[นิยาย] ผู้ชายหัวใจทมิฬ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [นิยาย] ผู้ชายหัวใจทมิฬ  (อ่าน 743269 ครั้ง)

ออฟไลน์ Ferfa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1481
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-2

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-19
ตายๆๆๆๆ



อยู่กันเป็นเดือนๆๆ เรยยยย



สุดยอด ไปเรยยยย



 :haun4: :haun4: :haun4: :z13: :z13: :z13: :z13:

ออฟไลน์ badcow

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-10
อะโห โทรมแย่ นายเอก  :jul1:

ขอให้ " งานเข้า " เสร็จเร็วๆนะคุณ alex

รอ  :beat:  :z10: ตอนต่อไปค้าบ

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +740/-5

crazykung

  • บุคคลทั่วไป
อื้ม.........

ใกล้เคียงอาไรขนาดนี้

แต่ช่างมานเถอะ เพื่อความบรรเทิงคับ

 o13 o13

ALeX

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องแรกเลยคือ เรื่องเนื้อหาของนิยาย

ผมไม่ทราบมาก่อนเลยว่าPlotมันดันไปเหมือนของใครเข้า ต้องขอโทษมา ณ ที่นี้ด้วยเลยและกันนะครับ แต่ที่อยากจะชี้แจงคือผมไม่ได้มีเจตนาจะก็อบใคร ทว่ามีแรงบันดาลใจมาจากนิยายชายหญิง ของนักเขียนชื่อดังท่านหนังที่ใช้นามปากกาขึ้นต้นด้วย ส. อ่ะนะครับ คนที่เขาได้เอานิยายไปทำหนังช่องเจ็ดกับช่องสามบ่อยๆ สาบานได้เลยว่าไม่เคยก็อบคนในบอร์ดนี้ เพราะเคารพคนทุกคน อย่างสูงตลอดเวลาทุกคนครับ แม้แต่ชื่อเรื่องผมยังไม่เคยได้ยินเลยเพราะเป็นคนเลือกอ่านนิยาย อย่างของคุณขนมชั้น หรือของคิงเพนกวิน หรือของคุณ aoikyosuke ที่อ่านทุกเรื่องอย่างติดมากๆ ฉะนั้นเรื่องอื่นที่อ่านบ้างไม่อ่านบ้างอาจจะลืมไปเสียส่วนใหญ่ ต้องบอกเลยว่าไม่มีความคิดเช่นนั้นอยู่ในหัวเลยนะครับ

อันนี้ความคิดเห็นส่วนตัว แต่ก่อนสมัยแต่งนิยายชายหญิงอยู่ ยื่นหลายสำนักพิมพ์ ได้คุยกับพี่ๆที่มีความรู้มาก็หลาย ไอ้เรื่องก็อบกันแบบนี้มันต้องจับได้ว่าเอาคำพูดประโยคเทียบประโยคกันมาดูให้เห็นๆเลย แต่ถ้าเราได้แรงบันดาลใจมา เปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องราวของเราที่ปรุงแต่งต่อไปอีกที ก็เป็นที่รู้ๆกัน ส่วนผมเองก็ยังเคยรู้สึกเหมือน...อ่านเรื่องของคนอื่น ที่เคยมีPlotเรื่องเหมือนกัน ก็คิดว่าเออเนอะ เขาคงบังเอิญอาจคิดเหมือนเรา เพราะความคิดเรื่องการแต่งนิยายของคนเรามันก็แต่งวนเวียนอยู่ไม่กี่เรื่องเท่าไรหรอกครับ ขอสาบานด้วยเกียรติของคนรักการแต่งนิยาย (แต่งมา5ปีแล้วครับ -_-")


เรื่องที่ สอง

หลายคนคงสงสัย อึดอัดใจ...สรุปไอ้พระเอกมันจะชื่อ เมฆิน หรือ เมฑินกันแน่?

แจ้งเลยนะครับ ชื่อ เมฆินครับ...แฮะๆ ผิดพลาดทางเทคนิคนิดหน่อยเพราะแต่งหลายช่วงเวลา ว่างก็แต่ง ไม่ว่างจะวางพับไว้เลย จึงเบลอนิดๆ...แต่ได้ทำการไปแก้ไขตรวจทานด้วยตัวเองมาแล้ว(โง่โปรแกรมไม่รู้ว่ามันใช้แก้นหมดทั้งไฟล์เลยทำไง ใครเป็นสอนผมที =_=") ก็เลยเดี๋ยวจะลงแก้ตอนเก่าๆให้ทั้งหมดเลยครับ และจะพยายามไม่ให้มีข้อผิดพลาดแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้วครับ  :m23: :m5: :m17:



เรื่องที่ สาม...

เรื่องของฉากNC คืองี้ครับ โทรฯปรึกษากับเพื่อนซี้ มันก็บอกว่าเออนิยายแบบนี้ควรมีบ้าง...ผมก็ลองๆแต่งดู แต่งไปแต่งมามันชักเรทจัดชนิดห้ามไม่อยู่ อันนี้พูดจริงๆคือไม่รู้ซิครับ...มันอาจจะเซ็กซี่หวือหวาไป(ละอายใจเหมือนกันนะนี่  :o8:) แต่เรื่องคำพูดที่ใช้จะค่อนข้างสากลและสุภาพ จะเลือกที่มันหวือหวา เร่าร้อน แต่ไม่ดูราคาถูกนะครับ เอาเป็นว่าใครอ่านแล้วมีวิจารณญาณเช่นไรโปรดวิเคราะห์ดูเอาเองด้วยแล้วกันนะครับ

สุดท้ายนี้ผมต้องขอโทษด้วยที่อาจทำให้ใครไม่พอใจ แต่ผมไม่มีเจตนาจริงๆ...ผมมันก็แค่คนที่ชอบเพ้อฝันเขียนนู่นเขียนนี่ไปเรื่อย ไม่คิดเทียบรุ่นใคร ไม่คิดลอกใครเพราะผมก็อยากรู้ความสามารถตัวเองเหมือนกัน อยากภูมิใจที่มีคนอ่านเรื่องของเราและอย่างน้อยก็บอกว่ามันสนุกดีเน๊อะ อะไรยังงี้...

ย้ำอีกครั้ง : นิยายเรื่องนี้เป็นประเภทตบจูบจำเลยรัก ใครไม่ชอบก็ผ่านเลยนะครับ  :bye2:




 :pig4: :pig4: :pig4:

YO DEA

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ astral

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +156/-4

jokirito

  • บุคคลทั่วไป
Re:
«ตอบ #68 เมื่อ15-03-2009 01:05:14 »

อิอิ ไม่คิดมากครับ

ออฟไลน์ Ferfa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1481
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-2
Re: [นิยาย] ผู้ชายหัว
«ตอบ #69 เมื่อ15-03-2009 01:26:58 »

 o18จ้า

ชอบที่คุณ ALeX แต่งค่ะ

ได้อารมณ์  :laugh: :laugh: :laugh:

ไม่รู้อารมณ์อะไรเหมือนกัน แต่ชอบนะคะ

เพราะงั้นสู้ๆๆ แต่งต่อไปค่ะจะคอยติดตามผลงานค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [นิยาย] ผู้ชายหัว
« ตอบ #69 เมื่อ: 15-03-2009 01:26:58 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ tatum1234

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 952
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-1
Re: [นิยาย] ผู้ชายหัว
«ตอบ #70 เมื่อ15-03-2009 10:08:09 »

 :L2: รับทราบและเป็นกำลังใจให้ครับ ติดตามอ่านครับ

ออฟไลน์ badcow

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-10
Re: [นิยาย] ผู้ชายหัว
«ตอบ #71 เมื่อ15-03-2009 10:42:50 »

ลุยต่อเลยนะค้าบ  o13
เป็นกำลังใจให้นะ  :กอด1:
รอ รอ รอ 5555  :z2:

ALeX

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ผู้ชายหั&#
«ตอบ #72 เมื่อ15-03-2009 15:39:39 »

เดี๋ยวจะเอาอีกตอนมาลงตอนเย็นๆ แต่ขอเม้นท์เยอะๆก่อนนะครับ หุหุ...อยากเช็คเรทตัวเองไม่ใช่ไรหรอกครับ ผมล่ะไม่ค่อยมั่นใจเอาซะเลย... :try2:

ปล. ใครยังไม่ได้ย้อนกลับไปอ่านฉากเอ็นซี...เดี๋ยวเสียใจไม่รู้ด้วยนะครับ  :m25:



บทที่ 5



ร่างสูงก้มลงจัดการกับสาบเสื้ออย่างรีบร้อน อารมณ์กระหายของเขาบัดนี้ไม่สามารถหยุดได้อีกต่อไป…

“หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยผม”

เมฆินโอบอุ้มร่างบางไว้ แล้วกอดแน่น…สอดเสียบแก่นกายอวบใหญ่แข็งเขม็งเข้าไปอย่างรุนแรง…

คนถูกกระทำจุกจนทำอะไรไม่ถูก

ด้วยความที่ชนินทร์อาจจะเป็นคนผอม แต่เขามีเนินเนื้ออวบๆเป็นกระเปาะเล็กๆที่หน้าอกถูกบีบเค้นจนบวมแดง…เมฆินก้มลงดูดยอดอกแรงๆ…ชายหนุ่มเองไม่เคยรู้สึกดื่มด่ำกับกามชนิดนี้มาก่อนจากที่ไหน ทุกครั้งที่เขากอบโกยความต้องการจากอีกฝ่าย…เมฆินรู้สึกเหมือนหน้ามืด หลงทางไปกับรสอารมณ์เหล่านั้น

มือเล็กเกาะบ่าแกร่งไว้เมื่อไม่มีตัวเลือกใด…ชนินทร์ต้องทนยอมตกเป็นเครื่องมือระบายความใคร่ของอีกฝ่าย

ร่างเล็กเคลื่อนกายไหวโยกเหนือร่างใหญ่ตามคำสั่งของผู้บงการ เมฆินโอบวงแขนแข็งกล้าแน่นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ…เร่งจังหวะรุนแรงรุกเร้าจนสุดกำลัง ลมหายใจหอบถี่จนในที่สุดทำนบที่ขวางกั้นไว้ทานทนไม่ไหว…ปลดปล่อยความอุ่นร้อนแทบเผาให้เป็นจุลสู่ภายในกายของเชลยหนุ่ม มากมายอย่างอดกลั้นไม่ได้…

เมฆินหอบเหนื่อย ใบหน้าแดงก่ำของชนินทร์ซบลงตรงไหล่…เนื้อตัวนุ่มนิ่มกว่าสิ่งใดปลุกเร้าอารมณ์ให้เมฆินยังไม่พอแค่ครั้งเดียว ความแข็งเขม็งยังคงอยู่อย่างน่าเหลื่อเชื่อ…ชายหนุ่มผลิกร่างอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ร่างเล็กนอนแผ่อยู่ใต้ร่างใหญ่บึกบึนอย่างหมดหนทางสู้ เมฆินหลับตาลงซึมซับความเสียวซ่านยามขยับเอวตอบตอกลึกประกาศความเป็นเจ้าของในกายของเชลยหนุ่ม

“หยุด…ได้โปรด”

เมฆินครางลึก ส่งเสียงพอใจกระหึมแผ่นอกกว้าง

มือหนาบีบคางเล็ก บดจูบรุนแรงลงไป แววตาลุกวาวเริงโรจน์

“บอกผมซิว่าคุณทรมาน เจ็บมากใช่มั้ยล่ะ?”

ชั่วขณะหนึ่ง…เมฆินดูเหมือนจะลืมเหตุผลทุกประการ

ไม่เข้าใจ…ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้

ลืมว่าเขากำลังทำอะไรอยู่…

มีเพียงเขา…กับคนแปลกหน้าคนนี้เท่านั้น

กายหนาหนักกระตุกอย่างรุนแรงหลังเวลาผ่านไป…เจ้าของร่างล้มลงทับด้วยความเหนื่อยอ่อน

ถอนความเป็นชายที่เปียกลื่นหลังจากแช่ไว้นานออกมา…เขาพบว่านอกจากร่องรอยจากธรรมชาติแล้ว ยังมีเลือดสีแดงสดติดมาด้วยบางๆ



วินาทีนั้นเขาเริ่มรู้สึกแปลกๆในจิตใจ

ชายหนุ่มล้มตัวลงนอน พยายามหลับ

ความคิดวนเวียนถึงคนข้างๆ…อะไรกันที่รบกวนจิตใจเขา

ภาพที่เพิ่งเกิดขึ้นหมุนวนเหมือนฉายซ้ำ ทวนแล้วทวนอีก…เสียงสะอื้นเบาๆก็ดังจนเขาทนไม่ไหว

ดึงชนินทร์เข้ามากอด ทว่าอีกฝ่ายขัดขืน

“…ไม่เอานา”

น้ำเสียงทุ้มใหญ่แม้ไม่อ่อนโยนแต่ก็ราบเรียบ เมฆินพยายามรั้งอีกฝ่ายไว้แนบกาย

“ผมเกลียดคุณ…”

แขนเล็กเรียวบางถูกล็อคไว้ แค่เพียงแรงที่ดิ้นรนก็เกิดเป็นรอยแดง เนื่องจากสุขภาพที่อ่อนแอทั้งร่างกายและจิตใจ

“อย่าดิ้นซิ”

เมฆินกอดไว้แน่น

“คุณมันบ้า เสียสติไปแล้ว…คุณมันไม่ใช่คน”

ชนินทร์ร้องไห้หนักอยู่ใต้คางชายหนุ่ม…

“ผม…”

“ไม่! ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว!”

“สรุปนี่เราจะต้องมาทะเลาะกันตอนนี้ใช่มั้ย?”

เมฆินชะโงกร่างค้ำคนตัวเล็ก จับหัวไหล่ทั้งสองให้ชนินทร์ซึ่งน้ำตานองหน้าหยุดนิ่ง…มือของเขาเริ่มไล้ไปตามเรียวแขน แผ่นหลัง…จบลงที่เอวเว้าน้อยๆ รั้งให้เข้ามาชิดใกล้จนรู้สึกได้ถึงผิวกายอุ่นๆ…ชนินทร์แทบจะได้ยินถึงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น

ความอุ่นร้อนระหว่างทั้งสองปลุกเร้าเป็นครั้งที่สาม นิ้วเรียวที่ยาวที่สุดของเมฆินรุกล้ำตรงส่วนที่เปียกลื่นจากกิจกรรมที่เพิ่งเกิดขึ้นก่อนหน้านี้…

แปลก ที่คราวนี้ชนินทร์กลับครางกระเส่า

เมฆินรับรู้โดยการจุมพิตแผ่วเบาที่แอ่งชีพจร พลางกดนิ้วเรียวลึกเข้าไปมากขึ้น…มากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ…จนในที่สุดนิ้วเดียวก็ไม่เพียงพอ และการเคลื่อนไหวต่างๆก็รุกเร้ามากขึ้นเรื่อยๆ

นิ้วเรียวถูกแทนที่ด้วยความเป็นชายร้อนดั่งเหล็กเผา เมฆินขยับกายเบาๆเชื่องช้าแต่เย้ายวน…ชายหนุ่มเหมือนคนเมา อีกฝ่ายเองก็ไม่รับรู้สิ่งใด เพียงทำตามความรู้สึกดิบของปุถุชนที่ถูกกักเก็บไว้ส่วนลึกสุดของห้วงสำนึก ที่มีอยู่ในมนุษย์ทุกคน…



ความเจ็บปวดพุ่งพล่าน…เจ็บจนพูดไม่ออก พายุร้ายโหมกระหน่ำแล้วผ่านไป ก่อตัวขึ้นใหม่แล้วพัดพาเอาความเลวร้ายเข้ามาซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า

วันใหม่แล้ว ชนินทร์ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น

แม้แต่เมฆินเองก็จำไม่ได้ว่ากี่ครั้งกันแน่…

ตะวันกลมโตฉายแสงสุดท้าย ก่อนจะลาลับขอบฟ้า ร่างสูงใหญ่นอนกอดร่างบางให้ความอบอุ่นไว้แนบแน่น ลืมตาตื่นมองทิวป่าท่ามกลางแสงจันทร์…

นี่เขาเป็นอะไรไป?

คิดถูกแล้วหรือที่ทำแบบนี้

แต่เขาบอกไม่ถูก…เขากระหายสัมผัสที่ได้จับต้อง กระหายการตอกย้ำและใส่ความเคียดแค้นลงไปในบทรักเร่าร้อน…

เมฆินเคยเจ็บเท่าไร…อิงอรเคยต้องผ่านเรื่องเลวร้ายมาเท่าไร…

ชนินทร์ผู้รับเคราะห์ต้องเจ็บกว่าเป็นร้อยเท่าพันทวี!

ผ่อนลมหายใจ…ก้มลงมองร่างบางในอ้อมแขน เพียงเผลอ…ภาพคนตรงหน้าที่หลับสนิทช่าง…ก่อความว้าวุ่นจิตใจ ใบหน้าหล่อเหลา เค้าโครงเด่นคม…จะว่าไปแล้วเชลยหนุ่มของเขาถือว่าเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาดีมากที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา

และรสชาติของกายนี้ ก็ปรนเปรอเขา ทุกครั้งที่ลิ้มรส

เพียงแต่ใจมัจจุราชหนุ่ม ไม่ยอมรับ…ต้องทำร้ายกัน ต้องทำให้เจ็บปวด มันถึงจะสาสม



ร่างเล็กลุกออกจากเตียงเงียบๆ เพียงลำพัง ฝืนใจต่อต้านความเจ็บปวดทั่วร่างกาย

ชนินทร์ก้าวเข้ามาในห้องน้ำ ไม่กล้าส่องกระจกดูเงาตัวเอง

เพราะตอนนี้…

ชนินทร์คนเก่าตายไปนานแล้ว

เหลือแต่กายหยาบ ที่ต้องทนทุกข์ทรมาน

โดยไม่รู้แม้แต่สาเหตุที่แท้จริง!

ร่างโปร่งบางทรุดกายลงบนพื้น ค่อยๆหลับตาลง พร้อมกับหยาดน้ำตาไหลริน…มากมาย

เขาเข้าใกล้ขีดจำกัด และจวนเจียนจะกลายเป็นคนบ้าเข้าทุกวัน เขาไม่อยากเชื่อว่าวันหนึ่ง…เขาจะถูกลักพาตัวมา ถูกทรมานอย่างวิปริต และถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวอยู่ที่นี่

เขาคิดถึงบ้าน…คิดถึงทุกคน อยากรู้ว่าทุกคนเป็นอย่างไร

อยากมีเพื่อนคุย ไม่ใช่หน้าของใครบางคนที่เหี้ยมเกรียมโหดร้ายกับเขาอยู่แทบตลอดเวลา

ชนินทร์กุมศรีษะตัวเอง แล้วโยกตัวไปมาอย่างจะกล่อมตัวเอง พลางห้ามน้ำตาที่ไม่มีวันหยุดได้…เขารู้ รู้ว่าตัวเองอ่อนแอ อยากตาย…อยากตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไป

เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว!



เมฆินอยู่ในชุดเสื้อแขนยาว กางเกงยีน รองเท้าบูทพร้อมด้วยหมวกปีกกว้าง ลักษณะการแต่งตัวปอนๆแบบนี้ทำให้ชนินทร์เริ่มสงสัยในตัวชายหนุ่มผู้จับเขามามากยิ่งขึ้น…

“เอ้า อาหาร”

ร่างสูงเอนกายนั่งพักลงที่พื้น เหยียดขายาวๆ หายใจหอบแรงด้วยอากาศที่ร้อนระอุภายนอก

ชนินทร์ไม่พูดกับเขา แต่วันนี้ไม่ใช่…

“ในเมื่อผมต้องอยู่ที่นี่ตลอด…มาคิดดูแล้ว ผมควรรู้จักคุณบ้าง”

เมฆินเหม่อลอยสักพัก ก่อนจะหันมางงๆ

“นี่คุณพูดกับผมหรือ?”

“ใช่”

เมฆินหัวเราะเบาๆ

“แต่ผมรู้จักคุณหมดแล้ว…ทุกซอก ทุกมุม…”

ชนินทร์หลบสายตา

“ไม่ใช่เรื่องนั้น…แต่ผมอยากรู้ว่าต่อไปนี้ผมควรจะคาดหวังอะไรได้บ้าง”

“นอกจากการเป็นเครื่องรองรับอารมณ์ของผมแล้ว ก็ไม่จำเป็นหรอก”

“คุณ!...คุณมันเป็นบ้า ผมพูดดีๆด้วย…คุณก็ยียวน!”

เมฆินถอดหมวกออกมาแทนพัด กล่าวยิ้มๆ

“เพิ่งรู้เหรอ แล้วทีคุณล่ะ ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนเวลาผมจะพูดด้วย ทีนี้เข้าใจหรือยัง”

ชนินทร์กำหมัด

“คุณจะเอาชนะผมให้ได้เลยใช่มั้ย”

“ใช่ แล้วผมก็ชนะตั้งนานแล้ว”

ชนินทร์กัดริมฝีปาก กลั้นกลืนประโยคต่อไปที่ตั้งท่าจะถกเถียง…เขาลุกขึ้นแล้วเดินหนี

“เออ! เชิญเลย! เชิญหนีไปได้เลย แล้วเตรียมตัวไว้สำหรับค่ำคืนนี้ที่ยาวนานล่ะ!”

เมฆินตะโกนไล่หลัง ทำให้อารมณ์ของคนใจเย็นอย่างชนินทร์ขาดผึงลงในที่สุด

“นี่คุณ!” เดินมายืนค้ำหัวเขา ชี้หน้า “คุณ…คุณมันบ้ากาม เห็นผมเป็นอะไร โน่น! วัวควายข้างนอกนั้นก็มี เชิญซิ!”

ร่างสูงลุกพรวดขึ้น ตบหน้าเชลยหนุ่มทันที

เพียะ!

“ปากกล้านัก!”

ชนินทร์หน้าหัน ยกมือกุมแก้มไว้

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาไม่เคยรู้สึกต่ำค่าเช่นช่วงชีวิตนี้มาก่อน

“คุณไม่มีสิทธิด่าผม ใช่! ผมมันก็แค่ไอ้หนุ่มบ้านไร่ธรรมดา คุณไง! คุณเป็นวัวของผม ที่ผมนึกอยากจะจับมันทรมานเล่นหรือควบขี่มันตามต้องการเมื่อไรก็ได้ จำไว้!”

เมฆินประกาศกร้าว “อยากรู้นักใช่มั้ย? ได้! ผมมันก็ผัวคุณไง คนที่ทำคุณครางหมดสภาพอยู่บนเตียง น่าสมเพช! คนที่ทำให้คุณหมดแรงเป็นไอ้ขี้แพ้ ไง? แค่นี้พอใจมั้ย”

น้ำตาที่พรั่งพรู คือความโกรธแค้น…ความชิงชังล้วนๆ!

ทำไม…คนๆนี้ถึงเหมือนเกิดมาจากนรกนักนะ!

“มาซิ จะแสดงให้ดูว่าเป็นผัวคุณมันง่ายแค่ไหน”

ว่าแล้ว ร่างบางก็ถูกลากกลับเข้าไปในห้อง ถูกล็อคกุญแจ…ซึ่งไม่มีการต่อต้านขัดขืนเพราะหัวใจที่แตกสลายลงไปพร้อมกับตัวตนบางอย่าง…เชลยหนุ่มกำลังเหม่อลอยน้ำตาคลอเบ้า ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น

มีแต่ความรุนแรง มีแต่การทำร้ายกัน…

“ผมรู้คุณต่ำช้าพอๆกับผม พูดออกมาซิ! ดูสภาพคุณตอนนี้…แล้วบอกผมซิว่าผมเป็นใคร”

ชนินทร์แหงนหน้าหนีรอยจูบกักขระ…เบื้อนหน้าหนีแทบอยากกัดลิ้นตัวเองให้ตายไปจากโลกใบนี้

เมื่อทุกอย่างสงบลง…มัจจุราชทมิฬลุกเดินตัวเปลือยเปล่าๆออกมาจากเตียง ออกมาอีกฝั่งเพื่อบังคับให้ ‘ไอ้ขี้แพ้’ โดนเขารักจากทางด้านหลัง

รุนแรง เจ็บปวด…นี่คือสิ่งที่ชนินทร์ต้องเจอกับมันทุกวัน

ชนินทร์แอ่นกายรับสัมผัสอย่างช่วยไม่ได้ เมฆินแสยะยิ้มกล่าวว่า

“ง่าย…คุณนี่มันช่างง่ายดายจริงๆ”

เพียงเขาโน้มตัวลงมา เคลื่อยกายแนบไปกับแผ่นหลังเล็กๆ…ไม่นานนักเมื่อสาสมใจแล้ว…

เมฆินก้าวยาวๆออกไป หัวเสีย…แต่งตัว ก้าวขึ้นรถกระบะคันเก่าๆแล้วแล่นออกไปตามถนนที่ขดเคี้ยว เสียงเครื่องยนต์ดังไกลออกไปเรื่อยๆทุกขณะ ชนินทร์เอามือกุมหน้า แย่เหลือเกิน…ชิวิตของเขาตกต่ำอย่างไม่เคยแม้แต่วูบคิด

เขาควรจะตายไปเลยจริงๆ!
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-07-2009 01:54:24 โดย ALeX »

ออฟไลน์ O_cha

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 248
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
อ่านแล้วคิดถึงเรื่อง จำเลยรัก ทันทีเลยครับ  คิดว่าเป็น จำเลยรัก เวอร์ชั่น คุณ ALex ก็สนุกดีครับ

พล้อตแบบนี้ก็เคยเห็นมีคนแต่งอยู่บ่อยเหมือนกัน  นิยายชายหญิงก็เห็นมีนะครับ 



ปล. ถ้าหยิบทุกเรื่องมาอ่านเทียบกัน คงไม่รู้ว่าใครก้อบใครเลยทีเดียว

jokirito

  • บุคคลทั่วไป
Re:
«ตอบ #74 เมื่อ15-03-2009 17:56:59 »

โอว NC เต็มๆ ชอบๆ

ออฟไลน์ badcow

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +112/-10
ขอบคุณนะครับ ที่มาต่ออน่างต่อเนื่องไม่ขาดตอน 555
ชอบมากนะครับ
 o13

ออฟไลน์ astral

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +156/-4
ตามมาอ่าน สงสารชนินทร์ ช้ำหมดแระ NC ทุกตอน ก็ไม่ไหวน้า เดวเรื่องไม่เดิน 555

ออฟไลน์ menano

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-0
แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ไมเมฆินทำงี้อ่ะ

ตายกันพอดี

จะได้เหลือรอดชีวิตไหมเนี่ย

ชนินทร์ช้ำจนไม่มีที่จะช้ำแล้วม้างงงงง

ทั้งตัวทั้งใจ

โอ่ยยยยยยยยยยยยยยยยย

ขอ  :z6: เมฆินซะทีเหอะ

ด้วยความรัุกและหมั่นไส้

ปล. เป็นกำลังให้คนแต่งด้วยนะจ๊ะ  :กอด1:


ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
ใครจะว่าไงผมไม่สนน่ะ แต่มันสนุกสมควรแก่การติดตาม

YO DEA

  • บุคคลทั่วไป
 :กอด1:


มาให้กำลังใจจ้า...

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Ferfa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1481
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-2
 o18 น่าติดตามค่ะ ลุ้นว่าตัวเอกของเราจะเป็นยังไง

แต่ว่าไม่ใช่ว่าจะชอบเรื่องเซ็กซ์ไปหมดหรอกนะคะ แต่มันก็เป็นส่วนนึงไง

แต่จริงไไก้อยากรู้ว่าเรื่องเป็นไงมาไงมากกว่า

ชอบการเขียนด้วยค่ะ ลุ้นดี แต่ว่าอยากรู้เรื่องเร็วๆๆอ่าาาาาาา o18

ALeX

  • บุคคลทั่วไป
Re: [นิยาย] ผู้ชายหั&#
«ตอบ #81 เมื่อ16-03-2009 02:17:21 »

อ่ะ เอาไปครับ พรุ่งนี้ผมอาจไม่ว่างอีกแล้ว งานเข้าเป็นช่วงๆไงช่วงนี้







บทที่ 6



รุ่งเช้า ร่างสูงเดินเปลือยอกออกมา บิดขี้เกียจรับลมเย็นๆยามเช้าที่นอกชาน

พบกับร่างบาง ที่นั่งกอดเข่าตัวเองอยู่

“ทำไมมานั่งตรงนี้?”

ร่างบางไม่ตอบ เมฆินเองก็ไม่มีอารมณ์จะแก้เผ็ดอะไรตอนนี้

“นี่…”

มือหนาจับหัวไหล่บาง สะดุ้งสุดตัว หันหน้ามามองด้วยแววตาใสซื่อเอ่อคลอ เต็มไปด้วยความหวาดกลัว…ตอนนี้ชนินทร์ยอมรับชะตากรรมของเขาในทุกรูปแบบ แต่ที่สะท้อนใจ…รอยนิ้วทั้งห้าของเมฆินยังคงแดงฉานอยู่บนใบหน้า

เจ้าของรอยใจหายวูบ

“…”

“อย่าทำอะไรผมอีกเลย ได้โปรด ผมขอร้อง…ผมเสียใจ ผมทนรับมันไว้ไม่ไหวอีกแล้ว”

เมฆินไม่ตอบ แต่ลึกๆในใจ วูบหนึ่ง…เพียงวูบหนึ่งเท่านั้น

เขาอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไข

แต่คำขอโทษ…จะไม่มีวันหลุดออกจากปากเพื่อคนๆนี้

“นอกจากคุณจะทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของผมแล้ว…คุณยังต้องการอะไรจากผมอีก ทำไมไม่ปล่อยผมไป หรือไม่…คุณก็ฆ่าผมทิ้งเสียที่นี่เลย”

เมฆินมองปราด ก่อนจะกล่าวเป็นเชิงประชดประชัน

“ไม่ล่ะ…ขอบคุณสำหรับข้อเสนอแนะ แต่การเก็บคุณไว้เป็นเครื่องระบายอารมณ์ของผมแบบนี้…มันทำให้คุณตายทั้งเป็น ทีละน้อยๆ…สาแก่ใจผมกว่าเยอะ!”

ชนินทร์มองน้ำตาคลอ

“จิตใจคุณมันทำด้วยอะไรกัน?!”

“กล้าพูดเถอะ!...แล้วน้องคุณล่ะ หัวใจทำด้วยอะไร?”

เมฆินจบบทสนทนาตึงเครียดด้วยการถอนหายใจหนักๆ ขมวดคิ้ว แลดูหงุดหงิด

“เมื่อวาน…ตอนที่คุณบอกว่าอยากรู้เรื่องของผม”

ชายหนุ่มเริ่มด้วยสำเสียงราบเรียบอีกครั้ง ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ส่งผลให้ร่างบางถอยหนี แบบคนหวาดกลัวสุดขีด

เมฆินไม่แคร์…เขาใคร่อยากให้เชลยรายนี้เกรงกลัวต่อเขาอยู่แล้ว…

“มาคิดดู คุณอยู่ที่นี่มาเกือบๆสามเดือนเต็ม คุณคงเบื่อ…ผมจะให้คุณทำงาน”

ชนินทร์ไม่ตอบ งานอะไรกัน

ทาสหรือ?

“ผมเป็นเจ้าของไร่องุ่น ลงไปใต้เนินแห่งนี้…ชื่อไร่ กิ่งกาญมณี”

เงียบ…เมฆินเหลือบมองร่างเล็ก แล้วเล่าต่อ

“มันเป็นมรดกตกทอดมาจากรุ่นปู่ของผม ตอนนี้ผมสืบทอดกิจการอยู่คนเดียว และก็มีงานเยอะแยะมากมาย ที่คิดว่าคงจะทำให้คุณหายเบื่อได้”

น้ำเสียงของเขาเหมือนจะเมตตา…แต่แท้ที่จริงแล้วงานในไร่นั้นต้องอาศัยความคุ้นชิน คนธรรมดาร่างกายไม่แข็งแรงนักอย่างชนินทร์คงไปไม่รอดแน่

แต่นั่นก็แค่แผนการแรกของเมฆินเท่านั้น

“ข้างล่างนี่…เป็นไร่องุ่นของคุณงั้นหรือ?”

เจ้าของที่พยักหน้า

“คุณเป็นชาวสวน…แล้วผมต้องทำอะไร”

“เดี๋ยวก็รู้…”

“แล้วผม…” ชนินทร์สูดจมูก ปาดน้ำตา “ผมจำเป็นต้อง…ยอมให้คุณอีกหรือเปล่า?”

ถามตรงๆแบบนี้ เมฆินก็กล้าตอบตรงๆเช่นกัน

“เขาไม่ได้เรียกยอมคุณชนินทร์…ผมตอบไม่ได้หรอก บอกแล้วไงว่าวันไหนอยาก ผมก็จะเรียกใช้คุณเอง”

สีหน้าของชนินทร์ซีดเผือดลงทันที ห่อเหี่ยว หดหู่จิตใจ

“ทำไมหรือ? เซ็กซ์ของผมมันไม่ดีหรือไง?”

“…”

“หรือว่าหน้าตาอย่างคุณ…จะคอยลองที่ดุเด็ดเผ็ดมันมามากกว่านี้แล้ว?”

“คุณเมฆิน!”

แต่ชายหนุ่มรู้…ว่าชนินทร์นั้นยังอ่อนหัดไร้เดียงสานัก เขาไม่สัมผัสถึงร่องรอยใครอื่น นอกจากของเขาแต่เพียงผู้เดียว…

แต่ถ้าเป็นการทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายล่ะก็ แม้แต่คำพูด เขาก็จะทำ!

“ทำไม? โวยวายทำไม บอกมาเถอะว่าคุณพอใจ”

“ผมไม่เคยพอใจ ผมไม่ได้วิปริตเช่นคุณ”

ลุกหนี…เมฆินไล่ตาม

“อย่าลุกหนี เวลาผมยังพูดกับคุณไม่เสร็จ!”

มือหนาล็อคแขนแน่น แรง เจ็บ…ขึ้นเป็นรอยแดง ชนินทร์นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เมฆินเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว มองตามการกระทำของตัวเองแล้วคลายแรงลงเล็กน้อย

“จะบอกให้นะว่าตอนแรกผมมันก็ปกติ จนเมื่อคุณเข้ามา บังคับให้ผมต้องวิปริตชั่วช้าไปด้วยน่ะซิ หึๆๆ…แต่คุณว่าผม ก็เท่ากับว่าตัวเองด้วย เพราะนอกจากคุณจะชอบมันแล้ว คุณยังต้องการมัน ต้องการมันทุกค่ำคืน!”

“ไม่จริง! ไม่จริง!”

ชนินทร์ส่ายหน้า เบิกตากว้าง ตะโกนลั่น

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าขืนยังไม่หยุด…ผมจะ…”

“ทำไม? ทำหน้าที่เครื่องระบายความใคร่ให้ดีกว่านี้เหรอ”

ชนินทร์พยายามปลดล็อคข้อแขนตนเอง จะเอาหมัดเล็กๆตันใส่หน้าคนพูด

“คุณมันคนต่ำทราม…คอยดูเถอะ สักวันผมจะแก้แค้นคุณให้เจ็บยิ่งกว่านี้ร้อยเท่าพันเท่า!”

เมฆินหัวเราะชอบใจ

“อ้อ เดี๋ยวนี้ทำปากเก่ง เอาซี้! เชิญเลย แรงแค่นี้น่ะเหรอทำอะไรผมได้” เมฆินแกล้งจะทำเป็นขืนใจตรงนี้ “นี่! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ไม่งั้นได้เจ็บตัวอีกแน่!”

ชนินทร์ผลักแผงอกหนาออกอย่างแรง แต่ก็ไม่ค่อยเป็นผลเท่าไรนัก

“คุณจะไปเข้าใจอะไรถึงความเจ็บปวด ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ!”

เมฆินแสยะยิ้มกว้าง เพิ่มแรงมากขึ้น บีบข้อแขนจนปวดระบบ

“ฮึ! คุณแน่ใจหรือว่าผมไม่เข้าใจ แล้วไอ้การต้องเห็นร่างน้องสาวแขวนคอฆ่าตัวตายเพราะไอ้ชาติชั่วบางคน ตาของเธอจ้องมา ถลึงล้นออกมาจากเบ้าตา เน่าเปื่อยแล้ว ลิ้นจุกปาก มีหนอนชอนไช…นั่นน้องสาวผม คุณคิดว่าผมไม่เข้าใจงั้นเหรอ?!”

ชนินทร์นิ่งอึ้ง น้ำตาไหลลงมาเผาะหนึ่ง ทุกอย่างหยุดนิ่ง…

เมฆินแอบขันในใจ

“อย่ามาสอนผม เพราะคุณไม่รู้ถึงเศษเสี้ยวของความเจ็บปวดของผมเลย!”

ผลักร่างบางลงไถกรูดกับพื้น เนื้อบางถลอกเป็นบางจุด กระนั้นชนินทร์ก็ยังคงทรุดกายนั่งลงอยู่ตรงนั้น หลับตาแน่น ร้องไห้…ทำไม ชีวิตของเขาถึงต้องพังทลายลงมาทั้งๆที่ไม่ได้เป็นคนก่อเสียด้วยซ้ำ?



เมฆินนั่งพักอยู่ใต้ร่มไม้ กำลังตาปรือ จะหลับแล้วหลังจากเหนื่อยเพลียทั้งกลางวันและกลางคืน

“คุณเมฆิน…”

แววตาคมกริบหันไปมองต้นเสียงทันที

เชลยหนุ่มยืนตัวตรง กำมือแน่นข้างลำตัว

“เรื่องที่คุณบอกผม…เกี่ยวกับน้องสาวของคุณ…”

เมฆินกวาดตามองปราด…แล้วหันกลับไปทำเป็นไม่สนใจ

“เรื่องนั้น…ผมเสียใจด้วย”

ใจจริงชนินทร์แค่อยากแสดงความเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

เขาเดินมาบอก แล้วก็จะกลับ

“เสแสร้ง!”

ชนินทร์ยืนกราน

“ผมเสียใจด้วยจริงๆ…ผมไม่รู้ว่า-”

“กลับไปซะ ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก”

ถูกตอกกลับซึ่งๆหน้าแบบนี้ ชนินทร์ก็ไม่เอาด้วย

ร่างบางหมุนตัวออกเดินลิ่วๆ

เมฆินยั้งปากไว้ เกือบจะสำเร็จแล้ว ทว่าไม่วายตะโกนไล่หลัง

“อ้อ ที่มาบอกผมก็เพราะอยากทำตัวเป็นคนดี ให้ผมเห็นใจใช่มั้ย?”

ร่างเล็กหยุดกึก รีบเดินกลับมาใหม่

“เปล่า! ผมพูดแบบนั้นจริงๆ”

“ตอแหล!”

“นี่คุณเมฆิน! คุณกำลังดูถูกผมอยู่นะ”

“ดูถูกน่ะ มันถูกแน่ เพราะคนอย่างคุณน่ะ มันหน้าเนื้อใจเสือ ดูดีๆแบบนี้แหละใจทรามกันทั้งนั้น!”

“มันจะมากไปแล้วนะคุณเมฆิน!”

ร่างสูงก้าวขายาวๆมาทางชนินทร์ เข้าตะครุบร่างบาง แอบขำเมื่อเห็นสีหน้าหวาดระแวงของอีกฝ่าย

“มากไปเหรอ?…ไม่มากไปหรอกมั้งเมียรักจ๋า…อืม…จะว่าไปหน้าตาคุณก็ดีมาก แต่เอ…หน้าแบบนี้จะมีนิสัยร้ายๆยังไงนะ ผมล่ะอยากรู้ ขอผัวเลวๆคนนี้ชิมหน่อยได้มั้ยจ๊ะ”

ชนินทร์ปัดนิ้วเรียวที่เชยคางเขาอยู่

เล่นบทคนโรคจิต เมฆินก็น่ากลัวเกินคาดคิด

ชายหนุ่มไม่มีอะไรจะเสีย!

“นี่…คุณ คุณจะทำอะไร…”

“ไม่ทำอะไรหรอก…แค่อยากพิสูจน์ ว่านอกจากคุณจะเสแสร้ง ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน คุณจะยั่วสวาทได้อีกสักแค่ไหนเวลาอยู่บนเตียงกับผม”

“คุณ!”

ชนินทร์อยากตันหน้า แต่ทำไม่ได้

“จะว่าไป ผมก็ลองมาหมดแล้ว ว่าไง…คุณมีอะไรใหม่ๆมานำเสนอมั้ยล่ะ”

“บ้า…นี่มันจะบ้าไปแล้ว!”

ชนินทร์ดิ้นรน เมฆินตวาดเบาๆ ขู่ลอดไรฟัน

“อยู่เฉยๆนะ! ทำเป็นดิ้นสะดิดสะดิ้งไปได้ เดี๋ยวผมก็จัดการคุณตรงนี้ซะหรอก”

เมฆินปรายตาทั่วร่าง ก่อนจะยิ้มเมื่อคิดหาอุบายดีๆที่จะกลั่นแกล้งอะไรอีกฝ่ายออก

“บอกให้นะ เวลาผมอยู่กับผู้หญิงคนอื่น นอกจากเขาจะไม่ดีดดิ้นแล้ว ยังชอบผมซะอีก แต่จะว่าไปผมก็รู้สึกสนุกดีนะ เวลาคุณพยายามจะต่อต้านผม ที่แท้…คุณก็จะยั่วผมใช่มั้ยล่ะ?”

ชนินทร์หน้าชา เนื้อตัวชาดิกขยับไม่ได้ราวกับหุ่น

เจ็บ…เขาเอาไปเปรียบกับผู้หญิงอื่น

ทำไมเขาถึงร้ายกาจแบบนี้!

“อย่าเอาผม…ไปเปรียบพรรค์นั้น”

“โห นี่สูงส่งขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่หรอก ผมก็แค่พูดตามสถิติ ว่าแต่…คุณอยากให้ผมเล่นกับคุณแบบไหนดี?”

“ไม่…ไม่มีวัน”

แววตาของชนินทร์จดจ้อง…ทั้งโกรธทั้งโมโห

“แล้วคุณต้องการแบบไหน?”

“ผมไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น พอกันที พอสักทีได้ยินมั้ย!”

ชนินทร์ก้มลงเอามือปิดหู เขาอยากลืม อยากลืมทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆ

เมฆินปล่อยแขนบางลงไป ก่อนจะโอบอุ้มร่างเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมแขน

“ลองแบบนุ่มนวลหน่อยเป็นไง เผื่อคุณจะถูกใจก็ได้นะ แล้วผมจะบอกคุณเอง…ฮ่าๆๆๆๆๆ”

แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามเดินหายเข้าไปในเรือน…พร้อมทั้งร่างของเชลยหนุ่มที่บอบช้ำหมดทั้งตัว…

วางลงเบาๆบนเตียง…เมฆินถอดเสื้อ ปลดเข็มขัดและกางเกงของตนออก ชั่วพริบตาเดียวทั้งหมดก็รูดลงไปกองกับพื้น

ชนินทร์เบิกตากว้าง ถอยหนี

“อย่าหนีซิเมียจ๋า…หึ! จะถอดเสื้อผ้าออกดีๆหรือให้ผมฉีกมันทิ้ง?!”

“ไม่…ผมจะไม่ยอมคุณแล้ว”

“เอ๊ะ คุณนี่มันโง่หรือแกล้งโง่กันแน่ ในเมื่อรู้ๆอยู่ว่าพูดไปก็เท่านั้น คุณแพ้ผมอยู่แล้ว…สั่งให้ถอดออกไง!”

ถูกจับเขย่าให้ถอดเปลื้องผ้าต่อหน้าต่อตา…ชนินทร์นั้นอับอาย ปวด…ปวดไปทั่วทุกห้องหัวใจ…

เสื้อผ้าทีละชิ้นถูกถอดออก…ช้าๆ ชนินทร์พยายามยื้อเวลา หารู้ไม่ว่าอาการเชื่องช้าแบบนี้ยิ่งเย้ายวน ยั่วอารมณ์กระหายของเมฆินให้รุนแรงขึ้นทุกขณะ

ถอดออกหมดเสร็จแล้ว เปลื่อยเปล่าต่อหน้าเขา อายก็อาย…เนื้อตัวแดงร้อนผะผ่าวไปหมด

“อ้าขาออกซิ”

ชนินทร์ส่ายหน้า แต่ช้าไปแล้ว เมฆินพุ่งเข้าจัดการ ทำเสียงรำคาญและจำต้องแรงมากขึ้น

“หน้าไม่อาย…ไหนบอกว่าไม่ชอบ ดูซิว่าหลักฐานมันฟ้องแค่ไหน”

ชนินทร์กัดริมฝีปากจนเจ็บ ได้รับรสเหมือนเลือดสดๆของตัวเอง…แต่เจ็บไหนจะเจ็บเท่าที่ขั้วหัวใจ เจ็บลึกยากจะบรรเทา

กำมือแน่น…สักพักสัมผัสหนึ่งถึงกับทำร่างบางสะดุ้งเฮือกหวั่นไหว…มือใหญ่ค่อยๆแตะต้องส่วนซ่อนเร้นและกระตุ้นมันอย่างไม่แยแส

วูบหนึ่งเมฆินไม่คิดจะทำแบบนั้น…แต่เพราะอารมณ์ดิบเถื่อน ยิ่งคนตรงหน้า ภาพตรงหน้า ทำให้เขากล้าบ้าบิ่นทำในสิ่งที่ไม่เคยทำและไม่นึกว่าจะทำมาก่อนในชีวิต…

เมฆินกลั่นแกล้งชนินทร์เยี่ยงของเล่น ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเช่นไร ไม่นานนักมือที่เคลื่อนไหวไปมาก็หยุดลง อะไรอุ่นร้อนบางอย่างไหลรดหลังมือเมฆิน และพุ่งไปตามหน้าท้องราบเรียบของชนินทร์ กระเซ็นย้อยไปทั่ว

มัจจุราชหนุ่มยื่นมือไปตรงหน้าเชลย สั่งบังคับให้กลืนกินลงไป

เมื่อไม่ยอม…ก็เกิดอาการบังคับกัน

เมฆินป้อนมันด้วยปาก…แม้ชนินทร์จะดิ้นรนมากแค่ไหน แต่ก็พ่ายแพ้เมฆินร่ำไป…

เจ้าตัวแปลกใจ…ที่เพิ่งรู้ว่ารสชาติของมันช่างแปลกประหลาดและหอมหวานมากแค่ไหน

เรื่องทุกอย่างชักซับซ้อน…เมื่อเมฆินถลาลึกลงไปในเหตุการณ์…แนบแน่นมากขึ้นทุกขณะ

เมฆินรู้สึกเหมือนจะเป็นคนบ้าเอาให้ได้!





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-03-2009 07:46:22 โดย ALeX »

ALeX

  • บุคคลทั่วไป





บทที่ 7



อากาศร้อน แสงแดดแรงจ้า ชนินทร์ปาดเหงื่อ นี่คือการเริ่มงานวันแรก เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ออกมาจากกระท่อมหลังเล็กๆที่ใช้เป็นที่กักขังเขาตลอดมา

เขาเพิ่งรู้ ว่าตัวเองถูกพามายังไร้องุ่นกว้างขวาง พื้นที่ส่วนบุคคลในจังหวัดทางภาคอีสานแห่งนี้มองไปทางใดก็มีแต่หนทางรกกันดานสุดลูกหูลูกตา ไม่มีทางออกหรือทางหลบหนีได้เลยแม้แต่น้อย

ไร่ ‘กิ่งกาญมณี’ มีคนงานเป็นร้อย วันๆเอาแต่เก็บองุ่นพันธุ์ดีเป็นพวงสวยลงจากขั้วอย่างถะนุถนอม เชลยหนุ่มถูกแนะนำให้รู้จักกันในฐานะลูกจ้างคนใหม่…ฉะนั้นเขาจึงยังไม่มีใครที่รู้จักพอให้ไว้ใจได้…

กลางวัน ชนินทร์เหนื่อยล้าเต็มที คนงานต่างๆพากันหลบแดดไปยังโรงอาหาร ร่างเล็กกำลังจะตามไป

“ชนินทร์”

เสียงทุ้มเข้มๆเรียกชื่อเขา ดังจากทางด้านหลัง ร่างบางหยุดกึก

“นายมานั่งกับฉันนี่”

ว่าแล้วก็หันหลังเดินนำไป…ต่อหน้าคนอื่น ชายหนุ่มเล่นละครตบตาได้แนบเนียน ไม่มีใครสงสัยว่า ‘เจ้านาย’ แห่งไร่จับชนินทร์มาด้วยเหตุผลกลใด

หลบมาที่หลังต้นไม้ต้นใหญ่ ที่ซึ่งมีโต๊ะไม้สักตั้งตระง่านอยู่ เมฆินนั่งลงเอกขเนก ส่วนชนินทร์วางตัวไม่ถูก

“ทำตัวตามสบายเถอะ…ผมคงไม่เข้มงวดกับคุณตรงนี้หรือต่อหน้าคนอื่น…”

“จะได้รักษาภาพพจน์ที่ดีไว้ใช่มั้ย?” น้ำเสียงหวนขึ้นสูงอย่างประชดประชัน

เมฆินจ้องหน้านิ่ง “เปล่า เพราะไม่อยากให้มีใครกล้ามาตีสนิทคุณ จนใจอ่อนยอมช่วยคุณหนีออกไปต่างหาก”

ชนินทร์ไม่สบตา เขาอ่านออก…ราวกับชนินทร์เป็นเพียงกระดาษแผ่นบางๆ!

น่ากลัว…ผู้ชายคนนี้ช่างน่ากลัว…

“หิวมั้ย?”

“…”

“ผมหิวแล้ว เดินไปเอากับข้าวที่โรงอาหารมาตรงนี้ บอกใครก็ได้ ว่าเป็นของผม”

เดินฝ่าไอร้อนตามคำสั่งไปที่โรงอาหาร หนทางไกลไม่ใช่น้อย ตามทางเดินที่โรยด้วยก้อนหินสีขาวเพื่อรองรับแสงอาทิตย์ ทำให้ต้นองุ่นอบอุ่นในเวลากลางคืน ชนินทร์ยิ่งเหงื่อแตก…พอถึงโรงอาหารทุกคนจ้องมองเขามาเป็นสายตาเดียว ไม่นานนักเขาก็กลับมาพร้อมกับสำรับของ ‘นาย’

“แล้วน้ำล่ะ ผมหิวน้ำ เอาน้ำเย็นๆ”

เชลยหนุ่มไม่พูดว่าอะไร เดินย้อนกลับไปใหม่ และกลับมาพร้อมกับกระติกน้ำ

“อ้อ ลืมบอกไปว่าเอาผ้าเย็นด้วย เหงื่อออก เหนียวตัวไปหมด”

ชนินทร์กัดฟัน เขาเริ่มรู้แล้วว่าโดนจงใจให้เดินไปมา แต่ให้ทำยังไงได้…

คนแกล้งแอบยิ้มสะใจ!

กลับมา ใบหน้าขาวๆแดงเพราะไอแดดไปหมด โชคดีที่เมฆินอิ่มแล้ว และเหลือเศษอาหารบางส่วนไว้ให้

“หิวแล้วใช่มั้ย? นั่นล่ะ…ข้าวเหลือๆกับกากหมู กินจากของผมต่อนั่นล่ะ แล้วรีบด้วย จะหมดเวลาแล้ว เรามีงานต้องทำอีก”

มองด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วมองที่กับข้าวเหลือๆ ก่อนจะจากไป…ชนินทร์ก้มลงตักข้าวเข้าปาก กินด้วยความขมขื่นใจ ไม่รับรู้รสชาติใดๆทั้งนั้น…



“คุณ…คุณ ตื่น นี่เช้าแล้วนะ”

เมฆินเคาะประตูเรียกชนินทร์ ผู้ซึ่งไม่เคยตื่นสาย ออกจะเป็นคนปลุกเขาให้ไปทำงานตอนเช้าเสียด้วยซ้ำ

เปิดประตูเข้ามา ร่างบางนอนนิ่งใต้ผ้าห่มอยู่บนพื้น

“คุณ…”

มือหนาแตะหน้าผาก ร้อนระอุ…คงเพราะงานหนัก ไอแดด และพิษไข้ ทำให้วันนี้ร่างโปร่งลุกไม่ได้

คิ้วเข้มขมวดเข้าเมื่อมือนั้นช้อนร่างขึ้นมาในอ้อมกอด…เจ้าของร่างสูงใหญ่ตัดสินใจย้ายชนินทร์มานอนที่เตียง วางลงเบาๆ จึงไม่รู้สึกตัวเต็มที่

เมฆินส่ายหัว ทำไมเขาต้องมาดูแลเชลยคนนี้ด้วย

…มันคือการสนใจเกินไปหรือเปล่า?

ไม่อยากยอมรับว่าตัวเองกำลังเริ่มสับสน…เขาขับรถไปเอาอุปกรณ์ยา เครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆ กลับมา ไข้ของเชลยหนุ่มยังไม่ลดสักนิด พอเมื่อช่วยเช็ดตัว มือเล็กกลับปัดออก

“หนาว…”

“ก็กำลังจะช่วยให้หาย”

กล่าวเรียบๆ กระนั้นร่างเล็กยังปัดป้องอีก

“อย่า…”

แพขนตาเหนือเรียวตาหวานซึ้งหลุบปรือขึ้น ดวงตาสีดำจดจ้องเป็นคำขอร้อง เมื่อนิ้วเรียวยาวเตรียมปลดกระดุมแหวกเสื้อออก

“ผมเห็นของคุณหมดแล้ว แค่นี้เอง…เป็นไรไป” ว่าแล้วก็จับร่างบางค่อยๆเปลี่ยนเสื้อผ้าออกทั้งหมด เพื่อทำความสะอาดและใส่ชุดใหม่

เขาไม่เคยสังเกต…ร่องรอยที่เขาฝากไว้

มากมายเหลือเกิน

คือทั้งหมดในช่วงเวลาสามเดือนนี่ซินะ

จะว่าไป คนงานเริ่มสงสัย ว่าเขาย้ายมานอนที่เรือนเล็กหลังนี้แทบทุกคืน…

ร่างสูงส่ายหัวขจัดความคิด ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ เปลี่ยนน้ำออกมาใหม่ แต่คนป่วยหลับไปแล้ว เขาจึงนั่งลง พลางจ้องมอง…

บังเกิดความรู้สึกแปลกๆขึ้น

ถ้าเป็นผู้หญิง เขาคงยอมรับความรู้สึกต่างๆได้มากกว่านี้

แต่นี่…ชนินทร์เป็นผู้ชาย เหมือนกันกับเขา…แถมยังได้เขาเป็นคนแรก

สมควรมั้ยที่ต้องรับผิดชอบ?

แต่ที่รู้ คือตอนนี้เมฆินจะยอมเฝ้าไข้ให้ แค่ครั้งนี้…ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ

คิดซะว่า…ยื้อเวลาใกล้ตายออกไป…เพื่อเขาจะได้ใช้เวลาที่เหลือทรมานให้นานมากขึ้น



เมฆินรู้สึกเหมือนเขาเป็นปีศาจ…

เขาไม่เคยเป็นคนใจร้าย คิดอาฆาตแค้นใคร จนกระทั่งมาวันนี้

ความจริง…ก็เพราะใครเล่า ที่ทำให้เขากลายเป็นคนใจร้ายเยี่ยงนี้!



‘คนไข้’ ลืมตาขึ้นเมื่อตอนเย็น ท้องฟ้าทอแสงสีส้มสวย…

ชนินทร์รู้สึกเหมือนตายแล้วเกิดใหม่

นอนจับเสียงนกร้องกลับรัง ไม่ทันสังเกตว่ามีใครคนหนึ่งฟุบหลับอยู่ข้างๆ

“คุณ!”

อารามตกใจ ร่างเล็กถอยหนี เมฆินรู้สึกตัว

“อืม…ตื่นแล้วเหรอ?”

คนตัวใหญ่หน้าตางัวเงีย ก่อนจะเอื้อมไปหยิบยาและส่งแก้วน้ำให้

“กินซะซิ”

รับมาโดยง่าย แต่ยังขมวดคิ้วสงสัย

“นี่…นี่คุณนั่งเฝ้าผมเหรอ?”

“…”

“คุณทำมาเป็นห่วงใยผมเพื่ออะไร?”

เมฆินไม่ตอบ เพียงแต่ยกเอาจานข้าวต้มขึ้นมา ส่งให้

“กินนี่ด้วย”

“ขอบคุณ…”

เป็นครั้งแรงที่ชนินทร์กล่าวขอบคุณ…เป็นเสียงแผ่วเบา กระนั้นเมฆินก็ยังรู้สึกละอายอยู่ในใจลึกๆ

“ผม…ผมก็เพียงแค่ไม่อยากให้คุณตายไปก่อนผมจะแก้แค้นให้สาสม ก็เท่านั้นเอง”

ชนินทร์กลืนอาหารลงไปอย่างฝืดคอ สักพักก็อิ่ม เมฆินถึงกับเผลอถามอย่าเป็นห่วง…

“ทำไมถึงกินน้อย?...”

“ผมไม่อยากกิน จะอาเจียน…”

เมฆินไม่ยัดเยียดต่อ เขาปล่อยให้ชนินทร์พักผ่อนตามลำพัง

ตามชนบทมักจะมืดเร็ว และตอนนี้ก็มืดสนิทเรียบร้อย

ชนินทร์ห่มผ้า เมฆินทำท่าเหมือนจะออกไปแต่ก็ไม่ออก วนเวียนอยู่แถวนั้น

ชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างหนัก จนในที่สุด ก็ถอดเสื้อเหลือแต่กางเกงตัวเหมือนเฉกเช่นกำลังจะเข้านอนทุกครั้ง แล้วสอดตัวลงไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน บนเตียงเล็กๆนั้น…เขาวาดท่อนแขนลงไปอย่างไม่ค่อยสนิทใจเท่าไรในตอนแรก พอเมื่อรู้ว่าร่างบางหลับสนิทดี จึงกระชับอ้อมกอด แล้วผ่อนคลายความเหนื่อยล้าทั้งหมด ก่อนจะเคลิ้มหลับไปในที่สุด…






ออฟไลน์ Ferfa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1481
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-2
 o18 แปลกใจว่าทำไมได้จิ้ม ALeX บ่อยจัง ฮาฮาฮา  :laugh:

jokirito

  • บุคคลทั่วไป
Re:
«ตอบ #84 เมื่อ16-03-2009 05:43:50 »

ติดใจเค้าแล้วอ่ะดิ กร๊ากกก

Black Angel

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-9
เอาแล้วไงล่ะ หวั่นไหวละสิ

YO DEA

  • บุคคลทั่วไป

akike

  • บุคคลทั่วไป
คุ้นๆๆเหมือนเรื่องอาไรสักอย่างที่เปงละครเรย

555+แต่เปงเวอร์ชั่นพระเอกนายเอกอย่างงี้เราชอบ

ก้ากกก  หุๆๆๆชอบค่ะชอบๆๆๆ  แต่ว่าน้ำตาซึมตลอดเรยละ

ออฟไลน์ astral

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +156/-4
เมฆินยั้งปากไว้ เกือบจะสำเร็จแล้ว ทว่าไม่วายตะโกนลับหลัง


ใช่ "ไล่หลัง" ดีกว่าน้า


---------

หวั่นไหวแร้ว เวลาแก้แค้นของชนินทร์ก็อีกไม่นานแล้วดิ 555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด