หน้าแรก
ช่วยเหลือ
เข้าสู่ระบบ
สมัครสมาชิก
กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้31
Boy's love story / Re: Love, In Every Lifetime : ตอนพิเศษที่ 18 ; The Forgotten Toys & The Master’s
« กระทู้ล่าสุด โดย Milky_Milky_Way เมื่อ 31-05-2026 11:03:28 »ตอนพิเศษที่ 18 ; The Forgotten Toys & The Master’s Return
บรรยากาศในเพนท์เฮาส์คืนนี้เงียบผิดปกติ ... เงียบจนน่าขนลุก ผมก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนหลังจากเลิกงานดึก ปกติเวลานี้จีต้องนอนดู Netflix หรือไม่ก็นั่งทำอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ในห้องนั่งเล่น แต่ภาพที่เห็นทำเอาผมชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน
จี นั่งไขว่ห้างอยู่บนปลายเตียง ไฟหัวเตียงสลัว ๆ ส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบนิ่ง ... นิ่งจนเดาอารมณ์ไม่ออก
และสิ่งที่วางอยู่ข้างตัว ... คือกล่องกำมะหยี่สีดำ กล่องที่ผมซุกไว้ลึกสุดของลิ้นชัก Walk-in Closet ... กล่องที่ผมลืมไปแล้วว่าซ่อนอะไรเอาไว้ข้างใน
“กลับมาแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทาย ไม่มีความโกรธเกรี้ยว แต่เย็นยะเยือกเหมือนลมหนาวที่พัดผ่านกระดูกสันหลัง
Winter is coming ... สัญชาตญาณของผมกรีดร้องบอกแบบนั้น
“จะ ... จี ... คือ” ผมก้าวไม่ออก ลำคอแห้งผาก
“กูไปรื้อหาของในตู้ แต่ดันไปเจอของพวกนี้เข้า” มือหนาหยิบวัตถุสีดำรูปทรงปราดเปรียวขึ้นมา มันคือ Vibrator ผิวสัมผัสซิลิโคนเกรดการแพทย์ราคาแพงระยับ ข้าง ๆ กันยังมีปลอกคอหนังเส้นเล็ก และอุปกรณ์อื่น ๆ อีกหลายชิ้น
“มึง ... ฟังกูก่อน ...” ผมรีบเดินเข้าไปหา
“... มันเป็นของเก่า ... กูซื้อมาตั้งนานแล้ว กูเคยบอกมึงไปแล้วด้วยนิว่ากูเคยใช้ของพวกนี้ ...” ผมละล่ำละลักอธิบาย หน้าเริ่มร้อนผ่าวด้วยความอาย คนตรงหน้าเลิกคิ้ว เป็นสัญญาณบอกให้ผมอธิบายเพิ่ม
“... กูเลิก One Night Stand เพราะมึงกลับมา ... มึงก็รู้ว่า taste ของกูเป็นยังไง... กูต้องใช้ของพวกนี้”
จีฟังเงียบ ๆ นิ้วมือเรียวยาวไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของเครื่องมือสังเคราะห์นั้น สายตาคมกริบจ้องมองผมเหมือนจะทะลุเข้าไปในความคิด
“แล้วตั้งแต่แต่งงานกัน ... ได้ใช้บ้างไหม?”
“ไม่!!! ไม่เคยเลยสาบานได้ ...” ผมรีบปฏิเสธเสียงแข็ง เงยหน้าสบตาเขา
“... ตั้งแต่เรากลับมาคบกัน จนถึงตอนนี้กูไม่เคยแตะมันอีกเลย”
“แล้วเก็บไว้ทำไม”
“กูลืม ... ลืมจริง ๆ”
จีเหยียดยิ้มมุมปาก ... รอยยิ้มที่ทำให้ผมขนลุกชันไปทั้งตัว ผมเอื้อมมือจะไปขอกล่องแห่งความลับคืน แต่กลับต้องชะงักเมื่อสบสายตาเชิงห้ามปรามจากสามี
“ดี...”
เขาโยนของเล่นชิ้นนั้นทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี เสียงวัตถุกระทบพื้นไม้ดัง ตึ้บ เหมือนขยะไร้ค่า
“... เพราะถ้ามึงยังใช้มันอยู่ ... แสดงว่ากูยังทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ”
“บ้าน่า!!! ... กูเคยบอกแล้วไงว่ากับมึง ดีที่สุด”
“ปากหวาน ... คุกเข่า”
“ฮะ!!! ... อะไรนะ”
“...” จีไม่ได้ตอบคำถามของผม เขาแค่กดสายตาลงบนพื้น ดวงตาชั้นเดียวคู่นั้น บ่งบอกชัดเจนว่าให้ผมทำอะไร
ผมเขยิบเข้ามาใกล้ ก่อนจะคุกเข่าลงตามคำสั่งของคนตรงหน้า จีบีบแก้มผมเบา ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นบีบคางแน่นขึ้นเล็กน้อย บังคับให้ผมเงยหน้ารับจูบที่ดุดัน รุนแรง และเต็มไปด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของ
จีผละออก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดหน้าผม เขาเอื้อมมือไปหยิบปลอกคอหนังสีดำในกล่องนั้นขึ้นมา เสียงกระดิ๊งทำให้ผมกลืนน้ำลายลงคอ ... ภาพความทรงจำสมัยใช้มันคนเดียวหน้ากระจกย้อนกลับมา ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่พยายามจินตนาการว่ามีมือใครสักคนสวมมันให้
“มึงเคยบอกว่าไม่ชอบให้คนอื่นใช้ toy กับตัวเอง แล้วปลอกคอละ ใส่ได้ไหม ...”
ผมชะงักไป ก่อนที่สุดท้ายจะพยักหน้าตอบตกลง
“... มึงเคยใส่ไอ้นี่ ... แล้วจินตนาการถึงใคร” จีถามเสียงพร่า ขณะคล้องสายหนังรอบคอผม
“ถึงมึง ... จินตนาการว่าเป็นมือของมึง ... เป็นเสียงของมึงที่คอยออกคำสั่ง”
แววตาของจีวาวโรจน์ขึ้นทันที เขาล็อกหัวเข็มขัดที่หลังคอของผม เสียง กริ๊ก ดังชัดเจนในความเงียบ มันไม่ใช่แค่เครื่องประดับ ... แต่มันคือพันธนาการที่ผมโหยหามาตลอด
“งั้นคืนนี้ ... มึงไม่ต้องจินตนาการแล้วนะ”
จีกระตุกสายหนังเบา ๆ บังคับให้ผมลุกขึ้นและคลานขึ้นไปบนเตียงตามแรงดึง ร่างกายผมสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความต้องการที่พุ่งสูงจนแทบระเบิด
“ทำให้กูดูซิ ... ว่าตอนอยู่คนเดียว มึงทำยังไง" เขาออกคำสั่งพร้อมกับเอนตัวพิงหัวเตียง มองผมด้วยสายตาที่ถือครองอำนาจเบ็ดเสร็จ
“แต่”
“ทำ ... พิสูจน์ ว่ามึงต้องการกูแค่ไหน” เสียงเข้มกดต่ำ
ผมกลั้นใจ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้น ภายใต้สายตาที่เหมือนไฟเผาผลาญของสามี ความอับอายที่ต้องเปลือยกายใส่ปลอกคอต่อหน้าเขามันยิ่งกระตุ้นให้ส่วนลึกของผมตื่นตัว วินาทีที่จีกระชากผมเข้าไปหา และกดผมลงกับฟูกนุ่ม เสียงกระซิบข้างหูของเขาคือสิ่งที่ทำให้สติผมขาดผึง
“มึงจำไว้นะ ... ของพวกนี้ ไม่มีวันทำให้มึงรู้สึกได้แบบที่กูทำ”
และคืนนั้น ผมก็ได้เรียนรู้ว่า ของเล่นราคาแพงแค่ไหน ก็เทียบไม่ได้เลยกับความดุดันและอ่อนโยนของ จีเลยแม้แต่นิดเดียว
----------
#The Forgotten Toys & The Master’s Return
#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย
บรรยากาศในเพนท์เฮาส์คืนนี้เงียบผิดปกติ ... เงียบจนน่าขนลุก ผมก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนหลังจากเลิกงานดึก ปกติเวลานี้จีต้องนอนดู Netflix หรือไม่ก็นั่งทำอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ในห้องนั่งเล่น แต่ภาพที่เห็นทำเอาผมชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน
จี นั่งไขว่ห้างอยู่บนปลายเตียง ไฟหัวเตียงสลัว ๆ ส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบนิ่ง ... นิ่งจนเดาอารมณ์ไม่ออก
และสิ่งที่วางอยู่ข้างตัว ... คือกล่องกำมะหยี่สีดำ กล่องที่ผมซุกไว้ลึกสุดของลิ้นชัก Walk-in Closet ... กล่องที่ผมลืมไปแล้วว่าซ่อนอะไรเอาไว้ข้างใน
“กลับมาแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทาย ไม่มีความโกรธเกรี้ยว แต่เย็นยะเยือกเหมือนลมหนาวที่พัดผ่านกระดูกสันหลัง
Winter is coming ... สัญชาตญาณของผมกรีดร้องบอกแบบนั้น
“จะ ... จี ... คือ” ผมก้าวไม่ออก ลำคอแห้งผาก
“กูไปรื้อหาของในตู้ แต่ดันไปเจอของพวกนี้เข้า” มือหนาหยิบวัตถุสีดำรูปทรงปราดเปรียวขึ้นมา มันคือ Vibrator ผิวสัมผัสซิลิโคนเกรดการแพทย์ราคาแพงระยับ ข้าง ๆ กันยังมีปลอกคอหนังเส้นเล็ก และอุปกรณ์อื่น ๆ อีกหลายชิ้น
“มึง ... ฟังกูก่อน ...” ผมรีบเดินเข้าไปหา
“... มันเป็นของเก่า ... กูซื้อมาตั้งนานแล้ว กูเคยบอกมึงไปแล้วด้วยนิว่ากูเคยใช้ของพวกนี้ ...” ผมละล่ำละลักอธิบาย หน้าเริ่มร้อนผ่าวด้วยความอาย คนตรงหน้าเลิกคิ้ว เป็นสัญญาณบอกให้ผมอธิบายเพิ่ม
“... กูเลิก One Night Stand เพราะมึงกลับมา ... มึงก็รู้ว่า taste ของกูเป็นยังไง... กูต้องใช้ของพวกนี้”
จีฟังเงียบ ๆ นิ้วมือเรียวยาวไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของเครื่องมือสังเคราะห์นั้น สายตาคมกริบจ้องมองผมเหมือนจะทะลุเข้าไปในความคิด
“แล้วตั้งแต่แต่งงานกัน ... ได้ใช้บ้างไหม?”
“ไม่!!! ไม่เคยเลยสาบานได้ ...” ผมรีบปฏิเสธเสียงแข็ง เงยหน้าสบตาเขา
“... ตั้งแต่เรากลับมาคบกัน จนถึงตอนนี้กูไม่เคยแตะมันอีกเลย”
“แล้วเก็บไว้ทำไม”
“กูลืม ... ลืมจริง ๆ”
จีเหยียดยิ้มมุมปาก ... รอยยิ้มที่ทำให้ผมขนลุกชันไปทั้งตัว ผมเอื้อมมือจะไปขอกล่องแห่งความลับคืน แต่กลับต้องชะงักเมื่อสบสายตาเชิงห้ามปรามจากสามี
“ดี...”
เขาโยนของเล่นชิ้นนั้นทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี เสียงวัตถุกระทบพื้นไม้ดัง ตึ้บ เหมือนขยะไร้ค่า
“... เพราะถ้ามึงยังใช้มันอยู่ ... แสดงว่ากูยังทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ”
“บ้าน่า!!! ... กูเคยบอกแล้วไงว่ากับมึง ดีที่สุด”
“ปากหวาน ... คุกเข่า”
“ฮะ!!! ... อะไรนะ”
“...” จีไม่ได้ตอบคำถามของผม เขาแค่กดสายตาลงบนพื้น ดวงตาชั้นเดียวคู่นั้น บ่งบอกชัดเจนว่าให้ผมทำอะไร
ผมเขยิบเข้ามาใกล้ ก่อนจะคุกเข่าลงตามคำสั่งของคนตรงหน้า จีบีบแก้มผมเบา ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นบีบคางแน่นขึ้นเล็กน้อย บังคับให้ผมเงยหน้ารับจูบที่ดุดัน รุนแรง และเต็มไปด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของ
จีผละออก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดหน้าผม เขาเอื้อมมือไปหยิบปลอกคอหนังสีดำในกล่องนั้นขึ้นมา เสียงกระดิ๊งทำให้ผมกลืนน้ำลายลงคอ ... ภาพความทรงจำสมัยใช้มันคนเดียวหน้ากระจกย้อนกลับมา ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่พยายามจินตนาการว่ามีมือใครสักคนสวมมันให้
“มึงเคยบอกว่าไม่ชอบให้คนอื่นใช้ toy กับตัวเอง แล้วปลอกคอละ ใส่ได้ไหม ...”
ผมชะงักไป ก่อนที่สุดท้ายจะพยักหน้าตอบตกลง
“... มึงเคยใส่ไอ้นี่ ... แล้วจินตนาการถึงใคร” จีถามเสียงพร่า ขณะคล้องสายหนังรอบคอผม
“ถึงมึง ... จินตนาการว่าเป็นมือของมึง ... เป็นเสียงของมึงที่คอยออกคำสั่ง”
แววตาของจีวาวโรจน์ขึ้นทันที เขาล็อกหัวเข็มขัดที่หลังคอของผม เสียง กริ๊ก ดังชัดเจนในความเงียบ มันไม่ใช่แค่เครื่องประดับ ... แต่มันคือพันธนาการที่ผมโหยหามาตลอด
“งั้นคืนนี้ ... มึงไม่ต้องจินตนาการแล้วนะ”
จีกระตุกสายหนังเบา ๆ บังคับให้ผมลุกขึ้นและคลานขึ้นไปบนเตียงตามแรงดึง ร่างกายผมสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความต้องการที่พุ่งสูงจนแทบระเบิด
“ทำให้กูดูซิ ... ว่าตอนอยู่คนเดียว มึงทำยังไง" เขาออกคำสั่งพร้อมกับเอนตัวพิงหัวเตียง มองผมด้วยสายตาที่ถือครองอำนาจเบ็ดเสร็จ
“แต่”
“ทำ ... พิสูจน์ ว่ามึงต้องการกูแค่ไหน” เสียงเข้มกดต่ำ
ผมกลั้นใจ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้น ภายใต้สายตาที่เหมือนไฟเผาผลาญของสามี ความอับอายที่ต้องเปลือยกายใส่ปลอกคอต่อหน้าเขามันยิ่งกระตุ้นให้ส่วนลึกของผมตื่นตัว วินาทีที่จีกระชากผมเข้าไปหา และกดผมลงกับฟูกนุ่ม เสียงกระซิบข้างหูของเขาคือสิ่งที่ทำให้สติผมขาดผึง
“มึงจำไว้นะ ... ของพวกนี้ ไม่มีวันทำให้มึงรู้สึกได้แบบที่กูทำ”
และคืนนั้น ผมก็ได้เรียนรู้ว่า ของเล่นราคาแพงแค่ไหน ก็เทียบไม่ได้เลยกับความดุดันและอ่อนโยนของ จีเลยแม้แต่นิดเดียว
----------
#The Forgotten Toys & The Master’s Return
#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย
