[นิยาย] ผู้ชายหัวใจทมิฬ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [นิยาย] ผู้ชายหัวใจทมิฬ  (อ่าน 743268 ครั้ง)

three

  • บุคคลทั่วไป
เจ็บแค้นโกรธโทษฉันใย ฉันทำอะไรให้คุณเคืองโกรธ :laugh:สาแก่ใจข้านักชอบจริงแนวนี้

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9

ออฟไลน์ astral

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +156/-4
เชลย ไม่ใช่ เฉลย จ้า

แปลก แค้นน้องแต่ไปจับพี่  o18 รอติดตามต่อไ  :serius2:

CocO naTtH mIlK

  • บุคคลทั่วไป
 :mc4:เรื่องใหม่ ติดตามด้วยคน

ISACBTMN

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ ลูกหมีน้ำแดง

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
โหดจัง 



แต่ชอบ  :laugh:



รอตอนต่อไปด้วยใจจดจ่อ  :z1:

ออฟไลน์ menano

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-0
โอ้วววววววววววววว

เรื่องราวซับซ้อนยิ่งนักกกกกกกก

แล้วชนินทร์ไม่เกี่ยวด้วยแน่อ๊ะป่าววววว

แต่ว่าเมฑินตัดสินไปแล้วนี่เนอะ

ไม่รู้จะสงสารใครดี๊

เอาเป็นว่ารอตอนหน้าดีกว่าเนอะ

เป็นกำลังใจให้จ้า  :กอด1:

YO DEA

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ Ferfa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1481
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-2
โหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหห

ร้อนแรงตั้งแต่เริ่มเลยนะเนี่ย

แล้วเรื่องนี้จะมีตัวร้ายไหมอะ

ALeX

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ผู้ชายหั&#
«ตอบ #39 เมื่อ13-03-2009 04:29:23 »

ขอบคุณนะครับ แก้คำผิดแล้ว

...มาช้า แฮะๆ ไม่ว่ากันเน๊อะ  :m17:



บทที่ 3



ร่างบางบนเตียงแข็งๆ เริ่มรู้สึกตัว…

ความปวดร้าวระบมไปทั่วสรรพภางค์กาย พร้อมเข้าจู่โจมราวกับระลอกคลื่น

ลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับความเจ็บปวด เหมือนวิญญาณกับร่างกายจะแยกส่วนออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ

ความขมขื่น หดหู่ใจ ทำให้ชนินทร์รู้สึกอยากตาย…

นี่หรือคืออาการตายทั้งเป็น?

นอนแน่นิ่งน้ำตาไหลพราก ไร้เรี่ยวแรงจะหนีไปไหน…ตัวของเขาเปล่าเปลือย ไม่มีเครื่องนุ่งห่มสักชิ้นหลงเหลืออยู่ ตามลำตัวมีแต่ร่องรอยบทรักรุนแรงเมื่อค่ำคืน มันคือความวิปริตที่เขาไม่เคยนึกฝันมาก่อน…

ประตูเปิดออก ร่างสูงในชุดเสื้อเชิร์ตกางเกงยีนเดินเข้ามายืนข้างๆ กอดอกดูพลางยิ้มเยาะ

“คุณ…คุณทำแบบนี้กับผมทำไม?”

เมฆินหัวเราะกร้าว

เมื่อคืน…หลังจากเมฆินจับตัวชนินทร์มาไว้ในการควบคุม มีการต่อสู้ขัดขืนกันเกิดขึ้น เมฆินรุนแรงจนชนินทร์เจ็บหลายแห่ง

เมฆินปล่อยหมัดหนักๆเข้าที่หน้าท้อง เพียงครั้งเดียว…ร่างบางก็สิ้นฤทธิ์

หลังจากนั้น ก็บังคับขืนใจเชลยหนุ่ม

ด้วยวิธีที่พิสดารวิปริตเป็นที่สุด!

“ก็มันสะใจดี!”

“ผมอยากตาย…ได้ยินมั้ย ผมอยากตาย!”

ชนินทร์นึกอยากเข้าไปทุบแผงอกหนานั่นแรงๆ…ทว่าไม่มีกำลังพอจะทำได้

“ยังหรอกคุณ…ผมคงต้องทำหน้าที่ของผม…กับคุณต่ออีกนานเชียวล่ะ…”

ทั้งอับอาย ทั้งโกรธแค้น ชนินทร์นั่งห่อตัวอยู่บนนั้น

แต่ถึงแม้อย่างไร การปกปิดก็ไม่ช่วยทำให้เรื่องราวเมื่อคืนหายไปจากหัวได้

“ไหนดูซิ”

เมฆินขอดูรอยช้ำแดงๆที่โดนเขาบีบคาง ร่างเล็กปัดออก ทำให้อีกฝ่ายโมโหต่อสู้แล้วในที่สุด แลยหนุ่มก็โดนกดขึงลงไปบนเตียงอีกครั้ง

นัยน์ตาคมเหลือบไปมองรอยแดงเป็นคราบจุดบนผ้าปูที่นอน…เขาเองก็คิดถึงภาพเมื่อคืน

ในใจเต้นรัวแรง ยอมรับ…สะใจ!

“อยากลองดีอีกใช่มั้ย?”

ชนินทร์กัดฟัน น้ำตานองหน้า แต่ไม่ตอบ

“ฮึ! ว่ามา อยากให้ผมทำอีกเพราะคุณชอบนักหรือยังไง?”

“ทุเรศ!...คุณทำให้ผมอยากจะอ้วก!”

มือใหญ่จับเข้าที่ต้นขอขาวเนียน ยาวระหง…บีบทรมานอีกฝ่ายด้วยความโกรธแค้น…

เมฆินใช้กำลังทั้งบังคับ…ข่มขู่…ทำร้าย…

“อ้วกงั้นเหรอ? ได้! ดูซิว่าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวคุณแล้วเนี้ยจะจัดการยังไง!”

“ปล่อย…คุณ…คุณมันคนเลว...อัก...”

หยาดน้ำตาพรั่งพรู

“ไม่! คุณต่างหากที่เลว ครอบครัวของคุณฆ่าน้องสาวของผม!” ชายหนุ่มโน้มตัวเหนือร่างอีกฝ่าย “ไหนบอกมาซิ…ว่าผมจะฆ่าคุณช้าๆด้วยวิธีไหนดี”

“…”

“ถามไม่ตอบ…แสดงว่าอยากลองดีอีกใช่มั้ย?....ได้!”

ร่างสูงปลดเปลื้องเสื้อออกอย่างรวดเร็ว คราวนี้ชนินทร์ร้องเสียงหลง

“อย่าๆ ได้โปรด!”

“ฮึ มันสายไปแล้วล่ะคุณ…”

ร่างใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามถาโถม ยื้อแย่งคว้าแขนเรียวเล็กมาล็อคไว้กลางอากาศ พลางกระถดตัวสอดอยู่หว่างขาเรียวที่โอบรอบแผ่นหลังโดยปริยาย

เมฆินยิ้มเหี้ยม เนื้อตัวที่นุ่มนิ่มของคนข้างล่างช่างเย้ายวนใจนัก ในขณะเดียวกันชายหนุ่มก็เตือนใจ...นี่คือการแก้แค้น เหตุผลเพราะเจ้าของร่างตรงหน้าทำลายชีวิตครอบครัวของเขาพินาศย่อยยับ

มันสาสมกันแล้ว แต่ยังไม่พอหรอก!

เมฆินไม่รังเกียจที่จะยอมแลกกับบุคคลผู้ซึ่งขึ้นชื่อว่าฆาตกร ทำให้น้องสาวของเขาต้องฆ่าตัวตาย...ดีเสียอีกที่อีกฝ่ายดูเจ็บปวดยามเมื่อเขาสอดแทรกแก่นกายลงไปซ้ำรอยเดิม...ใบหน้าแดงก่ำของเชลยนั้นแสดงความเจ็บปวดยากเกินจะบรรยาย...

ร่างหนาใหญ่ใช้แรงกายทั้งหมดร่วมรักกับจำเลยจนสาแก่ใจ จากนั้นปล่อยทิ้งไว้และแวะเวียนกลับมาบ่อยครั้งขึ้น...โดยเฉพาะเมื่อแสงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว...



...ชนินทร์นอนหมดสติไม่รู้เรื่องหลายวัน

คืนหนึ่ง ชนินทร์นอนนิ่งๆ หลังจากมีเพื่อนร่วมเตียงที่บังคับขืนใจมาตลอดตั้งแต่ช่วงบ่าย

ร่างสูงก่ายท่อนแขนไว้ กอดหลวมๆจากทางด้านหลัง ร่างเปลือยนอนหายใจสม่ำเสมอ มีแต่เพียงเสียงเงียบของห้วงคำนึง…ชนินทร์ปาดหยาดน้ำตา ขยับเขยื้อนกายให้แผ่วเบาน้อยที่สุด กระนั้นอีกฝ่ายก็รู้สึกตัว

“…ร้องไห้หรือ?”

ชนินทร์กอดตัวเองไว้มั่น อีกฝ่ายรั้งกายเข้าหา ชะโงกหน้ามาคุย

“ถามว่าร้องไห้หรือ?”

ไล้หลังมือไปตามสันหน้า เชลยหนุ่มยังปัดออก

เมฆินหัวเราะ

“เราเป็นอะไรกันแล้ว ยังต้องให้ย้ำอีกเหรอ?”

เขาเริ่มลวนลาม จนชนินทร์เอ่ย

“คุณมันเลว ผมเกลียดคุณ!”

ความทรมานที่เขายัดเยียดให้ พูดไปก็ไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีวันรับรู้!

“เลว?”

ชายหนุ่มหัวเราะร่าอย่างเสียสติ

“เลว แล้วอย่างคุณล่ะ กับน้องสาวผม มันเทียบกันได้มั้ย?”

“คุณไม่รับฟังผมเลย คุณมันบ้าอำนาจ ไม่ใช้เหตุผล ป่าเถื่อน ต่ำช้าที่สุด!”

เมฆินเริ่มไม่พอใจ เลยกระชับอ้อมแขนแน่นกว่าเดิม

“ว่าไงนะ?...!”

อีกฝ่ายไม่ตอบ ทำให้เขาเริ่มหงุดหงิด

“ได้…คุณอยากเล่นแบบนี้ใช่มั้ย แต่ขอบอกไว้เลยนะว่าผมชักจะเริ่มๆชอบมันซะแล้วด้วย!”

พูดจบ ชายหนุ่มระดมจูบทั่วร่างกายเชลยหนุ่ม ซึ่งไม่ต่อต้านหรือขัดขืน ทำให้เมฆินโมโห เริ่มรุนแรงขึ้น เรื่อยๆ…เรื่อยๆ…

ชนินทร์ไม่มีแรงขัดขืน กายของเขาเจ็บระบมด้วยน้ำมือหนักๆของเมฆิน

ร่างสูงใหญ่ประกาศความเป็นเจ้าของ ร่างบางที่ยังไม่คุ้นชินนักสะดุ้งเฮือก เสียงร้องครางส่งผลให้มัจจุราชหนุ่มยิ้ม

“ไง? รู้สึกมั้ย…ทรมานดีใช่หรือเปล่า?”

ชนินทร์กดหน้าลงกับหมอนแน่น…

“ผมถามว่าเจ็บมั้ย!?”

ร่างบางพยักหน้าแทนคำตอบ

“ดี…งั้นก็ร้องออกมา ร้องออกมาดังๆ ดังอีก!”

ก้มลงงับแผงฟันขาวลงบนก้านลำคอยาวระหง...ลมหายใจอุ่นร้อนทำเอาชนินทร์เบื้อนหน้าหนี ขยะแขยง...มือหนาใหญ่ของเขาลูบไล้สร้างความระคายเคือง ผิวแดงๆนั้นช้ำไปทุกหนแห่ง

เมฆินจิกกลุ่มผมเพื่อให้เขาได้บดจูบรุนแรงลงไปสะดวก

มองตากัน วูบหนึ่ง…เมฆินอยากลูบปาดหยาดน้ำใสออกจากดวงตาเรียวรีคู่นั้น แต่สิ่งที่กระทำออกมาแทนนั่นคือน้ำเสียงอันดุดัน

“คุณเลือกเองนะ!”

พร้อมทั้งบดรอยจูบลงไปอย่างไม่ปราณี…

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-04-2010 17:02:53 โดย ALeX »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [นิยาย] ผู้ชายหั&#
« ตอบ #39 เมื่อ: 13-03-2009 04:29:23 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ woradach

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 717
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-1
โหดร้ายยยยย เอิ๊กๆ มารอตอนต่อไปคร๊าบบบ  o13

ออฟไลน์ ลูกหมีน้ำแดง

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1
+1 ALeX ขยันดีแท้

เริ่มโหดขึ้นเรื่อยๆ สงสารชนินทร์ :o12:

ออฟไลน์ astral

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +156/-4
ไม่พูดพร่ำทำเพลง จับกดเลย โหดกว่านายหัวช่อง 3 อีก  :monkeysad:

ใจร้ายยยย จะรอวันที่เมฑินต้องมาง้องอนชนินทร์ 5555

YO DEA

  • บุคคลทั่วไป
โฮกกกกกกกกกกก

 :sad4:

โหดร้ายได้ใจมากกก...

crazykung

  • บุคคลทั่วไป
สนุกดีคับ

แต่เนื้อเรื่องมันเหมือนของพี่คนนึงที่ยังแต่งไม่จบในเล้าเลยอะคับ

ที่ผมจำได้ลางๆ<เพราะพี่เขาหายไปนานมากมาย>ก้อประมาณนี้เลย

ตัวเอกเปนฝาแฝด แต่นายเอกเขาห้าวสะเหลือร้าย

พระเอกมาแก้แค้นเพราะน้องสาวคอดลูกแล้วตายอะ อาไรประมาณนี้

ชื่อเรื่อง ฤารักร้าว  อาไรงี้ละมั้ง จำได้คุ้นๆอะคับ

พอตเรื่องเหมือนกันมากๆ


ปล.แต่ยังไงขอบคุณครับที่นำนิยายดีๆมาให้อ่าน

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
เอาอีกๆ

ร้ายกาจๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

โหดมาก

พระเอกบ้า

พระเอกบอ

สงสารนายเอกมากๆ เลย

เจ้สอง  :m15:

three

  • บุคคลทั่วไป
เอาอีกชอบๆๆ :impress2:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19
เก็บแรงไว้ทามอย่างอื่น บ้างเหอะ พ่อ คุณ



เด๋ว จะไม่มีแรงแก้แค้น อย่างอื่นน่ะ จ้ะ


ปวดเอวแทนเรยย เนี่ย

คริคริ :z10: :z10: :z13: :z13:

ออฟไลน์ RN

  • Global Moderator
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1650/-14
เราชอบ ความรุนแรง  :z3:

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
เราชอบ ความรุนแรง  :z3:

ทราบมานานแล้วคะคุณยายขา อิอิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






jokirito

  • บุคคลทั่วไป
แก้แค้นซะเอวเคล็ดเลยมั้งเนี่ย

เดี๋ยวหมดแรงแล้วเชลยหนีไปไม่รู้ด้วยนา

แต่เชลยคงจะหมดแรงกว่าอ่ะเนอะ

ALeX

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ผู้ชายหั&#
«ตอบ #51 เมื่อ13-03-2009 16:39:54 »

พรุ่งนี้มาลงดึกๆนะครับ หรืออาจจะไม่มาเลยติดไว้ก่อน...มีธุระด่วนมากจริงๆ





บทที่ 4



หลายวันแล้วที่ชนินทร์โดนกังขังอยู่ที่นี่

ทุกคืนวัน เขาถูกปฏิบัติเยี่ยงสัตว์…

ถูกบังคับ ถูกทารุณ ถูกกักขังไม่ให้มันมีอิสระดั่งใจต้องการ

เขาสังเกต ว่ากลางวัน เมฆินจะขับรถกระบะออกไป นั่นคือเวลาที่เขาได้อยู่คนเดียว แต่ถูกล่ามโซ่หนักๆยาวๆเส้นหนึ่งไว้…

ตอนกลางคืนหรือเวลาที่เมฆินกลับมา ชนินทร์แทบไม่อยากเจอหน้า ไม่อยากพูดคุยด้วย เหมือนเล่นสงครามประสาท…ชนินทร์ทำเป็นไม่รู้จักเขาเนื่องจากเขาไม่รู้จักจริงๆ ชนินทร์ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนๆนี้เลยสักอย่าง

แต่สุดท้าย ที่ทำเช่นนั้นมันก็ต้องจบลงที่…การบังคับขืนใจ

บางครั้ง ชนินทร์ต้องนั่งกอดเข่าอยู่กับพื้น ใช้ตัวเองเป็นเกราะกำบัง เครื่องปลอบใจ ปลอบโยนตัวเองให้หายหวาดกลัว หยุดร้องไห้ และยึดถือในเกียรติและศักดิ์ศรีที่มีหลงเหลืออยู่กับตนเองแม้เพียงน้อยนิดก็ตาม…

วันเวลาผ่านไปไม่รู้เนินนานเท่าไร ไม่มีใครอธิบายให้เขาฟังได้ว่า…ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะอะไร เขาผิดตรงไหน?

จะมีก็แต่ผู้ชายคนนั้น…ที่แค่เห็นหน้าก็สะอิดสะเอียด ไม่อยากเข้าใกล้!

เป็นดังมัจจุราช…ซาตาน เจ้ากรรมนายเวร!



กล่องข้าวถูกวางลงตรงหน้า พร้อมกับถุกเสื้อผ้ากองๆหลายใบ

“เสื้อผ้าของคุณ”

เป็นคำแรกที่เมฆินเอ่ยขึ้นในรอบหลายวันที่ผ่านมา แต่ชนินทร์ทำเหมือนคนว่างเปล่า ไม่รับรู้ใดๆทั้งสิ้น

ตัวตนของเขาตายไปนานแล้ว

“นี่ เสื้อผ้าของคุณ ผมไปซื้อมาให้ อย่างน้อยก็เปิดดูหน่อย เห็นมีใส่อยู่แค่ตัวเดียว…”

ชนินทร์เปิดดู วางลงที่เดิม

“ขอบใจ…”

“ไม่ชอบเหรอ?”

“…”

เมฆินเริ่มหงุดหงิด และรู้ตัวว่ากำลังจะพ่ายแพ้ต่อสงครามเย็นยกนี้

“อะไรกัน มีอะไรไม่พอใจ ก็พูดออกมาเซ่ ไม่ใช่นั่งอมพะงำอยู่แบบนี้”

คำขู่ไม่มีผลอีกต่อไป เพราะทุกรูปแบบ…เคยเผชิญมาหมดแล้ว

“กล้าพูดว่าไม่พอใจ...เท่าที่คุณทำมันยังไม่พออีกเหรอ? คุณ…จะทำอะไรผมอีก ก็เชิญ…”

เมฆินเสียหน้าเล็กน้อย เมื่อร่างบางเดินไปนอนบนเตียง หันข้างรอเขาเงียบๆ

“ผม…ผมไม่ได้ต้องการทำแบบนั้น ตอนนี้”

เดินไปหยุดยืนข้างๆ สั่งเสียงเรียบ

“ลุกขึ้นมาคุยกันก่อนซิ”

ชนินทร์ลุกตามอย่างง่ายดาย

“สรุปแล้วเราจะไม่คุยกันหรือ…เริ่มคุยกันได้สักที?”

เชลยหนุ่มสบตา

“แล้วแต่คุณซิ ผมไม่มีสิทธิต่อรองอยู่แล้ว”

เมฆินกำหมัดแน่นระงับอารมณ์ ก่อนจะเดินนำไปที่โต๊ะ ตามมาด้วยร่างบาง

“เรามีเรื่องต้องพูดกัน…เกี่ยวกับเราสองคน”

“อะไร?”

“เรื่องน้องของเราทั้งสองคน”

เจ็บแปลบ…ชนินทร์ไม่อยากคิดถึงมันอีกแล้ว

มีเวลาให้เขาทบทวน จากทุกอย่างที่โดนกระทำ เขาเริ่มเชื่อแล้วว่า…บางทีน้องชายเขาอาจมีความผิดจริง

แต่จากที่อยู่ร่วมกันมายี่สิบสองปี…ชลัชน้องชายของเขาไม่ได้เป็นคนอย่างที่เมฆินกล่าวหาเลยแม้แต่น้อย

เด็กหนุ่มเป็นคนสุภาพ อ่อนน้อม ร่าเริง จริงอยู่ที่อาจจะเนื้อหอมและเจ้าชู้ไปบ้างตามประสา แต่จากที่ได้รับรู้ชลัชบอกกับทุกๆคนภายในบ้านว่าอิงอรคือ ‘ตัวจริง’ ของเขา รอจนเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาจะให้บิดามารดาไปสู่ขอหญิงสาว

ชนินทร์จำได้ ว่าครั้งที่ชลัชอกหักนั้น เขาเหมือนคนสูญเสียทุกสิ่งอย่าง…เขาบอกว่า จุดแตกหักของทั้งสองไม่ใช่เพราะใครผิด เพียงแต่อิงอรหมดรักในตัวเขา เธอมีคนอื่นนอกจากชลัช

ชลัชไม่ใช่คนฟูมฟาย แต่ชนินทร์รู้ว่าน้องชายเสียใจมาก…

รักมาก…ก็เจ็บปวดมากเป็นธรรมดา

“คุณคิดว่าไง? คุณคิดว่าผมควรจะทำยังไงกับคุณดีให้สาสม”

ชนินทร์ส่ายหน้า

“คุณไม่เข้าใจ คุณไม่ยอมฟังผมอธิบาย”

“มีอะไรจะต้องอธิบายอีก? น้องสาวของผมซมซานกลับมาที่นี่…เธอกลายเป็นคนไม่พูดไม่จา เธอเป็นเด็กหัวอ่อน แต่กลับไม่บอกผมว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น…ขอบอกไว้ก่อนนะว่าน้องสาวผมไม่ใช่ผู้หญิงใจแตก น้องชายชั่วช้าของคุณน่ะแหละ! ที่หลอกเอาความรักของเธอเป็นข้ออ้าง เอาเปรียบเธอจนตั้งท้อง แล้วก็ทิ้งเธอไว้แบบนั้นโดยไม่ยอมรับผิดชอบ”

ชนินทร์ไม่เถียง เพราะเข้าใจว่าอิงอรเป็นเด็กดี เขารู้เห็นในสายตาตลอดมา

แต่ทำไม?

“น้องชายของผมก็ไม่ได้เป็นคนเลวอย่างที่คุณคิด เท่าที่ผมรู้จักเขามา...ครอบครัวของเราไม่เคยสอนให้ลูกคนไหนเอาเปรียบคนอื่น”

เมฆินยิ้มแห้ง “คุณแอบด่าผมงั้นเหรอ?”

“...ผมไม่รู้ว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไง…แต่ถ้าน้องของผมทำอิงอรท้องจริงๆ…เขาต้องแต่งงานกับเธอแน่ ทว่าทำไมคุณต้องจับผมมาแบบนี้ด้วย?”

เมฆินปรายตามอง เหยียดหยามเขาอย่างกับเป็นสิ่งน่ารังเกียจ


“ถ้าคุณไม่วุ่นวายคอยชักนำให้พ่อแม่ของคุณ สั่งให้นายชลัชทิ้งน้องสาวของผมแบบนั้น…เรื่องทุกอย่างคงไม่เกิดขึ้น”

ชนินทร์เบิกตากว้าง

ไม่จริง!

อ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไร แย้งไม่ออก...

“คุณ...คุณเอาเรื่องที่ไหนมาพูด ผมไม่เคย…”

“เอาเป็นว่าผมรู้มาแล้วกัน”

คนตัวสูงกว่าตัดบท แต่เชลยหนุ่มไม่ยอมเท่านั้น

“เดี๋ยวซิคุณเมฆิน! เรื่องมันไม่เคยเป็นแบบนั้น ผมไม่เคยบอกให้คุณพ่อคุณแม่บังคับให้นายชลัชเลิกกับอิงอร ผมไม่เคยก้าวก่ายเรื่องของพวกเขา คุณไม่รู้เรื่องเลยสักนิดเดียว!”

“แล้วผมจำเป็นต้องเชื่อคุณด้วยหรือ?”

เมฆินจ้องมองด้วยหางตา กำลังจะล็อคประตูแล้ว จู่ๆชนินทร์ก็ตะโกนออกมา

“คุณเมฆิน!”

ร่างสูงชะงัก

“อะไร?...”

“คุณ…ผมเบื่อเต็มทนแล้ว คุณจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้ คุณทำแบบนี้ไม่ได้!”

ท้ายเสียงอ่อนลง ดวงตาแดงช้ำเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ กระนั้นก็ยังรวบรวมเรี่ยวแรง ความกล้า…ยืนเผชิญหน้ากับเขา

“ผมอยาก…ผมอยากกลับบ้าน เป็นเดือนแล้วที่ผมอยู่ในสภาพหดหู่แบบนี้ ผม…ผมอยากตาย!”

“ก็นั่นคือจุดประสงค์ของผม คุณไม่รู้เหรอ?”

เมฆินเปลี่ยนใจแล้ว…งานของเขาคือการทรมานคนตรงหน้านี่ต่างหาก

ให้เจ็บปวด ให้ทรมาน…แทบตาย ทุกวัน ทุกเวลา ทุกนาที…

เหมือนที่เขาเคยเป็น!

“ไม่มีใครเขาต้องการสนใจ ว่าคุณหายไปไหนจริงๆจังๆหรอก” เมฆินยืนกอดอกสบายๆ “อีกอย่าง พวกเขาจะได้รู้ด้วยว่าการสูญเสียมันเป็นเช่นไร”

“คุณมันโรคจิต! สักวัน…ผมจะให้คุณต้องชดใช้!” ชนินทร์ปาดน้ำตา

“ชดใช้งั้นเหรอ? คิดหาทางหนีออกจากทีนี่ให้ได้ก่อนดีมั้ง”

ร่างบางเดือดดาล ถลาเข้าไปทุบกำปั้นเล็กๆที่แผงอกอีกฝ่าย

“คุณมันเลว ชั่วช้า! คุณเข้าใจความรู้สึกผมบ้างมั้ย เข้าใจบ้างมั้ย!”

มือหนาล็อคข้อแขนเรียวไว้

“ไม่เข้าใจ! แล้วก็ไม่มีวันเข้าใจด้วย!”

“คุณต้องการอะไรกันแน่ ฆ่าผมเลยซิ! ฆ่าผมให้ตายไปเลย!”

“ไม่! ในเมื่อ…ทรมานคุณแบบนี้มันสะใจกว่าเยอะ”

เมฆินบดเบียดจุมพิตหยาบกระด้างลงไป ไล้หนวดเคราหยาบๆซุกไซ้ซอกคอหอมและนุ่มนิ่มจนเกิดเป็นรอยแดง…

“ผมขอร้อง…ได้โปรด ผมไม่ชอบแบบนี้”

ชนินทร์อ้อนวอนทั้งน้ำตา กระนั้นเมฆินก็ยังไม่หยุดการกระทำเหล่านั้น

“คุณต่อรอง? ไม่ชอบงั้นหรือ ฮึ! แล้วไอ้ที่คุณร้องครวญครางทุกครั้งล่ะ ผมคงไม่ขยะแขยงคุณเลยงั้นหรือไง!”

ใบหน้าเนียนแดงกร่ำ ความอับอายพุ่งพล่าน…

เจ็บ…เจ็บไปทั่วทั้งร่างกาย เจ็บใจ…เหมือนมีไฟมาสุมอยู่ในตัว

เหมือนตกนรกทั้งเป็น!

มัจจุราชทมิฬแสยะยิ้ม

“ไงล่ะ รู้ไว้ซะด้วย ว่าคุณมันก็ปากว่าตาขยิบ คุณมันก็โรคจิตพอๆกัน จะได้รู้ไงว่าตัวเองแท้จริงเป็นคนจิตใจต่ำทรามเพียงใด!”

“ผม….ผมไม่ชอบ”

“ไม่ชอบเหรอ? งั้นผมจะยิ่งถวายให้คุณเอง!”

เมฆินจับร่างบางไปไว้ที่เตียง ถาโถมร่างหนาหนักลงมา เชลยร่างเล็กต่อสู้

“ปล่อยนะ! ไอ้คนโรคจิต! คุณเคยได้สิ่งที่ต้องการไปแล้ว…จะมาเรียกร้องอะไรอีก”

“ฟังไว้นะ ผมจะเรียกร้องอะไรจากคุณ อีกสักกี่ที เมื่อไร ที่ไหน ก็ได้ทั้งนั้น!”




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-04-2010 14:36:43 โดย ALeX »

jokirito

  • บุคคลทั่วไป
เอ๋า  จบด้วนๆเลย
ทมิฬจริงๆพุอคู้ณณณณณ
ไม่ฟังอะไรเลยนะ
เสียใจทีหลังไม่รู้ด้วย
ทำบ่อยๆขนาดนี้
เสพติดนายเอกไปแล้วอ่ะดิ

รอตอนนายเอกเอาคืนดีกว่า o18

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
สักวันเถอะ........................เอาคืนแบบสาสมเลยน่ะ

Black Angel

  • บุคคลทั่วไป
 :pighaun: :pighaun: :pighaun:

น่ากลัวมาก ๆ พระเอกของเรา

 :pighaun: :pighaun: :pighaun:

ออฟไลน์ menano

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-0
โฮกกกกกกกกกกกกกกก

จริง ๆ แล้วเนี่ยนะ

พระเอกของเราคงไม่ได้จะแก้แค้นแล้วแหละ

เริ่มติดใจนายเอกแล้วม้างงงง เหอเหอ

แต่น่าสงสารนายเอกมากมาย

ทำไมไม่ยอมฟังยอมเชื่อกันบ้าง

เฮ้ออออออออออออออ

ขอ  :z6: พระเอกที 5+ สบายใจ

YO DEA

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ astral

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +156/-4
จะรอวันความจริงเปิดเผยยยยยยย  o18

ออฟไลน์ K2KARN

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3084
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +393/-6

+1 อะเกน

อ่านรวดเดียวเลบทีเดียว
อารมณ์จะเลยรักมาอีกแล้ว แต่ชอบ ฮ่าๆ
ชอบพระเอกโหดๆ  :laugh:

ออฟไลน์ tatum1234

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-1
 :serius2: สงสารนายเอกมากมาย

 :กอด1:สนุกมากๆเลยครับชวนติดตาม

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด