว่าไม่ต้องอาย LEARN FROM MISTAKE กินข้าวเสร็จมีแรง หายง่วงแล้วด้วย ตลอดคาบกลางวันผมเลยมั่นใจมากขึ้น เริ่มเป็นตัวของตัวเอง จนตอนแรกจากที่แนะนำตัวว่าชื่อเอ้ อาจารย์บอกว่าเรียกยากให้เปลี่ยนชื่อให้ฝรั่งเรียกง่ายขึ้น รู้มั๊ยครับ อาจารย์ตั้งชื่อผมว่าอะไร “เอมี่” คิดได้ยังไงเนี่ย แต่ผมชอบนะครับ

........การเรียนวันแรกของผมผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไอ้ที่กลัว ๆ ว่าจะเรียนคนเดียวไม่ได้ พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิดกลัวเลย ผมรู้สึกสนุกมาก ได้เพื่อนใหม่ ๆ หลายคน แต่ละคนมาจากโรงเรียนมัธยมที่ดี ๆ ดัง ๆ กันทั้งนั้น ทุกคนให้ความสนใจกับผม และคงรู้สึกแปลก ที่เด็กพาณิชย์มาเรียนพิเศษภาษาอังกฤษ ตอนแรกว่าจะกลับบ้านทันทีที่เรียนเสร็จ แต่เพื่อนใหม่ชวนไปเดินเที่ยวซะก่อน ผมเลยเสนอให้ไปห้างที่เพื่อนผมทำงานกันอยู่ ผมจะได้ไปทักทายเพื่อน ๆ ด้วย พวกเราจับกลุ่มไปกันได้สี่คน นั่งแท็กซี่ไปนะครับ พวกนั้นบอกว่าไม่ชอบนั่งรถเมล์ ผมก็เออออไปตามเรื่องตามราว

*
*

“อีเอ้....กูบอกตรง ๆ กูไม่ชอบเพื่อนใหม่มึงเลยว่ะ” อีอ๋าลากผมไปกระซิบกระซาบ

“ทำไมวะ.....เค้าก็คุยกะพวกมึงดี ไม่ใช่เหรอ” ผมงง

“มันดูดัดจริตดีดดิ้นยังไงไม่รู้”

“แต่เค้านิสัยดีนะโว้ย” ผมแก้ตัวให้เพื่อนใหม่ มันก็จริงอยู่ที่พวกเค้าดูดัดจริต แต่ก็ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนรำคาญให้ผมนี่นา

“Hey, we’ll be waiting for you at Mc on the ground floor OK?” เพื่อนใหม่ตะโกนพูดกับผมเป็นภาษาอังกฤษ ผมพยักหน้าแล้วตอบ

“Ok, I’ll be there in 10 minutes” หลังจากที่เพื่อนใหม่ผมเดินไปแล้ว ผมยิ้มแหย ๆ ให้เพื่อนทุกคน

“หวังว่ามึงคงไม่ดัดจริตตามอย่างอีนั่นนะ” อีนัทพูดเสียงต่ำเชียว

“แหม....มึง พูดภาษาอังกฤษบางทีมันก็ต้องดัดจริตมั่งแหละ” ผมอธิบาย

“แล้วมึงต้องเรียนอีกนานแค่ไหนเนี่ย”

“เปิดเทอม ก็จบคอร์สพอดี”

“แล้วเทอมหน้ามึงจะทำงานกับพวกกูปะวะ” อีแจนถาม

“ดูก่อน.....ได้ยินพ่อกูบอกให้เรียนเลขเพิ่มด้วย” อีพวกนั้นพยักหน้าเบา ๆ “แต่ปีใหม่กูไปห่อของขวัญกับพวกมึงแน่” ผมหมายถึงงานห่อของขวัญตามห้างหลังเลิกเรียน

“เออ....มึงไปเที่ยวเหอะ พวกกูต้องทำงานต่อแล้ว” พูดจบพวกมันก็พากันเดินไปเลย ผมยืนเหวอ รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของเพื่อน ๆ

ผมเดินเหม่อ ๆ ไปจนเกือบจะถึงแม็ค หางตาผมเหลือบไปเห็นผู้ชายรูปร่างหน้าตาคุ้น ๆ ไอ้โยนี่หว่า ผมแทบจะวิ่งไปหามัน แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นมันชัด ๆ ว่ามันยืนคุยอยู่กับเกย์สาวนางนึงดูท่าทางสนิทสนมกันมากด้วย......ผมตัดสินใจไม่ทักเดินเลี่ยงไปเข้าประตูแม็คอีกทาง รู้สึกแย่มาก ไปถึงโต๊ะผมนั่งได้แป๊บเดียวก็ขอตัวเพื่อนใหม่กลับบ้าน.....อ้างว่าปวดหัว แต่จริง ๆ แล้วผมกลัวเจอไอ้โยมันต่างหาก

.......ตลอดทางกลับบ้าน ผมคิดมากจนปวดหัวจริง ๆ ซะแล้ว นึกเสียดายอยู่ทีไม่เดินเข้าไปทัก เผื่อผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นแค่เพื่อนกันเพราะมันเรียนโรงเรียนชายล้วน คงไม่แปลกที่จะมีเพื่อนอย่างนั้น แต่ดูยังไงก็ไม่ใช่......คิดมา คิดไป ดันไปคิดถึงไอ้วุธซะนี่ เมื่อคืนมันน่ารักมาก อยากให้มันเป็นโยจริง ๆ

ถึงบ้านแล้วผมไม่คุยกับใคร เดินขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัว ล้มตัวลงนอน กะจะนอนเล่น ๆ แต่ดันเผลอหลับไป ตื่นมาอีกที่ห้องมืดตึ๊ดตื๋อ ควานหานาฬิกามาดู เกือบสองทุ่มแล้ว ไม่ดีเลยนอนตอนเย็น ๆ เนี่ย ตื่นมาแล้วปวดหัวชิบเป๋ง.....ผมเดินไปล้างหน้าล้างตา เดินกระเซอะกระเซิงลงไปกินข้าว ได้คุยกับพ่อแม่บ้างค่อยรู้สึกดีขึ้น ผมเล่าให้พวกท่านฟังเรื่องที่เรียนพิเศษสนุกแค่ไหน แต่ผมไม่ได้บอกเค้าหรอกนะครับเรื่องที่อาจารย์และคนอื่น ๆ ในคลาสเรียกผมว่า “เอมี่”



*******************************TBC*************************************************************

ถ้าต่อจากนี้รีพายเยอะผมก็จะมาลงตามรีพายแล้วกัน
รีพายน้อยก็ลงน้อยรีพายเยอะก็ลงเยอะ
ขอบคุณพี่เอ้ นะครับสำหรับนิยายสนุกๆๆ ไปทำงานต่อและ


suregirl

  • บุคคลทั่วไป
รีที่1 จ้า

ชอบมาก กำลังสนุก มาลงเยอะๆเถอะ :m5: :m5: :m5: :m5:

+1 เป็นกำลังใจสำหรับคนโพสด้วยน้า

jedi2543

  • บุคคลทั่วไป
เดาว่า lanlan เป็นคนขี้งอน ห้ามโกรธนา ล้อเล่น

ตอนนี้ยิ่งอ่านก็ยิ่งน่ารัก เอ้น่ารัก วุธก็น่ารัก ตอนเด็กๆ หวานแหววชะมัด

แล้วทำไมตอนโตดันเครียดหว่า

แต่อย่างว่า รักในวัยเด็กเนี่ย ส่วนใหญ่ไม่ต้องคิดอะไรมาก ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร

ชอบคือชอบ และชอบก็คือไม่ชอบ แล้วแต่ว่าปากจะแข็งได้ขนดไหน

แต่เอ้เนี่ยเป็นคนหัวแข็ง ใจแข็ง ปากแข็งมากนา แต่ก็ยังน่ารัก

คิดถึงตัวเองสมัย Poppy Love เหมือนกัน

niph

  • บุคคลทั่วไป
 :m21: :m21: :m21:
ยังง๊ายยยยยย ยังไง เค้าก็คิดว่าวุธปลอมเป็นโย
ดูแต่ละอย่างซิ
กางเกงบอล กะกางเกงขาก๊วย ทาแป้งเด็ก
แล้วไหนจะความผิดที่ขอไว้อีก
มันต้องใช่แน่ ๆ  :a1:

ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
 :impress:

มาเป็นรีที่สี่แล้วกานนะ

วุธน่ารักจัง เอ้ด้วย

แหมนึกว่าจะขอไรกาน เซ็งเลย

รออ่านต่อไปนะครับ

 o15

bigynew

  • บุคคลทั่วไป
วุธต้องรู้แน่เลยว่าโยคบกับเกย์สาว เลยมาเตือนเอ้อ่ะ

ขอให้วุธมาปลอมใจเอ้เร็ว ๆ ถ้าเกิดเอ้รู้ความจริงอ่ะ

ยังไงก็มาต่อเร็ว ๆ นะ

ออฟไลน์ tsuyu

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 472
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-2
 :m21:    :m21:    :m21:

แอบเข้ามาอ่านตลอดเลยค่ะ ไม่เคยเม้นท์เลยอ่ะ

เข้ามาให้กำลังใจคนโพสท์ค่ะ 

สู้ สู้ ค่ะ   :a9:


ออฟไลน์ A GE

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
 :a11: :a11: เข้ามาเพิ่มให้อีก1รีฯครับ  :a1: :a1:

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
ผมมาตามอ่านแล้วก็พยามรีพลายทุกตอนเลยน้าค้าบบบบบบบบบบบบ

เดี่ยวสัญญาว่า จะมารีพลายเยอะๆเลยคับ

a22a

  • บุคคลทั่วไป
สนุกมากคับ ขอบคุณคับที่มาโพสให้อ่าน มาต่อไวๆนะคับกำลังสนุกคับ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด