หัวข้อ: Love, In Every Lifetime : ตอนที่ 37 : หมดแรง

[Milky_Milky_Way]

“Happy birthday to you...” ไอ้ตัวดีเดินถือเค้กออกมาจากห้องครัว ยิ้มหวานบนโครงหน้าสวยไม่ต่างอะไรจากสีน้ำที่ถูกแต่งแต้มลงบนภาพวาดด้วยฝีมือของจิตกรชั้นครูและทำให้ภาพนั้นมีชีวิตจริงราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย ... ภาพจำนับร้อยพันฉายขึ้นในห้วงความคิดของคนตาชั้นเดียว จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่มิลค์ถือเค้กวันเกิดให้ตัวเองคือเมื่อไหร่ ... อ่า!!! คิดออกแล้ว ตอนที่เพื่อนๆ จัดงานเลี้ยงวันเกิดรวมกับ farewell party ให้เมื่อหลายปีก่อน จำได้ว่าวันนั้นหลังแยกย้ายตัวเองทะเลาะกับแฟนเพราะอีกฝ่ายไม่พอใจที่มิลค์เป็นคนถือเค้กแทนที่จะเป็นเจ้าตัว

“...Happy birthday to you...” นิ้วมือเรียวสวยประคองถาดเค้กไว้อย่างทะนุถนอม ในขณะที่ 2 เท้าค่อยๆ ก้าวเดินใกล้เข้ามา

“...Happy birthday, Happy birthday, Happy birthday to youuuuuuuuu ...” จนกระทั้งจบเพลง เจ้าตัวก็ก้าวเท้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า จีจ้องมองใบหน้าสวยของมิลค์ผ่านแสงเทียง เปลวเทียนวูปไหวถูกสะท้อนอยู่ในดวงตาของคนตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นส่องประกายราวกับมีดวงดาวนับพันซ้อนอยู่ ... เกือบลืมไปแล้วว่ารอยยิ้มของมิลค์สวยมากขนาดไหน

“... สุขสันต์วันเกิดนะมึง มีความสุขมากๆ”


----------

#วูปไหว #ใต้แสงเทียน #ความคุ้นเคยที่ไม่เคยหายไป
#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย

[Milky_Milky_Way]

Merry christmas นะครับทุกคน
มีความสุขมากๆครับ 

[Milky_Milky_Way]

“... สวย สวยมาก” จีพูดขึ้นในจังหวะที่ผมละสายตาขึ้นมาจากภาพสะท้อนของจี้เพชรตรงหน้า เครื่องประดับส่องประกายระยิบระยับเล่นกับแสงไฟ ในขณะที่เราสองคนสบตากันผ่านกระจกบานใหญ่ ความเงียบเพียงไม่กี่วินาทีกลับเหมือนยาวนานนับชั่วโมง แต่แทนที่จะอึดอัด ความรู้สึกของผมตอนนี้กลับอบอุ่นอย่างยากจะบรรยาย

“I take this one ...” ผมบอกกับพนักงานขาย

“... ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ใส่เลยละกันเนอะ” คนด้านหลังส่งยิ้มให้ผ่านกระจก มือหนาคล้องตะขอเกี่ยวโซ่ให้ก่อนจะผละออกไปพร้อมรอยยิ้ม ... ผมไม่ได้ตั้งใจจะเลือกจี้อันนี้ด้วยซ้ำ แต่สาเหตสำคัญอีกข้อหนึ่งของการเลือกซื้อ jew ที่บางครั้งอาจจะสำคัญมากที่สุดคือ ... Every piece of jewelry has a story behind it.


----------


#เกราะกำบัง # สวย #ความคุ้นเคยที่ไม่เคยหายไป
#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย

[Milky_Milky_Way]

Teaser ตอนที่ 36


“เปลี่ยนแผนวะมึง เย็นนี้น่าจะต้องไป joy กับพวกที่ทำงานกูนะ”

“เหรอ แล้วมึงจะให้กูไปด้วยเปล่า ถ้าไม่สะดวกกูนั่งเล่นอยู่ในห้องได้นะ”

“ไปด้วยๆ กูบอกพี่เขาแล้วว่ากูมีเพื่อนมาหาเลยจะปฏิเสธ แต่พี่เขาบอกให้ชวนมึงไปด้วย ...”

“... กูขอโทษ พอดีตอนที่กูย้ายมาใหม่ๆ พี่คนนี้เขาช่วยกูไว้เยอะมาก แล้วเขาบังเอิญมาวันนี้พอดี จะปฏิเสธก็เกรงใจเขา ... มึงโอเคไหมอะ กูไม่รู้ว่ามึงจะอึดอัดหรือเปล่า”

“กูไปได้ กูเป็น introvert ไม่ใช้ antisocial ไหมมึง … แต่กูใส่ชุดนี้ไปได้หรือเปล่า” ผมลุกขึ้นยืน กางมืออกทั้ง 2 ข้าง หมุนตัวซ้ายขวา

----------

มิลค์ : เจอกันวันพรุ่งนี้นะครับ ... จากน้องมิลค์คนเดิม เพิ่มเติมคือมีคนแอบเนียนพาไปเปิดตัวกับพี่ที่ทำงาน

#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย

[Milky_Milky_Way]

ตอนที่ 36 : ฤดูร้อน (Part 1/2)


“มิลค์ !!!” ผมนั่งเล่น tablet อยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียก จีสวมเสื้อโปโลสีฟ้ากับกางเกงยีนส์สีเข้ม สอดชายเสื้อเก็บเข้ากางเกงเรียบร้อย ทรงผมสบายๆ เมื่อบ่ายถูก set เป็นทรงเผยให้เห็นโครงหน้าคมชัด ส่วนข้อมือซ้ายสวมนาฬิกาแบรนด์หรู

“ต้องแต่งตัวดีขนาดนั้น” ผมถามเพราะแค่ไปนั่งเล่นที่บาร์ไม่เห็นจำเป็นต้องแต่งตัวดูดีขนาดนี้

“เปลี่ยนแผนวะมึง เย็นนี้น่าจะต้องไป joy กับพวกที่ทำงานกูนะ”

“เหรอ แล้วมึงจะให้กูไปด้วยเปล่า ถ้าไม่สะดวกกูนั่งเล่นอยู่ในห้องได้นะ”

“ไปด้วยๆ กูบอกพี่เขาแล้วว่ากูมีเพื่อนมาหาเลยจะปฏิเสธ แต่พี่เขาบอกให้ชวนมึงไปด้วย ...”

“... กูขอโทษ พอดีตอนที่กูย้ายมาใหม่ๆ พี่คนนี้เขาช่วยกูไว้เยอะมาก แล้วเขาบังเอิญมาวันนี้พอดี จะปฏิเสธก็เกรงใจเขา ... มึงโอเคไหมอะ กูไม่รู้ว่ามึงจะอึดอัดหรือเปล่า”

“กูไปได้ กูเป็น introvert ไม่ใช้ antisocial ไหมมึง … แต่กูใส่ชุดนี้ไปได้หรือเปล่า” ผมลุกขึ้นยืน กางมืออกทั้ง 2 ข้าง หมุนตัวซ้ายขวา ... จีมองคนหน้าที่ทำตัวเหมือนคนไม่แน่ใจว่าตอนนี้ตัวเองดูดีพอแล้วหรือยัง เขารู้สึกแปลกใจกับครวมจริงที่เพิ่งรับรู้ ไม่เคยคิดว่าคนที่อยู่ในแสงตลอดเวลาอย่างมิลค์ จะมีมุมที่ไม่มั่นใจในตัวเองด้วยเหมือนกัน แต่พอเจ้าตัวเล่าจีถึงได้จับสังเกตได้ว่าสมัยก่อนเวลาไปเลือกซื้อเสื้อผ้าด้วยกัน มิลค์จะถามเขาตลอดว่าใส่แล้วดูดีไหม ตัวใหญ่ไปไหม ตัวเล็กไปหรือเปล่า

“ได้ดิ มึงใส่แค่นี้ก็ดูดีแล้ว ... ไปกันเลยไหม” สำหรับจีแล้วไม่ว่ามิลค์ใส่อะไร คนตรงหน้าก็ดูโดนเด่นกว่าคนนับร้อยนับพันเสมอ

บาร์ที่จีพาผมไปอยู่ในย่านกลางคืนชื่อดัง บรรยากาศไม่ต่างอะไรจากเมื่อวานเท่าไหร่นัก แม้ปากจะบอกว่าสบายมาก แต่เอาเข้าจริงผมก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย พวกเรามาสายกว่าเวลานัดไปพอสมควร จีเพิ่งบอกผมว่าจริงๆ พี่เขานัดกินข้าวเย็นแต่เจ้าตัวไม่อยากให้ผมอึดอัดเลยพาผมไปกินข้าวเย็นก่อนแล้วค่อยตามมาสมทบกับคนอื่นๆ

ผมเดินตามแผ่นหลังของจีเข้าไปในร้าน ด้านในเปิดไฟสลัว คลอด้วยเสียงสากลเพลงคุ้นหู จากมุมนี้ผมเห็นจียกมือขึ้นทักทายกับคนกลุ่มใหญ่ที่นั่งอยู่มุมสุดของร้านอาหาร ผมก้าวขาช้าลงโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ คิดว่าจะมีกันไม่กี่คน แต่เท่าที่ประเมิณจากสายตาน่าจะสิบกว่าคนได้

“หวัดดีครับๆ พี่โยหวัดดีครับ ...” คนตรงหน้ายกมือรับไหว้น้องๆ ในกลุ่ม ก่อนจะค้อมหัวสวัสดีพี่ผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงกลาง

“... นี่มิลค์ เพื่อนผมครับ ...”

“... มิลค์นี่พี่โย พี่ที่กูเล่าให้ฟัง”

“สวัสดีครับพี่ มิลค์นะครับ ... หวัดดีครับ” ผมที่ยืนเยื่องอยู่ข้างหลังก้าวขึ้นมาพร้อมกับยกมื้อไหว้พี่โยตามคำแนะนำของจี ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้ใครอีกหลายคน

“เล่าเรื่องดีๆ ของพี่ หรือว่านินทาพี่ให้เพื่อนฟังกันแน่ ...” พี่โยเดินเข้ามาโอบไหล่จี เชื่อแล้วว่าสนิทกัน

“... น้องมิลค์ มันนินทาอะไรพี่ให้เราฟังบ้าง”

“เรื่องดีๆ ซิพี่” จีฉีกยิ้มกว้างก่อนที่ผมจะได้ตอบอะไร

“มาๆ นานๆ จะได้เจอน้องรัก คืนนี้ไม่เมาไม่เลิก” จีถูกพี่โยลากคอเข้าไปกลางวง ผมเลยเดินตามไปนั่งข้างๆ หลังจากสั่งเครื่องดื่มผมถือวิสาสะสังเกตเพื่อนร่วมโต๊ะ มองผ่านๆ ทุกคนก็ดูเหมือน expat ทั่วไป แต่สายตาของผมกลับไปสะดุดกับผู้หญิงอยู่ 2 คนที่นั่งอยู่ริมกลุ่ม พวกเธอสวยและแต่งตัวดีแต่กลับให้ความรู้สึกแต่งต่างจากคนอื่นๆ แม้จะไม่มีใครคุยด้วยแต่พวกเธอก็ทำตัวกลมกลืน สนใจกับบทสนทนารอบข้างแต่จากประสบการณ์ ผมบอกได้เลยว่าพวกเธอแค่ทำท่าเหมือนสนใจ แต่จริงๆ แล้วพวกเธอไม่ได้ฟังสิ่งที่คนอื่นๆ พูดกันอยู่ไม่แต่น้อย ... แล้วหัวใจของผมก็หล่นวูปราวกับจะล่วงหล่น เมื่อคิดได้ว่าพวกเธอคือเด็ก ent ที่ถูกจ้างมา

“มึงโอเคไหม ลุกลี้ลุกลนตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” จีหันมากระซิบถามในจังหวะที่พี่โยเว้นว่างบทสนทนากับมัน

“มึง 2 คนนั้นคือเด็ก ent เหรอ” ผมกระซิบถาม

“อืม คงมีคนจ้างมาให้พี่โยมั้ง ... มีไรเปล่า”

“กูไม่ได้อยากเรื่องมากนะ แต่ถ้ามีภาพของกูร่วมเฟลมกับเด็ก ent หลุดไปละก็” ผมเอียงคอกระซิบเพราะไม่อยากให้ใครได้ยิน ... ถ้าไอ้ไอซ์รู้ว่าผมนั่งอยู่ในวงล้อมของเด็ก ent ละก็ ผมได้โดนมันหักคอแน่

“เชี่ย ทำไงดีวะ” จีทำตาโตเพราะก็เพิ่งนึกได้ว่าถ้าภาพหลุดออกไปมันต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

“มึงกระซิบใครซักคนได้ไหม” จีทำหน้ากลืนไม่เข้าคลายไม่ออก ผมเข้าใจว่ามันตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดมากแค่ไหน

“เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยย!!!” แล้วเสียงอุทานดังลั่นก็ดึงความสนใจของพวกเราทั่งโต๊ะ เมื่ออยู่ๆ 3 คนที่นั่งอยู่ฝังตรงข้ามก็พร้อมใจกันประสาทเสียง

“พวกมึงเป็นอะไรวะ ...” พอพี่โยถาม 3 คนที่นั่งเหมือนจะเอาหัวชนกันก็ส่ง smartphone ในมือมาให้

“... อะไรวะ ... เฮ้ย!!!” ผมหันมองซ้ายขวาเมื่อรู้สึกว่าถูกพี่โยและคนอื่นๆ จ้องตาไม่กระพริบ

“จี เพื่อนแกคือ มิลค์ ติณสิงห์ เหรอ” 1 ใน 3 คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถาม

“ก็เออดิ” จีพยักหน้า

“แล้วทำไมแกไม่บอกชั้น ชั้นจะได้เก๊กสวย นี่ก็รั่วอยู่ได้ตั้งนาน ...”

“... สวัสดีนะคะคุณมิลค์ ...” แล้วเธอก็เปลี่ยนโหมดยกมือไหว้ผมด้วยท่าทางสวยงามประดุจแอร์ของสายการบินแห่งชาติ

“... ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณมิลค์กำลังมองหาพนักงานแผนก analyst เพิ่มไหมคะ จิ๊บคิดค่าตัวไปไม่แพงนะคะ แสนนึงขาดตัวแต่สำหรับคุณมิลค์จิ๊บลดให้เหลือแสนห้าเลยคะ”

“555 ขายของกันตรงๆ แบบนี้เลยเหรอครับ” ผมตอบรับเธอด้วยรอยยิ้ม

“ตรงๆ แบบนี้ละคะ นี่ถ้ารู้แต่แรกว่าคุณมิลค์จะมา จิ๊บจะเตรียม resume มาด้วย ... ไอ้จีแกทำชั้นดูแย่” เธอหันไปจิกกัดจีก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มสวนให้ผมอีกครั้ง

“พี่ทำตัวไม่ถูกเลย อยู่ๆ ก็เพิ่งรู้ตัวว่ามีคนดังมานั่งร่วมโต๊ะ” ผิดกับจิ๊บที่ยังคงความกระตือรือร้น พี่โยยกมือขึ้นเกาหัวแก้เขิน

“ไม่เป็นไรครับพี่ กันเองตามสบายได้เลยครับ” ผมส่งยิ้มให้พี่โย ย้ำหลายรอบว่าให้เห็นผมเหมือนน้องในทีมคนหนึ่ง พี่โยแกร็งอยู่ซักพักก่อนจะหันมาใช้ alcohol เป็นเครื่องมือช่วยละลายพฤติกรรมของพวกเรา

หลังจากตัวตนของผมถูกเปิดเผย พี่โยก็บอกให้น้องๆ เด็ก ent กลับไปก่อนโดยที่ผมไม่ต้องเอ่ยปากขอร้อง จากนั้นพวกเราก็ทำความรู้จักกันอย่างลึกซึ้งผ่านการดวล shot แก้วแล้วแก้วเล่า ทุกคนคอแข็งเหมือนทำจากทองแดง มีแต่ผมนี่แหละที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ยังคออ่อนเหมือนเดิม ผ่านไปค่อนคืนใบหน้าผมก็เอ่อร้อนและถูกย้อมเป็นสีแดงด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอร์

“มึงไหวเปล่า” จีที่นั่งอยู่ข้างๆ กระซิบถาม

“ว่าจะพอแล้ว” ผมตอบเพราะรับรู้ได้ว่าตอนนี้ใกล้ถึง limit ของตัวเองมากแค่ไหน

“ดีแล้ว กูยังจำครั้งสุดท้ายที่มึงเมาแล้ววิ่งหนีกูไปเต้นสีกับฝรั้งได้อยู่เลย”

“เลว” ผมบึนปากใส่คนที่นั่งอยู่ข้างๆ แม้จะเอ่ยปากด่าแต่หัวใจกลับพองโต ผ่านมานานขนาดนี้ยังจำได้อยู่อีกเหรอ

“กูโคตรคิดถึง summer ปีนั้น ...”

“... เป็นช่วงเวลาที่กูมีความสุขมากที่สุด” จีเป็นฝ่ายเริ่มพูดถึงหนึ่งในช่วงเวลาที่ดีที่สุดของเรา 2 คน

“กูก็เหมือนกัน ...”

“... มันผ่านมานานมาก นานจนกูคิดว่าทั้งหมดคือความฝัน” สำหรับผม ความทรงจำช่วง summer trip เป็นเหมือนฝัน ที่วันนี้มันเลือนรางไปมากเหลือเกิน แต่ถึงอย่างนั้น ทุกครั้งที่หวนคิดถึง กลับทำให้หัวใจรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

“ถ้าเป็นฝัน ก็ถือว่าเป็นฝันดี” จีตอบก่อนที่เรา 2 คนจะสบตากันผ่านแสงสลัว จีเหมือนถูกมนต์สะกด แววตาของมิลค์หวานเยิ้มด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

“พี่มิลค์!!! ชนแก้วกันคะ ...” แก้วเบียร์ถูกยัดใส่มือ เธอคือรุ่นน้องของจีที่ประกาศตัวว่าเป็นสมาชิกด้อมของผมกับพี่ Riven

“... หมดแก้วนะคะ” พูดจบเธอก็ชนแก้วกับผมแล้วกระดกแก้วในมือตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย ดูทรงแล้วเธอน่าจะดื่มได้หมดแก้วจริงๆ ผมได้แต่มองตาปริบๆ เพราะถ้าหมดแก้วรับรองว่าคืนนี้ผมไม่เหลือสภาพ

“จิ๊บซักหน่อย น้องเขาจะได้ไม่เสียน้ำใจ ...”

“... ที่เหลือเดียวกูจัดการให้” จีก้มลงมากระซิบข้างหู ผมสัมผัสได้ถึงลมร้อนที่เป่าลงบนแก้ม ... นิ้วมือเรียวสวยยกแก้วจรดริมฝีปาก เบียร์รสชาตินุ่มลิ้นไหลลงคอได้ไม่เท่าไหร่ มือหนาก็คว้าเอาแก้วออกจากมือเพื่อนสนิท แล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว รอยยิ้มสวยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมิลค์ ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่จีก็ยังคงเป็นจีคนเดิมในความทรงจำวัยเยาว์ของมิลค์ ... เป็นฤดูร้อนที่ผ่อนคลายและแสนจะอบอุ่น ... เป็นอีกครั้งที่ 2 แล้วที่คนตรงหน้าทำให้ดอกไม่ในหัวใจของผมกลับมาเบ่งบาน ... คืนนี้ถ้าไม่เมาเหล้าก็เมาความรู้สึกที่มีให้มันนี่แหละ ... มีสิ่งหนึ่งที่มิลค์ไม่ทันได้สังเกตคือตำแหน่งที่จีจรดริมผีปากลงบนแก้วนั้นยังมีร่อยรอยจางๆ ของริมฝีปากของมิลค์ประทับอยู่

[Milky_Milky_Way]

ตอนที่ 36 : ฤดูร้อน (Part 2/2)


วันที่ 3 นับเป็นคืนสุดท้ายของ trip พักใจที่ดีที่สุดของผมในรอบหลายปี อย่างที่จีบอกว่าที่นี้ไม่ได้มีที่เที่ยวมากนัก ผมเก็บ sight seen จนครบตั้งแต่วันแรก เมื่อคืน search หาที่เที่ยวอยู่ค่อนคืนก็ไม่มีสถานที่ๆ ถูกใจ สุดท้ายเจ้าตัวเลยตัดสินใจพาผมไป shopping ที่ outlet แทน

ผมยืนอยู่พิงเคาน์เตอร์ครัว สายตากำลังจับจ่องไปยัง croissant แฮมชีสในเตาอบ พลางจิบกาแฟรอเวลา เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นตามมาด้วยเสียงลาก slipper ในจังหวะก้าวเดิมที่ผมคุ้นชิน

“Hi” จีทักทายผมด้วยสีหน้าง่วงๆ ของคนเพิ่งตื่นนอน ปลายผมของคนตรงหน้าชี้ฟูไปคนละทิศละทาง

“Hi” ผมทักทายกลับพร้อมรอยยิ้ม

“มึงลงไปออกกำลังมาแล้ว?” คนในชุดบอลย้วยๆ ถามด้วยสีหน้างัวเงีย ตาชั้นเดียวคู่นั้นหรี่ลงจนเหมือนเป็นแค่เส้นบางๆ บนใบหน้า

“อืม อาบน้ำแต่งตัวพร้อมไป shopping แล้ว” ผมตื่นเช้าเป็นปกติอยู่แล้ว เลยฆ่าเวลารอจีด้วยการไปออกกำลังใน gym

“กูยังง่วงๆ อยู่เลย” มันเกาหัวแกรกๆ พร้อมกับหาวออกมาวอดใหญ่

“มึงจะนอนต่อก็ได้นะ วันนี้ตารางหลวมๆ”

“ไม่เอาๆ วันสุดท้ายที่มึงจะได้อยู่เต็มๆ วัน ต้องพามึงไปเที่ยวให้เต็มที่ ...”

“... เดียวกูไปอาบน้ำก่อน ... มิลค์ ...”

“... มึงทำกาแฟกับข้าวเช้าให้กูด้วยดิ”

“ฮึ? ... เออ ได้ดิ” ประหลาดใจเล็กน้อยเพราะปกติคนตรงหน้าไม่กินกาแฟ ยิ่งข้าวเช้าแล้วน้อยครั้งมาก

“ได้กลิ่นกาแฟ กับข้าวเช้าของมึงแล้วหิววะ ... กูขอ Americano ร้อนนะ”

“ได้ๆ เดียวกูไปทำให้ มึงไปอาบน้ำเลย” พอประตูห้องนอนใหญ่ปิดลง ผมถึงกับเข่าอ่อนจนต้องพิงเอวไว้กับเคาว์เตอร์ครัว ใจเต้นจนไม่สามารถจะหลบซ้อนรอยยิ้มของตัวเองเอาไว้ได้ ยิ้มของจีทำให้ผมไม่เป็นตัวของตัวเอง ... ผมไม่ได้ทำข้าวเช้าให้จีกินมานานมากแล้ว

จานอาหารถูกจัดเตรียมไว้อย่างสวยงาม กาแฟร้อนๆ ถูกวางลงบนโต๊ะในจังหวะเดียวกับที่จีก้าวออกจากห้อง กลิ่นหอมของกาแฟเข้ากันกับกลิ่นเนยของ bakery

“โคตรหอม มึงชงอร่อยกว่ากูเป็นร้อยเท่า” เจ้าตัวยิ้มกว้างหลังจากจิ๊บกาแฟ

“มึงก็อวยเกิ๊นนนน กูก็ชงปกติ” เขินแต่ก็ต้องแกล้งกลบเกลื่อน

เป็นมื้ออาหารที่เหมือนหลุดเข้าไปในนิยายรักหวานแหวว แสงแดดอ่อนๆ ที่สาดเข้ามายามเช้า เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และ เสียงกระทบกันของช้อนส้อมกับจานกระเบื้อง ... นี่ผมคิดไปเองคนเดียวหรือเปล่าว่าบรรยากาศมันเหมือนกับเช้าแรกของคู่แต่งงานใหม่ไม่มีผิด

หลังจบมื้อเช้าจีอาสาล้างจานแล้วไล่ผมไปเตรียมตัว พวกเรามาถึง outlet ก่อนเที่ยงเล็กน้อย แต่เพราะเพิ่งกินข้าวเช้าได้ไม่นานเลยตัดสินใจหาอะไรรองท้องง่ายๆ ก่อนที่ผมจะ shopping marathon ไปจนถึงช่วงบ่าย เหมือนเดิมที่ถุง shopping เกือบทั้งหมดอยู่ในมือของจีที่เดินตามผมเข้าร้าน โน้น ออกร้านนี้

“จี...” ผมที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องลองเสื้อถึงกับหลุดยิ้มเมื่อเห็นจีนั่งเอนหลังหลับคาโซฟา ขำก็ขำ สงสารก็สงสาร หรือช่วง 2-3 วันนี้ผมใช้งานเขาหนักเกินไป ปกติแล้วเสาร์อาทิตย์จีจะนอนตื่นสาย เจ้าตัวเคยเล่าให้ฟังว่าถ้าไม่มีอะไรต้องทำก็มักจะตื่นนอนช่วงบ่าย จากนั้นก็นั่งๆ นอนๆ อยู่ในห้องทั้งวัน แล้วดูช่วงที่ผมมาซิ นอนก็ดึกแถมยังตื่นเช้ากว่าปกติ ระหว่างวันยังพาผมตะลอนไปทั่ว แม้จะถามย้ำหลายรอบแต่เจ้าตัวก็ยังยืนยันว่าไหว แล้วดูสภาพตอนนี้

ผมเดินย่องเข้าไปใกล้ ก่อนจะย่อตัวลงข้างๆ โซฟา โอกาสแบบนี้หาไม่ได้อีกแล้ว มือเรียวสวยหยิบ smart phone ออกมาจากกระเป๋า ผมฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับ selfie กับคนที่นอนคอพับคออ่อนอยู่ข้างๆ ไปหลายรูป ในจังหวะที่ผมลุกขึ้นเจ้าตัวก็รู้สึกตัวพอดี

“โทษที กูเผลอหลับ ... มึงเสร็จแล้วเหรอ” มันปรับท่านั่งให้กลับมาเป็นปกติ

“เสร็จแล้ว” จริงๆ แล้วยังไม่เสร็จ แต่เห็นสภาพมันแล้วผมว่าผมควรจะพอแค่นี้

“มึงอยากเดินดูอะไรอีกไหม หรืออยากไปไหน”

“กลับเลยก็ได้นะ กูได้ทุกอย่างที่อยากได้แล้ว” ผมกะเวลาแล้วว่าถ้ากลับตอนนี้จีน่าจะได้พักซักหน่อยก่อนจะถึงมื้อเย็น

“คืนนี้มึงอยากไปหาบาร์นั่งอีกหรือเปล่า”

“อยาก ... ถ้ามึงไหว”

“ไหวๆ แต่กลับตอนเที่ยงคืนได้เปล่า คืนนี้มีบอล”

“Deal”



เช้าวันถัดมา ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกวาบไหว แม้เช้านี้ท้องฟ้าจะสดใส พระอาทิตย์สาดแสงแรงกล้าแต่ในใจของผมกับอึมครึมผิดจากทุกเช้าที่ผ่านมา ผมมีเวลาเหลืออีกเพียงครึ่งวันเท่านั้น เมื่อคืนคิดมากจนแทบนอนไม่หลับ ก่อนมาที่นี่ในใจของผมเต็มไปด้วยคำถามและความรู้สึกมากมาย แม้หลายๆ คำถามจะได้คำตอบ และหลายๆ ความรู้สึกจะถูกเติมเต็ม แต่ก็ยังหลงเหลือมีพื้นที่ว่างเปล่าอีกมากมาย ... นับตั้งแต่เจอกันครั้งก่อนผมก็เฝ้าใฝ่ฝันถึงวันที่เราจะได้กลับมาเจอกันอีก พอเวลาใกล้จะหมด เลยอดไม่ได้ที่จะกังวลเรื่องอนาคตระหว่างเรา 2 คน จะได้เจอกันอีกไหม จะได้กลับมาใช้ชีวิตร่วมกันแบบนี้อีกหรือเปล่า ... ไม่ชอบความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้เลย เหมือนย้อนกลับไปยังช่วงเวลาของ puppy love อีกครั้ง

หลังจากกลับขึ้นมาจาก gym ความรู้สึกอึมครึมในใจยังไม่หายไปไหน และยิ่งใกล้เวลาที่เจ้าของห้องจะตื่นผมก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวาย ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ผมนั่งอยู่นิ่งๆ เพื่อคิดทบทวนความรู้สึกของตัวเองบนโซฟาในห้องนั่งเล่น รู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงลาก slipper เดินเข้ามา

“Hi / Hi” เรา 2 คนเอ่ยปากทักทางพร้อมกัน

“มึงกินข้าวแล้ว ?” จีถามเมื่อเห็นผมไม่ได้มีท่าทีจะทำอาหารเช้าเหมือนเมื่อวาน

“อืม โทษทีพอดีกูขึ้นมาแล้วหิวมากเลยขอกินก่อน ... มึงจะกินไหม เดียวกูทำให้” ผมโกหก จริงๆ แล้วไม่ได้หิว แต่เพราะฟุ้งซ่านเลยต้องทำอะไรซักอย่าง

“ไม่เอาวะ เดียวกินกลางวันเลยทีเดียว” ตอนนี้เกือบจะเที่ยงแล้ว เจ้าตัวบอกผมตั้งแต่เมื่อวานว่าวันนี้จะขอตื่นสายหน่อย

“กาแฟละเอาไหม เดียวกูชงให้”

“ซักแก้วก็ดี ... งั้นกูไปอาบน้ำก่อน” พอพยักหน้ารับ เจ้าตัวก็หันหลังเดินกลับไป



“มึงชงยังไงให้รสชาดกำลังดีวะ” จีถามหลังจากรับแก้วกาแฟจากมือผมไป เส้นผมของมันดูยังมีความชื้นอยู่เล็กน้อย

“มันขึ้นอยู่กับว่ามึงใส่น้ำใน espresso เพิ่มไปเท่าไหร่ ปกติกูกินเข้มเลยเติมน้ำเข้าไปอีก 40 ml แต่มึงกินอ่อน กูเลยเติมน้ำไป 60 ml ถ้าใส่มากกว่านี้กูว่ามันเจือจางไป”

“ใส่น้ำเพิ่ม 60 ml เนอะ กูจะจำไปใช้บ้าง ... ไม่รู้เมื่อไหร่มึงจะได้มาชงให้กูกินอีก” หัวใจกระตุกเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย และก็เป็นเพราะประโยคนี้เช่นกันที่ทำให้ผมตัดสินใจได้

“จี กูขอคุยอะไรกับมึงหน่อยได้ไหม”

“อืม” มันตอบรับพลางละเลียดกาแฟในมือ ผมสูดหายใจเข้าเต็มอกเมื่อได้ยินเจ้าตัวตอบรับ

“ขอบคุณนะ trip นี้เป็น trip ที่กูมีความสุขมาก ขอบคุณมึงที่ให้กูมา ... กูมีความสุขมากที่ได้ใช้เวลาร่วมกับมึง ...”

“... กูดีใจมากนะเว้ย ที่เห็นมึงมีความสุขดี ... มีหลายเรื่องมากที่อยากจะพูดกับมึง และกูก็กังวลว่าจะพูดดีไหม แต่กูไม่รู้ว่าจะมีโอกาสแบบนี้อีกหรือเปล่า เพราะงั้น กูขอพูดเลยละกัน ...” พวกใจผมเต้นระรัว มือทั้ง 2 ข้างสั่นจนต้องกำมือเอาไว้

“... ที่มึงพูดบนรถวันนัน กูฟังแล้วใจไม่ดีเลย กูรู้ว่ามึงเป็นคนไม่ค่อยพูด แต่กูอยากให้มึงรู้ว่ากูยินดีรับฟังมึงทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่หรือเล็ก กูรับฟังมึงได้ทุกอย่าง ...” มันพยักหน้าในจังหวะที่ผมหยุดเพื่อควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ให้เตลิดไปไกล

“... มึงคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตกู ที่กูพูดกับมึงบนรถ กูหมายถึงแบบนั้นจริงๆ ... กูไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ถ้าไม่มีมึง ...”

“... กูไม่สามารถจะจินตนาการได้ว่าตัวเองจะอยู่ยังไง ถ้าไม่มีมึงอยู่บนโลกนี้ ... แค่คิดกูก็หายใจไม่ออกแล้ว ...” หลังจากประโยคนี้ ภาพของคนตรงหน้าก็เริ่มพร่ามัว ผมรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้ง

“... กูยอมทุกอย่างแล้ว อะไรก็ได้ ขอแค่ยังมีมึงอยู่ในชีวิต ... 2 ปีที่มึงหายไป ไม่มีวันไหนที่กูไม่คิดถึงมึง” ผมสูดหายใจเข้าเต็มปอด พร้อมกับปาดน้ำตาทิ้งอีกครั้ง

“ชูว์!!! มิลค์ ไม่ร้องนะมึง ไม่ร้อง ... ค่อยๆ หายใจ ...” พอจมอยู่ในอ้อมแขนของจี ผมถึงรู้ตัวว่าตัวเองร้องไห้จนตัวโยนและสะอื้นหนักมากจนหายใจแทบไม่ทัน

“... อย่างนั้นแหละ ค่อยๆ หายใจ ค่อยๆ” เสียงทุ้มกระซิบอยู่ข้างหู มือหน้าลูบขึ้นลงบนแผ่นหลังในเชิงปลอบโยน ผมหลับตา พยายามดึงรั้งสติที่กระเจิดกระเจิงของตัวเองกลับมา จะสติแตกตอนนี้ไม่ได้

“จี ...” ผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ดันตัวออกจากอ้อมแขนของคนตรงหน้า เรา 2 คนสบตากัน ผมเม้มปากแน่น มันเอียงคอทำหน้าสงสัย

“... กูยังรักมึงเหมือนเดิม ... 18 ปีที่แล้วกูรักมึงยังไง วันนี้ความรู้สึกของกูก็ยังเป็นอย่างนั้น” ตาชั้นเดียวตรงหน้าเบิกกว้าง สีหน้าที่เมื่อครู่อ่อนโยนกลับเคร่งขรึมขึ้นทันตา

“มิลค์ / จี” ผมรีบพูดขัดก่อนที่คนตรงหน้าจะพูดอะไรออกมา

“คบกับกูได้ไหม ในเมื่อเราทั้งคู่ต่างก็ไม่มีใคร ... ลองคบกันได้ไหม” ผมพูดออกไปแล้ว พูดออกไปโดยที่ไม่ได้ไตร่ตรองเลยด้วยซ้ำ



ผมใช้มือหยิบ French fried จิ้มซอสมะเขือเทศแล้วส่งเข้าปาก ระหว่างที่เคี้ยวอดชำเลืองมองจีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้ มันกำลังกัด burger คำโต ในจังหวะที่ผมกำลังจะละสายตากลับจีกลับเงยหน้าขึ้นมาซะก่อน เรา 2 คนเลยบังเอิญได้สบตากัน มันขมวดคิ้วเป็นเชิงสงสัยว่าผมต้องการอะไรหรือเปล่า ผมส่ายหัว ก่อนจะก้มหน้าก้มตากิน burger ในมือ

“เสร็จจากนี้เดียวไปหา café นั่งกินกาแฟ ฆ่าเวลานะ ตอนแรกว่าจะพามึงไป shopping แต่ไม่น่าจะทัน” ผมพยักหน้ารับ

“ไม่ shopping แล้ว ซื้อของไปตั้งเยอะ”

“café ที่มึงเคยส่งให้กูดู อยู่แถวไหนนะ” ผมเปิด application ในมือถือแล้วส่งให้คนตรงหน้า มันกดๆ จิ้มๆ ลงบนหน้าจอมือถือ

จีทำตัวเหมือนเดิม เหมือนไม่ได้มีเรื่องดราม่าหนักหน่วงเกิดขึ้นระหว่างเรา การถูกปฏิเสธจากคนๆ เดิมเป็นครั้งที่ 2 หลังจากสารภาพรักครั้งแรกไปนับสิบปีเป็นเรื่องที่ทำให้ผมสติแตกไปพอสมควร ผมยังจำภาพเมื่อชั่วโมงก่อนได้ติดตา มันเม้มปากและส่ายหน้าช้าๆ แค่นั้น เท่านั้นเลยจริงๆ ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีคำพูดใดใดเพิ่มเติม มันแค่กอดผมไว้ในขณะที่ผมร้องไห้สะอื้นจะเป็นจะตาย จนกระทั้งผมหยุดร้องและตั้งสติได้มันถึงไล่ให้ผมไปล้างหน้าล้างตา และหลังจากที่เดินกลับออกมา ประโยคแรกที่จีถามคือมื้อกลางวันผมอยากจะกินอะไร แล้วหลังจากนั้นไม่ถึง 5 นาที เราก็พูดคุยหยอกล้อกันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ไม่ไกลจากตรงนี้ น่าจะนั่งได้เกือบชั่วโมง แล้วไปส่งมึงที่สนามบินเวลาน่าจะพอดีๆ”

“ไม่อยากกลับเลยวะ” ผมพูด

“งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกลา” มันตอบกลับด้วยประโยค classic

“กูหนีตามมึงมาอยู่ที่นี้ได้ไหม ไม่กลับไปทำงานแล้ว” ไม่รู้อะไรดลใจให้พูดออกไปแทบนั้น รู้สึกเหมือนเป็นเด็กใจแตกไม่มีผิด

“ถ้าพรุ่งนี้มึงไม่โผล่ไปที่ office ไอ้ไอซ์บินตามมาหยุมหัวมึงถึงห้องกูแน่”

“กูจะบอกมันว่ากูไม่กลับไปทำงานแล้ว กูติดผู้ชาย” ผมพูดกึ่งตลก

“พอจีบกูไม่ติด ก็เตาะกูเป็นเด็ก sideline เลยนะ”

“ไอ้บ้า!!!” แล้วเราก็นั่งหัวเราะกัน 2 คน ... ถูกปฏิเสธครั้งที่ 2 ก็ไม่ได้เลวร้ายเหมือนที่คิด จะทำให้เสียบรรยากาศทำไม ในเมื่อผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อไหร่เราจะได้กลับมานั่งหัวเราะด้วยกันแบบนี้อีก ตอนนี้การอยู่กับปัจจุบัน และมีความสุขกับกับคนตรงหน้าให้มากที่สุดเท่าจะมากได้ ย่อมเป็นทางออกที่ดีที่สุด


----------


#สารภาพ #ปฎิเสธ #ครั้งที่ 2 #ฤดูร้อน
#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย

[Milky_Milky_Way]

"... มิลค์ ...”

“... มึงทำกาแฟกับข้าวเช้าให้กูด้วยดิ”

“ฮึ? ... เออ ได้ดิ” ประหลาดใจเล็กน้อยเพราะปกติคนตรงหน้าไม่กินกาแฟ ยิ่งข้าวเช้าแล้วน้อยครั้งมาก

“ได้กลิ่นกาแฟ กับข้าวเช้าของมึงแล้วหิววะ ... กูขอ Americano ร้อนนะ”

“ได้ๆ เดียวกูไปทำให้ มึงไปอาบน้ำเลย” พอประตูห้องนอนใหญ่ปิดลง ผมถึงกับเข่าอ่อนจนต้องพิงเอวไว้กับเคาว์เตอร์ครัว ใจเต้นจนไม่สามารถจะหลบซ้อนรอยยิ้มของตัวเองเอาไว้ได้ ยิ้มของจีทำให้ผมไม่เป็นตัวของตัวเอง ... ผมไม่ได้ทำข้าวเช้าให้จีกินมานานมากแล้ว

จานอาหารถูกจัดเตรียมไว้อย่างสวยงาม กาแฟร้อนๆ ถูกวางลงบนโต๊ะในจังหวะเดียวกับที่จีก้าวออกจากห้อง กลิ่นหอมของกาแฟเข้ากันกับกลิ่นเนยของ bakery


----------


#ฤดูร้อน
#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย

[Milky_Milky_Way]

สวัสดีปีใหม่ 2026 นะครับทุกคน
มีความสุขมาก ๆ สุขภาพแข็งแรงนะครับ

 

[Milky_Milky_Way]

“จี...” ผมที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องลองเสื้อถึงกับหลุดยิ้มเมื่อเห็นจีนั่งเอนหลังหลับคาโซฟา ขำก็ขำ สงสารก็สงสาร หรือช่วง 2-3 วันนี้ผมใช้งานเขาหนักเกินไป ปกติแล้วเสาร์อาทิตย์จีจะนอนตื่นสาย เจ้าตัวเคยเล่าให้ฟังว่าถ้าไม่มีอะไรต้องทำก็มักจะตื่นนอนช่วงบ่าย จากนั้นก็นั่งๆ นอนๆ อยู่ในห้องทั้งวัน แล้วดูช่วงที่ผมมาซิ นอนก็ดึกแถมยังตื่นเช้ากว่าปกติ ระหว่างวันยังพาผมตะลอนไปทั่ว แม้จะถามย้ำหลายรอบแต่เจ้าตัวก็ยังยืนยันว่าไหว แล้วดูสภาพตอนนี้

ผมเดินย่องเข้าไปใกล้ ก่อนจะย่อตัวลงข้างๆ โซฟา โอกาสแบบนี้หาไม่ได้อีกแล้ว มือเรียวสวยหยิบ smart phone ออกมาจากกระเป๋า ผมฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับ selfie กับคนที่นอนคอพับคออ่อนอยู่ข้างๆ ไปหลายรูป ในจังหวะที่ผมลุกขึ้นเจ้าตัวก็รู้สึกตัวพอดี


----------


#selfie #หมดแรง #ฤดูร้อน
#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย


----------

ปล. ตอนต่อไปเป็นตอนพิเศษ เจอกันอีกทีวันอาทิตย์เลยนะครับ ... taking time to relax, recharge and have fun นะครับทุกคน
 

[Milky_Milky_Way]

ตอนพิเศษที่ 5 : ปัจจุบัน


“นั้นแหละครับหมอ เรื่องราวทั้งหมดระหว่างผมกับเขา” ผมพูดพลางกระฉับแขนโอบรอบหมอนอิงนุ่มนิ่มที่วางอยู่บนตัก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ลุ้นว่าชายสูงอายุในชุดกาวน์สีขาวตรงหน้าจะมีความคิดเห็นอย่างไร

“เอาจริงๆ นะ ฟังที่คุณเล่ามาทั้งหมด หมอยังลุ้นให้สุดท้ายคุณ 2 คนได้คบกัน” น้ำเสียงติดตลกของคุณหมอทำให้ผมหลุดหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน พอมีเสียงหัวเราะและรอยยิ้มบรรยากาศในห้องก็ดูผ่อนคลายลงอย่างไม่น่าเชื่อ

“555 ขอบคุณครับ ... ผมควรจะทำอย่างไรต่อ”

“หมอจะบอกคุณว่าหมอไม่สามารถให้คำตอบได้ว่าคุณควรจะไปต่อ หรือพอแค่นี้ นั้นเป็นคำตอบที่คุณต้องตอบด้วยตัวเอง ... แต่จากประสบการณ์ของหมอ คุณมีคำตอบอยู่แล้วในใจ แต่คุณแค่ยังไม่อยากยอมรับ ...”

“... สิ่งเดียวที่หมอสามารถช่วยคุณได้คือ support อารมณ์และความรู้สึกของคุณ ... คุณบอกว่าตอนอยู่บนเครื่องบิน คุณร้องไห้กลับมาตลอดทาง ตอนนี้ยังรู้สึกอยากร้องไห้อยู่ไหมครับ”

“ไม่แล้วครับ ตอนแรกก็อยาก แต่ตอนนี้ไม่แล้ว” ผมส่ายหัว

ผมเริ่มน้ำตารื้นตั้งแต่ขึ้นเครื่อง และทันทีที่ไฟในห้องผู้โดยสารปิดขณะกำลัง take off ผมก็คลุมโปงร้องไห้อยู่ในความเงียบโดยที่ไม่มีใครเห็น ไอซ์บอกกับผมเสมอว่าต่อให้แตกสลายแค่ไหนก็ต้องไม่มีใครได้เห็นน้ำตาของมิลค์ ติฒสิงห์ ... นี่แหละชีวิตของผม ก้าวออกจากห้องของจี ผมก็กลับกลายเป็น มิลค์ ติฒสิงห์ คนเดิม ... แค่จะร้องไห้ให้สุดยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

“ดีแล้ว หมอเห็นด้วยนะที่คุณระบายความรู้สึกออกมา บางครั้งการร้องไห้ก็ช่วยได้เยอะครับ ...” หมอพยักหน้าพลางจดอะไรยุกยิกๆ ลงในกระดาษ

“... ตอนนี้คุณนอนหลับได้ไหมครับ”

“ได้ครับ ดีขึ้นกว่าตอนแรกๆ เยอะ”

“ดีครับ เวลาจะช่วยให้อารมณ์ของเราสงบและเย็นลง แล้วคุณภาพของการนอนละครับเป็นยังไงบ้าง มีฝันหรือตื่นขึ้นมากลางดึกบ้างไหม”

“ก็มีบ้างครับ” ยอมรับว่าวันแรกๆ ที่กลับมาผมข่มตานอนหลับไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

“คุณอยากให้หมอจ่ายยานอนหลับติดไหวไหมครับ”

“ได้ครับ”

“งั้นหมอจ่ายให้ แต่ถ้านอนได้ ไม่กินก็ได้นะครับ มันทำให้เราหลับจริงแต่พอตอนเช้าคุณจะรู้สึกไม่สดชื่นเท่าไหร่”

“ครับ” ผมยักหน้า เพราะความรู้ที่ยังเหลือติดตัวมาทำให้ผมพอคิดถึงกลไกของยากลุ่มนี้ออก

“นอกจากที่เล่าให้หมอฟังแล้ว คุณอยากให้หมอช่วย support คุณตรงไหนอีกไหม” ผมขมวดคิ้วให้กับคำถามที่เหมือนจะมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่

“หมอหมายถึงผมอยาก come out ไหมนะเหรอครับ ...” หมอพยักหน้า

“... ผมว่ายังไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอกครับ มันคงจะเป็นเรื่องใหญ่ ...” พูดถึงประโยคนี้ผมก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมา

“.... อ่า!!! คุณหมอรู้ว่าผมเป็นใคร” หมอยิ้มทันทีที่ถูกจับได้

“หมอขอโทษที่ละลาบละล้วง แต่ดูจากขั้นตอนมากมายกว่าจะได้เจอกัน หมอเลยถือวิสาสะทำการบ้านมาล่วงหน้า”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ แล้วก็ขอโทษแทนเพื่อนผมด้วย เขาอาจจะ protective ไปหน่อย แต่ก็เป็นเพียงไม่กี่คนที่ผมไว้ใจ ...” ไม่ใช้เรื่อยง่ายที่ผมจะมาพบหมอจิตเวชผู้ใหญ่ได้โดยที่ไม่มีข่าวหลุดลอดออกไป แต่ไอซ์ก็สามารถทำให้มันเกิดขึ้นได้

“... หมอครับ ... ผมคิดวนเวียนอยู่เรื่องหนึ่งตั้งแต่แยกจากเขาจนถึงวันนี้ ... หลังจากจบ trip ผมจะกลับมาใช้ชีวิตประจำวันได้อย่างไรโดยปราสจากเขาอยู่ข้างๆ” คุณหมอสูดหายใจเข้าเต็มปอด แววตาครุ่นคิดหาคำตอบ

4 วันที่ได้อยู่ด้วยกัน เหมือนผมหลุดเข้าไปอยู่ในโลกของจินตนาการ ... ถ้าเราได้คบกันจริงๆ ชีวิตประจำวันของเราก็คงไม่ต่างไปจากนี้หรือเปล่า ... ได้ตื่นมาทำข้าวให้จีกิน อยู่ด้วยกันตลอด 24 ชม. นั่งดูบอลเป็นเพื่อนจีกลางดึก วันหยุดเขาพาผมไป shopping ช่วยถือของและนั่งรอผมจะเผลอหลับไปโซฟา ... ทุกเหตุการณที่เกิดขึ้นครั้งหนึ่งเคยเป็นฝันกลางวันของผม

“อยู่กับปัจจุบัน ... คุณต้องมีสติ และใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันครับ”

ฉันยังจดจำวันที่ได้เจอเธอ
กลิ่นจากกายพาให้ใจพร่ำเพ้อ
พาให้ใจยังละเมอถึงเธอในความฝัน
ในวันนี้เหลือแค่เพียงตัวฉัน
เมื่อถึงคราวต้องห่างกันไม่พบเจอ
กลิ่นดอกไม้พลันล่องลอยจางหาย
วอนสายลมช่วยพัดหวนคืนกลับมา

                                 

   กลิ่นดอกไม้, Newery, 2023

----------


#ปัจจุบัน
#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย

[Milky_Milky_Way]

ผมเริ่มน้ำตารื้นตั้งแต่ขึ้นเครื่อง และทันทีที่ไฟในห้องผู้โดยสารปิดขณะกำลัง take off ผมก็คลุมโปงร้องไห้อยู่ในความเงียบโดยที่ไม่มีใครเห็น ไอซ์บอกกับผมเสมอว่าต่อให้แตกสลายแค่ไหนก็ต้องไม่มีใครได้เห็นน้ำตาของมิลค์ ติฒสิงห์ ... นี่แหละชีวิตของผม ก้าวออกจากห้องของจี ผมก็กลับกลายเป็น มิลค์ ติฒสิงห์ คนเดิม ... แค่จะร้องไห้ให้สุดยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ


----------


#แตกสลาย #คนเดิม #ปัจจุบัน
#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย

[Milky_Milky_Way]

4 วันที่ได้อยู่ด้วยกัน เหมือนผมหลุดเข้าไปอยู่ในโลกของจินตนาการ ... ถ้าเราได้คบกันจริงๆ ชีวิตประจำวันของเราก็คงไม่ต่างไปจากนี้หรือเปล่า ... ได้ตื่นมาทำข้าวให้จีกิน อยู่ด้วยกันตลอด 24 ชม. นั่งดูบอลเป็นเพื่อนจีกลางดึก วันหยุดเขาพาผมไป shopping ช่วยถือของและนั่งรอผมจะเผลอหลับไปโซฟา ... ทุกเหตุการณที่เกิดขึ้นครั้งหนึ่งเคยเป็นฝันกลางวันของผม

แค่เกลียดตัวเองที่ลืมช้า มันลืมช้า เก่งแต่จำอะไรบ้าบอ
ยังอยู่กับคำว่าเฝ้ารอ ยังจำว่าเคยรักใคร
อยู่กับช่วงเวลา ที่รู้ว่าเอากลับมาไม่ได้

คนลืมช้า, โบว์ลิ่ง มานิดา, 2010

----------

#คนลืมช้า #ปัจจุบัน
#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย

[Milky_Milky_Way]

เมื่อถึงคราวต้องห่างกันไม่พบเจอ
กลิ่นดอกไม้พลันล่องลอยจางหาย
วอนสายลมช่วยพัดหวนคืนกลับมา                       


----------


#กลิ่นดอกไม้ #ปัจจุบัน
#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย

[Milky_Milky_Way]

Teaser ตอนที่ 37


“มึงจะกลับไปหามันอีก!!!” ไอซ์พูดเสียงเข้มทันทีที่ผมบอกว่าเดือนหน้ามี plan จะไปหาจี 4 วัน 3 คืน

“อืม”

“มึงบ้าเปล่าเนี่ย ครั้งที่แล้วมึงถึงขั้นต้องไปหาจิตแพทย์ ยังไม่เข็ดอีกเหรอวะ” ฟังที่มันพูดแล้วก็นึกย้อนกลับไป เจ็บแต่แลกกับความสุขที่ได้รับมาก็ถือว่าคุ้ม

“กูคิดถึงมัน คิดถึงช่วงเวลาที่ได้อยู่กับมัน”

“มึงมันบ้า … รู้ทั้งรู้ว่ากลับไปแล้วต้องเจ็บ”

“กูไม่มีทางเลือก ถ้ายังอยากจะมีมันอยู่ในชีวิต ... มึงบอกกูเองว่าไม่ผิดถ้ากูจะพยายาม” พอโดนย้อนคำพูดของตัวเอง มันก็มองบนใส่ผมพร้อมกับทำสีหน้าเหนื่อยใจ

“เออกูพูดเอง ตอนนั้นกูไม่รู้เปล่าวะว่ามึงจะขนาดนี้ ...”

“... อยากไปก็ไป เดียวกูจองคิวหมอจิตแพทย์ให้”

“ไอ้เหี้ยไอซ์!!!” ผมแยกเขี้ยวใส่คนตรงหน้า อาจจะฟังแล้วเหมือนพูดกันเล่นๆแต่ผมรู้ว่ามันจะทำแบบนั้นจริงๆ


---------

มิลค์ : เจอกันวันพรุ่งนี้ครับ จากน้องมิลค์คนเดิม เพิ่มเติมคือเตรียมตัวไปสิงคโปร์ (อีกรอบ)

#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย

[Milky_Milky_Way]

ตอนที่ 37 : หมดแรง (Part 1/2)



“ไอ้มิลค์!!! … เรื่องใหญ่แล้วมึง” ไอซ์เปิดประตูแล้วเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตึงๆ

“อะไรวะ” ผมเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร มันพยักหน้าส่งสัญญาณให้เลขาหน้าห้องปิดประตู พร้อมกำชับเสียงแข็งว่าถ้ามันไม่อนุญาต ใครหน้าไหนก็ห้ามเข้ามาเด็ดขาด ... ชักไม่แน่ใจว่าระหว่างผมกับมันใครตำแหน่งอะไรกันแน่

“สายกูที่ HR เพิ่งบอกมา ... พี่ณรงค์จะลาออก”

“เหี้ย!!! มึงแน่ใจนะ”

“แน่ใจ มึงดูนี่” ผมมอง tablet ที่มันยื่นมาให้ ตรงหน้าคือหนังสือขอลาออกของพี่ณรงค์พร้อมลายเซ็น

“ชิบหายแล้วมึง บริษัทลุกเป็นไฟแน่”

“มึงเช็คกับพ่อมึงดิ เขามี plan ยังไง ...”

“... ถ้ากูรู้มีหรือพ่อมึงจะไม่รู้ แล้วรับรองได้เลยว่าตอนนี้แม่งรู้กันทั้งบริษัทแล้ว” มันพูดเมื่อเห็นสีหน้าลังเลของผม ใช่ ผมไม่มีเวลาเหลือแล้ว

แต่ยังไม่ทันได้กดโทรศัพท์ intercom บนโต๊ะทำงานของผมก็ดังขึ้น

“เหี้ยแล้วไหมละ” ไอซ์สบถเมื่อเห็นหมายเลขที่ปรากฏบนหน้าจอ ... สายตรงจาก office ของพ่อ



ท้องฟ้าข้างนอกมืดสนิท ผมเดินหน้าตึงกลับมา office

“เป็นไงมึง” เปิดประตูเข้ามาในห้องก็เจอไอ้ไอซ์นั่งรออยู่แล้ว มันไลน์บอกผมตั้งแต่ตอนเย็นแล้วว่าจะมารอ

“เหี้ยมาก กูบอกเลยว่าเหี้ยมาก” ผมวาง tablet ไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟา แกะเนคไทพร้อมกับปลดกระดุมคอเม็ดบน เหนื่อยฉิบหาย ขอหลับตาสงบสติอารมณ์ตัวเองซักพัก

“มิลค์ มาแดกข้าวก่อน แดกไปคุยไปมึง” ลืมตาขึ้นมาถึงได้เห็นกล่องอาหารวางอยู่บนโต๊ะ

“มึงยังไม่กิน?” ผมถามพลางพยุงตัวลุกขึ้น เดินโซซัดโซเซไปยังโต๊ะกินข้าว

“ยัง รอมึงกินพร้อมกัน”

“ขอบใจ” เราต่างหยิบกล่อง spaghetti ของใครของมัน

“เล่ามาดิ มีเรื่องอะไรแซ่บๆ บ้าง” มันถามพลางเปิดกล่องอาหาร

“พี่ณรงค์ลาออกเพราะมีปัญหาเรื่องสุขภาพ”

“ไม่น่าเลยวะ คนดีๆ ... แล้วไงต่อ ตำแหน่งของพี่ณรงค์ พ่อมึงจะเอายังไง”

“ตอนแรกพ่อจะให้กูแทนพี่ณรงค์เลย ในฐานะผู้ถือหุ้นลำดับที่ 2 แต่ยังไม่ทันได้เปิดประเด็น ผู้บริหารคนอื่นๆ ก็พูดดักคอซะก่อน”

“มันก็ไม่ถูกเปล่าวะ แม้จะเป็นบริษัทใหญ่แต่ก็เป็น family business ปะ ยังไงมึงก็ต้องขึ้นเป็น CEO อยู่แล้ว ถ้าพวกแม่งไม่เห็นแก่ตัวเกิดไปก็ควรจะสนับสนุนมึงให้ขึ้นไปทีละขั้นเปล่าวะ สุดท้ายคนที่ได้ประโยชน์ที่สุดก็คือบริษัท” ไอซ์ออกความเห็นอย่างใส่อารมณ์

“ตำแหน่งนี้ใครๆ ก็อยากได้ทั้งนั้น มองอีกมุมหนึ่ง มันก็เป็นตำแหน่งที่สูงที่สุดแล้วสำหรับคนนอกครอบครัว”

“แล้วไงต่อ”

“พ่อกูยอมเพราะไม่อยากให้มีแรงกระเพื่อม ยิ่งเป็นช่วงที่กำลังขอสัมปทานจากรัฐ แค่ปัญหาภายนอกก็ปวดหัวมากพอแล้ว ...”

“... พอจบเรื่องกู จากนั้นก็ซัดกันนัวเลยมึง อย่างกับ Game of Thrones ... ซัดกันเองไม่พอ บางเรื่องลากกูเข้าไปอีก ... ฟาดกูมา กูก็ฟาดกลับเปล่าวะ ... ชุลมุนกันถึงหัวค่ำ สุดท้ายพ่อเลยตัดบทว่าตำแหน่งของพี่ณรงค์ ทุกคนมีสิทธิ์เท่ากัน จะพิจารณาจากผลงานเป็นหลัก ตอนนี้จะยังไม่ตั้งใครขึ้นมาจนกว่าการขอสัมปทานจะเรียบร้อย”

“พ่อมึงพูดแบบนี้แสดงว่ามึงก็ยังมีสิทธิเปล่าวะ” มันถาม ผมพยักหน้า

“มึงเตรียมตัวได้เลย รับรองว่ามันต้องเป็นปีที่เหี้ยมากๆ” ผมพูดพลางหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดปาก ผมตัดสินใจตั้งแต่เดินออกมาจากห้องประชุมแล้วว่าถึงอย่างไรผมก็ต้องคว้าตำแหน่งนี้มาให้ได้ เพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าผมก็มีความสามารถไม่แพ้ใคร



...



“มึงจะกลับไปหามันอีก!!!” ไอซ์พูดเสียงเข้มทันทีที่ผมบอกว่าเดือนหน้ามี plan จะไปหาจี 4 วัน 3 คืน

“อืม”

“มึงบ้าเปล่าเนี่ย ครั้งที่แล้วมึงถึงขั้นต้องไปหาจิตแพทย์ ยังไม่เข็ดอีกเหรอวะ” ฟังที่มันพูดแล้วก็นึกย้อนกลับไป เจ็บแต่แลกกับความสุขที่ได้รับมาก็ถือว่าคุ้ม

“กูคิดถึงมัน คิดถึงช่วงเวลาที่ได้อยู่กับมัน”

“มึงมันบ้า … รู้ทั้งรู้ว่ากลับไปแล้วต้องเจ็บ”

“กูไม่มีทางเลือก ถ้ายังอยากจะมีมันอยู่ในชีวิต ... มึงบอกกูเองว่าไม่ผิดถ้ากูจะพยายาม” พอโดนย้อนคำพูดของตัวเอง มันก็มองบนใส่ผมพร้อมกับทำสีหน้าเหนื่อยใจ

“เออกูพูดเอง ตอนนั้นกูไม่รู้เปล่าวะว่ามึงจะขนาดนี้ ...”

“... อยากไปก็ไป เดียวกูจองคิวหมอจิตแพทย์ให้”

“ไอ้เหี้ยไอซ์!!!” ผมแยกเขี้ยวใส่คนตรงหน้า อาจจะฟังแล้วเหมือนพูดกันเล่นๆแต่ผมรู้ว่ามันจะทำแบบนั้นจริงๆ



‘He is worth every tear I cry’



…



“Hi” จีเอ่ยปากทักทายเมื่อผมก้าวเข้ามานั่งอยู่ในรถ มารอบนี้วันพฤหัสไม่ใช่วันหยุด เจ้าตัวเลยให้ผมบินมาช่วงหัวค่ำแทนจะได้ขับรถมารับหลังจากเลิกงานได้

“Hi ... เห็นมึงแต่งตัวแบบนี้แล้วไม่คุ้นเลย” ผมทักเพราะไม่เคยเห็นมันใส่ uniform มาก่อน แม้จะเป็นแค่เสื้อโปโลสกรีน logo บริษัทกับกางเกงยีนส์ก็ตาม

“พนักงาน office ก็งี้ ใครจะใส่ Valentino ทำงานเหมือนมึง” มันค้อน อะ!!! ไอ้นี้พูดแค่นี้ทำเป็นค้อน

“ไม่ค่อย up เฟสแต่รู้ทุกเรื่องนะมึง ...” อดไม่ได้เลยขอจิกกัดมันซักหน่อย แซวผมเรื่องชุด Valentino แสดงว่าเจ้าตัวได้เห็นบทสัมภาษณ์กับสื่อ online ล่าสุดของผมแล้วแน่ๆ ... แต่เดี๋ยวก่อน!!!

“... แล้วมึงรู้ได้ไงว่ากูใส่ Valentino” เพราะเป็นสื่อที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจผมเลยมั่นใจว่าในบทสัมภาษณ์ไม่มีเรื่องเกี่ยวกับ fashion แน่นอน ... เจ้าตัวถึงกับนิ่งไปเมื่อโดนผมถามย้อน

“เออ!!! กูรู้ละกัน ...” ผมอมยิ้ม ไม่บ่อยนักที่จะได้เห็นคนข้างๆ เสียอาการ ... ไป search มาสินะ

“... แล้วจะกินอะไร” เจ้าตัวชวนเปลี่ยนเรื่องอย่างเนียนๆ

“มึงกินยัง”

“ยังเลย รอกินพร้อมมึง” จีตอบกลับด้วยประโยคง่ายๆ แต่ก็ทำให้ผมยิ้มได้

“งั้นแล้วแต่มึงเลย”

“กินบะกุ๊ดเต๋ไหม”

“ได้ เสร็จแล้วไปต่อได้ปะ” ผมถามเพราะเปรี้ยวปากอยากนั่ง drink กับจี

“คืนนี้ไม่ได้วะ พรุ่งนี้ทำงาน ... เรื่องแม่บ้านเอาไง กูยัง cancel ทันนะ” พรุ่งนี้จีลางานได้แค่ช่วงบ่าย แต่ครึ่งเช้าเจ้านายใจดีอนุญาตให้ WFH ได้ ปกติจีจะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดห้องทุกเช้าวันศุกร์ เจ้าตัวถามผมตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้วว่าถ้าผมจะนอนตื่นสายหรืออยากได้ความเป็นส่วนตัวก็จะ cancel แม่บ้านให้

“ให้เขามานั้นแหละ กูมี meeting เช้าพอดี” จริงๆ แล้วผมจะบินมาพรุ่งนี้สายๆ ก็ได้เพราะกว่าจะได้เที่ยวจริงๆ ก็ช่วงบ่าย แต่ผมแค่อยากใช้เวลากับจีนานๆ ได้นั่งทำงานอยู่ข้างๆ กันเท่านั้นก็มากพอแล้ว

เรา 2 คนนั่งอยู่ในร้านบะกุ๊ดเต๋เจ้าดัง บรรยากาศย้อนยุคคล้ายร้านข้าวต้มโต้รุ่งเมื่อหลายสิบปีก่อน โต๊ะไม้เก่าๆ พัดลมติดเพดาน เสียงพูดคุยของลูกค้า เสียงตะโกนคุยระหว่างพนักงานและพ่อครัว ผมมองไปรอบๆ เพื่อซึมซับทุกสัมผัส ไม่ว่าจะเป็นรูป รส กลิ่น เสียง และที่สำคัญคือคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“มองอะไร” มันถามเมื่อเห็นผมมองแล้วอมยิ้ม

“เปล่า แค่คิดถึง” จีพยักหน้า รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฎขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา จากนั้นเจ้าตัวก็ก้มหน้าสนใจ smart phone ในมือ ... แม้จะปฏิเสธมาถึง 2 ครั้ง แต่เจ้าตัวก็ไม่มีท่าทีรังเกียจ ทำให้ผมมีความกล้ามากขึ้นที่จะแสดงความรู้สึกของตัวเอง ... แค่ได้ใช้ชีวิตประจำวันด้วยกัน ต่อให้กลับไปแล้วต้องเหงาจับใจแค่ไหน ผมก็ยินดีแลกกับทุกหยดน้ำตาที่เสียไป



“เบาๆ หน่อยมึง” ผมเอ่ยปากเตือนมิลค์ ที่คืนนี้เจ้าตัวดูจะ enjoy กับ cocktail ตรงหน้ามากกว่าปกติ

“เออน่า นิดหน่อยเอง” มันค้อน แล้วก็ก้มหน้าลงพลิกเมนูไปมา ... เมื่อก่อนมิลค์เป็นคนไม่ชอบกิน alcohol จีถึงรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อยที่พอได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง เจ้าดู enjoy กับการดื่มมาก แต่ที่เหมือนเดิมคือมันไม่ชอบกินเบียร์ และมันหน้าแดงเร็วมาก อย่างเช่นตอนนี้ที่นอกจากจะหน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้ว ตาของมันยังหวานเยิ้มราวกับน้ำตาลเคี่ยวอีกต่างหาก

“ปกติมึงชอบอะไร” ผมถามมิลค์พลางยกแก้วทรงสูงตรงหน้าขึ้นมาจิบ

“ชอบมึง” ไอ้เหี้ยแล้วดูมันตอบผมกลับมา แทบสำลักเหล้า ไอ้มิลค์นี่บทมันจะแรด มันก็แรดได้มีจริตเหมือนกันนะ

“กูหมายถึงเหล้า” ผมตอบกลับมันเสียงเข้ม คงเมาแล้วมั้งถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่หยุด

“กินได้หมด ไม่มีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษ” มิลค์ยักไหล่ตอบ แล้วกลับไปสนใจเมนูตรงหน้าอีกครั้ง

“เคยกิน Gin ไหม”

“ฮึ ไม่วะ” เจ้าตัวส่ายหัวไปมา

“ลองไหม”

“ที่มึงกินอยู่ปะ ...” ผมพยักหน้า

“... เอาดิ”

“ชอบแบบไหน ...” เจ้าตัวมองหน้าผม ก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นมาตรงหน้า

“... 555 ไอ้เหี้ยมิลค์ มึงเลิกจีบกูได้แล้ว เดี๋ยวกูสั่งให้” ผมคว้าเมนูจากมือของมัน เลือก Gin กลิ่นผลไม้ ที่พอ mix กับ tonic แล้วน่าจะเหมาะกับ beginner อย่างมัน หันกลับมาถึงได้เห็นว่ามันส่งยิ้มหวานตาเยิ้มมาให้ ไม่รู้มันใจกล้าอะไรขึ้นมา ช่วงหลังๆ ถึงได้ปล่อยมุกจีบผมทุกครั้งที่มีโอกาส อย่างคืนนี้ผมโดนมันปล่อยมุกจีบมา 2 ครั้งติดกันรัวๆ

ไม่นานเครื่องดื่มก็มาเสิร์ฟ มันยกแก้วขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะดมกลิ่น แล้วก็จิบเบาๆ

“เชี่ย!!! อร่อยยยยยย” มันยิ้มกว้าง ตาเป็นประกาย ผมแอบยิ้มให้ตัวเองที่แม้จะผ่านมานานขนาดนี้แต่ก็ยังเดาใจมันถูกว่าชอบอะไร ... เจ้าตัวจิบเข้าไปคำใหญ่ก่อนจะทำเสียงซู๊ดปากสดชื่นเสียเต็มประดา ... วันนี้มันดูแต่งตัวจัดกว่าเมื่อวาน เรียกได้ว่าแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้าลามไปยัง jewelry ถ้าจะให้เดาผมว่าทั้งตัวไอ้มิลค์ถอยรถยุโรปคันใหญ่ได้สบายๆ แปลกที่ถ้าของเหล่านี้ไปอยู่ในตัวของคนอื่นมันอาจจะดูเยอะไป แต่พออยู่บนตัวของมิลค์แล้ว ทุกอย่างดูพอเหมาะพอดี ไม่มากไป ไม่น้อยไป ... perfect น่าจะเป็นคำจำกัดความที่เหมาะสมกับลุคของมันในค่ำคืนนี้

หลังจากค้นพบเครื่องดื่มในดวงใจ มันก็ดูจะสนุกกับการสั่ง Gin กลิ่นแปลกๆ มาลอง แก้วที่ 1 แก้วที่ 2 แก้วที่ 3 และแก้วต่อๆ ไป ... เป็นอีกครั้งที่ผมหัวเราะแห้งๆ และบอกกับตัวเองว่า ‘กูไม่น่าเลย’

“ไอ้เหี้ยมิลค์มึงอย่าเดินเซ เดี๋ยวไปชนคนอื่น” ผมพูดเสียงเข้มๆ รีบคว้าตัวมันไว้ก่อนที่มันจะเดินเซไปชนคนที่เดินสวนมา

“เออๆ ไม่เซๆ” มันพูดพึมพำอยู่ในคอในขณะที่ตัวเองเดินเฉไปมาเหมือนปู

“ถึงแล้ว ยืนรอตรงนี้แป๊บเดี๋ยว เดียว Grab ก็มาแล้ว ...”

“... ห้ามนั่ง!!!” ผมดุเมื่อหันหลังให้มันได้ไม่ถึงเสี้ยววินาที เจ้าตัวก็ทำท่าจะหย่อนก้นลงบนทางเท้า ผมรู้ว่าคนอย่างมันไม่ซักเสื้อผ้าเองแต่อย่างน้อยก็ช่วยให้เกียรติกางเกงตัวละหลายหมื่นบ้าง ... เล่าให้ใครฟังจะมีใครเชื่อว่าคนที่สภาพโซซัดโซเซเมาเป็นหมาอยู่ตรงนี้คือ hiso เบอร์ต้นของเมืองไทย

“มันเมื่อย จะนั่ง” เมาเป็นหมาขนาดนี้แต่เรื่องเถียงคนอื่นฉอดๆ ความเป็นไอ้มิลค์ไม่เคย drop ... ดื้อชิบหาย

“สกปรก ห้ามนั่ง ยืนพิงกำแพงไว้ แป๊บเดียว Grab ก็มาแล้ว ...” ผมจับมันไปยืนพิงกำแพง พอแน่ใจว่าเจ้าตัวจะไม่ฟุบลงนั่งกับพื้นก็เป็นจังหวะเดียวกับที่คนขับโทรเข้ามา

“... เข้าไปมึง ระวังหัวกระแทก” มือหนาวางลงบนศีรษะทุยของมิลค์ ก่อนที่จีจะประคองเพื่อนสนิทเข้าไปในรถ

รถขับออกไปได้ไม่เท่าไหร่ ไอ้คนที่นอนคอพับคออ่อนพิงประตูรถก็เริ่มแผลงฤทธิ์มันย้ายเอาหัวเลื้อยมาซบอยู่ตรงต้นแขนของผม

“จี กูเหนื่อย” มันพูดเสียงอ่อแอ้ ทั้งที่เปลือกตาทั้ง 2 ข้างยังปิดสนิท

“เหนื่อยอะไร”

“กูเหนื่อย กูไม่เคยอยากรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ... กูแค่อยากใช้ชีวิตไปเรื่อยเปื่อย”

“คนเราต้องเติบโตมิลค์”

“มึงรู้หรือเปล่าว่ากูผ่านอะไรมาบ้าง … พอไม่มีมึงอยู่ข้างๆ เหมือนโลกทั้งใบเหลือแค่กูคนเดียว” ผมรู้สึกไปเองหรือเปล่า ทุกครั้งเวลาพูดถึงเรื่องของผม แววตาของคนตรงหน้าดูปวดร้าวอย่างถึงที่สุด

“คิดมาก มึงยังมีไอ้ไอซ์”

“ใช่ ... โชคดีที่ยังมีไอซ์ แต่ก็ไม่มีใครแทนที่มึงได้” หัวทุยยังคงถูไปมากับต้นแขน

“มึงยึดติดกับกูมากเกินไป”

“มึงทิ้งกูได้ไงวะ มึงทิ้งให้กูอยู่กลางฝูงหมาป่าพวกนั้นได้ยังไงวะ”

“มึงพูดเหมือนกูอยู่แล้วกูจะช่วยอะไรได้” ตอนเด็กๆ ผมอาจจะรู้สึกว่าโลกใบนี้มีแค่เรา 2 คน แต่พอโตขึ้นความจริงกลับโหดร้ายกว่านั้น ต่อให้ผมอยู่ผมก็ช่วยอะไรมิลค์ไม่ได้อยู่ดี

“ช่วยได้ดิ ... ขอแค่มีมึงอยู่ข้างๆ ต่อให้โลกทั้งใบถล่มลงมา กูก็มั่นใจว่าจะผ่านไปได้” เป็นประโยคที่พอได้ฟังอีกครั้งก็ทำให้หัวใจของผมสั่นไหวได้ไม่น้อย ประโยคเดิมเมื่อสิบกว่าปีก่อน ไม่คิดว่าผ่านมาจนถึงวันนี้มิลค์จะยังคงเชื่อมั่นในความรู้สึกนี้อยู่

“ใจเย็นมึง” ผมพูดพลางลูบแผ่นหลังของมันขึ้นลงเป็นเชิงปลอบโยน

“จี!!! สัญญากับกูว่าหมด contract นี้แล้วมึงจะกลับบ้าน ...” นิ้วมือเรียวสวยกำรอบแขนของผมไว้พร้อมเขย่าไปมาเป็นเชิงออดอ้อน มันเงยหน้าขึ้นมาจ้องตาผม แก้มของมันแดงจากฤทธิ์ของ alcohol ในขณะที่ดวงตาคู่นั้นช่างหวานเยิ้มจนผมไม่อาจละสายตาไปไหนได้

“... กลับบ้านนะ กูอยากมีมึงอยู่ข้างๆ ...” มันพูดเหมือนกับว่าหากผมกลับไป แล้วเราจะได้อยู่ใกล้กัน

“... ไอ้จี!!! มึงสัญญากับกูมา” แล้วคนเมาก็ทุบแขนผมเต็มแรง แม่งเอ้ยยยย เมาทีไรกูเดือนร้อนตลอด

“เออ กูสัญญา เลิกทุบได้แล้ว กูเจ็บ”

“ก็แค่เนี่ย จะเล่นตัวทำไมฮะ” มันเมามากจริงๆ ระหว่างทางกลับบ้านมิลค์พูดอะไรไม่รู้เยอะแยะไปหมด สลับเรื่องไปๆ มาๆ จนผมตามแทบไม่ทัน ส่วนมากจะเป็นเรื่องงาน ยิ่งพูดมันก็ยิ่งใส่อารณ์ จนต้องคอยบอกให้มันเบาเสียงลงเพราะกลัวว่าคนขับรถจะรำคาญจนไล่ตะเพิดลงกลางทาง

มันคงเครียดกับงานมากจริงๆ แต่ก็เป็นเรื่องปกติของคนที่มีหน้าที่รับผิดชอบเยอะแบบมัน ... มันมาไกลมาก มาไกลมากจริงๆ ถ้านับจากเด็กน้อยที่โทรมาร้องไห้โฮกับผมเป็นคนแรกทันทีที่รู้ตัวว่าหลังเรียนจบเจ้าตัวต้องกลับมาช่วยงานพ่อ

ผมทอดสายตาพิจารณาเจ้าของใบหน้าสวย ทำงานหนักขนาดนี้แต่เจ้าตัวไม่โทรมลงเลยแม้แต่น้อย มันเป็นคนโครงหน้าสวยตั้งแต่เด็ก ปากนิด จมูกหน่อย พอมาประกอบกันแล้วทุกอย่างดูเหมาะเจาะลงตัว แม้จะอายุ 30 ปลายๆ แต่มันแทบจะไม่เปลี่ยนไปจากมิลค์ในความทรงจำวัยเยาว์ของผมเลยแม้แต่น้อย

[Milky_Milky_Way]

ตอนที่ 37 : หมดแรง (Part 2/2)


พอถึงคอนโดผมหิ้วปีกมันขึ้นลิฟต์ มันยังยืนไหวแต่ทรงตัวแทบไม่ได้ alcohol ในกระแสเลือดน่าจะออกฤทธิ์เต็มที่ ผมต้องเอาหัวทุยๆ ของมันมาวางแปะอยู่กับต้นแขน และระหว่างที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดมีผู้หญิง 2 คนเดินเข้ามา สังเกตจากการแต่งตัวและเวลา พวกเธอคงไปเที่ยวมาเหมือนกัน ผมส่งยิ้มทักทายตามมารยาท เอาจริงๆ คือแก้เขินเพราะไอ้ตัวดีที่อยู่ข้างๆ พูดเจื้อยแจ้วไม่ยอมหยุด จับสังเกตได้ว่าสายตาของเธอ 2 คนลอบมองสำรวจไอ้มิลค์ตลอดเวลา ให้ผมเดาคือกำลังแอบส่อง brand name บนตัวมัน อย่างที่บอกว่าวันนี้มันแต่งตัวหนัก ตั้งแต่หัวจรดเท้าผมว่าไม่ต่ำกว่า 7 หลัก

“ห้ามมอง!!!” ผมสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ มันก็ยกมือขึ้นมาปิดตาผม

“มิลค์อย่าเสียงดัง เกรงใจคนอื่น ...” ผมรวบข้อมือมันไว้ด้วยมือข้างเดียว ในขณะที่เจ้าตัวเซจนแทบจะหงายหลัง ผมเลยใช้แขนอีกข้างล็อคตัวมันไว้

“... sorry, he is very drunk.” ผมโค้งหัวเป็นเชิงขอโทษพร้อมกับอธิบาย พวกเธอ 2 คนอมยิ้มให้กับพฤติกรรมของคนเมา ผมชำเลืองมองเลข digital ตรงประตูแล้วรู้สึกหงุดหงิดว่าทำไมวันนี้ลิฟต์ถึงได้เคลื่อนที่ช้ากว่าปกติ

“That's fine. He is so cute” เธอตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้ม

“Don’t let his cute face fool you.” แล้วพวกเธอหัวเราะกลับมา

“มึงพูดกับเขาทำไม รู้จักกันเหรอ” สงบได้ไม่ถึง 5 นาที มันก็เริ่มแผลงฤทธิ์ มิลค์ถามผมด้วยน้ำเสียงหาเรื่อง ทั้งที่ตาแทบจะลืมไม่ขึ้นด้วยซ้ำ

“ไปๆ ถึงแล้ว” ผมไม่ต่อความกับคนเมาเพราะเป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูลิฟต์เปิดออก แต่ใครจะรู้ว่าจังหวะที่ลากมันออกจากลิฟต์ เจ้าตัวผละออกจากผมแล้วหันไปตวัดสายตาไปมองแรงกับ 2 สาว

“Don’ t look at him. He is mine!!!” โอ้ยยยยยยย ไอ้มิลค์ คืนนี้มึงสร้างแต่เรื่อง ผมต้องรีบขอโทษขอโพยพวกเธอเป็นการใหญ่ โชคดีที่พวกเธอไม่ติดใจเพราะยังหัวเราะคิกคักกันเหมือนเดิม บอกแล้วว่าระวังจะถูกมันหลอก เห็นมันทำท่าทำทางน่ารักแบบนี้ ใครจะรู้ว่าบทจะแสบไอ้มิลค์ก็แสบได้สุดๆ เหมือนกัน

“มึงนั่งตรงนี้ อย่าไปไหน ...” พอจับมันนั่งลงบนโซฟา มันก็คว้าหมอนอิงมากอดแล้วก็เอนตัวลงไปนอน

“... เดี๋ยวกูไปล้างหน้าล้างตาแป๊บ แล้วจะกลับมาจัดการกับมึง” มันหลับตาพริ้ม ตอบรับงึมงำๆ ในลำคอ คิดว่าคงไม่เข้าใจที่ผมพูด แต่คอพับคออ่อนขนาดนี้คงหมดฤทธิ์แล้วละมั้ง

ผมกลับเข้าห้องนอนไปล้างหน้าล้างตา แต่พอเดินกลับออกมาอีกครั้งก็แทบจะล้มทั้งยืน ไอ้ตัวดียืนกระดกขวดเหล้าอยู่กลางห้อง ไอ้มิลค์ กูจะหักคอมึง!!!

“ไอ้มิลค์ หยุด!!!” 2 ขาก้าวยาวๆ ไปแย่งขวดเหล้าออกจากมือของมัน มันทำท่าจะยกขวดหนีแต่ผมไวกว่า พิจารณาขวดเหล้าในมือแล้วได้แต่ส่ายหัวอย่างเอือมระอา กะคร่าวๆ น่าจะซัดไปอีกพอสมควร

“ไม่เอา กูจะแดก” มันหันมาแยกเขี้ยวใส่ทั้งที่ตาแทบจะลืมไม่ขึ้น

“พอแล้ว มึงแดกเยอะแล้ว เก็บไว้กินพรุ่งนี้ต่อ” ผมประคองมันนั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง ก่อนจะถอยออกมาเอาขวดเหล้าไปเก็บ

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว หมอนอิงใบแรกก็ลอยข้ามหัวไปตกลงตรงหน้า พอหันกลับมาใบที่ 2 ก็ลอยมากระแทกเต็มอก ไอ้มิลค์ที่ก่อนหน้านี้ถูกผมวางไว้บนโซฟา ไถลตัวลงมานั่งพับเพียบอยู่บนพื้น อดไม่ได้เลยต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดื้อฉิบหาย

“อย่าดื้อได้ไหมวะ” ผมเก็บขวดเหล้าใส่ตู้ ก่อนจะเดินกลับไปหามัน ตั้งใจว่าครั้งนี้จะลากมันไปโยนทิ้งบนเตียง ที่เหลือก็เรื่องของมัน ผมหมดความอดทนกับมันแล้ว

“ไอ้เหี้ยจี!!! ...” มันตะโกนเสียงอ้อแอ้ นิ้วมือเรียวสวยชี้ตรงมาที่ผม นั้นทำให้ผมเปลี่ยนใจนั่งลงบนโซฟาข้างๆ มันแทน

“... ขนาด idol เกาหลียังตามจีบกู มึงมั่นหน้ามาจากไหนวะถึงปฏิเสธกู 2 รอบ ...” ผมยกยิ้มอย่างพออกพอใจ เอากับมันซิ แล้วผมก็เปลี่ยนใจว่าจะปล่อยเลยตามเลย อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะไปสุดที่ตรงไหน

“... มึงหายหัวไปได้ยังไงตั้ง 2 ปี”

“จริงๆ มันก็ไม่ถึง 2 ปีเปล่าวะ” ไม่เข้าใจว่ามันนับยังไงถึงบอกว่าผมหายไป 2 ปี ผมนับๆ ดูอย่างมากก็ปีครึ่ง

“ไม่ต้องมาเถียงกูเลย!!! ...” ไอ้นี่ ทำไมเอาแต่ใจตัวเองนักวะ

“... มึงรู้ไหมว่ากลับไปครั้งก่อนกูเหมือนคนบ้าเลย กูหยุดคิดเรื่องของมึงไม่ได้ ฟุ้งซ่านจนต้องไปหาจิตแพทย์ ...”

“... หมอคนนึงบอกให้กูปล่อยว่างอดีตแล้วอยู่กับปัจจุบัน ก็กูไม่อยากลืมเรื่องในอดีตอะ กูไม่อยากลืมเรื่องของเรา!!! ... หมออีกคนบอกให้กูเลิกคบมึง ...”

“... บ้าเปล่า หมอ!!! หมอไม่ได้ฟังที่ผมพูดเลยเหรอ ก็ผมเพิ่งบอกหมอไปไงว่าผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา ... มึงจำได้ไหม มึงเคยสัญญาอะไรกับกูไว้”

“......” ผมนิ่ง เพราะความจริงคือจำไม่ได้

“ไอ้ผู้ชายขี้ลืม ... You once promised me. You will keep our friendship before everything, nothing will ever make us apart and you will always stay by my side until the end of time …” มันจำได้? แม้จะเป็นเรื่องราวเด็กน้อยขนาดนั้น

“... and I promised you one thing. No one shall ever take your place …”

“... มึงสัญญากับกูแล้วอะ มึงทิ้งกูไปได้ยังไงวะ ... กูรักษาสัญญามาตลอด กูไม่เคยรักใครเลยนะเว้ย ... แต่มึง มึงจะมีแฟนอะไรเยอะแยะนักวะ ...” ไม่คุ้นกับน้ำเสียงนักเลงคุมปากซอยของมัน ในขณะที่กำปั้นเล็กๆ ทุบลงมาบนหัวเข่าแบบไม่ยั้ง

“... กูอิจฉาแฟนเก่ามึงทุกคน พวกเขาได้ในสิ่งที่กูทำได้แค่ฝัน แล้วทุกคนก็ทำให้มึงเสียใจ ...”

“... ทำไมวะ กูผิดตรงไหน กูรักมึงน้อยกว่าเหรอ กูสู้ไม่ได้ตรงไหน หน้าตาเหรอ ฐานะเหรอ หรือเพราะกูไม่ใช่ผู้หญิง ... มึงอยากให้กูไปแปลงเป็นผู้หญิงเหรอ หรือทำหน้าอก กูทำได้หมดนะ ถ้ามันทำให้มึงยอมคบกับกู”

“พอแล้วมิลค์ มึงพูดจนไปกันใหญ่แล้ว” เสียงเข้มๆ ทำให้คนตรงหน้าสลดลง จากที่คิดว่าจะไม่ถือสาคนเมา แต่ประโยคเมื่อครู่ก็ทำให้ผมอารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมาได้ไม่น้อย ... ไม่ชอบให้มันเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร ... ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จากที่คิดว่าจะพามันเข้านอน ... คืนนี้มึงก็นอนอยู่ตรงนี้แทนละกัน

“วันที่มึงแต่งงานคือวันที่กูเสียใจที่สุดในชีวิต ... คืนนั้นกูร้องไห้อยู่ที่ลานจอดรถเป็นชั่วโมง ... แต่ต่อให้เสียใจยังไงกูก็ทนได้เพราะกูรู้ว่ามึงมีความสุข ...”

“... ตอนนี้มึงมีความสุขหรือเปล่า ...” ผมก้มหน้ามองมันที่ยังนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นพลางคิดตามคำถามของมัน สำคัญด้วยเหรอว่าตอนนี้ผมจะมีความสุขหรือเปล่า และพอเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาถึงเห็นว่ามันร้องไห้จนน้ำตาไหลอาบแก้ม ผมไม่ตอบเพราะไม่อยากให้เรื่องมันไปไกลมากกว่านี้

“... กูอยากให้มึงมีความสุข ... จะเจ็บแค่ไหนกูก็ทนได้ ขอแค่มึงมีความสุข” พูดจบมันก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตา

“กูไปนอนแล้ว มึงนอนบนโซฟาไปละกัน” พูดจบผมก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องนอน

กว่าจะอาบน้ำเป่าผมเสร็จก็เกือบครึ่งชั่วโมง ข้างนอกเงียบสนิท 2 จิต 2 ใจว่าจะออกไปดูมันดีหรือจะช่างมัน แต่สุดท้าย 2 ขาก็พาผมเดินออกมา ไอ้มิลค์นอนหลับฟุบอยู่บนพื้น หมดสภาพ celebrity เบอร์ต้นของประเทศ คนทั้งโลกอาจจะมองว่ามิลค์เป็นดังเจ้าชายสูงศักดิ์ที่ยากจะเข้าถึง แต่ในสายตาผมเขายังเป็นมิลค์คนเดิมที่เต็มไปด้วยอารมณ์อ่อนไหวและเปราะบาง ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นแล้วใช้ 2 แขนช้อนตัวยกมันขึ้นมา เตือนกี่ครั้งไม่รู้จักจำว่าอย่าเมาจนหลับไม่ได้สติขนาดนี้ ใบหน้าสวยซบลงตรงหัวไหล่ ผมได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของคนในอ้อมแขนผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ แม้มันจะตัวเล็กกว่าผมแต่มันก็ผู้ชายคนหนึ่ง กว่าจะส่งมันถึงเตียง แขนทั้ง 2 ข้างก็ล้าไปหมด ... ใจนึงอยากจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เจ้าตัวจะได้นอนสบายๆ แต่ไม่อยากทำให้เรื่องราวซับซ้อนไปมากกว่าที่เป็นอยู่ เลยทำแค่ถอดเครื่องประดับออกจากตัว ไม่ให้มันเผลอไปถูกับผิวเนียนจนเป็นแผล



ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกมึนหัวคลื่นไส้ อาการแฮงค์มาครบ เดินโซซัดโซเซเข้าห้องน้ำ พอได้ล้างหน้าล้างตาแล้วถึงรู้สึกสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย ทำไมมันหนักหัวขนาดนี้วะ อาการมาเต็มขนาดนี้แต่กลับคิดไม่ออกเลยว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง กว่าจะพาร่างออกจากห้องนอนได้ก็ใช้เวลาซักพัก

ผมก้มเก็บหมอนที่หล่นอยู่หน้าห้องครัว 2 ใบ พลางขมวดคิ้วสงสัยว่าทำไมมันถึงมาวางอยู่ตรงนี้แต่สมองก็ตื้อเกินกว่าจะคิดอะไรออกเลยทำได้แค่ชงกาแฟ พอระดับ caffeine ในกระแสเลือดเริ่มสูงขึ้น สติก็เหมือนจะค่อยๆ กลับมาทีละนิด ... อืม เมื่อคืนดื่มไปหลายแก้ว จำได้ว่าเดินโซซัดตามหลังจีออกมาขึ้น Grab แล้วภาพก็ตัดไปตอนขึ้นลิฟต์มาพร้อมใครอีกคน หรือ 2 คนวะ จำไม่ได้ ... แล้วก็ ...

‘ไม่เคยอยากรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น’

‘Don’ t look at him. He is mine!!’

‘ไอ้ผู้ชายขี้ลืม’

‘หรือเพราะกูไม่ใช่ผู้หญิง ... มึงอยากให้กูไปแปลงเป็นผู้หญิงเหรอ หรือทำหน้าอก’

‘จะเจ็บแค่ไหนกูก็ทนได้ ขอแค่มึงมีความสุข’

ภาพจำฉายขึ้นมาในหัวเป็น snap shot … ไอ้เหี้ยยยยยยยยย...ยยยยยย!!! กูทำอะไรลงปายยยยยยยยยยย พอความจำเริ่มกลับมาเท่านั้นแหละ แล้วนี่กูจะกล้ามองหน้าไอ้จีอีกไหม หันไปดูนาฬิกา บ่ายโมงกว่า แล้วอีกซักพักก็ได้เวลาเจ้าของห้องตื่นพอดี มาถึงขั้นนี้แล้วทำอะไรไม่ได้นอกจากตั้งใจว่าจะแกล้งเนียนๆ ทำเป็นลืมว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ... สุดท้ายก็หนีไม่พ้นต้องกินยาแก้อาการเวียนหัวคลื่นไส้ แล้วก็เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้

“Hi” ผมสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงเปิดปิดประตูห้องนอนพร้อมกับเสียงลากรองเท้า slipper ดังใกล้เข้ามา

“อืมมมมม Hi” ผมสลึมสลือตอบรับ สารภาพเลยว่ากำลังมึนยา

“ไม่แฮงค์ซิแปลก ไหวไหมมึง” มันถามพร้อมกับมองผมด้วยสายตาเวทนา

“ไหวๆ ... แต่มึนหัวฉิบหาย” ผมยันตัวลุกขึ้นมานั่ง กำลังประมวลว่าจะแกล้งทำตัวยังไงให้เนียนกริ๊บ เพราะจากที่คิดว่าจะนั่งวางแผนต่อ แต่พอกินยาแล้วก็ง่วงเลยเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้

“เมื่อวานมึงแสบมากไอ้มิลค์ วันนี้กูจะคิดบัญชีมึง”

“อะไร กูทำอะไรวะ จำไม่ได้” เนียนไว้ไอ้มิลค์ keep cool เข้าไว้

“มึงโกหกไม่เนียน กรอกตาไปมาขนาดนั้นใครเขาจะเชื่อ” ยังไม่ทันได้เริ่ม ไอ้มิลค์ก็ถูกจับได้ซะแล้ว

“แฮะๆ ... กูจำได้เป็น shotๆ วะ ... กูพูดออกไปหมดเลยเหรอ”

“ก็หมดนะ ทั้งสิ่งที่ควรและไม่ควรพูด ...” เชี่ย ทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนดุเลยวะ

“... แต่กูก็ดีใจนะที่มึงได้ระบายออกมา กูไปอาบน้ำแหละ”

“จี ...” ผมรั้งข้อมือมันไว้ก่อนที่มันจะเดินกลับเข้าห้องไป

“... กูไม่มีหวังเหรอ กูไม่เคยมีหวังเลยเหรอวะ ..” เอาวะมาถึงขนาดนี้แล้ว ลองใช้วิกฤตให้เป็นโอกาส ผมจ้องตามัน และพอเห็นมันส่ายหัวช้าๆ ผมก็รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตา ... แต่อิเหี้ย ใครจะรู้ว่ามันจะกลายเป็นหายนะ

“... กูรักมึงมากนะ เมื่อคืนที่กูบอกว่ากูไม่เคยรักใครนอกจากมึง กูพูดจริง ... มึงคือคนที่กูตกหลุมรักมาตั้งแต่เด็ก เป็นฝันกลางวันของกูว่าชีวิตนี้จะมีความสุขมากแค่ไหนถ้าเราได้คบกัน ...”

“... ครั้งแรกที่กูสารภาพว่ารักมึง วันนั้นถ้ามึงตอบตกลง กูสาบานเลยว่ากูยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อให้ได้คบกับมึง แม้กูจะรู้ว่าโลกทั้งใบต้องถล่มใส่กูก็ตาม”

“เมื่อคืนมึงถามกูว่าตอนนี้ชีวิตกูมีความสุขไหม ... แล้วมึงละตอนนี้มึงมีความสุขหรือเปล่า ไม่เหนื่อยเหรอวะกับสิ่งที่กำลังทำอยู่” เจ้าตัวยิ้มบางๆ ให้กับคำสารภาพของผมก่อนที่จะถามกลับมา

“มึงเคยบอกกูไม่ใช่เหรอ ว่าคนเรานะไม่มีทางได้ทุกอย่างที่ตัวเองอยากได้ แม้ว่าคนๆ นั้นจะคือมิลค์ ติฒสิงห์ก็ตาม ...”

“... กูไม่แคร์แล้ว จะเป็นเพื่อนกันแบบนี้ตลอดไปก็ได้ แต่อย่างน้อยขอให้กูยังมีมึงอยู่ในชีวิตซักนิดก็ยังดี”

“เช็ดน้ำตาซะ ...” ผมรับเอากระดาษทิชชูถูกยื่นมาให้ตรงหน้า

“... ไม่เศร้านะมึง มึงมาที่นี้เพื่อ relax ไม่ใช่เหรอวะ ยังเหลือเวลาอีกวันครึ่งมา relax ให้เต็มที่แล้วกลับไปใช้ชีวิตแสนน่าเบื่อในวันจันทร์” พอน้ำตาถูกเช็ดออก ผมก็เห็นรอยยิ้มที่สดใสราวกับพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มของจีเยียวยาหัวใจของผมได้เสมอ



เหตุการณ์ซ้ำเดิมไม่ต่างจากครั้งที่แล้ว หลังกินข้าวเสร็จจีชวนผมมาซื้อของใน supermarket ในมือผมถือตระกร้าที่ข้างในมีแต่ถุงขนมขบเคี้ยวเต็มไปหมด ผมเดินตามหลังคนตัวสูงที่ตอนนี้เดินนำเข้ามาในโซนของแห้ง จีเลือกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 2-3 ยี่ห้อ

“มึงจะหยิบๆ วางๆ ถาดไข่ทำไมวะ” ผมถามเมื่อเห็นเจ้าตัวยกถาดไข่ขึ้นมาพิจารณาดูจนเกือบหมดชั้นแต่ไม่ยอมเลือกซักที

“บางอันสกปรก บางอันเปลือกมันแตก” จีอธิบายทั้งที่สายตายังจับจ้องอยู่กับถาดไข่ตรงหน้า

“บ้า super ดีขนาดนี้ใครจะเอาของแบบนั้นมาวางบน shelf” ผมพูดติดน้ำเสียงเบื่อๆ เล็กน้อย เพราะยืนมองมันเลือกไข่มาเกือบ 5 นาที

“อะ ...” จีหันกลับมาแล้วยื่นถาดไข่ให้ ผมมองไปตามนิ้วชี้ของมันถึงเห็นว่ามีไข่หลายฟองที่เปลือกมีรอยร้าว

“... มึงมันลูกคุณหนูไง ชีวิตนี้เคยซื้อของสดเองกี่ครั้ง ... รู้ไหมว่าถ้ามันเน่าคาตู้เย็นนี่เรื่องใหญ่มากเลยนะ” มันส่ายหัวพร้อมทำสีหน้าเอือมระอา เออกูผิดที่ไม่เคยเลือกซื้อไข่สดเอง!!!

“เออๆๆ มึงเลือกไปจนกว่าจะพอใจเลย”

“พอเถียงไม่ได้ก็โมโหกลบเกลื่อน ... เด็กน้อยเอ้ยยยย” มือหนาขยี้ลงบนหัวอย่างไม่ออมแรง พอทำหน้ายักษ์ใส่มันก็ฉีกยิ้มแล้วกลับไปเลือกถาดไข่ต่อ



“Hello … จิ๊บ ใจเย็น ค่อยๆ พูด เราได้ยินไม่ชัด ...” น้ำเสียงจริงจังของเพื่อนสนิททำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอ smartphone

“... อืมๆ สรุปคือไม่รู้ว่าทำไมต้องผ่าตัด ... งั้นรอแป๊บ ...”

“... มิลค์ มึงยังมีความรู้เกี่ยวกับสัตวแพทย์อยู่ไหม”

“ฮะ!!! เออ คิดว่ามีนะ” ผมตอบรับแบบไม่มั่นใจ ความรู้ทุกอย่างใส่กล่องคืนอาจารย์ไปเกือบหมดแล้ว

“มึงจำจิ๊บได้ไหม เพื่อนกูที่เคยไปชวนมึงดวลเหล้าครั้งก่อนนะ”

“จำได้ ทำไมเหรอ”

“แมวมันจะคลอด แล้วหมอบอกว่าต้องผ่าตัด มึงคุยกับมันหน่อยได้เปล่า”

“ฮะ!!! กูเนี่ยนะ ...” มันพยักหน้า

“... แต่กูไม่ได้ทำมาเป็น 10 ปีแล้วนะ” 10 ปีแล้วมั้งที่ผมเดินออกจากวงการสัตวแพทย์ จำได้ว่าเช้านั้นพอส่งเล่ม Thesis เรียบร้อย ตอนบ่ายผมก็สวนสูทเดินเข้า The Nemean Group เลย

“จิ๊บมันก็ไม่รู้จะถามใครแล้ววะ มึงไหวเปล่า”

“อืม ลองดูก็ได้ ...” smartphone ถูกยัดใส่มือทันทีที่ผมตอบตกลง

“... สวัสดีครับ”

“สวัสดีคะพี่มิลค์ จิ๊บนะคะ พอดีมิลค์มีเรื่องอยากจะรบกวนคะ ไม่แน่ใจว่าพี่มิลค์สะดวกไหมคะ” ผมสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวลของเธอ

“สะดวกครับ”

“คือแมวจิ๊บคลอดนะคะ แล้วหมอบอกว่าต้องผ่าคลอด”

“เบ่งคลอดมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ” ผมถาม จีเคยเล่าให้ฟังว่าจิ๊บเป็นทาสแมว เป็นแมวตัวแรกที่เลี้ยง รักมากถึงขั้นพาแมวจากไทยมาอยู่ด้วยกันที่นี้

“ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วคะ ประมาณ 6 โมง” ผมคำนวณเลขในใจ ตอนนี้จะบ่าย 2 แล้ว น่าจะเบ่งคลอดมาประมาณ 8 ชม.

“แล้วคุณหมอได้อัลตราซาวด์หรือยังครับ”

“อัลตราซาวด์แล้วคะ คุณหมอบอกว่าหัวใจลูกเต้นช้า ไม่ถึง 200 ครั้งต่อนาที”

“พี่ว่าผ่าคลอดเถอะครับ” จบประโยค ปลายสายก็สะอื้นออกมา ผมไม่ได้พูดอะไรต่อ รออยู่เงียบๆ ส่งยิ้มจางๆ ให้จีที่ยื่นให้กำลังใจอยู่ข้างๆ

“ขอโทษคะ ... ต้องผ่าเลยเหรอคะ ไม่มีทางเลือกอื่นเลยเหรอคะ” ซักพักเธอถึงตั้งสติได้

“ต้องผ่าครับ ตอนนี้ผ่านมา 8 ชั่วโมงแล้วแต่ยังไม่เบ่งลูกออกมาซักตัว แล้วหัวใจลูกเต้นช้ามาก ตอนนี้เข้า criteria ของการผ่าคลอดแล้วนะครับ”

“ผ่าตัดจะอันตรายไหมคะ”

“เรื่องผ่าตัดพี่ว่าคุยกับหมอที่จะเป็นคนผ่าเองน่าจะได้ข้อมูลที่ครบถ้วนกว่านะ”



“มึงแม่งโคตรเท่ เหมือนหมอใน series เกาหลี”

“มึงก็อวยกูเกินนนนน แค่ให้คำปรึกษาเฉยๆ เอง” พูดไปก็อาย

“มึงไม่ได้รักษาหมาแมวมานานเท่าไหร่แล้ว”

“เกือบ 10 ปีแล้วมั้ง ตั้งแต่เข้ามาทำงานที่บริษัทก็ไม่ได้ทำอีกเลย เคยคิดว่าจะไปทำ part time กับรุ่นพี่ แต่พอกลับมาทำงานก็ยุ่งจนเวลานอนยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ”

“คิดถึงไหม” คนข้างๆ ถามพลางหักพวงมาลัยเข้าที่จอดรถใต้ดิน เราตัดสินใจจะกลับมากินมื้อเย็นแถวคอนโด แล้วค่อยนั่ง Taxi ไป Bar ที่อยู่ zone ใกล้ๆ

“ก่อนหน้านี้ไม่ แต่พอมาวันนี้ ... คิดถึงวะ ... จิ๊บทำให้กูจำได้อีกครั้งว่าความสุขของการเป็นสัตวแพทย์คืออะไร”

“คืออะไรวะ”

“ได้ช่วยรักษาหมาแมว และช่วยรักษาใจของเจ้าของ”

“เสียดายที่เป็นคืนสุดท้าย จิ๊บเลยนัดไม่ทัน อยากให้มึงได้กินข้าวกับมันซักมื้อ รับรองว่าจำไม่ลืม” ช่วงเวลาของความสุขผ่านไปไวเสมอ เผลอแป๊บเดียว คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของ trip แล้ว

“จี”

“ฮึ?”

“กูกลับมาอีกนะ” ผมบอกสิ่งที่ผมไตร่ตรองจนตกตะกอนแล้ว

“มึงจะทำแบบนี้ได้ไปถึงเมื่อไหร่วะ”

“กูไม่รู้ ไม่มีใครตอบได้ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง กูรู้แค่ว่าตอนนี้กูมีโอกาส กูต้องรีบคว้ามันไว้”

“ได้ซิ ... มึงมาได้บ่อยเท่าที่มึงต้องการ กูยินดีต้อนรับมึงเสมอ”

ผมไม่รู้ว่าจะเรียกการกลับมาเจอกันของเราอีกครั้งว่าอะไร มันอาจจะเป็นแค่ความบังเอิญ หรืออาจจะเป็นเรื่องของโชคชะตา แต่ที่แน่ๆ คือผมได้โอกาสของการมีชีวิตกลับมาอีกครั้ง ผมโหยหาช่วงเวลาของเรา 2 คนมาตลอด ในเมื่อเห็นโอกาสอยู่ตรงหน้า ผิดเหรอที่ผมจะรีบคว้ามันไว้ ไม่มีใครรู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เราอาจจะใกล้กันมากกว่านี้ หรืออาจจะต้องห่างกันไกลแสนไกล ... ผมเหมือนคนที่หลงทางอยู่กลางทะเลทรายแล้วอยู่ๆ ก็เจอ oasis ปรากฎขึ้นตรงหน้า ไม่ว่ามันจะเป็นของจริงหรือเป็นแค่ภาพลวงตา ผมก็ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้เพื่อความอยู่รอด

[Milky_Milky_Way]

#Oasis #Every Tear I Cry #หมดแรง
#LoveInEveryLifetime #รักนะ #ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วย