###Yes or No### ใช่หรือไม่ ? ความรู้สึกนี้! ตอนที่ : 18 12/08/2020
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ###Yes or No### ใช่หรือไม่ ? ความรู้สึกนี้! ตอนที่ : 18 12/08/2020  (อ่าน 1527 ครั้ง)

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ตอนที่ : 11

      
   วันนี้เป็นวันที่ผมตื่นสายอีกหนึ่งวัน หลังจากจบฤดูกาลแข่งบอล ผมก็ไม่ค่อยได้เจอไอ้พี่ปืนเลย แต่มันก็โทรมาบ่อยๆ แต่คุยกันไม่ค่อยนานหรอก เดี๋ยวนี้รู้สึกมันอ่อนโยนขึ้น มักมีคำว่าเป็นห่วง ฝันดี อยากเจอ อะไรพวกนี้ ขนลุกครับ คำพูดเหล่านี้ดูไม่เข้ากับหน้าพี่มันเท่าไร แต่มันทำให้ผมหวั่นไหวฉิบหาย
“ไอ้มีนมึงเอาอะไร เดี๋ยวกูสั่งให้”
   ตอนนี้เรากำลังอยู่ที่โรงอาหารครับ ไอ้เต้กำลังจะไปซื้อข้าว มันจึงหันมาถามผม
“ข้าวผัดไม่ใส่ผัก แล้วไอ้ดีนอ่ะ”
“มันไลน์มาบอกว่าเดี๋ยวถึง มันให้กูสั่งข้าวเผื่อเนี่ย”
   ผมก็นั่งรอข้าวต่อไป ซักพักไอ้ดีนก็เดินเข้ามา มีใครคนหนึ่งเดินตามมันมาด้วย พี่เดี่ยวแห่งสถาปัต พี่แกมาทำไมอ่ะ
“ดี ไอ้น้องมีน กูไปเจอไอ้ดีน ก็เลยตามมันมา”
อ๋ออย่างนี้นี่เอง พี่มันทักทายผม ทำไมมีแต่คนเรียกกู ‘ไอ้น้องมีน’
“ดีครับ”
“ตอนเย็นมึงว่างมั้ย ไปกินข้าวกัน เดี๋ยวกูเลี้ยง”
หืม พี่มันชวนกูกินข้าว?
“เอ่อ…”
“มันไม่ว่าง”
เสียงคุ้นๆ แฝงไปด้วยอารมณ์โกรธ จะเป็นใครไม่ได้ นอกจากไอ้พี่ปืน โผล่มาตกใจหมด
“มึงมาทำไม ไอ้เดี่ยว”
พี่แกเพิ่มความเหี้ยมของเสียงอีก 30 %
“กูก็มาหาอะไรสวยๆงามๆดูไง”
หน้าพี่แกกวนตีนระดับ 10
“มันต้องไปกินข้าวกับกูเย็นนี้ ใช่มั้ยไอ้เตี้ย”
“…”
เหรอ กูไปตกลงกับพี่มึงแล้วเหรอ ตอนไหนวะ
“น้องมันดูงงๆนะ ไอ้น้องมีนมึงจะไปกับไอ้ปืนเหรอ ? ”
กูได้แต่พยักหน้ารับ เพราะสายตาพิฆาตของไอ้พี่ปืน ทำให้กูปฏิเสธไม่ได้
“อืม… มึงไม่ได้โดนบังคับใช้มั้ย ไอ้น้องมีน”
มึงจะถามกูทำมั้ย กูจะโดนกระทืบอยู่แล้วเนี่ย
“ไม่เล๊ยพี่ ผมเต็มใจ”
ห่า กูเหงื่อแตกแล้ว แอร์ที่โรงอาหารก็เย็นอยู่นา ทำไมหัวกูเริ่มเปียกแล้ว เป็นอันว่าข้าวมา เราเลยนั่งกินข้าวกันไป แต่กูว่าข้าวกูไม่มีรสชาติเลยวันนี้
   หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันเข้าเรียน เมื่อถึงห้องเรียน ผมก็ไปเลือกนั่งที่ประจำโดยมีไอ้ 2 ตัว ไอ้เต้กับไอ้ดีนประกบข้างๆอย่างเคย
“เมื่อกี๊ มึงเห็นอะไรดีมั้ยไอ้ดีนที่โรงอาหารอ่ะ”
“อะไรวะ”
ไอ้ดีนทำหน้างงๆ
“ก็ศึกชิงนายไง โง่นะมึงอ่ะ”
“อ๋อ เห็นๆ สัด กูเยี่ยวแทบเล็ด พี่ปืนน่ากลัวฉิบหาย”
“พวกมึง 2 ตัวมานั่งด้วยกันมั้ย พูดข้ามหัวกูอยู่นั่นแหละ”
กูชักรำคาญแล้ว แล้วไอ้ศึกชิงนายของพวกมึงคืออะไร
“แหม ทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับมึงเลยนะ ไอ้มีน”
“เออจริง พูดเหมือนเป็นเรื่องคนอื่น”
“แล้วมันเกี่ยวกับกูตอนไหน”
พี่มันคุยกัน 2 คน แล้วมันเป็นเรื่องของกูเหรอ
“ก็พี่เขาชิงมึงกันเนี่ย มึงอย่าโง่ ไอ้มีน”
สัด ว่ากูโง่ หน้าตากูออกจะดูฉลาด
“สัด เลิกพูด อาจารย์มาแล้ว”
กูเป็นผู้ชายจะมาชิงกูทำมั๊ย โหยเครียด เสือกป๊อปปูล่าอีกกูมีผู้ชายแย่งกัน (-_-)
   ตอนเย็นก็เก็บของเตรียมกับหอกับไอ้เต้ พอลงมาจากตึกเรียนก็เห็นไอ้พี่ปืนยืนหน้าเหี้ยมอยู่ข้างๆรถมัน น่ากลัวฉิบหาย
“ขึ้นรถ”
พี่มันสั่งกูอย่างโหด ถ้ากูไม่ขึ้นไป อาจจะโดนทืบตายก่อนจะได้มีเมีย
“…”
กูก็นะ จะปฏิเสธก็ไม่กล้า ขึ้นไปนั่งคาดเข็มขัดเรียบร้อย ถ้านั่งพับเพียบได้กูทำไปแล้ว เฮ้อ! เศร้า
“พี่มึงจะพากูไปไหนอ่ะ”
ลองใจดีสู้เสือถามมันไปก่อน
“กินข้าว”
อุ้ย เสียงเข้มเป็นกาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาลเลย
“…”
“ถ้ากูไม่ไปขัดจังหวะ มึงก็จะไปกับไอ้เดี่ยวรึไง”
“กู…ไม่ใช่ซักหน่อย”
กูยังไม่ได้คิดจะตกลงพี่เขาเล๊ย
“ถ้ากูไม่อยู่ มึงจะแอบคุยกับใครก็ได้งั้นสิ”
“ทำไมกูต้องแอบ กูจะคุยกับใคร มันก็เรื่องของกูดิ”
มึงเป็นเจ้าของกูรึไง กูถึงคุยกับใครไม่ได้ หวายๆ พี่มันจอดรถ จะฆ่ากูหมกป่าแล้ว ช่วยด้วย!
“อืม มันก็เรื่องของมึง”
หืม…เสียงมันเบาลงกูรอดใช่มั้ย ?
“แต่ต่อไปมึงห้ามคุยกับไอ้เดี่ยว แล้วกูก็ไม่อยากให้มึงคุยกับคนอื่นนอกจากกู”
“ทำไม มันเรื่องของกูอ่ะ”
“… กูขอร้อง”
พี่มึงทำเสียงอย่างนี้ จะให้กูปฏิเสธได้ไง ขี้โกงนี่หว่า
“ละ… แล้วไอ้เต้ ไอ้ดีน พี่แทน พี่ออมล่ะ”
“พวกนั้นได้ ยกเว้นไอ้เดี่ยว มันไม่เหมือนกัน”
“ต่างกันตรงไหน พี่เดี่ยวก็รุ่นพี่เหมือนพี่มึงแหละ”
พี่มันหันขวับมามอง ตางี้จิกจนจะเป็นไก่อยู่แล้ว
“กูบอกว่าห้ามก็ห้าม”
โหย แก้วหูกูแทบแตก
“เออๆ”
หลังจากนั้นพี่มันก็ออกรถ แล้วพากินไปข้าว ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก กูยังโมโหพี่มันหน่อยๆ แต่ไม่กล้าไง กลัวพี่มันเตะก้านคอ แสนรันทดเกิดเป็นไอ้มีน
 “ขอบคุณที่เลี้ยงข้าว”
“หมอนัดเอาเฝือกออกวันไหน”
“มะรืน”
“เดี๋ยวกูมารับ”
“เฮ้ย ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูไปเอง”
“กูบอกว่ากูจะมารับ”
“…ก็ได้”
“อืม ขึ้นไปได้แล้ว”
ไล่กูอีก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเอาใจพี่แกไม่ถูกจริงๆ
“มาแล้วเหรอไอ้มีน เป็นไงพี่ปืนพาไปไหนมา”
“เสือก มึงเป็นพ่อกูรึไง”
“แหม ตั้งแต่มีผู้ชายมาแย่งกันนี่ ทำเป็นเล่นตัว”
“หุบปากเลยมึง กูยิ่งอารมณ์เสียอยู่”
“ทำไมอ่ะ พี่มันทำอะไรมึง”
“ห้ามกูคุยกับพี่เดี่ยว แค่คุยกันมันจะเป็นอะไร ทีกูคุยกับพี่ออม พี่แทนยังได้เลย”
“มันไม่เหมือนกันไง พี่ออม พี่แทนก็สายรหัสมึง”
“แล้วพี่เดี่ยวก็เพื่อนพี่มันมั้ยล่ะ”
“เฮ้อมึงนี่ มานั่งนี่ดิ”
มันขวักมือเรียกผม เหมือนเวลาพี่ธันจะเทศกูเลยอ่ะ
“มึงไม่รู้รึไง เวลาที่เราคุยกับใคร ไม่ควรคุยซ้อน”
“ห๊ะ กูคุยกับใครตอนไหน”
“นี่มึงโง่หรือมึงโง่ มึงคุยกับพี่ปืน แล้วยังจะคุยกับพี่เดี่ยวรึไง”
“สัด กูไปคุยกับพี่มันตอนไหน”
“ไอ้ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ไม่ใช่เลยมั้ง รุ่นพี่ที่ไหน จะเลี้ยงข้าวมึงบ่อยๆ ซื้อของกิน ซื้อเสื้อให้มึงห๊ะ คิดสิคิด ไอ้มีน”
“… แล้วจะให้กูทำไง”
“โง่แล้วยังเซอะอีกไอ้ลูกเวร”
“อ้าวสัด ด่ากูยับเลยมึง”
จะให้กูทำไง ไปขอพี่มันแต่งงานเลยมั้ย
“มึงก็ต้องเลือกไง คนเดียวเท่านั้นพี่ปืนหรือพี่เดี่ยว”
“อืม ฟังดูแล้วกูเหมือนนางวันทองเลยเนอะ สองผัวไรงี้”
“ถ้ามึงไม่เลือก ใครๆก็จะมองมึงเป็นอย่างนั้นแหละ”
“กูให้พวกพี่มันเป็นรุ่นพี่ไม่ได้รึไงทั้ง 2 คนอ่ะ”
“แล้วมึงคิดกับพี่ปืนแค่รุ่นพี่จริงเหรอ”
“…”
อันนี้ก็ไม่ขอตอบตอนนี้ ขอตั้งโต๊ะแถลงข่าวได้มั้ยวะ
“ตกลงมึงจะเอายังไง พี่ปืนใช่รึไม่ใช่สำหรับมึง”
“มึงอย่าเพิ่งถามได้มั้ย กูยิ่งสับสนอยู่”
   หลังจากนั้นพวกผมก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก ไอ้เต้ก็ปล่อยให้ผมงงๆต่อไป
ก็พี่มึงไม่เคยบอกชอบกู จะให้กูบอกก่อนรึไง เสียศักดิ์ศรีหมด เดี๋ยวไม่หล่อทำไง
 “สัปดาห์นี้มึงกลับบ้านมั้ย”
ไอ้เต้มันถามผมที่นอนเล่นเกมอยู่
“ไม่อ่ะ กูยังทำงานอาจารย์สมัยไม่เสร็จเลย”
“กูว่าจะกลับแต่จะชวนพี่ออมไปด้วย”
“สัด ก้าวหน้านะมึงอ่ะ แล้วพี่มันจะไปกับมึงเหรอ”
“น่าจะไปกูเคยลองๆถามแล้ว”
“ตกลงมึงคบกับพี่เขาแล้วเหรอวะ”
“อืม เมื่อวาน”
“ห๊ะ ตอนไหนกูไม่เห็นรู้เรื่อง”
“ก็ตอนนี้ที่มึงไปกินข้าวกับพี่ปืนไง”
“เฮ้ย ดีใจด้วย”
ผมตบไหล่มันป๊าบๆ
“แล้วมึงอ่ะ เมื่อไหร่จะคืบหน้า”
“กูทำใจอยู่”
“ทำใจอะไรวะ”
“ทำใจจะขอพี่มันเป็นแฟนไง”
“อ้าว ไอ้มีน พี่เขาต้องขอมึงเป็นแฟนดิ ไม่ใช่มึงขอเขา”
“ทำไมอ่ะ ก็กูหล่อ กูก็ต้องขอดิ”
“… เออๆ เอาที่มึงสบายใจเลย”
“เออ แล้วมึงจะไปหาหมอวันไหนนะ”
 “มะรืน หมอนัดเอาเฝือกออก”
“อืม เดี๋ยวกูไปส่ง”
“เอ่อ ไม่ต้อง ไอ้พี่ปืนจะพาไป”
“เออว่ะ พี่ปืนนี่โคตรดีเลย อย่าปล่อยให้หลุดมือนะเว้ย จับให้ดีๆ”
พี่มันเป็นปลารึไง ให้กูจับให้ดีๆ เห็นกูเป็นคนใจแตก ไล่จับผู้ชายรึไง
“เชี่ย กูไม่ได้บ้าผู้ชาย จะได้ไปไล่จับใครต่อใคร”
“กูให้มึงจับพี่ปืนคนเดียว หรือมึงจะไปจับใครอีก”
“โอ้ย ไอ้นี่ กูจะประสาทแดก”
ผมทึ้งผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง อยากจะกระโดดถีบไอ้เต้ซักทีสองที เฮ้ออออ
   พรุ่งนี้ไอ้เต้จะกลับบ้านแต่กูต้องนั่งปั่นงาน เสียเวลาที่ไปกับไอ้พี่ปืนเมื่องวานไง ไม่งั้นกูได้นอนเล่นเกมไปแล้ว ว่าแล้วก็เอางานมาทำดีกว่า
   
จบตอนที่ 11

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:


ออฟไลน์ นางฟ้าน้อย

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ชอบค่ะ รอติดตามค่ะ :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ OoniceoO

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1020
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-2

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ตอนที่ 12

   เมื่อคืนผมนอนไม่ค่อยหลับ คิดว่าวันนี้จะขอหนุ่มเป็นแฟน ก็เครียด เกิดมาเพิ่งเคยขอสาวเป็นแฟนครั้งเดียว แต่ก็โดนปฏิเสธ ข้อหา หน้าตาน่ารักกว่าสาว ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 แต่เป็นการขอหนุ่มเป็นแฟน เออดี ชีวิตกูนี่มีสีสันฉิบหาย มองตัวเองในกระจก อืมดูเหมือนจะเป็นพี่น้องกับแพนด้าได้แล้ว ขอบตาคล้ำๆ ทีอดนอนเล่นเกมไม่เห็นเป็นอะไร อาบน้ำดีกว่าเผื่อจะจะสดชื่นขึ้น
   นี่ก็ 10 โมงแล้ว เห็นไอ้พี่ปืนบอกว่าจะเข้ามา ก็ยังไม่เห็นมา กูเริ่มหิวแล้ว ลงไปหาข้าวกินก่อนดีกว่า แล้วผมก็เดินลงหอพักไป กะไปซื้อข้าวที่ร้านหน้าหอพัก ลงมาก็เจอรถไอ้พี่ปืนเลี้ยวเข้ามาพอดี
“มึงจะไปไหน”
มันลดกระจกลงแล้วถามผม ขนาดตอนเช้าหน้าพี่มึงยังโหดได้อีกนะ
“จะมาซื้อข้าว”
“ไม่ต้อง กูซื้อมาแล้ว”
“อ่อ แล้วจะไปกินที่ไหน”
“ก็ห้องมึงไง”
ว้ายๆ กูจะพาผู้ชายเข้าห้อง คิดแล้วก็เขิน
“เออๆ ก็ได้ พี่มึงไปหาที่จอดรถก่อนดิ”
แล้วกูก็ยืนรอ เตรียมพาผูชายขึ้นห้อง พี่มันจอดรถเสร็จก็เดินตามขึ้นหอพัก เดินเอาแล้วกันพี่มึง หอกูไม่มีลิฟท์ จะให้กูอุ้มก็คงไม่ไหว ก็พี่มันตัวเท่ากอลิล่า เออ ตั้งแต่ญาติดีกันกูก็ไม่ค่อยได้แอบเรียกพี่มันว่าไอ้กอลิล่าแล้ว ขำหว่ะ ไม่คิดว่าจะญาติดีกับพี่มันได้เล๊ย
“ขำอะไรมึง”
“เปล๊า”
   แล้วเราก็เข้าห้องผมมา ผมรับถุงของกินเตรียมไปจัดใส่จาน
“ห้องมึงไม่รกอย่างที่คิดนะ”
เห็นกูเป็นอะไร เห็นกูอย่างนี้ กูก็ใช้ไอ้เต้มันเก็บกวาดประจำแหละ
“ไอ้เต้มันเก็บกวาดทุกวันแหละ”
“อืม กูก็คิดอย่างนั้นแหละ”
“แล้วพี่มึงมีอะไร ถึงมาได้”
“กินข้าวก่อน กูหิว เดี๋ยวเย็นๆค่อยพาไปกินข้าวข้างนอก”
โห ป๋าสัด ซื้อข้าวกล่องมายังไม่พอ ตอนเย็นยังจะพาไปข้างนอกอีก แต่พี่มันซื้อแต่ของที่กูชอบกินมาทั้งนั้นเลยนะ
เอาละวะวันนี้กูจะขอพี่มันเป็นแฟนแล้ว ตื่นเต้นว่ะ ใจเต้นตุ๊บๆเลยวุ้ย
“เอ่อ กูมีเรื่องจะพูด”
ผมนั่งลงอย่างเรียบร้อยที่เก้าอี้ตัวเอง ส่วนพี่มันนั่งของไอ้เต้ หน้าตากูจริงจังมาก พี่มันดูจะงงๆ
“คือว่า…กู…เอ่อคือ เฮ้อจะพูดยังไงดีวะ”
แม่งกูเขิน พูดไม่ถูกเลย
“มึงจะพูดอะไรก็ว่ามา”
“เอ่อ…พี่มึงคบกับกูมั้ย”
“ห๊ะ มึงว่าอะไรนะ”
“กูบอกว่า เป็นแฟนกับกูมั้ย”
“…”
พี่มันช็อกครับ ตาเหลือก อ้าปากค้างเลย ถ้าไม่ติดว่าพี่มึงหล่อนะ ไม่มีสาวเอาหรอกแบบนี้
“พี่ได้ยินกูปะเนี่ย”
อึ้งนานจริงสัด
“เดี๋ยวไอ้เตี้ย ใจเย็น มึงหมายถึง กำลังขอกูเป็นแฟนใช่มั้ย”
พี่มันยิ้มกว้างที่สุดที่กูเคยเห็นเลย
“เออสิ ไอ้เต้มันยิ่งว่ากูหลายใจอยู่”
“ห๊ะ อะไรนะ”
“ช่างมันเถอะ แล้วพี่ว่าไง”
“เออ…ก็ยินดี ยินดีมาก”
พี่มันยิ้ม หน้ามันแดงมากอ่ะ พี่มึงเขินได้น่ารักมากอ่ะ
“เหรอ อืมๆ เป็นแฟนกันแล้วนะ”
อุ๊ย พูดไปกูก็เขิน นี่กูขอผู้ชายเป็นแฟนสำเร็จแล้ว
“อืม กูดีใจนะ จริงๆแล้วกูควรจะเป็นคนพูดมากกว่า”
พี่มันยังไม่เลิกยิ้มเลย ปากจะฉีกแล้วมั้ง
“จริงๆแล้วกูชอบมึงมานานแล้วนะ แล้วมึงอ่ะ ชอบกูตอนไหน”
“ห๊ะ จริงเหรอ กู… ไม่รู้เลย”
“หืม ที่มึงขอกูเป็นแฟนนี่ มึงไม่ได้ชอบกูเหรอ”
พี่มันหน้าบึ้งทันที เปลี่ยนโหมดไวฉิบหาย
“เอ่อ… กู”
จะพูดไงดีวะ กูแค่ชอบพี่มันหน่อยๆ พอจะเป็นเหตุผลให้มันได้มั้ย
“ว่ายังไง มึงไม่ได้คิดเหมือนกูเหรอ”
อย่าเร่งกู๊ กูลนแล้วเนี่ย
“ก็ชอบ…ชอบหน่อยนึง”
“อืม… ก็ยังดี แต่มึงเป็นแฟนกูแล้วนะ ห้ามไปชอบคนอื่นมากกว่ากู แล้วก็ต้องชอบกูให้มากขึ้นด้วย”
ห๊ะ แบบนี้ก็ได้เหรอ นี่กูต้องทำตามที่พี่มึงบอกเหรอ
“เออๆ รู้แล้ว กูทำงานก่อน”
เดี๋ยวงานไม่เสร็จ ตอนเย็นอดไปแดกข้าวข้างนอก
“อืม”
แล้วพี่มันก็ไถมือถือเล่นไป
   ผมนั่งทำงานไปเรื่อยๆ พี่มันก็ไม่รบกวนอะไรเลยเงี๊ยบเงียบ ซักพักผมก็ทำงานเสร็จ
นึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีตลาดหน้ามอ ว่าจะชวนพี่มันไป บ่ายๆคนไม่น่าจะเยอะ แล้วค่อยไปหาอะไรกินตอนเย็นต่อ
“พี่มึงไปตลาดมั้ย”
“มึงอยากไปเหรอ”
“อืม ไปเดินเที่ยวแล้วก็หาอะไรกินกัน”
“ไปสิ มึงไปเปลี่ยนกางเกงก่อนสิ เดี๋ยวยุงกัด”
นี่มันเพิ่งจะบ่ายเอง ยุงจะมาจากไหน แต่ผมก็ทำตามขี้เกียจเรื่องมาก พี่มันก็หยิบกุญแจรถ แล้วเราก็เดินลงมาที่รถ เราเดินเข้าไปในตลาด คนมองพี่มันเยอะเหมือนเคย มีแฟนหล่อก็ต้องทำใจ กูนี่เหมือนหมาเดินตามเจ้าของอ่ะ
“มาเดินข้างกูนี่”
แล้วพี่มันก็ลากผมมาเดินข้างๆมัน หลอกจับมือกูอีก แล้วมันก็ปล่อย เราก็เดินไปเรื่อยๆ แวะหาของกินบ้างเดินดูของบ้าง แต่ก็ไม่ได้ซื้ออะไรนอกจากของกิน แล้วพี่มันก็ขับรถไปเรื่อยๆ นั่งรถชมวิวครับ ก่อนจะสรุปกันว่าจะไปกินข้าวเย็นที่ร้านที่เคยไปประจำ
“พี่มึงสั่งเลย วันนี้กูเลี้ยงเอง”
“หืม ไม่เอาดิ กูเลี้ยงเอง มึงอยากกินอะไรสั่งเลย”
“ไม่ได้ๆ วันนี้กูเลี้ยงเอง พี่มึงเป็นแฟนกู ต้องให้กูเลี้ยง”
“เหรอ ได้ๆ”
พอพูดคำว่าแฟนดูพี่มันดีใจนะ ยิ้มตลอดเลย กูก็เขินนะ สัด
 “กูตกใจนะที่มึงขอกูเป็นแฟน แต่กูดีใจมากเลย คิดว่ามึงเกลียดขี้หน้ากูซะอีก”
“กูเอ่อ…กูไม่ได้เกลียดพี่มึง ก็บอกแล้วว่าช…ชอบหน่อยๆ”
พอนึกถึงตอนที่ขอพี่มันเป็นแฟน กูก็เขินเลย อ๊าก กูพูดออกไปได้ไงเนี่ย
พี่มันขมวดคิ้ว
“ไม่เอาคำว่าหน่อยๆ ได้มั้ย ตกลงว่าชอบหรือไม่ชอบ”
“ช…ชอบดิ สัด”
ชอบให้ก็ย้ำ เห็นหน้ากูหนาๆ กูก็อายเป็นนะ
“อืม มึงน่ารักจัง”
ตูม ใจกูระเบิดไปแล้ว กอบกู้ไม่ทันแล้ว ห่า ชมกูซึ่งๆหน้า
“อืม อย่าชมกูดิ กูเขิน”
“ฮ่าๆ”
   พี่มันหัวเราะ กูเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก เหมือนวันนี้โลกจะแตก กูได้เห็นอะไรหลายๆอย่างที่ไม่เคยเห็น
หลังจากกินข้าว พี่มันก็มาส่งผมที่หอ
“ขอบคุณที่มาส่ง ขับรถดีๆนะ”
“อืม ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวนะครับแฟน”
พี่มันพูด พร้อมกับลูบหัวผมเบาๆ เขินสัด พี่มันพูดเพราะ อ๋อย ใจกูจะละลาย
“อืม ไปแล้ว”
กูรีบพูดรีบลงรถ ก่อนที่กูจะละลายไปกองกับพื้น อร๊ายยย เขิน
   ดีนะไอ้เต้ยังไม่กลับมา ไม่งั้นมันอาจจะเห็นกูหน้าบานเท่าจานดาวเทียมแล้วตอนนี้ ผมนอนกลิ้งไปกลิ้งมา กัดผ้าห่มเล่นแก้เขิน ไอ้ปืนใหญ่กะไอ้น้องปิกาจูก็จ้องหน้ากูจัง เขินเว้ย อืมคิดไปคิดมากูก็เหมือนคนปัญญาอ่อนไปแล้ว อาบน้ำนอนดีกว่า
Rrrrrrrrrrr

TheGun
พรุ่งนี้ 8 โมงกูไปรับไปหาหมอนะ
                        
MarchMeen
                        อืม
   
TheGun
ฝันดีครับแฟน
                        
MarchMeen
                        ….
                        ส่งสติ๊เกอร์รูปกอลิล่าเขิน
TheGun
น่ารัก เหมือนมึงเลย

   ห่า กอลิล่าที่ไหนน่ารัก พี่มึงตาถั่วเหรอ แล้วคืนนี้กูจะนอนหลับเหรอ เฮ้อ หัวใจพองโต

   ตอนเช้าพี่มันก็มารับไปหาหมอ หมอตรวจดูแล้ว อาการดีขึ้นมาก เอาเฝือกออกให้ รู้สึกโล่งๆ ถึงมันจะไม่ได้อันใหญ่เป็นอุปสรรคกับผมซักเท่าไร แต่ไม่ใส่จะดีกว่า แล้วพี่มันก็มาส่ง บอกว่ามีงานด่วนที่บ้าน ตอนแรกให้กูไปเองก็ได้ป่ะวะ ทีตอนนี้จะรีบกลับ
   หลังจากกลับมานอนตีพุงที่หอ ก็ต้มมาม่าแดกไปเล่นเกมไป นอนกลิ้งไปกลิ้งมา งีบซักหน่อยดีกว่า
Rrrrrrrrrrr

“โหลๆใครวะ”
ใครโทรมาวะ กูกำลังจะหลับเลยสัด
[กูเอง]
“งั้นกูวางล่ะนะ”
 [กูเต้เอง เปิดประตูหน่อย กูลืมหยิบกุญแจห้องขึ้นมา]
“มึงกลับมาเร็วจริง”
[นี่มันบ่าย 2 แล้วสัด เร็วๆดิ]
“เออๆ”
   ผมลุกขึ้นงัวเงีย ไปเปิดประตูให้ไอ้เต้มัน เห็นมันหอบอะไรมาพะรุงพะรัง ปกติไม่เคยเห็นซื้อของมาฝากกูเลย
“มึงหอบอะไรมาเยอะแยะ”
“แฟนมึงเอามาส่ง”
“อ่อ แฟนกูเหรอ อืมๆ”
ผมพยักหน้าหงึกๆ
“หืม พี่ปืนอ่ะเหรอ”
ยังอุตส่าห์เอาของกินมาส่งกู แฟนกูน่ารักอีกแล้ว
“เออ พี่มันจะไปธุระต่อเลยไม่ขึ้นมา”
“เฮ้ย แล้วมึงรู้ได้ไงว่ากูกับพี่มันเป็นแฟนกัน”
“ก็พี่มันพูดว่า ฝากของนี่ให้แฟนหน่อย กูก็คิดว่ามึงแหละ นี่เขาขอมึงเป็นแฟนแล้วเหรอ”
“หึ ยัง”
“อ้าว แล้วที่เขาเรียกมึงแฟนอ่ะ”
“กูขอเขาเป็นก่อนไง”
“เชี่ย แน่ว่ะมึง เพื่อนกูแมนสัด”
“เออ กูก็ยังคิดเลย”
พี่มันฝากของกินมาเพียบครับ คงกลัวกูอดตาย
“งั้นมึงก็คบกับพี่เขาแล้วงั้นสิ ไม่ใช่ว่ามึงแค่สับสนหรอกนะ”
“เอ่อ ไม่รู้ดิ แต่กูก็เริ่มจะชอบพี่มันบ้างแล้ว”
“อืม เดี๋ยวกูจะบอกไอ้ดีนก่อน มันกับกูนี่ลุ้นกันจนเยี่ยวเหนียวแล้วเนี่ย”
“ขนาดนั้นเลย เรื่องของกูเนี่ย อยากเสือกขนาดนั้นเลย”
“เออ มึงก็เพื่อนสนิทกู กูก็ดีใจไง แถมพี่มันยังเป็นลุงรหัสกูอีก กูนี่นับญาติไม่ถูกเลย”
แล้วผมก็ถีบมันไปทีนึง  ตลกนะมึงอ่ะ ลาออกไปเปิดคาเฟ่เล่นตลกดีกว่ามั้ง

/////////// Part ปืน ///////////

   หลังจากแข่งบอลจบก็ไม่ค่อยได้เจอไอ้เตี้ยเลย ปกติผมชอบทำอะไรคนเดียวนะ ไม่เคยเหงาเลย แต่พอไม่ได้เจอหน้าไอ้เตี้ยมัน ก็รู้สึกเหงา อยากเจอหน้า เฮ้ออ อาการหนัก แต่ที่หนักกว่านี้ก็วันที่ไอ้เดี่ยวมากินข้าวที่โรงอาหาร ผมก็รู้แหละ เพราะมันไลน์มาบอกว่าจะแวะเข้ามา แต่ดันไปเห็นตอนมันกำลังจะชวนไอ้เตี้ยไปกินข้าว รู้ทั้งรู้ว่ามันแกล้งแหย่เล่นแต่ก็คิดจริงจัง ไอ้เดี่ยวมันพูดตอนที่เห็นผมเข้าไปพอดี เกือบจะชกหน้ามันไปแล้ว นี่ขนาดแค่ไอ้เดี่ยวมันแกล้งเล่น ยังขนาดนี้ ถ้าหากใครมาจีบไอ้เตี้ยจริงๆ ผมจะควบคุมตัวเองได้รึเปล่ายังไม่รู้เลย
“มึงก็จริงจังไปมั้ยวะ กูแค่ชวนน้องมันเล่นๆ”
ตอนเย็นผมกลับมาที่ช็อปก็เห็นไอ้เดี่ยวนั่งคุยอยู่กับไอ้แทน นานๆทีมันจะแวะเข้ามาคุย ปกติเจอกันแต่ที่ร้านเหล้าหลังมอ
“ เออ แม่งกูก็ไม่รู้เป็นอะไร”
“ความรักไงไอ้ปืน ไม่เคยได้ยินเหรอความรักทำให้คนตาบอด หูหนวก รู้ว่าไอ้เดี่ยวมันเล่นยังจะคิดจริงจัง”
“แล้ว แม่ง ไอ้เตี้ยทำท่าคิดหนัก มันชอบกูมั่งรึเปล่าวะ”
“เอาน่า มึงก็ต้องค่อยๆรุกไปไง”
“…”
“ไอ้ปืน ผู้ที่ไม่เคยจะต้องจีบใครก่อน ต้องมาลงทุนจีบไอ้เด็กน้อยน่ารัก กูขำว่ะ”
ไอ้เดี่ยวเดี๋ยวกูยันโครม
“อืม กูรู้จักมึงมา 3 ปี กูก็ยังไม่เคยเห็นมึงไปจีบใครก่อนเลยนะ”
ไอ้แทนมึงนี่เข้ากับไอ้เดี่ยวเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย สัด
“มึงรู้จักมันแค่ 3 ปี กูนี่ 6 ปีแล้ว ยังไม่เคยเห็ยเลยเถอะ มีแต่คนเข้าหามันก่อนทั้งนั้น”
“หุบปากไปเลยพวกมึง”
   พูดอะไรไม่ออกแล้วตอนนี้ หลวมตัวไปชอบไอ้เตี้ยมันแล้วก็ต้องเดินหน้าต่อ แต่บางทีดูเหมือนมันก็มีใจให้ผมเหมือนกันนะ
   วันนี้ผมจะเข้าไปชวนไอ้เตี้ยมันกินข้าวเพื่อทำคะแนน เดี๋ยวใครจะคาบไปแดกซะก่อน
“เอ่อ…พี่มึงคบกับกูมั้ย”
“ห๊ะ มึงว่าอะไรนะ”
เมื่อกี๊ไอ้เตี้ยมันพูดว่าอะไรนะ มันพูดเร็วจนผมฟังไม่ทัน
“กูบอกว่า เป็นแฟนกับกูมั้ย”
หืม มันไม่สบายรึเปล่า ผมนี่อึ้งอ้าปากค้างจนแมลงจะบินเข้ามาได้อยู่แล้ว มันป่วยหรือผมหูฝาด พอฟังมันถนัด ก็รู้ว่าไอ้เตี้ยมันขอผมเป็นแฟน ตกใจครับ งงด้วย ไม่คิดว่าน้องมันจะพูด แต่ดูมันเขินๆ แสดงว่าผมไม่ได้ฝันกลางวันแน่นอน
“แล้วพี่มึงว่าไง”
“เออ…ก็ยินดี ยินดีมาก”
ผมนี่ยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงหูแล้ว ไม่ได้ยิ้มกว้างแบบนี้มานานเท่าไรแล้วนะ ดีใจสุดๆที่ไอ้เตี้ยมันขอเป็นแฟน
   หลังจากนั้นเราก็ไปกินข้าวข้างนอก ไอ้เตี้ยโชวความป๋าเลี้ยงข้าวผม เอ มันชักยังไงๆอยู่นะ ที่มันขอผมเป็นแฟนนี่มันชอบผมจริงหรือมันกำลังสับสนกันแน่ แต่ถึงยังไงผมก็ไม่ยอมแพ้หรอก ถึงตอนนี้มันอาจจะไม่ได้ชอบผมมาก แต่อีกหน่อยผมจะทำให้มันหลงผมให้ได้เลย
////////////// End ปืน /////////////

จบตอนที่ 12

ขอโทษที่หายไปหายวัน พอดีกลับบ้านนอกครับ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามครับ

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-07-2020 15:09:04 โดย MJTogether »

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2638
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ตอนที่ 13

หลังจากที่ขอไอ้พี่ปืนเป็นแฟน พี่มันก็มารับไปเรียน แวะมากินข้าวที่โรงอาหารด้วย ตอนเย็นก็ไปส่งที่หอ เรียกได้ว่าไอ้เต้ไม่ค่อยได้อยู่ในลูปชีวิตของผมซักเท่าไร แต่มันก็ชอบใจเพราะจะได้มีเวลาไปสวีทกับพี่ออมแฟนมัน วันนี้ก็เป็นอีกวัน พี่มันไลน์มาบอกว่าจะถึงหน้าหอแล้ว ผมก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบลงมาที่ด้านล่างหอ
“ช้าจริง กูรอนานแล้ว”
เห็นหน้ากูก็บ่นเลยทีเดียว ชอบกูจริงป่ะเนี่ย
“กูตื่นสาย เนี่ยรีบจะแย่แล้ว”
“ไม่ได้กินข้าวอีกสิมึง เอานี่ไปกิน”
พี่มันยื่นแซนวิชมาให้ อันใหญ่มาก มันมักมีของกินติดรถอยู่เสมอ สงสัยกลัวกูอด
“อืม ขอบคุณ”
   พี่มันก็มาส่งผมที่หน้าตึกเรียน แล้วพี่มันก็นัดกันว่าตอนเย็นจะพาไปกินข้าว หลังเลิกเรียนพี่แกก็มารอรับที่หน้าตึกเรียน
 “ตั้งแต่มีแฟน นี่ไม่สนใจเพื่อนฝูงเลยนะมึง”
“เหมือนมึงแหละ กลับค่ำมืด”
ไอ้เต้ทีมึงไปหาแฟนทุกวันกูยังไม่บ่น
“มึงดูแลพี่เขาให้ดีนะ อย่าทำพี่เขาเสียใจนะ”
ไอ้ดีน มึงเป็นเพื่อนกูหรือเป็นเพื่อนพี่มัน ดูไม่ได้ห่วงกูเลย
“ไปได้แล้วเดี๋ยวพี่เขารอนาน ดูแลไอดอลกูดีๆนะ”
ไอ้เต้ ทีงี้แหละไล่กู ถ้ากูทำพี่มันโกรธ พวกมึงคงเลิกคบกูเลยสิ
“วันนี้มึงอยากกินอะไร”
พี่มันถามผมขณะที่นั่งอยู่ในรถกัน
“กูอยากกินก๋วยเตี๋ยวหน้ามอ”
“เอาสิ”
พี่มันไม่เคยขัดกูเรื่องกินเลยซักครั้ง ตามใจกูตลอด
เหลืออีก 2 อาทิตย์จะสอบปลายภาค ช่วงนี้อาจารย์ไม่ค่อยสั่งงานมากนัก ผมกับเดอะแก็งค์ก็เริ่มจะติวหนังสือกันบ้างแล้ว สถานที่ติวก็คือห้องผมเอง โดยผมจะมีลูกศิษย์คือไอ้เต้และไอ้ดีน
“ไอ้ดีน ทำไมมึงผิดจุดเดิมตลอดเลยวะ”
“ก็กูจำไม่ได้อ่ะ”
“ไอ้เต้มึงก็เหมือนกัน กูพูดไปร้อยรอบแล้วสัด”
“เออ กูก็ได้ยินมาร้อยรอบแล้ว แต่กูจำไม่ได้ไง จะให้กูทำไง”
“…เออ กูผิดเอง”
“เฮ้ย ไอ้มีน กูขอโทษ มึงไม่ผิดหรอก”
ไอ้ดีนหน้าหงอยเหมือนหมาอดอาหารเม็ด
“กูผิดเองที่มาครบพวกมึงเนี่ย”
“…สัด/เชี่ย”
แล้วผมก็หน้าด้านสอนพวกมันสองตัวต่อไปเรื่อยๆ เดี๋ยวพวกมันคงจำได้บ้างหรอก
   และแล้ววันสอบก็มาถึง แต่ละคนหน้าดำคร่ำเครียด ขอบตาดำเหมือนหมีแพนด้ากันทุกคน ปี  สอบกัน 3 วัน วันนี้ผมตื่นแต่เช้าแพราะมีสอบ 8 โมง ไอ้พี่ปืนไม่ได้มารับ เพราะมันสอบบ่าย เลยต้องอาศัยไอ้เต้อย่างเคย ข้อสอบไม่ได้ยากมาก ดูได้จาก แต่ละคนเดินออกมาจากห้องสอบด้วยสีหน้าที่สดชื่นขึ้น
“เป็นไงพวกมึงทำได้รึเปล่า”
“ง่ายเป็นขี้ กูได้เอแน่นอน”
ไอ้ดีน อย่างมึงได้เอ กูคงได้ 3เอเหมือนถ่านไฟฉายแหละ
“เออ โคตรง่ายอ่ะ ไม่เห็นต้องติวเลย”
“เออ งั้นวันนี้ก็ไม่ต้องติว เพราะพวกมึงทำได้”
“ไม่ได้ๆ พรุ่งนี้วิชายาก ช่วยพวกกูหน่อยนะคร๊าบ ไอ้มีนคนหล่อ”
พูดอย่างนี้ค่อยน่าฟังหน่อย
แล้วเราก็เตรียมเข้าสอบต่ออีก 1 วิชา วันนี้พวกผมมีสอบ 2 วิชา ช่วงบ่าย
 “เย้ สอบเสร้จแล้วโว้ย”
ไอ้ดีนตะโกนร้องดีใจ กูล่ะอายเกิ๊น
“ไปแดกข้าวกัน พอสอบเสร็จหิวฉิบหาย”
ก่อนสอบไอ้เต้มันกินข้าวไม่ค่อยลง ตอนนี้เลยบ่นหิว
“เออๆ ไปกินข้าวกัน”
ผมก็ชักเริ่มหิวแล้ว
   วันนี้ไอ้พี่ปืนมันไลน์มาบอกว่ามีสอบถึงเย็น ผมกะว่ากินข้าวเสร็จจะกลับไปนอนเล่นเกมซักหน่อย ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันแต่ก็มีคุยไลน์บ้าง แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยอะไรกันมากมาย
“ไอ้เต้มึงไม่ออกไปไหนเหรอ”
ผมถามมันขณะที่นอนไถมือถืออยู่ เรานัดกันว่าอีก 2 วันจะกลับบ้านเพราะปิดเทอมยาว
“ไป เดี๋ยวกูจะออกไปรับพี่ออมแล้วไปกินข้าวกัน แล้วมึงอะ”
“ไม่รู้”
“แล้วพี่ปืนไม่ชวนมึงไปไหนเหรอ”
“ไม่รู้พี่มัน มันยังไม่ไลน์มา”
“แล้วมึงกับพี่ปืนนี่ยังไงเนี่ย เห็นไม่ต่างกันกับตอนที่ยังไม่เป็นแฟนกันเลย”
“ยังไง”
“ก็กูเห็นมึงไปกินข้าวเย็นกันแล้วก็กลับ”
“หือ แล้วมึงจะให้กูทำยังไง”
“ก็…มึงไม่ไปค้างกับพี่เขาเหรอ”
“ห้องกูก็มีป่ะ กูก็นอนห้องกูดิ”
“ที่มึงขอพี่เขาเป็นแฟนนี่ เพื่ออะไรวะ”
“อยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว กูมีการพัฒนานะเว้ย คราวก่อนกูเลี้ยงข้าวพี่มันด้วย”
“…”
“มึงเงียบไมอ่ะ”
“กูไม่รู้ว่าจะด่ามึงยังไงดีเลย”
แล้วมันก็ส่ายหน้าพร้อมกับทำหน้าเอือมระอา กูผิดเหรอ กูผิดอะไร ? กูงง
หลังจากไอ้เต้ไปหาพี่ออม ไอ้พี่ปืนก็ไลน์มาหา บอกว่าอยู่ข้างล่างให้ลงไปหา
 “มีไรอ่ะ”
พี่มันยื่นถุงใส่ของกินให้
“วันนี้กูต้องกลับบ้าน”
“อืมๆ ขอบคุณ”
“มึงกลับบ้านวันไหนนะ”
“วันจันทร์เช้า พร้อมไอ้เต้”
“ที่กูเคยบอกว่าจะสอนขับรถ มึงยังจะเรียนมั้ย”
“อ่า เรียนดิ”
“งั้นพรุ่งนี้เช้ากูมารับ”
“โอเค”
   พี่มันแวะมารับผมแต่เช้า เราไปหัดขับรถในมอกัน ช่วงนี้ปิดเทอมเลยทำให้มีรถไม่มาก
“มึงมองทางสิ ไม่ใช่มองที่ตีน”
“เอ๊า กูจำไม่ได้ว่าคันเร่งอยู่ตรงไหน”
“เลี้ยวซ้ายๆ จะชนต้นไม้แล้ว”
“กูเลี้ยวอยู่”
   เป็นอย่างนี้มาซักพักแล้วครับ เหนื่อยฉิบหาย หมายถึงเถียงกันเหนื่อยนะ เมื่อก่อนพี่ธันมันก็สอนผมขับ ตอนสอนก็จะกินหัวผมแบบนี้แหละ แต่ผมก็กินหัวมันกลับ สรุป กูก็ยังขับไม่เป็น ผมเคยหัดขับแล้วเลี้ยวลงคูน้ำแล้วถอยรถขึ้นมาไม่ได้ แล้วผมก็เลยทิ้งรถเดินกลับบ้านแม่งเลย
“บังคับพวงมาลัยให้ตรงๆ”
“กูก็ทำอยู่เนี่ย”
“อืมๆ แบบนั้นแหละ”
“ตื่นเต้นฉิบหายเลยว่ะพี่มึง”
“เลี้ยวขวา ช่ายๆ แบบนั้นแหละ”
“เฮ้ยพี่มึงกู ขับได้แล้ว”
“อืม ดีแล้วอย่างนั้นและ ขับไปเรื่อยๆ”
   และแล้วผมก็ขับได้ แต่เป็นเกียร์ออโต้นะ ไม่รวมเกียร์กระปุก แต่ที่บ้านผมสิมีทั้ง 2 แบบ ต้องไปหัดขับแบบเกียร์กระปุกอีก
“วันนี้พี่มึงอยากกินอะไร เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง”
“กลางวันไปกินหน้ามอก่อน แล้วเย็นเดี๋ยวไปบ้านกู”
“หืม ไปทำไมอ่ะ”
“ตอนเย็นไปกินข้าวกับพ่อกู”
“…กูไม่ไปอ่ะ”
“ทำไม”
“แล้วทำไมกูต้องไป”
“กูจะพามึงไปให้รู้จักกับพ่อกู”
“เอ่อ ไว้คราวหน้าเถอะ วันนี้กูยังไม่พร้อม”
ผมยังไม่พร้อมจริงๆนะ เราเป็นผู้ชายทั้งคู่ แล้วพ่อของพี่มันจะว่าไงอ่ะ
“…”
“กลับเหอะ กูไม่อยากกินข้าวแล้ว”
“ที่มึงขอกูเป็นแฟน มึงคิดจริงหรือมึงแค่สับสน ? ”
“กู…”
ผมตอบพี่มันไม่ถูก แต่ผมก็ชอบพี่มันนะ แต่ไม่รู้สิ เหมือนจะยังไม่แน่ใจ
“กูใช่หรือไม่ใช่สำหรับมึง ?”
หน้าตาพี่มันเพิ่มระดับความโหดขึ้นเป็น 10 เท่า ซึ่งมันทำให้ผมไม่กล้าที่ตอบไปว่าผมอาจจะสับสน เพราะอาจจะตายศพไม่สวยเท่าไร ผมอยากขอเวลาอีกซักนิดเท่านั้นเอง
“…”
   หลังจากนั้นพี่มันก็ไม่ได้ถามอะไรผมต่อ เรานั่งเงียบกันมาในรถ พี่มันไม่ได้พูดอะไรอีกเลย ผมก็ขึ้นห้องโดยไม่ได้พูดอะไรเหมือนกัน
หลังจากวันที่ผมปฏิเสธที่จะไปบ้านพี่มันไป เราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก หรือมันจะเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ? หรือ พี่มันจะไม่โทรหาผมอีก ผมลองโทรหาพี่มัน แต่ไม่มีใครรับสาย หลังจากนั้นผมก็โทรไปหลายครั้ง แต่พี่ปืนก็ไม่รับสาย
   ผมรู้สึกแย่มาก อยากเจอพี่มัน อยากคุยด้วย ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้เลย วันอาทิตย์ทั้งวันผมได้แต่นอนคิด ว่าจะทำยังไงดี จะไปหาพี่มันมั้ย แต่ก็กลัวพี่มันโกรธ กลางคืนนอนไม่หลับเลย
   วันจันทร์ตอนเช้าผมเตรียมตัวกลับแล้วก็ลองโทรหาอีก แต่มันปิดเครื่อง พี่มันคงไม่อยากเจอผมแล้วมั้ง แล้วไง ใครแคร์ ผมก็จะไม่โทรหาพี่มันแล้ว
“มึงเป็นอะไรไอ้มีน ทำหน้าเหมือนตูด”
หน้าคนเหมือนตูดได้เหรอ มึงก็พูดเวอร์
“เปล่า กูง่วง”
ผมก็ทำท่าจะนอน จริงๆแล้วไม่ได้ง่วงหรอก ตอนนี้รู้สึกในใจมันแปลกๆ รู้สึกว่ามันไม่ปกติซักเท่าไร
“นี่มึงบอกพี่ปืนรึยังว่าจะกลับบ้าน”
“ทำไมต้องบอก”
“เอ๊า เป็นแฟนกัน มันก็ต้องบอก”
“กูโทรหาพี่มันแล้วมันไม่รับ จริงๆแล้วกูกับพี่มันทะเลาะกันนิดหน่อย”
“ก็ถ้าพี่เขาไม่รับ มึงไม่ลองวิธีอื่น โทรหาพี่แทนก็ได้”
“…”
แล้วผมก็โทรหาพี่แทน พี่แทนแกบอกว่า ตอนแกโทรหาพี่มันก็ไม่รับ แต่พี่แกก็ไม่แปลกใจอะไร เพราะไอ้พี่ปืนก็เป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ
“งั้นไปหาพี่เขาที่คอนโดดิ กูว่าแวะบอกพี่เขาหน่อยก็ดี”
“อืม เอางั้นก็ได้”
ผมไปง้อก็ได้วะ ตอนขอเป็นแฟนยังทำได้เลย
แล้วไอ้เต้ก็พาผมไปที่คอยโดไอ้พี่ปืน ให้เจ้าหน้าที่เคาน์เตอร์โทรไปก็ไม่รับสาย แต่เจ้าหน้าที่ยืนยันว่าอยู่ห้อง ไม่เห็นออกไปไหน ผมกังวัลใจ ขอขึ้นไปที่ห้องพร้อมไอ้เต้
‘ก๊อกๆ’
 “พี่ปืน”
‘ก๊อกๆๆ’
“พี่ปืนครับ ผมเต้นะ พี่อยู่มั้ย”
เงียบ ไม่มีเสียงอะไรเลย ผมใจคอไม่ดีแล้ว หรือว่าพี่มันจะป่วย ทำไงดีว่ะ
‘ก๊อกๆ’
“พี่ปืนอยู่มั้ย”
ผมตะโกนถามไปบ้าง ผมเตรียมกระโดดถีบประตูแล้วนะ แต่ได้ยินเสียงมีคนเดินมาที่ประตู แล้วก็เปิดมันออก พี่ปืนอยู่ในสภาพ เสื้อกางเกงบอล ผมเผ้ารุงรัง ไม่ได้โกนหนวดเลย หน้าตาแดงมาก พี่มึงอาบน้ำป่ะเนี่ย
“… พี่เป็นอะไรรึเปล่า”
ผมถามไอ้พี่ปืนที่ตอนนี้หมดสภาพไอดอลของไอ้เต้มันเลย
“มึงมาทำไม”
พี่มันถามด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ สายตาที่มองผมมันเหมือนกับวันแรกๆที่เราเจอกัน
“พี่ไม่สบายเหรอ ไปหาหมอมั้ย ผมพาไป”
เสียงผมสั่นเลย สงสารพี่เขามาก แต่เป็นเพราะผมรึเปล่าที่ทำให้พี่ปืนเป็นอย่างนี้
“ไม่ต้อง พวกมึงกลับไปได้แล้ว”
“…ไม่ ผมไม่กลับ ไอ้เต้มึงกลับไปก่อน เอากระเป๋ากูลงฝากไว้ที่เคาน์เตอร์ให้หน่อย”
กูไม่กลับบ้านแล้ว ต้องคุยกับพี่มันให้รู้เรื่อง ไม่อยากให้พี่ปืนเป็นแบบนี้เลย แล้วหันไปบอกไอ้เต้
“เออ แล้วแต่มึง มีอะไรก็โทรมาแล้วกัน”
ถ้าพี่มันไม่สบายเพราะผม ผมต้องรู้สึกผิดมากแน่ๆ เพราะผมที่กำลังสับสน ทำให้พูดออกไปโดยไม่ได้คิดถึงจิตใจพี่มันเลย

จบตอนที่ 13

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2638
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ตอนที่ 14

แล้วไอ้เต้มันก็กลับลงไป ผมกับพี่มันยืนมองกันซักพัก พี่มันก็เดินเข้าห้องไป ผมก็หน้าด้านเดินตามพี่มันเข้าไป
พี่มันนอนลงที่โซฟา ทำให้ผมต้องยืนโด่อยู่กลางห้อง ผมเดินเข้าไปใกล้ๆพี่มันแล้วแตะๆที่แขนพี่มันดู ตัวร้อนนะ พี่มันป่วย
“พี่ไม่สบาย กินยารึยัง”
“…”
พี่มันงอนกูจริงๆด้วย นอนหลับตาไม่ยอมมองหน้ากูเลย
“ไอ้พี่ปืน กูถามไม่ได้ยินรึไง”
กูเริ่มหมดความอดทนแล้วนะ นี่กูง้อขนาดนี้แล้ว พี่ธันงอนกู ก็ยังไม่เคยลงทุนง้อเลย
“ปวดหัว หนาวด้วย”
หืม ก็พี่มึงเล่นเปิดแอร์เย็นซะขนาดนี้ ผมเดินไปหยิบรีโมทย์แอร์เพื่อปรับอุณหภูมิ
“กินอะไรรึยัง”
ผมเห็นขวดเบียร์วางอยู่ข้างๆโซฟา 3-4 ขวด พี่มันกินเบียร์แล้วก็นอนตากแอร์ ถึงได้ป่วยไง
“ยัง…ไม่หิว”
“ป่วยก็ต้องกินข้าว กินยา”
ผมเดินไปดูที่ตู้เย็นไม่มีอะไรกินได้เลย
“เดี๋ยวจะไปซื้อของข้างล่าง อยากกินอะไร ข้าวต้มมั้ย?”
“…”
ไม่ตอบกูอีก กูสรุปให้เลยแล้วกัน ข้าวต้มร้านสะดวกซื้อ อย่าหวังว่ากูจะทำให้กิน ทอดไข่กูยังทอดใหม้ได้ ข้าวต้ม ไม่ต้องห่วง แดกไม่ได้แน่นอน แล้วผมก็เดินลงไปข้างล่าง ซื้อข้าวต้ม ข้าวกล่องอีก 2-3 กล่อง ยาแก้ไข้ แล้วก็ขนม แล้วก็แวะเอากระเป๋าที่ชั้นล่าง กูกะอาศัยอยู่นี่จนกว่าจะคุยกันรู้เรื่องแหละ เปิดประตูห้องเข้าไปไอ้พี่ปืนยังคงนอนที่เดิม
“เดี๋ยวกูเอาไปใส่ถ้วยให้”
กับพี่กูเองยังไม่เคยบริการดีขนาดนี้นะ บอกไว้เลย พี่มึงคนแรก แล้วผมก็เอาถ้วยมาวางที่โต๊ะกระจกข้างโซฟา
“ลุกมากินข้าว จะได้กินยา”
“…”
“เร็วๆ อย่าดื้อ”
พี่มึงเป็นเด็ก 3 ขวบรึไง เดี๋ยวกูตีด้วยไม้เรียว แล้วพี่มันก็ลุกขึ้นนั่ง
“ป้อนหน่อย”
“…”
หืม? ให้กูป้อน ทำตัวได้น่ารักมากเกินไป
“ไม่ป้อนก็ไม่กิน”
ผมถอนหายใจแรงๆใส่พี่มัน บ๊ะ! ไอ้พี่ปืนนี้ ผมจะทำไงได้ล่ะ ก็ต้องป้อนพี่มันไง ผมตักข้าวต้มไปจ่อที่ปากพี่มัน
“อ้าปาก อ้าม คนเก่งกินข้าวครับ”
พี่มันหน้าเหวอ แต่เห็นมันแอบยิ้มที่มุมปากนะ ผมก็ป้อนข้าวพี่มันไปจนหมด แล้วก็ค้นยาที่ซื้อมาให้พี่มันพร้อมกับรินน้ำให้ พี่มันก็รับไปกินโดยดี
“ทำไมถึงไม่สบายได้”
“…”
“โกรธกูเหรอ”
“…”
ทีนี้ล่ะทำเป็นใบ้แดก ไม่ตอบกูเลย
“เอ่อ กูขโทษ ที่ปฏิเสธไม่ไปบ้านพี่มึง แต่กูก็ไม่รู้หรอกนะว่าพ่อของพี่จะคิดยังไง ที่ลูกชายพาผู้ชายเข้าบ้าน ถ้าเป็นคนอื่นเขาอาจจะไม่ยอมรับ กูกลัวอ่ะ”
   ผมกลัวนะ กลัวพ่อพี่มันโกรธพี่ปืน กลัวเขาจะไม่ชอบผม
“หอมแก้มกูก่อน กูถึงจะหายโกรธ”
“หืม จะบ้าเหรอ”
พี่มึงไม่ค่ยหน้าด้านเลยนะ กูลงทุนง้อขนาดนี้ ยังจะให้กูหอมแก้มอีก
“กูพูดจริง ตอนนี้กูงอนมากๆ”
พี่มึงงอนแล้วคิดว่าน่ารักมั้ย ทำไมกล้าที่จะทำ
“อาบน้ำบ้างรึเปล่า”
ดูสภาพแล้วไม่อาบมากี่วันแล้วจะให้กูหอมแก้ม
“…”
“กูเช็ดตัวให้ จะได้นอน พี่มึงไปรอในห้อง”
แล้วผมก็ลุกไปโทรหาพี่ธันบอกว่าจะกลับช้าหน่อย ต้องง้อไอ้กอลิล่าหน้าหล่อก่อน เฮ้อ ชีวิตกูแทนที่จะได้ง้อสาว กลับต้องมาง้อหนุ่ม แล้วผมก็ไปหากะละมัง พร้อมผ้าขนหนูเดินตามพี่มันไปในห้อง
พอเข้าไปก็เห็นพี่มันนอนอยู่บนเตียงรอแล้ว รู้สึกจะพูดง่ายกว่ากินข้าวนะ
“ถอดเสื้อให้หน่อย”
“หืม ถอดเองดิ ไม่คิดว่ามันเยอะไปรึงไง”
“งั้นไม่ให้เช็ด”
เฮ้ย ว่าแล้วว่าทำไมมันง่ายนัก เล่นกูแล้วไอ้พี่ปืน
“เฮ้อออ กูก็นึกว่ามีแฟนอายุ 3 ขวบ เอ้า ยกมือขึ้นครับเด็กดี”
“หึ”
พี่มันแอบยิ้มอีกแล้ว น่าถีบฉิบหาย อ่อ ไม่ได้ๆ พี่มันเป็นคนป่วย แล้วผมก็ถอดเสื้อให้พี่มัน หุ่นดีฉิบหาย กล้ามท้องโคตรเซ็กซี่อ่ะ ผมแอบเหลือบมองแว๊บนึง ไม่ได้มองนานเล๊ย
“กางเกงด้วย”
“นี่ไอ้พี่ปืน ล้อกูเล่นรึเปล่า”
“…”
พี่มันยักคิ้ว 2 จึก แล้วยิ้มแบบที่ทำเป็นประจำ หัวใจผมจะละลาย แล้วผมจะทำไงได้ ก็ต้องถอดให้มันแล้วเช็ดตัวให้อย่างรวดเร็ว ใจกูแต้นแรงฉิบหาย ตอนที่ถูขากับหน้าท้องพี่มัน เฮ้อ เลือดกำเดาแทบไหล เอ้ย ไม่ใช่ ผมไม่ได้ลามกนะ แล้วผมก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าให้พี่มันใส่ เสื้อบอลเต็มตู้อ่ะ
“นอนได้แล้วครับเด็กดี”
“มึงจะไม่หนีกลับใช่มั้ย”
“กลัวกูหนีกลับเหรอ”
“อืม กูยังไม่หายงอนเลย”
“…”
เอาวะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว จะยอมขาดทุนอีกซักหน่อยจะเป็นไร ผมยื่นจมูกไปแตะๆที่แก้มพี่มันเบาๆ
“มีน…”
เสียงพี่มันแหบพร่า อ๋อย ใจสั่นอ่ะ พี่มันค่อยๆหันหน้ามา ปากเราแตะกันเบาๆ แล้วพี่มันก็กดย้ำๆลงมาที่ริมฝีปากผม 2-3 ครั้ง แล้วพี่มันก็ผละออก ริมฝีปากพี่มันร้อนมากเลย คงเพราะพิษไข้ โอย! กูจะเป็นลม หน้ากูร้อนจนจะต้มไข่ได้แล้ว อ๊ากๆๆ อยากพ่นไฟเลย รีบถอยตัวออกห่าง
“พี่…แม่ง”
ผมรีบเอามือปิดปาก ฉิบหาย เสียหายหลายแสน จูบแรกของกู ถึงจะเป็นแบแตะๆก็เหอะ
“กูหายงอนแล้ว”
แล้วพี่มันก็ยิ้มแบบที่ผมสามารถละลายหายไปได้ในหนึ่งนาที หัวใจกูล้มเหลวฉับพลันทันที
“เออ แม่ง กูขาดทุนเลย นอนได้แล้ว”
แล้วผมก็รีบเดินออกมาจากห้องพี่มัน นี่ขนาดพี่มันป่วยกูยังโดนขนาดนี้ ถ้าไม่ป่วยกูจะรอดมั้ย…
สงสัยผมต้องลองต้มข้าวต้มให้พี่มันกินซักหน่อย แต่กูทำไม่เป็น ดูยูทูปก็ได้วะ เดี๋ยวผมต้องลงไปซื้อของสดซะแล้ว
แล้วผมก็ลงไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อ ก็ดีนะ มีแม้กระทั่งหมูบด ผักสด ต้นหอมผักชีที่ผมเกลียดก็ยังมี
ผมเดินเข้าห้องนอนพี่มันไป เพิ่งสังเกตุเห็น ผ้าปูที่นอนที่ปูอยู่ตอนนี้คือผืนสีเทาที่เคยไปซื้อกัน ผ้าห่ม ปลอกหมอนก็ยังสีเทา ภายในห้องไม่ได้มีอะไรตกแต่งมาก พี่มันยังคงนอนหลับ ดูสีหน้าดีขึ้นมากแล้ว ตัวก็ไม่ร้อนมาก หลังจากนั้นผมก็มาลองทำข้าวต้ม
“เฮ้ย ก็อร่อยดีนี่หว่า กูก็ทำได้นะเนี่ย”
ผมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ กูก็ทำกับข้าวเป็น ผมแยกต้นหอมผักชีไว้ เพราะต้องกินข้าวต้มด้วยเหมือนกัน ทำเองกินเองนักเลงพอ
“ทำอะไร”
เสียงพี่มันเดินออกมาจากห้อง
“ตื่นแล้วเหรอ หายปวดหัวรึยัง”
“อืม”
พี่มันพยักหน้าน้อยๆ
“ตัวยังร้อนอยู่รึเปล่า”
ผมเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากพี่มัน ต้องเขย่งหน่อยๆ พี่มันสูงฉิบหาย ตัวไม่ร้อนมากแล้ว พี่มันจับมือผมไว้
“กูรู้สึกดีนะ ที่มึงเป็นห่วงกู แต่ถ้ากูยังไม่ใช่สำหรับมึง ก็อย่าทำอย่างนี้เลย”
พี่ปืนมองผมด้วยสายตาตัดพ้ออย่างแรง สงสารอ่ะ ทำไมพี่มึงอ้อนขนาดนี้
“พี่มึง…ก็ใช่นะ”
กูเขินเลย ฉิบหายใจกูเต้นแรงหน้าร้อนผ่าว หรือว่ากูติดไข้พี่มันวะ
“หืม มึงหมายถึง กู…ใช่”
ผมพยักหน้าหงึกๆ ตอนนี้ไม่คิดจะเล่นตัวแล้ว แต่ก็ยังกลัวนะ แต่กลัวพี่มันไม่ยอมคุยด้วยมากกว่า
“ไอ้เตี้ย…”
พี่มันกอดผมแน่นเลย อ๊ากกก กูจะละลายลงไปกองกับพื้นแล้ว
“ปล่อยกูเลย เยอะไปแล้ว ไปกินข้าว จะได้กินยาอีก”
“กูขออาบน้ำก่อน ยังไม่อาบตั้งแต่เมื่อวาน”
 “…นั่นดิ ว่าเหม็นๆอะไร”
เอ่อ ไม่จริงหรอกครับ พี่มันตัวไม่ได้เหม็นเลย
“…”
พี่มันยิ้มครับ โลกสดใสขึ้นมาทันตา หล่อฉิบหาย หน้ากูร้อนเลยหรือกูจะเป็นไข้ขึ้นมาจริงๆ
“ข้าวต้มรสชาติเป็นไง กูทำเองเลยนะ”
“อืม อร่อย มึงทำเก่งนะ”
“ดีแล้ว กูไม่เคยทำให้ใครกินเลยนะ พี่มึงคนแรกเลยนะ”
จงภูมิใจไว้ซะด้วย ขนาดคนในครอบครัวกูยังไม่ลงทุนขนาดนี้เลย
“อืม…ขอบคุณครับ”
คนป่วยยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียว นี่กูยังสงสัยว่าพี่มึงแกล้งป่วยรึเปล่า?
หลังจากพี่มันกินข้าว กินยา ผมก็ต้องบังคับมันให้เข้านอน ยากยิ่งกว่าเด็ก 3 ขวบอีก
“กูนอนเบื่อแล้ว”
พี่มันหน้างอ พี่มึงเป็นเด็กน้อยรึไง กูอยากจะเอาไม้เรียวมาตีพี่มันจริงๆ
“พี่ยังไม่หาย ต้องนอนพักผ่อนเยอะๆ”
“แต่กูไม่อยากนอนแล้ว”
“พี่อย่าดื้อดิ”
กูทั้งผลักทั้งอยากถีบพี่มันเข้าห้องนอนไป วันนี้กูต้องนอนคอนโดพี่มันซะแล้ว คงต้องนอนที่โซฟานี่แหละ
หลังจากที่ได้เจอ ได้คุยกับพี่ปืน ความรู้สึกกังวล ไม่สบายใจหายไปหมดแล้ว กูคงชอบพี่มันจริงๆแล้วสินะ เฮ้อ แล้วผมก็อาบน้ำแล้วมานอนเล่นเกม

Rrrrrrrrrrr

PotePakorn
พี่ปืนเป็นไงบ้าง
               
MarchMeen
               ไข้ลดแล้ว
PotePakorn
ยังไงก็คุยกันดีๆอย่าทะเลาะกันนะ
MarchMeen
เออน่า ดีกันแล้ว
PotePakorn
เอองั้นก็ดีแล้ว
มึงกลับวันไหนก็บอกกูได้
เดี๋ยวกูจะไปรับพี่ออมด้วย
MarchMeen
               พี่ออมจะไปค้างบ้านมึงเหรอ
PotePakorn
เออดิ
MarchMeen
               เออๆ อาจจะ 2-3 วัน

ผมก็กะว่าพอพี่ปืนหายก็จะนั่งรถตู้กลับบ้านแหละ ก็กลัวพี่ธันจะรู้ว่าไม่ได้กลับพร้อมไอ้เต้ เดี๋ยวงานเข้า หูชาพอดี      
“พี่หิวน้ำเหรอ?”
ไอ้พี่ปืนเดินออกมาจากห้องนอนของมัน หน้าตาดูมึนๆ แต่ก็ดูสดใสขึ้น
“เปล่า…มึงจะนอนตรงนี้เหรอ เข้าไปนอนในห้องกับกูสิ”
“หือ ไม่เป็นไร กูนอนได้”
เดี๋ยวติดไข้พี่มึง แล้วอีกอย่างกูก็กลัวพี่มึงด้วย อันตรายกับหัวใจกูอีก
“ไปนอนในห้อง”
“…”
“กูไม่ทำอะไรหรอกน่า”
“…”
“ถ้ามึงไม่ยอม…”
ฮ่วย ถ้ากูยอมก็จะทำสินะ ไอ้พี่ปืนนี่ มันชักจะเริ่มหื่น ตั้งแต่จูบกูแล้ว
“อืม เดี๋ยวไป เข้าห้องน้ำก่อน”
ผมต้องฉี่ก่อนนอน แล้วก็เดินเข้าห้องพี่มันไป ยืนลังเล มันจะดีเหรอว้า กูจะรอดมั้ยว้า
“…ขึ้นมา”
พี่มันตบเตียงปุ๊ๆ เชิญชวน แล้วก็ยิ้มมุมปาก
ใจผมสั่นรัว ตื่นเต้นฉิบหาย ได้นอนเตียงเดียวกับคนหล่อ กลิ่นหอมอ่อนๆของพี่มันอบอวลในห้อง ให้ความรู้สึกสบายอย่างประหลาด
ผมค่อยๆปีนขึ้นเตียงไปนอนข้างๆพี่มัน
“กูโทรหาพี่มึง ทำไมไม่รับสายเลย”
“กูไม่อยากได้ยินเสียงมึง”
“…”
“ไม่อยากเห็นหน้ามึง”
“…”
“กูกลัวกูตัดใจจากมึงไม่ได้”
ผมจ้องหน้าพี่มัน แววตาพี่มันสื่อให้ผมได้เห็นความจริงจัง หนักแน่นจนผมใจเหลวเป็นน้ำแล้วตอนนี้
“…กู เอ่อ ก็ไม่ได้จะเลิกซักหน่อย”
“แต่มึงปฏิเสธที่จะไปบ้านกู”
“ก็กูกลัวอ่ะ”
“…”
“กลัวพ่อของพี่จะโกรธ จะเกลียด โกรธกูยังพอว่า แล้วถ้าเขาโกรธพี่ล่ะ”
“พ่อกูเป็นคนมีเหตุผล ไม่ทำอย่างนั้นหรอก”
“แต่…เอ่อ อย่างพี่กูอ่ะ ถ้ามันรู้มันโกรธแน่ๆ มันอาจจะเอาปืนไล่ยิงพี่มึงก็ได้นะ”
“…มีน พี่มึงเขารู้นานแล้วนะ ว่ากูชอบมึงอ่ะ”
“ห๊ะ! พี่ว่าไงนะ”
“พี่มึงรู้นานแล้ว”
“…”
ฉิบหาย พี่มันรู้ได้ไง ขนาดกูยังไม่รู้เลย
“ก็มีมึงนี่แหละที่ไม่รู้”
“หืม ? ยังไงนะ ใครรู้อีก”
“กูว่ากูก็ค่อนข้างแสดงออกอย่างเปิดเผยนะ”
ทำไมกูโง่อ่ะ แสดงว่าที่ได้เต้กับดีนมันแซวบ่อยๆ แสดงว่ามันรู้ อ่า…แต่กูไม่เชื่อเอง
“ร… เหรอ แล้วพี่ เอ่อ…ชอบ เอ่อ ชอบกูได้ไงแล้วตอนไหนอ่ะ”
กูพูดไม่ถูกเลย ติดอ่างกระทันหัน ลิ้นพันกันไปหมด
“หึ…ไม่รู้สิ เดินชนกับมึงครั้งที่ 3 มั้ง”
“บ้าดิ เดินชนกันแล้วจะทำให้พี่มาชอบกูได้ไง”
“อืม ก็เห็นมึงหน้ามึนๆ กวนตีนๆ ก็น่ารักดี”
“อีกล่ะ ทำไมมีแต่คนชมกูว่าน่ารัก ทำไมไม่ชมกูว่าหล่อบ้างวะ”
“ใครชมมึงอีก”
หืม พี่มันเสียงแข็ง หายไข้แล้วซ่าเหรอ
“อืม พี่แทน พี่เจสซี่ พี่เดี่ยว พ…”
“พอเลย มึงห้ามไปฟังคนอื่น”
พี่มันกระชากแขนผม กูเจ็บนะ สัด
“ปล่อย กูเจ็บนะ”
“เอ่อ…ขอโทษ”
“กูชอบมึงนะมีน”
พี่ปืนลูบแก้มผมเบาๆ นิ้วโป้งไล้ไปมา อย่ามาทำให้กูเคลิ้ม เดี๋ยวได้เสีย
“เอ่อ… นอนเหอะ กูง่วงแล้ว”
“แล้วมึงอ่ะ”
อย่าถามกู กูเขิน
“อืม”
“อืม คือ?”
“ก็เออ ไง”
“เออ คือ อะไร?”
“ก็…ชอบ…”
เชี่ย หลอกให้กูพูดออกมาจนได้ เขินจนจะแปลงร่างได้อยู่แล้ว
“หึ…”
พี่มันยิ้มกว้างเห็นฟันขาว ขนาดปิดไฟนะเนี่ย พี่มึงใช้ยาสีฟันยี่ห้ออะไรวะ จะได้ใช้มั่ง
‘ฟอด’
พี่มึงหอมแก้มกู หื่นใส่กูทั้งวันเลยนะวันนี้ ขนาดไม่สบายนะ
“เฮ้ย ไอ้พี่ปืน เอาอีกแล้วนะ”
“อืม แก้มมึงหอมจัง”
   หลังจากนั้นทั้งผมและพี่มันก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก ผมพยายามข่มตานอน ห่า นอนไม่หลับ หันไปอีกทีพี่มันหลับแล้ว คงเพราะฤทธิ์ยา แต่พี่มึงทำกูตาค้างเลย

///////////// part ปืน///////////////
ไอ้เตี้ยอยู่เฝ้าไข้ผม ผมนี่รู้สึกหัวใจพองโตมากเลย เป็นการป่วยที่คุ้มค่าจริงๆ อยากป่วยนานๆ แกล้งอ้อนให้ไอ้เตี้ยมันโอ๋ มันบ่นนะแต่ก็ทำให้ทั้งป้อนข้าวทั้งเช็ดตัว แถมทำข้าวต้มให้อีก มันบอกว่าไม่เคยทำให้ใครกินแม้กระทั่งพี่มัน ผมนี่ยิ้มแก้มแทบแตก หลอกแต๊ะอั๋งมันบ้าง มันโวยวาย แต่ก็ยอม อยู่ใกล้ๆมันแล้ว ความพยายามที่จะไม่แตะเนื้อต้องตัวมันลดลงอย่างหนัก เหมือนตัวมันมีแรงดึงดูด นี่ผมเป็นโรคจิตหรือเปล่า เฮ้อ อุตส่าห์ทำใจว่าอาจจะต้องปล่อยน้องมันไปจริงๆ แต่พอเห็นหน้ามัน ผมก็ทำใจไม่ได้อยู่ดี ก็รักมันเข้าไปแล้วจะให้ผมทำยังไงได้
   ไอ้เตี้ยมันบอกชอบผม แค่น้องมันบอกชอบ ก็ทำให้ผมดีใจ จนยิ้มกว้างปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว ดีใจกว่าสอบได้คะแนนเต็มอีก เป็นเอามากนะผม

///////////// End ปืน///////////////

จบตอนที่ 14

 :mew2: ตอนนี้ก็จะมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งหน่อยอ่ะครับ

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ติดตามอ่านตลอดคับ :z2:

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ตอนที่ 15


คืนนี้ผมค้างที่คอนโดพี่ปืน ตอนแรกคิดว่าจะนอนไม่หลับ เพราะเมื่อคืนพี่มันบอกรักผมแบบระยะกระชั้นชิด แถมกอดอีกต่างหาก กลัวเหลือเกินว่าบรรยากาศจะพาไป ทำให้เคลิ้มๆจนโดนตีป้อมแตก แต่เปล่าเลย กูหลับ รู้ตัวอีกทีก็ตื่นมานอนมองหน้าพี่มันนี่แหละ พี่ปืนยังไม่ตื่น แต่ดูสีหน้าเป็นปกติ ลองคลำๆหน้าผากพี่แกดู ตัวก็ไม่ร้อนแล้ว คงหายแล้วจริงๆ ผมเลยคิดจะกลับบ้านดีกว่า อยู่ที่นี่นานอาจจะเป็นอันตรายต่อหัวใจ
“พี่เป็นไงบ้าง”
ผมถามพี่มันหลังจากพี่ปืนลืมตา ขนาดเพิ่งตื่นมาเมาขี้ตายังหล่อได้อีกเนอะพี่แก
“หายแล้ว”
แล้วพี่มันจับมือผมไปวัดไข้ที่หน้าผาก หลอกแต๊ะอั๋งกูแต่เช้าเลย
“เห็นมั้ยตัวกูไม่ร้อนแล้ว”
“อือ งั้นวันนี้กูกลับบ้านนะ”
ผมต้องโทรบอกพี่ธันมันก่อนว่าจะกลับบ้าน
“กูไปด้วย”
“อ่อ ไม่ต้องไปส่งกูหรอก กูไปเองได้”
“กูบอกว่ากูจะไปด้วย”
“หืม พี่มึงจะไปทำไม”
“ก็กูอยากไปด้วย”
“…”
“มึงไม่ไปบ้านกู ก็ต้องให้กูไปบ้านมึงสิ”
   ไอ้พี่ปืน พี่มันยังแค้นฝังหุ่นกับกูอยู่ แหมช่างจำเชียวนะ
“เออๆ ไปก็ไป”
ไม่ให้ไปเดี๋ยวก็โกรธกู งอนกูอีก เวลาง้อรู้สึกว่ากูจะเสียเปรียบมาก โดนลวนลามตลอด
“เดี๋ยวไปหาอะไรกินก่อนแล้วค่อยกลับ”
“พี่มึงขับรถไหวเหรอ”
“ไหวดิ มึงไปอาบน้ำก่อน”
“อืม”
   หลังจากนั้นผมก็ลุกจากที่นอน แล้วอาบน้ำแต่งตัว มานั่งรองพี่มันที่โซฟา เริ่มหิวแล้ว เมื่อคืนเสือกกินข้าวต้มแค่ถ้วยเดียว แต่พี่มันโคตรเท่อ่ะ แค่ใส่เสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนส์ขาดๆก็หล่อได้
“น้ำลายจะไหลแล้ว เช็ดด้วย”
สัด กูรีบเช็ดปากเลย บ้า! ไม่ไหลซักหน่อย พี่มันหลอกกู
“…สัด”
“หึๆ น่ารักนะมึงอ่ะ”
“หึย แก้มกูย้วยหมด”
พี่มันดึงแก้มผมเล่น
หลังจากนั้นเราก็ออกเดินทาง แล้วก็แวะกินข้าวเช้ากันก่อน แล้วเดินทางไปยังบ้านผมกัน แต่ผมยังไม่ได้บอกพี่ธันเลย ไม่รู้มันจะว่ายังไง ที่อยู่ดีๆก็พาผู้ชายเข้าบ้าน คราวก่อนไปกันหลายคน แต่คราวนี้ดิ ผมอาจจะไม่ตายดี
“มึงจะแวะซื้ออะไรรึเปล่า”
“แวะซื้อขนมแมวเลียให้ไอ้รถถังที่ร้านขายอาหารแมวหน่อย”
“โอเค”
   หลังจากซื้อขนมแมวเลียให้ไอ้รถถัง ผมกับไอ้พี่ปืนก็เลยเดินทางกลับกันเลย เราไม่ได้แวะที่ไหนอีก คุยเรื่องการเรียนบ้างไรบ้าง ผมก็ถามเรื่องที่พี่มาชอบผมได้ยังไงบ้าง ผมก็เล่าให้พี่มันฟังเรื่องที่ไม่ชอบขี้หน้าพี่มันตอนแรกๆบ้าง
“ตอนแรกกูไม่ค่อยชอบขี้หน้าพี่มึงนะ”
“กูก็พอรู้ แล้วตอนนี้อ่ะ”
“พี่แม่ง ยังต้องให้กูพูดเหรอ”
กูเริ่มอับอายอีกแล้ว ไม่น่าหาเรื่องพูดเลย
“อืม กูอยากฟัง แต่ถ้ามึงไม่พูดหอมแก้มกูแทนก็ได้”
เอาอีกแล้ว หาเรื่องลวนลามกูตลอดช่วงนี้
“…พี่แม่ง”
กูทำไงล่ะทีนี้จะพูดหรือหอมแก้มพี่มันดี
“เออ กูชอบพี่มึง แม่งทำไมชอบให้กูพูด เห็นหน้ากูอย่างนี้กูก็อายเป็นนะ”
“อืมกูอยากฟังมึงพูดบ่อยๆ”
“…”
“ตลกดีนะมึงอ่ะ ดูกวนๆแต่โคตรน่ารัก…”
“…”
หน้ากูร้อนหมดแล้ว มันคงแดงมากเลยสิท่า ห่า อายฉิบหาย
เรามาถึงบ้านผมตอนเกือบเที่ยง น้องหมาของพี่ธันมาเห่าต้อนรับเหมือนเคย จริงๆแล้วมันมาเห่าไล่อ่ะนะ แต่พอเดอะแก็งค์หน้าขนเห็นผมมันก็กระดิกหางแล้ววีไปมาจนแทบหลุด เราเดินเข้ามาในลานบ้านแต่ผมยังไม่เห็นพี่ชายผมเลย
“ไอ้พี่ธัน !”
ผมตะโกนเรียก ไปไหนเนี่ย หมาเห่ายังไม่ออกมาอีก
“กูอยู่นี่”
อ่อมันเดินออกมาจากสวนผลไม้ ตอนนี้เงาะกับลองกองออกเต็มต้นเลย ผมชอบนะอร่อยดี
“…แล้วทำไมมันมาด้วย”
พี่กูถามอย่างหาเรื่อง เมื่อเห็นพี่ปืน
“เอ่อ… กู”
แล้วกูจะตอบว่าไรดี พาแฟนมาแนะนำไรงี้เหรอ อาจจะโดน 9 มม. ได้
“ตอนนี้ผมเป็นแฟ…”
ฉิบหาย กูรีบเอามือปิดปากพี่ปืนอย่างไว อย่าบอกนะว่พี่มึงจะพูดว่าเป็นแฟน กูว่า 9 มม.อาจไม่พอ อาจจะโดนลูกซองด้วย
“พ…พี่มันขอมาเที่ยวด้วย”
“แล้วทำไมมึงมาคนเดียว”
“…”
“คนอื่นตามมาวันหลัง”
เอ่อ กูต้องโกหกไปก่อนแล้ววันหลังค่อยให้ไอ้เต้มาสมทบ ไอ้พี่ธันไม่ค่อยเชื่อกูซักเท่าไร
“ครับ ตามนั้น”
ไอ้พี่ปืนก็ช่วยโกหกอีกแรง
“อืม แล้วกินข้ามมายัง”
อ้าว เสือกเชื่อพี่ปืน แต่ไม่เชื่อกูอีก
“ยัง กูหิวจะแย่ มีอะไรกินมั่ง”
“ไปหาดูเอา กูให้คนงานทำไว้แล้ว”
“อืม ป่ะ พี่ปืน”
ผมหันไปชวนพี่ปืนไปกินข้าว แล้วพามันเดินเข้าบ้านไป แต่พี่ธันไม่ได้ตามมา มันเดินกลับเข้าสวนไป
‘หง่าว’
“ไอ้รถถัง มานี่มะ”
คิดถึงกูดิ นานๆกูกลับบ้านที ยังรักกูเหมือนเดิม คิดถึงเหมือนกันนะเนี่ย
“รถถังมานี่มา”
อ้าว ไอ้รถถังทรยศ มันเดินไปหาไอ้พี่ปืนเฉยเลย นอกใจกูเหรอไอ้แมวอ้วน
‘หง่าว’
มันเอาหัวถูไถคางไอ้พี่ปืนใหญ่ ประจบเก่งนะมึงอ่ะ กูมีขนมเถอะเดี๋ยวไม่ให้กินเลย
“นอกใจกูนะไอ้รถถัง”
ผมดีดหัวมันไปทีนึง
‘หง่าว’
“ดูดิ มันทำหน้าเมือนมึงเลย”
“หืม ไม่เห็นเหมือน”
“เหมือนสิ ก็…น่ารักเหมือนมึงไง”
บู้ม ตัวกูระเบิดลงไปกองกับพื้นแล้ว หยอดกูบ่อยจัง
“กะ…กูไปกินข้าวก่อน”
 “หึ เจ้านายมึงนี่น่ารักฉิบหาย”
‘หง่าว’
   หลังจากกินข้าวกลางวัน ผมก็โทรไลน์ไปหาไอ้เต้ให้มันมาช่วยกู้ชีพ ก่อนที่จะโดนระเบิดลงจากพี่ธัน
“ไอ้เต้ มึงมาบ้านกูหน่อย”
[ทำไมวะ]
“ก็ไอ้พี่ปืนดิ เสือกขอมาด้วย”
[แล้วยังไง]
“พี่กูมันถามไง ว่าทำไมพี่มันมาคนเดียว กูตอบไม่ถูกเลย”
[เออๆ แต่เป็นพรุ่งนี้นะ เพราะกูจะไปรับพี่ออมด้วย]
“เออ ดีๆมาหลายๆคน”
   หลังจากนั้นผมก็วางสายผมยังไม่พร้อมเท่าไร ที่จะบอกพี่ธัน ถึงพี่มันจะรูว่าพี่ปืนชอบผม แต่พี่ธันยังไม่รู้นี่หว่าว่าผมก็ชอบพี่ปืนมันด้วย เดี๋ยวกูตายศพไม่สวย เฮ้อ เครียด ไปเก็บเงาะกินดีกว่า
 “พี่ปืนไปเก็บเงาะกัน”
“อืม ไปสิ บ้านมึงนี่ดีนะ ร่มรื่นดี”
“เดือนก่อนพี่ธันมันลองปลูกองุ่นเขียว 3 ไร่”
“บ้านมึงยังไม่มีผลไม้อะไรบ้างเนี่ย”
“สตรอว์เบอร์รีไง อีกหน่อยกูจะลองปลูกดู”
“หึ ความคิดมึงแปลกๆดีนะ”
“…”
ปลูกสตรอว์เบอร์รีนี่ความคิดแปลกเหรอวะ แต่บ้านผมไม่น่าจะปลูกได้เพราะอากาศค่อนข้างร้อน แล้วเราก็เดินเก็บเงาะ กับลองกอง แล้วเดินดูสวนกันไปเรื่อยๆ
“พี่ธัน พี่ธัน ไปไหนวะ”
ผมเดินหาพี่มันจนรอบบ้านยังไม่เจอเลย
“มีอะไร”
“ก็พี่ไอ้ธันอ่ะดิ ไม่รู้หายไปไหน”
“ลองเข้าไปดูในสวนดิ”
“อืมๆ”
ผมกับไอ้พี่ปืนเดินเข้าไปดูพี่ธันในสวน ช่วงนี้ฝนตก สวนเริ่มรกๆ ไม่ใช่ว่าโดนงูกัดตายไปแล้วเหรอวะ
“พี่ธัน อยู่ไหนวะ ไม่กินข้าวเย็นเรอะ”
ห่า เย็นแล้ว หายไปไหนวะเนี่ย
“ก…กูอยู่นี่ ช่วยด้วย กูโดนงูกัด”
“เฮ้ย พี่ธัน เป็นไงบ้าง”
ไอ่ห่า พี่กูนอนร้องโอดโอยอยู่ที่ต้นกล้วย ขาพี่มันมีเศษผ้ามัดอยู่
“พี่เป็นอะไร ลุกไหวมั้ย”
พี่ปืนรีบเข้าไปดูพี่มัน ทำท่าจะพยุงให้ลุกขึ้น
“กูโดนงูกัด”
ฉิบหาย มีร่องรอยการต่อสู้ แล้วผมก็เห็นงูเห่าตัวนึงนอนตายแหงแก๋อยู่ไม่ห่างมากนัก
“ไปหาหมอก่อน พี่เดินไหวมั้ย”
“อืมๆ ไหว ดีที่งูมันตัวไม่ใหญ่มาก”
ผมบ่อน้ำตาแตกเลย กลัวพี่มันจะเป็นอะไรไป
“เออๆ พี่มึงไม่ต้องพูดแล้ว อย่าหลับนะ ฮึก”
ผมเริ่มจะสะอื้นแล้ว ผมกลัวอ่ะ กลัวพี่มันตาย
“มึงจะร้องทำไม กูยังไม่ตายซักหน่อย”
“ฮือๆ กูบอกว่าไม่ต้องพูดแล้ว แล้วก็อย่าหลับ เดี๋ยวไม่ตื่น ฮือๆ”
 “ไอ้เตี้ยมึงรีบไปเอาเอกสารพี่มึงมา เดี๋ยวกูขับรถพาไปโรงพยาบาล”
“ฮึก…เออๆ ก…กู…อืมๆ”
ผมรีบวิ่งหางจุกตูดเข้าบ้าน ตอนนี้ลนลานมากกลัวพี่ธันจะตาย ถ้าไม่มีพี่ปืน กูจะทำยังไงวะเนี่ย
หลังจากนั้นพี่ปืนมันก็เหยียบมิดคันเร่งไปโรงพยาบาล บ้านผมอยู่ค่อนข้างไกลจากโรงพยาบาลนะ
“ฮือๆพี่ธัน พี่มึงอย่าตายนะ ฮือๆ”
 “ไอ้เตี้ยมึงไม่ต้องห่วงหรอก ใจเย็นๆ”
พี่ปืนปลอบผม พี่มึงไม่ต้องพูดก็ได้ ขับรถไปเหอะ เดี๋ยวได้เสยเสาไฟฟ้าแถวนี้อีก
ซักพักก็มาถึงโรงพยาบาล ผมนี่อยากจะเข้าห้องฉุกเฉินไปกะเขาด้วยเลย
“ไอ้เตี้ยมานั่งนี่ดิ”
ผมชะเง้อมองปะตูห้องฉุกเฉินที่ปิดลง
“พี่ว่าพี่ธันจะตายมั้ยอ่ะ”
“มึงจะแช่งพี่มึงรึไง”
“ก็กูกลัวพี่มันตายอ่ะ”
“ร้องอีกแล้ว มึงเงียบก่อน”
พี่มันลูบที่แก้มผมเบาๆเช็ดน้ำตาให้ มือพี่มึงสากจริงๆ ลูบหัวลูบหางกูเหมือนกูเป็นหมาเลย
“ฮึกๆ พี่ธันไม่น่าเลย”
“เดี๋ยวๆ พี่มึงยังไม่ตาย”
ไอ้พี่ปืนทำหน้าเซ็ง
“ก็กูกลัว กูไม่เหลือใครแล้วนอกจากพี่มันแล้วอ่ะ ฮึก”
“มึงยังเหลือกู กูจะดูแลมึงเอง”
เดี๋ยวๆไหนว่าพี่กูยังไม่ตายไง
“พี่ธันยังไม่ตายซักหน่อย”
“เออ แล้วมึงจะร้องอะไรนักหนา”
อ้าว หลอกหอมเหม่งกูอีก
“พี่หอมกูมัยอ่ะ”
“เห็นมึงร้องแล้วกูอยากฟัด”
ไอ้โรคจิต ยังมีอารมณ์มาเล่น
“พี่ธันจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย”
ผมปล่อยให้พี่มันลูบหัวลูบหางไปเรื่อย
“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหมอเขา มึงก็เลิกร้องได้แล้ว เดี๋ยวพี่มึงเห็นมันว่าว่าเอาอีก”
“อืม”
หลังนั่งรอหลายชั่วโมง หมอก็เดินออกมาบอกว่าพี่ธันปลอดภัยดี แต่คืนนี้ไม่ต้องเฝ้าให้กลับบ้านไปก่อน
“พรุ่งนี่พอเช้าพี่มึงรีบพากูมาเยี่ยมพี่ธันเลยนะ”
“อืม กลับก่อนดึกมากแล้ว หน้ามึงเยินมากตอนนี้”
“เออๆ”
ผมต้องให้ไอ้พี่ปืนมันค้างด้วยคืนนี้ เพราะพรุ่งนี้เช้าจะรีบให้พามาเยี่ยมพี่ธันมัน โชคดีที่พี่ปืนอยู่ ไม่งั้นผมคงต้องขี่มอเตอร์ไซค์แบกพี่ธันไปหาหมอแน่เลย
“มึงนอนไม่หลับเหรอ”
“อือ กูเป็นห่วงพี่ธันมัน ยังไงๆพี่มันก็เป็นพี่กู เป็นญาติพี่น้องที่เหลืออยู่คนเดียวของกู”
“อืม มึงไม่ต้องเป็นห่วงหรอก หมอบอกว่าพี่มันปลอดภัยแล้ว มึงอ่ะนอนบ้างเหอะ เมื่อคืนก็นอนไม่ค่อยหลับไม่ใช่หรือไง”
“อืม แต่พี่มึงนี่หลับดีนะ”
กูเห็นพี่มึงนอนกรนครอกๆ
“อืม ก็มึงทำให้กูนอนไม่หลับหลายคืนจนป่วยไง”
อ้าว เป็นความผิดกูอีก ก็กูรับผิดชอบแล้วไง ทั้งป้อนข้าวทั้งเช็ดตัวให้พี่มึง แถมโดนลวนลามอีก
“อือ กูขอโทษนะ”
“มึงอย่าทำหน้าอย่างนั้น กูพยายามอดทนจะไม่ปล้ำมึงอยู่นะ”
“เชี่ยพี่มึง เวลานี้ยังมาลามกอีก”
สัด ขนแขนกูลุกเลย รีบชิ่งไปนอนดีกว่า ดีนะนอนคนละห้องไม่งั้นตูดกูอาจจะไม่ปลอดภัย
“ฮ่าๆ ไปนอนได้แล้ว รถถังด้วยไปนอน”
‘หง่าว’
ไอ้นี่ก็เห็นผู้ชายหล่อเป็นไม่ได้ ไอ้แมวตุ๊ด ขนาดไม่มีไข่ยังแรดอีก
ผมอุ้มไอ้รถถังเข้าห้องมาด้วย เอาไอ้รถถังนี่แหละนอนเป็นเพื่อน เป็นห่วงพี่ธันมันจัง ปกติเห็นถึกๆ ไม่ยักกะป่วย
“พี่มึงเร็วๆดิ เดี๋ยวพี่ธันตื่นมาไม่เจอกูพอดี”
ผมเร่งพี่ปืนที่กำลังเข้าห้องน้ำ คนหล่อเขาไม่ขี้กันหรอก เข้าห้องน้ำนานจริง
“มึงระรีบอะไรขนาดนั้น โรงพยาบาลเปิดให้เข้าเยี่ยมตั้ง 9 โมง นี่ยังไม่ 8 โมงเลย”
“เออเร็วๆดิ พี่มึงว่าซื้อข้าวต้มหรือโจ๊กไปให้พี่ธันมันดีอ่ะ”
“เออๆ”
พี่มันเปิดประตูออกมาห้องน้ำออกมา ยังไม่ได้ใส่เสื้อเลยอ่ะ กล้ามเป็นมัดเลย ซิกแพคเท่ฉิบหาย
“มึงแอบกลืนน้ำลายเหรอ”
พี่มันขยับเข้ามใกล้ หัวใจกูจะวาย ฉิบหายผนังห้อง ถอยไม่ได้อีกแล้ว จนมุมเลยกู
“เปล่า…พ..พี่ปืน ไปใส่เสื้อดิ”
แล้วกูจะเขินทำไมเนี่ย พยายามดันตัวพี่มันออกไป แต่ไม่ไหวตัวยังกะหมีกูสู้แรงไม่ได้เลย
“ไอ้เตี้ย กูจูบได้รึเปล่า”
มาถามอะไรกูตอนนี้กูจะช็อกตายแล้วเนี่ย พี่มึงถอยไป๊
“ม…ไม่ให้”
‘จุ๊บ’
ว้ายๆเสียงดังจุ๊บเลยพี่มึงจุ๊บกู แล้วมันก็บดริมฝีปากพี่มันลงมาเบาๆดูดริมฝีปากผมหลายๆครั้ง อ๋อยผมขาสั่นเลย จะยืนไม่อยู่แล้วอ่ะ ผมหลับตาปี๋เลย คราวก่อนแค่หอมแก้มคราวนี้พี่มึงจูบเลยเหรอ พอผมเผลอพี่มันก็สอดลิ้นเข้ามาในโพรงปาก ค่อยๆต้อนผมให้จนมุม
“อืม”
มือหนาของพี่พี่ปืนโอบเอวผมเบียดเข้าไปหาตัวพี่มันแล้วกอดผมไว้ทั้งสองแขน
“อา…พี่ปืน…ปล่อย”
ผมรีบหายใจเข้าให้เต็มปอด อับอายฉิบหายโดนผู้ชายจูบ
“ไอ้เตี้ย…”
พี่มันจูบเหม่งผมอีกครั้ง ปิดท้าย
“พี่มึงเล่นอะไร แม่ง…”
“มึงเขินเหรอหน้าแดงเลย”
“กูไม่ได้หน้าหนาเหมือนพี่มึงนี่”
ผมรีบผลักพี่มันออกให้ไว รู้สึกไม่ปลอดภัย ไม่มีใครอยู่บ้านด้วย
“อืม กูก็หน้าหนาหน้าด้านแค่กับมึงนี่แหละ”
“…ไปใส่เสื้อได้แล้ว”
“ครับๆ”
จบสงครามยามเช้า กว่ากูจะผ่านศึกมาได้เกือบเสียกรุง ข้าสึกบุกค่อนข้างหนักหน่วงซะด้วย ผมว่าอีกไม่นานกรุงอาจจะแตก อ๊ากกกก ขนลุก
“พี่ธันเป็นไงบ้าง”
เมื่อเข้ามาในห้องผู้ป่วยเห็นพี่ธันมันนั่งหัวโด่อยู่ก่อนแล้ว หน้ายังซีดๆอยู่เลย
“อืม กูไม่เป็นอะไรมากหรอก มึงทำท่าจะร้องอีกแล้วนะ”
“ฮึก กูไม่ร้อง ฮึก”
เออ กูไม่ร้องแต่น้ำตากูไหลแล้ว ทำไมกู่หน่อมแน้มจังวะ
“ฮึก กูกลัวพี่ตาย ถ้าไม่มีพี่ปืน กูไม่รู้จะทำยังไงเลย กูคงต้องให้พี่ซ้อนมอไซค์มาโรงพยาบาลแน่เลย ฮือๆ”
“โอ้ย มึงจะร้องทำไม กูยังไม่ตาย รอกูตายก่อนค่อยร้อง”
‘ป๊าบ’
“พี่มึงปากดี เดี๋ยวกูตีตาย”
“มึงฟาดกูแล้วไอ้มีน กูเจ็บอยู่นะ”
“พี่เป็นไงบ้าง”
ไอ้พี่ปืนไปหาที่จอดรถเสร็จแล้ว เดินเข้ามาในห้องผู้ป่าย
“กูยังไม่ตายง่ายๆหรอก จะอยู่รอดูมึงไปอีกนาน”
“…”
“แล้วเมื่อคืนมึงนอนที่ไหน”
พอฟื้นขึ้นมาก็ทำตัวเป็นโคนันยอดนักสืบเลย ถามพี่ปืนด้วยสายตาจิกกัดมากอ่ะ นี่พี่กูเป็นไก่เหรอ
“ก็ที่บ้าน…ห้องว่าง…”
“เออ ก็ยังดี กูนึกว่า พอกูไม่อยู่มึงจะทำอะไรน้องกูซะอีก”
“เปล๊า พี่ปืนไม่ได้ทำอะไรเลย”
“มึงจะแก้ตัวแทนมันทำไม”
อุ้ย กูลืมตัว กูควรอยู่เฉยๆ จะดีกว่านะ ไม่ควรแส่หาเรื่อง
“ผมไม่ได้ทำอะไร แค่…จูบ”
พี่มึงจะไปบอกพี่ธันมันทำไม นั่นพี่ธันมันขวับมามองผมเลย เดี๋ยวต้องได้ดามคออีก ขาเดี้ยงยังไม่พอ
“แล้วมึง… เต็มใจ?”
เอ้า จะให้กูตอบว่าไงหล่ะทีนี้ ถ้าตอบว่าเต็มใจ พี่มันจะหาว่ากูแรดมั้ย
“เอ่อ…กูซื้อข้าวต้มมาให้พี่ธันด้วยนะ กินเลยมั้ยกูแกะให้”
งานเข้ากูแล้ว เปลี่ยนเรื่องเลยกู
“…อย่าให้กูรู้นะว่ามึงบังคับทำอะไรมัน กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่”
ขาเดี้ยงยังเก่งอีกพี่กู
“…ผมไม่บังคับไอ้เตี้ยมันหรอก แต่ไม่สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรมัน”
“ไอ้ปืน…มึง”
เฮ้ยๆ พวกพี่มันจะตีกันมั้ยวะ กูกวนเรียกหมอให้เอาอุปกรณ์ทำแผลมาเตรียมพร้อมเลยมั้ย
“แต่ถ้ามันไม่เต็มใจผมจะไม่ทำ”
“…เออ ก็แค่นั้น”
อ้าว รอด ไม่ตีกันใช่มั้ย
“ไอ้มีน…”
ไม่รอด กูเนี่ย ไม่รอดแน่ๆ
“อะ…อะไร”
“มึงก็อย่าใจง่าย อย่าไปยอมมันง่ายๆล่ะ”
“อะ…เออ พี่มึงกินข้าวเถอะ จะได้กินยา”
ห่า เสียวสันหลังวาบๆ พี่ธันแม่งยิ่งกว่าพ่ออีก พ่อผมไม่ได้ดุขนาดนี้นะ ออกจะใจดี แม้จะไม่อยู่แล้วก็ตาม
ช่วงเย็นหมอก็ให้กลับบ้านบ้านได้ หมอบอกว่ายังดีที่ใช้ผ้ามัดที่ขาไว้ ไม่งั้นอาจจะอันตรายกว่านี้ ไม่งั้นผมกำพร้าพี่ชายแน่ๆ

จบตอนที่ 15

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:





ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
แฟนคลับพี่ปืนคับ :impress2:

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ตอนที่ 16

           หลังจากหมอให้พี่ธันออกจากโรงพยาบาลได้ พี่ปืนก็ทำหน้าที่สารถีเหมือนเดิม ขับรถมาส่งที่บ้าน น้องหมาทั้งหลายดูเหมือนจะจำรถปี่ปืนได้แล้ว เลิกเห่าแต่กระดิกหางให้แทน เอิ่ม… พวกเอ็งใจง่ายไปมั้ย พี่มันเพิ่งจะมาเป็นครั้งที่ 2 เองนะ
 “พี่ธันเดินไหวมั้ย ค่อยๆนะ”
“เออ กูแค่โดนงูกัด ไม่ได้ขาขาด มึงจะอะไรนักหนาวะ”
“ก็กูห่วงพี่ไง พี่ตายใครจะเลี้ยงกูล่ะ”
“ก็ให้ผัวมึงเลี้ยงสิ”
“เฮ้ย ! ยังไม่ได้เป็น จะบ้าเหรอ”
ไอ้พี่บ้า พูดอะไรก็ตกใจหมด
“หึ!”
ไอ้พี่ปืนอีกคน พี่มึงไม่คิดจะแก้ตัวหน่อยเรอะ เดี๋ยวพี่ธันมันวิ่งไปเอาปืนมายิงใส้แตกทำไง ยัง…ยังมีหน้ามายิ้มอีก
หลังจากนั้นพี่ธันมันก็เดินโขยกเขยกเข้าบ้านมา
“แล้พี่มึงเอาไง จะกลับเลยรึเปล่า”
ผมหันไปถามพี่ปืนมันที่ทำท่ายืนงงๆอยู่หน้าบ้าน
“กูหมดประโยชน์แล้วสิ ไล่กันเลยนะ”
บ้า ใครไปว่าพี่มึงล่ะ กูยังไม่ได้ไล่เลย ถามเฉยๆ
“กูไม่ได้ไล่ซักหน่อย”
“นอนอีกคืนก็ได้ กูไม่ว่า มันดึกแล้ว”
อุ้ย พี่ธันใจดี ตอนอยู่ที่โรงพยาบาลทำท่าขู่แง่งๆ จะกัดไอ้พี่ปืนให้ได้
“ครับ…ขอบคุณครับ”
พูดเพราะๆก็เป็น พอพี่มึงพูดเพราะ ก็ดูหล่อขึ้นเป็นกอง ไม่ค่อยเหมือนกอลิล่าแล้ว
“ไปอาบน้ำ ไอ้มีน น้ำลายมึงจะไหลแล้ว”
ฮ่วย กูไม่ใช่หมาจะได้น้ำหลายไหล
“มึงก็ด้วยไอ้หล่อ มองน้องกูจนแทบจะแดกเข้าไปแล้วมั้งน่ะ แล้วอย่าแอบไปนอนด้วยกันนะ กูจะให้ไอ้รถถังไปคอยดูพวกมึง”
“เหอะ กูไม่ได้แรดขนาดนั้น”
แค่ไปนอนเฝ้าพี่ปืนมันคืนสองคืนเอง อันนี้พี่ธันมันยังไม่รู้ ถ้ารู้กูอาจจะโดนกระโดดถีบได้
‘หง่าว’
ไอ้ตัวดีมาพอดี เดี๋ยวกูต้องให้อาหารเม็ดปิดปากก่อน เดี๋ยวไปฟ้องพี่กู
“รถถังมานี่มา”
ไอ้พี่ปืนพี่มึงจะเรียกมันทำไม๊ กูจะให้อาหารมัน
“ไอ้รถถังอย่าทรยศกูนะ เดี๋ยวกูเอาไปปล่อยวัดแน่”
พี่ธัน มึงจะอะไรกับแมวมัน
“พอๆ ไอ้รถถังมานี่ มากินข้าว”
‘หง่าว’
แล้วผมก็อุ้มไอ้รถถังไปวางที่โซฟา จัดแจงเทอาหารเม็ด เอาใจมันสุดฤทธิ์
หลังจากนั้นก็อาบน้ำแยกย้ายกันเข้านอน

Rrrrrrrrrrrr

TheGun
ทำไร มึงนอนยัง
MarchMeen
ยังพี่มีไร
TheGun
เปล่า อยากคุยกับมึง
MarchMeen
พรุ่งนี้ไอ้เต้มา พาพี่ออมมาด้วย
TheGun
อืม…อยากกอดมึงจัง
MarchMeen
ไอ้ลามก
TheGun
แค่กอด มึงคิดไปถึงไหน
MarchMeen
เปล๊า
TheGun
จริงๆแล้วอยากทำมากกว่านั้น
MarchMeen
กูไปนอนแล้ว
TheGun
ฝันดีครับ
MarchMeen
ฝันดี

โว๊ะ ไอ้พี่ปืน ชวนคิดเรื่องลามกอีกแล้ว ตอนแรกๆมองว่าพี่มันไม่ได้เป็นแบบนี้นี่ ทำไมเลเวลความหื่นของพี่มันดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หยอดกูอย่างนี้บ่อยๆ อีกไม่นอนกูคงยอมพี่มันซักวัน อร๊ายย ทำไมกูใจง่ายจัง พี่ธันมันยิ่งว่ากูอยู่ด้วย
‘หง่าว’
“ไอ้รถถังมานอนนี่มา ขอกอดที”
กอดแมวไปก่อนครับ เย้ยย กูก็หื่นเหมือนกันนะ
“เป็นไงพี่ ได้ยินว่าโดนงูกัด”
“เออ ยังไม่ตาย กูยังอยู่อีกนาน”
แหมพี่ธันดูมันพูด ถ้าพี่มึงตายจริงๆกูร้องไห้ตาปูดแน่
วันนี้ไอ้เต้มันพาพี่ออมมาเที่ยวบ้านผม มันบอกว่าเมื่อวานไปรับพี่รหัสผมมาค้างที่บ้านมัน พี่ออมเดินแปลกๆนะครับ ขาดูถ่างๆ
“พี่ออมเป็นไรอ่ะ เจ็บขาเหรอพี่”
“ป…เปล่า…กูไม่ได้เป็นอะไร”
อืม ดูพี่แกลนลานแปลกๆนะ ไม่สบายรึเปล่าวะ
“พี่ไม่สบายรึเปล่า กินยายัง”
“พี่เขาไม่ได้ป่วยหรอก แค่โดนกู…”
“ไอ้เต้มึงหุบปาก”
พี่ออมรีบกระโดดปิดปากไอ้เต้ทันที ดูๆไปเขาก็รักกันดีนะ
พี่ปืนมองสองคนที่ยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาแล้วส่ายหัวเบาๆ
“อย่าบอกนะว่าไอ้สองคนนั่น…”
“ครับ อย่างที่พี่คิดแหละ”
“…แล้วมึง…”
“ยัง ผมยังไม่ได้ทำอะไร”
“อืม อย่าให้กู…”
“อย่างที่ผมเคยบอก ถ้าไอ้เตี้ยไม่ยอมผมก็จะไม่ทำ”
“…”
พี่สองคนเขาคุยอะไรกันงุ้งงิ้งๆ แต่ผมก็ดีใจที่เห็นพี่ธันกับพี่ปืนคุยกันได้
“พี่สองคนคุยอะไรกันอ่ะ”
“มึงไม่ต้องอยากรู้ ไปกินข้าว”
อืม ว่าแล้วก็ชักจะหิวๆ วันนี้พี่ผมให้คนงานทำกับข้าวมาส่งเพราะผมบอกไว้เมื่อคืนว่าไอ้เต้จะพาแฟนมา พี่ธันดูแปลกใจที่ไอ้เต้จะพาแฟนมาที่นี่ เพราะมันไม่เคยพาใครมา
เรานั่งกินข้าวที่ระเบียงชั้นล่างที่ยื่นไปในสระน้ำ ลมพัดเย็นดีครับ พี่ผมให้ช่างทำไว้หลังจากที่มันลาออกมาจากบริษัท แล้วมาทำสวนอย่างจริงจัง
“เสียดายไม่ได้ซื้อเบียร์มาด้วยนะพี่”
ไอ้เต้หันไปคุยกับพี่ธัน เขาคอเดียวกันครับ ขี้เมาเหมือนกันไง
“เออ กูนึกขึ้นได้ กูหมักไวน์สับปะรดไว้ น่าจะกินได้แล้ว ไอ้มีนไปหยิบมาดิ”
“เออๆ รอแป๊บ”
“กูไปช่วย”
ไอ้พี่ปืนรีบลุกเดินตามมา
“ไม่ใช่ว่าแอบไปทำอะไรน้องกูนะ”
แหม ไอ้พี่ธัน พี่ปืนมันแค่จะไปช่วยหยิบไวน์ พี่มึงก็คิดมากไปได้
“เมื่อกี๊พี่คุยอะไรกับพี่ธันอ่ะ”
ผมแอบถามพี่ปืนหลังจากเดินเข้ามาในครัว ที่พี่ผมเอาขวดไวน์ซุกไว้
“…พี่มึงกลัวกูจะทำอะไรมึงไง”
“ทำอะไร”
“ก็…”
พี่มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกแล้ว เดี๋ยวๆนี่มันในครัว พี่มึงจะทำอาไร๊
“นี่…พี่ปืนหยุดนะ”
ผมดันพี่ตัวมัน แต่ไม่เป็นผล ตัวยังกะกอลิล่า ไม่มีทีท่าว่าจะขยับซักนิด
“กู…ขอจูบได้รึเปล่า”
อย่ามาถามกู ช่วงนี้กูยิ่งใจง่ายอยู่
“ม…ไม่ได้”
โอย กว่ากูจะปฏิเสธออกมาได้ เกือบหลุดคำว่า ‘ได้’ ไปอย่างเดียวซะแล้ว
จมูกพี่มันชนกับจมูกผมแล้วอ่ะ หลบไม่ได้แล้ว ถ้าหันหน้าหลบไปนี่ฟาดกับผนังห้องครัวเสียโฉมเลย
พี่มันค่อยๆเอียงหน้าให้ได้องศา พี่มันแตะเรียวปากผมเบาๆแล้วดูดที่กลีบปากล่างผมอย่างอ้อยอิ่ง
“พี่…ปืน”
พี่มันค่อยๆสอดลิ้นเข้ามาในโพลงปากผมแล้วดุนดันไล่ต้อนลิ้นผม ขบดูดเบาๆ ปากเราบดบี้กันไปมา
“อืม…”
โอย ผมหายใจไม่ทั่วท้อง รู้สึกหวิวๆเหมือนจะเป็นลม มือผมเกาะหน้าอกพี่มันไว้แน่น ขอสั่นพั่บๆเลย มือหนาโอบเอวผมเข้าประชิดตัว มืออีกข้างโอบท้ายทอยผมไว้ไม่ให้ขยับหนี หลังจากนั้นพี่มันก็ถอนริมฝีปากออกช้าๆ สายตาพี่มันที่มองมาทำให้ผมไม่กล้าสบตาพี่มันเลย
“พ…พี่…แม่ง ทำอะรวะ ถ้าพี่ธันมาเห็นนะ”
กูตายห่ากันพอดี ไม่สงสารกูเล้ยย
“ก็ปากมึงน่าจูบ”
‘จุ๊บ’
แล้วพี่มันก็จุ๊บแก้มผมเสียงดังจุ๊บเลย ไอ้พี่ปืนบ้า อร๊ายยย ขากูยังสั่นไม่หาย หน้ากูคงแดงเป็นตูดลิงไปแล้ว
“ยังอีก พี่มึงอ่ะ ทำไมโรคจิตใส่กูตลอด”
“หึ คราวหน้า…กูจะโรคจิตกว่านี้อีก”
‘เพี๊ย’
ผมฟาดแขวนล่ำๆของพี่มันไปทีนึง พี่มันหัวเราะเอิ๊กอ๊ากแล้วก็เดินไปมองซ้ายมองขวาหาไวน์สับปะรดที่ผมเกือบจะลืมไปแล้วว่ามาที่ครัวทำไมกันแน่
พี่ปืนหยิบไวน์มา 4 ขวด แล้วผมก็เดินตามตูดพี่มันไปที่ระเบียง แต่ผมรู้สึกว่าหน้าของผมยังร้อนผ่าวอยู่เลย จะมีใครสังเกตุเห็นรึเปล่าเนี่ย
“เป็นอะไรไอ้มีนหน้าแดงๆ”
พี่ธันทำไมพี่มึงตาไวจริงๆ
“ไม่ใช่ว่าแอบกระดกไวน์เข้าไปแล้วเหรอ”
ไอ้เต้บ้า เห็นกูขี้เมาขนาดนั้นเหรอ
“เปล่า…สงสัยอากาศร้อน”
“ไอ้หล่อมึงไม่ได้ไปทำอะไรมันใช่มั้ย”
“…”
พี่มึงจะเงียบทำไม ไม่ปฏิเสธพี่ธันมันเล่า
“เปล๊า ทำอะไร ไม่มี๊”
“เอามาๆ เอามาชิมก่อน”
พี่รหัสกูก็ขี้เมาเหรอ เรียกร้องจะขอชิมไวน์เนี่ย
แล้วเราก็นั่งก๊งไวน์ทำเองฝีมือพี่ธันมัน พี่มันลองทำหลายครั้งแล้ว กินได้ครับ เมาเร็วฉิบหายเพราะมันหวาน ไวน์ผลไม้ก็งี้แหละ หลังจากหมดไวน์ไปหลายขวดเราก็นอนผึ่งลมกันเล่นที่ระเบียง
“กูจะไปนอนในห้อง พวกมึงก็นอนเล่นกันไปแล้วกัน”
พี่ธันมันเดินโขยกเขยกขึ้นห้องไปแล้ว เหลือเราสี่คนนอนเรียงเป็นลูกชิ้นปิ้งที่ระเบียง
“พี่ปืนจะกลับวันนี้เลยรึเปล่า”
“ไล่กูอีกแล้วนะ”
“เปล่า แค่ถามหรือพี่มึงจะค้างต่อ”
“กลับเลย กูต้องไปช่วยงานพ่อพรุ่งนี้”
“อืม กูคงเหงาแย่”
นี่ก็อีกตั้ง 2 สัปดาห์กว่ามหาวิทยาลัยจะเปิด กว่าจะได้เจอพี่มันก็อีกนาน
“อืม กูก็เหงา อยากเจอมึงทุกวัน”
“ขออนุญาตอ้วกนะครับ พอดีผมเมาไวน์”
ไอ้เต้มึงไม่ได้คออ่อนขนาดนั้น กินไม่ได้เยอะซักเท่าไร
“กูเอาตีนลูบหลังให้มั้ย”
พี่ปืนมันทำท่ายกตีนควายๆของพี่มันขึ้น
“ม…ไม่ล่ะครับ เกรงใจ”
สมน้ำหน้า มึงไม่รู้จักไอดอลของมึงรึไง ว่าพี่มันโหดขนาดไหน
 “ตกลงสองคนคบกันแล้วเหรอ”
พี่ออมถามผมที่นอนอยู่ข้างๆ
“เอ่อ…ครับ”
งุ้ย เขิน ผมมีแฟนแล้ว ไม่อยากบอกใครเลยอายจัง
ตอนเย็นไอ้เต้ พี่ออมแล้วก็พี่ปืนก็เตรียมตัวกลับ
“ถึงแล้วพี่มึงโทรหากูด้วยนะ”
“อืม…คราวหน้ามึงไปบ้านกูมั้ย”
“…อือ ไปสิ”
อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดครับ ขนาดพี่ธันมันยังไม่ว่าอะไรแค่ขู่แง่งๆเอง พ่อของไอ้พี่ปืนก็คงไม่เอาปืนมาไล่ยิงผมหรอกมั้ง…มั้งนะ
“กูไปนะ”
“เดี๋ยวพี่ ก้มหน้ามาหน่อย”
‘จุ๊บ’
ผมมองซ้ายมองขวาไม่เห็นพี่ธัน เลยจุ๊บแก้มพี่มันไปทีนึง อ๊ากกก ไม่มียางอายหลงเหลือบนใบหน้าแล้วกู
“มึง…ทำไมน่ารักจังวะ”
พี่มันทำท่าจะยื่นหน้าเข้ามาอีกรอบ
“พอเลยๆ ไปได้แล้ว”
นี่กูก็เขินจนตัวจะระเบิดอยู่แล้ว
“ไอ้มีน ไอ้แรด ไอ้ลูกไม่รักดี”
ไอ้เต้ตะโกนมาจากในรถ นี่มึงยังไม่ไปอีกเหรอะวะ ห่า ตะโกนซะดัง เดี๋ยวพี่ธันได้ยินทำไง ถ้ากูโดนตีหัวแตก กูจะไปกระทึบมึง
“แล้วพี่มึงจะยิ้มอะไรนักหนา ไปได้แล้ว”
“อืมๆ มืดๆจะโทรหา”
หลังจากส่งสามคนขึ้นรถ ผมก็ค่อยๆย่องเข้าบ้าน ไม่รู้ไอ้พี่ธันเห็นรึเปล่า ไม่ใช่ว่ายืนถือไม้หน้าสามเตรียมตีหัวกูอยู่เหรอ อืม มองซ้ายมองขวาไม่มี เฮ้ออ โล่ง
‘หง่าว’
“ไอ้รถถัง มึงอย่าไปบอกพี่ธันนะ เดี๋ยวกูซื้อขนมแมวเลียให้ 10 แพ็คเลย”
‘หง่าว’
ติดสินบนไอ้รถถังไว้ก่อน เดี๋ยวมันไปฟ้องพี่ธัน ฮ่าๆ ผมก็ว่าไป โอ้ย อารมณ์ดีมีฟามสุข

//////////////////Part ปืน///////////////////////
   วันนี้ผมหลอกแต๊ะอั๋งไอ้เตี้ยอีกแล้ว หาโอกาสจูบมันบ้างกอดมันบ้าง พูดตามตรงผมเหมือนคนเห็นแก่ตัวเลย พอรู้ว่ามันชอบผม ก็คอยแต่จะหาเศษหาเลย วันนี้อีกตอนลงไปในครัวก็จูบน้องมัน วันนี้ค่อนข้างเลยเถิดจูบจนเคลิ้ม ไอ้เตี้ยตัวอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอดผม เห็นแบบนี้แล้ว ยิ่งไม่อยากปล่อยมือมันไปเลย
“ว่าไงไอ้แทน”
[ห่า ไปบ้านไอ้น้องมีนไม่ชวนกูเลย]
ยังเสือกรู้อีก กูยังไม่ได้บอกแล้วใครรายงานมันวะ
“มึงรู้ได้ไง”
[ไอ้เต้ไง ถ่ายรูปไวน์สับปะรดมาอวดกู แม่งอยากกินมั่ง]
“หึ”
[แล้วมึงกับน้องมันนี่ยังไง เห็นหลานรหัสกูโทรมาบอกว่ามึงไม่รับสายมัน]
“ก็ไม่ไง”
[ไม่ไงนี่คือยังไง]
เสือกอีกแล้วนะมึงอ่ะ อยากรู้เรื่องกูไปหมด
“ก็คบกันแล้ว”
[เฮ้ยจริงดิ สมหวังแล้วสิมึง เลี้ยงเหล้ากูเลย]
หาเรื่องแดกเหล้าตลอดเลยมึง แถมอยากแดกฟรีอีกต่างหาก
“เออๆ วันนี้แค่นี้”
[เฮ้ยๆ เดี๋ยวจะรีบไปไหนยังไม่ได้เล่ารายละเอียดให้กูฟังเลย]
“เสือกจริงนะมึง วันหลัง แค่นี่ก่อน กูจะโทรหาไอ้เตี้ยมัน”
[เชี่ย มีเมียแล้วลืมเพื่อน เออแค่นี้]
สัด ยังไม่ได้เป็นเมีย แต่คงอีกไม่นาน ดูไอ้เตี้ยมันจะไม่ค่อยขัดขืนเท่าไรแล้ว มีโวยวายบ้าง แต่ไม่อยากเร่งมันมาก กลัวมันเกลียด ถ้าวันไหนมันเกลียดผมขึ้นมาไม่รู้ว่าสภาพผมจะเป็นยังไงเลย ดูเหมือนผมจะแหย่ขาเข้าไปในสมาคมพ่อบ้านใจกล้าข้างนึงแล้ว

///////////////////End ปืน//////////////////////

จบตอนที่ 16

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-08-2020 20:10:39 โดย MJTogether »

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
มันส์จริงๆคับ จะคอยติดตามคับ

ออฟไลน์ p_phai

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2443
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +154/-6

ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ตอนที่ 17

        วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก หลังจากกลับมาจากบ้านผมก็ยังไม่ได้เจอพี่ปืนเลย แต่คุยกันเกือบทุกวัน พี่ธันก็ยังถามถึงพี่ปืน หลังจากที่พี่ธันถูกงูกัดจนต้องเข้าโรงพยาบาล พี่ธันก็ดูเหมือนจะยอมรับในตัวพี่ปืนแล้ว อย่างนี้ผมก็เบาใจหน่อย
   วันแรก ผมก็ประเดิมตื่นสายเลย ไอ้เต้เกือบจะกระโดดถีบผมอยู่แล้ว ยังดีที่ที่ผมลืมตาขึ้นมาซะก่อน ห่าไม่รักกูเลยอ่ะ เทอมนี้ผมเอามอเตอร์ไซค์มาด้วย ถึงจะขับรถยนต์ได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ค่อยคล่องซักเท่าไร แต่วันนี้คงต้องอาศัยไอ้เต้เหมือนเดิม มอเตอร์ไซค์เอาไว้ขี่ไปซื้อของกิน
   ผมกับไอ้เต้วิ่งกระหืดกระหอบเข้าห้องเรียน ยังดีไอ้ดีนจองที่นั่งไว้ให้ เกือบสาย เป็นการเปิดเทอมวันแรกที่ดีจริงๆ
“พวกมึงวันแรกก็สายเลยนะสัด”
   เป็นคำทักทายจากไอ้ดีนที่ดีจริงๆ ถ้ามึงไม่จองที่ให้กู กูกระโดดถีบมึงไปแล้ว
“เออ ไอ้มีนสิ เสือกตื่นสาย”
“ตลอดนะมึงอ่ะ มึงกลับบ้านกันก็ไม่ชวนกู”
ไอ้ดีนหันไปทำหน้าเบ้ใส่ได้เต้
“เออ สัด หุบปากไป”
   วันนี้ยังไม่มีอะไรมาก อาจารย์อธิบายแผนการสอนจนเกือบหมดคาบแล้วเลิกคลาส วันนี้ผมมีเรียนแค่ช่วงเช้าตอนบ่ายว่าง สบายฉิบหาย แต่แค่วันเดียวนะ วันอื่นมีเรียนบ่ายเยอะอยู่เหมือนกัน
“เดี๋ยวเลิกเรียนไปกินข้าวหน้ามอกันกูนัดพี่ออมไว้”
ไอ้เต้มันชวนตอนที่เรากำลังนั่งเรียนกัน เปิดเทอมวันแรกก็ได้เจอหน้าแฟน กูอิจฉาเลย
“เออๆ กูก็อยากกินร้านหน้ามอ ไอ้มีน มึงต้องเลี้ยงข้าวกู ข้อหาที่ไม่ชวนกูไปเที่ยวบ้านมึง”
ไอ้ดีนสนับสนุน หลังจากที่มันรู้ว่าไอ้เต้กับพี่ออมได้ไปเที่ยวที่บ้านผม มันก็งอนผมที่ไม่ชวนมัน
“เออๆ เรื่องเยอะจริงมึงเนี่ย”
   หลังจากเลิกคลาสเราก็เดินทางไปหน้ามอกัน วันนี้ไอ้พี่ปืนมันไม่ได้เข้ามอ มันบอกว่าต้องช่วยงานพ่อที่บ้าน วันศุกร์ดโน่นถึงจะกลับคอนโด ช่วงนี้งานพี่มันเยอะ ได้แต่โทรคุยกัน ก็ดีแล้วแหละ อยู่ใกล้ไม่ไหว คอยแต่จะลวนลามกู เดี๋ยวเกิดกูใจอ่อนแล้วจะยุ่งอีก
Rrrrrrrrrrrrrr

“ว่าไงพี่”
[อืม มึงอยู่ไหน]
“จะไปกินข้าวหน้ามอ”
[ไปกับใคร]
ทำไมพี่มึงเสียงเข้มขนาดนั้น กูแค่ไปกินข้าว
“ไอ้เต้ ไอ้ดีน มีไรอ่ะ”
[เปล่า อย่ากลับมืดนะ ไม่งั้นมึงเจอดีแน่]
“หึ พี่มึงจะตีกูเหรอ กูไม่กลัวหรอก”
[มึงก็รู้ว่ากูไม่ทำมึง แต่กูจะทำอย่างอื่น…]
“สัด เอาอีกแล้วนะ วกมาเรื่องนี้ตลอด”
[หึ…กลับดีๆอย่าเถลไถล]
“เออ รู้แล้วน่า”
   เดี๋ยวนี้ตามติดกูยิ่งกว่าเงา ไปไหนโทรจิกตลอด ห้ามเถลไถล ห้ามกลับมืด นี่กูได้แฟนหรือได้แม่เพิ่ม ตอนแม่กูอยู่ยังไม่โทรจิกกูทุกวันขนาดนี้เลย
“ใครโทรมาวะ”
“ไอ้พี่ปืนอ่ะดิ บอกกูว่าอย่าเถลไถล กูไม่ใช่เด็กน้อยซะหน่อย”
“พี่เขาเป็นห่วงมึงไง พี่ปืนดีจะตาย เท่ด้วย หล่อด้วย กูนี่อิจฉามึงเลย”
ไอ้ดีนปัญญาอ่อน เวลามันงอน กูนี่ต้องเสียพลังงานง้อพี่มันขนาดไหนมึงไม่รู้หรอก
“บุญขนาดไหนแล้วมึงอ่ะได้พี่ปืนเป็นแฟน โคตรเพอร์เฟค โคตรไอดอลอ่ะ”
“สัด พวกมึงเพื่อนกูป่ะเนี่ย พูดซะกูนี่หมาเลย ไอ้พวกเชี่ย”
“ไปกินข้าวเหอะ กูหิวแล้ว อย่าลืมนะไอ้มีนเลี้ยงกูด้วย กูงอนอยู่”
ไอ้พวกเวร นี่กูมีแต่เพื่อนแบบนี้อ่ะนะ ไม่เคยเข้าข้างกูเลยแล้วก็งอนพาลให้กูเลี้ยงข้าวอีก
หลังจากกินข้าวหน้ามอเสร็จ ผมกับไอ้เต้ก็แยกย้ายกับไอ้ดีน แล้วไอ้เต้ก็แวะมาส่งผมที่หอ แล้วบอกว่าจะไปค้างกับพี่ออม ! ไอ้ห่าเต้ ทิ้งเพื่อนไปนอนกับแฟนอีกแล้ว ปล่อยกูนอนหอคนเดียวอีก ช่วงนี้มันเป็นแบบนี้บ่อยๆ
รู้สึกเหงาๆ มึนๆอึนๆ โทรหาพี่ปืนดีกว่า อยากเห็หน้า อยากได้ยินเสียงพี่มัน
Rrrrrrr
[มีอะไรรึเปล่า]
“กูโทรหาพี่มั่งไม่ได้รึไง”
[เปล่า ปกติไม่คอยโทรหากูนิ วันนี้เป็นอะไร]
“ไม่มีไร ไอ้เต้มันไปค้างกับพี่ออมอีกแล้ว”
[อืม...เหงาเหรอ ให้กูร้องเพลงกล่อมมั้ย]
“ตลกนะพี่มึงอ่ะ ได้ยินพี่แทนบอกว่าพี่ร้องเพลงไม่เป็น”
[อือ ไม่เป็น แต่เล่นกีตาร์กล่อมมึงนอนได้นะ]
“โห ลงทุนจริงๆ แล้วพี่ทำอะไร”
[เคลียร์งานที่บริษัท]
น่าสงสารพี่มันไหนจะเรื่องเรียน ไหนจะช่วยงานที่บ้านอีก
“ยังไม่กลับเหรอ”
[อืม…เดี๋ยวก็กลับ อยากมานอนกับกูมั้ย]
“เชี่ย ตลอดเลย คิดแต่เรื่องลามก”
[เปล่า แค่นอนเฉยๆ ถ้ามึงไม่พร้อมกูก็อดทนได้]
…พูดเหมือนกูผิดอ่ะ รู้สึกไม่ดีเลย กูทำพี่มึงต้องอดทนขนาดนั้นเลยเหรอ
“…ก…กูยังไม่พร้อม แต่…พี่มึงต้องรอกูนะ อย่าไป…กับใคร”
[อืม…กูก็มีมึงคนเดียวแหละ]
“อืม…แค่นี้แหละ”
[อืม นอนเหอะ ฝันดีครับ]
“ฝันดี…คิดถึงพี่นะ”
ฉิบหาย พี่มันจะหาว่ากูอ่อยพี่มันมั้ย แต่กูเหงาอ่ะ ไม่ได้เจอหลายวันแล้ว เห็นหน้าแค่ในจอมือถือ
ได้แต่นอนกอดไอ้ปืนใหญ่กะเจ้าปิกาจู โอ้ย เหงาๆ ผมไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ แต่ก่อนมีเกม มีการ์ตูนอ่านก็อยู่สบายๆไม่เคยเหงา พอมีไอ้พี่ปืนเข้ามาในชีวิต อะไรๆมันก็เปลี่ยนแปลงไปหมด พี่มันทำผมกลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร
“เป็นอะไรของมึง ทำหน้าเหมือนหมาขาดอาหารเม็ด”
“ไอ้เชี่ยเต้ มึงนี่ยังไง ว่ากูเป็นหมาตลอด ตัวตัวเลยมั้ย แม่ง”
“เตี้ยแค่หัวนมกู เสือกห้าว ก็กูรำคาญมึงอ่ะ เป็นอะไรทำหน้าแบบนี้มาสองวันแล้ว ผัวทิ้งเหรอ”
“สัด กูยังไม่มีเหอะ”
“เรื่องพี่ปืนอ่ะดิ พี่มันติดงาน กูก็เห็นว่าเขาโทรหามึงทุกวัน”
ก็จริงพี่ปืนโทรมาทุกวันเลย แต่กูเหงาอะให้ทำไง
“เปล่า กูแค่เซ็งๆ”
“เขาไม่มาหามึง มึงก็ไปหาเขาดิ ให้กูไปส่งมั้ย”
เฮ้ย พี่มันไม่คิดว่ากูแรดเหรอะ ไปหาผู้ชายถึงที่เลยอ่ะ
“มึงไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้น เป็นแฟนกัน ไปหากันมันก็เรื่องปกติป่ะวะ ยังจะเรื่องมากอีก”
“จะดีเหรอ กูควรจะไปเหรอ”
“มันก็เรื่องของมึงว่าจะไปหรือไม่ไป แต่กูมีของจะให้นะ แป๊บ”
แล้วไอ้เต้มันก็ไปรื้อค้นอะไรในตู้เสื้อผ้าของมันดังกุกกักๆ ซักพักมันก็ชูถุงกระดาษใบไม่ใหญ่นักให้ดู
“อ่ะ พี่รหัสมึงฝากมาให้ แต่ตอนแรกกูยังไม่อยากให้มึงซักเท่าไร”
“อะไรวะ”
“มึงลองเปิดดู”
ผมลองแง้มปากถุงดู WTF! ถุงยาง 0.01 บางเฉียบกับเจลหล่อลื่นขวดฟ้า มึงรักเพื่อนมากอ่ะ บอกเลย
“เชี่ย อะไรของมึงเนี่ย ทำไมมึงเป็นคนแบบนี้วะ”
“ไม่ใช่ของกู พี่ออมฝากมาให้มึงไง ไม่เชื่อมึงโทรถามเองเลย”
“พี่กู? พี่ออมอ่ะนะ ไม่น่าจะเป็นไปได้”
ห่า พี่กูเนี่ยนะ พี่ออม แม่งไม่น่าใช่คนแบบนี้นะ กูต้องโทรไปถามซักหน่อยแล้ว เชี่ยเต้แกล้งกูแน่นอน
Rrrrrrrrrr
[ว่าไงไอ้มีน]
“พี่ออม พี่ฝากอะไรไอ้เต้ม๊า พี่แม่ง”
[อะไรของมึง ขอประธานหน่อย กูงง]
“ก็…ของที่พี่ฝากไอ้เต้มาอ่ะ”
[อ๋อ! ถุงยางกับเจล?]
“เออดิ แม่ง พี่เป็นคนแบบนี้เหรอะ”
[ตอนซื้อ…กูก็อายเหมือนกัน แต่พอคิดถึงครั้งแรก…แม่ง กูสงสารมึงขึ้นมาเลย กูหวังดีนะ]
“ยังไงอ่ะพี่”
…กูเริ่มตื่นเต้นเพราะพี่ออมนี่แหละ
[ก็มัน…เจ็บโคตรๆอ่ะ คือแบบกูเดินไม่ได้ไป 3 วันเลย]
“จริงเหรอพี่แล้วไงต่อ”
[หลังจากนั้น…ครั้งต่อไปก็…ไอ้มีนกูเขิน]
“พี่บอกกูก่อน กูจะได้ทำใจ”
นี่ไอ้พี่ปืนมันก็หยอดกูอยู่ทุกวัน ซักวันกูคงไม่รอด แต่รู้ไว้ก่อนก็ดีกูจะได้ตั้งหลักทัน
[ก็แบบ…แบบว่า…]
โอ้ย พี่ออมพี่จะทำให้กูอยากรู้จนอกจะแตกตายอยู่แล้ว
“ยังไงพี่ พูดดิ”
[ก็แบบ…มันก็รู้สึกดี…รู้สึกดีอ่ะ]
“คือจะไม่เจ็บอีกใช่มั้ยพี่”
“เออ…แบบนั้นแหละ”
อ๋อ แค่เจ็บครั้งเดียว ทำไมกูจะทนไม่ได้ เรื่องจิ๊บจ๊อย สบายอยู่แล้วไอ้มีนเอ้ย
“เป็นไงมึงเชื่อกูรึยังว่าพี่มึงฝากมาให้ แล้วยังมาด่ากูอีก”
“…เออ”
หลังจากฟังพี่รหัสบรรยายเรื่องอย่างว่า…ผมก็ทำใจรับสภาพ คนเรารักกันอยู่ด้วยกัน มีอะไรกันมันก็เป็นเรื่องธรรมดา! แต่ครั้งแรกพี่ออมบอกว่าเจ็บมากกกก แต่ก็แค่ครั้งแรก เพราะฉะนั้น ทนสิครับรออะไร ไหนๆก็ไหนแล้ว เอาวะ ลองซักตั้งคงไม่ทำให้กูตายหรอกน่า…ใช่มั้ยครับ?
ลบเรื่องใต้สะดือในสมองไปก่อนครับ กูต้องเรียนก่อน ! ว่าแล้วก็พากันวิ่งเข้าห้องเรียนด้วยสภาพสุดทุเรศกันทั้งสามคนเลย ไอ้สัดดีนมานอนค้างที่หอ เราทั้งสามเลยนอนดูแฮรี่พอตเตอร์กัน ดูไปได้ 3 ภาคก็ไม่ไหว พากันสลบเหมือด ตื่นมาตอนเช้าก็เกือบ 8 โมงเพราะลืมตั้งนาฬิกาปลุก แล้วยังต้องทำสงครามแย่งเข้าส้วมกันอีก บอกเลยว่าตอนนี้แต่ละคนสภาพอุบาทสัดๆเลย ไอ้เต้หมดสภาพการเป็นเดือนมอไปเลย ไอ้ดีนหน้าเหี้ยกว่าเดิม ส่วนผมไม่ต้องพูดถึง แปรงฟันทันก็บุญแล้ว ขี้ตานี่ยังไม่ได้แคะเลย
“ว่าไงมึงที่กูบอกอ่ะ จะไปหาพี่ปืนมั้ย วันนี้วันศุกร์พอดี มึงก็มีเวลานอนรักษาตัว 2 วันเลยนะ”
“สัด ยังไม่เลิกนะมึงอ่ะ อยากให้กูไปขนาดนั้นเลยรึไง”
“เอ้า กูก็สงสารลุงรหัสกูอ่ะดิ มีแฟนแต่ไม่ได้แอ้ม”
“อะไร ยังไง ไอ้เต้ไอ้มีน เล่าให้กูฟังมั่งดิ”
ไอ้ดีนขี้เสือกเอาอีกแล้ว โรคขี้เสือกกับโรคเรียกร้องความสนใจกำเริบอีกแล้ว
“ก็ไอ้มีนไง แม่ง ง้องแง้ง คิดถึงพี่ปืนแต่เสือกไม่ไปหาเขา”
“ไอ้เต้มึงหุบปากเลย ไอ้ดีนมึงด้วยไม่ต้องอยากเสือกเรื่องของกู”
“จริงๆกูก็ไม่อยากเสือก แต่หน้ามึงอ่ะดูดิ ดูเหมือนถูกผัวทิ้งเลย”
“สัด หุบปากไปเลยมึง”
“แล้วตกลงมึงจะเอายังไง เย็นนี้จะให้กูไปส่งที่คอนโดพี่ปืนเลยมั้ย”
“…เออ แม่ง…”
ถึงกูจะหน้าหนาอยู่บ้างแต่กูก็เขินเป็นนะ
หลังจากเลิกเรียนผมก็หอบผ้าหอบผ่อนเพื่อจะไปอยู่กับผู้ชาย เอ่อ…ฟังดูเหมือนผมนี่โครแรดอ่ะ แค่ไปนอนเฉยๆหรอก ไม่ได้ตั้งใจจะไปทำอย่างอื่น พี่ปืนมันยังเคยบอกว่าหากผมยังไม่พร้อมพี่มันก็รอได้ ผมแค่อยากเจอพี่มันเฉยๆหรอก ไม่ได้มีอะไรจริงๆนะ
“มึงอย่าลืมเอาของที่พี่ออมฝากมาให้เอาไปด้วยล่ะ”
“สัด ไม่ต้องกูไม่เอาไปหรอก”
“ถ้ามึงเจ็บขึ้นมาอย่าหาว่ากูไม่เตือน”
“…”
ใครจะเอาไป แม่ง เดี๋ยวพี่ปืนมันก็จะหาว่ากูไปอ่อยมันอ่ะดิ กูก็เสียหายสิ
“เร็วๆมึง กูจะได้ไปหอพี่ออมต่อ”
“นี่มึงหวังดีกับกูหรือจะได้ไปค้างกับแฟนได้สะดวกๆกันแน่”
“เออ ก็ทั้งสองอย่างแหละ เรื่องมากจริงมึงนี่เร็วๆเข้า”
ไอ้ห่า ไอ้เพื่อนเลว ไม่รักกูเลย พยายามจะเขี่ยกูให้พ้นๆมากกว่ามั้งเนี่ย
ผมเดินขึ้นคอนโดพี่ปืนไป ไม่ได้บอกมันล่วงหน้าด้วยไม่รู้มันอยู่รึเปล่านะ
‘ก๊อกๆ’
เงียบ…เอาใหม่
‘ก๊อกๆ’
ประตูเปิดออกช้าๆ แต่เป็นใครคนนึงที่ผมไม่รู้จักมาเปิดประตู
“มาหาใครคะ”
มีสาวสวยนางนึงมาเปิดประตู สวยมากครับ สวยแบบผู้ใหญ่ๆ ตัวเล็กๆตาโตๆ ตัวขาวมากแล้วก็หอมด้วย เอ่อใครอ่ะ นี่พี่ปืนแอบพาสาวมาซุก แล้วบอกกูว่าทำงานไม่ว่างเจองั้นเหรอ ช็อกเลย
“เอ่อ…ผมมาหาพี่ปืนครับ”
“อ๋อ ปืนอาบน้ำอยู่เดี๋ยวค่ะ เข้ามาก่อนมั้ยคะ”
“เอ่อ…ไม่ดีกว่าครับ”
แล้วผมก็เดินออกมาเลย หน้าผมร้อนมาก เหมือนมีน้ำตาเอ่อออกมาด้วย ผมรีบปาดมันออก จะมาร้องไห้งอแงไม่ได้ ผมรีบโบกมอไซค์รับจ้างกลับหอพักทันที
ไม่ไหวแล้วทำใจไม่ได้ อารมณ์แฟนนอกใจมันเป็นแบบนี้นี่เอง ไม่เอาแล้ว ผมจะกลับไปอยู่ในโลกของผมเหมือนเดิมดีกว่า เสียใจอ่ะ มันเจ็บอยู่ในอกจนผมต้องร้องไห้ออกมาเพื่อระบาย ดีที่ไอ้เต้มันไม่อยู่ แล้วผมก็นอนร้องไห้อยู่คนเดียว เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นอีกทีเพราะมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
Rrrrrrrrrrr

เป็นเบอร์ไอ้พี่ปืนโทรเข้ามา ผมไม่อยากรับสายเลยปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้น
Rrrrrrrrrrr
ปิดเครื่องหนีแม่งเลย ผมลุกขึ้นมามองตัวเองในกระจก หน้าเยินมากอ่ะ ร่องรอยน้ำตายังเลอะใบหน้าอยู่เลย ตาปูดเป็นปลาทองเลย พอนึกถึงเรื่องไอ้พี่ปืนก็อยากจะร้องอีกรอบ ไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาดีกว่า
ผมปล่อยให้สายน้ำจากฝักบัวไหลรดตั้งแต่หัวจรดเท้า ยืนโง่ๆอยู่อย่างนั้น ก้มมองมือตัวเองที่ซีดจากการที่แช่น้ำอยู่นาน ก็เลยออกมาแต่งตัวและล้มตัวลงนอนอีกครั้ง อยากจะนอนไปจนไม่อยากจะตื่นขึ้นมาอีกเลย
ผมนอนไปไม่รู้นานเท่าไร ตอนนี้รู้สึกเจ็บคอมาเลย จึงอยากจะลุกขึ้นมาหาน้ำดื่มจึงค่อยๆลืมตาขึ้น
 “อืม…เจ็บคอจัง”
ปวดหัวด้วย สงสัยผมจะเป็นไข้ให้เข้าแล้ว
“นอนไปก่อน เดี๋ยวกูรินน้ำให้”
หืม! เสียงใคร แล้วเข้ามาให้ห้องผมได้ไง ผมพยายามลืมตามอง แต่เปลือกตาผมก็หนักอึ้งจนทำให้ลืมตาได้อย่างยากลำบาก
“เป็นยังไงบ้าง ตัวมึงยังร้อนอยู่เลย”
เสียงไอ้พี่ปืนนี่หว่า พี่มันมาได้ไง พี่มันผยุงผมนั่งที่หัวเตียง ผมค่อยๆกวาดตามองไปรอบๆ เฮ้ยนี่มันไม่ใช่ห้องผมนี่หว่า ที่นี่ที่ไหน แต่ดูเหมือนมันไม่ใช่คอนโดไอ้พี่ปืนด้วยเพราะผมคุ้นเคยกับเตียงนอนพี่มันดี
“…”
“กินน้ำก่อน”
พี่มันค่อยๆเอาหลอดดูดน้ำมาจ่อที่ปากผม
“ทำไมมึงถึงเป็นไข้ได้ ไปทำอะไรมา หืม?”
เสียงพี่มันฟังดูอบอุ่นอย่างประหลาด แต่กูยังไม่ลืมที่พี่มึงก่อคดีไว้นะ
“…พี่มาได้ไง”
“ที่นี่บ้านกูเหอะ”
“…แล้วกูมาอยู่ที่นี่ได้ไง”
เสียงผมแหบมากอ่ะ เจ็บคอฉิบหาย
“มึงไม่ต้องพูดหรอก นอนดีๆเดี๋ยวกูไปเอาข้าวต้มมาให้”
“…เดี๋ยวสิ บอกกูก่อน”
ผมคว้ามือไอ้พี่ปืนที่กำลังลุกไปจากเตียง อยากรู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ไง นี่พี่มึงลักพาตัวกูมาเหรอ จะมากไปแล้วนะ
‘ก๊อกๆ’
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ผมเลยปล่อยมือพี่มัน พี่ปืนเดินไปเปิดประตูให้ใครคนนึงเข้ามา
“เป็นไงบ้างลูก หน้ายังแดงอยู่เลย ตัวยังร้อนอยู่รึเปล่า”
สาวสวยคนนั้นมาได้ไง ไอ้พี่ปืนมึงเกินไปแล้วจริงๆพาสาวสวยมาเย้ยผมถึงนี่ แต่ที่นี่บ้านพี่มันนี่หว่า เออนั่นแหละ ผมป่วยขนาดนี้ยังพาสาวมาเยาะเย้ย คิดจะพามาให้ผมเห็นจะได้เป็นข้ออ้างเรื่องบอกเลิกผมรึไง
สาวสวยวางชามข้าวต้มลงที่โต๊ะหัวเตียงแล้วมาลูบคลำตัวผม เย้ย! อย่าบอกะว่าจะเล่น 3P อ่ะ ผมไม่เอาด้วยหรอก
“ตัวยังร้อนอยู่ น้าเดือนเอายาแก้ไขมาด้วยมั้ย”
น้าเดือน? ชื่อน้าเดือนเหรอ ชื่อแปลกๆนะ แต่สวยอ่ะ พี่ปืนมันคงยังชอบผู้หญิงอยู่แน่เลย แนวที่พี่ปืนชอบเป็นแบบสาวใหญ่เหรอ ใช่เซ้! ผมมันผู้ชายนี่ แถมเป็นเด็กง๊องแง็งอีก ไม่มีนมด้วย แต่ผมมีไข่นะ
“…เอ่อ”
ให้ผมได้พูดบ้างได้มั้ย แต่พอจะอ้าปากพูด มันก็จุกอยู่ที่อก ไม่รู้จะพูดอะไรออกมา
“ให้น้าป้อนข้าวต้มให้มั้ยคะ น้องมีน”
โหเรียกกูซะเพราะเลย น้า? เรียกชื่อตัวเอง? น่ารักอ่ะ เอ่อ ไม่ใช่เวลาเล่น ออกไปเถอะครับน้ำตาผมจะไหลแล้ว

“ผมป้อนเอง มึงนั่งดีๆดิ กูป้อนข้าวต้มให้ จะได้กินยาต่อ”
ไอ้พี่ปืนมันเขี่ย? พี่คนสวยแทบกระเด็นออกไปเลย พี่มึงจะทำอย่างนี้กับสาวไม่ได้ ถึงจะเป็นศัตรูหัวใจของผมก็เถอะ ไม่มีความอ่อนโยนเลย
 “อ้าปากสิ อ๊า”
พี่มึงทำเหมือนกูเป็นเด็ก แต่เป่าให้กูก่อนก็ดีนะ ควันโขมงขนาดนั้นลวกปากกูตายห่าเลย
“เป่าก่อน”
“อืมๆ”
แล้วพี่มันก็เป่าข้าวต้มในช้อน แล้วป้อนเข้าปากผม
“อื้อ ช้อนกระแทกปากอ่ะ”
“…ไม่สบายยังตลกอีกนะมึง กินเร็วๆ”
ก็จริงอ่ะ พี่มึงก็ป้อนเบาๆดิ ตักข้าวก็เต็มช้อนขนาดนั้น
“น้าไม่คิดเลยนะ ว่าปืนจะทำอะไรแบบนี้ได้”
พี่คนสวยที่ชื่อ ’น้าเดือน’ ยืนมองไอ้พี่ปืนป้อนข้าวผมแล้วก็ยิ้มเหมือนคนบ้า! ก็ไม่เชิงหรอก แต่ผมอยากจะว่าพี่เขาแบบไม่ดีๆไง
“ก็ได้เตี้ยมันดื้อ ก็ต้องทำแบบนี้แหละ น้าเดือนออกไปได้แล้ว เดี๋ยวเตรียมผ้ากับกะละมังใส่น้ำให้ผมหน่อย จะเช็ดตัวให้ไอ้เตี้ยมัน”
“ค่า! ได้ค่า! แหม! น้าอยู่เป็น กขค.ไม่ได้เลยน้า”
แล้วพี่คนสวยชื่อ ’น้าเดือน’ ก็ออกจากห้องไป
“พี่ไม่ต้องมาดูแลกูขนาดนี้ก็ได้นะ เดี๋ยวพี่คนสวยนั่นจะไม่พอใจเอา”
“…อะไรของมึง เป็นอะไร ใครพี่คนสวย?”
“ก็พี่น้าเดือนอ่ะ เดี๋ยวเขาก็งอนพี่หรอก”
“น้าเดือน? จะงอนกูทำไม”
“ก็เขาเห็นพี่มาดูแลกูไง”
“อย่าบอกนะว่ามึงเข้าใจว่าน้าเดือนเป็นอะไรกับกูอ่ะ”
“…ไม่ใช่เหรอ ก็กูไปเจอพี่เขาที่คอนโด…”
“อ้อ กูเข้าใจแล้ว”
“หืม พี่เข้าใจอะไร ?”
“นี่มึงหึงกูกับน้าเดือน? ”
“…กูเปล่า…”
//////////////Part ปืน////////////////
ไอ้เตี้ยเอ๊ยยย นี่มันเข้าใจผมกับน้าเดือนผิดแน่ๆ ก่อนที่ผมจะรู้ว่ามันเป็นไข้ก็เมื่อตอนผมอยู่ที่คอนโด น้าเดือนบอกว่าตอนที่ผมกำลังอาบน้ำอยู่มีหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักมาหา แต่พอน้าเดือนบอกให้เข้ามารอในห้อง หนุ่มน้อยคนนั้นก็วิ่งหนีไปเลย น้าเดือนบอกว่างงมาก จะเดินตามออกไปก็มีโทรศัพท์เข้า เลยต้องปล่อยไปอย่างนั้น ผมก็คิดว่าต้องเป็นไอ้เตี้ยแน่นอนที่มา เลยโทรหามัน มันก็ไม่รับสาย ผมก็เลยคุยงานกับพ่อต่อ แล้วคิดว่าหลังจากคุยงานเสร็จจะไปหามันที่ห้อง ตอนที่น้าเดือนเปิดประตูพ่อผมก็นั่งทำงานอยู่ที่โซฟาในห้องนะ ถ้าไอ้เตี้ยมันยอมเข้าไปในห้องผม มันก็จะไม่เข้าใจผิดอย่างนี้เลย
น้าเดือนคือน้องสาวแม่ผมที่เสียชีวิตไปตั้งแต่ผมอยู่ประถม น้าเดือนทำหน้าที่เป็นทั้งน้าของผม พี่เลี้ยงและเป็นแม่! ที่บอกว่าเป็นแม่ เพราะน้าเดือนกำลังจะแต่งงานกับพ่อผมในอีก 2 เดือนข้างหน้าด้วย สองคนนี้แอบซุ่มคบกันมาหลายปี จริงๆผมก็รู้และ แต่ก็เรื่องของพวกเขา ก็พวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ พ่อผมก็เป็นพ่อหม้ายมาหลายปี อยากจะแต่งงานใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ไอ้เตี้ยนี่เข้าใจผิดไปเยอะเลย  คงได้เวลาที่ผมจะต้องตามง้อมันบ้างแล้วล่ะ

/////////////End ปืน////////////////

จบตอนที่ 17

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ MJTogether

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 52
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2: :z2:

ตอนที่ 18

////////////////Part ปืน/////////////////

หลังจากที่ป้อนข้าวป้อนยาไอ้เตี้ยเสร็จผมก็เตรียมเช็ดตัวให้มัน น้าเดือนเอากะละมังใส่น้ำพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กมาให้
“ให้น้าเช็ดให้ดีกว่า ปืนเช็ดเป็นเหรอ”
“…ก็แค่เช็ดตัวมันจะยากอะไร”
“จะดีเหรอ…ปืนจะไม่ทำ…”
“ผมจะทำอะไร เอามาผมเช็ดเอง แล้วน้าเดือนก็ออกไปทำกับข้าวได้แล้วมั้ง เดี๋ยวพ่อก็จะกลับมาแล้วนี่”
“ไล่กันเหรอ แล้วอย่าแอบทำอะไรน้องนะ น้าไปนะน้องมีน ระวังตัวด้วยล่ะ”
“…อย่าไปฟังน้าเดือน กูจะไปทำอะไรมึง ป่วยเป็นผักขนาดนี้”
“…พี่แล้วพี่น้าเดือนนี่ใครอ่ะ”
“…พี่น้าเดือนอะไรของมึง ถอดเสื้อเร็ว กูเช็ดตัวให้”
“หนังกูจะหลุดออกมาด้วยมั้ย”
“…ถ้ามึงยังชักช้าก็ไม่แน่ เร็วๆถอดกางเกงด้วย”
“…ไม่เอา ไม่ถอดกางเกง”
“…กูบอกแล้วถ้ามึงไม่พร้อมกูจะไม่ทำอะไร แล้วมึงป่วยขนาดนี้ใครจะไปทำลง เห็นกูเป็นคนยังไงเนี่ย”
“…กูอายอ่ะ”
“ไม่ต้องอายแล้ว เมื่อคืนกูเห็นหมดแล้ว ไอ้มินิคอกเทลของมึงอ่ะ”
“…ของกูไม่เล็กขนาดนั้น”
“… เออ ใหญ่มากเศษหนึ่งส่วนสี่ของกูได้ เร็วๆสิ”
“สัด”
หลังจากปล้ำเช็ดตัวให้ไอ้เตี้ยเสร็จ ผมก็มานั่งพิงขอบเตียงลูบหัวกล่อมไอ้เตี้ยมันนอน ลูบไปลูบมาก็แอบจุ๊บเหม่งมันไปทีนึง
“อ๊ะ ไอ้พี่ปืน…”
“แค่จูบนิดเดียวเอง”
“พี่ยังไม่ตอบกูเลย พี่น้าเดือนเป็นใครอ่ะ เป็นอะไรกับพี่เหรอ”
ประโยคหลังเสียงไอ้เตี้ยมันเบาลงมาก ผมแทบไม่ได้ยินแต่ก็ยังจับใจความได้
“อืม…เป็นอะไรดีล่ะ เป็น…ทุกอย่างของกูเลย”
“…”
ไอ้เตี้ยมันเบะหน้า เตรียมจะร้องอีกแล้ว ที่ผมรู้ว่ามันร้องหนักเมื่อคืนเพราะตามันปูดมาก เหมือนปลาทองแก้มป่อง แต่เป็นปลาทองแก้มป่องที่น่ารักโคตรๆ
“ฟังกูก่อน”
ผมลูบหัวมันเบาๆแล้วแอบจูบที่แก้มมันอีกรอบ ลดความหื่นลงไม่ได้จริงๆเลยผม
‘จุ๊บ’
“พี่แม่งเอาอีกแล้วนะ”
ไอ้เตี้ยมันเอามือปีดแก้มตัวเองไปมา ไม่มีน้ำลายกูติดหรอก ไม่ต้องถูขนาดนั้นก็ได้
“ที่บอกว่าเป็นทุกอย่างของกู น้าเดือนเป็นอย่างนั้นจริงๆนะ”
“กูไม่อยากฟังแล้ว”
เวลาไอ้เตี้ยมันงอนนี่น่ารักจริงๆ อยากฟัดมันมากๆขอบอก
“หึ เออๆกูพูดแล้ว ก็น้าเดือนอ่ะเป็นทั้งพี่เลี้ยง เป็นครู เป็นผู้ช่วย เป็นเลขาของกูเลย”
ผมหยุดพูดแล้วมองหน้ามัน เบะเข้าไปใหญ่แล้ว อยากหยิกแก้มแรงๆแต่กลัวน้องเจ็บ
“แล้วก็เป็น…แม่”
“แม่ทูลหัวอ่ะเหรอ”
“มึงจะฟังกูป่ะเนี่ย”
“…พูดต่อๆ”
“เป็นเหมือนแม่กูนี่แหละ วันแม่ก็ไปเป็นแม่ให้กูไหว้ที่โรงเรียน ตอนกูตีกับเพื่อนก็ไปเป็นผู้ปกครองให้ ขอโทษคู่กรณีแทนกู แล้วอีกสองเดือนก็จะแต่งงานกับพ่อกูแล้วด้วย”
“…หรือว่าพี่แอบชอบแม่เลี้ยงตัวเอง?”
“…”
กูล่ะอยากจะเขกหัวมึงจริงๆ ไอ้เตี้ยยย มึงคิดไปถึงไหน หรือว่ามันเป็นความผิดของผมที่ไม่บอกมันตรงๆ?
“เฮ้อออ”
“อะไรอีก จริงเหรอ พี่มึงแอบชอบแม่เลี้ยงตัวเองจริงเหรอ”
ไอ้เตี้ยมันทำหน้าเหมือนหมาหงอยเลย ทำไมมึงโง่ขนาดนี้
“น้าเดือนอ่ะ เป็นน้ากู”
“อืม…ห๊ะ! พี่ว่าไงนะ”
“เป็นน้องแม่กูอ่ะ เรียกน้ามั้ยล่ะ ไม่ได้ชื่อ ‘น้าเดือน’อย่างที่มึงเข้าใจ”
“อ่อ”
“พอแม่กูตาย น้าเดือนก็เลี้ยงกูมาตลอด”
“อืมๆ พอเข้าใจ”
ไอ้เตี้ยมันยิ้มตาหยี น่ารักจริงๆ ของหยิกแก้มหน่อยเหอะ
“โอ้ย พี่กูเจ็บ ตอนนี้กูป่วยอยู่นะ”
“เออๆ มากูเป่าให้หายเจ็บ”
แล้วก็หลอกลาวนลามมันอีก ผมจูบที่หน้าผากมันเบาๆแล้วเลื่อนมาจูบที่แก้มทั้งสองข้างของมัน แล้วก็ไม่ลืมจูบที่ปากซีดๆของมันปิดท้าย
“ไอ้ปี่ปืน! ไม่กลัวติดไข้รึไง”
ไอ้เตี้ยมันเขินหน้าแดง หรือมันแดงเพราะฤทธิ์ไข้ผมก็ชักไม่แน่ใจ
“ที่นี้มึงเลิกหึงกูรึยัง”
“กูไม่ได้หึง…ซักหน่อย”
“อืม กูจะเชื่อ แล้วก็ขอโทษที่ทำให้มึงเข้าใจผิด นอนพักเถอะจะได้หายเร็ว”
“อืม…”
“กูจะได้…”
แล้วก็จูบที่ปากไอ้เตี้ยมันอีกรอบ
“พี่แม่ง กูนอนแล้ว แล้วอย่าแอบลักหลับกูนะ”
“ฮ่าๆ นอนเถอะ”
แล้วผมก็กล่อมไอ้เตี้ยนอน หลังจากมันหลับได้ซักพักผมก็ลงมาข้างล่าง บ้านผมเป็นบ้านสองชั้น มีบริเวณกว้างพอสมควรตอนนี้พ่ออยู่กับน้าเดือน นานๆทีผมจะกลับมานอนบ้านบ้าง แต่ช่วงนี้งานค่อนข้างเยอะ เลยกลับมาบ้านบ่อยๆ ผมอยู่บ้านนี้มาตลอด จนเข้ามหาวิทยาลัยเลยไปอยู่คอนโดที่พ่อซื้อไว้นานแล้ว
“ได้ยินว่าพาแฟนมาบ้าน”
“อืม มันไม่ค่อยสบาย แล้วงานเป็นไงบ้าง”
“ให้ลูกน้องดูอยู่”
“แล้วน้องเป็นไง”
“ตัวยังร้อนอยู่ แต่ให้กินยานอนแล้ว”
“อืม”
ผมเล่าเรื่องไอ้เตี้ยให้พ่อกับน้าเดือนฟังนานแล้ว พ่อกับน้าเดือนก็อยากเจอมัน ผมเลยลองชวนไอ้เตี้ยมาบ้าน แต่ถูกมันปฏิเสธเลยงอนกันพักใหญ่ พ่อผมไม่ได้ว่าอะไร บอกแค่ว่าผมโตแล้ว ดูแลตัวเองได้แล้วจะคิดจะทำอะไรมันก็แล้วแต่ผม แต่ขอให้ผมเป็นคนดีก็พอ
“ไปค่ะสองพ่อลูกไปกินข้าวกัน”
น้าเดือนมาเรียกให้ผมกับพ่อไปกินข้าวกลางวัน หลังจากกินข้าวเสร็จผมคงไปนอนเฝ้าไอ้เตี้ยต่อ ไม่รู้ว่าไข้ลดบ้างรึยัง สงสารมันจริงๆ

////////////////End ปืน/////////////////

อืม…รู้สึกหัวโล่งๆดีจัง ผมลืมตางัวเงียมองซ้ายมองขวาก็เจอไอ้พี่ปืนนอนอยู่ข้างๆ ขอบตามันคล้ำหน่อยๆ แต่ยังหล่อเหมือนเดิม ไม่ปลุกมันดีกว่าปล่อยให้มันนอนไป สงสัยเมื่อคืนพี่มันไม่ได้นอน
ตอนเช้าหลังจากที่ผมตื่นขึ้นมาก็พบว่ามานอนบ้านไอ้พี่ปืนมัน ชุดบอลที่ใส่ก็ของพี่มัน คงเปลี่ยนให้ผมตั้งแต่เมื่อคืน โดนลักพาตัวมายังไม่พอยังโดนจับแก้ผ้าอีก ตั้งสองรอบแล้ว นึกแล้วก็ยังอายอยู่เลย แต่เจ็บใจนิดหน่อย หาว่าของกูเป็นมินิคอกเทลไปได้ แล้วมาหาว่าของมันใหญ่กว่าผมสี่เท่า จัญไรไม่มีใครเกินพี่มันจริงๆ
“มองอะไร”
ห่า! พี่มึงลืมตากะทันหันขนาดนั้นเกิดกูช็อคตายทำไง
“เปล๊า”
“กูอนุญาตให้มองได้ ลูบคลำได้ หอมได้จูบได้ มึงสนใจมั้ย”
“อ่า…ไม่แหละ เกรงใจ”
โอ้ยๆพี่มึง จะให้กูเขินจนระเบิดตัวเองตายเลยรึไงกัน
“ทำไมอ่ะ ไม่อยากจูบกูบ้างเหรอ ทีกูยังอยากจูบมึงจะตาย”
“ม…ไม่อ่ะ กูยังไม่หายดี”
“ไหนดูดิ ตัวหายร้อนยัง อืม…ไม่ค่อยร้อนแล้ว”
พี่มันเอามือแตะหน้าผากผมเพื่อวัดไข้ แล้วพาลยกหัวผมไปซุกที่หน้าอกพี่มันแล้วกอดผมไว้ทั้งตัวเลย
หาเรื่องหลอกลูบคลำกูตลอด
“ไอ้พี่ปืน กูหายใจไม่ออก”
“ดี เอาให้ตายคาอกกูนี่แหละ”
ไม่ได้ กูไม่อยากตายคาอกผู้ชายนะ
“…”
“ลุกไหวรึเปล่า เดี๋ยวลงไปกินข้าวเย็นข้างล่างกัน”
“อะ…อืมไหว”
แล้วเราก็นอนกอดกันกลมไปได้ซักพักพี่ปืนมันก็ลากผมลงบรรไดมา ชั้นล่างของตัวบ้านเป็นพื้นที่โล่งๆ ประดับตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูหรูหรา ลืมไปว่าพี่มันรวย ต่างจากบ้านกูฉิบหาย พี่มันพาเดินมาในห้องอาหาร ต้องเรียกว่าห้องอาหารจริงๆนะ เพราะมีไว้กินข้าวอย่างเดียวจริงๆ คือมีโต๊ะ เก้าอี้ทานอาหาร เคาน์เตอร์ห้องครัว ไฮโซหรูหรามาเห่ามักๆ
แล้วก็มีผู้ชายวัยกลางคนคนนึงดูรัศมีแล้วบ่งบอกว่าเป็นพ่อพี่มันแน่ๆ ลักษณะหน้าตาคล้ายๆกับไอ้พี่ปืนอีก 20 ปีข้างหน้า หล่อแบบผู้ใหญ่ๆ แล้วก็มีน้าไอ้พี่ปืนมันที่ชื่อเดือนไม่ได้ชื่อ ’พี่เดือน’นั่งอยู่
“นั่งก่อนเด็กๆ เดี๋ยวน้าตักข้าวให้น้า”
แล้วน้าเดือนคนสวยก็จัดแจงลุกขึ้นยืนเตรียมตักขาวแจก
ผมยังยืนบื้อๆอยู่ไม่รู้จะทำหน้ายังไงดี เลยหันไปมองไอ้พี่ปืน มันก็มองตอบแล้วหันไปทางพ่อพี่มัน
“พ่อ…นี่แฟนผมชื่อมีนอยู่ปีหนึ่ง”
“…ส…สวัสดีครับ”
พี่มึงพูดออกไปโต้งๆขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วจะกินข้าวกันลงมั้ยเนี่ย ผมกลืนน้ำลายอึก ฉิบหาย พ่อพี่มันจ้องมองมาที่ผม แกจะวิ่งไปเอามีดทำครัวมาแทงผมมั้ยวะ
“อืม…สวัสดี นังก่อนสิ”
“ค…ครับ”
แล้วพี่ปืนมันกับขยับเก้าอี้ให้ผมก็นั่งข้างๆพี่มัน โดยที่พี่มันนั่งตรงข้ามพ่อพี่มัน พ่อพี่มันยังมองผมอยู่เลยอ่ะ
“อืม…หน้าตา…น่ารักกว่าที่คิด”
“ผมหล่อหรอกใครว่าน่ารัก”
ฉิบหาย ! ลืมตัว ความปากไวของผมก็ช่างไม่เลือกสถานการณ์หรือสถานที่เลย ใครว่าน่ารักไม่ได้ ต้องรีบแก้ตัวทันที กรณีนี้ก็ไม่ยกเว้น
“ฮ่าๆ เหรอ เอาๆ เอาอย่างนั้นก็ได้”
“…ครับ ขอโทษครับผมปากไวไปหน่อย”
“ก็บอกพ่อแล้วว่าน่ารัก”
“เออ เอ้ากินข้าวๆ น้าเดือนทำกับข้าวอร่อยนะ น้องมีนลองกินดู”
วุ้ย พ่อพี่ปืนน่ารัก เรียกผมว่าน้องมีนด้วยอ่ะ น่ารักเหมือนน้าเดือนเลย
“กินข้าว ไอ้เตี้ย อย่ามัวแต่อึ้งอยู่”
“…”
ผมหันไปมองพี่มันแล้วเบะปากใส่ ทำไมไม่เอาอย่างพ่อกับน้าเดือนเรียกน้องมีนเพราะๆบ้างห๊ะ! เรียกแต่ไอ้เตี้ยๆอยู่นั่นแหละ
“ยังมาเบะปากอีก ก็มึงเตี้ยจริง”
“เออ ย้ำจริงไอ้คำว่าเตี้ยนะ กูยังอายุไม่ถึง 20 ยังสูงได้อีกเหอะ”
“…กูว่าน่าจะไม่สูงแล้วนะ คงได้แค่นี้แหละ”
“…พี่แม่ง”
“เจ้าปืน แกอย่าไปแหย่น้อง ให้น้องกินข้าวก่อน”
ฉิบหาย ความเคยชินเรื่องต่อปากต่อคำกับพี่มัน ไอ้พี่ปืนก็ยั่วโมโหกูอยู่ได้
“เอ่อขอโทษครับ ผมพูดไม่เพราะกับพี่เขา”
“ไม่เป็นไรหรอก อย่างปืนมันต้องอย่างนี้แหละ ถึงจะดี”
“ทั้งพ่อกับน้าเดือนเข้าข้างไอ้เตี้ยมันหมดเลยเหรอ”
“ก็แกไม่น่ารักเหมือนน้องเขานี่”
“ใช่ ปืนไม่ได้ตัวเล็กๆปากแดงๆน่ารักๆเหมือนน้องมีน น้าก็ไม่เข้าข้างหรอก”
เออครับ คำก็น่ารัก สองคำก็น่ารัก เอาเลย ผมยอมเป็นน้องมีนที่น่ารักให้วันนึงเลย
หลังจากนั้น ไอ้พี่ปืนก็เอายาแก้ไข้มาให้ผมกิน ผมไม่อยากกินยาแล้วอ่ะ แต่โดนไอ้พี่ปืนใจโฉดจับกรอกยาไปเรียบร้อย แล้วพี่มันก็พาไปเช็ดตัวแล้วกล่อมเข้านอน ตอนนี้ผมเลิกอายแล้วนะ เพราะถึงจะขัดขืนพี่มัน ก็ไม่ใช่ว่าจะรอด ถูกพี่มันจับถลกหนังแก้ผ้า เช็ดตัวแล้วเปลี่ยนชุดใหม่ให้เรียบร้อยเลย
“นอนซะ เดี๋ยวกูจะไปช่วยงานพ่อก่อน เดี๋ยวมานอนด้วย”
“กูไม่อยากนอนแล้วอ่ะ”
“ไม่ได้ ถ้าพรุ่งนี้มึงหาย มึงอยากได้อะไรกูให้หมดทุกอย่างเลย”
พี่มันยิ้มอย่างอ่อนโยนอ่ะ นานๆจะได้เห็นซักที แถมมีข้อเสนอที่น่าสนใจอีก
“ฝันดีครับ”
หลอกจุ๊บเหม่งกูเป็นรอบที่เท่าไรแล้วเนี่ย เผลอไม่ได้เลย
เช้านี้ผมตานขึ้นมาอย่างสดชื่นขึ้น คิดว่าเกือบหายดีแล้วนะ เนื่องจากไม่ปวดหัวแล้ว แต่ยังเจ็บคอนิดหน่อย คงเพราะได้คนดูแลดี บางทีไอ้พี่ปืนมันก็มีมุมอ่อนโยนเหมือนกัน ถ้าไม่นับการเช็ดตัวที่เหมือนเอาผ้าขนหนูมาขูดๆผิวกูอ่ะนะ แต่ก็เกินคาดที่พี่มันดูแลผมอย่างดี
“ตื่นแล้วเหรอ ไหนดูดิไข้ลดยัง”
โห ลงทุนอ่ะ เอาหน้าผากตัวเองมาวัดไข้ผม เขินเลยอ่ะดิ
“พ…พี่มึงแม่ง วัดไข้ธรรมดาไม่ได้รึไง”
“ไม่ได้…ตอนนี้กูหากำไรอยู่ ได้อะไรเล็กๆน้อยๆกูเอาหมดแหละ รอมึงหาย…มึงเตรียมตัวเตรียมใจไว้เลย…”
“สัด...แม่งหื่นกามแต่เช้าเลย เหมือนที่น้าเดือนว่าไม่ผิด”
“อืม…ก็อาจจะจริงอย่างที่น้าเดือนว่า…แต่แค่กับมึงนะ”
“…”
“กูไม่คิดจะไปหื่นกับใครนอกจากมึงหรอก…ไอ้เตี้ย”
“อือ…ก็…อย่าไปหื่นกับใคร…นอกจากกูหล่ะ”
อร๊ายยย พูดเองก็เขินเอง ชักใจกล้าหน้าด้านใหญ่แล้วกู
“หึ…”
แหมย ยิ้มหน้าบานเท่าจานดาวเทียมที่บ้านกูละ
“ขอบคุณนะ ที่ดูแลกูอย่างดี แต่เช็ดตัวกูให้เบาลงกว่านี้นิดนึงก็ดีนะ กูแสบ”
“หึ…แล้ววันนี้อาบน้ำได้รึเปล่า”
“ได้ดิ กูหายแล้วนะ”
“อืม…หรือจะให้กูอาบให้…กูบริการดีนะ”
“ม…ไม่ต้องเลย เลิกลามกได้แล้ว”
“…ไปอาบน้ำเถอะจะได้ลงไปกินข้าว น้าเดือนคงทำกับข้าวเสร็จแล้วแหล่ะ”
แล้วผมก็รีบตะเกียกตะกายลงจากเตียงพี่มันเพื่อไปอาบน้ำด้วยความเร็วแสง ใจเต้นตึ๊กตั๊กเวลาโดนพี่มันหยอกคำลามกใส่ ใจเหลวเป็นน้ำเลยกู เฮ้อ อาการหนักนะกูเวลาชอบใครซักคนเนี่ย
“กินข้าวเยอะๆน้า น้องมีน แล้วตอนนี้เป็นยังไงแล้ว หายรึยังคะ”
“ขอบคุณครับ ดีขึ้นมากแล้วครับ”
ผมหันซ้ายหันขวา ไม่เห็นพ่อพี่ปืน เพราะตอนนี้เรานั่งกินข้าวกันแค่ 3 คน
“อ๋อ คุณพ่อเข้าบริษัทไปแล้วค่ะ เหลือน้าคนเดียว แต่เดี๋ยวน้าก็ต้องเข้าบริษัทหมือนกัน ต้องไปเคลียร์งานกันต่อ”
พี่มันเคยบอกว่าน้าเดือนทำหน้าที่เป็นเสมือนเลขาของพ่อพี่ปืนที่บริษัทและบางทีก็ยังเป็นเลขาให้ไอ้พี่ปืนด้วย
“อ่อครับ”
“เดี๋ยวกินข้าว แล้วมึงต้องกินยานะ ยังไม่ค่อยหายดีเลย”
“เออ รู้แล้ว พูดเป็นร้อยครั้งแล้วมั้งพี่มึงอ่ะ”
ครับ พี่มันพูดเป็นร้อยครั้งจริงๆครับ ตั้งแต่ผมอาบน้ำเสร็จพี่มันก็พูด ตอนพี่มันหยิบเสื้อผ้าของพี่มันมาให้ใส่ก็พูด พอใส่สร็จก็พูดอีก ตอนผมเดินลงบรรไดมาพี่มันก็ยังพูด ตอนนี้ในหัวผมมีแต่คำว่า ‘ยา ยา ยา’ เต็มหัวไปหมด ประสาทจะแดก
“ก็มึงดื้อ กว่าจะจับกรอกยาได้ กูอยากจะหาไม้เรียวมาตีมึงจริงๆ”
“…”
“ตลกนะคะเราสองคน เดี๋ยวทานเสร็จ ปืนล้างจานด้วยนะ น้าต้องเขาบริษัท แล้วเวลาไม่มีใครอยู่บ้าน ปืนอย่ารังแกน้องนะ น้าไปล่ะ”
“…ครับน้า…ถ้าไอ้เตี้ยมันไม่เต็มใจอ่ะนะ”
“…ไอ้พี่ปืน”
ผมอยากกระโดดงับหูพี่มันมากอ่ะตอนนี้ ย้ำคำนี้ตลอด ไอ้คำว่า ‘ไม่เต็มใจ’เนี่ย ตอกย้ำจัง มันเหมือนย้ำให้ผมยอมๆมันได้แล้วอย่างนั้นเหรอ กูก็ผู้ชายนะเว้ย กล้าขอกูก็กล้าให้ พี่มึงกล้าป่ะล่ะ
“หึ…กินๆเข้าไป เร็วๆ”
แล้วผมก็ต้องยัดข้าวต้มเข้าปาก กินข้าวต้มมาหลายวันแล้วอ่ะ เริ่มเบื่อๆ
“กูเบื่อข้าวต้มแล้วอ่ะ”
“…กินไปก่อน เดี๋ยวกลางวันอยากกินอะไร กูสั่งให้”
“พี่ไม่ทำให้กูกินอ่อ”
“…กูทำกับข้าวไม่เป็นเหอะ แล้วอยากกินอะไร”
“อืม…อยากกินไก่บอนชอน”
“…อืม เดี๋ยวสั่งให้”
ได้เหรอวะ คิดว่าจะให้กูกินพวกอาหารอะไรอ่อนๆซะอีก พี่มันใจดีวุ้ย
กินข้าวเสร็จ ก็ต้องกินยา ผมทำหน้าเบ้พยายามกลืนยาลงคออย่าทุลักทุเล
“ให้กินยาทำหน้าเหมือนถูกกูจับปาดคอ กลืนลงไปเร็วๆ”
“…”
วุ้ย ทีตอนนี้ล่ะบังคับกูจริงๆ
“พี่มึง…คือว่า…ถ้าพี่มึงอยากจะ…”
“อะไรของมึง เป็นอะไร”
“เอ่อ…ก็ถ้าพี่มึงอยาก…ทำ…กูก็…ไม่เป็นไร”
“ห๊ะ! พูดอะไรของมึง พูดดีๆ”
“โว้ย! กูบอกว่าถ้าพี่มึงอยากจริงๆกูยอมก็ได้”
ต้องให้กูตะโกน คิดว่ากูไม่อายเหรอ? อายสิวะ!
“…มึงยอม? เรื่อง? …ไอ้เตี้ย…มึง”
พี่มันตาเหลือกแล้ว ดูมันตกใจมาก ไม่คิดว่ากูจะกล้าพูดล่ะเซ้
“เออ! กูยอม!”
ยืดอกรับเลยกู ยอมให้พี่มัน xxx ได้ ภูมิใจฉิบหาย ความรักนวลสงวนตัวไม่มีเหลือแล้ว ถ้าไอ้พี่ธันรู้กูตายแน่
“…นี่มึงเข้าใจแน่เหรอว่า ว่ามันเป็นยังไง”
เอ๊ายังมาถามกูอีก เห็นหน้าตากูซื่อบื้อแต่กูไม่ได้โง่นะ
“ก็…พี่ออมบอกว่าเจ็บโคตรๆ…แต่ก็แค่ครั้งแรกมั้ยอ่ะ กูทนได้”
“ไอ้เตี้ย…”
พี่มันรีบโผเข้ากอดผมเลย รัดแน่นอีกต่างหาก
“…อะไร”
“…กูรักมึงนะ”
บอกรักกูด้วยตอนกอด แล้วกูจะไม่ยอมได้ไง๊ ถามจริง

จบตอนที่ 18

 :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3: :hao3:

ออฟไลน์ Nattie69

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ได้ฤกษ์เสียตัวแล้วน้องมีน

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด