[นิยาย] ผู้ชายหัวใจทมิฬ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [นิยาย] ผู้ชายหัวใจทมิฬ  (อ่าน 742963 ครั้ง)

three

  • บุคคลทั่วไป
ระวังนะคุณเมฆินเขามีโอกาศแก้แค้นเมื่อไรคุณตายทั้งเป็นแน่ :laugh:

ออฟไลน์ menano

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-0
ว้าวววววววววววววว

แป๊บ ๆ ผ่านไปสามเดือนแล้วอ่ะ

ไม่ช้ำหมดแล้วหรือชนินทร์

จะรอดม้ายยยยยย

สามเดือนเล่นโดนกลั่นแกล้งตลอดเวลา

โอ่ยยยยย น่ากลัวได้อีกนะเมฆินเนี่ย

ตอนกลางคืนใช้งานก็หนัก

แถมตอนกลางวันยังแกล้งให้เดินตากแดดอีก

แอร๊ยยยยยยยยยยยยยย

 :angry2: ใจร้ายมาก

ออฟไลน์ ลูกหมีน้ำแดง

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1

ออฟไลน์ badcow

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-10

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5
 :z2: :z2: :z2: :z2:
เวลาผ่านไปไวดุจสายนที
มันไม่มีอะไรจีรังแน่แท้นักแล อิๆ
อ่านแล้วแอบกลุ้มแทน เมฆิน (ขอบอกชื่อแปลกดี)
แล้วจะรออ่านต่อ ผลสอบใกล้ออกยังคราบคนเขียนเมษานี่แล้วนี่นะ ขอให้ได้ดังหวังนะ

ออฟไลน์ tatum1234

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-1

ออฟไลน์ Ryze

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1003
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-1
เอ้ย แต่อ่านมา เราว่า เชน ร่างกายแข็งแรงโคตรนา
คิดดูดิ สามเดือนโดนทารุณกรรม แต่พ่อเจ้าประคุณเพิ่งจะเป็นไข้ไม่สบายแค่ครั้งเดียว
ถึกและบึกบึนสุดๆ อ่อนแอตรงหนายกัน


เชนบุคลิคสับสน สมเป็นคนถูกจับดีอ่ะ

สุดโฉด

  • บุคคลทั่วไป
หนุกคับ รีบมาต่อนะคับ คอยอยู่  :z2:

snowblack

  • บุคคลทั่วไป
ดีใจกับเรื่องใหม่ด้วยนะครับ

จะติดตามอ่านเหมือนเดิมครับ ^^

ALeX

  • บุคคลทั่วไป
เมฆินยั้งปากไว้ เกือบจะสำเร็จแล้ว ทว่าไม่วายตะโกนลับหลัง


ใช่ "ไล่หลัง" ดีกว่าน้า


---------

หวั่นไหวแร้ว เวลาแก้แค้นของชนินทร์ก็อีกไม่นานแล้วดิ 555









แก้แล้ว ต้องขอขอบคุณพี่มากๆนะครับ




บทที่ 8



ชนินทร์หายดีจากไข้ เพราะมีคนเฝ้าคอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ…

กลับไปทำงานใหม่ ร่างกายของเขาเริ่มปรับตัวเข้ากับงานหนักๆ เชลยหนุ่มตั้งใจทำงาน บ่งบอกถึงคนที่รับผิดชอบและรู้จักคิด

แต่คนฉลาด…ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคนดีเสมอไป

เมฆินสลัดความเข้าอกเข้าใจในตัวเชลยหนุ่มออกจากหัว สัญญากับตัวเอง…ต่อไปนี้จะมีแต่เรื่องการแก้แค้น

เขาจะไม่ยอมปล่อยฆาตกรที่ฆ่าน้องสาวของเขาหลุดลอยไปแน่!



บ่ายคล้อย ชนินทร์นั่งพักใต้ร่มไม้

อากาศร้อนระอุ ชายหนุ่มหยิบกระติกน้ำขึ้นมาดื่ม เขานั่งอยู่ตามลำพัง เนื่องด้วยไม่มีใครต้อนรับเขา ไม่รู้ว่าเพราะคำสั่งของนายใหญ่รายนั้นหรือเปล่า?...

“ผมนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ?”

ใบหน้าขาวหันไปตามเสียง ร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดคนงาน กำลังทำท่าจะนั่งลง

“คะ…ครับ”

ชนินทร์มองซ้ายมองขวา ไม่เห็นเงา…

“คุยกับผมแบบนี้ ไม่เท่ากับขัดคำสั่งนายคุณหรือ?”

หนุ่มผิวเข้ม หน้าตาดูดีไม่เหมือนคนไร่…ส่งยิ้มกว้างให้

ท่าทางของเขาดูซื่อๆ

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ นายเข้าเมือง อีกนานกว่าจะกลับ”

ชนินทร์นั่งเฉยๆ ในขณะที่ผู้มาเยือนแบ่งห่อข้าวให้

“ข้าวครับ ผมเห็นคุณไม่เข้าไปในโรงอาหาร”

“ผมไม่หิว ขอบคุณนะ”

ชนินทร์ไม่ต้องการทำให้นายคนนี้เดือดร้อน อย่างน้อยเขาก็คงโดนหักเงินเดือน มากสุดก็ไล่ออก

“เอ่อ…อย่าว่าผมเลยนะ แต่อย่าพูดกับผม…ผมไม่อยากให้คุณเดือดร้อน กลับไปซะเถอะ”

หนุ่มผิวเข้มหน้าเสียเล็กน้อย

“…ผมขอโทษครับ”

ทำท่าจะลุก แต่แล้วชนินทร์ก็เปลี่ยนใจ

ช่างนายนั่นเถอะ อย่างน้อย…เขาก็ขอมีเพื่อนไว้คุยแก้เครียดสักคน

“ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ นั่งลงเถอะ อยู่คุยกันก่อน”

นั่นลงตามเดิม ส่งยิ้มซื่อๆให้

“ว่าแต่ ทำไมนายถึงสั่งไม่ให้ใครคุยกับคุณล่ะครับ?”

กล่าวราวกับชนินทร์เป็นคนสำคัญ…

เปล่าเลยต่างหาก

“ไม่รู้ซิ…”

“คุณมาทำงานให้กับนาย…คุณเป็นเลขาฯคนใหม่ของนายหรือครับ?”

ชนินทร์เหม่อลอย ส่ายศีรษะเล็กน้อย

“เปล่าหรอก ผมก็เป็นคนงานเหมือน…ทุกๆคนนั่นแหละ”

“คุณ…คุณชื่ออะไรหรือครับ?”

ชนินทร์มองอย่างไม่ไว้ใจ แต่ไม่รู้ทำไม…รอยยิ้มกว้างนั่นทำให้เขาวางใจ

ว่าต้องเป็นคนดี

แต่เปลือกนอกของมนุษย์…ย่อมปกปิดสิ่งที่ไม่ต้องการเปิดเผย

“…นายบอกก่อนซิ”

“ผมชื่อไอ้ดำครับ ใครๆก็เรียกไอ้ดำๆ”

‘ดำ’ กล่าวซื่อๆ

“ผม…ผมชื่อชนินทร์”

ดำยิ้มแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป

“อืม ว่าแต่ คุณชนินทร์พักอยู่ที่ไหนหรือ? หรือว่ามาทำงานเช้าแล้วกลับเย็น”

ร่างบางพยักหน้า

“บ้านคุณอยู่หมู่ไหนล่ะครับ?”

ชนินทร์อึกอัก เพราะเขาเพิ่งจะโกหกคำโตออกไป

“…”

“บ้านผมอยู่หนองใส ไม่ไกลจากที่นี่หรอกครับ ผมอยู่กับแม่สองคนเท่านั้น คุณล่ะครับอยู่กับใคร?”

“ผม…อยู่คนเดียว”

“คนในโรงอาหารเขาลือกันว่า ตอนนี้นายมีผู้หญิง…จริงหรือเปล่า”

ชนินทร์รีบหันไปสบตาดำ…ซึ่งส่งยิ้มล้อเลียนเจ้านายมา

“เคยเห็นหรือเปล่าครับ? คงสวยหยาดเยิ้มเชียวล่ะ”

ชนินทร์ขนลุกซู่…



นับแต่นั้นมา ชนินทร์มีนายดำคอยเป็นเพื่อนคุย เป็นที่ๆสามารถระบายเรื่องเครียดๆในชีวิตของเขาได้

อย่างน้อย ก็ยังดีที่มีคนให้โต้ตอบ นอกเหนือจากคำพูดด่าทอและการกระทำหยาบช้าเหล่านั้น…

ทุกอย่างถูกจับจ้องภายใต้สายตาของเจ้านายหนุ่ม

เมฆินไม่พอใจ

“คุณไปสนิทสนมกับคนงานใหม่นั่นตั้งแต่เมื่อไร?”

ร่างสูงยืนกอดอกอยู่หน้าประตู คืนหนึ่งที่จู่ๆเมฆินก็เข้ามาหาเรื่อง ท่าทางหัวเสียมาก่อน

“อะไรนะ?”

ชนินทร์กำลังจะเข้านอน เหนื่อยล้ามาทั้งวัน แต่กลับต้องมาเผชิญหน้ากับพายุร้ายอีกหน

“ผมถามว่าคุณไปสนิทสนมกับนายดำตั้งแต่เมื่อไร?”

ชนินทร์หน้าซีดเผือด ตอบอะไรไม่ถูก

“บอกแล้วใช่มั้ย…ว่าอย่าได้ไปพูดคุยกับใคร ถ้าผมไม่สั่ง”

ใบหน้าคมดุดัน เหี้ยมเกรียม ย่างกรายเข้ามาด้วยอารมณ์โมโห

“ผม…ผมขอโทษ”

แต่ชายหนุ่มไม่รับฟัง

“คิดหนีหรือ คุณยังกล้าคิดหนีไปจากที่นี่อีกหรือ?”

ร่างสูงใหญ่จับข้อมือบาง บีบแน่น ชนินทร์ร้องโอ๊ย แต่ยังไม่หลุดออกจากการเกาะกุม

“รู้ใช่มั้ยว่าครั้งสุดท้ายที่คุณคิดหนีเรื่องมันเป็นอย่างไร…หรือว่าผมละเลยคุณนานไปหน่อย หึ ทีหลังก็บอกซี ผมพร้อมจะเป็นผัวคุณได้ทุกเมื่อเลยล่ะ”

พูดจบ เมฆินโถมร่างหนาหนักลงใส่ร่างบางทันที ฉีกทึ้งเสื้อผ้าอีกฝ่ายจนขาดรุ่ย…มีเพียงเสียงร้องไห้และลมหายใจหอบหนักของทั้งสองฝ่ายเท่านั้นที่ดังขึ้น

ชนินทร์ไม่เคยขัดขืนเขาได้…

แพ้ราบคาบตลอดกาล

“คนกักขฬะ! หยาบโลน คุณมันชั่วร้าย!”

เมฆินยิ่งบีบข้อมือ ขึงตา กางแขนทั้งสองข้างของชนินทร์ราบกับเตียง

“อ้อ งั้นเหรอ?”

บดจูบรุนแรงลงมา ชนินทร์รวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย สะบัดมือแล้วยกขึ้นตบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง

เมฆินหน้าหัน ก่อนจะยกมือขึ้นตอบโต้อย่างที่โดนกระทำ ทว่าแรงกว่าหลายเท่า

“อย่าได้บังอาจ…ตบหน้าผมอีก!”

เมฆินลดนิ้วที่ชี้หน้าอีกฝ่ายลง…ขมวดคิ้ว…คงเพราะชนินทร์ไม่ร่ำร้อง ไม่มีเสียงร้องไห้แม้แต่นิดเดียว

มีเพียงแววตารวดร้าว…จ้องมองมา

โดนขึงผืดอยู่ ร่างกายนั้นร้าวราวแตกเป็นเสี่ยงๆ

“…”

ชนินทร์กัดริมฝีปากแน่น พูดอะไรไม่ออก ไม่มีการต่อว่าให้เขาแม้แต่คำเดียว!

“ดี! จำไว้…คุณเป็นของผม ของผมคนเดียวเท่านั้น!”



“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ลูกชายกูตกน้ำ!”

เสียงร้องโวยวายของคนงานผู้หญิง ทำให้ใครหลายคนรีบหันไปสนใจ ชนินทร์ที่กำลังประคองพวงองุ่นลงจากเครืออยู่ใกล้ที่สุด

“อะไรนะครับป้า?”

“คุณ…คุณช่วยลูกชายป้าด้วย…ลูกชายป้าจมน้ำ”

ชนินทร์เป็นคนแรกที่ออกวิ่งตามหญิงคนนั้น ถึงบ่อน้ำที่กักน้ำไว้ใช้ในไร่ เด็กคนหนึ่งกำลังพยายามตะเกียกตะกายตัวเอาชีวิตรอดอยู่ในน้ำ

ชนินทร์ไม่รอช้า พุ่งตัวลงไปในน้ำทันที

ความวุ่นวายเกิดตามมาเมื่อคนงานอื่นๆมุงดู มารดาเด็กที่จมน้ำได้แต่ยืนดูน้ำตานองหน้า ครู่เดียวที่ชนินทร์สามารถลากร่างไร้สติกลับเข้าฝั่ง เขาเป็นคนว่ายน้ำแข็ง เนื่องจากว่ายอยู่ที่สระภายในบ้านเป็นประจำ

“ทุกคนถอยออกไปก่อนครับ”

ชายหนุ่มอุ้มร่างเล็กขึ้นมาวาง แล้วเริ่มทำกายผายปอด…ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ และแล้วเด็กก็สำลักน้ำ เริ่มหายใจอีกครั้ง

มารดาถลาเข้ามาโอบกอดไว้ สีหน้าคนงานหลายคนโล่งใจและชื่นชมในตัวชนินทร์…คนงานใหม่คนนี้นอกจากหน้าตาท่าทางจะเต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นผู้ดี ยังมีจิตใจงดงาม ไม่ถือตัวเลยแม้แต่น้อย

มิน่า…ถึงได้เป็นคนสำคัญของนาย…

เที่ยงนั้น ชนินทร์กลายเป็นขวัญใจในหมู่คนงาน ในที่สุดเขาก็ได้รับการต้อนรับจากทุกๆคน โดยเฉพาะ ‘ป้าไผ่’ คนครัวที่นับว่าอาวุโสที่สุด

มารดาของเด็กแทบจะก้มลงกราบ แต่ชนินทร์ไม่ยอมเพราะตนอายุน้อยกว่า เด็กที่จมน้ำเดินเข้ามาพนมมือไหว้…ชนินทร์มองหน้าแล้วโล่งใจ ที่อย่างน้อยเขาก็ช่วยให้ชีวิตใครคนหนึ่งได้อยู่ต่อบนโลกใบนี้

เขาเสียอีก…ที่อยากลาลับ

…นั่งกินข้าวอยู่กับดำ คนงานหลายคนเดินเวียนเข้ามาถามไถ่ ไม่นานก็รู้จักกันหมด ดำกล่าวยิ้มๆตอนอยู่กันตามลำพัง

“คุณชนินทร์ชนะใจทุกคนแล้วนะครับ ดูซิ ไม่มีใครทำตามคำสั่งนายแล้ว ทั้งที่นายดุออกขนาดนั้น”

ชนินทร์ยิ้มเจื่อนลง เขาไม่อยากพูดถึงคนๆนั้น

ป้าไผ่เดินขโยกเขยกเอากล้วยบวชชีมาให้ด้วยตนเอง ก่อนจะนั่งลงร่วมวง

“ไม่เป็นไรหรอกพ่อคุณ ไม่ต้องเกรงใจ กินเยอะๆเลย”

ชนินทร์ยกมือไหว้น้อบน้อม สร้างความประทับใจให้ป้าไผ่มากขึ้น

“ว่าแต่ พ่อหนุ่มมาทำงานกับนายนานหรือยัง? ป้าเห็นว่าเพิ่งมาได้ไม่นานนี่”

“ครับ”

“แล้วบ้านช่องอยู่ไหน ทำไมไม่ค่อยเห็นหน้า”

ชนินทร์หลบสายตา ตอบเรียบๆ

“อยู่ไม่ไกลจากที่นี่หรอกครับป้า”

ป้าไผ่ยิ้ม

“เหรอ แต่ท่าทางพ่อหนุ่มคงจะทำงานดีน่าดู นายถึงรับไปเป็นเลขาฯส่วนตัว”

ป้าไผ่พินิจดูชายหนุ่มตรงหน้า ด้วยประสบการณ์…คนแก่อย่างนางดูรู้ว่าชนินทร์ไม่ใช่เพียงคนงานธรรมดา เพราะหน้าตา ผิวพรรณ ท่าทางกิริยานั้นถูกอบรมสั่งสอนมาอย่างดี

ระหว่างนายกับคนงานใหม่รายนี้ ต้องมีตื้นลึกหนาบางเป็นแน่

“มีอยู่ช่วงหนึ่ง…นายสั่งไม่ให้พวกเราแม้แต่คนเดียวคุยกับพ่อหนุ่ม ไม่รู้เพราะอะไรนะ…”

ชนินทร์ก้มหน้าไม่ตอบ ป้าไผ่ก็ปล่อยเลยตามเลย

“งั้นป้าไปก่อนนะ ต้องรีบไปส่งสำรับให้คุณผู้หญิง พ่อหนุ่มก็กินให้สบายเลยนะ บ่ายนี้พ่อหนุ่มนอนพักสักวันก็แล้วกัน ปล่อยให้คนงานคนอื่นมันทำไปเถอะ”

ร่างท้วมของนางหายลับไปด้านหลังโรงครัว ชนินทร์ค่อยๆเอ่ยถามขึ้นหลังจากนิ่งไปนาน

“ดำ…คุณผุ้หญิงนี่คือภรรยาของนายน่ะหรือ?”

ดำเงยหน้าขึ้นมองงงๆ ก่อนจะตอบว่า

“อ้าว คุณไม่รู้เหรอครับ ว่านายอาศัยอยู่กับแม่”

ดำตักข้าวใส่ปากต่อ ปล่อยให้ชนินทร์ครุ่นคิดอยู่ตามลำพัง

แม่…?





CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ โน๊อา

  • อยู่เป็นคู่ เช่น ฉันคู่เธอ
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +99/-1
ขอติดไว้ก่อน ยังตามไม่ทันเลย  :n1:

jokirito

  • บุคคลทั่วไป
โอวว  จะมีคุณหญิงแม่โผล่มาแว้ววว
เตรียมรับลูกสะใภ้ด้วยนะเคอะ

akike

  • บุคคลทั่วไป
55555+

คุณหญิงแม่ หม่อมแม่เรย

งานนี้เตรียมยกขันหมากกานเรยทีเดียว

ออฟไลน์ astral

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +156/-4
คนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ อืมๆ

นายดำนี่กลัวจะถูกลูกหลงจัง

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19
ไกล้เป็นอิสระ   แร้ววว


อีกนิดเดียว


คริคริ จะดีใจ หรืเสียใจ ดี หว่า

three

  • บุคคลทั่วไป
อ้าวมีคุณแม่ด้วยเชื่อดิสักพีกต้องมีผู้หญิงเปรี้ยวๆร้องมาว่าคุณแม่ข๋า..น้อง....ไม่ยอมนะค่ะพี่เมฆินทำยังงี้กับหนูไม่ได้นะทำนองเนี้ย :เฮ้อ:

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
ได้ใจคนรอบข้างไปแล้วเหรอแต่คนใจดำแหละ

YO DEA

  • บุคคลทั่วไป
 :z1:

รอตอนต่อไป

Bobble

  • บุคคลทั่วไป
กร๊ากกกกกก :laugh: ขำคอมเม้นคุณ three อ่ะ

------------ต่อๆ เกลียดพระเอกเรื่องนี้จัง :fire: :angry2: :m31:

รีบๆๆแก้แค้นหรือเอาคืนมันให้สาสมนะ :serius2:

ปอลล. รอฉากอย่างว่า o18

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586

ชนินทร์รวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย สะบัดมือแล้วยกขึ้นตบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง

เมฆินหน้าหัน ก่อนจะยกมือขึ้นตอบโต้อย่างที่โดนกระทำ ทว่าแรงกว่าหลายเท่า

“อย่าได้บังอาจ…ตบหน้าผมอีก!”

เมฆินลดนิ้วที่ชี้หน้าอีกฝ่ายลง…ขมวดคิ้ว…คงเพราะชนินทร์ไม่ร่ำร้อง ไม่มีเสียงร้องไห้แม้แต่นิดเดียว

มีเพียงแววตารวดร้าว…จ้องมองมา


โดนขึงผืดอยู่ ร่างกายนั้นร้าวราวแตกเป็นเสี่ยงๆ

“…”

ชนินทร์กัดริมฝีปากแน่น พูดอะไรไม่ออก ไม่มีการต่อว่าให้เขาแม้แต่คำเดียว!

“ดี! จำไว้…คุณเป็นของผม ของผมคนเดียวเท่านั้น!”




เขียนได้เกือบดีแล้วคะ  เสียดายนะคะ  น่าจะเล่นกับอารมณ์คนอ่านอีกนิด

เช่นระโยคที่เปลี่ยนสีเอาไว้   อุตส่าห์ บีบคั้นกันมาจนใจรอนๆ  หากเค้นอีกนิดให้น้ำตาหยดแมะเลยน่าจะเยี่ยมกว่านี้

แต่ว่า  ไอ้ประโยคนี้.....โดนขึงผืดอยู่ ร่างกายนั้นร้าวราวแตกเป็นเสี่ยงๆ....มันมาจากไหน  ตามมันทำไม  มีส่วนอะไรในท้องเรื่องหรอคะ?

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ menano

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-0
เหหหหหหหหหหหหหหห

แม่ไหนอ่ะ

แล้วอยู่กันตรงไหนนิ

โอ่ยยยยยยยยยยยย

ตัวละครเพิ่มขึ้นหนึ่งตัว สนุกล่ะทีนี้

หึหึ

ออฟไลน์ tatum1234

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-1
 :angry2:ใจร้ายจริงๆเลยหึงเค้าแล้วยังไปทำรุนแรงกะเค้าอีกมันน่า :beat:

snowblack

  • บุคคลทั่วไป
รอตอนต่อไปนะครับ  :L2:

ISACBTMN

  • บุคคลทั่วไป
รอตอนต่อไปด้วยคน

zeen11

  • บุคคลทั่วไป
มารอตอนต่อไปค่ะ กำลังสนุกเลย :z1:

npn*

  • บุคคลทั่วไป
ชอบๆๆๆ เอิ๊กๆๆๆ


ชอบมากเลยเรื่องแนวนี้ อิอิอิ

พระเอกรักนายเอกแล้วสินะ แล้วเมื่อไหร่จะรู้ตัวล่ะเนี่ยย หุหุหุ



มาต่อนะคะ รออยุๆๆๆ ^^

NonG_MaN

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องนี้ แนวๆ จำเลยรัก ชอบคับ...รีบๆ มาต่อนะคับ เป็นกำลังใจให้  :L2:

ALeX

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ผู้ชายหั&#
«ตอบ #117 เมื่อ20-03-2009 01:14:02 »

บทที่ 9



“ไง ตอนนี้คุณได้กลายเป็นขวัญใจ คงดีใจใหญ่เลยซินะ”

เมฆินกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะๆ

“…”

“กะอีแค่ช่วยเด็กจมน้ำ เสแสร้งล่ะซิไม่ว่า ทุเรศ”

“นี่คุณ!” ชนินทร์เดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าร่างสูง “ผมไม่ได้มีความคิดต่ำๆแบบนั้นหรอกนะ”

“แต่ฝันไปเถอะว่าผมจะพลอยชื่นชมไปด้วย ขอโทษทีที่ผมรู้ลึกถึงจิตใจอันชั่วร้ายของคุณ จะบอกให้!”

“ใครกันแน่ที่จิตใจชั่วร้าย”

ชนินทร์จ้องหน้าด้วยความโกรธ ก่อนจะส่ายศีรษะแล้วหลบตาไป

เมฆินยืนหัวเราะอยู่ตรงนั้น สักครู่…เขาจึงหุบยิ้มลง เหลือเพียงเขายืนอยู่กลางเรือนตามลำพัง

อิจฉาหรือ?

ไม่มีทาง เขาจะไปอิจฉาได้อย่างไร เขาสมควรต้องสะใจกับการแก้แค้นต่างหาก

แต่ไอ้การชนะใจคนงานได้ในเวลาสั้นๆ…มันก็น่าหงุดหงิด

เขาซิที่เป็นเจ้านาย แต่คนกลับกลัว…มิได้รัก

ภาพใบหน้านั้นจ้องมองมา ดวงตาคู่สวย ริมฝีปากอิ่ม…ชนินทร์ตัดพ้อเขาทางสายตา ซึ่งไม่น่ามีผลใดๆต่อเมฆินเลย ทว่า…

เขาละอาย!

ชายหนุ่มสลัดความคิดเหล่านั้นออกจากหัว ว่าแล้วก็กำมือเหมือนจะรู้ได้ ว่าภารกิจหลักของเขาคืออะไร

“เปิดประตูซิ! เมื่อกี้ว่าผมว่าอย่างไรนะ”

เชลยหนุ่มกระชากประตูออก

“คุณจะบังคับขืนใจอะไรผมอีก ก็ตามใจ เชิญเลย แต่ผมไม่ได้มีใจมืดบอดเหมือนคุณ จำเอาไว้”

นัยน์ตาเรียวกลมเอ่อคลอ แดงช้ำ…ริมฝีปากก็เชิดขึ้นอย่างไม่พอใจ

เมฆินขมวดคิ้ว ผลักร่างบางกลับเข้าไป แล้วเป็นฝ่ายปิดประตูเอง

ไม่เข้าใจเลย…ทำไมเขาถึงทำไม่ได้

อยากทำร้าย อยากทำให้เจ็บปวด

แต่พอนึกถึงความอ่อนโยน ความดีงามของอีกฝ่ายแล้ว…

เขานึกอยากให้เรื่องทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความฝัน

ไม่ต้องรู้จักกัน เขาจะพอใจมากกว่านี้

นึกถึงริมฝีปากอิ่มที่เคยมอบรสหวานหอมแก่เขา…บ้าหรือเปล่านะถ้าเขาคิดถึงมัน แต่ไม่อยากทำ…

เมฆินเดินงุ่นง่านกลับไปที่ห้องของตัวเอง ล้มตัวลงนอน ก่ายหน้าผาก…กลิ่นและความทรงจำครั้งเมื่อมีใครบางคนร่วมอยู่บนเตียงนี้ ถึงกับทำให้เขาใจเต้นแรง นอนไม่หลับ ข่มตาไม่ลง

ถอนหายใจลึกๆ…เขาต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่!



เมฆินต่อต้านกับความรู้สึกผิดที่กระทำรุนแรงต่อเชลยหนุ่ม…

ทุกครั้ง ภายใต้ส่วนลึกของหัวใจ เขารู้จักคำว่า ‘เมตตา’ หรือ ‘การขอโทษ’…

เพียงแต่เขาทำไม่ได้!

เขารู้ว่าตอนนี้ชนินทร์เริ่มต่อต้านเขา เริ่มไม่แยแส เริ่มทนต่อความเจ็บปวดจากเขาได้

นั่นยิ่งต้องเพิ่มความรุนแรงเข้าไปอีก

เวลาโกรธ ชายหนุ่มเหมือนพายุ…เมฆินยิ่งโกรธก็ยิ่งมาลงที่ชนินทร์

อันที่จริง พื้นเพเขาไม่ใช่คนแบบนี้ เป็นเพราะชนินทร์ต่างหาก…ต้องเป็นเพราะชนินทร์แน่ๆ…



เวลาผ่านไป…ชนินทร์ไม่รู้ว่าตัวเองถูกจับมานานเท่าไรแล้วกันแน่

ทุกอย่างตอนนี้ช่างเรียบง่าย ไร่องุ่นที่อยู่ห่างไกลความเจริญกลับกลายเป็นสถานที่ๆมีแต่ความสงบสุข คนงานทุกคนไม่เสแสร้งใส่หน้ากากเข้าหากัน เพราะไม่มีความจำเป็นใดๆ

ทุกคนรักและเข้าใจกัน ชนินทร์รักความเป็นอยู่ที่นี่ นอกเสียจากการต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกับซาตานร้ายตนนั้น เขาคงมีความสุขมากกว่านี้

ตกเย็น ชนินทร์ออกไปเดินเล่นริมไร่กับนายดำ ที่ว่างนอกเหนือจากการปลูกไร่องุ่น ก็สามารถทำงานเลี้ยงสัตว์หรือปลูกพืชอย่างอื่นได้  ชนินทร์เดินไปคุยไปจนเพลิน

“คุณเล่าชีวิตตอนอยู่ในเมืองให้ผมฟังหน่อยซิครับ”

นายดำขอร้อง

“ผมเหรอ?...ผมมีพ่อ มีแม่ มีน้องชายหนึ่งคน”

“โอ๊ยคุณครับ ไม่เอาแบบนี้ซิ เอาแบบละเอียดๆน่ะ”

ชนินทร์หัวเราะ

“แล้วนายล่ะ เล่าบ้างซิ”

“ก็บอกแล้วไงครับว่าผมอาศัยอยู่กับแม่สองคน”

“แฟนล่ะ?”

นายดำยิ้ม

“เมียน่ะหาเมื่อไรก็ได้ ตอนนี้ขอทำงานเก็บเงินเลี้ยงแม่ก่อนดีกว่า”

ชนินทร์คิด…ดีจังเลย ชีวิตของคนในชนบทช่างไม่ต้องกังวลอะไร

“งั้นถ้าคุณไม่เล่า ผมขอถามแล้วกันนะครับ”

นั่งลงที่ขอนไม้ ชนินทร์คว้าไม้ขึ้นมาเคาะเล่น

“อืม…คุณมีคนรักหรือยัง?”

“ผมงั้นเหรอ?...ยังหรอก”

“คุณทำงานอะไรตอนอยู่ในกรุงเทพฯ”

“ก็…งานบริษัท”

“นายถึงได้จ้างตัวมาซินะครับ”

“คงงั้นมั้ง”

“แล้วชีวิตตอนอยู่กรุงเทพฯกับที่นี่อันไหนดีกว่ากัน”

“ก็ดีคนล่ะแบบ แต่ผมชอบแบบนี้มากกว่า มันเงียบสงบ ไม่ถูกรบกวน ไม่ต้องคิดอะไรให้รกสมอง เพียงแค่อยู่ไกลจากครอบครัว…ก็เท่านั้น”

เงียบไปพัก นายดำเอ่ยต่อว่า

“คุณคงคิดถึงครอบครัวมากซินะครับ”

“…มากเลยล่ะ”

เมฆฝนก้อนใหญ่ลอยทะมึนมา ชนินทร์ลุกขึ้นหลังจากรับลมสมใจแล้ว

“กลับเถอะ นี่คงเย็นมากแล้ว”

เดินเคียงกันกลับมา ฝนเริ่มตกปรอย ต่างคนต่างวิ่งหาที่กำบัง

“ไปต่อเถอะ…นี่ก็ใกล้แล้ว”

ชนินทร์เร่ง เพราะเขาลืมไปว่านี่ไม่ใช่เวลากลับบ้านของเขา

ไม่รู้ว่าหมอนั่นจะรออยู่หรือเปล่า…

“เดี๋ยวซิครับ ฝนยังตกอยู่”

“ไม่ได้ ต้องกลับแล้ว”

ท่าทางของชนินทร์หวาดกลัว ลุกลี้ลุกลน

“คุณจะรีบไปไหน…เดี๋ยวก่อนก็ได้นี่ครับ”

“ไม่ได้! ขืนรอต่อไป นายต้องเอาผมตายแน่ๆ!”

ดำอึ้งๆไป ก่อนจะรีบวิ่งฝ่าสายฝนไปยังเนินสูง ไต่ขึ้นไป ข้างหลังปรากฏเป็นเรือนไม้หลังเล็ก…นายดำเห็น…

ร่างสูงใหญ่ยืนทะมึนกอดอกอยู่นอกชาน

เหตุการณ์ตรงหน้า ทำให้นายดำเริ่มสงสัย แม้ไม่ได้ยินเสียงเพราะยืนมองอยู่ในที่ห่างไกล แต่ก็รู้ได้ว่านายกำลังโมโหสุดขีด

ว่าแต่…คุณชนินทร์พักอยู่ที่เรือนหลังเล็กนี่เองน่ะเหรอ?




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-03-2009 13:31:50 โดย ALeX »

Bessonova

  • บุคคลทั่วไป
ชื่อเรื่องโดนมากๆ
ทำไมจิ้มไม่ได้
ใครรู้ช่วยบอกที :sad4:

ออฟไลน์ menano

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-0
เหอเหอ

มาต่ออีกตอน

ไม่รุ้ตอนนี้ชนินทร์จะงานเข้าอีกไหมเนอะ

มายืนรอดูอยู่ด้วย

แล้วยิ่งเห็นมากับผุ้ชายอย่างนี้ด้วย

โอ่ยยยยยยยยยยยยยย

ไม่อยากจะคิดภาพ  :serius2:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด