35
« กระทู้ล่าสุด โดย intouch เมื่อ 22-08-2026 16:35:45 »
บทที่ 3 กลุ่ม 3
พอถึงวันศุกร์ของสัปดาห์แรก ผมก็จำชื่อเพื่อนในกลุ่มได้ครบแล้ว
คำว่า “จำชื่อได้” ยังไม่ได้หมายความว่าสนิทกัน แค่เวลาครูเรียกชื่อใคร ผมก็พอหันไปถูกคน ไม่ได้นั่งทำหน้างงเหมือนเด็กหลงทางอยู่กลางห้องแบบวันแรกอีกแล้ว
แม้แต่คำว่า “ข้า” ที่เคยหลุดออกจากปากบ่อย ๆ ก็เริ่มหายไป หลังจากได้ยินเพื่อนพูด “กู” กับ “มึง” กันทั้งวัน ผมก็เผลอพูดตามไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้
เช้าวันนี้ก็เหมือนกัน หลังจากนักเรียนทุกแผนกเข้าแถวกันเรียบร้อย เสียงครูพชรก็ดังออกลำโพงไปทั่วบริเวณหน้าเสาธง
“ก็แจ้งให้ทราบตามนี้ เรื่องต่อไปก็เรื่องของห้องน้ำ…”
ผมยืนฟังอยู่ในแถว
“ไม่รู้เด็กที่นี่เป็นอะไรกันนัก ขี้เยี่ยวกันที คอห่านแตก คอห่านระเบิด ประตูพังฉิบหายหมด เขาอุตส่าห์สร้างขึ้นมาให้พวกมึงใช้ @#%%*&&(”
เสียงในแถวเริ่มขยุกขยิก ใครบางคนหลุดขำออกมาก่อน แล้วค่อย ๆ ลามไปตามแถว ผมก้มหน้ากลั้นขำจนไหล่สั่น โรงเรียนเก่าของผมไม่เคยมีอะไรแบบนี้แน่นอน
“อิน วันนี้เรียนวิชาอะไรบ้างวะ” เบสถามเบา ๆ ขณะเรายืนอยู่ในแถว
ไม่รู้ทำไม ผ่านไปไม่กี่วันมันก็เริ่มทำเหมือนผมเป็นคนถือตารางชีวิตของทั้งกลุ่มแล้ว
ผมก้มดูตารางเรียนในมือ “ช่วงเช้าอาชีวอนามัยและความปลอดภัย สิบเอ็ดโมงถึงเที่ยงโฮมรูม บ่ายภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร แล้วก็คณิตศาสตร์ประยุกต์”
เบสทำหน้าเหมือนอยากกลับบ้านตั้งแต่ยังไม่เริ่มเรียน “ฉิบหาย ทำไมวันนี้แม่งดูเรียนเยอะจังวะ”
“เพิ่งเปิดเทอมเองนะมึง”
“รู้สึกวันนี้เรียนรวมกับกลุ่ม 3 ด้วยนะ” บาสพูดขึ้นจากหลังของเบส
ผมหันไปมองแถวข้าง ๆ โดยอัตโนมัติ กลุ่ม 3 เข้าแถวอยู่ใกล้กลุ่มผมมาตั้งแต่วันแรก บางคนถือสมุด บางคนคุยกันเบา ๆ
ผมหันกลับมา แล้วหันไปมองเพื่อน ๆ ข้างหลังผม...เบสบ่นให้บาสฟัง พงศ์ยืนเหมือนยังไม่ตื่น และนัทคุยกับเชน
“พวกมึงหันไปดูพวกมัน ไอ้พวกที่ชอบมาสาย!”
เสียงครูพชรดังขึ้นอีกครั้ง
ทุกคนหันไปทางประตูหน้าวิทยาลัย นักเรียนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้ามา ไม่ได้วิ่ง เดินเหมือนยังไม่รู้ว่าคนทั้งวิทยาลัยกำลังมองอยู่
“อ้าวเฮ่ย! ที่นี่วิทยาลัยไม่ใช่ที่เดินแคตวอล์ก ไม่เท่นะเฮ่ย มาสายอะ กูพูดขนาดนี้แล้วยังเดินอีก!”
ทั้งแถวหัวเราะกันอีก บางคนเริ่มเร่งฝีเท้า บางคนก้มหน้า และในกลุ่มนั้นผมเห็นตันกำลังเดินเร็วเข้ามา ผมด้านหน้ากระดกขึ้นเหมือนเพิ่งฝ่าลมมา
ผมมองแวบหนึ่งแล้วหันกลับไปข้างหน้า
“เฮ่ย มาสายจังวะ” นัทถามตอนตันเข้ามาในแถว
ตันยังหอบนิด ๆ “เหอะ ๆ”
ไม่รู้จะเรียกว่าเป็นคำตอบไหม
หลังเลิกแถว พวกเราเดินไปตึกสามัญเพื่อรอเรียนวิชาแรก พอขึ้นไปถึงชั้นสาม ประตูห้องเปิดทิ้งไว้ ผมยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง
“เข้าไปนั่งรอข้างในกันไหม” ผมพูดแล้วเดินเข้าไปก่อน
สภาพห้องเก่ากว่าที่คิด กระดานชอล์กสีเขียวเข้ม เก้าอี้เลคเชอร์ถูกทิ้งไว้ไม่ค่อยเป็นระเบียบ เพดานมีรอยแตก บางจุดแผ่นฝ้าหายไปจนเห็นเส้นลวดกับเหล็กขึ้นสนิมอยู่ด้านบน
ผมเลือกนั่งแถวหน้าใกล้กระดาน วางกระเป๋าลงข้างตัว
“นั่งหน้าอีกแล้วเหรอวะ อิน”
เสียงตันดังขึ้นด้านหลัง
ผมหันไป มันเดินเข้ามาพอดี กระเป๋าสะพายอยู่ข้างเดียวเหมือนเดิม
“อืม จะได้ฟังชัด ๆ ไง”
ตันลากเก้าอี้เลคเชอร์ทางซ้ายมาให้อยู่ในแนวเดียวกับผมแล้วนั่งลง ส่วนเบสเดินมานั่งทางขวา ชิดพนังห้องด้านเดียวกับทางเข้า
ผมวางกระเป๋าแล้วนั่งลง หยิบสมุดออกมาวางบนโต๊ะ ก่อนเงยหน้ามองเพดานอีกครั้ง
“มึงมองเพดานทำไมวะ” ตันถาม
“ดูว่ามันจะหล่นใส่หัวไหม”
ตันเงยหน้ามองตาม “เออ ถ้าหล่นจริง มึงโดนก่อนนะ มึงนั่งหน้า”
“ขอบใจมาก”
“ไม่เป็นไร เพื่อนกันต้องเตือน”
“แต่มึงนั่งข้างกูนะ”
เบสหลุดหัวเราะ ตันหัวเราะตาม ผมก็ขำไปด้วย
จากนั้นผมก้มลงเปิดสมุด ทั้งที่ครูยังไม่เข้าห้อง
“เฮอเฮ้อ~ เพื่อน ๆ”
เชนเดินเข้ามาพร้อมนัทกับบาส เสียงหัวเราะของมันมาก่อนตัวเหมือนเดิม ทั้งสามไปนั่งกันแถวหลัง
“อีกกี่นาทีกว่าครูจะมาวะ” บาสถาม
“กูจะรู้เหรอมาพร้อมมึง เฮอเฮ้อ~” เชนตอบ
บาสมองไปทางประตูแล้วลดเสียงลง “น่าจะยังมีเวลาไปห้องน้ำอยู่…มึงมีปะ”
เชนยิ้มทันที “มี ๆ”
“ปะ”
"เอาอีกแล้วเหรอ ก่อนขึ้นมาเพิ่งแวะไปเองนะ"
"เออน่า"
"เค"
“กูไม่ไปนะ” นัทตอบ
บาสกับเชนจึงลุกออกจากห้อง
“ไปไหนวะ” ผมถาม
“ห้องน้ำ เดี๋ยวมา เฮอเฮ้อ~” เชนหันมาตอบก่อนหายออกไปตรงประตู
พอปล่อยกลุ่ม 4 ไว้ไม่ถึงห้านาที ห้องเรียนก็เริ่มเสียงดังขึ้น ทั้งเสียงแซว เสียงด่าเล่น เสียงเก้าอี้ลากพื้น และเสียงเคาะโต๊ะ ส่วนผมผมนั่งฟังพวกมันคุยกันไปเรื่อย ๆ
จนกระทั่งกลุ่ม 3 เดินเข้ามา
เสียงในห้องเบาลงแทบพร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมาย
กลุ่ม 3 เดินเข้ามาหาที่นั่งเงียบ ๆ บางคนยิ้มทัก บางคนวางกระเป๋าแล้วเปิดสมุด ส่วนบางคนมองมาทางพวกเราแล้วก็หันไปคุยอะไรกันบางอย่าง
เบสเอนตัวเข้ามา “ทำไมพวกมันดูนิ่งจังวะ”
“ไม่รู้ดิ” ผมตอบ
ตันพูดเบา ๆ “อย่าไปสนใจพวกแม่งเลย”
“เออใช่เราก็อยู่ของเราไป” เบสตอบ
ไม่นานนัทก็เริ่มถามชื่อ พวกเกลุ่ม 3 และพวกผมก็เริ่มถามชื่อกันแบบเก้ ๆ กัง ๆ ชื่อหลายชื่อผ่านหูผมไปเร็วมาก บางชื่อจำได้ บางชื่อพอหันไปอีกทีก็ลืมแล้ว
ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่แถวหน้าเหมือนกัน ห่างจากแถวที่ตันนั่งอยู่ 1 ช่อง ผมได้ยินคนเรียกเธอว่าเกล เธอวางกระเป๋า เปิดสมุด แล้วนั่งมองไปรอบห้องเงียบ ๆ
“มาแล้วพวกมึง เฮอเฮ้อ~”
เชนวิ่งกลับเข้ามาพร้อมบาส
เกือบพร้อมกันนั้น ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินเข้าห้องมา
“คุยอะไรกันนักหนา เงียบ ๆ กันหน่อยดิวะ!”
ทั้งห้องเงียบกริบจนเสียงพัดลมบนเพดานดังขึ้นมาทันที ผมยืดหลังตรงโดยไม่รู้ตัว
เกลลุกขึ้น “นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ”
พวกเราลุกตามกันทันที
“สวัสดีครับ”
“โอเค สวัสดีค่ะ ครูชื่อสุดา”
ครูสุดาไว้ผมสั้นหยิก สวมกางเกงขาทรงกระบอก เดินเร็ว เสียงดังชัดจนไม่ต้องพึ่งไมโครโฟน แค่ยืนอยู่หน้าห้อง เบสที่ปกติปากไวยังนั่งนิ่ง
ครูสุดามองพวกเราทีละแถว
“วันนี้ครูมีธุระด่วน ลูกศิษย์ที่ครูเป็นที่ปรึกษาอยู่เกิดอุบัติเหตุรถล้ม ฉะนั้นสั่งงานเลยแล้วกัน”
ครูหยิบชอล์กขึ้นมาเขียนบนกระดาน
สิ่งที่ไม่ควรกระทำระหว่างทำงานในโรงงานอุตสาหกรรม
“เขียนมา 20 ข้อ ห้ามซ้ำกัน และขออีกอย่าง" ครูสุดาหยุดพูด ทุกคนพยายามตั้งใจฟัง
"อย่ากวนตีน อยู่กันเงียบ ๆ เดี๋ยวครูมา”
พูดจบครูสุดาก็เดินออกไป ทั้งห้องยังเงียบต่อไปครู่หนึ่ง ก่อนทุกคนจะก้มหน้าทำงานแทบพร้อมกัน งานเขียน 20 ข้อฟังดูไม่เยอะ แต่พอมีเงื่อนไขว่าห้ามซ้ำกัน ทุกอย่างก็เริ่มยากขึ้นทันที
“กูจะเขียนยังไงดีวะ ตั้ง 20 ข้อ” ตันบ่นอยู่ข้าง ๆ
ตอนนั้นผมเขียนไปได้ประมาณสิบห้าข้อแล้ว
“ดูของกูไหมล่ะ”
“ไม่อะ แกไม่ให้ซ้ำนี่”
“ก็ไม่ได้ให้ลอก แค่ดูเป็นแนว”
“ไม่เอา เดี๋ยวเหมือน”
มันพูดแล้วก้มลงเขียนต่อ สีหน้าจริงจังจนน่าขำ
ผมหันกลับมาทำของตัวเองจนเสร็จ แล้วหยิบหนังสือการ์ตูนขึ้นมาอ่านรอเวลา เป็นเรื่องเกี่ยวกับยมทูต ดาบฟันวิญญาณ แล้วก็ตัวละครที่ผมตามอ่านมาหลายเล่มแล้ว
“อ่านเรื่องนี้ด้วยเหรอ”
ผมหันไปมอง เพื่อนผู้ชายจากกลุ่ม 3 ที่นั่งอยู่ด้านหลังตัน ผมเคยได้ยินคนเรียกเขาตอนเข้าแถวว่า “ก้อง”
“อ่า สนุกดีอะ”
“นี่ก็อ่านนะ ถึงเล่มไหนแล้ว”
“เล่ม 36 แล้ว” ผมพลิกปกให้ดู
ก้องโน้มตัวมอง “อ๋อ ภาคย้อนอดีต เราอ่านสปอยล์ในเว็บพันทิปผ่าน ๆ ละ”
“อ่า…นี่ก็อ่านเหมือนกัน แต่พอเล่มจริงออกก็อยากซื้อเก็บ”
ก้องพยักหน้า ก่อนจะก้มลงทำงานต่อ
ผมก้มอ่านหนังสือการ์ตูนต่อ อย่างน้อยตอนนี้ผมก็มีคนจากกลุ่ม 3 ที่รู้แล้วว่าคุยเรื่องอะไรด้วยได้
“เฮ่ยตัน มึงเขียนเชี่ยไรเนี่ย”
เสียงเบสดังขึ้นพร้อมหัวเราะ บาสเองก็ยืนขำอยู่ตรงหน้าตัน
“อ้าว แล้วมึงจะให้กูเขียนยังไงวะ ตั้ง 20 ข้อ แล้วห้ามลอกกัน”
“อะไรกันวะ” ผมหันไปถาม
“อะ มึงเอาไปดู”
ตันส่งกระดาษมาให้
ผมรับมาอ่าน แล้วเกือบหลุดขำ
ในนั้นมีทั้ง
“แคะหูในขณะทำงาน”
“แคะเล็บในขณะทำงาน”
“บีบสิวในขณะทำงาน”
ผมมองมัน “มึงเขียนจริงเหรอ”
“มันไม่ควรทำจริงไหมล่ะ”
“มันก็ไม่ควร แต่ครูน่าจะหมายถึงพวกความปลอดภัยอะ”
ตันยังทำหน้าจริงจัง “แคะหูแล้วไม่ปลอดภัยนะ ถ้าเครื่องจักรดูดสำลีเข้าไปทำไง”
"มึงแคะที่หู แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเครื่องจักรดูดสำลีเข้าไป" เบสถาม
ก้องที่นั่งอยู่ด้านหลังพูดขึ้นมา “ตันคิดไกลไปเปล่า”
เบสหัวเราะลั่น “ไอ้เชี่ยตัน มึงควรไปรับยาช่องสามนะ”
ตันเงยหน้ามอง “มึงเงียบไปเลย ไหนของมึงล่ะ”
“เสร็จแล้ว”
“ไหนดู”
“ไม่ให้ มึงบอกจะทำเองไม่ใช่หรอ”
“เพื่อนเวร”
“ขอบใจ”
เสียงหัวเราะเริ่มกลับมาในห้อง แต่ยังไม่มีใครกล้าดังมากนัก
ไม่นานเสียงฝีเท้าก็ดังมาจากหน้าห้อง ครูสุดากลับเข้ามา ทุกคนรีบแยกย้ายกลับที่อย่างเรียบร้อยเหมือนนักเรียนตัวอย่าง
“ใครเสร็จแล้วส่ง แล้วนั่งรอครูตรวจก่อน”
พวกเราทยอยเอางานไปส่ง บรรยากาศในห้องเหมือนตอนรอผลตรวจสุขภาพ ไม่มีใครรู้ว่าใครจะโดนเรียก ครูสุดาตรวจทีละแผ่น สามคนแรกโดนเรียกไปแก้ก่อน
“อันนี้ซ้ำ”
“อันนี้ไม่เกี่ยว”
“เขียนให้มันมีสาระหน่อยค่ะ”
แต่ละประโยคเหมือนค้อนทุบโต๊ะเบา ๆ คนที่โดนเรียกเดินออกไปแก้ด้วยสีหน้าเหมือนถูกส่งไปแนวหน้า
แล้วเสียงครูสุดาก็ดังขึ้น
“อภิธัช…”
ผมนั่งตัวตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ตันชะงัก เพื่อนหลายคนหันไปมอง ครูสุดาก้มอ่านกระดาษอีกครั้ง
“แคะหู…”
บ่าของเบสเริ่มสั่น
“แคะเล็บ…”
ตันเริ่มหน้าเสีย
ครูสุดายกกระดาษขึ้นอีกนิด
“บีบสิวในขณะทำงาน?”
เสียงหัวเราะแตกออกมาจากหลังห้อง ผมกัดริมฝีปากไว้แต่สุดท้ายก็หลุดขำออกมาเหมือนกัน
ครูสุดามองตันนิ่ง ๆ
“มึงลุกมานี่ เดี๋ยวกูจะให้มึงบีบให้พอ”
เท่านั้นแหละ ทั้งห้องแทบแตก บางคนก้มหน้าขำ บางคนเอามือปิดปาก ผมเองก็กลั้นไม่อยู่
ตันเดินออกไปหน้าโต๊ะครู ถือกระดาษอยู่ในมือ
“ใครสอนให้มึงเขียนแบบนี้คะ”
“คิดเองครับ”
“เออ กูเชื่อ คิดเองจริง ๆ”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกรอบ
“ไป แก้ใหม่ คิดข้อที่มันเกี่ยวกับความปลอดภัยในการทำงานจริง ๆ ไม่ใช่กิจกรรมส่วนตัวของมึง”
“ครับ”
ตันพยักหน้าแล้วถือกระดาษไปยืนเขียนอยู่ข้างโต๊ะครู
ตอนแรกผมก็ยังขำ แต่พอมองไปอีกที มันกำลังยืนขมวดคิ้ว เขียนหนึ่งข้อแล้วลบ ยกมือเกาหัว ก่อนเหลือบมาทางพวกเรา
เบสยังยิ้มอยู่ นัทชูนิ้วโป้งให้ ส่วนบาสทำปากว่า “สู้ ๆ”
ตันถอนหายใจ
ผมมองครูสุดา แกกำลังก้มตรวจงานอีกแผ่นอยู่
“ตัน”
ผมเรียกเบา ๆ
มันหันมา
ผมยกมือบังปากแล้วขยับช้า ๆ
หยอกล้อกันในขณะทำงาน
ตันขมวดคิ้ว ผมจึงทำปากซ้ำอีกครั้ง
หยอก-ล้อ-กัน-ใน-ขณะ-ทำ-งาน
คราวนี้มันเบิกตาขึ้นนิดหนึ่ง แล้วรีบก้มลงเขียน
ผมเหลือบมองครูสุดาอีกที ก่อนทำปากต่อ
ไม่สวมอุปกรณ์ป้องกัน
ตันเขียน
วิ่งเล่นในโรงงาน
มันก้มลงเขียนอีก
ใช้เครื่องมือโดยไม่ได้รับอนุญาต
ตันเงยหน้าขึ้นมองผมแวบหนึ่ง แล้วก้มลงเขียนต่อ ผมบอกให้มันอีกสองสามข้อ จนในที่สุดมันก็เอากระดาษกลับไปส่งครูสุดา
ครูกวาดตามองอยู่ครู่หนึ่ง
“เออ แบบนี้ค่อยโอเคหน่อย ไปนั่งได้”
ตันถอนหายใจยาว แล้วเดินกลับมาที่โต๊ะ
“ฉิบหาย ปีศาจชัด ๆ” มันบ่นเบา ๆ
“มึงก็เขียนแคะหูเอง” เบสสวนทันที
“ก็ใครมันจะไปคิดได้วะ ตั้ง 20 ข้อ”
“คนปกติ”
“ไอ้สาส”
ตันหันมาหาผม “ขอบใจมากอิน ไม่มีมึงช่วยกูคงแย่”
มันตบไหล่ผมเบา ๆ
ผมก้มลงมองพื้นเหมือนมีของตกตก ทั้งที่ไม่มีอะไรตก
“เหอะ ๆ ไม่เป็นไร”
ตันหันกลับไปหาเบสทันที “พวกมึงแม่งไม่ช่วยเลย นั่งขำกูกัน”
“มึงไม่เคยได้ยินสุภาษิตเหรอวะ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนอะ”
ทุกคนหัวเราะ
พอคาบเช้าจบ ยังเหลือเวลาก่อนโฮมรูม พวกเราเลยแวะไปโรงอาหารด้วยกัน เสียงแม่ค้า เสียงช้อนกระทบจาน และคนที่เดินสวนกันไปมายังวุ่นวายเหมือนเดิม
“มึงกินอะไรอิน” เบสถาม
“ไม่รู้อะ ดูก่อน”
ตันชี้ไปทางร้านหนึ่ง “ร้านนั้นอร่อยไหมวะ”
“กินได้ ไม่ตาย” เบสตอบ
“งั้นไม่เอา”
“แล้วมึงจะเอาอะไร แกงฟักทองในห้องน้ำไหม”
พวกเราหัวเราะก่อนแยกกันไปซื้อข้าว
พอได้ข้าวกันครบ พวกเราก็หาที่นั่งแล้วนั่งกินด้วยกัน ตอนกินเสร็จ จานหลายใบวางอยู่บนโต๊ะ จานของตันอยู่ใกล้มือผมที่สุด ผมมองมันแวบหนึ่ง แล้วมองจานของคนอื่น ถ้าหยิบให้มันคนเดียวก็จะดูแปลก
“เดี๋ยวกูเอาไปเก็บให้”
เบสหันมาทันที “โห บริการดีว่ะ”
“เออ เอาของกูไปด้วย” นัทเลื่อนจานมาให้
ผมหยิบจานหลายใบซ้อนกัน รวมถึงของตัน
“ฝากด้วยนะอิน” ตันพูดแล้วยื่นจานมาให้
“อ่า”
ผมถือทั้งหมดไปคืนตรงที่เก็บจาน ตอนวางซ้อนลงไป ผมยังรู้ว่าใบไหนเป็นของมัน
ช่วงสิบเอ็ดโมง กลุ่ม 3 กับกลุ่ม 4 กลับไปที่แผนกเพื่อเข้าโฮมรูมกับครูบุญธรรม ซึ่งเป็นครูที่ปรึกษาของพวกเราทั้งสองกลุ่ม
ห้องสอนของครูบุญธรรมจัดโต๊ะเก้าอี้ไว้เป็นระเบียบ ผนังสีซีดมีรอยลอกอยู่หลายจุด ตู้เหล็กหลังห้องมีแฟ้มซ้อนกันจนบานปิดไม่สนิท
บนผนังด้านหนึ่งติดรูปถ่ายไว้หลายใบ ส่วนใหญ่เป็นภาพกิจกรรมของแผนกกับนักเรียนยืนรับเกียรติบัตร
แต่ตรงมุมใกล้ตู้เอกสารมีรูปอยู่ใบหนึ่งที่ผมหยุดมองนานกว่ารูปอื่น
กรอบไม้เก่าเล็ก ๆ มีฝุ่นเกาะตามขอบกระจก ในรูปเป็นเด็กผู้ชายสวมชุดฝึกสีขาว ยืนอยู่ข้างชายชราคนหนึ่ง เด็กคนนั้นยืนตัวตรง เกร็งนิด ๆ ส่วนชายชราหลังค่อมเล็กน้อย แต่ยังมองกล้องนิ่ง สีในภาพซีดจนเกือบเหลือแค่ขาวกับเทา
ผมไม่รู้ว่าเด็กในรูปนั้นเป็นใคร
“นั่งกันให้เรียบร้อยก่อน”
เสียงครูบุญธรรมดังขึ้นจากหน้าห้อง ผมหันกลับมาที่นั่ง
ครูเดินเข้ามาวางแฟ้มบนโต๊ะ ก่อนมองพวกเราทีละแถว
“อยู่ด้วยกันสองกลุ่มก็จำหน้าจำชื่อกันไว้หน่อย อยู่กันอีกนาน มีอะไรก็ช่วยกัน”
เสียงแกไม่ได้ดัง แต่ในห้องก็เงียบฟัง
ครูบุญธรรมหยิบกระดาษแจกให้คนละแผ่น
“เขียนชื่อ ชื่อเล่น เบอร์โทรศัพท์ แล้วก็ Hi5 ของตัวเอง ใครไม่มี Hi5 ก็เขียนว่าไม่มี”
เสียงคุยดังขึ้นทันที
ผมเขียนลงไปทีละบรรทัด
อินทร
อิน
เบอร์โทรศัพท์
แล้วก็ Hi5 ของตัวเอง
พอเขียนเสร็จ กระดาษถูกส่งต่อให้คนข้าง ๆ เขียนข้อมูลของตัวเอง แล้ววนไปเรื่อย ๆ ทั้งกลุ่ม 3 และกลุ่ม 4
กว่ากระดาษจะกลับมาถึงมือผมก็เต็มไปด้วยลายมือ บางชื่ออ่านแล้วนึกหน้าออกทันที บางชื่อยังต้องไล่มองหาเจ้าตัวในห้อง
แล้วผมก็เห็นบรรทัดหนึ่ง
อภิธัช
ตัน
เบอร์โทรศัพท์
Hi5
ผมมองอยู่แวบหนึ่ง ก่อนเลื่อนไปดูชื่ออื่นต่อ ปลายนิ้วแตะอยู่ตรงขอบกระดาษ แล้วค่อยขยับออก
“มึงเล่น Hi5 ด้วยเหรอ อิน”
ผมหันไป ตันมองกระดาษของตัวเองอยู่
“เล่นดิ”
“เดี๋ยวกูแอดไป” ตันพูดแล้วก้มลงดูรายชื่อในมือต่อ
“อืม”
ผมพับกระดาษเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ โดยตั้งใจพับกว่าปกตินิดหนึ่ง
กระทู้เมื่อเร็วๆ นี้
หน้าแรก
ช่วยเหลือ
เข้าสู่ระบบ
สมัครสมาชิก