###Yes or No### ใช่หรือไม่ ? ความรู้สึกนี้! ตอน 5 : ไอ้มีนไม่กินผัก
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ###Yes or No### ใช่หรือไม่ ? ความรู้สึกนี้! ตอน 5 : ไอ้มีนไม่กินผัก  (อ่าน 228 ครั้ง)

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************


### Yes or No###


[/img][/img]


อะไรมันจะซวยขนาดนี้ เดินชนกันจนจะครบโหลอยู่แล้ว ถึงหน้ามันจะโหดแต่ก็ไม่ได้น่ากลัวซักหน่อย ไอ้กอลิล่าเนี่ย

 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

Introduction
          กระผมนายเมธา ชื่อเล่นว่ามีน เกิดเดือนมีนาคม มีพี่ชายเกิดเดือนธันวาคม ชื่อว่าธันวา เอ่อ ก็ยังดีที่พ่อแม่ไม่ได้ตั้งชื่อว่ามีนาอะนะ พ่อแม่ก็ขึ้นสวรรค์ไปแล้ว เติบโตมาด้วยลำแข้งของพี่ชาย ไม่ได้ถูกมันซ้อมนะ แต่โดนมันใช้ตีนถีบปลุกให้ตื่นทุกวันต่างหาก พี่มันมีบุญคุณก็ตรงนี้แหละ
สมัยม.ปลายก็จะเกรียนๆหน่อย มีเพื่อนกะเขาคนหนึ่ง มันชื่อเต้ พอเรียนจบก็สอบเข้ามหาวิยาลัยได้พร้อมกันแต่คนละสาขา ไอ้หน้าตี๋เต้มันก็หล่อนะ แต่ผมหล่อกว่าไง ไหนใครว่ากูน่ารัก ? ไม่มี๊ อย่างกูเนี่ยเขาเรียกว่าหล่อ อย่าพูดว่าน่ารักครับ มันจะเซ็งๆหน่อย มีความหลังที่ไม่ค่อยดีนักกับคำคำนี้


 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-06-2020 20:32:32 โดย MJTogether »

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ตอน 1 : นายเมธาหน้ามึน

เวลา 8.10 น. ณ หอพักแห่งหนึ่ง หน้ามหาวิทยาลัยรัฐบาลมีชื่อใน จ.นครนายก
มีหนุ่มน้อยร่างบางนอนกอดหมอนข้าง นอนหลับ น้ำลายไหลย้อยเปลื้อนหมอน กำลังหลับด้วยหน้าตาที่มีความสุข ข้างๆเป็นหนุ่มร่างสูงหน้าตาหล่อตี๋ กำลังใช้ตีนเขี่ยเพื่อนร่วมห้องที่ยังไม่ตื่น
“มึง มึง ตื่นได้แล้ว จะสายแล้ว”
“ อือ ขอ 5 นาทีน่าพี่ธัน ”
“พี่ธันเชี่ยไร ตื่นเร็ว มึง ”
“2 นาที ”
“ โครม”
ร่างสูงใช้ตีนถีบเพื่อนร่วมห้อง จนกระเด็นตกเตียง หนุ่มน้อยหน้าใสคลำตูดตังเองป้อยๆ
“เชี่ยยยยมึง ถีบมาได้”
ผมตื่นจากการมัวขี้ตาทันที แล้วส่งนิ้วกลางขาวๆให้เพื่อนร่างสูงไป 1 ดอก
“มึงนี่ปลุกยากเหมือนเดิมนะ”
ร่างสูงอยู่ในชุดนักศึกษาที่ถูกระเบียบเรียบร้อย ยืนมองเพื่อนที่ สะลึมสะลือเช็ดขี้ตาเพื่อให้ตื่นเต็มที่
“มึงนี่ปลุกดีๆ ไม่ได้ไงวะ กำลังฝันดีเลย ห่า”
ใบหน้าเรียวเบะปาก คิ้วขมวด ทำหน้าไม่พอใจ
“เยอะ อีกมึงเนี่ย จะสายแล้ว ยังไม่รีบอีก”
ร่างสูงส่ายหน้าไปมา แต่ก็ชินกับเพื่อนตัวน้อย คบกับมันมาตั้งแต่ขึ้นม.ปลาย รู้นิสัย สันดานมันดี
“กี่โมงแล้ววะ ง่วงชิบหาย”
ผมปรือตามองแสงที่ส่องเข้าตา พยายามเบิกตาให้กว้าง เมื่อคืนกว่าผมจะได้นอน ก็ปาเข้าไป ตี 4 วันนี้เปิดเทอมวันแรกกับการเข้าหาวิทยาลัย ทำให้ผมต้องเตรียมตัวให้พร้อม… ผิดแล้ว! ผมเล่นเกมจนกระทั่งตี 4 ต่างหาก ด่านนั่นแม่งยากชิบหายกว่าจะผ่านได้ เล่นเอาลุ้นจนเยี่ยวเหนียว นี่แหละครับผมเอง นายเมธา หรือ มีน ปีหนึ่ง คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาอุตสาหการ น้องใหม่เฟรชชี่ หน้าตาดีที่สุดในโลก
“ชิบหายแล้ว สายแล้ว กูตายแน่”
ผมวิ่งตามเพื่อนร่างสูงที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้าเกือบไม่ทัน เพราะขาสั้นกว่า ไอ้เต้ก็สูงชิบหาย 180 กว่าได้มั้ง ไอ้ผมก็สูง 170 เซนเอง แต่ก็ไม่เป็นปัญหาเพราะผมหล่อ? (เกี่ยวมั้ยวะ) ช่างมันเถอะเดี๋ยวไปไม่ทันลงทะเบียนวันแรก พี่ผมฆ่าตายพอดี ผมมีพี่ชายกะเขาคนนึง แก่กว่า 10 ปี พ่อแม่ผมขึ้นสวรรค์ ตั้งแต่ผมอยู่ ม.5 เหลือพี่มันนี่แหละที่ค่อยส่งเสียเลี้ยงดูกูด้วยลำแข้งจนเข้ามหาวิทยาลัย ดุชิบหาย แต่ผมก็ไม่เคยกลัว มันดีแต่ปาก แต่ถ้าผมอยากได้อะไรมันก็ให้หมด
“มึงก็เป็นซะอย่างนี้ ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ ตั้งแต่ ม.ปลายแล้ว ไม่รู้ รอดมาได้ไง”
 ไอ้นี่มันชื่อ ไอ้เต้ เป็นเพื่อนผมตั้งแต่ม.ปลายแล้ว ขี้บ่นชิบหายเหมือนพี่กูเลย
“ปกติ พี่กูปลุกไง แต่มันก็ยังดีนะใช้มือบ้าง ไม่เหมือนมึงใช้ตีนถีบ ห่า ยังเจ็บตูดอยู่เลย”
“สมน้ำหน้า มึงเสือกตื่นยาก”
สัด ไอ้เพื่อนเลว ผมคลำตูดดู กระดูกจะร้าวมั้ยวะเนี่ย จะได้อ้างเรื่องโดดเรียน ฮ่าๆๆ
“น้องๆ ที่เพิ่งมา มาลงชื่อด้านนี้ แล้วรับป้ายชื่อไปด้วยค่ะ แขวนคอให้เรียบร้อยน้า”
พี่ปีสองตะโดนบอกน้องๆที่เพิ่งเดินเข้ามาให้หอประชุม รวมถึง ผมและไอ้เต้ด้วย หลายๆคนมองมาที่ผมกับไอ้เต้ ที่เดินด้วยกัน แต่น่าจะมองไอ้เต้มากกว่า เพราะรูปร่างมันสูง หุ่นนักกีฬา หน้าตาหล่อเหลาคิ้วเข้ม จมูกโด่ง ผิวมันขาว มันเป็นลูกคนจีน ส่วนผมก็เหมือนเพื่อนพระเอกอะแหละ ที่เป็นเพื่อนพระเอกที่หล่อๆนะ
   หลังจากได้ป้ายชื่อมาคล้องคอกันเป็นที่เรียบร้อย พี่ๆสต๊าฟก็ปล่อยให้น้องๆทำความรู้จักกันและ มีปฐมนิเทศไม่นาน พอบ่ายๆก็ปล่อยกลับ การเริ่มเรียนวันที่ 2-3 ก็ไม่มีอะไรมาก อาจารย์ก็แจก คลอสซิลิบัสให้ อธิบายนู่นนี่นั่น แล้วก็เลิกคลาส
   เย็นวันศุกร์ ก็ถูกรุ่นพี่เรียกตัวมานั่งหน้าสอกันทั้งคณะ บอกว่าวันนี้ จะมีเรื่องแจ้ง พวกผมก็เลยมานั่งรอ เสียเวลาเล่นเกมชิบหาย
“สวัดดีค่าน้องๆ พี่ชื่อพี่เจสซี่นะคะ เป็นเฮดปีสอง วันนี้พวกพี่ๆ มีเรื่องแจ้งน้องๆ เป็นเรื่องที่สำคัญมากเลยค่ะ”
พี่กระเทยหน้าสวยหุ่นหมีคนนึ่งพูดท่าทางจริงจังมาก พี่แกก็สวยนะ สวยแบบแปลกๆดี
“คืองี้ค่ะ วันนี้เนี่ย พี่จะแจ้งข่าวเรื่อง การจับสายรหัสค่า”
น้องๆที่นั่งหน้าสลอนต่างไม่มีปฏิกิริยาตอบรับเลย
“น้องๆ ไม่ดีใจเลยเลยเหรอคะ มันดีมากเลยนะสายรหัสเนี่ย อาจจะได้อยู่กับพี่รหัสหน้าหล่อๆ ได้กินขนมฟรีได้ชีทเรียนด้วยนะคะ”
พี่หน้าสวยหุ่นหมียังคงบรรยายสรรพคุณสายรหัสอย่างต่อเนื่อง ด้วยสีหน้าจริงจัง
“โห พี่ ใครๆก็รู้แล้วมั้งครับ สายรหัสเนี่ย ไม่เห็นจะแปลกใจเลย”
 ใครคนนึงตะโกนตอบพี่หน้าสวยหุ่นหมีไป พี่แกไม่เหมาะกับชื่อเจสซี่หรอกครับ มันดูสวยไปไม่เข้ากับหน้า
“เออ จ่ะ เอาที่สบายใจ เอ้าจะเริ่มแล้วนะ สาขา ไฟฟ้าเริ่มก่อนเลยค่ะ”
เพราะว่าเป็นแถวแรก เลยถูกเรียกก่อน แต่ละคนทำหน้าตื่นเต้นกันมาก ผมไม่ค่อยสนใจหรอก ไม่ค่อยชอบกิจกรรม แล้วก็จับสายพี่รหัสกันไปเรื่อยๆ ต่อมาก็มาถึงสาขาของผม
“เอ้าแถวอุตสาหการ ลุกคะ”
ตาผมแล้วครับ จับให้จบๆไป เบื่อเมื่อไรจะเลิกกิจกรรม
“น้องมีน ได้พี่รหัส 0078 ค่า งุ้ย คุณน้องน่ารักนะคะหน้าขาวๆ ปากแดงๆเหมือนพวกชะนีเลย”
ห๊ะ ว่าไงนะ เหมือนชะนีมันน่ารักเหรอวะ
“เอ่อ พี่ ผมหล่อครับ ไม่ใช่น่ารัก”
ผมเกาหัวงงๆกับกับคำชม ? ของแก มันคำชมรึเปล่าวะนั่น เหมือนด่าว่าเหมือนชะนีหรือลิงอะไรอย่างนั้นเลย
หลังจากนั้นก็มีสาวน้อยคนนึงเดินออกมาจากดง ปี 2 เดินตรงมาที่ผม เขร้ สวยวุ้ย น่ารักอะ พี่รหัสผมเหรอ โชคดีจริงๆ ตัวเล็กๆน่ารัก ผิวขาวๆนะ แต่ผมว่าผมขาวกว่าหน่อย ใส่เสื้อยืดแขนสั้นสีฟ้า กางเกงบอล หุย น่ารักแบบแมนๆ แต่หน้าอกแบนไปหน่อยนะ แต่ไม่เป็นไรผมไม่เกี่ยง ผมนี่ยิ้มหน้าบานเท่าจานดาวเทียมเลย
“หวัดดีครับ พี่คนสวย ผมมีนสาขาอุตสาครับ”
“ผัวะ”
อ๋อย ผมหน้าสั่นเลยครับ ดาวขึ้น มึนกันเลยทีเดียว เมื่อกี๊มันเกิดอะไรขึ้นวะ กุงง
“กูเป็นผู้ชาย แม่ง ไม่ใช่ผู้หญิง กวนตีนตั้งแต่วันแรกเลยนะมึง กูชื่อออม ปี 2 สาขาสิ่งแวดล้อม เดี๋ยวมึงรอคุยกะกูตอนเลิกด้วยนะ”
พี่รหัสร่ายยาว ด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไร มือแกยังเงื้อเหนือหัวผมอยู่เลย แต่แกเตี้ยกว่าผมนะ ผมว่า
“เอ่อ ครับ แหะๆ”
ทุกคนหัวเราะกันครืน อายชิบหาย ผมทำท่าจะเดินกลับมานั่ง ตอนนี้ยังมึนๆ งงๆ หลังจากที่โดนโบกหัวมาทีนึง
“แหม คุณน้อง หน้ามึงก็น่ารักนะคะ มาว่าเพื่อนพี่ได้ เอ๊าคนต่อไปค่า”
พี่หน้าสวยหุ่นหมีแกพูด หลังจากกลับมานั่งที่ ผมนั่งติดกับแถวสาขาโยธาครับ เป็นสาขาของไอ้เต้มัน
“มึงนี่ก็น้า ปากอะ อยู่เฉยมั่งเหอะ หน้าตาก็ดี แต่อย่าให้อ้าปากเล้ยยย กูล่ะอายแทน”
ไอ้เต้มันบ่นครับ มันบ่นผมแบบนี้มาตั้งแต่ ม.ปลายแล้ว ตอนนี้ก็ยังไม่เลิกบ่น
“บ่นเป็นพี่กูอีกแล้ว กูอุตส่าหนีจากบ้านมา ยังจะมาเจอมึงอีก แม่ง เซ็งหวะ”
ผมทำหน้าเหม็นเบื่อ บ่นเป็นไอ้พี่ธันไปได้ ไอ่ห่า
“กูขี้เกียจเถียงกะมึงแล้ว”
ตอนนี้เรากำลังแอบเถียงกันครับ ไอ้เต้มันยังไม่ได้จับสายรหัสเลย มันอยู่คนละสาขากับผม สาขามันนี่เท่าที่สังเกตุได้มีแต่พวกดิบเถื่อน หน้าโหดทั้งนั้นเลย
“สุดท้าย สาขาโยธาค่า ออกมาเลยค่ะ น้องๆ”
 พี่หน้าสวยหุ่นหมีก็ยังทำหน้าที่ได้ดี แกแต่งหน้าเข้มมากครับ โบกปูนมาเหรอนั่น หนาได้ใจเลย
“ว้ายๆ น้องคนนั้นอะค่ะ หล่อจัง หันป้ายชื่อมาหน่อยค่ะ ที่สูงที่สุดอะค่ะ”
ไอ้เต้หันซ้ายหันขวา มองเพื่อนในแถว มันเป็นคนที่สูงที่สุดในแถวครับ มันยื่นนิ้วชี้ ชี้ที่หน้าตัวเอง
“ช่ายค่า หล่ออะค่ะ สนใจมากิ๊กกับพี่มั้ยคะ”
 พี่หน้าสวยหุ่นหมียิ้มหน้าบาน บิดตัวไปมา หลอนครับ บอกตรงๆ
“เอ่อ ผม ชื่อเต้ครับ สาขาโยธา”
ไอ้เต้ตอบแบบงงๆ หน้าเหลอ แอบเหงื่อตก น่าสงสาร อ่า จริงแล้ว สมน้ำหน้ามากกว่าครับ ผมแอบขำเบาๆ
“ค่า น้องเต้ หัวใจว่างมั้ย สนใจมาเป็นกิ๊กกับพี่มั้ยคะ”
พี่แกยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ ยิ้มอย่างอายๆ จะเอาให้ได้ครับ ขำชิบหาย ไอ้เต้ทำหน้าตาเหลอหลากว่าเดิม
“มะ ไม่เป็นไรครับ เกรงใจอะครับ”
ไอ้เต้ปฏิเสธแบบหวั่นๆ สงสัยกลัวพี่แกจะกระโดดกอดเอา
“อย่าเยอะ อีสมเจตน์มึง หม้อหนุ่มอยู่นั่นแหละ”
เพื่อนพี่หน้าสวยหุ่นหมี ตะโกนมาจากดงปี 2
“หยุดเลยอีต้อม กูชื่อเจสซี่ค่ะ ไม่ใช่สมเจตน์”
แกทำท่าสะบัดสะบิ้ง ความจริงชื่อสมเจตน์ก็เหมาะกับแกนะครับ แล้วพี่สมเจตน์ก็ยื่นกล่องใส่สลากให้ไอ้เต้จับ แถมส่งสายตายั่ว (โมโห) ไปให้ไอ้เต้ด้วย ขนลุกครับ หลอนจริงๆ
“น้องเต้ได้พี่รหัส 0037 ค่า”
มันหันซ้ายหันขวา ซักพักก็มีพี่ปีสองผู้ชายท่าทางใจดี ใส่แว่นเดินมาหามัน
“กูชื่อวิทย์ สาขาไฟฟ้า กูมีของมาให้มึงเยอะอยู่ แต่อยู่ในรถ มึงมีรถมั้ย”
พี่วิทย์ถามไอ้เต้ พี่แกก็สูงนะ แต่ยังไม่เท่าไอ้เต้
“มีพี่ จอดที่ลานจอดรถข้างหอประชุมนี่แหละ”
ไอ้เต้ตอบพี่เขาไป
“งั้นเดี๋ยวมึงเดินไปที่ลานจอดรถระ รถกูก็จอดอยู่ที่นั่นเหมือนกัน”
ไอ้เต้พยักหน้าหงึกๆ แล้วกลับข้ามานั่งที่
“พี่มึงท่าทางจะเรียนเก่งนะ ใส่แว่นด้วย”
ผมเดานะ เพื่อนๆเด็กเนิร์ดสมัยม.ปลายใส่แว่น เรียนเก่งกันหลายคน
“ไม่รุ น่าจะมั้ง” มันตอบ ผมพยักหน้าตอบ
“เดี๋ยวกูต้องรอพี่รหัสหว่ะ มันว่าจะคุยอะไรซักอย่าง”
ผมบอกมันเพราะติดรถมันมาเรียนเมื่อเช้า ผมไม่มีรถครับ
“เออกูก็ต้องไปหาพี่วิทย์ เสร็จแล้วเดี๋ยวกูไลน์หา”
ผมพยักหน้ารับรู้อีกรอบ
“เอาล่ะน้องๆ วันนี้พอแค่นี้ค่ะ เดี๋ยวศุกร์หน้าพี่มีเรียกประชุมอีกรอบนะคะ พี่จะเรียกประชุมทุกวันศุกร์ตอนเย็นจะได้ไม่กระทบการเรียนของน้องๆนะคะ”
 พี่สมเจตน์พูดปิดการประชุม สายตาแกยังเหล่ๆมาทางไอ้เต้อีกครับ
“พี่สมเจตน์เขาชอบมึง น่าดีใจนะเนี่ย แม่ง น่าอิจฉา ฮ่าๆ”
“เชี่ย แม่ง กูยิ่งหลอนๆอยู่”
ไอ้เต้ทำท่าขนลุก
“เออๆ เดี๋ยวกูไปหาพี่รหัสกูก่อน มันจะตบหัวกูอีกมั้ยเนี่ยแม่ง ซวยตั้งแต่วันแรกเลย”
ผมไม่ได้กลัวพี่มันตบหรอก แต่ถ้าพี่หัสเกลียดขี้หน้าอาจจะอดกินขนมได้ เรื่องกินสำคัญที่สุดครับ รองลงมาก็เรื่องเกม สองลำดับในใจเลย
“ก็เขาทำถูกไง กวนตีนอย่างมึง ควรจะโดน”
“สัด”
ไอ้เต้เดินแยกไปอีกทางแล้วครับ ผมก็เลยเดินด๊อกแด๊กไปหาพี่รหัสที่ยืนรออยู่ใต้ต้นไม้หน้าหอประชุม
“มึงชื่อมีนใช่มั้ย สาขาอะไรนะ”
พี่รหัสหน้าสวยหุ่นบางถามผม
“อ่อ สาขาอุตสาหการครับ”
 ผมตอบแบบสุภาพที่สุดในชีวิต
“อ้อ กูมีของฝากมาจากพี่ปี 4 ด้วยแล้วก็พวกอุปกรณ์ที่จำเป็นแต่กูยังไม่ได้เอามาหรอก อยู่ช็อปพี่ปี 3 เอาเบอร์มึงมา เดี๋ยวกูโทรหา พี่ปี 3 ชื่อพี่แทน มีรถ เดี๋ยวให้พี่มันเข็นไปส่งที่หอมึง”
“อ่อ ครับ แต่เพื่อนผมมีรถนะ ให้มันไปส่งก็ได้มั้งพี่”
ผมบอกพี่มัน หน้าตาพี่แกก็ไม่ได้แสดงความโกรธอะไร กูรอด
“เอ่อ เมื่อกี๊อะพี่ ผมขอโทษนะ ที่เข้าใจผิดอะ”
ผมทำหน้าเป็นหมาหงอยเพื่อให้พี่แกสงสาร กลัวไม่ได้กินขนม
“เออ กูก็ไม่ได้โกรธอะไรมากหรอก แต่มึงนี่กวนตีนดีนะ”
พี่รหัสผมทำหน้าเอือมระอา
“ก็พี่สวยจริง ตอนแรกนึกว่าเป็นแบบทอมๆหน่อย”
ผมพูดต่อ ยังไม่เข็ดครับ เพราะดูเหมือนว่าพี่แกจะไม่ได้โกรธจริงจัง
“เออ มึงนี่แม่ง กูกะว่าจะเลี้ยงข้าวมึงนะ แต่คงไม่แล้วแหละ”
พี่มันพูดหน้าตาย
“ม่ายน่าพี่ ผมล้อเล่น”
ผมรีบประจบ เดี๋ยวอดกินของฟรีครับ
“เออ ไว้วันหลัง วันนี้กูก็มีงานต่อ เลี้ยงวันไหนกูบอกอีกที”
พี่ออมยิ้มแบบกวนๆ ก็ยังน่ารักอยู่ดี หรือว่าผมจะหันมาจีบผู้ชายดีวะ คือมันมีความหลังกับการจีบผู้หญิงตอน ม.6ครับ ไม่อยากจะพูด
Rrrrrrrrrrrrr
หยิบมือถือขึ้นมาดูก็เป็นไอ้เต้ มันไลน์มาบอกว่ามันรอที่ลานจอดรถแล้วครับ ส่งสัยคุยกะพี่รหัสเสร็จแล้ว
“เออ พี่ เพื่อนผมมันรอที่ลานจอดรถอะ ผมว่าเราไปเลยดีว่า เริ่มหิวข้าวแล้ว”
จะว่าไปก็แล้วก็หิวครับ เมื่อกลางรีบจ้วงข้าวลงท้อง เพราะมีเรียนต่อ เลยไม่ได้กินขนมเลย
“มึงนี่ก็ห่วงกินเนอะ เมื่อกี๊ก็กลัวกูไม่เลี้ยงข้าว”
พี่รหัสทำหน้าเอือมระอาอีกรอบแล้วครับ
“การกินเป็นเรื่องสำคัญลำดับที่หนึ่งครับ”
ผมตอบพี่ออมตามจริง ด้วยหน้าที่จริงจังมากครับ
“เรื่องเรียนมึงทุ่มเทขนาดนี้มั้ยเนี่ย เอ้า ไปๆ”
พี่รหัสเดินนำหน้าตรงไปยังลานจอดรถ เมื่อมาถึงลานจอดรถก็เจอไอ้เต้ยืนเก๊กหล่อยู่ที่ข้างรถ Honda Civic สีขาวของมันแล้ว บ้านมันพอมีตังครับ พ่อมันเป็น ผอ.โรงเรียนมัธยม ที่ผมเรียนตอนม.ปลาย
“ไอ้เต้ นี่พี่รหัสกู ชื่อพี่ออม สาขาสิ่งแวดล้อม”
ไอ้เต้ก้มหัวให้นิดนึงครับ
“ผมชื่อเต้ สาขาโยธา”
มันพูดน้อยครับ เวลาอยู่กับคนที่ไม่สนิท แต่กับผมนี่ แทบจะพ่นไฟใส่ ไอ้ห่า ไอ้สองมาตรฐาน
“เออ สาขาเดียวกับพี่กู เดี๋ยวพวกมึงตามกูไปที่ช็อปโยธาหน่อย กูมีของให้ไอ้มีนมัน แต่กูไม่มีรถยนต์”
 ผมสองคนพยักหน้ารับ แล้วพี่ออมก็เดินไปค่อมมอเตอร์ไซค์ Honda Scoopy สีฟ้า ใส่หมวกกันน็อคแล้วสตาร์ทรถรอ น่ารักสัด เหมาะกับพี่แกมาก แต่ถ้าเป็นสีชมพูจะเหมาะกว่านะ ผมว่า
“พี่กูน่ารักว่ะ รถแกน่าจะเป็นสีชมพูนะกูว่า”
ผมหันไปพูดกับไอ้เต้ มันมองพี่เขาแปลกๆนะ
“ห่า เดี๋ยวก็โดนอีกมึง ยังไม่เข็ด”
มันหันว่าว่าผม ไอ้นี่ก็ขัดผมจริงๆ ผมเบะปากใส่มัน
“เร็วๆมึง เดี๋ยวพี่เข้ารอนาน”
แล้วเราก็ขึ้รถ ไอ้เต้ขับรถตามพี่ออมไปช็อปโยธา อยู่ค่อนข้างไกลกับหอประชุม มหาวิทยาลัยผมกว้างมาก มีพื้นที่เยอะ แต่ละตึกก็ค่อนข้างไกล แต่ปีหนึ่งเรียนอยู่สองตามตึกไม่ไกลมาก ผมว่าอีกหน่อยผมต้องเอามอเตอร์ไซค์ที่บ้านมาใช้บ้างแล้ว ช็อปโยธาเป็นอะไรที่รกมากครับ ที่รกไม่ใช่อุปกรณ์การเรียนนะครับ ขยะครับ ขวดน้ำอัดลม กระป๋องโค้ก เป๊ปซี่ ขวดกระทิงแดงเป็นกองเลย ทั้งบนโต๊ะม้าหินอ่อนด้านหน้า แล้วก็ที่บริเวณหน้าประช็อป
“พี่แทน”
พี่รหัสผมตะโกนเรียกพี่ปี 3 ชื่อพี่แทนผมจำได้แล้ว ซักพักมีรุ่นพี่ใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมู กางเกงยีนขาดเข่ารองเท้าผ้าใบสีขมุกขมัว ทำหน้ามึนๆ เดินออกมาจากประตูช็อป หน้าพี่แกโหดครับ ผมทรงสกินเฮด ตัวสูงกว่าไอ้เต้อีก ล่ำๆด้วย แถมมีหนวดเคราปะปลายที่ใบหน้า น่ากลัววุ้ย อาบน้ำล่าสุดวันไหนวะเนี่ย แกไม่ได้ตัวเหม็นหรอกครับ แต่ดุสภาพเหมือนไม่ได้อาบน้ำมา 2-3 วันแล้ว
“เอ่อ พี่แทน นี่ไอ้มีน สาขาอุตสาหการ น้องสายรหัสเรา”
พี่ออมแนะนำผม ผมยกมือไหว้พี่แกเพื่อให้ดูมีมารยาทที่มากที่สุด ยังไม่อยากกวนตีนพี่แก เดี๋ยวจะโดนกระทืบได้ ผมเริ่มมีบทเรียนจากพี่รหัส จริงๆแล้วกลัวพี่แกมากกว่า แล้วพี่ออมก็หันหน้าไปที่ไอ้เต้ พยักหน้าเป็นเชิงถามมัน
“ส่วนมึงชื่อไรนะ”
“ผมชื่อเต้ สาขาโยธา”
“เออ น้องสาขากูนี่ กูชื่อแทน ปี 3 เออ มึงชื่อมีนใช่มั้ย กูมีของ พวกขนมแล้วก็ของใช้เดี๋ยวกูไปยกมาให้”
พี่แกแนะนำตัว แล้วหันมาถามผม
“ครับ”
ผมยิ้มที่มุมปาก ยักคิ้ว 2 จึกบอกพี่แก ท่าทางจะไม่ได้ดุไรมาก น่าจะอัธยาสัยดี
“เออ ท่าทางกวนตีนนะมึงอะ ไม่เข้ากับหน้าเลยว่ะ”
อะไร หน้ากูมันเป็นยังไง พี่แกหมายถึงว่าหน้าตาผมเป็นคนดี ?  ตอนจับสายรหัสพี่สมเจตน์ก็ว่าผมเหมือนพวกชะนี ตกลงผมหน้าเหมือนอะไรวะเนี่ย แล้วพี่แกก็เดินเข้าไปในช็อป ซักพักก็ออกมาพร้อมกล่องกระดาษวางบนโต๊ะม้าหินอ่อน ในกล่อง มีไม้แขวนเสื้อ สบู่ก้อน ยาสีฟัน ผงซักฟอก ขนม เครื่องเขียน มาม่า ปลากระป๋อง ช่างเหมาะแก่การอยู่หออย่างยิ่ง
“เอ่อ พี่ขอบคุณครับ เหมาะกับการอยู่หอจริงๆ”
ผมว่า แล้วก็มองของในกล่องแบบขำๆ
“เออ มันมีประโยชน์หมดแหละ มึงต้องได้ใช้มันแน่”
พี่แกพูดจริงจัง หน้าแกโหดจริงๆ มีลูกว่าขอซักตัว จะเอาไว้เฝ้าบ้าน
“ไม่มีไข่เหรอพี่ แบบต้มมาม่าใส่ใข่ไรงี้”
ผมถามพี่แกแบบกวนๆ
“กวนตีนนะมึงอะ วันหลังเดี๋ยวกูซื้อให้ใหม่”
พี่แกก็ยังตอบแบบจริงจัง นี่พี่แกไม่รู้ว่าผมประชดเหรอะ พี่ออมทำหน้าเอือมระอารอบที่สิบ
“มันกวนตีนงี้แหละพี่ วันนี้ผมก็โบกไปทีนึง”
พี่รหัสผมฟ้องพี่รหัสตัวเองใหญ่ ใช่ซี้ผมมันน้องใหม่ยังไม่มีใครรักนี่
“อะไรวะ”
พี่แทนทำหน้างงๆ
“ก็มันเรียกผมว่าพี่คนสวยอะดิ แล้วนึกว่าผมเป็นทอมอีก”
พี่ออมพูดไปก็เหล่ตามามองผม
“ฮ่าๆ เออ กวนตีนโครตอะมึง ไอ้น้องมีน หน้าตาพวกมึงก็ไม่ต่างกันปะวะ สายกูทำไมมีแต่แบ๊วๆแบบนี้วะ”
พี่แทนมันบ่นแต่ไม่จริงจังนัก ผมล่ะเซ็ง
“ผมหล่อพี่ ไม่ใช่น่ารัก”
ผมเบะปาก เบื่อจริงคำว่าน่ารัก มันฝังใจเหลือเกิน
“เออไอ้เต้ พี่มึงชื่ออะไร เผื่อกูรู้จัก”
พี่แทนหันไปถามไอ้เต้บ้าง เห็นมันเงียบไปนาน
“พี่วิทย์ครับ สาขาไฟฟ้า”
ไอ้เต้บอก พี่แทนพยักนหน้ารับ
“โชคดีแล้วมึง ไอ้วิทย์มันเรียนเก่ง ชีทเรียนมันเยอะ มันเป็นน้องไอ้ปืน เพื่อนกูเอง แต่วันนี้มันไม่มา ไอ้ปืนนี่เทพมาก ท๊อปตลอด แต่โดดเรียนบ่อย วันหลังมึงแวะมาหามันที่นี่ก็ได้ แต่ก็ต้องแล้วแต่ดวงนะ จะเจอมันรึเปล่าอีกเรื่อง”
พี่แทนร่ายยาวถึงไอ้พี่ปืนอะไรนี่ มันเป็นผีเหรอถึงได้ผลุบๆโผล่ๆ เจอตัวตัวยากนัก
“เอ้าไอ้น้องมีน ของมึง ยกไหวปะเนี่ย”
พี่แทนหันมามองทางผม ดูถูกกูจริง เห็นอย่างนี้กูอึดนะเว้ย
“ไหวพี่ สบายมาก ขอบคุณมากครับ”
ผมขอบคุณพี่แก ใครให้อะไรต้องขอบคุณ ทำอะไรผิดต้องขอโทษ มันเป็นวิถีของผม เอ่อ รู้สึกมีสาระมากเลยครับกู ไอ้พี่ธันมันสอนผมมาอย่างนี้และผมก็ว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ผมยกกล่องเดินไปที่รถไอ้เต้ มันตามมาเปิดท้ายรถให้ แล้วผมก็ล่ำลาพี่รหัสและลุงรหัสก่อนขึ้นรถกลับ หิวใส้จะขาด ก่อนขึ้นหอก็แวะซื้อข้าวกล่องหน้าหอ ไม่ชอบกินที่ร้านนะ เสียเวลาเล่นเกมหมด พรุ่งนี้วันหยุด กะจะเล่นเกมให้สว่างเลยครับ
   ผมไม่ได้กลับบ้าน รอให้หยุดติดต่อกันหลายวันก่อนครับ โทรหาพี่ธันมันบ้าง แต่ไม่ได้บ่อยมาก ไอ้เต้ก็เหมือนกัน บ้านผมกับมันอยู่คนละอำเภอ ผมก็ติดรถมันกลับได้ แต่บ้านมันถึงก่อน ผมต้องต่อรถตู้เข้าบ้านอีก 30 สิบโลกว่าจะถึง
   วันหยุดผ่านไปไวครับ เช้าวันจันทร์อีกแล้ว เบื่อจริง ยังเล่นเกมไม่จุใจเลย เฮ้ออ
“เร็วดิมึง แบบนี้ทุกวัน นี่ถ้าไม่มีกู จึงจะทำไง”
ไอ้เต้มันเร่ง ขณะที่เดินลงบันไดมา
“กูก็เอารถมาดิ มอไซค์กูก็มี”
กูไม่ง้อหรอก แต่ตอนนี้ก็เกาะมันไปก่อน ผมขี้เกียจนะ ทุกเรื่องแหละยกเว้นเรื่องกินกะเกมมันเป็นวิถีของผมอีกข้อ โชคดีที่ผมความจำค่อนข้างดี อ่านหนังสือรอบเดียวก็พอจะทำข้อสอบได้ แต่ไม่ได้คะแนนดีมากนะ เอาแค่พอผ่านๆ
พวกเราใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงครับ หอไม่ได้ไกลมาก แล้วก็เข้าห้องเรียน เอาจริงๆ ผมก็ไม่ค่อยโดดเรียนนะ เข้าไปนั่งฟัง จดบ้างหลับบ้าง ความรู้จะได้เข้าหัวบ้างแต่ผมไม่เล่นเกมในห้องเรียนนะ เป็นเด็กดีใช่มั้ยล่ะ ก็ดีเหมือนหน้าตาแหละครับ เฮ้อ พูดแล้วก็เขินเอง

----> มีต่อครับ
 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ต่อ ตอนที่ 1 : นายเมธาหน้ามึน

ในที่สุดการเรียนภาคเช้าก็จบลง ผมกะไอ้เต้เดินมากินข้าวด้วยกัน ผมกับมันเรียนตัวเดียวกันครับ ปี 1 ต้องเรียนวิชารวม ที่ตึกรวมทั้งหมด ไม่เหมือนปีอื่นที่อาจจะลงเรียนไม่เหมือนกัน ผมยังไม่มีเพื่อนในสาขา อยู่แต่กับไอ้เต้ แต่ผมก็ชินนะทำอะไรคนเดียวก็ได้ กินข้าวคนเดียว ดูหนังคนเดียวแต่ผมไม่ค่อยชอบดูหนังเท่าไร ซื้ออของคนเดียว ตอนม.ปลายก็มีเพื่อนสนิทคนเดียวคือไอ้เต้นี่แหละ ไม่ใช่เพื่อนไม่ครบ แต่ไม่ครบใคร อันนี้ล้อเล่นครับ จริงๆกูรู้จักแหละหมดแหละ แต่ไม่ค่อยสนิทมาก หลายคนก็หลายเรื่อง
Rrrrrrrrrrrrr พี่ออมครับ แกไลน์มา

ออมสิน
มึงเลิกกี่โมง
                     MarchMeen
                     สี่โมงพี่ มีไรเปล่า

ออมสิน
ไปกินข้าว กูเลี้ยง
                     MarchMeen
                     ได้คร๊าบบบบ ที่ไหนอะพี่
ออมสิน
หน้ามอ มึงรอตึกรวม เดี๋ยวเลิกกูแว้นไปรับ
                     MarchMeen
                     เคพี่
“ไอ้เต้ พี่ออมนัดกูกินข้าวเย็น มึงจะไปมั้ย”
ผมถามขณะที่กำลังจ้วงข้าวผัดหมูไม่ใส่ผักที่โรงอาหารคณะ ผมไม่ชอบกินต้นหอมผักชี แต่สั่งแบบไม่ใส่ผัก กลัวแม่ค้าตบที่เรื่องมาก โรงอาหารที่นี่ ดีนะครับ ที่นี่อร่อยและราคาถูก ของกินเยอะมาก มันเป็นสวรรค์จริงๆ แต่คนเยอะชิบหาย ต่อแถวนานโคตร ผมยืนรอจนเมื่อยแล้วเมื่อยอีก แต่แม่ค้าแกทำเร็วนะ
“ห๊ะ ไม่ไปดิ สายรหัสมึง ไม่ใช่สายกู แล้วเมื่อคืนพี่วิทย์ไลน์มาบอกว่าวันนี้ลุงรหัสกูเข้าช็อป พี่วิทย์แกจะพากูไปแนะนำให้รู้จัก”
มันแลกไลน์แลกเบอร์กะพี่มันตั้งแต่ไปเอาของที่รถแล้ว พี่มันก็ดีนะ ขนชีทเรียนมาให้ตั้งแต่วันแรกที่จับสายรหัสเลย ขนมไม่ค่อยมีมาก มีแต่มาม่า ปลากระป๋อง อันนี้ของมันต้องมี พี่แกบอกว่ามันเป็นวิถีของเด็กหอ อันนี้ไอ้เต้เล่าให้ฟังครับ
“เออ กูก็ถามตามมารยาทอะ” ผมเบะปาก
“มีเหรอ มารยาทมึงอะ กูไม่เคยเห็นเลย”
“มันเป็น แอบสแต็ค มึงมองไม่เห็นหรอก”
ผมก็แถไปเรื่อย ผมไม่เคยมีมารยาทกับมันเลยนะ คือมันสนิทมากไง จนไม่ต้องเก๊กกันแล้ว มันเองก็เหมือนกัน
“เหรอออ”
เสียงมันตอแหลมาก น่าถีบจริงๆมึงนี่
“เร็วๆเข้ามึงเดี๋ยวไปเรียนอีก กูปวดเยี่ยว”
ไอ้หน้าหล่อพูด หน้าตามันก็ดีนะแต่นิสัยก็กากๆ หน่อย เหมือนผมแหละ เลยคบกันได้
“เออ ไป”
เราสองคนเดินไปที่ตึกรวมเพื่อรอเข้าเรียนวิชาภาคบ่าย สามชั่วโมงรวด นั่งจนปวดตูดกันไปครับ หลังจากเลิกคลาสผมก็มายืนรอพี่ออมที่หน้าตึก แกไลน์มาบอกว่ากำลังมา ไอ้เต้มันยังไม่ไปช็อปลุงรหัสมัน ยืนอยู่กับผม สาวๆที่เดินผ่านไปมาก็มองมาที่มันนะ แต่มันไม่ค่อยสนใจ มันไม่เจ้าชู้เท่าไร สู้ผมไม่ได้หรอก แต่มันเคยมีแฟนนะตอนม.ปลาย สวยด้วย แต่เลิกกันเพราะสาวเจ้าสอบติดที่เชียงใหม่ ระยะทางห่างไกล รักก็เลยไปไม่รอด
“ดีพี่ หิวจะตายแล้ว”
พี่รหัสผมแว้น Honda Scoopy สีฟ้ามาจอดหน้าตึกรวม พี่แกถอดหมวกกันน็อคออก ผมก็ทักทาย
“สัด เห็นหน้ากูเป็นของกินรึไง มึงนี่”
แล้วพี่แกก็หันไปทักทายไอ้เต้
“ไงมึง เห็นพี่แทนว่าวันนี้ลุงรหัสมึงเข้านี่”
ด่ากูเสร็จ ก็หันไปถามไอ้เต้ รักกูมากอะ พี่รหัสกู
“สวัสดีครับพี่ออม เดี๋ยวผมก็กำลังจะเข้าไปช็อปพอดีครับ”
มันก้มหัวให้พี่ออมเป็นเชิงทักทายและตอบคำถามพี่มัน มันมองตาพี่เขาตลอดเลย เอ๊ะไอ้นี่ ยังไงหว่า
“ไอ้มีน ขึ้นรถดิมึง หิวไม่ใช้เหรอ แต่กูไม่มีหมวกกันน็อคอีกใบว่ะ เอาของกูไปใส่ก็ได้”
พี่แกทำท่าจะถอดให้ ซาบซึ้งครับ น้ำตาจะไหล จริงๆพี่มันก็รักน้องแหละ
“ไม่เป็นไรพี่ ผมไม่ใส่หรอก เดี๋ยวไม่หล่อ”
พูดแล้วก้ขึ้นซ้อนท้ายพี่แก
“ช่างกล้านะมึง”
กวนตีนเหมือนกันนะครับพี่แก แต่ก็น่ารักดี เหมือนทอมหน้าตาน่ารักๆ
“ไปได้แล้วมึง”
ผมหันไปบอกไอ้เต้ พี่ออมก็ออกรถโดยมีผมซ้อนท้ายไป ขี่ไปไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงร้านชาบูหน้ามอ คนเยอะครับ ผมหิวแล้วด้วย แต่ดีที่พี่ออมโทรจองไว้แล้ว พอเข้าไปใน้รานก็มีโต๊ะ แล้วเราก็ลงมือกินกัน ที่นี่เป็นแบบบุฟเฟ่ มีของกินให้เลือกมากอยู่เหมือนกัน พี่ออมกินเก่งนะเห็นตัวเล็กๆ แบบนี้ แต่ผมนี่ฟาดเรียบเหมือนกันครับ
“หอมึงไกลมั้ย เดี๋ยวกูไปส่ง”
พี่ออมจ่ายตังแล้วเดินออกมาจากร้านถามถึงหอพักผม
“อ๋อ ผมอยู่หอ XXX หน้ามอ อะพี่”
ผมบอกชื่อหอไป มันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ซักเท่าไร
“ทางผ่านหอกู เดี๋ยวกูแวะไปส่ง”
พี่ออมบอก ผมควักมือถือมาไลน์บอกไอ้เต้ไว้ เดี๋ยวมันห่วง เห็นมันปากร้ายแบบนั้นแต่มันห่วงเพื่อนครับ ผมบอกแล้วว่ามันเหมือนพี่คนที่สองของผมอีกที
“ขอบคุณมากนะพี่ เลี้ยงชาบู แล้วยังไปส่งหออีก หมดหลายตังเลย”
“ไม่เป็นไร ตังที่เลี้ยงมึงก็ของพี่แทนแล้วก็ของพี่ปี 4 ด้วย พวกพี่แกไม่ว่าง แต่พี่แทนแกบอกกว่าวันหลังจะพาไปเลี้ยงเหล้าหลังมอ”
นี่หละครับวิศวะกับเหล้ามันของคู่กัน ผมก็กินบ้างนะ แต่เป็นเบียร์ เคยกินเหล้าแล้วเมาอ้วก เข็ดเลย
“เออพี่ ผมยังไม่มีไลน์พี่แทนเลย ลืมขออะ”
“เออ เดี๋ยวกูดึงเข้าไลน์กลุ่มสายรหัสเรา มีกู ลุงรหัสมึงพี่แทน แล้วก็ปู่รหัสมึงพี่เอ้ปี 4”
เออ ดีวุ้ย ง่ายดี
“ผมยังไม่เคยเห็นพี่ปี 4 เลยอะ”
ผมสงสัยอยู่ที่นี่มาสองอาทิตย์แล้วยังไม่เจอปู่รหัสเลย
“อ่อ เขายุ่งๆ ทำงานส่งอาจารย์ ทำโปรเจค เห็นว่าต้องเตรียมหาที่ฝึกงานอีก”
พี่รหัสผมตอบ ได้ยินแล้วอยากจะบ้า พอตอนปี่ 4 กูจะรอดมั้ยว้า ยุ่งขนาดนั้น เฮ้ออ เศร้ารอตั้งแต่ปี่ 1 เลยผม
“สายเราดีนา บ้านพี่แทนมีค่ายมวยด้วย กูไปฝึกอยู่ เดี๋ยววันหลังจะพามึงไป แล้วพี่เอ้บ้านมันมีอู่ซ่อมรถ รถกูนี่ปะยางฟรีประจำ”
แสดงว่าบ้านพี่ๆแกอยู่แถวนี้อะดิ แต่รถพี่มึงยางรั่วบ่อยขนาดไหนวะเนี่ย ไว้ใจพี่มึงขี่ให้กูนั่งได้มั้ยเนี่ย จะว่าไปพึ่งได้มั้ยเนี่ย พี่รหัสกู ตัวก็เล็กๆ เตี้ยกว่ากูอีก
“มึงไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้น พึ่งกูได้นะ มึงไม่มีรถใช่มั้ยยืมของกูได้”
สงสัยพี่แกรู้ทัน ดักคอไว้ก่อน
“เปล๊าพี่ หน้าตาพี่ออกจะน่าเคารพ ผมเชื่อว่าพึ่งได้แน่นอน คอนเฟิร์ม”
ผมเสียงสูง ฟังแล้วรู้เลยว่าตอแหลแน่
“มึงนี่กวนตีนเนอะ ไม่เข้ากับหน้าเหมือนพี่แทนว่าจริงๆ”
อีกละ (-_-) ยุ่งกะหน้ากูอีกละ
“อ้าวไปดิ เดี๋ยวกูไปส่ง ต้องกลับไปเก็บงานที่มออีก”
ห๊ะ ปีสองก็เรียนหนักแล้วเหรอวะ วัยรุ่นเซ็ง ว่าแล้วก็ขึ้นรถซ้อนท้ายพี่มันไป ผมบอกทางไปหอ และแล้วเราก็มาถึงหน้าหอ น่าจะใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีอีกนั่นแหละ ดีวุ้ยใกล้ดี วันหลังชวนไอ้เต้ไปกินมั่งดีกว่า ผมนี่สายแดกเลย ขอบอก


Rrrrrrrrrrrr
“ว่า มึง”
ไอ้เต้ครับ มันโทรไลน์มา
 [กูเห็นไลน์มึงแล้ว ถึงยังวะ พี่กูชวนไปกินเหล้าหลังมอ มึงไปมั้ย? กูวนรถไปรับ]
“ม่าย กูถึงแล้ว พุงจะแตก จะเล่นเกมต่อด้วย อีกอย่างสายมึงไม่ใช่สายกู”
ผมยืมคำพูดมันมาใช้
[เออ เชี่ย จำจริงนะมึงเนี่ย กูคงกลับดึก]
ผมกับมันมีกุญแจคนละดอก ไม่ต้องกลัวเข้าห้องไม่ได้
“เออ แค่นี้”
ผมวางสาย ไขประตูเข้าห้องไป ห้องผมกว้างนะ มีเตียง 2 เตียง โต๊ะเขียนหนังสือ 2 ตัว เก้าอี้ 2 ตัว ห้องน้ำในตัว มีระเบียงตากผ้า มีทีวี ตู้เย็น ส่วนผ้าก็เอาไปซักที่ชั้นล่างมีเครื่องหยอดเหรียญ 30 บาท ผมเลยต้องเก็บเหรียญ 10 ไว้เยอะๆ หอผมอยู่ชั้น 3 ห้อง 307 ไม่มีลิฟท์ เดินไม่เหนื่อยมาก ผมหารค่าหอ ค่าน้ำ ค่าไฟ กับไอ้เต้คนละครึ่ง ผมอาบน้ำไม่นานหรอก 5นาทีได้มั้ง  รวมๆแล้ว อาบน้ำแปลงฟันไม่ถึง 10 นาที ไม่เหมือนไอ้เต้อาบนาน สงสัยสกปรกมากไง ผมอาบเร็วเพราะตัวสะอาดอยู่แล้ว บางวันสะอาดมากเลยไม่อาบ ไม่รู้ว่าจะคุ้มกับค่าน้ำผมที่เสียไปรึเปล่า
   ว่าแล้วก็รีบอาบน้ำด้วยความเร็วแสง แล้วกระโดดขึ้นเตียง เล่นเกมต่อไปครับ เล่นไปเล่นมาเผลอหลับ ตื่นมาอีกทีได้ยินเสียงอาบน้ำในห้องน้ำ ส่งสัยไอ้เต้กลับมาแล้ว เปิดมือถือดูนาฬิกา เที่ยงคืนสี่สิบสามนาที ก็ไม่แปลก กินเหล้าก็ต้องประมาณนี้แหละครับ ไอ้เต้มันเดินออกมาจากห้องน้ำ ด้วยเสื้อบอล กางเกงบอล แต่คนละสี ผมกับมันนี่แฟนบอลตัวยง ทั้งเล่นเป็นนักกีฬาโรงงานเรียน ชอบดูบอล ผมว่ามันเท่ดี เป็นผู้ชายเล่นบอลแต่ไอ้เต้มันก็เก่งนะ ตีกลองเป็นด้วย ผมนี่ดนตรีไม่เอาไหนเล่นไม่เป็นซักอย่าง แต่ผมเล่นเกมเก่งนะ ไม่รุมันเป็นความสามารถพิเศษมั้ย
“ไงมึง เพิ่งกลับเหรอวะ”
ผมถามไอ้เต้ที่เดินไม่ค่อยตรงทางแล้ว มันก็กระโดดขึ้นเตียงของมัน
“เออ แม่ง สายกู สายแข็งเลย สั่งเหล้ากันที เหมือนสั่งมาอาบอะ”
ไอ้เต้มันพูดทั้งที่นอนคว่ำหน้า หมดสภาพคนหล่อ
“เออ ลุงรหัสกู ก็จะชวนไปแดกหลังมอ อยู่เหมือนกัน”
ผมก็เล่าให้มันฟังตามที่พี่รหัสบอก
“เออ พี่ปืนลุงรหัสกู เพื่อนพี่แทนลุงมึงอะ โครตเจ๋ง”
มันพูดโดยที่หน้ามันยังบี้อยู่กับหมอน
“เจ๋งยังไง มีเขาบนหัวเหรอ”
เจ๋งจริงนะเออ เอาไปออกงานวัดได้ รวยเลยนะ
“ฟาย ไม่ใช้เว้ย มึงนี่ พี่เขาแม่งโคตรหล่อ หุ่นดีกล้ามโต ใส่ต่างหู ไว้หนวดเครา เรียนเก่ง ขับแลนด์โรเวอร์ แถมคอแข็งอีก โคตรเท่อะ ไอดอล กูเลย”
มันพรรณนาถึงลุงรหัสมัน มึงเป็นแต๋วหรอ แล้วไอ้ใส่ต่างหู ไว้หนวดเครานี่เจ๋งเหรอวะ กูงง
“ลุงรหัสกูก็ใส่ต่างหูเหอะ สกินเฮดด้วย มีค่ายมวยอีก ปู่รหัสกูมีอู่ซ่อมรถ พี่กูไปซ่อมฟรีประจำ”
นี่เลยคุยทับถม ของกูเจ๋งกว่าเห็นๆ
“เชี่ยแม่ง ขี่คุย ว่าแต่มึงเจอปู่รหัสแล้วเหรอ กูยังไม่เคยเจอของกูเลย”
ไอ้เต้มันบ่น
“หึยัง พี่กูเล่าให้ฟัง”
ก็จริงอะ แต่เดี๋ยวก็ได้เจอ ชาตินี้แหละ ใช่เปล่าวะ ได้ยินว่ายุ่งชิบหาย
“ห่า นึกว่าเจอแล้ว พี่กูว่าปี 4 งานเยอะ แต่ก็ยังฝากตังมาเลี้ยงเหล้า”
อืม เหมือนปู่กะลุงรหัสกูเลย งานเยอะแต่ก็ยังไม่ทิ้งน้อง
“เออ กูนอนก่อน ปวดหัวสัดๆ”
ไอ้เต้นอนไปแล้ว ผมก็นอนบ้างดิรอไร พรุ่งนี้เรียนเช้าอีก ชีวิตมหาวิทยาลัยของผมได้เริ่มขึ้นแล้วครับ 4 ปีที่จะต้องดำเนินชีวิตด้วยตัวเอง โดยที่ไม่มีพี่ชายคอยช่วยเหลือ แต่ผมมีเพื่อนเต้ มีพี่รหัสที่ดูเหมือนจะพึ่งพาไม่ได้ มีลุงรหัสดูโหดๆ แต่อาจจะใจดี น่าจะรอด
ชีวิตจะเป็นแบบไหน คงต้องเลือกเอา ก็ตัวของเราก็ใจของใครของมัน (แต่ต้องมีตังนะ)


จบตอนที่ 1 : นายเมธาหน้ามึน

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ตอนที่ 2 : ไอ้กอลิล่าหน้าถีบ


แล้วก็มาถึงวันศุกร์ตอนเย็น ผมจำได้ว่าพี่ปี 2 มีเรียกประชุม ผมกะว่าจะโดดครับ เบื่อเหลือเกิน
“เฮ้ยไอ้เต้ เดี๋ยวประชุมกูโดดนะ กูจะไปช็อปลุงรหัสกู มันให้กูไปเอาชีทเรียน”
“เดี๋ยวค่อยไปดิ กูก็ว่าจะไป มึงรอไปพร้อมกู”
“ม่ายอะ กูเบื่อประชุม กูว่าจะเดินจับโปเกม่อนไปเรื่อยๆ”
 อีกหนึ่งเกมในหลายเกมที่ผมเล่น ผมชอบเดินจับนะ แต่ไม่ชอบไปแข่งกะใคร ก็คนมันอินดี้
“อะไรว้า แม่ง เออ เดี๋ยวเลิกกูตามไป พี่วิทย์บอกว่ากูต้องเข้าประชุมให้ได้เลย ไม่งั้นอีพี่สมเจตน์จะตัดชั่วโมงกิจกรรมกู”
อีพี่สมเจตน์แกเป็นสต๊าฟ และแกก็ทำได้จริงๆ เห็นพี่ออมเคยบอกอยู่
“เออ กูไปละ”
ผมเดินแยกกับไอ้เต้ที่หน้าตึกรวม เปิดเกมจับโปเกม่อน เดินฟักไข่ไปเรื่อยๆ พอเดินมาถึงช็อปโยธาก็ได้โปเกม่อนมา 3 ตัว มีเยอะดีแถวนี้ สงสัยต้องเดินมาบ่อยๆ ก้มมองจะยิงบอลก็ชนกับอะไรซักอย่าง
‘ฉึก’
 “อ๊ากก”
หัวผมกระแทกกับอะไรไม่รู้ เจ็บครับ คลำหัวป้อยๆ รู้สึกว่าปลายนิ้วมือเหนียวๆลองเอามาดู
“เชี่ย เลือด”
ผมเงยหน้ามองก็เห็นมีกอลิล่ายืนอยู่ด้านหน้า จริงๆแล้วมันเป็นคนแหละ แต่หุ่นเหมือนกอลิล่า กล้ามเป็นมัดๆ เห็นมันถือวงเวียนปลายแหลมเปี๊ยบอยู่ในมือ ชิบหายกูโดนวงเวียนทิ่มหัว
“มึงเดินไม่มองทาง”
ดูมันพูดครับ มันทำผมเลือดออกแล้วดูมันพูด หน้ามันนี่เย็นชาชาเย็นสัด ขอโทษกูซักคำดิ
“ห๊ะ กูผิดเหรอ กูก็เดินของกูมาดีๆอะ”
จริงอะ ผมแค่กำลังจะจับปิกาจู แม่งซวย หัวโดนวงเวียนเจาะ แล้วยังจับไม่ได้อีก ผมมองหน้ามัน โหดสัดรัสเซีย ใส่ต่างหู มันไว้หนวดเครา ตัวสูงชิบหาย หุ่นเหมือนกอลิล่าเลย กล้ามมันโตครับ ชักเริ่มหวาดๆ มันจะกะโดดถีบกูมั้ยเนี่ย แล้วมันเป็นใครวะเนี่ยมายืนอยู่หน้าช็อปโยธา แถมใส่เสื้อบอล กางเกงบอลแถมคีบอีแตะอีก เท่สัด
   พี่แทนเดินออกมาพอดี ไอ้กอลิล่ามันยังจ้องผมเขม็ง ยังจะโกรธกูอีก กูไปเหยียบหัวแม่ตีนมึงรึไง กูดิควรโกรธ หัวกูเป็นรู เสียโฉมเปล่าวะ
“อ้าว ไอ้น้องมีน มาแล้วเหรอมึง หัวมึงเลือดออกอะ เป็นไรวะ”
เลือดออก แต่ไม่มากหรอกครับ แต่ก็เจ็บๆนะ
“มันเดินไม่มองทาง เอาหัวมาทิ่มวงเวียนกู”
มันตอบแทนผม ด้วยใบหน้าที่นิ่งไร้ความรู้สึก
“อ้าว เชี่ย แล้วมึงจะถือไว้ทำไม มันแหลม ทิ่มหัวกูเลยอะ”
 มันยังโยนความผิดมาได้นะ เลวนะมึงอะ แล้วมึงเป็นใครเนี่ย ผมจ้องตามันเขม็ง
“…”
พี่แทน หันมองหน้าผมที ไอ้กอลิล่าที คอแทบเคล็ด
“เฮ้ย ไอ้น้องมีน มึงทำแผลก่อนดีกว่านะกูว่า กูมีพลาสเตอร์ แปปนะ”
ผมยังคงจ้องหน้ามัน อยากจะกระโดดงับหัวมันซักที แต่กลัวกระโดดไม่ถึง ซักพักลุงรหัสผมก็ออกมาพร้อมพลาสเตอร์ยา แกแกะแล้วปะมาที่หัวผมเลย (-_-) แล้วก็หันไปมองที่ไอ้กอลิล่า
“แล้วไงไอ้ปืน ไหงวันนี้มึงเข้ามาได้”
ชื่อคุ้นๆนะ ผมเคยได้ยินที่ไหนซักแห่ง
“เออ มีงานค้าง”
มันพูดแล้วเดินไปนั่งแหมะที่โต๊ะมาหินอ่อน มันใส่เสื้อบอลทีมโปรดผมเลย ทีมปืนใหญ่ ผมก็เดินไปที่โต๊ะที่มันนั่งอยู่
“นี่ ไม่คิดจะขอโทษกูเลยรึไง”
ผมยืนเท้าเอวมองหน้ามัน ทำผิดก็ต้องขอโทษสิฟะ
“ก็มึงโง่เอง”
จี๊ดเลย อยากโดดถีบมัน แต่กลัวกระเด้งกลับ ตัวมันใหญ่ครับ
“เออ กูขอโทษแทนมันก็ได้”
พี่แทนขอโทษผม พี่มึงจะขอโทษแทนมันทำไม๊ พี่มึงทำผิดเหรอ
“พี่ไม่ต้องขอโทษแทนดิ ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ มันต่างห่าง”
ผมชี้ไหน้ามัน ที่ยังคงทำหน้านิ่ง
“เออ มันเพื่อนกูไง ว่าแต่มึง เจ็บมากมั้ย”
พี่แทนมันหันมาถามผม
“ไม่หรอกพี่ แต่คนทำผิด มันก็ต้องขอโทษมั้ยล่ะ”
ผมยังยืนยันคำเดิม
“เออ”
มันเบะปากออกมาคำนึง ผมงงแดก อะไรของมัน
“ห๊ะ มึงว่าไงนะ”
 ตีนผมชักเริ่มกระตุก
“กูขอโทษ พอใจยัง”
มันขอโทษครับ แหม มันพูดยากนักหรือไง หรือกลัวดอกพิกุลจะร่วง กูว่าน่าจะเป็นหมามากกว่านะที่จะร่วงออกมา
“เออ ก็แค่นั้น”
ก็ยังดีที่มันขอโทษ แต่หน้าตามันไม่ค่อยสำนึกผิดซักเท่าไรเลย
ว่าแล้วผมก็หันไปคุยกะพี่แทนต่อ
“เออ พี่แทน พี่ให้ผมมาหามีไรอะ”
 “เออ กูมีชีทเรียนให้มึง แต่ขอมาจากไอ้ปืนอีกที มันเรียนเก่ง”
พี่แกก็พยักเพยิดไปทางไอ้กอลิล่านั่น ไม่เอาได้มั้ยวะ ไม่อยากได้ของมันเลย ผมเบะปากแล้วมองหน้ามัน ไอ้ห่านี่มันหล่อนะ แต่ดูๆไปก็โหดๆ โทนเดียวกับลุงรหัสกูเลย
“ครับ”
ผมพยักหน้า
“มึงนั่งก่อน เดี๋ยวกูไปหยิบมาให้”
 พี่แกบุ้ยปากไปที่โต๊ะม้าหินอ่อน แลวเดินเข้าช็อปไป ผมทำหน้าเซ็ง แต่ก็นั่งลงตรงข้ามไอ้กอลิล่ามัน เมื่อยครับ เดินมาไกล ผมกับมันไม่ได้คุยกัน มันก็ไถมือถือมันไป ผมก็เล่นเกมไปเรื่อย ซักพักพี่แทนก็หอบชีทเรียนมาให้ มันมีเยอะอยู่นะ
“วันนี้ไม่ใช่ว่าเขา จะเลือกดาวเดือนคณะกันเหรอวะ”
พี่แทนหันมาถามผม
“ไม่รู้ว่ะพี่ ผมโดดมา”
ผมละจากมือถือ ตอบคำถามพี่แก ผมมีมารยาทนะ ไม่อยากให้ใครมาว่าได้ ยกเว้นไอ้เต้ อันนั้นช่างหัวมัน
“เออ ดีเนอะมึง น่าเบื่อจะตายกูก็ไม่เคยเข้าเลย”
เออดี ลุงรหัสผมสงสัยเป็นคนประเภทเดียวกัน คิดว่ากูจะโดนด่าที่ไม่เข้าซะอีก
“หน้าอย่างมึง ก็คงไม่ได้เป็นหรอก ไอ้ดาวเดือนอะไรนั่น”
ไม่ใช่พี่แทนพูดครับ ไอ้กอลิล่า เมิงสนิทกับกูเหรอ มันมองหน้าผมตอนพูดแล้วยักคิ้วให้ 2 จึก
“สนิทกันเหรอ กูกับมึงอะ”
ผมว่า มองหน้ามันแบบท้ายทาย มันไม่ตอบอะไร
   หลังจากที่ผมทำสงครามประสาทกับไอ้กอลิล่าจบ ไอ้เต้มันก็มารับที่ช็อป แล้วมันก็คุยกับลุงรหัสมัน ดูมันไม่ได้กวนตีนอะไรมากนะ ทีกะกูแหละ เฮ้อ หลังจากนั้นก็พากันกลับมาหอพัก ไอ้เต้มันได้เป็นเดือนคณะ สมน้ำหน้ามันครับ เรื่องประกวดดาวเดือน อะไรนี่ ถ้าผมอยู่ อาจจะโดนก็ได้ ฮ่าๆ ก็คนมันหน้าตาดีอะ จะว่าไปไอ้กอลิล่ามันก็ดูดีนะครับ อิจฉาอะหน้าตาแบบมัน
เมื่อตอนม.ปลาย ผมเคยจีบสาวนะ แต่สาวบอกว่าไม่อยากได้ผู้ชายที่หน้าตาน่ารักกว่าเป็นแฟน เงิบเลยผม มันฝังใจ เฮ้อ เล่นเกมต่อดีกว่า
   วันเสาร์ เช้าวันนี้ผมว่าจะเดินไปจับโปเกม่อนในมอซักหน่อย ท่าทางจะมีเยอะ
“ไอ้เต้ เดี๋ยวกูจะเข้ามอ ไปจับโปเกม่อนนะ แล้วหาไรกินกลางวันที่โรงอาหาร มึงไปมั้ย”
ผมถามมันเผื่อจะให้มันขับรถไป ก็ผมมันไม่มีรถนี่
“เข้าไปดิวะ พี่เจสซี่นัดไปซ้อมงานประกวดดาวเดือนมอ แต่เป็นช่วงบ่ายนะ แต่ไปกินข้าวเที่ยงที่โรงอาหารก่อนก็ได้”
ตอนนี้สิบเอ็ดโมงแล้ว วันนี้ผมตื่นสิบโมงครับ คงคิดว่าทำไมผมตื่นเช้าล่ะสิ แน่นอนเพื่อเกม ผมทำได้
“เออ กูไปพร้อมมึง”
 สบายครับไม่ต้องเดิน ผมว่าอีกหน่อยคงต้องเอารถที่บ้านมาใช้จริงๆแล้ว
   เมื่อมาถึงมอผมก็ไปกินข้าวที่โรงอาหารเสร็จแล้วก็แยกย้ายกับไอ้เต้อย่างรวดเร็ว ไม่อยากเจอรุ่นพี่ปี 2 เดี๋ยวมันด่าเอา ก็เรื่องที่ผมไม่เข้าประชุมไง เดินไปเรื่อยๆเพื่อฟักไข่โปเกม่อน ก็ไปเจอเสา ต้องหยุดหมุนซักหน่อย บอลยิ่งเหลือน้อยอยู่
‘ผลัก โครม ‘
“โอยย”
เจ็บตูดครับ ตูดกระแทกพื้น ช่วงนี้เหมือนจะซวยๆครับ ผมยังงงๆ เงยหน้ามอง
“เชี่ย มึงอีกแล้ว”
เป็นไอ้กอลิล่าครับ วันนี้มันใส่เสื้อบอลสีแดงทีมปืนใหญ่ กะกางเกงบอลสีน้ำเงิน เข้ากันชิบหาย (-_-) กูประชดครับ ใส่มาได้ไม่อายฟ้าดิน
มันยืนมองผมนิ่ง ตอนนี้ผมยังไม่ลุกเลยนะ เจ็บตูดอะ ดีที่มือถือไม่หล่นพื้น ไม่งั้นได้ซื้อใหม่แน่ อะไรมันจะซวยขนาดนี้วะ
“…”
มั่นมองผมด้วยใบหน้านิ่งๆ
“นี่ไม่คิดจะขอโทษกูอีกแล้วใช่มั้ย”
 ผมค่อยๆลุกขึ้นยืน จ้องหน้ามัน อยากจะขบหัวมันซักที แต่ตัวกูเตี้ยไง (-_-)
“มึงนี่ไม่มองทางเวลาเดินเหรอ หรือตามึงบอด”
เชี่ย ไม่ขอโทษแล้วยังมาว่ากูตาบอดอีก
“เชี่ยไร กูยืนอยู่เฉยๆเหอะ”
เก็บมือถือ ไม่หมุนเสาแล้ว เสียอารมณ์
‘หมับ…’
ไอ้กอลิล่ามันใช้มือข้างหนึ่งบีบคางผมครับ
“เอี้ย อะไออ๋องอึง”
ผมพูดไม่เป็นภาษา พยายามแกะมือมัน มันไม่ยอมปล่อยครับ สัดเอ๊ย
“มึงอยู่ปี 1 อย่ามาซ่ากับกู”
มันจ้องหน้าผม อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ มันน่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย
“อัด อึงอ่อยอูอ่อน”
มันยังไม่ยอมปล่อยครับ
“กวนตีนนะมึงอะ”
มันสบัดมือจนหลุดจากหน้าผม เจ็บเหมือนกันครับ ผมใช้มือบีบแก้มดู ห่า หน้ายุบเปล่าวะ กลัวไม่หล่อครับ
“น้องไอ้แทน มึงชื่ออะไรนะ”
มันยักคิ้ว 2 จึกถามผม หน้าตามันกวนตีนชิบหาย
“กูไม่บอก”
ผมไม่บอกมันหรอกครับ มองแบบหน้าท้าทายมัน
“เหอะ งั้นกูเรียกไอ้เตี้ยแล้วกัน”
เชร้ด กูชื่อมีน ไม่ใช่ไอ้เตี้ย แม่งเรียกซะเสียหายหมด
“กูไม่ได้ชื่อเตี้ย กูชื่อมีน”
แม่ง บอกมันจนได้ ก็ไม่อยากให้มันเรียกไอ้เตี้ยอะ เดี๋ยวไม่หล่อ
“เออ ไอ้เตี้ย เตี้ยนะมึงเนี่ย สูงเท่าไร”
มันยืนกอดอกแล้วถามผม หล่อตายห่า อยากจะโบกหัวมันซักป๊าบ แต่ไม่ถึงไง
“กูไม่ได้เตี้ย แล้วก็ไม่ได้ชื่อเตี้ยด้วย”
เชี่ย อย่าให้กูสูงขึ้นนะ จะทำท่าจระเข้ฟาดหางใส่มึง
“แต่ก็เตี้ยกว่ากูเหอะ”
มันยังไม่จบ ผมรำคาญ เดินหนีมัน เสียเวลาจับโปรเกม่อนหมด ห่า ซวยชิบหาย ผมเดินมาเรื่อยๆก็มาที่ช็อปโยธา แถวนี้โปเกม่อนเยอะครับ
“อ้าว ไอ้น้องมีน กูว่าจะโทรหามึงกะไอ้ออมอยู่ พอดีวันนี้พี่เอ้จะนัดเลี้ยงเหล้าหลังมอ”
พี่รหัสพี่แทนเขาครับ ปู่รหัสผม
“ได้พี่ กี่โมงอะ มีเลี้ยงข้าวเย็นมั้ย”
นี่ก็บ่ายสามแล้วเดี๋ยวผมต้องกินข้าวเย็นอีก สายแดกครับผมอะ
“มีดิวะมันเป็นแบบร้านอาหารกึ่งร้านเหล้า ของกินเพียบ”
ผมนี้ยิ้มเลย สายแดกตัวจริง
“เออ มึงเห็นไอ้ปืนมั้ย มันว่าจะเข้ามา พี่เอ้ชวนมันด้วย”
ห๊ะ ชวนมันทำไม๊ เซ็งเลยผม ไม่อย่างนั่งร่วมโต๊ะกับมัน
“เมื่อกี๊เห็นมันอยู่แถวโรงอาหารอะพี่ พี่เอ้ชวนมันทำไมอะ”
อย่าไปชวนมันเล้ยย
“ไอ้ปืน นี่น้องรักพี่เอ้เลย เล่นบอลด้วยกัน รักกว่าน้องรหัสอย่างกูอีกมั้ง”
น่าสงสารพี่แก คงน้อยใจ
“อ่อ”
ผมนั่งลงที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่หน้าช็อป
“แล้วมึงเข้ามอมาทำไรวะ ไม่ได้ซ้อมดาวเดือนกะเขานี่”
“อ่อ ผมเข้ามาจับโปเกม่อนอะพี่”
“ห๊ะ อะไรของมึง”
พี่แกทำหน้างงๆ
“เล่นเกมพี่ เกมอะ ไม่รู้จักเหรอ”
โหย วัยรุ่นเซง อะไรวะไม่รู้จัก
“ไม่รู้ กูไม่เล่นเกม อ่านแต่การ์ตูน”
เหย หน้าไม่ให้ สงสัยใจรัก
“พี่อ่านเรื่องไรอะ”
เผื่อเหมือนผม ผมชอบหลายเรื่องนะ อย่างบลีช กินทามะ สแลมดั๊ง ไรงี้
“วันพีช กูมีหลายเล่ม”
“จริงดิพี่ ผมก็ชอบวันพีชอะ”
“แล้วมึงอ่านเรื่องอะไรอีก”
 “ผมอ่านบลีช กินทามะ สแลมดั๊ง พวกนี้อะ วันหลังเอามาแลกกันอ่านพี่”
“เอาดิ กูก็ชอบ”
โห! ดีเว้ย ผมกำหลังอยากหามาอ่าน แต่ตังไม่ค่อยมี ต้องเก็บไว้เติมเกม
ดีเลยไม่ต้องซื้อ ได้อ่านของฟรี
“ปัญญาอ่อน…”
ห๊ะ ผมหันไปมองคอแทบเคล็ด ไอ้กอลิล่าอีกแล้ว แล้วเมื่อกี๊มึงว่าใครปัญญาอ่อน
“ว่าใครปัญญาอ่อน”
“ว่ามึงแหละ ไอ้เตี้ย อ่านการ์ตูน ปัญญาอ่อน”
“พี่แทน มันว่าพี่อะ”
ผมหันไปฟ้องพี่แทน เอาเซ้ เดี๋ยวให้พี่แทนกระโดดถีบมึงเลย
“เออ ไอ้ปืน วันนี้พี่เอ้มีนัดเลี้ยงเหล้าหลังมอ ที่เดิม ให้ไปเจอกัน 6 โมงเย็น มันมีเลี้ยงข้าวสายรหัส ไอ้น้องมีนด้วย”
พี่แทนหันมาทางผมหลังจากบอกไอ้กอลิล่า พี่แกไม่สนใจเรื่องที่ผมฟ้องเลยอะ อะไรว้ากูน้องมึงนะ
“อืมม”
มันพยักหน้ารับแล้วก็มานั่งตรงข้ามผมที่โต๊ะม้าหินอ่อน ผมหันไปมองทางอื่น ไม่สนใจมันครับ
“ไอ้น้องมีนมึงก็ชวนเพื่อนมึงด้วยดิ หลานไอ้ปืนที่เป็นเดือนคณะเรา ชื่ออะไรนะกูลืม”
“มันชื่อไอ้เต้พี่”
หลานรหัสไอ้กอลิล่ามัน แต่ก็ดีผมจะได้กลับพร้อมไอ้เต้มัน
“ให้ผมบอกพี่ออมเลยมั้ย”
ผมหันไปถามพี่แทน เออ พี่ออมยังไม่ได้ดึงผมเข้าไลน์กลุ่มสายรหัสเลย สงสัยแกลืม
“เออ บอกมันเลย บอกมันว่า 6 โมงเจอกันที่เดิม มันรู้”
“ได้พี่”
ผมก็หยิบมือถือมาไถเข้าไลน์ ส่งข้อความบอกพี่รหัส
“เออไอ้ปืน กูว่าปีนี้เราต้องหาเด็กปีหนึ่งเข้าทีมเพิ่มซัก 4-5 คนแล้วแหละ พี่เอ้ กะพี่เก่ง คงไม่ได้ลงสนาม เมื่อคืนกูคุยกะพี่มัน”
ผมนี่หูผึ่งเลยครับ ลงสนามอะไรวะ แข่งอะไรกัน ผมหันไปตะแคงหูฟังอย่างตั้งใจ
“เสือก…”
ไอ้กอลิล่ามันด่าผมอีกแล้ว เฮ้ยมันจะมากไปแล้วนะเมิง
“พวกกูแข่งบอลกัน กำลังจะหาเด็กปี 1 เข้าทีม พี่ปี 4 งานเยอะคงลงไม่ได้ 2 คน”
พี่แทนตอบให้เหมือนแกจะรู้ว่าผมอยากเสือก
“คงต้องงั้น ต้องให้ปี 1 ลงแทน 2 คน”
ไอ้กอลิล่ามันเลิกจ้องจะงับหัวผมแล้วตอบพี่แทน คำตอบมึงนี่ดีเลย์สัด
“ผมลงได้มั้ยพี่ ผมเคยเล่นบอลโรงเรียน”
ผมถามพี่แทนโดยไม่มองมัน
“เอาดิ มึงลองมาคัดตัวดู วันไหนเดี๋ยวกูบอกอีกที มึงมีเพื่อนอีกมั้ย”
“มีพี่ ไอ้เต้มันก็เล่นตอนม.ปลายกับผม”
“เออดี วิศวะเราเป็นแชมป์มา 3 สมัยแล้ว”
“ปีนี้กูว่าไม่รอด ถ้ามึงได้เข้าทีม ไอ้เตี้ย”
“…”
ระงับความโกรธไว้กู อย่าไปสนใจเสียงนกเสียงกา แล้วผมก็นั่งเล่นเกมต่อ
ซักพักพี่แทนก็เข้าช็อปไป แป๊บนึงแกก็ออกมาพร้อมการ์ตูนวันพีชเล่ม 1-5
“มึงเอาไป 5 เล่มก่อน อ่านเสร็จก็เอามาคืนแล้วค่อยมาเอาใหม่”
“พี่เอามาด้วยเหรอ”
ผมถามอย่างสัย นี่พี่มึงพกการ์ตูนเดินไปไหนมาไหนด้วยเหรอ เดี๋ยวไอ้กอลิล่ามันก็ว่าปัญญาอ่อนอีก (-_-) แต่จริงๆแล้วมันว่ากู
“หึ กูไม่เคยเอากลับบ้านเลยเถอะ ที่นี่สมบัติกูเยอะ บางทีกูก็นอนที่นี่”
ห๊ะ พี่มึงคิดว่าที่นี่เป็นบ้านรึไง อยู่กันอย่างนี้เลย
“ไอ้ปืนยังเอาที่นอนปิคนิคมาไว้นอนเลย”
 พี่แกบุ้ยหน้าไปที่ไอ้กอลิล่ามัน พวกพี่มึงจะยึดเป็นบ้านเลย เพื่อนคนอื่นไม่ว่าเรอะ
“คนอื่นๆเขาไม่ว่าเหรอพี่”
ผมหันไปถามพี่แทน มึงเล่นยึดกันซะขนาดนี้
“ที่นี่เป็นช็อปกู ไม่มีใครว่ากูได้”
ไอ้กอลิล่าตอบแทน ใครถามมึ๊ง กูไม่ได้คุยกะมึง ผมทำเป็นไม่สนใจ หยิบวันพีชมาอ่าน พออ่านไปได้สองเล่ม ข้อความไลน์เข้า
Rrrrrrrrrrr
ไอ้เต้ครับ มันบอกว่าพี่สมเจตน์หรือพี่เจสซี่เพิ่งปล่อยตัวดาวเดือน ผมเลยบอกให้มันมาที่ช็อป
ซักพักไอ้เต้ก็มาถึง พี่ออมพี่รหัสผมก็เพิ่งไลน์มาว่ากำลังเข้ามาที่ช็อป ซักพักทั้ง 2 คนนั้นก็มาถึง
   เรา 3 คนนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ แต่ไอ้กอลิล่ามันเงียบหายเข้าไปในช็อป ช่างมันครับ ดีซะอีกไม่อยากนั่งใกล้มัน
ลับหลังไอ้กอลิล่า ไอ้เต้มันชื่นชมลุงรหัสมันใหญ่ ผมว่ามันเริ่มสนิทกะพี่ๆสายรหัสผมแล้วแหละ เพราะปกติมันไม่ค่อยคุยนะ ถ้าไม่สนิทจริงๆ รอเวลาจนกระทั่งเกือบหกโมง ไอ้กอลิล่ามันก็ออกมาจาช็อป สงสัยไปแอบหลับ เพราะดูหน้ามันมึนๆ
“เดี๋ยวไปรถไอ้ปืนกัน คันใหญ่ดี ที่ร้านเหล้าไม่ค่อยมีที่ให้จอดรถ”
ลุงรหัสผมจัดการให้เสร็จสรรพ
แล้วพวกผมก็เดินตามเจ้าของรถไป รถมันจอดอยู่ข้างๆช็อป โห ขับแลนด์โรเวอร์ซะด้วย รวยนะมึงอะ อิจฉาจริงๆ จัดแจงแบ่งที่นั่งกัน พี่แทนไปนั่งกะไอ้กอลิล่ามัน ผม ไอ้เต้ พี่ออมนั่งด้วยกัน รถมันกว้างดีครับ

-----> มีต่อครับ

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ต่อตอนที่ 2 : ไอ้กอลิล่าน่าถีบ

ร้านเหล้าบรรยากาศดีนะผมว่า ชื่อร้าน ‘ชิลล์ชิบหาย’ เป็นแบบเอาท์ดอร์ เหมาะแก่การนั่งชิลล์ๆ พี่แทนพาไปที่โต๊ะ พี่คนนึงนั่งรออยู่แล้วน่าจะเป็นพี่เอ้ พี่แกดูโหด ดิบเถื่อนดีครับ สรุปทั้งหมดดูเหมือนว่ามีแต่ผมกับพี่ออมที่ดูหน้าอ่อน แต่ปัญญาไม่อ่อนอยู่ 2 คน ที่นับไอ้เต้กับทีมพี่เถื่อนเขานี่ เพราะมันเริ่มไว้หนวดเครามั่ง มันว่าอยากหล่อเหมือนไอดอลของมัน ก็ไอ้กอลิล่าอะครับ
“นี่พี่เอ้ พี่รหัสกู แล้วก็นั่นไอ้น้องมีน น้องปี 1 สายเราพี่ ส่วนไอ้หล่อนั่นหลานรหัสไอ้ปืนมัน ชื่อไอ้เต้”
พี่แทนแกแนะนำครบอย่างรวดเร็ว ส่งสัยอยากแดกเหล้าเร็วๆ
“สวัสดีครับพี่”
ผมกะไอ้เต้ไหว้พี่แก เพราะแกอาวุโสสุด
“เออ กูชื่อเอ้ เครื่องกล ปี่ 4 ช่วงนี้กูไม่ค่อยว่างหรอก แม่ง งานเยอะ เดี๋ยววันนี้กูเลี้ยงเอง อยากแดกไรสั่งเลย”
    พี่แกบอก ผมก็ไม่เกรงใจละ ชอบจริงๆของฟรีเนี่ย พี่แทนยื่นเมนูมาให้ผม ผมสั่ง ไก่ทอด หมูแดดเดียว ต้มยำไก่ ทอดมัน ยำวุ้นเส้น ยำมาม่า พอนึกขึ้นได้ว่ากูสั่งอยู่คนเดียวก็เลยยื่นเมนูให้พี่ออมมัน ผมนั่งข้างพี่ออมกะพี่แทน พี่เอ้นั่งหัวโต๊ะ เป็นเจ้ามือ ไอ้กอลิล่านั่งตรงข้ามพี่แทน ไอ้เต้นั่งตรงข้ามผม เรามากัน 5 คนครับ
“สั่งแต่เนื้อนะมึงอะ ผักไม่กิน”
พี่รหัสผมว่าแล้ว แกก็สั่งผัดผัก กะต้มจืด มาอีกสองอย่าง
“อ่อ ถึงได้ตัวเตี้ย”
ไอ้กอลิล่า มึงนี่เอาอีกละ
“ไอ้ปืน ปีนี้กูกะไอ้เก่งคงไม่ได้ลงแข่ง มึงกับไอ้แทนหาใครมาลงหน่อย กูว่าไอ้พวกตัวสำรองทีมเราไม่ค่อยได้เรื่องว่ะ”
พี่ใหญ่ของโต๊ะพูดขึ้น
“ไอ้มีนกะไอ้เต้มันจะลงคัดตัวด้วยพี่ มันว่ามันเคยเล่นบอลโรงเรียน”
ลุงรหัสผมบอกพี่ปี 4
“มึงสองคนเล่นเป็นเหรอ”
ปู่รหัสผมหันมาถามผมกะไอ้เต้
“เป็นดิพี่ ตอนม.ปลายผมเล่นเป็นตัวจริงเลยนา”
ผมได้โอกาสคุย
“ครับ ผมก็ด้วย”
ไอ้เต้มันก็สนับสนุน ผมอยากเล่นนะ เป็นนักบอลมหาวิทยาลัยเนี่ยโคตรเท่ สาวติดแน่นอน
“ขาสั้นๆ วิ่งทันคนอื่นเหรอมึงอะ”
ไอ้กอลิล่ามันเป็นอะไรวะ แซะกูอีกละ จิกกัดกูจัง ผมเบะปากใส่มัน
“เหอะ”
ผมไม่ตอบ ไม่อยากคุยกะมันครับ เดี๋ยวยาว
“ไอ้ปืน มึงแปลกๆนะ ปกติไม่เคยจะต่อล้อต่อเถียงกับใคร”
ปู่รหัสผมหันไปคุยกะไอ้กอลิล่า
“ก็ไอ้เตี้ยมันกวนตีน”
“กูไม่ได้ชื่อเตี้ย”
ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่มัน เรียกกูจริงไอ้เตี้ยเนื่ย มึงดิ ไอ้สูง
“พอๆ พวกมึงนี่ กัดกันจริง หลายรอบแล้ว เอ้าอาหารมาแล้ว ลงมือแดกได้”
ลุงรหัสผมทำหน้าที่ห้ามทัพ ผมกะไอ้กอลิล่า ยังแยกเขี้ยวใส่กันอยู่
อาหารน่ากิน ผมนี่โคตรหิว ปกติผมเลิกเรียน 5 โมงก็หาอะไรกินเลย นี่เกือบทุ่มยงไม่ได้กินเลย ผมกินมากนะ แต่ไม่อ้วน สงสัยมันไปบำรุงสมองหมด ฮี้ววว ก็กูฉลาดอะ จะว่าไปแต่ละคนก็ซัดกันแหลก แดกไม่เหลือ คนที่กินน้อยสุด น่าจะเป็นพี่รหัสผม
“แล้วไอ้อม มึงเรียนเป็นไง มีผู้ชายมาวุ่นวายกับมึงมั้ย เดี๋ยวกูจัดการให้”
หืม คือยังไง
“ไอ้มีนด้วยมึง ยิ่งหน้าอ่อนๆอยู่ ใครมากวนตีนหรือมาวอแว บอกกูได้ กูจะไปกระทึบมันให้”
พี่เอ้แกพูดขึ้นมาหลังจากเราเขมือบของกินไปเกือบหมดแล้ว
“ห๊ะ อะไรนะพี่”
ผมสำลักเลย พี่เอ้พูดว่าอะไรวะ
“ก็ถ้าใอ้พวกผู้ชายมากวนตีน อะไรงี้ ในฐานะสายรหัส น้องกูไง พวกกูก็จะจัดการให้”
พี่แทนอธิบาย
“เออ ก็หน้าตามึงสองคนอะ อย่างมึงกะไอ้ออมกูว่า ต้องเจอแน่”
พี่เอ้พูด อีกละ อย่าบอกนะว่ากูหน้าตาน่ารักอะ แบบนี้ตลอด ปมด้อยกูเลย
“ไม่มีหรอกพี่ หล่อขนาดนี้ ถ้ามีผู้หญิงเข้ามาล่ะก็ไม่แน่”
กูยืดอกพูดเลย ก็กูหล่ออะ ไม่ใช่น่ารักซักหน่อย
“เหอะ”
 ไอ้กอลิล่ามันสแยะยิ้มครับ ทำหน้าทำตาได้กวนตีนมาก
“มั่วแล้วไอ้มีน มีนะพี่ ขนาดตอนม.ปลาย ยังมีผู้ชายเขามาจีบมันเยอะเลย”
ไอ้เชี่ยเต้ มึงพูดทำไม๊ หมดหล่อเลยกู ผมทำท่าจะถีบมันขามันใต้โต๊ะ ไอ้กอลิล่ามันสะดุ้ง สงสัยถีบไปโดนมันเข้า
“เดี๋ยวเหอะมึง ไอ้เตี้ย”
มันจ้องหน้าผม ทำท่าจะกระโดดข้ามโต๊ะมางับหัวผม
“อะไรของพวกมึงสองคน เอาอีกแล้ว พอๆ สั่งเหล้าดีกว่า”
 พี่แทนเรียกเด็กเสริ์ฟ มาสั่งเหล้าต่อ กระเพาะควายกันจริงๆโต๊ะเรา แล้วไอ้เต้มันก็คุยกะลุงรหัสมันไป มีแอบบมองมาทางพี่ออมบ่อยๆ เอ๊ะไอ้นี่ยังไง เดี๋ยวต้องถามมันซักที
   เหล้าก็มาเสริ์ฟ พี่ออมคนชงแจก แกเก่งนะ ตอนแรกคิดว่าไม่ค่อยดื่ม มีเบียร์ด้วย ผมกินเบียร์ดีกว่า ปกติไม่ค่อยกินเหล้า กินกันไปเรื่อยๆจนเกือบเที่ยงคืน ก็เช็คบิล แล้วกลับมาที่ช็อป ผมว่าผมเมาแล้ว ไอ้เต้หี้วปีกผมมา มันไม่ค่อยเมาเท่าไร มันคงกินไม่มาก เพราะเดี๋ยวต้องขับรถกลับอีก พี่ออมก็ดื่มไม่ค่อยมาก พี่แทนกะพี่เอ้นี่ไม่ต้องพูดถึง เมาเละ ผมเห็นไอ้กอลิล่ากะไอ้เต้ต้องลากพี่มันสองคนขึ้นรถ สายรหัสกูพึ่งได้จริงเหรอวะเนี่ย เฮ้อ
พอถึงช็อป ไอกอลิล่ามันก็จัดการต่อ
“เดี๋ยวให้มันสองคนนอนกะกูที่ช็อป”
ไอ้กอลิล่าพูดกับสานรหัสมัน ไอ้เต้พยักหน้า
“เพื่อนมึงอะ”
 ไอ้กอลิล่าปืน มันพยักมาทางพวกผม
“กลับกับผมพี่ อยู่หอเดียวกัน พี่ออมไปด้วยมั้ย ได้ยินว่าอยู่ใกล้หอผม เดี๋ยวผมไปส่ง”
“เออ ก็ได้ พี่ปืน ผมฝากรถมอเตอร์ไซค์ไว้ก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยมาเอา”
 ไอ้กอลิล่ามันพยักหน้า
“ไปไอ้มีน รู้ว่าคออ่อน ยังแดกมากอีก เป็นภาระกูตลอด”
“กูม่ายเมา ปิกาจูรอกูด้วยย”
“ปิกาจู พ่องมึงดิ ไปขึ้นรถ”
   จะออกไปแตะขอบฟ้า แต่หมือนว่าโชคชะตาไม่เข้าใจ

//////////////////Part ปืน /////////////////////

หลังจากที่หลานรหัสกับไอ้เตี้ยกับไปแล้ว ผมก็ต้องมาลากไอ้สองคนนี้เข้าไปนอน เป็นภาระกูตลอด ผมคอแข็งนะ ดื่มมากก็ไม่ค่อยเมา วันนี้ไอ้พี่เอ้มันเลี้ยง มันงานยุ่งนะ แต่ก็ยังมาเลี้ยงสายรหัส ไม่เหมือนพี่กูหายไปเลยช่วงนี้ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจมาก ผมไม่ชอบทำกิจกรรม ตอนอยู่ปี 1 ก็โดดตลอด วันคัดเลือกดาวเดือน อะไรนั่นก็โดด จนพวกปี 2 ว่าบอกว่าจะให้ลงประกวดแต่ไม่ร่วมกิจกรรมเลยต้องเอาคนอื่นแทน รอดตัวไป
   ไอ้เตี้ยหลานรหัสไอ้แทน กวนตีนชิบหาย แดกเก่งชิบหาย จมูกมันรั้นสงสัยดื้อ ตาโตๆ ตัวขาวๆ ปากแดงๆ น่าจูบ เอ๊ยไม่ใช่ ผมไม่ใช่เกย์นะ กับผู้หญิงก็มีบ้างถ้าใครเสนอก็สนอง แต่ไม่เคยจีบใครจริงจัง เลยไม่เคยมีแฟน แต่กับไอ้เด็กนี่ดูๆไปมันก็น่ารักดี แต่กวนตีนไปหน่อย มันคงไม่ค่อยชอบขี้หน้าผมซักเท่าไร เจอมัน 2 ครั้งแล้ว ไอ้เด็กนี่ห่วงแต่เล่นมือถือ เลยเดินชนกับผม2 ครั้งแล้ว ครั้งแรกมันโดนวงเวียนที่ผมกำลังหยิบออกจากกระเป๋าทิ่มหัว เลือดออก แต่ดูแล้วแผลไม่ลึก ครั้งที่ 2 มันยืนเล่นมือถือ ผมเดินไปด้วยแล้วหันไปมองด้านหลังเหมือนได้ยินใครเรียก เลยเดินชนมันล้มตูดกระแทกพื้น มันคงเจ็บน่าดู
หน้าตาไอ้เตี้ยมันต่างกับน้องไอ้แทนนะ น้องไอ้แทนหน้ามันหวานๆ ไม่เหมือนผู้ชาย ส่วนไอ้เตี้ยมันแมนๆแบบน่ารักๆ?ปกติผมไม่ชอบไปต่อล้อต่อเถียงกับใครเพราะรำคาญ แต่กับไอ้เตี้ยนี่ สนุกดี เวลามันเบะปากแล้วอยากจะตีปากซักที ใช้ปากผมอะนะ มองแล้วมันเขี้ยว
   ผมอยู่ปี 3 อาจารย์ก็สั่งงานเยอะ ผมเลยอาศัยช็อปนอนแทนคอนโดไปแล้ว แต่คอนโดผมก็ไม่ไกลนะ ขับรถสิบห้านาทีก็ถึง แต่บางวันงานมันต่อเนื่อง ก็เลยเอาที่นอนปิคนิคมานอน ส่วนมากก็นอนสามสี่ชั่วโมงแค่นั้นแหละครับ ช็อปกว้างนะ คนอื่นๆก็ใช้ด้านหน้าไป ส่วนที่ผมกะไอ้แทนใช้อยู่ด้านหลัง ไม่มีใครกล้ายุ่ง ผมกะไอ้แทนขาโหดของรุ่นเลย
ไอ้แทนบ้านมันเป็นค่ายมวย ตัวมันใหญ่ หน้ามันก็ดุ มันสูงซัก 190 เซนได้ ผม 185 เซน เตี้ยกว่ามันหน่อย ผมว่ามันเกรงใจผมนะ มันคงมองว่าผมติวเรียนให้มันบ่อยๆ จริงๆแล้วผมฉลาดนะ ได้คะแนนท็อปตลอด ไม่ใช่เพราะตั้งใจอะไรมาก โดดเรียนบ่อยด้วยซ้ำแต่เป็นคนที่อ่านหนังสือแล้วเข้าใจง่ายและความจำค่อนข้างดี ไอ้แทนมันอ่อนแคล ผมเลยติวให้มัน
ผมคบเพื่อนไม่เยอะมีสนิทก็กับมันแล้วก็พี่เอ้ พี่ไอ้แทน แล้วก็พี่รหัสผมมันชื่อพี่เก่งอยู่ทีมบอลด้วยกันเลยสนิทกัน แต่ช่วงนี้มันไม่ค่อยว่าง มันต้องช่วยงานที่บ้าน บ้านมันมีโรงแรม มันรวยครับ ส่วนบ้านผมมีบริษัทรับเหมาก่อสร้าง เลยเลือกเรียนโยธา แต่ผมก็ช่วยงานที่บ้านนะ เลยได้ค่าขนมเยอะอยู่
   ตอนเช้าไอ้แทนพี่กะพี่มันตื่นแล้วครับ เมาเหมือนหมา ถ้าไม่มีไอ้เต้ไม่รู้ว่าผมจะลากมันกลับยังไง ส่งสัยต้องให้นอนร้านเหล้า
“ไงมึง เมื่อคืนเมาเหมือนหมาเลย ห่า”
“เออสัด แล้วหลานรหัสกูกลับยังไงวะ”
“ไอ้เต้มันไปส่ง เห็นว่าอยู่หอเดียวกัน”
“เออ ใช่ ไอ้ออมอะ”
“ไปด้วยกัน”
“เออก็ยังดี ไอ้น้องมีนกะไอ้ออมมาแนวเดียวกันเลย กูต้องเป็นไม้กันหมาให้พวกมันอีกแน่เลย”
“ก็เรื่องของมัน มึงจะไปยุ่งทำไม มึงเป็นพ่อมันรึไง”
ผมเข้าใจคำว่า ‘มาแนวเดียวกันของมัน’
“ไม่ใช่ก็เหมือนใช่ ห่า คราวก่อนไอ้อมก็ทีนึงแล้ว ไอ้พวกสถาปัต”
“ถ้ามีเรื่อง เดี๋ยวกูคุยกะไอ้เดี่ยวให้”
 ไอ้เดี่ยว เด็กสถาปัตปี 4 มันเป็นเพื่อนมัธยมผม คณะสถาปัตมันเป็นคนคุม ไม่มีใครกล้ากับมัน หุ่นอย่างกับหมีควาย คราวก่อนน้องรหัสไอ้แทนมันโดนเด็กสถาปัตตามตื๊อ มันก็ให้ผมนี่แหละไปคุยกะไอ้เดี่ยวให้ มันจัดการเด็กคณะมันจนไม่กล้ามายุ่งกะน้องไอ้แทนเลย พี่เอ้ก็เหมือนกัน ทั้งสองคนทำตัวเป็นพ่อหวงลูกสาว แต่คราวนี้อาจจะหนักหน่อย มีลูกชายน่ารักเพิ่มมาอีกคน
“งานอาจารย์สมชาย มึงทำเสร็จยัง”
“เสร็จแล้ว”
ผมไม่ชอบปล่อยงานค้างคา จริงๆแล้วมีเวลาเยอะ เพราะโดดเรียนบ่อย อาจารย์ก็ไม่ค่อยว่านะ เพราะผมมีงานส่ง และสอบได้คะแนนดี
“เออ ของกูก็เกือบเสร็จแล้ว เดี๋ยวเดือนหน้าก็ว่าจะเริ่มคัดตัวนักบอลเพิ่มแล้ว เดี๋ยวไม่มีเวลาซ้อม”
“อืม”
มันเป็นกับตันทีมต่อจากพี่เอ้ ตอนแรกไอ้พี่เอ้จะให้ผมเป็น แต่ผมไม่เอา เบื่อต้องมาคุมทีม อยากเล่นเอาสนุกมากกว่า
“เดี๋ยวกูกลับก่อน จะไปซื้อสายกีต้าร์ใหม่”
ผมเล่นกีต้าร์ เคยเล่นงานมหาวิทยาลัยบ้างแต่ไม่บ่อย อย่างว่าแหละผมไม่ชอบกิจกรรม
“เออ เดี๋ยวกูก็จะทำงานต่อแล้ว ปวดหัวชิบหาย”
ผมขับรถออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อไปร้านขายกีต้าร์ในห้างไม่ไกลจากคอนโดของผมมากนัก
“เฮ้ย ไอ้เต้ มึงว่ากูจะกินชาบูหรือราเมนดีวะ”
เสียงคุ้นของใครซักคนยืนอยู่ระหว่างหน้าร้านชาบูกับร้านราเมน
“เรื่องมากอีกมึง แดกทั้งสองอย่างไปเลย กระเพาะมึงใส่พออยู่แล้ว”
 ไอ้เตี้ยกับไอ้เต้ครับ มันคงมาเดินเที่ยว
“เฮ้ย ไม่ดิ กูต้องเก็บไว้กินปิงซูต่อ”
เออครับ มึงยังมีแพลนจะกินต่ออีก แล้วได้เต้หลานรหัสผมมันก็หันมาเห็นผมพอดี
“สวัสดีครับพี่ปืน มาเที่ยวเหรอพี่”
มันทักผม ยิ้มตาตี่ ไอ้นี่มันหน้าตี๋ แต่มันก็ดูดีนะ ไม่งั้นคงไม่ได้เป็นเดือนคณะ มันสูงอยู่เหมือนกันซัก 180 เซน ได้ เตี้ยกว่าผมหน่อยนึง แล้วก็ตัวบางกว่าผม ต่างกับเพื่อนมัน ตัวเล็กๆ น่ารักๆ
“…”
ไอเตี้ยมันไม่ทักผม เตรียมเบะปากใส่ผมอีกแล้ว มันน่าฟาดด้วยปากจริงๆ
“มาซื้อของ แล้วพวกมึงอะ”
ผมถามมันบ้าง
“ไอ้มีนมาซื้อแผ่นเกมพี่”
ไอ้เต้มันบุ้ยหน้าไปที่เพื่อนมัน ผมนึกได้ว่ายังไม่ได้เลี้ยงข้าวหลานรหัสเลย จริงผมก็ไม่ค่อยสนใจอะไรพวกนี้นะ แต่อยากจะหาเรื่องแกล้งไอ้เตี้ยมัน
“กินพิซซ่ามั้ย กูเลี้ยง”
ได้ยินไอ้เตี้ยมันจะกินชาบูกับราเมน ผมเลยจะเลี้ยงพิซซ่าพวกมัน
“จริงเหรอพี่ ขอบคุณคร๊าบ”
ไอ้เต้รีบตอบรับทันที
“งั้นกูไปกินราเมนนะ”
ไอ้เตี้ยมันพูดน่ามุ่ย
“ไม่ดิ ไปกับกู พี่ปืนให้ใอ้มีนไปด้วยได้มั้ยอะ”
“เอาดิ”
 “ไม่ไป กูจะกินราเมน”
“ไม่ได้ มึงต้องไปกับกู”
ไอ้เต้มันไม่ยอม ลากเพื่อนมันไปทางร้านพิซซ่า ไอ้เตี้ยมันก็เลิกขัดขืน เมื่อมาถึงร้านพิซซ่าผมก็ปล่อยให้มันสั่งไป ไอ้เต้มันสั่งถาดใหญ่มาสองถาด ไอ้เตี้ยมันสั่งไก่ทอดกับสปาเก็ตตี้มีเพิ่ม มันกินเก่ง แต่ไม่ชอบกินผัก ผมเห็นมันเขี่ยพริกหยวกกับเห็ดทิ้ง
“ไม่กินผัก แล้วมึงจะสูงได้ยังไง”
ผมแกล้งแซวมันเล่น
“เรื่องของกูเถอะ”
มันตอบขณะที่ยังเคี้ยวพิซซ่าอยู่
“หึ”
ไอ้เตี้ยมันตลกนะ มนคงชินที่ผมเรียกมันไอ้เตี้ยแล้ว เพราะปกติมันจะต้องแย้งมาว่ามันไม่ได้ชื่อไอ้เตี้ย
หลังจากจ่ายเงินผมก็เดินไปสมทบกับกับไอ้เต้กับไอ้เตี้ยที่หน้าร้าน กะว่าจะแยกไปซื้อสายกีตาร์อย่างที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก
“ขอบคุณคร๊าบบบ พี่ปืนที่เลี้ยงพิซซ่า”
 ไอ้เต้มันยิ้มหน้าบานขอบคุณ
“ขอบคุณ”
เฮ้ย ไอ้เตี้ยมันขอบคุณผมครับ ไม่น่าเชื่อเลย
“เออ กูไปซื้อของก่อน”
แล้วก็แยกกับมันสองคน ไอเตี้ยมันขอบคุณผม ไม่อยากเชื่อเลย ผมว่ามันไม่ค่อยชอบขี้หน้าผม แต่พอเลี้ยงพิซซ่ามัน มันก็ขอบคุณ ดูเป็นเด็กมีมารยาทขึ้นมาหน่อย น่าเลี้ยงบ่อยๆ หลังจากซื้อของเสร็จผมก็ขับรถกลับคอนโด ว่าจะนอนซักหน่อยเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ
///////////////////////////// End ปืน///////////////////


จบตอนที่ 2

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-06-2020 20:00:22 โดย MJTogether »

ออฟไลน์ kong6336

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 388
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0

ออฟไลน์ psychological

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ตอนที่ 3 : เลี้ยงข้าวกูหน่อย


วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมตื่นสาย เลยต้องรีบตาหูเหลือกเพื่อไปให้ทันเข้าเรียนเช้า โดนไอ้แต้บ่นหูชา  นับวันยิ่งเหมือนพี่กูเข้าไปใหญ่ ก็เมื่อคืนกูเล่นเกมดึกอะ เมื่อวานผมไปห้าง ดันไปเจอไอ้กอลิล่ามัน  แต่มันก็ดีนะเลี้ยงพิซซ่าพวกผม แต่กูอยากกินราเมนเหอะ มันก็คุยกะไอ้เต้ปกตินะ ออกจะเป็นผู้ฟังที่ดีด้วยซ้ำ แต่กะกูนี่กวนตีนจริง
   หลังจากเลิกเรียนผมก็ไปกินข้าวที่โรงอาหารคณะ ไปต่อแถวซื้อข้าว แถวยาวชิบหาย ดีที่ช่วงบ่ายมีเรียนบ่าย 2 ไม่งั้นกูจะได้กินข้าวมั้ยเนี่ย ผมถือจานข้าวกลับมานั่งที่โต๊ะ ก็พบลุงรหัสกับไอ้กอลิล่านั่งอยู่ที่โต๊ะอยู่ก่อนแล้ว วันนี้ทั้งสองคนใส่เสื้อช็อป ข้างในเป็นเสื้อยืดสีดำ พี่แทนใส่เสื้อยืดสีขาว แพ็คคู่ขาวดำ กางเกงยืนขาดเข่า หน้ตาครึ้มไปด้วยหนวดเคราทั้งคู่ นึกว่าเพิ่งออกมาจากป่า แต่ไอ้กอลิล่ามันยิ่งเหมือนกอลิล่าจริงๆเข้าไปใหญ่ น่ากลัวชิบหาย นี่มึงเป็นนักศึกษาแน่เหรอวะ (-_-)
“ดีพี่”
ผมทักพี่แทน แล้วหันไปพยักหน้ากับไอ้กอลิล่า ทักมันหน่อย มันอุตส่าห์เลี้ยพิซซ่า มันยักคิ้วกับมา 2 จึก
“อะไร พวกมึงนี่มองตากันก็เข้าใจกันแล้วรึไง”
 พี่แทนวันนี้ดูเหมือนจะพกหมามาในปากมาด้วย
“เหอะ”
ผมเบะปากใส่มัน ขี้เกียจพูดอะไรมาก พี่แทนมึงไม่เคยเข้าข้างกูหรอก
“เออ พี่ แล้วจะคัดนักฟุตบอลเมื่อไรครับ ผมกะไอ้มีนนี่จะได้เตรียมตัว” ไอ้เต้ผู้ชื่นชอบฟุตบอลถามลุงรหัสมัน
“ถามไอ้แทน มันเป็นกัปตัน” ไอ้กอลิล่ามันโยนให้เพื่อน ไม่เอาอะไรเลยนะมึงอะ เหมือนกูเลย
“กูว่าจะเริ่มเดือนหน้า ตอนนี้กูต้องทำงานส่งอาจารย์ก่อน”
พี่แทนมันว่า ก็เหลืออีกแค่ อาทิตย์เดียวนี่หว่า
“แล้วมึงไม่ประกวดดาวเดือนอะไรของมึงนั่นรึไง”
ลุงรหัสไอ้เต้มันถามหลานมัน
“ประกวดดิพี่ เนี่ยเดี๋ยวเย็นต้องไปซ้อมการแสดงอีก ถ้าไม่ไปเดี๋ยวพี่เจสซี่มันว่าจะไปตามที่หอเลย”
ไอ้เต้มันทำท่าทางขนลุก กระเทยหน้าสวย (แปลกๆ) หุ่นหมีปี 2 จะไปดักฉุดไอ้เต้ที่หน้าหอ
“พวกผมไม่ต้องเตรียมตัวเยอะหรอกเก่งอยู่แล้ว”
ผมคุย จริงๆแล้วผมกับไอ้เต้ก็เก่งนะเล่นเป็นตัวจริงตลอด ได้แชมป์ก็หลายสมัย ไม่ค่อยขี้คุยเลยกู
“เหอะ ขี้คุยนะมึงอะ”
ผมเบะปากใส่มัน ไอ้กอลิล่ามันแซะผมอีกแล้ว สงสัยถ้าวันไหนไม่ได้แซะคงนอนไม่หลับ ขี้เกียจจะเถียง ก็ผมเก่งจริงอะ
มันยกยิ้มมุมปาก เออเพิ่งเคยเห็นมันยิ้ม แต่เป็นการแสยะยิ้มนะ หลังจากกินข้าวเสร็จก็แยกย้ายกันเพื่อเตรียมเข้าเรียน เวลาไอ้กิลิล่ากับไอ้เต้ เดินออกไปจากโรงอาหาร มีสาวๆเดินเหลียวหลังมองกันเป็นแถว แถมยิ้ม แล้วก็ซุบซิบกัน ออร่าออกมาก ผมกับพี่แทนนี่หมองกันเลยทีเดียว คราวหน้าจะไม่เดินใกล้พวกมันแล้ว ไอ้พวกหล่อแบบเถื่อนถ่อย รุงรังหน่อยๆ หล่อแบบสะอาดอย่างผมนี่สู้ไม่ได้เลย สาวๆทำไมชอบของแปลกกันจริง (-_-)
 “มึง เดี๋ยวกูต้องไปซ้อมการแสดงประกวด ที่ห้องประชุมน่าจะเลิกสามทุ่ม จะให้กูไปส่งหอก่อนมั้ย”
ไอ้เต้มันหันมาถามผม ขณะที่เรากำลังเดินไปที่ลานจอดรถข้างตึก
“ไม่ต้อง เดี๋ยวกูไปหาไรกิน แล้วเล่นเกมรอมึงที่โรงอาหารก็ได้”
วันนี้ผมเอาพาวเวอร์แบงค์มาด้วย
“เออ ดีเนอะมึง มีแค่เกมกะของกินก็อยู่ได้ เป็นสัตว์เซลล์เดียวรึไง”
ไม่ต้องชมกูหรอก สัด
“เชี่ย แล้วมึงไม่กินข้าวก่อนเหรอ”
ผมหันไปด่ามันแถมด้วนนิ้วกลางข้างซ้าย
“มีข้าวฟรีเลี้ยง”
เออดีวุ้ย แต่ผมไม่สนข้าวกล่องเพียงแค่หนึ่งกล่องที่จะมาแลกกับอิสระภาพของผมหรอกครับ หลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกัน ผมพยายามไม่เดินเฉียดไปที่หอประชุม เนื่องจากกลัวยัยพี่เจสซี่ด่า ผมเดินเล่นเกมไปเรื่อยๆ จนถึงข้างมุมตึกเรียนแห่ง
‘โครม ตุ๊บ เปลี๊ยะ’
เชี่ย กาแล็กซี่ผมหล่นแตก ม่ายนะ กูจะเล่นเกมยังงาย ใครชนกู บรรกาศคุ้นๆนะ เงอยหน้ามองไอ้คนชน
“เชี่ย มึงอีกแล้ว จะอะไรหนักหนากะกูเนี่ย”
สามรอบแล้วครับที่มันชนผม กะชนกูให้ครบโหลเลยรึไง
“ก็มึงไม่มองทาง”
ประโยคนี้อีกแล้ว คำแรกที่มึงควรพูดคือขอโทษมั้ยวะ แง่ง ผมแยกเขี้ยวใส่มัน
“วันนี้มึงต้องขอโทษกูก่อน”
ผมไม่ยอมแน่นอนวันนี้ ถ้ามันไม่พูด ผมจะกระโดดถีบมัน
“เออ ขอโทษ”
งุ้ย วันนี้ทำไมมันพูดง่ายจังวะ มันก้มมองมือถือผมที่หน้าจอแตกยับเยิน แล้วเงยหน้ามามองผม
“แล้วมึงจะเอาไง”
มันยักคิ้วถามผม
“ซื้อใช้กูเลย เพิ่งใช้ได้ปีเดียวเอง”
จะซ่อมก็คงไม่ไหว เยินขนาดนั้น เพิ่งซื้อมาได้ปีเดียว หมดประกันไปเดือนที่แล้วเอง ซวยโคตร หรือต้องไปทำบุญมั่งวะ ล่าสุดเข้าวัดเมื่อไรวะกู ปีที่แล้วมั้ง
“เออ ว่างเมื่อไรมึงอะ”
มันถาม เฮ้ย มันจะซื้อคืนให้วุ้ย เป็นหมื่นเลยนะ
“แพงนะมึง เป็นหมื่นเลยนะ ตอนกูซื้ออะ”
น่าจะหมื่นสามได้ ถ้าผมจำไม่ผิด ผมหรี่ตามองมัน มึงซื้อไห้เหรอ เห็นใส่กางเกงขาด รองเท้าก็เยินขนาดนั้น
“หึ กูซื้อให้มึงได้สิบเครื่องเลยเหอะ”
มันคุยครับ แหม รวยซะด้วยนะมึง อ่อลืมไป มันขับรถแพงนี่หว่า แต่กางเกงมึงเยินมาก
“หือ ทำไมวันนี้มันง่ายจริง มึงไม่สบายเหรอ”
ผมถามมัน กลัวว่าตัวเองจะหูฝาด
“มึงเป็นห่วงกูเหรอ”
มันยกยิ้มที่มุมปาก
“เปล๊า กูถามไปงั้น”
ผมงงหน่อยๆ หรือมันจะแกล้งอะไรกูวะ
“แล้วมึงจะไปวันไหน ยังไม่ได้ตอบกูเลย”
“มึงซื้อมาให้กูดิ เอาแบบเดิมก็ได้”
ผมขี้เกียจไป ปกติก็ไม่ชอบออกไปไหน ถ้าไม่หิวอะนะ
“เออ ไว้กูซื้อแล้วจะเอามาให้ แต่วันนี้มึงเลี้ยงข้าวกูหน่อย กูลืมเอากระเป๋าตังมา”
หน้าด้านนะมึง ชักไม่แน่ใจว่ามันจะซื้อคืนให้ได้มั้ย
“เรื่องไร กูต้องเลี้ยงมึง แน่ใจนะว่ามึงจะซื้อมาคืนกูจริงๆ”
ผมทำหน้าไม่เชื่อใจมัน
“เออน่า เร็วๆกูหิวแล้ว”
 แล้วมันก็เดินนำไปทางโรงอาหาร สงสัยมันคงเดินมากินข้าว แต่เสือกลืมกระเป๋าตัง ห่า แล้วผมก็เดินตามมันไป กลัวไม่ได้มือถือ ต้องยอมเสียค่าข้าว 30 บาท เมื่อถึงโรงอาหาร มันแบมือขอตัง ผมให้แบงค์ 20 มันไป 2 ใบ
“ไม่พอ ก็จะซื้อเกาเหลาด้วย”
“ห่า” แล้วผมก็ล้วงแบงค์ 100 ออกมายื่นให้มัน
“เอาแบงค์ 20 กูคืนมา” ผมแบมือขอเงินคืน
“งกจริงมึงนี่”
แล้วมันก็คืนมา คิดจะอุ๊บอิ๊บรึไง สัด แล้วผมก็เดินไปซื้อข้าวบ้าง ชักเริ่มหิว เกือบหกโมงแล้ว เวลาหิวพอดี ผมกับมันนั่งกินกันไป ไม่ได้คุยอะไรกันมาก แต่ไม่ลืมทวงเรื่องมือถือ กลัวมันชิ่ง
“แล้วมึงจะไปไหน ไปช็อปกะกูมั้ย”
“ไป มึงเอารถมาเหรอ”
“เปล่า กูเดินมา”
(-_-) ฮ่วย จะถามกูเพื่อ ? มึงจะแบกกูไปรึไง
“กูว่าจะไปอ่านการ์ตูน”
ผมเบะปาก มองหน้ามัน
เพิ่งอ่านวันพีชไปได้ 2 เล่ม วันนั้นก็ดันลืมเอากลับหอด้วย
“หน่อมแน้มนะมึงอะ”
มันยิ้มมุมปาก ช่วงนี้มันทำบ่อยนะ เห็นแล้วหมั่นใส้
“เรื่องกูเหอะ”
ผมเดินพร้อมไปกับมัน สงบสึกชั่วคราว กลัวไม่ได้มือถือคืนจริงๆนะ คืนนี้อดเล่นเกมเลย สงสัยต้องเอาการ์ตูนไปอ่านหลายๆเล่ม เราเดินมาเรื่อยๆ มันเงียบนะ ผมก็ไม่รู้จะคุยอะไรกับมัน พอถึงที่ช็อปก็เห็นพี่แทนนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อน
“ดีพี่ ทำไรอะ”
“งาน อาจารย์สมชายดิ กูทำมาหลายวันแล้ว แม่งยังไม่เสร็จ”
มันบ่น ขอบตามันดำๆ คงไม่ค่อยได้นอน
“ขอยืมวันพีชหน่อยพี่”
“มึงเข้าไปหาเอาเอง”
โอ๊ะ วันนี้ได้เข้าช็อปโยธาวุ้ย ไอ้กอลิล่ามันเดินเข้าไปก่อน ผมก็เดินตามเข้าไป ข้างในกว้างนะ เหมือนกั้นห้องไว้โซนนึง แต่ไม่มีประตู ข้างในไม่ค่อยรกมาก ส่วนมากเป็นอุปกรณ์เกี่ยวกับสาขาที่พวกพี่มันเรียน มีที่นอนปิคนิคแบบพับได้สีดำด้วย สงสัยของไอ้กอลิล่ามัน ถัดไปเป็นกองหนังสือการ์ตูนวันพีช ผมหยิบเล่ม 3 ถึงเล่ม 15 ขี้นมา
“มึงอ่านหมดเหรอ” ไอ้กอลิล่ามันถามผม ทำท่าปูที่นอน นี่มึงจะหลับเลยเหรอ
“กูอ่านได้วันละเป็น 10 เล่มเหอะ”
ไม่อยากคุย ผมอ่านเร็วนะการ์ตูนอะ อ่านได้โดยไม่หลับไม่นอน แต่พออ่านหนังสือเรียนแล้วจะหลับทุกที
“เก่งเนอะ ไอ้เรื่องไม่เป็นเรื่องเนี่ย” มันชมครับ
“กูจะถือว่ามันเป็นคำชมก็แล้วกัน”
สัด เริ่มจิกกัดกูอีกแล้ว ผมนั่งลงแถวนั้นอ่านการ์ตูนรอไอ้เต้มัน ไม่อยากออกไปรบกวนพี่แทนทำงาน เดี๋ยวไลน์บอกไอ้เต้มันก่อน ผมอ่านการ์ตูนไปเรื่อยๆ ก็เห็นไอ้กอลิล่ามันนอนไถมือถือ มองมาทางผม
 “มองไร”
“มึงเป็นแฟนกับไอ้เต้เหรอ”
ห๊ะ นี่มึงล้อกูเล่นปะเนี่ย แม่ง ขนลุก
“ไม่ใช่เว้ย สัด ขนลุกหมด”
ทำไมมันคิดงั้นวะ ฮ่วย 
“ก็กูเห็นมึงไปไหนมาไหนกับมัน ได้ยินว่าอยู่หอเดียวกันอีก”
มึงโรคจิตรึไง ตามเช็คเรื่องกูขนาดนี้ จะไปดักหน้าหอรอตีหัวกูเหรอ
“ก็สนิทกันตั้งแต่ม.ปลาย เป็นเพื่อนกัน”
ผมตอบมันตามจริง
“อ่อ แล้วมึงมีแฟนมั้ย”
“ยัง มึงจะอยากรู้ไปทำไม”
เรื่องของกูเหอะ
“เปล่า…”
แล้วมันก็เงียบไป ซักพักไอ้เต้มันก็เข้ามาตาม มันทักทายลุงรหัสมัน แล้วขอตัวกลับ ผมก็กลับหอพร้อมมัน อาบน้ำแล้วอ่านการ์ตูน แล้วก็หลับไป
   วันนี้ทั้งวันผมไม่มีมือถือใช้ เล่นเกมก็ไม่ได้ เลยต้องยิมมือถือไอ้เต้โทรหาพี่ธันแล้วโกหกว่าของผมแบตหมด (-_-) เลยต้องมานั่งเล่นเกมในโน๊ตบุ๊คแทน เมื่อไม่ได้อยู่หอพัก การดำเนินชีวิตของผมก็เป็นไปอย่างไร้ชีวิตชีวา ผมไม่ได้พกโน๊คบุ๊คไปไหนมาไหนนะ มันหนัก ก็เลยกลายเป็นเรียน กินข้าว แล้วก็เรียน ตอนเย็น ลืมพกหนังสือการ์ตูนมาด้วยอีก ตอนนี้เลยนั่งว่างอยู่ที่โรงอาหาร ว่าจะไปที่ช็อปพี่แทนหาการ์ตูนอ่าน เดี๋ยวไอ้เต้มันต้องไปซ้อมการแสดงอะไรของมันนั่นอีก
“เดี๋ยวมึงไปส่งกูที่ช็อปพี่แทนก่อนดิ”
 “แล้วมึงไม่กลับหอเหรอ เดี๋ยวกูไปส่งที่หอก็ได้”
“ไม่อะ กูจะไปหวงหนี้ลูกหนี้กู”
ก็ไอ้กอลิล่าแหละ เงียบกริบเลย หรือว่ามันจะชิ่งจริงๆ
“พี่ปืนอะเหรอ ไม่หรอก เขารวยจะตาย หมื่นเดียวซื้อได้อยู่แล้ว”
มึงจะรู้อะไร ถ้าคนมันจะชิ่งอะนะ
“เหอะ ก็จะรู้เหรอ เผื่อแม่งชิ่ง”
ไอ้เต้มันก็ไปส่งผมที่ช็อปพี่แทน แต่วันนี้ไอ้กอลิล่ามันไม่เข้า ผมเซ็งเลย เลยให้ไอ้เต้มันไปส่งที่หอ นอนอ่านการ์ตูนก็ได้ฟะ
   ผ่านไป 3 วัน ไอ้กอลิล่าปืน ก็ไม่เข้าช็อป เชี่ยหรือว่ามันจะชิ่งจริง กูจะลงแดงตายแล้ว วันนี้วันที่ 4 ถ้ายังไม่เข้ามากูจะบุกไปบ้านมันแล้วนะ 3 วันแล้วที่ให้ไอ้เต้พาแวะไปดูไอ้กอลิล่าปืนมัน ไม่เคยเจอเลย
“พี่แทนวันนี้ไอ้พี่ปืนมาเข้ามามั้ย”
เวลาคุยกะคนอื่นผมก็เรียกมันพี่นะ ฉายามันผมก็ไม่เคยเรียกให้ใครฟัง เดี๋ยวมันกระทืบเอา
“มันว่าจะเข้ามา กูไลน์ไปถามมันแล้ว”
พี่แทนตอบ สงสัยสงสารผม ที่ต้องเข้ามาถามทุกวันมันเลยถามให้ แต่ว่ากูจะได้มือถือใหม่รึเปล่าเหอะ ผมนั่งรอไปเรื่อย อ่านการ์ตูนจบไป 3 เล่ม ก็เห็นรถไอ้กอลิล่าเข้ามาจอด มันลงมาจากรถโดยถือกระเป๋าเป้ลงมาด้วย วันนี้มันใส่เสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนขาดๆ รองเท้าผ้าใบเยินๆ ของมันแหละ แต่ใบหน้าเกลี้ยงเกลา มันโกนหนวดเคราแล้ว เฮ้ย มันหล่อเว้ย โคตรเท่อะ อิจฉาวุ้ย อยากหล่อ อยากเท่แบบมัน แต่ไม่ใช่ประเด็น มือถือใหม่กูอะ ผมมองหน้ามันเป็นเชิงถาม มันวางกระเป๋าที่โต๊ะม้าหินอ่อน ล้วงกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวออกมา เชร้ดด ไอโฟน กี่บาทวะนั่น ชิบหาย เครื่องเก่ากูหมื่นเดียวเองอะ
“กูว่าจะรอรุ่นโปรออก แต่มันนาน มึงเอารุ่นนี้ไปก่อนแล้วกัน”
แค่นี้กูก็จะเป็นลมแล้ว
“ราคาเท่าไร”
“2 หมื่นกว่า”
“กูไม่เอาอะ มันแพงเกิน เครื่องเก่ากูหมื่นเดียว เอารุ่นเดิมก็ได้”
“กูซื้อมาแล้ว ถ้ามึงไม่เอา กูจะเอาไปทิ้ง”
สัด รวยเกินไปแล้วมึง ใช้เงินเปลืองจริง หาเงินใช้เองได้แล้วเหรอ
“ใช้เงินเปลือง หาเงินใช้เองได้แล้วเหรอ พ่อแม่มึงไม่ว่ารึไง”
 แต่ก็ยอมรับมา กลัวมันเอาไปทิ้ง
“เงินกู กูทำงานเอง”
 เหอะ เก่งอีก หาเงินใช้เอง
“เออ ขอบคุณ”
ผมมันคนมีมารยาท ต้องขอบคุณเวลามีคนให้ของ
“อืม เดี๋ยวเอาเบอร์มึงมาด้วย”
“เอาไปทำไม”
“เผื่อกูลืมกระเป๋าตัง จะได้ให้มึงเลี้ยงข้าวกู”
อ่อ นี่คือเหตุผลของมัน ที่ซื้อมือถือราคาแพงกว่าของเก่ากู ไอ้หมื่นกว่านี่กูต้องเลี้ยงข้าวมันกี่มื้อว่าเนี่ย
“เออ ก็ได้”
 ผมจดเบอร์ใส่กระดาษให้มัน เลี้ยงข้าวมันคงไม่จนหรอกมั้งแล้วมันคงไม่ลืมกระเป๋าตังบ่อยๆหรอก หลังจากนั้นผมก็นั่งรอไอ้เต้เพื่อกลับหอพร้อมมัน วันนี้มันกลับเร็วนะ พรุ่งนี้มันต้องแสดงแล้ว สงสัยยัยพี่เจสซี่ จะปล่อยกลับเร็วให้กลับไป ‘ดื่มวีต้าแล้วไปนอน’ เอ่อผมล้อเล่นครับ จะอะไรก็เรื่องของมันเถอะ
“ไอ้เต้วันนี้มึงต้องเข้าไปมอกี่โมง”
“ตอนนี้แหละ”
มันหันมาตอบ มันแต่งตัวเรียบร้อยแล้วนะ เสื้อยืด กางเกงยืนขาดๆ แบบเดียวกับไอ้กอลิล่าใส่ จริงๆผมก็รู้แหละว่ามันแพง ตัวเป็นหมื่น ผมว่าหลักพันก็แพงมากแล้วนะ เฮ้อ ไอ้พวกมีเงินแต่ชอบใส่เสื้อผ้าขาดๆ
“บ่ายแล้วเหรอะวะ”
สงสัยผมนอนนานไป ตื่นเอาบ่ายเลย ยังไม่ไฉลองมือถือใหม่เลย
“10 โมง กูต้องรีบเข้าไปแต่งหน้า”
“เชร็ด มึงจะไปเล่นลิเกเหรอ ต้องแต่งหน้าด้วย”
ผมขำครับ ต้องขนาดนั้นเลยเหรอวะ ไอ้ประกวดดาวเดือนอะไรเนี่ย
“เออสิ บางคนพี่เจสซี่นัดตี 4 เลย ดีนะคิวกู 10 โมง แล้วมึงจะไปมั้ย”
โอ้โห อะไรมันจะขนาดนั้น ยังกะประกวดนางงาม
“ไปไมอะ ไม่ใช่เรื่องของกู”
ผมขี้เกียจครับ ไม่เคยจะไป แล้วจะโผล่ไปตอนนี้ก็ยังไงๆอยู่
“มึงจะไม่ไปดูกูประกวดเหรอ ดาวสายๆ ก็เยอะนะมึง”
เฮ้ย ชักน่าสน แต่จะรีบไปทำไม เย็นๆค่อยไป ได้ยินว่าประกวดตอนมืด เดี๋ยวตอนเย็นนั่งพี่วินหน้าหอไปก็ได้
“เออ เดี๋ยวมืดๆค่อยเข้าไป”
มันพยักหน้ารับ แล้วก็ออกจากห้องไป ได้เวลาเล่นเกมแล้วกู เล่นไปเกือบบ่ายก็ชักหิวต้มมาม่ากินซักหน่อย สายรหัสให้มาเยอะ กินเสร็จก็เล่นเกมต่อ เล่นไปเรื่อยๆ พี่ออมก็โทรมา
Rrrrrrr
[ไอ้มีนจึงจะเข้าไปดูเขาประกวดดาวเดือนมั้ย]
“ไปดิพี่ ไอ้เต้มันก็เข้าประกวดอะ”
[เออ ตอนเย็นเดี๋ยวกูเข้าไปรับ กูต้องเข้าไปช่วยงานนังเจสซี่มันตอนสี่โมงเย็น]
“ได้พี่”
[กูดึงมึงเข้าไลน์กลุ่มสายเราแล้ว มึงรับด้วยนะ]
“ได้ๆพี่”
ผมยังไม่ได้ฟ้องพี่ออมเลยที่ไอ้กอลิล่ามันทำมือถือผมพัง แต่พี่รหัสคงช่วยอะไรไม่ได้ เพราะพี่แกอาจจะโดนเตะซี่โครงหักได้ ตกเย็นผมก็เป็นสก๊อยติดท้ายพี่รหัสเข้ามาในมอ มันลากผมไปที่กองประกวดด้วย อลังการยังกะประกวดนางงามจริงๆ
“ต๊าย น้องมีน หายหน้าไปเลยนะคะ ไม่เห็นหน้ามึงเข้ามาช่วยงานเลย”
“เอ่อ พี่ผมป่วยครับ”
โกหกไปหน้าด้านๆครับกู หน้าตาพี่มันไม่ค่อยเชื่อผมเลยนะ
พี่สมเจตน์ทักทายเมื่อเห็นผมโผล่เข้าไป แล้วมันก็ใช้งานผมอย่างหนัก ทั้งยกของ ทั้งปีนบรรไดติดป้ายงาน ตกแต่งงาน ทั้งปี 1 และปี 2 อีพี่สมเจตน์แกคุมหมด แต่ยังดีที่มีข้าวกล่องให้กิน กว่าจะเสร็จก็เกือบทุ่ม ใกล้เวลางานเริ่ม ผมก็ยังไม่เห็นไอ้เต้ แต่ได้ยินว่าอยู่ห้องเก็บตัว ยังอุตส่าห์มีห้องเก็บตัวอีกนะ
“สวัสดีค่า ยินดีต้อนรับเข้าสู่งานประกวดดาวเดือน มหาวิทยาลัย XXX ค่า”
   พี่สมเจตน์ทำหน้าที่พิธีกร แกนี่ทำหลายตำแหน่งจริง
“วันนี้ดาวเดือนแต่ละคณะสวยๆ หล่อๆ กันทั้งนั้นเลยค่ะ รวมถึงตัวพี่ด้วยค่ะ”
การประกวดดำเนินไปเรื่อยๆ ตั้งแต่การแนะนำตัวของดาวเดือนแต่ละคณะ การแสดงของแต่ละคน ไอ้เต้มันร้องเพลงครับ เสียงมันดีนะ สาวๆเชียร์มันตรึม พี่สมเจตน์แกกำลังจะประกาศผลเดือนมหาวทยาลัยแล้ว

---> มีต่อครับ

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ต่อตอนที่ 3 : เลี้ยงข้าวกูหน่อย


“เดือนมหาวิทยาลัยปีนี้ได้แก่ นายปกรณ์ จากคณะวิศวกรรมค่า”
เฮ้ยไอ้เต้มันได้เป็นเดือนมอวุ้ย เจ๋งหว่ะ หน้ามันเด๋อๆ งงๆ แต่ก็ยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียว กูก็มีเพื่อนหล่อเหมือนกันนะเนี่ย เดี๋ยวต้องแสดงความยินดีกะมันหน่อย การประกวดเกือบจะจบลงแล้ว ผมเลยเดินเลี่ยงๆออกมานอกหอประชุม มาเจอผู้ชายสามคนกำลังสูบบุหรี่อยู่ข้างหอประชุม
“เฮ้ย มึงอะปีไหน คณะอะไร”
หนึ่งในสามคนนั้นมันถาม ผมหันซ้ายหันขวาแล้วชี้มาที่หน้าตัวเอง ถามกูเหรอวะ
“เออมึ่งนั่นแหละ ก็มีมึงอยู่คนเดียว”
มันพูด หน้าตามันแต่ละคนค่อนข้างกวนตีนนะครับ
“ทำไมกูต้องบอกด้วย”
   มันเดินตรงเข้ามาด้วยท่าทางคุกคาม ผมหันซ้ายหันขวาเตรียมวิ่ง
“กูถามมึงก็ตอบสิวะ เรื่องมากจริง”
มันกระชากมือผมไว้ไม่ให้หนี ผมเตะเจาะยางมันไปทีนึง
‘ผัวะ’
“เชี่ย ฤทธิ์มากจริงมึงนี่ เฮ้ยไอ้สองมึงจับมันดิ”
มันหันไปเรียกเพื่อนมัน ผมเลยถีบมันไปอีกคน มันเซแต่ยังไม่ล้ม ตัวมันค่อนข้างสูงนะ สูงกว่าผมทุกคน เลย ตายห่า ซวยแล้ว ผมสะบัดมือมันหลุด แล้วซัดหน้าไอ้คนที่สามไปหนึ่งที
‘ผัวะ’
 ปากมันแตก แต่ท่าทางมันไม่ค่อยเจ็บเท่าไร ผอมถอยออกมาตั้งหลักเตรียมวิ่ง มันสามคนผมคนเดียวคงสู้ไม่ไหว
“พวกมึงทำอะไรกัน”
เสียงเข้มดังมาจากข้างหลัง เสียงมันคุ้นๆ นะ พวกมันสามคนมองเจ้าของเสียงตาค้าง ผมว่าหน้าพวกมันเริ่มซีดๆ ผมหันหลังไปมอง อ่อ ไอ้กอลิล่าปืนนั่นเอง มันโผล่มาจากไหนวะ แล้วมันก็เดินเข้ามายืนข้างผม
“กูถามไม่ได้ยินรึไง พวกมึงทำอะไรกัน”
 เสียงมันเข้ม ดุกว่าเดิม แค่เสียงยังน่ากลัวนะมึงอะ
“ปะ เปล่าครับพี่ปืน”
หนึ่งในไอ้สามคนนั้นมันปฏิเสธ เสียงมันสั่นเลย
“มึงมายุ่งอะไรกับเด็กกู”
หือ คำว่าคณะตกไปรึเปล่า จริงๆมึงจะพูดว่า เด็กคณะกูรึเปล่า ? แล้วมันก็ชี้หน้าไอ้สามตัวนั่น
“อย่าให้กูรู้นะว่าพวกมึงมายุ่งกับมันอีก กูฆ่าพวกมึงแน่”
มันกัดฟันกรอดๆ น่ากลัวชิบ
“ไปได้แล้ว”
มันตะคอกไล่ไอ้สามตัวนั่นไป มันสามคนรีบวิ่งหน้าตั้งออกไปเลย
“แล้วมึงเป็นอะไรหรือเปล่า”
มันหันมาถามผม เสียงมันอ่อนลงมาก
“ไม่เป็นไร ขอบคุณ”
“อือ ระวังหน่อยสิ ตรงนี้มันมืดนะ”
(-_-) ฮ่วย ทำอย่างกะกูเป็นสาวน้อยไปได้
“แล้วมึงจะไปไหน”
ผมทำท่าจะเดินออกมา
“ห๊ะ อ๋อ รอไอ้เต้เดี๋ยวกลับพร้อมมัน”
“วันนี้พี่รหัสกูมา เดี๋ยวจะพาสายไปกินเหล้าหลังมอ มึงไปด้วยสิ ไอ้เต้ต้องไป ไอ้แทนก็ไปด้วย”
“ก็ได้”
ผมเดินเข้าหอประชุมกะไปหาไอ้เต้ ไอ้พี่ปืนมันก็ตามเข้ามา
“อ้าวพี่แทน มาด้วยเหรอพี่”
ผมถามเมื่อเห็นพี่แทนยืนคุยอยู่กับพี่ออม
“เออดิ พี่เก่งกับพี่เอ้มา เดี๋ยวพวกมันพาไปเลี้ยงเหล้า”
ปู่รหัสผมก็มาแต่ผมยังไม่เคยเจอพี่ปู่รหัสไอ้เต้เลย ไอ้เต้เดินมาจากหลังเวที มันล้างหน้าล้างตาแล้วครับ
“เฮ้ย ยินดีด้วยมึง สาวๆกรี๊ดมึงเต็ม ได้เบอร์มาก็อย่าลืมมาแบ่งกูมั่งนะ”
ผมแสดงความยินดีกับมัน
“เหอะ ไม่อยากจะมาเชียร์กู เสือกอยากได้เบอร์สาว”
“พี่เอ้กับพี่เก่งรอที่ร้านแล้ว ไปได้แล้วเดี๋ยวพี่มันรอนาน”
พี่แทนบอกทุกคน
 แล้วเราก็แยกย้ายไปขึ้นรถ ผมกับพี่ออมไปกับไอ้เต้ ไอ้พี่ปืนมันไปกับพี่แทน พอไปถึงที้รานก็เห็นพี่เอ้ยืนอยู่กับใครอีกคน คงจะเป็นพี่เก่งปู่รหัสไอ้เต้มัน ดูพี่แกเตี้ยกว่าไอ้เต้นิดเดียวน่าจะเกือบร้อยแปดสิบ แต่หุ่นล่ำมาก ล่ำกว่าไอ้พี่ปืนอีก แต่หน้าโหดเหมือนกัน เรียงลำดับแล้วน่าจะเป็นพี่เอ้หน้าโหดสุด รองลงมาเป็นพี่แทน แล้วก็ไอ้พี่ปืน แล้วก็ปู่รหัสไอ้เต้ ทีมนี้เดินไปไหน ลูกเด็กเล็กแดงต้องร้องไห้กระจองอแงแน่นอน แล้วแก๊งค์วิดวะหน้าเถื่อนก็อาบเหล้ากันอีกแล้วครับ
~~~~~~ไม่รู้นานแค่ไหนจะได้ใจจากใครซักที ก็อยากเป็นคนที่ถูกรักกกก ~~~~~~   

////////////////// Part ปืน/////////////////   
 
“แม่งเมาเละกันอีกแล้ว เป็นภาระกูตลอด”
พี่เก่งบ่น เกือบทุกครั้งผมกับพี่เก่งจะมีหน้าที่ลากศพพวกมันกลับตลอด เหลือแค่ผม พี่เก่งแล้วก็ไอ้ออมที่ยังไม่ค่อยเมา ไอ้พวกนี้รู้ว่าคออ่อนยังเสือกแดกมากอีก
“ไอ้ปืน มึงเอาไง เดี๋ยวกูเก็บไอ้เอ้กะไอ้แทนไปเอง มึงไปส่งไอ้เด็กปี 1 สองคนนั่น”
“กูไม่รู้จักหอมันว่ะพี่ ไอ้ออมมึงรู้มั้ย”
ผมหันไปถามน้องไอ้แทนมัน
“รู้พี่ แต่หอมันไม่มีลิฟท์นะ จะแบกมันขึ้นไปเหรอ”
“สัด ยุ่งยากกูอีก ไปคอนโดกูแล้วกัน แม่ง”
 “งั้นเดี๋ยวผมไปกับพี่เก่งนะ”
“เออ”
 แล้วผมก็ลากไอ้เต้ไปยัดหลังรถ ไอ้มีนนี่ตัวเล็กหน่อย ผมอุ้มมันไปวางเบาะหน้า เพราะด้านหลังไอ้เต้มันเลื้อยเต็มที่นั่งแล้ว เมากันเหมือนหมาเลย หมดสภาพเดือนมอ เมื่อถึงคอนโด ผมต้องให้พี่ รปภ.ช่วยพยุงไอ้เต้มาส่งที่หน้าห้อง ส่วนผมอุ้มไอ้เตี้ยเข้ามา ตัวมันเบาครับ เห็นแดกเก่งๆ ไม่ยักกะอ้วน หน้ามันแดงมาก ปากงี้แดงจัดเลย ขนตายาวมากเลย จมูกรั้นๆ อยากจะบีบซักที ขามันขาวมากเลย เห็นแล้วใจผมมันหวิวๆ กูเป็นอะไรไปวะเนี่ย
ผมวางไอ้เตี้ยลงบนโซฟาที่ปรับเป็นเตียงได้ แล้วออกไปลากไอ้เต้ที่กลิ้งอยู่ที่หน้าประตูเข้ามาให้มันนอนพื้นนี่แหละ เสือกเมาเหมือนหมา แต่คงต้องเอาผ้าห่มกับหมอนออกมาให้พวกมัน หลังจากนั้นก็ลงไปซื้อแปรงสีฟันสองอัน ใต้คอนโดผมมีร้านสะดวกซื้อเปิด 24 ชั่วโมงพอดี พรุ่งนี้เดี๋ยวพวกมันไม่มีใช้ แล้วก็กลับมาอาบน้ำเข้านอน
   ตอนเช้าผมตื่นแล้วเดินออกมาจากห้องนอน เห็นพวกมันยังตื่นเลย จะสิบเอ็ดโมงแล้ว ผมอาบน้ำแล้ว ใส่กางเกงบอลเพียงตัวเดียว ผมไม่ชอบใส่เสื้อเวลาอยู่ห้องเพราะอากาศมันร้อน ตอนนอนยังใส่แค่บ๊อกเซ่อตัวเดียวนอนเลย ผมขี้ร้อนนะ เดินไปใช้ตีนเขี่ยไอ้เต้ ปลุกให้มันตื่น มันขี้เซามากอะ เลยหันไปปลุกไอ้เตี้ยมันแทน
“ไอ้เตี้ย ตื่น”
ตบแก้มมันเบาๆ แก้มมันนิ่มดี นอนน้ำลายไหลเลอะหมอนกูอีก
“ขอ 5 นาที”
มันทำปากแจ๊บๆ
“ไอ้เตี้ย ตื่นเดี๋ยวนี้”
“2 นาทีน่า”
มีต่อรองด้วย ทดเวลาบาดเจ็บรึไงมึง มันปัดมือผมที่กำลังตบแก้มมัน ดูมันเหอะ ขี้เซาจริง เลยก้มไปเรียกมันใกล้ๆ
“มีน ตื่น” มันค่อยๆลืมตาขึ้น แก้มมันหอมดีนะ
“เชี่ย”
 มันตะโกนลั่น คงตกใจที่เห็นหน้าผม มันลุกขึ้นนั่ง หันซ้ายหันขวา
“คอนโดกูเอง เมาเหมือนหมาเลยพวกมึงอะ”
“เอ่อ…ตกใจหมด”
มันคงยังเมาขี้ฟัน หน้ามันดูมึนๆ ทำท่าจะลุกขึ้นแต่คงเห็นไอ้เต้ก่อน มันเลยใช้ตีนเขี่ยไอ้เต้
“ไอ้เต้ ตื่น”
 “เชี่ยเต้ ตื่นได้แล้ว สัด”
ดูเหมือนว่ามันจะเขี่ยแรงไปนะ ไอ้เต้งัวเงียลุกขึ้นนั่ง
“ที่นี่ที่ไหนอะ กูปวดหัว”
“คนโดกูเอง ปลุกยากนะพวกมึงเนี่ย ไปอาบน้ำ เดี๋ยวกูไปส่งเอารถที่หลังมอ”
“อ่า พี่ปืน หวัดดีพี่”
“กูซื้อแปรงสีฟันมาให้แล้วในห้องน้ำ ผ้าขนหนูอยู่ในตู้”
 “พี่หุ่นโคตรดีอะ เท่ชิบหาย”
นี่มึงชมกูเหรอไอ้ตี๋ มันก็ดูเหมือนมีกล้ามนะแต่ไม่เท่าผม ผมชอบเล่นกีฬาและก็เข้ายิมบ้าง
“เนอะ ไอ้มีนเนอะ”
“เหอะ”
ไอ้เตี้ยมันเบะปาก น้ำลายมึงยังติดที่หมอนกู่อยู่เลยนะ เดี๋ยวหมอนกูขึ้นราจะทำไง
“เออ ไปอาบน้ำได้แล้ว อย่าชักช้า”
ไอ้ตี๋เต้มันก็เข้าไปอาบก่อน เหลือผมกับไอ้เตี้ยนั่งอยู่ที่โซฟากันสองคน
“เอ่อ เมื่อคืน ขอบคุณนะที่ช่วยกูอะ”
“เรื่องไหน เรื่องที่กูแบกมึงขึ้นมารึไง”
จริงๆแล้วกูอุ้ม
“เออ ก็ทั้งสองเรื่อง ที่แบกกูแล้วก็เรื่องที่หอประชุมด้วย”
“เออ แล้วมือถือมึง เป็นไง ใช้ได้มั้ย”
“ได้ แต่กูก็ว่ามันแพงเกินอยู่ดี”
ได้ของแพงไม่ชอบอีก
“ใช้ๆไปเถอะเรื่องมากจริง”
มันเบะปาก เดี๋ยวกูตบด้วยปากเลย
“ไอ้พี่ปืน ที่ว่าจะคัดนักบอล ต้องทำอะไรมั่ง”
มึงเรียกกูพี่ดีๆไม่ได้รึไง ต้องมี ไอ้ นำหน้าอีก
“ก็ทดสอบเรื่องการวิ่ง การส่งบอล แล้วก็ยิงประตู”
จริงแล้วผมเป็นคนตั้งเกณฑ์การคัดเลือกเอง ใหญ่กว่ากัปตันก็กูนี่แหละ
“อ่อ แล้วการซ้อมอะ”
“มั่นใจมากเลยนะมึงอะ ว่าจะได้”
“ก็แน่นอนอะ กูเก่ง”
“เหอะ”
“อาทิตย์ละสามวัน เย็นวันจันทร์ พุธ ศุกร์”
“อ่อ”
   ไอ้เต้มันออกมาจากห้องน้ำแล้ว ไอ้เตี้ยมันเลยลุกไปอาบบ้าง
“เออพี่ต้องทำไงให้หุ่นแบบพี่อะ ผมจะเอาไว้จีบสาวๆ”
“กูนึกว่ามึงคบกับไอ้เตี้ยซะอีก”
“โหยพี่ ประสาทแดก ใครจะคบกับมันได้ กวนตีนที่หนึ่ง เคยมีครั้งนึงเมื่อตอนม.ปลาย ไอ้มีนมันจีบสาว แต่สาวบอกว่าไม่ชอบคนที่น่ารักว่าตัวเอง ผมอะขำชิบหาย”
ไอ้เต้มันเผาเพื่อระยะประชิดเลย แต่ก็คงจะจริง แม่งน่ารักกว่าผู้หญิงบางคนอีก ไอ้เต้มันก็ถามผมไปเรื่อยๆ จนไอ้เตี้ยออกมาจากห้องน้ำ มันอาบเร็วจังวะ
“ทำไมมึงอาบเร็วจริง”
“กูสะอาดอยู่แล้วไง ไม่ต้องอาบนาน ไม่เหมือนมึง”
มันตอบไอ้เต้ มีเหตุผลตลอดนะมึงอะ ผมลุกเข้าห้องไปใส่เสื้อกับกางเกงบอลเหมือนเดิม ผมมีเต็มตู้ มีเกือบทุกทีมอะ แต่ที่ชอบใส่บ่อยๆ ก็อาร์เซนอลทีมโปรด แล้วก็ขับรถไปส่งพวกมันที่หลังมอ รถไอ้เต้มันจอดอยู่ที่นั่นเมือคืน แล้วขับกลับคอนโด

//////////////// End ปืน//////////////////

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:


ตอนที่ 4: ไอ้ปืนใหญ่


   นี่ผมก็รอมาหลายวันแล้วว่าเมื่อไรพี่แทนจะบอกเรื่องคัดตัวนักบอล ผมล่ะอยากจะโชวหล่อ เผื่อจะมีสาวๆมาตกหลุมรักที่ขุดรอมานาน เฮ้อ หล่ออย่างเดียวนี่ไม่พอจริงๆ แต่ถึงตอนนี้ไม่มีสาวมาคุย ก็เลยต้องเล่นเกมแก้เซ็งไปครับ

Rrrrrrrrrrr
อ่า พี่แทนไลน์มาครับ

ThanThana
ไอ้มีน พรุ่งนี้กูนัดคัดนักบอลห้าโมงเย็นนะ
ThanThana
ไอ้น้องมีน
                                                   MarchMeen
                                                   ครับๆ ได้พี่ ที่ไหนอะ
ThanThana
สนามกลาง บอกไอ้เต้ด้วย
ไอ้ออมมึงมาด้วยนะ
ออมสิน
ได้พี่
                                                   MarchMeen
                                                   พี่ออมก็เป็นนักบอลเหรอพี่ เก่งว่ะ
ออมสิน
หึ กูป็นเบ๊         
ThanThana
เขาเรียกผู้ดูแลนักกีฬา
ออมสิน
เรียกย่อๆก็คือ เบ๊
ThanThana
แหมไอ้อมมึงนี่
AeAe
กูคงไม่เข้า ไอ้แทนมึงจัดการด้วยนะ อย่าให้เสียชื่อวิดวะ
ThanThana
ได้เลยพี่
AeAe
ไอ้มีน มึงต้องเอาให้ได้ตัวจริงนะ อย่าให้เสียที่เป็นน้องกู

                                                    MarchMeen
                                                    คร๊าบบ แน่นอนอยู่แล้วพี่

   หลังเลิกเรียนผมกับไอ้เต้ก็รีบเปลี่ยนชุดบอล แล้วตรงไปยังสนามทันที ตื่นเต้นครับ เผื่อจะแจ้งเกิดให้สาวๆ ได้รู้จักบ้าง เฮ้ย จริงดิ มีสาวๆมายืนอยู่นอกรั้งหลายคนเลย มองไกลๆอย่างแจ่ม แต่กูว่ากูเห็นอีพี่สมเจตน์แว๊บๆนะ
“กรี๊ดดดด พี่ปืนขา หันมาทางนี้หน่อยค่า”
เสียงอีพี่สมเจตน์ กูจำได้ มันมากันครบทีมเลย แก๊งค์กระเทยปี 2
“หล่ออะ โคตรเท่”
“ขอเบอร์หน่อยค่า”
“ขอไลน์ด้วยค่า”
“พาพวกมึงไปไกลๆ อีสมเจตน์”
เสียงพี่แทนตะโกนไปทางทีมสาวๆข้างรั้ว
“โห พี่แทนอะ ใจร้ายกับเจสซี่อีกละ”
พี่มันทำหน้าผิดหวัง แต่ออกแนวตอแหลๆหน่อยนะ
“ยังอีก อย่าให้กูต้องเดินไปไล่เอง”
พี่แทนตะคอกอีกรอบ
“ค่า ไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ ดูแค่นี้ก็ไม่ได้ เชอะ”
อีพี่สมเจตน์งอนแล้ว
“มาได้ทุกปีสิน่า”
พี่แทนบ่น
ตอนนี้ในสนามมีนักกีฬาเล่นกันอยู่หลายคน ไอ้พี่ปืนกับพี่แทนมันใส่เสื้อช็อป ยืนอยู่ข้างสนามแล้วก็มีผู้ชายใส่ชุดบอลอีกหกเจ็ดคน สงสัยเป็นปี 1
“มึง 2 ตัวนี่ช้าจริง มารวมตัวกับไอ้พวกนี่ดิ”
“โหพี่ ก็จารย์ปล่อยช้าอะ ผมนี่รีบชิบหาย”
ผมบ่น อาจารย์ปล่อยเกินเวลาเป็นสิบนาที สอนเกินเงินเดือนอีก
“เออ เร็วๆ”
“พวกมึงปี 1 มีทั้งหมด 9 คน กูจะคัดเอา 5 คนนะ ตัวจริง 2 สำรอง 3 ที่เหลือกูไม่เอา ใครมาเล่นๆกูก็ไม่เอา กูจริงจัง วิดวะได้แชมป์มา 3 สมัยแล้ว และสมัยนี้ก็ต้องได้”
 พี่แกพูดอย่างหึกเหิม ปี 1 บางคนกลัวหัวแทบหด พี่กูโหดนะเว้ย แต่ขี้เมาชิบหาย อืม…กูด้วยแหละ
เอาวะเต็มที่ ได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร
“อย่างแรกวิ่งรอบสนาม 2 รอบ พวกมึงไปยืนที่จุดสตาร์ท พอกูเป่านกหวีดเริ่มก็วิ่งเลย”
“ไอ้เตี้ย มึงไหวแน่เหรอ ถอนตัวตอนนี้ยังทันนะ”
 ไอ้พี่ปืนมันเริ่มแซะ มันยกยิ้มที่มุมปากท่าประจำของมัน
“เหอะ”
ผมไม่สนใจ โฟกัสที่การวิ่งอย่างเดียวแล้วตอนนี้ พอพี่แทนเป่านกนกหวีด พวกปี 1 ก็เริ่มวิ่ง ผมวิ่งตอนแรกยังไม่รีบมาก เดี๋ยวเหนื่อยก่อน แล้วค่อยเร่งสปีดตอนท้าย ไอ้เต้มันถึงเส้นชัยก่อนเพื่อน ต่อมาคือผม หลังจากนั้นพี่แทนก็ให้จับคู่แล้วส่งบอลกันไปมา ไอ้พี่ปืนมันไม่ให้ผมคู่กับไอ้เต้ สงสัยกลัวว่าผมจะคุ้นเคยการเล่นกับไอ้เต้ มึงนี่ก็น้า หาโอกาสแซะกู จิกกัดกูได้ตลอด ด่านสุดท้ายยิงประตู พี่มันให้ยิงคนละ 5 ลูก ผมกะไอ้เต้ยิงเข้าไป 3 คนอื่นๆ ได้คนละลูกสองลูก มี 2 คนยิงไม่เข้าเลย ดวงโคตรห่วยอะ
“เอาล่ะ กูว่า กูเลือกได้แล้วว่าจะให้ใครเป็นตัวจริงตัวสำรองอะนะ”
“ไอ้มีนไอ้เต้ ตัวจริง ส่วน มึง มึง แล้วก็มึงตัวสำรองนะ กูจะนัดซ้อมวันพุธนี้เลย พวกมึงติดอะไรกันมั้ย”
“ม่ายครับ”
พวกผมตอบไป ส่วนไอ้พวกที่ไม่เข้ารอบ เดินคอตกออกไปจากสนาม แล้วไอ้มึง มึง แล้วก็มึงนี่ชื่ออะไรกันมั่งวะ
“มึงสามคนรายงานตัวดิ”
ไอ้พี่ปืนมันถามสิ่งที่ผมกำลังสงสัยอยู่พอดี
“ผมชื่อปอนด์ อยู่ IE ครับ”
 มึงที่ 1 มันพูด
“ผมชื่อดีน อยู่ อุตสา”
มึง 2 ผมรู้จักมัน มันอยู่สาขาเดียวกับผม
“ผมชื่อเค อยู่ ไฟฟ้าครับ”
แล้วก็มึงที่ 3
“เออ วันพุธเริ่มซ้อม 5 โมงเย็นใครสาย กูไล่ออก ใครขาดซ้อมกูก็ไล่ออก แล้วถ้าเล่นไม่ได้เรื่องกูก็ไล่ออกเหมือนกัน”
โอ้โหไอ้พี่ปืนมึงถามกัปตันมึงยัง
“เออ ตามนั้น วันนี้แค่นี้ก่อน กลับได้”
เออ ไอ้พี่แทน กูว่าพี่มึงกลัวไอ้พี่ปืนแน่เลย กูเห็นหลายครั้งแล้ว ไม่เคยขัดมันเลย

   และแล้วผมก็ได้เป็นนักบอลคณะ ตัวจริงซะด้วย หล่อกว่าเดิมเลยทีนี้ วันนี้เป็นวันซ้อมวันแรก ไปสายไม่ได้ เดี๋ยวโดนไล่ออก ไอ้พี่ปืนมันทำจริงแน่ มันยิ่งขัดแข้งขัดขาผมอยู่ ผมกับไอ้เต้มาเป็นแพ็คคู่เหมือนเดิม คิดว่าพอขึ้นปี 2 ต้องแยกกันเรียนคิดแล้วก็เซ็งๆ เอาวะ ช่างมันก่อน
วันนี้ผมแต่งตัวเต็มยศเลย เสื้อกางเกงบอลทีมโปรดอาร์เซนอล วันแรกมันต้องประเดิมก่อน รองเท้าบอลคู่ละสี่พันเก้า ที่เก็บตังซื้อเอง หล่อสุดชีวิตแล้ว ไอ้เต้ก็ไม่แพ้กัน เรามาถึงสนามเจอพี่แทนอยู่คนเดียว กับนักบอลคนอื่นที่ลงวอร์มอัพกันในสนาม
“มึงไปวอร์มอัพกับไอ้พวกนั้นก่อน เดี๋ยวไอ้ปืนมาแล้ว กูเรียกคุยอีกที”
 พวกผมพยักหน้า ไอ้ 3 คนปีหนึ่งมันมาก่อนแล้ว หลังจากพวกผมวอร์มกันได้ซักพัก ไอ้พี่ปืนมาก็มา โห มันแม่งใส่รองเท้าคู่เป็นหมื่น แบบที่ผมอยากได้แต่ไม่มีปัญญาซื้ออะ แม่ง รวยชิบหาย หมั่นใส้มัน
“มาเร็วนี่มึงไอ้เตี้ย กลัวกูไล่ออกเหรอ”
คำทักทายของพี่มัน
“กูไม่กลัวหรอก ก็กูเก่งอะ”
 ผมยักคิ้วให้มัน 2 จึก
“หึ หลงตัวเองเหมือนเดิม”
ใครหลงตัวเอง ไม่มี๊
“โหพี่ รองเท้าโคตรเจ๋ง รุ่นนี้ไอ้มีนมันโคตรอยากได้เลย”
กูล่ะอยากโดดถีบไอ้เต้เหลือเกิน มึงไปบอกมันทำไม๊
“เหรอ มึงอยากได้เหรอ”
“เปล๊า กูไม่ได้อยากได้ ไอ้เต้มันมั่ว”
กลับหอไป กูจะถีบมันซักที
“เออ วันนี้ ซ้อมวันแรก กูมีเด็กใหม่มา 5 คน พวกมึงต้องตั้งใจซ้อม อย่างที่กูเคยบอก เราต้องเอาแชมป์ปีนี้มาให้ได้ อย่าคิดว่าเป็นตัวจริงแล้ว จะไม่ตั้งใจซ้อม ใครเล่นแย่กูปลดเป็นตัวสำรองได้เหมือนกัน”
พี่แกว่า จริงจังจริงวุ้ย หลายๆเรื่องผมไม่ค่อยจริงจังนะ แต่เรื่อง กิน เกม บอล ผมจริงจังเสมอ
“เอ้า แยกย้ายไปซ้อม เด็กใหม่พวกมึงแยกไปซ้อมกันเองก่อน เลี้ยงบอล ส่งบอล เล่นแบบพื้นฐานก่อน”
“คร๊าบบบ”
ปี 1 ก็ซ้อมเตะกันไปเรื่อยๆ เหนื่อยครับ ไม่ได้เล่นมาเป็นเดือน แต่ก็สนุกดี การซ้อมเป็นไปได้ด้วยดี ซักสามทุ่มก็เตรียมแยกย้ายกันกลับหอ ผมเริ่มสนิทกับไอ้พวกพี่ หนึ่ง 3 ตัวนั่นบ้างแล้ว หอพักกูอยู่ใกล้กัน เดินเรียนด้วยกันบ้าง บางทีก็กินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันบ้าง
“มึงกลับไง”
 ไอ้พี่ปืนมันถามผม
“กลับกับไอ้เต้ดิ วันนี้ไอดีนมันกลับด้วย ไมอะ”
“กลับกับกู วันนี้กูลืมกระเป๋าตัง แต่จะแวะซื้อของ จ่ายให้กูหน่อย”
“ห๊ะ…เออก็ได้ เดี๋ยวกูบอกไอ้เต้ก่อน”
ผมเดินไปบอกไอ้เต้กับไอ้ดีน มันพยักหน้ารับ
“แล้วจะซื้ออะไร”
ผมถามระหว่างที่กำลังเดินมาขึ้นรถพี่มัน
“ก็ของใช้สบู่ ยาสีฟัน มันหมดพอดี”
“ปกติ พี่กูเอาตังเก็บไว้ในรถบ้างนะ เผื่อฉุกเฉิน พี่มึงไม่ลองบ้างอะ”
“เหรอ คราวหลังกูค่อยเอาไว้มั่ง”
พี่มันทำหน้าแปลกๆ ดูเหมือนตกใจ แต่เป็นครั้งแรกนะที่คุยกันปกติที่ไม่ได้จิกกัดกันเลย มันจอดรถที่ร้านสะดวกซื้อ แล้วเดินเลือกซื้อของ ผมก็ซื้อขนมกลับไปกินบ้าง แล้วมันก็ขับรถมาส่งผมที่หอ
“มึงอยู่หอเดียวกับไอ้เต้เหรอ”
“อือ อยู่ห้องเดียวกัน”
“มึงไม่ได้เป็นแฟนกับมันแน่นะ”
“เออ จะถามอะไรนักหนา”
อะไรของมันฟะ
“เปล่า”
“ขอบคุณที่มาส่งนะ”
“มึงชอบพูดคำว่าขอบคุณนะ มันเหมือนไม่ใช่นิสัยมึง”
“สัด ใครทำอะไรให้ก็ต้องขอบคุณดิ ทำผิดก็ต้องขอโทษ จริงๆแล้วกูเป็นคนดี”
“อืม น่ารักนะมึงอะ”
อุ๊ย ชมกูด้วย
“กูหล่อเหอะ ไม่ได้น่ารัก”
ผมรู้สึกว่าหน้ามันร้อนๆ แปลกๆ ไม่ได้โกรธกับคำชมนี้ ปกติผมโกรธนะใครชมว่าน่ารักอะ งงตัวเอง
ไอ้พี่ปืนมันก็ดูเป็นคนดีนะ ถ้าไม่แซะกูอะ (-_-)
จันทร์ พุธ ศุกร์ ตอนเย็น ผมต้องไปซ้อมบอล แต่พอใกล้สอบมิดเทอมสองอาทิตย์ พี่แทนก็สั่งหยุดให้อ่านหนังสือสอบ ผมก็เลยเล่นเกมน้อยลง หันมาอ่านหนังสือบ้าง ตอนมัธยมไม่ขยันขนาดนี้เลยอะ พออยู่มหาลัยเห็นชาวบ้านเขาอ่านกัน เลยเริ่มอ่านบ้าง บอลแมทแรกทจะเริ่มแข็งหลังสอบมิดเทอม

TheGun
ไอ้เตี้ย อยู่เปล่า ?
                                                                                       MarchMeen
                                                                                       ใครอ่ะ
TheGun
กูเอง ปืน
                                                                                        MarchMeen
                                                                                        ว่า ?
TheGun
มาหากูหน่อยกูลืมกระเป๋าตัง

                                                                                        MarchMeen
                                                                                        (-_-)
TheGun
เร็วๆ กูอยู่โรงอาหารคณะ
                                                                                      MarchMeen
                                                                                      เออ แป๊บ

ผมก็ต้องวิ่งด๊อกแด๊กไปที่โรงอาหาร ความจริงก็จะออกมากินข้าวอยู่แล้วแหละ วันนี้ไอ้เต้มันกลับบ้าน แต่ผมไม่ได้กลับ พี่ผมมันไม่อยู่ ไปต่างจังหวัด ก็เลยไม่รู้ว่าจะกลับไปทำไม พอมาถึงโรงอาหารก็เห็นไอ้พี่ปืนมันนั่งเด่นอยู่ที่โรงอาหาร โต๊ะอื่นๆ ก็พากันแอบมองนะ แต่คงไม่กล้าเข้าใกล้ ก็เล่นปล่อยรัศมีความโหดเหี้ยมรอบๆตัวขนาดนั้น
“เป็นไรวะ ทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าใคร”
“กูเบื่อ ไม่ค่อยอยากมาโรงอาหาร”
“ทำไม”
“แม่ง คนเยอะ”
อ๋อ มันคงรำคาญคนมองมัน สาวๆมองมันแล้วซุบซิบกัน
“ดีจะตาย สาวๆมองพี่มึงตรึม”
บางทีผมก็รำคาญคนมองนะ แต่ตอนนี้อิจฉาพี่มันมากกว่า
“เหอะ เอาตังมาดิ กูจะไปซื้อข้าว”
“กินอะไร เดี๋ยวกูซื้อเผื่อ”
ส่งสารมันเดี๋ยวไปต่อแถว แล้วเจอสาวๆอีก
“กระเพราหมูกรอบ”
“ได้ รอแปป”
ผมก็จะกินอาหารตามสั่งพอดี ผมเดินไปต่อแถว สั่งของพี่มันแล้วสั่งข้าวผัดหมูไม่ใส่ผักมากิน ผมไม่ชอบกินผัก แต่กินได้เป็นบางอย่าง และไม่ชอบกินอาหารทะเลทั้งหมดนอกจากปู มีแต่คนว่าผมเรื่องมากทั้งพี่ผมและไอ้เต้
ซักพักก็ได้ข้าวมาสองจาน
“เอาน้ำอะไร”
“น้ำเปล่า”
 ผมพยักหน้ารับ หลังจากกลับมาจากซื้อน้ำ ผมกับมันก็นั่งจ้วงข้าวใส่ปากกันอย่างรวดเร็ว หลังจากกินเสร็จก็นั่งพัก
“มึงไม่ชอบกินผักเหรอ”
“อืม” ขี้เกียจอะธิบายว่าไม่ชอบกินเป็นบางอย่าง ไม่ใช่ไม่ชอบผักทุกชนิด
“…”
“วันนี้มึงไม่ได้มากับไอ้เต้เหรอ”
ชอบมันไง๊ ถามหามัน
“มันกลับบ้าน”
 รึว่าไอ้พี่ปืนมันจะชอบไอ้เต้ เห็นถามอยู่บ่อยๆว่ามันเป็นแฟนกับกูรึเปล่า
“อ่อ แล้วมึงจะไปไหนต่อ”
“อ่านหนังสือต่อ ไมอะ”
“ไปซื้อของเป็นเพื่อนกูหน่อย”
“หืมม ไหนว่าไม่ได้เอากระเป๋าตังมา จะให้กูออกให้รึไง กูมีสองร้อยนะตอนนี้อะ”
กูก็ไม่ได้พกมาเหมือนกัน
“อ่อ เอ่ออ เดี๋ยวแวะเอาที่คอนโดกูก่อน”
“ไมกูต้องไปอะ”
“เหอะน่า เดี๋ยวกูเลี้ยงชาบูมึง”
“…”
คิดหนักเลยผม ถ้าตอบตกลงมันจะคิดว่ากูเห็นแก่กินมั้ยวะ
“ว่าไง ไปหรือไม่ไป? ”
“ไปก็ได้”
 มันยิ้มครับ ดูไม่เหมือนที่มันเคยทำ มันไม่ใช้การแสยะยิ้ม ผมนี่ใจเป๋เลย เฮ้อออ แล้วผมก็ใจง่ายตามมันไป จริงๆแล้วผมเห็นแก่ชาบูหรอกนะ
“เข้ามาก่อน”


---> มีต่อครับ

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ต่อตอนที่4

มันบอกให้ผมตามขึ้นมาคอนโดด้วย บอกว่าจะหาของก่อน อาจจะนาน ฮ่วย ผมเลยนั่งอ่านชีทไปพลางๆ ห้องมันกว้างมากเลย ดูเรียบหรูดี เป็นโทนเทาดำ ผมชอบนะ มันดูเท่ดี เหมาะกับคนคูลๆอย่างผม แต่ไอ้เต้บอกว่าผมเหมาะกับสีฟ้าสดใส ผมแอบเดินดูห้องมัน มีเคาน์เตอร์ครัว มีตู้เย็น อุปกรณ์ทำอาหาร แต่มันค่อนข้างสะอาดนะ มีระเบียงค่อนข้างกว้าง โคตรหรูอะ คราวก่อนไม่ได้สังเกตุ สมบัติมันไม่เยอะมาก
“ทำไร”
ผมสะดุ้งโหยงเลย แม่งโผล่มาเงียบๆ ตกใจหมด ผมหันไปมอง หน้ามันเกือบชิดหน้าผมเลย
“เปล๊า ไปยัง”
“ไปดิ”
มันพาผมมาที่ห้างที่เจอมันคราวกันตอนที่มากับไอ้เต้ แล้วก็พาไปโซนชุดเครื่องนอน
“พี่มึงจะซื้ออะไรอะ”
“ผ้าปูที่นอน ช่วยกูเลือกสีหน่อย”
“หืออ พี่มึงใช้เอง ก็เลือกเองดิ”
“มึงว่าสีอะไรดี”
ไม่ฟังกูเล๊ย
“เทา”
กูก็มั่วๆเห็นห้องมันสีเทา ดำ
“ก็ดี กูชอบสีเทา งั้นเอาอันนี้นะ”
มันหยิบใส่ตะกร้า เห็นมันหยิบตะกร้ามาแทนรถเข็น น่าจะซื้อไม่เยอะ แล้วทำไมต้องให้กูมาช่วยด้วยเนี่ย แล้วมันก็เดินไปเลือกแก้วมักมันถือสีเทากับสีดำลายเดียวกันสองใบหันมาถามผม ผมก็พยักหน้า มันเลยหยิบใส่ตะกร้า ตกลงมึงจะเทาดำทั้งห้องเลยรึไง
“มึงจะซื้ออะไรมั้ย”
“กูจะไปร้านหนังสือ”
ได้ยินว่ากินทามะเล่มใหม่เข้า
“ไปดิ”
แล้วมันก็เดินนำหน้าไปจ่ายเงิน งงเด้ ซื้อสองอย่างแล้วให้กูมาช่วยเลือก งงเด้ กูไปซื้อหนังสือการ์ตูนดีกว่า ผมเดินดูไปเรื่อยๆ อ่านของฟรีเกือบจบเล่ม นึกขึ้นได้กลัวมันรอเลยหยิบกินทามะเล่ม 39 มา เพื่อเดินไปจ่ายตัง เห็นมันถือหนังสือคอร์ดเพลงมาเล่มนึงวางที่เค้าน์เตอร์
“จ่ายรวมกันครับ”
ไอ้พี่ปืนมันพูด
“เฮ้ยพี่มึง เดี๋ยวกูจ่ายเอง”
ผมว่า ไม่อยากให้จ่ายให้ฟรีๆ
“กูจ่ายเอง อย่าเรื่องมาก”
เหอะว่ากูเรื่องมากอีก ผมเห็นพนักงานเคาน์เตอร์แอบส่งสายตาหวานมาให้มัน จริงแล้วพนักงานแคชเชียร์ในห้างก็ทำ แต่มันแกล้งมองไม่เห็น ตอนนี้อีก มันทำเป็นมองไปทางอื่น น่าสงสารสาวๆนะครับ เขาอุตส่าห์อ่อย
“ยังไม่ 5 โมงเลยมึงจะดูหนังมั้ย”
พี่มันถาม มึงจะเลี้ยงหนังกูด้วยเหรอ แต่ผมไม่ชอบไปนั่งดูในโรง น่าเบื่อ
“กูไม่ค่อยชอบดู พี่มึงรีบมั้ย กูไปเกมเซนเตอร์ได้มั้ย”
มันอยู่ชั้นบนสุดของห้าง คราวก่อนผมก็แวะมาเล่น แต่เล่นได้ไม่นานไอ้เต้มันรีบ
“ไปดิ”
มันตามใจผมด้วย คงซาบซึ้งใจที่ผมช่วยซื้อของ (-_-) ผมแวะเล่นโน่นเล่นนี่ตามประสา เห็นพี่มันกำลังคีบตุ๊กตา ช่างไม่เข้ากับหน้าเล๊ยย เห็นมันคีบหลุดมา 3-4 ครั้งแล้ว
“พี่มึงลองคีบกอลิล่าดิเผื่อได้”
“ทำไมอะ”
ก็มันเหมือนพี่มึงไง
“ก็มันอ้วนๆ น่าจะง่ายไง เอาสีเทานะ”
แล้วพี่มันก็ลองคีบ ได้เว้ยเฮ้ย มันยกให้ผม
“ให้กูมัยอะ”
ผมรับมาแบบงงๆ
“เห็นมึงอยากได้”
สงสัยมันเห็นกูทำหน้าลุ้นอยู่ กูแค่ลุ้น ไม่ได้อยากได้ขนาดนั้น
แต่กูจะตั้งชื่อมันว่า ปืนใหญ่นะ แล้วเราก็ลงมากินชาบู คนเยอะครับ แต่ก็ยังพอมีที่นั่ง
“พี่มึงไม่ใส่ผักเหรอ”
ผมถามมัน เรากินหม้อเดียวกัน เห็นมันไม่ใส่ผักเลย
“ก็มึงไม่กินไม่ใช่เหรอ”
“กูกินได้ ผักบุ้ง ผักกาดขาว เห็ดเข็มทอง ไรงี้ กูไม่ชอบต้นหอมผักชี หัวหอม มะเขือเทศพวกมีกลิ่นอะ ขึ้นช่ายกูเกลียดสุด”
“อืม”
มันพยักหน้ารับรู้ ผมไม่ค่อยเล่าให้ใครฟังนะ นอกจากพี่ผมกับไอ้เต้
“แต่กูชอบกินซอสมะเขือเทศนะ”
ว่าแล้วก็คีบเบคอนเข้าปาก อันนี้ชอบกินสุด
“มึงนี่ตลกเนอะ”
หน้าเย็นชาชาเย็นสัดเลยนะตอนพูดอะ กูตลกมึงก็ขำดิ ผมยังไม่เคยเห็นมันหัวเราะเลย พอกินเสร็จเราก็กลับ มันมาส่งผมที่หอ ผมก็ไม่ลืมเอาตุ๊กตากอลิล่าชื่อ ไอ้ปืนใหญ่ลงมาด้วย แล้วเดินมาที่ฝั่งคนขับ ลืมขอบคุณมันที่เลี้ยงชาบูแล้วก็มาส่งหอ มันลดกระจกลง
“ขอบคุณที่เลี้ยงชาบู แล้วก็มาส่ง”
“อืม”
แล้วผมก็เดินขึ้นหอ เปิดประตูเข้าไปเจอไอ้เต้นังไถมือถืออยู่ มันเงยหน้ามามอง
 “มึงไปเอาตุ๊กตาที่ไหนมา มึงชอบตุ๊กตาด้วยเหรอ แต๋วหว่ะ”
สัดกูไม่ได้ชอบ
“ไอ้พี่ปืนมันคีบ แต่มันไม่เอา เลยให้กูมา”
“หืมม แล้วมึงไปกับพี่มันได้ยังไง”
“มันให้กูไปช่วยซื้อของ เลี้ยงชาบูกู แล้วก็มาส่ง”
นี่กูต้องรายงานมึง เหมือนมึงเป็นพี่กูเลยเหรอ
“โห จริงดิ ลุงรหัสกูเจ๋งหว่ะ ไอดอลสัด ทีกู ฝากเงินพี่วิทย์มาให้มาเลี้ยงกู”
“กูไปช่วยมันซื้อของหรอก มันเลยเลี้ยง”
ถึงจะซื้อแค่สองอย่างอะนะ
“มึงญาติดีกะพี่เข้าแล้วเหรอะว่า เห็นแง่งๆ จะกะโดดกัดพี่เขาอยู่”
“อืม มันก็ไม่แย่นะ เคยช่วยกู แถมซื้อมือถือมาคืนอีก”
“เออจริง แม่งเล่นซื้อของแพงเลย บ้านพี่มันโคตรรวย ให้ตังพี่วิทย์มาทีหลายพัน”
“ตังพี่มันเอง มันทำงาน”
“ไอดอลสัดๆ เท่โคตร”
มึงก็ชื่นชมบรรพบุรุษมึงเหลือเกิน ถ้ามันตดเหม็น มึงยังจะชื่นชมมันมั้ย
“ไปอ่านอ่านหนังสือเลยมึง กลับบ้านไปแรด หนังสือหนังหาไม่เอาไปอ่าน เดี๋ยวเดือดร้อนกูต้องติวให้มึงอีก”
“เออน่า ยังไงมึงก็ต้องติวให้กูอยู่แล้ว”
ผมถีบมันไปทีนึง สัด เดือดร้อนกูตลอด
   ~~~~~~ไม่มีสิ่งไหนจะหนักเกินไป ไม่มีคำว่าทำไม่ได้ ~~~~~~

//////////////////////Part ปืน//////////////////////////
   ผมกับไอ้เตี้ยเดินชนกันเป็นรอบที่ 3 แล้ว ดวงสมพงษ์กันเหลือเกิน คราวนี้มือถือมันหล่นแตก สงสารมันเลย หน้ามันซีดมาก มันให้ผมซื้อเครื่องใหม่ที่เหมือนเครื่องเก่าให้มัน แถมดูถูกกูอีก คิดว่าไม่มีปัญญาซื้อให้มัน กูนี่ใคร ปืนเว้ยเฮ้ย ผมมีตังเก็บเยอะนะ ไปช่วยงานที่บ้าน พอได้ค่าขนม บ้านผมเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้าง มือถือมันแค่หมื่นเดียวเอง ตอนที่ผมไปดูที่ร้านอะ เลยซื้อไอโฟนมาให้มัน กะจะรอรุ่นโปร เห็นไอ้แทนบอกว่า ไอ้เตี้ยมันมาทวงทุกวัน สังสัยคงอยากเล่นเกม ไอ้เด็กนั่นมันติดเกมมาก ไอ้ที่เดินชนกับมัน 3 รอบนี่ก็เพราะมันเดินไปเล่นเกมไปนี่แหละ มันไม่มองทาง ผมเห็นแว๊บๆ นะเป็นเกมที่มันเล่นจับโปเกม่อนหรืออะไรนี่แหละ
“มือถือน้องมันก็แค่หมื่นกว่ามั้ยวะ ทำไมมึงซื้อให้มันแพงจริง ดูมันไม่ค่อยอยากได้เท่าไร” ไอ้แทนลุงรหัสไอ้เตี้ยมัน
“ไมอะ ก็กูมีตัง”
ผมตอบมันไป ผมไม่ได้ขี้คุยหรอก แต่ชอบกวนตีนมันไง ไอ้แทนบางทีมันก็ซื่อๆนะ โง่ด้วย แต่บางทีมันก็ฉลาดเกิน
“เออ ไอ้เสี่ยปืน มึงคิดอะไรกับน้องกูปะเนี่ย”
แน่ะ จำผิดกูอีก
“คิดอะไร”
“ก็ไม่รู้ เห็นนมึงซื้อของแพงให้มันเนี่ย ทีน้องรหัสมึงยังไม่ค่อยสนใจมันเลย”
ก็มันไม่ได้น่ารักนี่หว่า
“เปล่า”
“แน่เหรอะ แต่มึงก็ไม่ได้เป็นเกย์นี่หว่า”
 นี่มึงสับสนในตัวเองอยู่เหรอ
“อะไรของมึง”
มันยังไม่ได้เรียกว่าคิดอะไรขนาดนั้น แต่ผมต้องการพิสูจน์น่ะสิ ผมไม่เคยชอบใคร ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ที่ผ่านมาก็เป็นแบบฉาบฉวย ไม่ได้จริงจังอะไร แต่กับไอ้เตี้ย มันมีความรู้สึกอะไรซักอย่างในใจ แต่ผมก็พอจะรู้นะ เพราะมันน่ารัก มันกวนตีนด้วย และมันไม่เหมือนคนอื่น มันแปลกดี เลยอยากรู้ว่าอยู่ใกล้มันแล้วจะเป็นยังไง จะรักมันได้มั้ย หรือจะไม่รู้สึกอะไรเลย แต่ไม่ได้เกลียดมันแน่ๆ อันนี้ผมรู้ดี
“ก็มึงมันน่าสังสัย”
มึงยังไม่เลิกอีก
เดี๋ยวกูก็คิดจริงหรอก มึงยังไม่รู้ กูว่าจะหลอกให้มันเลี้ยงข้าวฟรีอยู่ ไอ้เตี้ยมันนิสัยดีนะ รู้จักขอบคุณ พูดตรงไปตรงมา ดูไม่มีความเสแสร้งอะไรเลย อืม มันเล่นบอลเก่งนะ วิ่งเร็ว ส่งบอลเก่ง ยิ่งประตูก็ค่อนข้างแม่น มันได้เข้าทีมมาแล้ว สมกับที่มันคุยไว้จริง
“เอาเวลามาเสือกเรื่องของกูไปทำงานของมึงดีกว่ามั้ย สัด”
   ไอ้นี่ก็เสือกไม่เลิก ผมเป็นเพื่อนกับมันตั้งแต่ปีหนึ่ง ตอนปีหนึ่งหน้ามันโหดๆ ไม่เหมือนรุ่นเดียวกัน เลยไม่ค่อยมีใครคบ แต่พอผมคบกับมันจริงๆ ก็รู้เลยว่ามันเป็นคนจิตใจดี รักเพื่อนฝูง รักน้องนุ่ง ทำตัวเป็นผูปกครองน้องรหัสมัน แต่ก็อะนะ หน้าตาน้องมันเป็นอย่างนั้น พวกสถาปัตมันเลยชอบมาวุ่นวาย
“เชี่ย กูก็ทำอยู่นี่ไม่รู้จักเสร็จซักที มึงมาช่วยกูดูหน่อยดิวะ”
กูต้องช่วยมันทุกทีสิน่า
“เอามาดูดิ”
หลังจากซื้อมือถือให้มันผมก็หลอกไอ้เตี้ยให้เลี้ยงข้าว แล้วชวนมันไปเลือกซื้อของใช้ แล้วชวนมันดูหนัง มันปฏิเสธ มันไม่ชอบดูหนัง แต่มันชวนไปเล่นเกม ติดเกมจริงๆไอ้เด็กคนนี้ เห็นมันเดินไปเล่นนู่นเล่นนี่ ผมเลยลองไปคีบตุ๊กตาเล่น ยากชิบหาย คีบตุ๊กตาหมีหลายครั้งก็ยังไม่ได้ อย่าคิดว่าผมชอบเล่นตุ๊กตานะ แค่ไม่อยากแพ้ตู้เกมเท่านั้นเอง ไอ้เตี้ยมันคงเห็นเลยเดินมาดู มันให้ผมคีบตุ๊กตากอลิล่า สงสัยมันจะชอบ มันชอบอะไรแปลกๆนะ มีแต่คนเค้าชอบตุ๊กตาหมีกัน แต่ผมก็ลองดู ผมคีบได้ด้วย เลยให้มันไป เห็นมันทำหน้าอยากได้ แล้วเราก็ไปกินชาบูกัน ผมก็เลยได้รู้ว่ามันชอบหรือไม่ชอบกินผักอะไร แต่ที่ขำสุดมันไม่ชอบกินมะเขือเทศ แต่ดันเสือกชอบกินซอสมะเขือเทศ
“กูว่าหลังสอบจะเลี้ยงข้าวสายรหัส มึงจะเอาด้วยมั้ย พี่เอ้ฝากตังมา พี่มันมาไม่ได้งานยุ่ง”
หลังจากปั่นงานเสร็จไอ้แทนมันพูดขึ้น
“เอาดิ”
“จะเลี้ยงอะไร พวกมันอะ ร้านหลังมอมั้ย”
“ชาบูหน้ามอก็ได้”
ผมเห็นว่าไอ้เตี้ยมันชอบกิน ไม่ค่อยสองมาตรฐานเลยกู
“เออก็ดี บุฟเฟ่กินได้ไม่อั้น หลานรหัสกูเห็นตัวเล็กๆ แดกเยอะชิบหาย แต่มันก็ไม่อ้วนนะ”
อันนี้กูรู้ สั่งอะไรมามันยัดได้หมดแหละ
“เดี๋ยวกูนัดไอ้ออมกับไอ้วิทย์ให้”
“อืม แล้วมึงอ่านหนังสือไปถึงไหนแล้ว”
พวกผมมีสอบ 2 วัน วันเว้นวัน ปี 3 เรียนไม่มากแล้ว แต่งานเยอะชิบหาย
 “ยังไม่ไปไหนเลย มึงติวให้กูแบบเดิมแล้วกัน จะมาทำความเข้าใจตั้งแต่ต้นคงไม่ทันแล้ว”
อืม มึงเรียนแบบนี้ก็ยังอุตส่าห์ผ่านมาได้ตั้ง 2 ปีนะ
“เออ กูจะติวให้มึงตายกันไปข้างเลย สัด”
“เฮ้ย ให้กูได้หลับได้นอนมั่งเหอะ นี่กูก็จะเป็นหมีแพนด้าอยู่แล้ว เดี๋ยวได้น่ารักตายห่า”
“เหอะ”
ดูๆไปหน้าตามันก็ดูเหมือนหมีแพนด้าจริงๆ แต่อย่างมึงเขาเรียกน่าถีบ ถ้าน่ารักต้องแบบไอ้เตี้ยโน่น หลังจากนั้นผมก็เข้าโหมดติวเตอร์ ติวมหาโหดกับไอ้แทน จนถึงวันสอบ

////////////////////////////// End ปืน/////////////////////////////


จบตอนที่ 4

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:


ตอน 5 : ไอ้มีนไม่กินผัก


และแล้วเทศกาลการสอบมิดเทอมก็มาถึง เด็กปี 1 เดินสะโหลสะเหลเข้าห้องสอบ เราสอบกัน 3 วัน แต่ละคนเหมือนนี่เดินซอมบี้บวกกับหมีแพนด้าเลย 3 วันผ่านไปอย่างเชื่องช้า ผมทำข้อสอบได้นะ มันไม่ยากมากผมเลยออกจากเร็ว แล้วมานั่งรอไอ้เต้ที่ใต้ตึกรวม
“ไงมึงทำข้อสอบได้มั้ย”
ไอ้ดีนมันถามผม หลังจากที่มันเดินลงบันไดมา
“ทำได้อยู่แล้ว กูเก่ง มึงอะ”
“กูว่าไม่น่ารอด แม่ง ไอ้ที่กูอ่านมาไม่ออก เสือกออกไอ้ที่กูไม่อ่าน”
“ตอนเลคเชอร์ อาจารย์ก็บอกแนวอยู่ มึงไม่ได้ฟังรึไง”
“กูหลับ เออ กูได้ยินไอ้เต้มันบอกว่ามึงติวให้มัน คราวหน้ามึงติวให้กู่มั่งดิวะ”
“เออ สัด พวกมึงนี่นะ เดือดร้อนก็ตลอด”
“สัดก็กูโง่ไง”
   แล้วผมก็นั่งไถมือถือเล่น คุยเรื่องบอลกับไอ้ดีน มันก็บ้าบอลเหมือนกันนะ แต่มันเป็นเด็กหงษ์อะ

Rrrrrrrrr

TheGun
มึงสอบเสร็ยัง
                                                          MarchMeen
                                                          เสร็จแล้ว ไมอะ
TheGun
อยู่กับไอ้เต้มั้ย แวะมาที่ช็อปกูหน่อย
                                                           MarchMeen
                                                           แป๊ป ไอ้เต้ยังไม่ออกมาจากห้องสอบ
TheGun
เออ

   ผมนั่งรออีกประมาณสิบนาที ไอ้เต้มันก็ออกมาครับ หน้าตายังคงเหมือนหมีแพนด้าไม่ได้นอน แต่มันทำหน้าระลื่นมาก สงสัยทำข้อสอบได้
“เป็นไงมั่งวะมึง หน้าบานเชียว”
ไอ้ดีนถามไอ้เต้ที่ยิ้มนหน้าบานเป็นจานดาวเทียม
“อย่างกู สบายอยู่แล้ว หึๆ ไม่ติดเอฟแน่ แต่ต้องมาลุ้นว่าจะได้ดี หรือดีบวก แล้วพวกมึงอะ”
ฮ่วย มึงยังมีหน้ามาดีใจอีก
 “ของกูก็ดี แต่ไม่เสียแรงที่กูติวให้มึง”
ผมตอบมันไป
“ส่วนกู ไม่น่ารอด กูว่าคราวหน้าจะขอให้ไอ้มีนมันช่วยติวมั่ง”
ไอ้ดีนมันตอบ จะมีเพื่อนทั้งที่ จะไม่มีคนที่ฉลาดๆมาคบกูเลยรึไง
“เออ รอให้มันติวพร้อมกู ไม่ต้องอ่านมันแล้วหนังสืออะ”
 “สัด พวกมึงสองตัว มีอะไรตอบแทนกูมั่ง”
“เดี๋ยวกูให้ยืมแผ่นเกม กูมีเยอะ”
ไอดีนมันก็ติดเกมครับ ไอ้นี่แผ่นมันเยอะ 
“เออลุงรหัสมึงอะบอกให้แวะไปที่ช็อป”
ผมบอกมัน ไอ้พี่ปืนมันคงติดต่อไอ้เต้ไม่ได้เพราะมันสอบอยู่
“เออ ไป ดิ แต่แม่งหิวว่ะ เมื่อกลางวันกูกินข้าวไม่ค่อยลงเลย”
“เออ กูก็หิว แต่กูไม่ไปด้วยนะ กูเอารถมา”
ไอ้ดีนก็มีรถ ขับฮอนด้า แจ๊สสีเหลืองอ๋อย
 “ลุงรหัสกูเรียกไมวะ หรือพี่มันจะพาไปเลี้ยงฉลองสอบเสร็จ”
 “เออ งั้นกูไปละ”
ไอ้ดีนมันโบกมือลา ผมกับไอ้เต้พยักหน้าให้มัน
“กูจะไปรู้เรอะ รีบไปเหอะมึง มันไลน์มาเป็นสิบนาทีแล้ว”
ผมตอบไอ้เต้มัน
เดี๋ยวมันโมโหอีก ยิ่งโหดๆอยู่ แล้วผมกับไอ้เต้ก็ขึ้นรถพากันไปหาลุงรหัสมัน ไอ้ดีนมันก็เดินไปที่รถของมัน เราแยกกันที่ลานจอดรถข้างตึกรวม
เมื่อมาถึงก็เห็นพี่กับลุงรหัสผมนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อน หน้าตาลุงรหัสเหมือนหมีแพนด้าเลยครับ แฝดไอ้เต้ชัดๆ แต่ไม่ยักกะเห็นไอ้พี่ปืน มันคงอยู่ในช็อปเพราะเห็นรถพี่มันจอดอยู่
“ดีพี่”
ผมกับไอ้เต้ทักทายพี่แทนกับพี่ออม
“เออ เดี๋ยววันนี้กูกับไอ้ปืนจะพาไปกินชาบู ไปมั้ยพวกมึงอะ” พี่แกหาว กูว่าดูแกเหมือนจะหลับในแล้วมั้งนั่น
“ไปดิพี่ ของฟรีใครๆก็ชอบ แหะๆ”
“ไปอยู่แล้วพี่ เนี่ยหิวจะแย่แล้ว”
ไอ้เต้มันตอบพี่ผม
“เออ วันนี้ไอ้ปืนมันเสนอตัวเองเลยนะ ปกติไม่ค่อยสนใจ มันไลน์ไปบอกมึงนี่ใช่มั้ยไอ้น้องมีน”
ผมพยักหน้า แปลกเหรอวะ บางทีมันก็ไลน์มาให้กูเลี้ยงข้าวมันนะ
“แปลก ไม่ไลน์หาหลานรหัสมันแต่ไลน์หาไอ้น้องมีน เนอะไอ้ออม”
“จริงพี่ ปกติไม่เห็นชวนไอ้วิทย์เลย ให้แต่เงินมัน”
“มันขี้เกียจไง แล้วไอ้วิทย์มันมามั้ย”
“ผมบอกมันแล้วเดี๋ยวมันไปรอที่ร้านเลย”
พี่ออมพูด
“นินทาอะไรกู”
ไอ้พี่ปืนครับมันเดินออกมาจากช็อป เขร้ วันนี้มันใส่เสื้อนักศึกษาครับ แต่ไม่ผูกไทด์ แปลกประหลาดผมเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก โคตรดูดี ผมนี่อึ้งแดก แต่ใต้ตาไม่เห็นดำเลยวะ
“มองไรมึง กูหล่อมากเหรอ” มันหันมายิ้มให้ผม
“เออ … เฮ้ยไม่ใช่”
ผมตอบผิดตอบถูก ใจเต้นตุบๆ รู้สึกหน้าร้อนวูบๆ ห่ากูเป็นอะไรวะเนี่ย ยิ่งเห็นมันยิ้มด้วยแล้ว เหมือนจะเป็นลม
“เหย เอ๊ะ ยังไงๆ”
พี่แทนพูด ยิ้มล้อเลียนไปทางไอ้พี่ปืน
“เสือก”
จบเลยครับ คำเดียวของพี่มัน
“ป๊ะ ไปกันได้แล้ว”
พี่รหัสผมชวน ทำให้ทำลายบรรยากาศแปลกๆทันที พวกเราทั้ง 5 คนไปร้านชาบูหน้ามอ ร้านเดียวกับที่พี่รหัสผมเคยพาไปกิน เข้าไปในร้านก็เห็นพี่วิทย์นั่งจองโต๊ะอยู่ก่อนแล้ว เราจับจองที่นั่งกัน ผมมีพี่รหัสกับลุงรหัสนั่งขนาบข้าง ไอ้พี่ปืนนั่งตรงข้าม มันเหมือนไล่ไอ้เต้ให้ไปนั้งตรงข้ามพี่ออม เหลือพี่วิทย์นั่งตรงข้ามพี่แทน ผมเดินไปตักเบคอน กับหมูไม่ได้ตักผักมาเลย คราวก่อนขอพี่ออมไม่ให้ใส่ขึ้นช่ายเพราะผมเกลียด แกก็โอเค แต่คราวนี้คงต้องทนกิน
“ไอ้แทนหม้อนี้มึงไม่ต้องใส่ผัก เดี๋ยวกูใส่เอง”
ไอ้พี่ปืนมันพูดขึ้นเมื่อน้ำในหม้อเริ่มเดือด หม้อชาบูมี 2 หม้อครับ เพราะเรามี 6 คน หม้อละ 3 คน
“ห๊ะ ไมอะ กู่ใส่ให้เอง ปกติกูก็ใส่เองตลอด”
“กูใส่เอง”
เสียงเข้มๆ ของไอ้พี่ปืนพูดลอดไรฟันออกมา พี่แทนแกเลยไม่กล้า ผมเห็นพี่มันใส่แค่ผักบุ้ง ผักกาดขาว แล้วก็เห็ดเข็มทอง เป็นผักที่ผมกินได้ทั้งหมด
“ไอเตี้ย มึงกินหม้อนี้”
ไอ้พี่ปืนมันให้ผมกินหม้อเดียวกับพี่มัน พี่แทนอึ้งแดก ดูแก งงๆด้วย
“อะไของมึง ใส่ผักแค่นี้เอง แล้วขึ้นช่ายกูอะ”
“ก็ไอ้เตี้ยมันไม่ชอบ มึงก็ไม่ต้องกิน”
“อะไรว้า จริงเหรอไอ้น้องมีน”
พี่มึงจะเรียกน้องหรือเรียกไอ้ก็เอาซักเรื่องเหอะ
“แต่ว่าถ้าพี่จะกินก็ใส่ได้ ผมเขี่ยๆเอาก็ได้”
เกรงใจพี่แก
“กูว่ามันชักยังไงๆ”
พี่แทนแกว่า ไอ้ยังไงๆคือยังไงฟะ
“โอ้ย”
พี่แทนแกร้อง เป็นอะไรวะ
“เชี่ยปืน”
 ไอ้พี่ปืนเหยียบตีนมัน
“แดกๆเข้าไป อย่าพูดมาก”
ทั้งโต๊ะรวมทั้งผมงงกันใหญ่ ไอ้เต้แอบจ้องหน้าผม แล้วเราก็กินกันไปเรื่อยๆ ผู้ชาย 6 คนกินบุฟเฟ่ ถ้าร้านไม่เจ๊งก็เจ๋งแหละครับ แดกกันเหมือนมี 3 กระเพาะ กินไอติมกันอีกคนละ 2-3 ถ้วย ผมชอบรสช็อกโกแล็ตกับมะนาวปนกัน ไม่ชอบรสชาเขียวเลย ผมกินไป 2 ถ้วยพูนๆเลย ท้องจะแตกอะ
“ไอ้น้องมีน มึงนี่แดกไม่รักษาหน้าตาเลยนะ ใครจะเลี้ยงมึงไหววะ”
พี่แทนว่า
“ผมว่ามีคนเลี้ยงไหวนะพี่”
ไอ้เต้มันหันมาพูดใส่หน้าผมแล้วหันไปมองพี่ปืน เออ พี่ธันเลี้ยงกูไหวก็แล้วกัน มันเลี้ยงกูมั้งตั้งนานแล้ว
“เนอะพี่ปืนเนอะ”
มันหันไปถามไอ้พี่ปืน มันไม่รู้จักพี่กูหรอก ไปถามมันทำไม๊
“เออ”
พี่มันตอบ หรือพี่มึงรู้จักพี่ธันวะ
“กลับเลยมั้ยพี่ เดี๋ยวผมมีงานอีก อาจารย์สั่งงานเยอะชิบหาย”
พี่วิทย์ผู้ไม่ค่อยมีบทพูด เอ่ยขึ้น ไอ้พี่ปืนมันควักบัตรดำๆออกมาจ่าย
“โห วันนี้เสี่ยปืนเลี้ยงครับ ขอบคุณเสี่ยเขาหน่อยพวกมึง”
“ขอบคุณคร๊าบเสี่ย”
พวกผมก็บ้าจี้ทำตามพี่แทนพูด
“ไอ้มีนมึงกลับพร้อมไอ้เต้เลยมั้ย”
พี่รหัสผมถามหลังจากที่เราเดินออกมาจากร้านพี่วิทย์มันเดินแยกออกไปแล้ว
“กับดิพี่ หอเดียวกัน พี่มีไรอะ”
“กูว่าจะชวนมึงไปซื้อของในตลาดหน่อย”
พี่มึงไม่มีเพื่อนเหรอ หรือไม่มีใครคบมึง
“ได้พี่ เฮ้ยไอ้เต้เดี๋ยวกูไปกับพี่กูนะ
“พวกมึงสองคนจะไปด้วยกันมืดๆโดยไม่มีพวกกูไม่ได้”
พี่แทนแกพูดเสียงเด็ดขาด พี่มึงเป็นผู้ปกครองกูรึไง
“เดี๋ยวกูกับไอ้ปืนไปด้วย ไอ้เต้มึงอะ” ไอ้พี่ปืนพยักหน้า
“ผมไปด้วยสิพี่ ไม่ได้ติดอะไร”
“แล้วพวกมึงสองคนจำไว้เลยห้ามไปไหนดึกๆดื่นๆสองคน คนเดียวก็ไม่ได้ จะไปไหนให้บอกพวกกูก่อน”
“โหพี่ ทำเหมือนผมเป็นเด็กไปได้ ต้องมีผู้ปกครองเดินตาม”
ผมเบะปากพูด
“ไอ้เตี้ย มึงจำวันงานประกวดไอ้เต้ไม่ได้รึไง”
“ห๊ะ เกิดอะไรขึ้น”
 พี่แทนถาม แล้วผมก็ต้องเล่าเหตุการณ์วันนั้นให้ทุกคนฟัง พี่แทนกะไอ้เต้พวกมันบ่นผมยาวเลย เหมือนได้พี่ชายเบอร์สามเพิ่มก็คือพี่แทนอะนะ ส่วนไอ้เต้มันเบอร์สอง ไอ้พี่ปืนมันยังยืนนิ่งๆฟัง ทำหน้าเย็นชาชาเย็นของมันไป พอพักยกจากการโดนบ่นจากผู้ปกครองทั้งสอง เรา 5 คนเดินเข้าไปในตลาด ผู้คนแตกตื่นฮือฮากันมาก เพราะเวลาพวกเราเดินไปที่ไหนมักจะมีประกายแสงออร่าส่งออกมาจากไอ้พี่ปืนและไอ้เต้เดือนมอ แล้วก็ความสวยแบบแมนๆของพี่รหัสผม ผมกับพี่แทนนี่เป็นเหมือนเงาแซกตัวอยู่ในดงคนหน้าตาดี เศร้าใจครับ สาวๆในมอทีมาช๊อปปิ้งกันมองแต่ไอ้เต้กับไอ้พี่ปืน ไม่มีใครมองกูมั่งเลย มันจะไม่มีโมเม้นที่สาวมาเดินชนแล้วขอเบอร์กันบ้างเลยรึไงวะ เดินไปเรื่อยๆผมก็เดินไปชนกับใครซักคนหนึ่ง เฮ้ยๆมาแว้ววว สาวแน่ๆ แต่ทำไมมันแข็งๆเหมือนกำแพงเลยวะ เงยหน้าไปมองก็พบว่าเป็นหลังไอ้พี่ปืน ตกลงมึงกะกูนี่จะเดินชนกันให้ได้โล่เลยรึไง
“มึงนี่เดินไม่เคยมองทางเลยนะ”
 มันยื่นหน้ามาเข้ามาใกล้ อย่ายื่นเข้ามาใกล้กู ตากูจะบอดเพราะแสงออร่าจากพี่มึงนี่แหละ
“เหอะ”
พักนี้ใจผมเต้นแรงบ่อย หรือว่ากูจะเป็นโรคหัวใจวะ
พี่แทน พี่ออม ไอ้เต้สามคนนั้นเดินไปพร้อมกัน ไอ้พี่ปืนมันก็หันมาเดินข้างผม
“มึงกินมั้ย”
พี่มันชี้ไปที่เครปญี่ปุ่น ท่าทางน่ากิน กูเพิ่งแดกชาบูกับไอติมมา แต่ยังเหลือพื้นที่ในกระเพาะอีกนิดหน่อย
“กิน พี่มึงเลี้ยงมั้ย”
ผมลองแกล้งถามพี่มัน แต่เตรียมควักแบงค์ 20 ออกมาแล้ว
“เอาดิ มึงเอากี่อัน”
มันถาม พร้อมกับเดินไปสั่งที่ร้าน
“เอาน้ำพริกเผาหมูหยองอันนึงพี่”
พี่มันบอกพ่อค้า
“พี่มึงชอบน้ำพริกเผาหมูหยองเหรอ ผมเอาเยลลี่หมูหยองอันนึง”
อย่างหลังผมหันไปสั่งกับพ่อค้า
“เฮ้ยพี่ ไม่เอาน้ำพริกเผาหมูหยองแล้ว เปลี่ยนเป็นเยลลี่หมูหยองอันนึงแทน”
มันรีบบอกพ่อค้า ห่า เกือบไม่ทัน ลุงแกเตรียมทาน้ำพริกเผาแล้ว
“กูไม่ชอบกิน กูสั่งให้มึง”
ไอ้พี่ปืนว่า แล้วไม่ถามกูซักคำว่ากูจะกินมั้ย ฮ่วย กูเหลียดพริกเผา
“แล้วพี่มึงไม่ถามกู กูเกลียดพริกเผา”
ลุงคนขายแกมองหน้า อุ่ย เดี๋ยวโดนกระทีบ
“เหรอ กูไม่รู้ ทำไมมึงเกลียดอะ”
 “มันเป็นกับข้าว ไม่ควรเอามาทำขนมมั้ยวะ”
ผมไม่ชอบนะ ส่วนผสมของขนมจะเอากับข้าวมาปนไม่ได้ อันนี้กูคิดเอง เหมือนกระหรี่ปับใส้ไก่ ไก่ไม่ใช่ขนม มันควรเอาไว้ทอด
“เหรอ มึงนี่ความคิดแปลกๆนะ แต่น่ารักดี”
ไอ้คำท้ายๆพี่มันพูดเบาผมได้ยินไม่ค่อยถนัด แต่ช่างมันเหอะ กูจะถือว่าชมกูว่าความคิดดีแบบ(แปลกๆ) แล้วกัน
พวกผมก็เดินไปสมทบสามคนนั่น
“ผมได้ของแล้ว พวกพี่จะซื้ออะไรเพิ่มมั้ย”
พี่รหัสผมถามผู้อาวุโสสุดพี่แทนกะไอ้พี่ปืน
“ไม่ซื้อแล้ว งั้นกลับมั้ย กูจะได้กลับห้องกูไปนอนมั่ง สิงอยู่ที่ช็อปมาเป็นอาทิตย์แล้ว”
พี่แทนพูด ไอ้พี่ปืนพยักหน้า มันพูดน้อยนะกะคนอื่น แต่กับกูนี่ ถามโน่นถามนี่เยอะชิบหาย
“งั้นกลับ ด.ช.มีน”
ผู้ปกครองเต้เบอร์สองมันว่า ผมเลยเตะหน้าเข้งมันไปทีนึง 
“สัด เจ็บนะมึง”
พี่รหัสผมหัวเราะชอบใจ
“หึๆ ตอนแรกกูนึกว่าไอ้เต้เป็นผัว แต่เป็นไอ้มีนต่างหากว่ะ”
ดูพี่รหัสกู มึงตาบอดเหรอจับคู่กูกับไอเต้
“ใครได้เป็นเมียมันประสาทแดกพอดีพี่”
อ้าวไอ้นี้เดี๋ยวกูเตะอีกข้าง ผมทำท่าจะเตะหน้าแข้งมันอีก มันรีบไปหลบหลังลุงรหัสมัน ผมเลยชักตีนกลับ กลัวโดนลุงรหัสมันเตะซี่โครงหัก
“เลิกเล่นได้แล้วมึง เดี๋ยวกูถีบ”
ลุงรหัสไอ้เต้ทำท่าจะเอาตีนยันมัน โหดนะพี่มึงอะ
   หลังจากนั้นผมก็กลับมานอนตากพุงเล่นเกมต่อ จริงๆแล้วตอนสอบผมก็เล่นนะ แก้เครียดอะ เวลาอ่านหนังสือนานๆแล้วจะอ้วก แต่ไม่เล่นนาน ตอนนี่เล่นได้เต็มที่ พรุ่งนี้วันเสาร์ตื่นสายได้ อีกอย่างวันจันทร์หน้าต้องไปซ้อมบอลอีก ใกล้แข่งแล้ว
“ไอ้มีน ตื่นได้แล้ว ลุกมากินข้าว”
“อืม แจ๊บๆ”
“ห่า นอนน้ำลายไหลอีกแล้วมึง”
“ตื่นดิวะ”
ใครเรียกกูแต่เช้าเลย
“อือ ยังเช้าอยู่เลย”
ง่วงชิบหาย เมื่อคืนกว่าจะนอนก็ปาเข้าไปตีสาม
“เช้าพ่วง จะเที่ยงแล้ว พี่แทนโทรมาว่าบ่ายให้เข้าไปซ้อมบอล”
“ห๊ะ ไหนว่าวันจันทร์วะ”
“จะไปรู้เหรอ เขาว่าโทรหามึงไม่ติด เลยโทรหากู”
“โหเซ็งเลย กูว่าบ่ายกูจะไปเดินหมุนเสาในมอ”
“หมุนอะไรนะ”
“เกม ช่างกูเหอะ”
ผมก็หยิบมือถือมาไถดู แล้วไอ้เต้มันก็โทรบอกไอ้ดีนต่อ
 Rrrrrrrrr
ไอ้พี่ปืน พักนี้มาถี่ บางทีก็ไลน์มาถามว่าทำอะไร นอนยัง กินข้าวยัง พี่มึงอยากเป็นแม่กูรึไง แม่กูขึ้นสวรรค์ไปแล้วเหอะ

TheGun
ไอ้เตี้ย
เตี้ย
มีน

                                                          MarchMeen
                                                          มีไร
TheGun
ตอบช้าจริง
                                                           MarchMeen
                                                           เพิ่งตื่น มีไรอะ
TheGun
บ่าย 3 ไอ้แทนนัดซ้อมบอล
                                                           MarchMeen
                                                           อ่อ ไอ้เต้บอกแล้ว
TheGun
หลังจากซ้อมบอล เลี้ยงข้าวกูหน่อย
                                                          MarchMeen
                                                          ลืมกระเป๋าตังอีกแล้วเหรอ
TheGun
อืม


---> มีต่อครับ

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ต่อตอนที่ 5

ทำไมมันลืมบ่อยจังวะ หลังๆมานี่ กูเลี้ยงข้าวมันบ่อยนะ ครบหมื่นรึยังวะกับค่ามือถือที่เกินมา แต่เอาเถอะมันก็เลี้ยงกูหลายรอบแล้ว วันนี้พวกเราก็กลับมาซ้อมบอลอีกครั้งหลังจากหยุดสอบอ่านหนังสือกันมาสองอาทิตย์

“เมื่อเช้ากูไปจับสลากแบ่งสายมา ปีนี้มี 8 ทีม แมทแรกเราเจอศิลปกรรม ไม่ค่อยเท่าไรแต่พวกมึงต้องเต็มที่ ห้ามแพ้ ที่หน้ากลัวสุดคือสถาปัตมันเป็นรองแชมป์ปีที่แล้ว แต่เราเป็นแชมป์ เพราะฉะนั้นห้ามแพ้ทุกทีม พวกมึงเข้าใจมั้ย”
“คร๊าบบ”
 ปี 1 รับคำ ปีสูงพยักหน้ากันหงึกๆ เด็กปี 1 นี่หึกเหิมมาก ทุ่มเทให้กับการซ้อมสุดๆ กับการเรียนพวกมึงทุ่มเทขนาดนี้มั้ย พวกผมซ้อมกันวันละ 2-3 ชัวโมง หลังจากซ้อมพี่แทนการเรียกคุยอีกรอบ
“กูลืมแจ้ม เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะไปสั่งสกรีนเสื้อ ให้พวกมึงลงไซส์เสื้อกะเบอร์ในเอกสารที่กูแจกแล้วกัน แมทแรกเป็นสีเลือดหมู ถ้าได้เข้าชิงจะทำให้ใหม่เป็นสีดำนะ”
“ผมชอบสีขาวพี่ ใส่แล้วหล่อดี”
ไอ้เต้ว่า
“ช่ายพี่ ใส่แล้วจะได้ดูดีหล่อเหมือนทีมหงษ์แดง”
ไอ้ดีนเด็กหงษ์มันสนับสนุน พวกปี 1 คนอื่นๆ พยักหน้าพร้อมกันทุกคน ยกเว้นผม สีอะไรก็เหมือนกันมั้ยวะ
“เหรอ เอ่อ กูว่า…”
พี่แทนมันชักลังเล
“กูชอบสีดำ”
เสียงไอ่พี่ปืน เข้มยิ่งกว่ากาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล
“ก็ได้คร๊าบ”
จบมั้ยพวกมึง เจอหน้าโหดของไอ้พี่ปืนไป พวกมึงจบมั้ย
“รีบๆลงอย่าเรื่องมาก กูจะรีบกลับไปนอน”
 พี่แทนมึงไม่เหมาะจะเป็นกัปตันมั้ย ไม่เคยขัดเพื่อนได้เลย
ผมเลือกเบอร์ 14 ครับ นักเตะคนโปรด ไซส์เสื้อเล็กสุด ห่า ตัวกูเล็กสุดในทีมอะ น่าสงสารตัวเอง ไอ้เต้เลือกเบอร์ 20 ไอเดีนเลือกเบอร์ 17 หลังจากที่ลงไซค์เสื้อเสร็จ ผมก็บอกไอ้เต้เรื่องที่จะไปเลี้ยงข้าวไอ้พี่ปืน ก็น่าจะที่โรงอาหารแหละ
“กูว่ามันแปลก พี่มันคิดอะไรกับมึงป่ะเนี่ย? ”
“ฆรวยเถอะ มันคงเป็นวิธีทวงเงินค่ามือถือที่เกินมาไง”
คงไม่มีใครซื้อให้กูฟรีๆหรอก
“อย่างพี่ปืนเขาไม่ชอบมึงหรอก อย่างพี่เขาต้องดาวมอเฟ้ย”
ไอ้ดีนเสนอหน้ามาเสือก
 “ไอ้มีนมึงนี่น้า ทีเรื่องอื่นล่ะฉลาดนัก ไอ้ดีนมึงอย่าแสดงให้คนอื่นรู้ว่ามึงโง่”
ไอ้เต้มันด่าไอ้ดีนโง่ แต่ดูเหมือนมันจะด่ากูโง่ด้วยนะ
 “เหอะ แล้วพวกมึงจะไปมั้ย”
ผมถามไอ้ 2 ตัววนั่น
“เขาไม่ได้ชวนพวกกู ถ้ากูไปอาจจะโดนตีนได้ แล้วอีกอย่างเดี๋ยวกูจะไปดูหนังกับไอ้ดีน”
จะอะไรนักหนามันพี่มึงมั้ย
“เออ เรื่องของพวกมึง”
ผมก็เดินไปหาพี่มันที่รออยู่ก่อนแล้วที่รถ
“จะเอารถไปเหรอ เดินไปก็ได้มั้ง โรงอาหารแค่นี้เอง”
“กูไม่อยากกินข้าวโรงอาหาร ขึ้นรถ”
 สั่งกูอีก ไม่เอาตังมาแล้วยังเสือกเรื่องมากอีก
“อือๆ”
 ผมขึ้นไปนั่งบนรถ มันพาผมเลยหน้ามอไปอีกอะ จะพากูไปกินข้าวที่ไหนวะเนี่ย กูมีตังอยู่สอง 200 เองนา
“หืม จะไปกินที่ไหนเนี่ย วันนี้กูพกตังมา 200 เองนะ”
 “เออน่า กระเป๋ามึงไม่ฉีกหรอกน่า”
แล้วมันก็พามาร้านอาหารแห่งนึง ท่าทางบรรยากาศดี แบบนี้ก็แพงดิวะ
“พี่มึง กูบอกไว้ก่อนว่ากูมี 200 จริงๆ”
ถ้ากินข้าวไข่เจียวคนละจานน่าจะพอได้ (-_-) มันไม่สนใจ พาเข้าร้านไป มันเลือกที่นั่งโซนที่ไม่ค่อยมีคน อยู่ในซอกหลืบต้นไม้ ร้านนี้ตกแต่งเป็นธรรมชาติดีนะ มีพวกไม้ประดับ ไม้เลื้อยเป็นซุ้มน่านั่ง จะมีงูเหลือมโผล่มามั้ยเนี่ย
“สั่งอะไรดีคะ”
สาวเสิร์ฟนางนึงเดินมาพร้อมยื่นเมนูให้พี่มัน พร้อมส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้ เธอแทบจะไม่อยากปล่อยมือที่ยื่นเมนูส่งให้พี่มันเลยอะ ดูเหมือนพี่มันกำลังถูกลวนลามทางสายตาเลยนะ เหอะๆ
แล้วพี่มันก็กระชากเมนูส่งมาให้ผม มึงทำกับสาวแบบนั้นได้ยังไง ผมรับมาเปิดดู เฮ้ยแค่ไข่เจียวก็ปาเข้าไปจานละแปดสิบแล้วอะ ผมมองหน้าพี่มัน ทำปากพะงาบๆมันคงรู้ว่าผมจะพูดอะไร
“มึงสั่งเลย กูจ่ายเอง”
เอ๊ะไหนพี่มึงว่าไม่ได้เอากระเป๋าตังมา ผมทำถ้าจะถามมัน มันก็แกล้งหันมองไปทางอื่น ฝากไว้ก่อนเหอะ แต่ก็ลาบปาก กูจะสั่งให้พี่มึงล่มจมกันเลยทีเดียว
“เอ่อ เอาปีกไก่ทอดน้ำปลา ต้มยำกุ้ง ปลากระพงทอดน้ำปลา แกงจืดตำลึงครับ”
ผมชอบกินตำลึง เอาแค่นี้แหละ เผื่อให้พี่มันสั่งมั่ง ผมหันไปบอกสาวเสิร์ฟที่ห่วงแต่มองไอ้พี่ปืน มึงสนใจกูหน่อย จำที่กูสั่งได้ปะเนี่ย
“เอ่อ ขอโทษค่ะ รบกวนลูกค้าทวนอีกรอบค่ะ”
สัด ไม่ฟังกูเลย แล้วผมก็ทวนให้เธอฟังอีกรอบ มัวแต่มองไอ้พี่ปืนอยู่อะดิ แล้วผมก็ยื่นเมนูให้พี่มัน พี่มันก็สั่งกระเพาะทะเลมาอีกจาน
“พี่มึงสั่งแค่นั้นเหรอ”
ผมถามมัน ผมว่าเราสองคนก็แดกเยอะอยู่นา จะพอกินมั้ย
“อาหารที่นี่ปริมาณเยอะอยู่ ถ้าไม่อิ่มเดี๋ยวค่อยสั่งใหม่”
มันจะคิดว่ากูตะกละมั้ยเนี่ย เสียภาพพจน์หมดกู
อ่อ แล้วแต่พี่มึง มึงจ่ายนี่ ที่ผมเคยบอกว่าไม่ชอบอาหารทะเล ก็ไม่ใช่ทั้งหมดนะ อย่างต้มยำกุ้ง กระเพราทะเลนี่กินได้ ไม่ชอบพวกกุ้งเผา มึกย่างไรงั้น กินเข้าไปแล้วรู้สึกเหมือนมันเหม็นคาวอะ ผมไม่ชอบเลย
ซักพักอาหารก็ทยอยมา จานใหญ่อยู่ครับ จะกินหมดมั้ยเนี่ย แต่เขาทำเร็วนะครับ
“รสชาติเป็นไง”
พี่มันถามในขณะที่กูเคี้ยวไก่ทอดอยู่
“ก็อร่อยนะ ไก่ทอด หนังกรอบดี”
“อืม มึงนี่กินอะไรไม่อร่อยมั่งเนี่ย”
สัด มันคิดว่ากูตะกละจริงด้วย
“ก็มีเถอะ กูไม่ได้ชอบทุกอย่างหรอกนะ”
กูเรื่องมากอยู่นะเรื่องกินอะ
“มึงไม่ชอบกินต้นหอมชักชี หัวหอม มะเขือเทศ แต่เสือกชอบแดกซอสมัน อ้อแล้วมึงเกลียดขึ้นช่ายที่สุด”
เสือกจำได้หมดอีกว่ากูไม่ชอบอะไร แม่งไปไม่ถูกเลยกู
“อืม”
 รู้สึกใจ้เต้นแรงขึ้นมา อาจจะต้องไปหาหมอจริงๆแล้ว เฮ้อออ และแล้วเราก็ฟาดทุกอย่างเรียบตามเคย แล้วพี่มันก็หยิบบัตรดำๆออกมาจ่ายเงิน
“ไหนว่าพี่มึงไม่ได้เอากระเป๋าตังมา”
ผมถามพี่มันขณะที่เดินมาที่รถ โกหกกูอีก
“กูไม่ได้เอามา แต่กูมีบัตรอยู่ในรถ”
ห๊ะ เหรอ ? จริงเหรอ ? ขี้เกียจถามมันเยอะ

   ~~~~~~คำง่ายๆที่ควมหมายสุดลึกล้ำ คำง่ายๆที่เธอใช้ประจำซ้ำไปซ้ำมา ~~~~~~

////////////////////////////Part ปืน////////////////////////////////

   ผมส่งไอ้เตี้ยที่หอเสร็จก็เข้ามาที่ช็อป เจอไอ้แทนมันยังทำงานอยู่ ผมก็กะจะมาทำงานต่อ เกือบเสร็จแล้วเหลืออีกนิดหน่อย  อาจารย์ก็ช่างขยันสั่งงานจริงๆ
“ไปไหนมามึง”
“กินข้าว”
“ที่ไหน กับใคร”
มึงเป็นแม่กูรึไง เป็นผู้ปกครองน้องมึง 2 คนยังไม่พออีกเหรอ
“เสือก”
“สัด กูนึกว่าไปกับไอ้น้องมีน ไอ้ออมมันบอกว่าเห็นมึงนั่งกินข้าวที่โรงอาหารกับน้องมันเมื่อวันก่อน ก็คิดว่าจะมีครั้งที่ 2”
น้องมึงเสือกตาดีอีก แต่มันไม่ใช้ครั้งที่ 2 อะดิ
“เออ กูไปกับมัน”
ผมก็ไม่ได้จะปกปิดอะไร ไอ้แทนก็ไม่ใช่คนปากมาก จะปากมากก็กับกูนี่แหละ
“เฮ้ย ยังไงๆ เล่ามาดิ”
“อะไร”
“ก็ทำไมมึงไปกับมันได้”
“กูจะลองพิสูจน์”
“พิสูจน์อะไรวะ”
“ว่าสิ่งที่กูคิด มันจะใช่มั้ย”
“มึงคิดอะไร”
“ถ้ากูพิสูจน์ได้ แล้วกูจะบอก”
“ทำตัวลึกลับอีก สัด”
“เดี๋ยววันนี้กูกลับคอนโดนะ จะเอางานกลับไปทำด้วย”
ผมกับไอ้แทนแทบจะสิงอยู่ที่ช็อปแทนแล้ว วันนี้ต้องกลับห้องซักหน่อยเดี๋ยว รปภ. หน้าคอนโดจำหน้าไม่ได้
“เออ กูก็ว่าจะกลับเหมือนกัน ไม่ได้อาบน้ำมา 2 วันแล้ว”
“สัด จะเน่าแล้วมึง เอาไปเผาได้แล้วมั้งเนี่ย”
“ไอ้ปืน ปากมึงนี่นะ ถ้าไม่พูดจะหล่อกว่านี้นะ”
“เหอะ”
แล้วผมก็เดินไปขึ้นรถ ขับออกมาจากมอ มาถึงก็เข้ามาอาบน้ำ หลานรหัสผม ดูมันเกรงๆผมนะ แต่มันก็เป็นเด็กดี แต่เวลาเมาแล้วเหมือนหมา ส่วนไอ้เตี้ยมันกวนตีน แต่รู้จักบุญคุณคน ใครทำอะไรให้มันมักจะขอบคุณเขา ผมมองว่ามันเป็นเด็กที่แปลก ทั้งเรื่องการปฏิบัติตัว เรื่องการกิน การเล่นเกม เรื่องบ้าการ์ตูนของมัน แต่มันก็มีอะไรดีหลายๆอย่าง อยู่ใกล้มันแล้วทำให้ผมเป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องใส่หน้ากากหรือสร้างกำแพงอะไรขึ้นมา ผมเกลียดความวุ่นวาย เกลียดเวลามีคนมอง ไม่ได้อยากเด่นดังอะไร ใครๆก็ว่าผมหล่อ เรียนเก่ง รวย แต่ผมว่ามันก็เป็นสิ่งที่คนอื่นๆแค่มองเห็นผมจากภายนอก แต่ผมก็ไม่ได้อยากให้ใครมารู้ตัวตนที่แท้จริงของผมนักหรอก มันรู้สึกอึดอัด
เพราะอย่านี้เลยทำให้ผมมีเพื่อนไม่มากและไม่อยากเข้าร่วมกิจกรรมอะไร ทำให้เวลาว่างผมเยอะ ผมก็เลยหาอะไรทำ ช่วยงานที่บ้าน เล่นบอล เล่นกีตาร์ แต่ผมร้องเพลงไม่เพราะหรอก ไอ้แทนบอกว่าเสียงเหมือนควายออกลูก ทำยังกะมันเคยได้ยิน ผมไม่ชอบเล่นโซเชียลเน็ตเวิร์คซักเท่าไร มีช่วงนี้ทักไปคุยกับไอ้เตี้ยมันบ้าง ไม่บ่อยมากเดี๋ยวไก่ตื่น ผมยังไม่ได้เริ่มจีบมันนะ อย่างที่บอกแค่ต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่าง
ผมชอบทีมอาร์เซนอล มีเสื้อทีมเกือบทุกตัว เสื้อบอล เสื้อโปโล ขนาดเสื้อแจ๊คเก๊ตผมยังมีเลย ไอ้เตี้ยมันก็น่าจะชอบทีมเดียวกับผม เห็นมันใส่เสื้อบอลอาร์เซนอล มาซ้อมหลายครั้งแล้ว บอลผมก็ดูนะบางแมท ผมไม่ใช่พวกที่ต้องไปนั่งดูกันคนเยอะๆ ผมว่ามันเสียงดังน่ารำคาญ ว่าแล้วก็ทักไปหาไอ้เตี้ยซักหน่อยดีกว่า

               
TheGun
               เตี้ย นอนยัง
               ไอ้เตี้ย
MarchMeen
ยัง เล่นเกมอยู่ มีไร
                                       
TheGun
               ติดเกมนะมึงอะ ระวังเป็นเด็กมีปัญหา
MarchMeen
เหอะ แล้วมีไร
                                       
TheGun
               มึงชอบทีมบอลทีมไหน

MarchMeen
อาร์เซนอล ไมอะ
                                       
TheGun
               อ่อ แล้วชอบนักเตะคนไหน
MarchMeen
ปิแอร์
                                         
TheGun
                                         อ่อ กูมีเสื้อทีมอาร์เซนอลเกือบครบทุกตัว
MarchMeen
โหจริงดิ เสื้อโปโลสีเทา
โคตรเท่อะ แต่แพง
                                       
TheGun
               กูเพิ่งได้มา
MarchMeen
อิจฉาสัด
                                       
TheGun
               มึงใส่เสื้อเบอร์อะไร
MarchMeen
จะซื้อให้กูเหรอ
                                     
TheGun
               เปล่า
MarchMeen
แล้วจะถามเพื่อ ?

                                       
TheGun
               นอนได้แล้ว ดึกแล้ว
MarchMeen
เออ


   ผมไล่มันให้ไปนอน ตีหนึ่งกว่าแล้วไอ้เกมเมอร์มันยังไม่หลับไม่นอน นี่เป็นการคุยกันระหว่างผมกับมัน ที่ยาวที่สุดแล้ว ผมไม่รูจะคุยอะไร มันก็ไม่ค่อยถามมา กลายเป็นว่า คุยกันแบบไม่มีสาระเลย แต่ก็ได้รู้นะว่ามันชอบนักบอลทีมเดียวกับผม แถมนักเตะยังชอบคนเดียวกันอีก อะไรๆมันดูจะเข้าทางกับสิ่งที่ผมสงสัยแล้วต้องการพิสูจน์เหลือเกิน

/////////////////////////// End ปืน //////////////////////////////

จบตอนที่ 5

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:


ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-0

ออฟไลน์ lemonyyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 4
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
theGun เริ่มรุกเข้ามาทีละนิดๆ แว้ว
 :mew3:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด