Beauty and the boy สวยๆเป็นผัว [อัพ ตอนพิเศษ {22/05/21}]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Beauty and the boy สวยๆเป็นผัว [อัพ ตอนพิเศษ {22/05/21}]  (อ่าน 71414 ครั้ง)

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:
ขอบคุณสำหรับนิยายเรื่องนี้ค่ะ
เรายังคงชอบการเขียน และการเดินเรื่องของคุณค่ะ

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
จบแล้ว สนุกมากๆเลยค่ะ

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0

ออฟไลน์ FaX

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ฮือ จบแล้วว ใดๆคือเริ่ดเด้อ เคมีนุ้ง 2 คนคือเข้ากัํนเข้สกัน ไม่มีอะไรแทรก อ่านทุกตอนขำทุกตอน ความสัมพันธ์ที่รักในตัวตนคนๆนัเน คือปริ่มง่าา ขอบคุณนิยายดีๆแบบนี้นะคะ  สวยๆก็เป็นเธอนะค๊าา มองบน 555

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
ในที่สุดความน่ารัก นิสัยแมนๆของน้องเอมก็เอาชนะอุปสรรคได้ มีความสุขกับผัวสวยๆอย่างเจ้ดานี่ซะที จริงๆก็เหมือนมีผัวสองคนเลยนะ สวยๆ แบบเจ้ดานี่ หรือเท่ๆแบบพี่ดาบอ่ะ 55555

ส่วนพาพวยน้านนน ก็หวังว่านางจะคิดได้และรักใครได้จริงๆ อาจจะเป็นจ๊อบก็ได้

ขอบคุณไรท์ค่ะ  :L2:

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-2
    • แฟนเพจ




Ask.fm


เรื่องจบไปแล้วววววจ้าาาาา ว่าแต่มีใครคิดถึงตัวละครทุกตัวจากเรื่อง #สวยๆเป็นผัว กันไหมคะ

ถ้ามี....มาค่ะ มาฝากคำถามถึงพี่ดาบ น้องเอม พี่เก้อ น้องเสือ น้องหยี อิฐ จูน เมฆ จั๊ม พาพวย ม็อบ หรือใครก็ได้ที่คุณคิดถึงกันเถอะค่ะ

แล้วแคทจะให้ทุกคนมาตอบคำถามเหล่านั้นน้าาาา มีใครคิดถึงกันไหมมมม มาาาา มาคอมเม้นท์คำถามไว้ข้างใต้ตอนนี้ได้เลยจ้า

เรื่องจบแล้ว แต่เราไม่ไปไหน เราจะอยู่!! ฉันไม่ออก ถ้าอยากให้ออกก็มาไ....แค่กๆ


 :mew1: :hao3:

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-2
    • แฟนเพจ
ตอนพิเศษ1

(เมฆจั๊ม)



เรื่องราวของเรามันจะไปไกลมากกว่านี้ได้ไหม จะเดินต่อไปมากกว่านี้ได้อีกหรือเปล่า

ในทุกช่วงเวลาที่คอยถามประโยคนี้กับตัวเองและกับตัวมัน

คำตอบที่ได้ก็คือ... “เราเป็นเพื่อนกันมันดีที่สุดแล้วมึง”



“มึง....กูง่วง”



((อย่ามาตอแหล กูรู้มึงยังไม่นอนหรอก ตอนนี้มึงก็คงนั่งแดกอะไรอยู่ล่ะสิ รีบมาไวๆ ไอ้ดาบรออยู่)) ปลายเสียงที่ดังออกมาแบบนั้น ทำให้ช้อนที่กำลังจะถูกยื่นเข้าปากถึงกับชะงักไป ได้แต่คิดในใจว่า ... รู้ดีจังนะมึง



“มึงอย่ามาเรียกมันว่าดาบ โปรดเรียกเพื่อนกูว่าดานี่”



((มึงกับมันนี่ประสาทพอกัน))



“พูดดีๆกับกูบ้าง ให้กูชื่นใจหน่อยมึงจะตายหรือไงห๊ะ”



((มึงรีบมา))



“แน๊ ... พี่เมฆอยากเจอน้องจั๊มล่ะสินะ เขินจังเลย กูอยากวิ่งไปบอกแม่เลยว่าจะมีผัวละนะ ผัวรวยด้วยจ้าประเด็น!”



((งั้นมึงไม่ต้องมาละ แค่นี้ล่ะ))



“สัดเมฆ! ให้กูมโนหน่อย ไข่มึงจะยานหรอวะ”



((ไร้สาระที่หนึ่ง ได้มึงเป็นเมียกูตายดีกว่า))



“กูขอให้มึงตายพรุ่งนี้เลยอิเมฆ เพื่อนเหี้ย!”



((ก็รู้นี่ว่ากูเหี้ย...เพราะแบบนั้นเป็นเพื่อนกับกูก็ดีที่สุดแล้ว))



ปลายสายว่าแบบนั้นออกมาด้วยเสียงจริงจัง ผมไม่ได้ตอบรับอะไรกลับไป เราต่างฝ่ายก็แค่วางสายกันไปในความเงียบ ...



ก็ใช่สิ สำหรับมึง กูก็เป็นแค่เพื่อนของมึงตลอดเวลาอยู่แล้ว...ก็แค่นั้น


.

.

.



“โอ้ยยยอิดอกกกกก กว่าจะมาได้นะคะ”



         เสียงสองที่ดังเข้ามากระทบหูของผม พร้อมๆกับท่าทางจีบปากจีบคอของคนที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีชิลๆ วันนี้มันใส่เสื้อสูธสีดำ แต่เป็นสูทแบบลำลองที่เผยโชว์อกแกร่งให้เห็นล่องอกล่ำๆของมัน บนไหล่ซ้ายมีขนเฟลอสีขาวหรูหราพาดอยู่บนนั้น ดวงตาคมๆของมันที่บนเปลืองตาวันนี้ก็ทาตาสีพีชพร้อมกรีดอายไลน์เนอร์มาด้วย ริมฝีปากที่ตอนนี้กำลังยกยิ้มมุมปากมามองกัน ทาลิปกลอสสีอ่อนๆยี่ห้อดังที่มันชอบใช้ และที่ขาดไม่ได้ก็คือข้างกายของมันที่มีใครบางคนนั่งอยู่ด้วย วงแขนแข็งแกร่งนั่นโอบรอบเอวของบางๆนั่นไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ เป็นภาพที่ตัดกันมากๆระหว่างความผัวและความสาวบนหน้าที่มันแต่งมา ... มันคือไอ้ดาบ ที่มีชื่อในวงการว่า ‘ดานี่’ เจ้าของผับแห่งนี้ เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยมหาลัย’ของผมกับไอ้เมฆ



“ก็กูบอกแล้วว่ากูง่วง” หย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับมันแล้วบอกออกไปแบบนั้น น้องเอมที่นั่งอยู่ข้างๆตัวของมันยื่นแก้วเหล้าใบใหม่ที่เจ้าตัวพึ่งชงเสร็จส่งมาให้ผม รับมาแล้วกระดกดื่มไปหนึ่งอก รสชาติขมปนหวานตัดกับความซ่าเล็กๆที่ปนมาอย่างลงตัว ฝีมือชงเหล้าเมียเจ้าของร้านไม่เคยแผ่วเลยจริงๆ



“เมียกูชงอร่อยสินะคะ” ไอ้ดาบว่าออกมาแบบนั้น พยักหน้าพร้อมยกนิ้วให้มันไปที น้องเอมยิ้มรับออกมาอย่างน่ารัก ส่วนทางเพื่อนกูก็ทำแค่ขยิบตาใส่ผมแบบภูมิอกภูมิใจ ก่อนจะหันไปกระชับวงแขนของมันที่วางสอดโอบเอวน้องเอมให้เข้ามาใกล้มากขึ้นอีก ใบหน้าหล่อคมของมันที่ค่อยๆเลื่อนเข้าไปหา ไม่รู้กระซิบอะไรข้างหูน้องมันถึงหน้าแดงขึ้นมา แต่เวลาต่อมา ไอ้ดาบก็หอมแก้มลงไปฟอดใหญ่แบบน่าไม่อาย ... กูไม่อยากจะเชื่อกับภาพที่เห็นเลยจริงๆครับ



“อิจฉา อิจฮาก็หาผัวสิคะมึง” ยังจะอุตส่าห์หันมาค่อนขอดกู



“ไม่ต้องท้ากูนะไอ้ห่าดาบ”



“ดานี่ค่ะอิดอก อยู่ร้านโปรดเรียกกูว่าดานี่คนสวย” แหกปากออกมาเสียงสองแล้วเอามือขึ้นเกี่ยวผมสีทองของมันมาทัดหู



“แล้วอยู่ไหนถึงจะเรียกมึงว่าดาบได้”



“อยู่บนเตียงสิวะ แต่เสียใจด้วยที่ซาลาเปาหน้าแป้นแบบมึงไม่มีสิทธิ์นั้น สิทธิ์ตกเป็นของมึงคนเดียวเลยนะควายน้อยของกู” ว่าแบบนั้นแล้วหันไปเอามือแตะปลายคางน้องเอมแบบหยอกล้อ ไอ้ห่านี่ก็เต๊าะเมียไม่พัก...เป็นพวกคลั่งรักอ่ะเนาะ



“โว๊ะ เจ๊าะแจ๊ะ”



“ทำท่าทีรำคาญกู เดี๋ยวมึงไม่ต้องนอนน้องเอม”



“ใครรำคาญเจ๊กันวะ” น้องมันบ่นออกมาเบาๆแบบนั้นด้วยหน้าที่ขึ้นสีหน่อยๆ น่ารักครับ เห็นแบบนี้แล้วก็ดีใจ เพราะในที่สุด เพื่อนผมคนนี้ก็ได้มีความรักดีๆกับเค้าสักที การได้เจอคนที่ยอมรับในตัวตนของเราได้ และรักเราแบบที่เราเป็น มันคงเป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้วล่ะครับ



“ชะเง้อมองอะไรขนาดนั้นค่ะ มันไม่อยู่หรอกจ้า”



“กูเปล่ามองหาไอ้เมฆมึงอย่ามั่ว” ตอบมันออกไปแบบนั้น ไอ้ดาบก็ทำท่าซู้ดปากใส่ทันที รับรู้ได้เลยว่ากูพลาดอีกแล้ว เบิกตากว้างมากขึ้นเท่าไหร่ ก็ถูกจับได้มากเท่านั้น



“กูเปล่าพูดเลยนะคะ ว๊ายๆร้อนตัวหรอคะมึง ชอบมันแล้วทำไมต้องทำมึนอ่ะ”



“นี่กูยังมึนอีกหรอวะ อีกนิดนึงก็เป็นกูแล้วไหมที่กระโดดขึ้นคล่อมตักมันแล้วขย่มโยกเองอ่ะ”



“อู้ววว เป็นแซ่บว่ะ”



“มึงจะขย่มตักใครวะไอ้จั๊ม มึงอยากโดนตีหรอวะ” เสียงเข้มๆที่ดังมาจากทางด้านหลังของผม มองเห็นไอ้ดาบที่นั่งอยู่ตรงหน้า มันทำท่าปากยื่นปากยาวล้อเลียนนิดหน่อย กวนส้นตีนน้อยซะเมื่อไหร่ พอหันหน้าไปก็เจอเข้ากับคนที่คุณรู้ว่าใคร อะวาดา เคดาฟรา!! ลอร์ดโวลเดอมอร์ ถุย ตลกหรอกูเนี่ย



“อ้าวผัวเมฆ ยู้ฮูกูมาแล้วจ้า”



“ตลกหรอสัด” มันปรายตามามองผมดุๆ คือกูทำอะไรผิดหรอครับไอ้สัดเมฆ



“เอ้า หงุดหงิดอะไรของมึงอีกวะ”



“จะหงุดหงิดอะไร๊ สาวที่ไปด้วยกับมึงเมื่อกี้ไม่ถึงใจหรอคะอิเมฆขา” ....อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง ....



ไอ้ดาบพูดออกมาแบบนั้นแล้วหัวเราะคิกคัก ผมหันไปมองหน้ามันที่ก็ยังทำหน้านิ่งๆ มันทรุดตัวลงนั่งข้างๆผม ก่อนจะหันมามองหน้าผม



“สรุปยังไง มึงจะไปขย่มใคร”



“คือยังไม่จบประเด็นนี้หรออิผัว” ผมกรอกตาใส่ แล้วหันหนีไปหยิบแก้วที่วางไว้ก่อนหน้านี้มาดื่มต่อ รู้สึกยุบยิบในหัวใจกับเรื่องเดิมๆที่ว่า ไอ้เมฆแม่งก็มีคนนู้นคนนี้เข้าหามาตลอด รู้จักมันมาตั้งหลายปีทำไมยังไม่ชินสักทีวะไอ้จั๊ม แล้วไอ้สัดเมฆนี่แม่งก็วุ่นวายไม่เลิก มันที่เอื้อมมือมาคว้าต้นแขนของผมเอาไว้แล้วดึงเข้าไปหาตัว



“ไอ้จั๊ม”



“ดุกูทำไมอ่ะพ่อ อย่าบีบแขนกูแรงดิเดี๋ยวแขนบอบางของกูมันบอบช้ำหมดอ่ะ ช้ำแล้วมึงต้องรับผิดชอบนะ เป็นผัวให้กูเลยนะ กูพร้อมๆมากเลยนะมึง” บอกมันออกไปแบบนั้นเสียงร่าเริง แม้ว่าจริงๆตอนนี้จะเริ่มรู้สึกเจ็บๆที่ต้นแขนแล้วก็ตาม



“กวนส้นตีน” ว่าแบบนั้นแล้วสะบัดมือออกจากแขนผม



“ฉุนเฉียวแบบเสี่ยวๆเหมือนพระเอกสมัยก่อน ตบจูบๆงี้อ่ะเนาะ แต่ถ้ามึงจะจูบกูก็พร้อมยื่นหน้าให้ตบเลยนะๆ” ว่าแบบทีเล่นทีจริงแล้วกระแซะเข้าไปหาตัวของมัน ไอ้เมฆที่นั่งตัวตรงนิ่งแล้วปรายสายตามามองกันนิดหน่อย มันที่หลุดยิ้มออกมานิดๆ



“สัด เดี๋ยวมึงได้เจอ”



“อยากเจอจนตัวซีดตัวสั่นเลยจ้าพี่เมฆจ๋า” ยิ้มประจบมันไปหนึ่งที ไอ้เมฆที่หันหน้ามาหากันแบบนิ่งๆ ก่อนที่มันจะยกยิ้มแล้วเลื่อนหน้าเข้ามาหากัน แขนของมันทั้งสองข้างที่เลื่อนมาคล่อมทับกันไว้ในตอนนี้ ผมที่ได้แต่ตาเบิกขึ้นแล้วอ้าปากค้างนิดๆในตอนที่หน้าเห่อร้อนขึ้น ลมหายใจอุ่นๆของมันที่อยู่ใกล้กันมาจนรับรู้ได้



“ม...มึง...”



“อย่าเก่งกับกู เพราะเวลาที่มึงร้องอยู่ใต้ตัวกู ถ้าบอกให้กูหยุดกูก็ไม่ทำหรอกนะ บอกไว้ก่อนเลย”  ช้อนตามองสบกับสายตาของมันที่เหมือนจะไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อนเลย สายตาที่ทำให้ผมรู้สึกว่าจะละลายอยู่ใต้ตัวมันแบบนี้ เหมือนอยากจะกินกันเข้าไปทั้งตัวแบบนี้น่ะ



“ถ้าไม่กล้าพอ ก็มึงอย่ามาพูดเล่นกับกู”



“ล...แล้วถ้ากูกล้า” ช้อนตามองสายตามัน มันที่มีสายตาอบอุ่นเอาไว้มองใครต่อใคร ... แต่สายตาแบบนั้น มันกลับไม่เคยเผื่อมาถึงผม ผมที่มันบอกว่าเราเป็น



“เป็นเพื่อนกันก็ดีที่สุดอยู่แล้วนี่มึง”



-TBC-

-------------------------------------------



เพื่อนกันไม่เป็นแบบนี้ เพื่อนกันไม่หวงกันนะรู้ยัง ... ไหนนนน ไหนใครถามหาเมฆจั๊มจ๊ะ ฮัลโหลลลล

บอกแล้วว่าจบแต่เราไม่จบ เราไม่ไป แคทจะอยู่ แคทจะสู้!!!

ฝากคนอ่านทุกท่านติดตามนิยายเรื่องนี้ และสนับสนุนหนังสือเล่มนี้ของแคทที่กำลังจะออกเปิดพรีในสิ้นเดือนนี้ด้วยเถอะค่ะ

แคทตั้งใจทำมากจริงๆ และก็ค่อนข้างเครียดกับมันมากๆ

แคทหวังว่าคนอ่านทุกท่านจะยังให้การสนับสนุนหนังสือกันต่อไปนะคะ แง้

ฝากแฮชแทค #สวยๆเป็นผัว ด้วยจ๊ะ


 :กอด1: :pig4:




ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:
สนับสนุนให้จั๊มไปโยกกับคนอื่น

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
จั๊มหาใหม่เถอะ เผื่อบางคนอาจจะรู้สึกอะไรบ้าง

อยากถาม น้องหยีจะมีผู้เป็นของตัวเองไหมคะ

ออฟไลน์ นางฟ้าน้อย

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 33
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
เพื่อนอะไรกัน!

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-2
    • แฟนเพจ

ตอนพิเศษ2


นาฬิกาเดินบอกเวลาของมันไปเรื่อยๆ มีแต่เราที่ไม่เคยใส่ใจว่ามันล่วงเลยไปนานแค่ไหน แก้วแล้วแก้วเล่าที่ถูกยกเข้าปากไป โดยที่ไม่มีใครสนใจเวลา โดยเฉพาะช่วงเวลาที่เราอยากเก็บมันไว้ให้นานที่สุด ก็มันจะผ่านไปไว แบบไม่มีใครได้ทันตั้งตัว … เหมือนกับช่วงเวลาของผมกับมันที่เดินทางมาด้วยกันนานมาก แต่ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ สุดท้ายเราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ดี “เป็นเพื่อนกันก็ดีที่สุดอยู่แล้วนี่มึง”



‘เพื่อนพ่อมึง ใครมันอยากจะเป็นวะ’



คำพูดนี้คือคำพูดที่ผมอยากจะพูดกรอกใส่หูมันดังๆ ใครอยากเป็นเพื่อนมึงไอ้สัด อยากจะจับแขนมันทั้งสองข้างเอาไว้แน่นๆแล้วเขย่าๆๆๆ แล้วตะโกนใส่หน้ามันแบบนั้น แบบที่ผมคิดในใจอยู่ตอนนี้ ...แต่สิ่งที่ทำได้ก็มีแค่ รอยยิ้มตอแหลและคำพูดดูดีที่บอกกับมันแบบทุกทีว่า  ก็นั่นแหล่ะ เพื่อนกันก็ดีที่สุดแหล่ะวะ ฮ่าๆๆ ได้แต่คิดแบบนี้อยู่ในใจ แต่เสือกหัวเราะออกไปแบบจะเป็นจะตาย ทั้งๆที่เรื่องแม่งก็ไม่ได้ตลกอะไรเลย สิ่งที่ตลกจะตายก็อาจจะมีแค่กูคนเดียวเท่านั้นแหล่ะที่น่าตลก เป็นเหมือนตัวตลกให้มึงปฏิเสธอยู่นี่มากี่ปีแล้วก็ไม่รู้ … ไอ้เมฆที่ปลายตามองผมทีนึงแล้วหันไปหาไอ้ดาบที่ตอนนี้มันก็นั่งโอบเอวแฟนมันอยู่ หมั่นไส้คนรักกันว่ะแม่ง



“เออไอ้ดาบ”



“ดานี่ค่ะอิเมฆหัวขวด สมองมึงนี่มีไหม ทำไมไม่จำคะ”



“น้องเอมก็นั่งอยู่ข้างๆมึงยังจะเป็นดานี่”



“เป็นใครไอ้เอมก็รักค่ะ ไม่อยากจะขิง”



“พอเถอะมึงขิงอยู่ แล้วมึงก็ดูไอ้จั๊มมันด้วยนะ กูจะไปก่อน” มันพูดออกมาแบบนั้นทำให้ผมต้องหันไปมองหน้ามันแบบไม่เข้าใจ แต่ในตอนที่เห็นมันลุกชึ้นยืนก็เข้าใจทุกอย่างได้ทั้งหมดแล้วว่ามันกำลังจะทำอะไร ผมกระดกเหล้าในแก้วตรงหน้าขึ้นดื่มอีกอึกหนึ่ง



“มึงจะไปไหน” ผมถามออกไปแบบนั้นพร้อมๆกับที่มือตัวเองก็เอื้อมออกไปจับข้อมือของมันไว้ เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ยืนค้ำหัวกันอยู่ตอนนี้ ไอ้เมฆที่ก้มลงมาสบตากับผมเงียบๆ มันไม่ได้พูดอะไรออกมา เป็นความอึดอัดที่โรยตัวเงียบๆรอบตัวของเรา แม้ว่าในตอนนี้ เสียงเพลงในร้านจะดังแค่ไหน แต่เราก็เหมือนกับว่าไม่ได้ยินมันเลย



“มึงเรียกกูมาที่นี่นะ” ผมพูดออกไปอีก ไอ้เมฆที่ถอนหายใจออกมานิดหน่อย เป็นท่าทีประจำของมันเวลาที่ผมกำลังจะล้ำเส้นมัน



“ไอ้จั๊ม”



“ถ้ามึงจะไม่อยู่แล้วเรียกกูมาทำไมวะ”



“เพื่อนมึงไม่ได้มีแค่กูไหม ไอ้ดาบก็อยู่”



“แต่มึงเป็นคนเรียกกูมา”



“ถ้าเมาก็กลับไปจั๊ม กูว่ามึงชักจะพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ”



“กูไม่ได้เมา กูพึ่งแดกไปแค่นิดเดียวเองนะ”



“งั้นก็มีสติหน่อย อย่ามางี่เง่า มึงก็รู้ว่ากูจะไปไหน” มันบอกแบบนั้นแล้วเสหน้าหนี ด้านหลังของมันมีสาวชุดแดงที่ยืนรอมันอยู่ไกลๆในอีกโต๊ะที่มองเห็นกันได้ ... ก็แบบนี้ทุกทีไหม



“ไอ้เมฆมึงใจเย็น” เป็นไอ้ดาบที่พูดขึ้นมาแบบนั้น คราวนี้มันไม่ได้พูดออกมาด้วยเสียงสองเสียงสามแบบทุกที แต่เป็นน้ำเสียงนิ่งๆที่มันคงอยากให้เราสองคนเลิกทะเลาะกัน แต่ผมกับไอ้เมฆ เราสองคนไม่เคยทะเลาะกันเลยครับ ไม่เคยทะเลาะกันเลยจริงๆ ในทุกๆครั้งก็จบลงตรงที่เราสองคนเลือกจะเงียบแล้วปล่อยผ่านมันไป



“ไอ้จั๊ม ปล่อยมือมัน...แล้วมึงมาอยู่กับกูนี่มา” ไอ้ดาบว่าออกมาแบบนั้น แต่เป็นผมที่ยังคงจับมือมันแน่นๆแล้วมองมันอยู่แบบนี้



“จั๊ม”



“ถ้ากูไม่ปล่อย มึงจะทำอะไรกู” ผมเลือกถามมันออกไปแบบนั้น อยากจะลองทะเลาะกับมันดูสักครั้งนึงเหมือนกัน



“มึงขอให้กูมา แต่สุดท้ายมึงก็จะไปกับเค้า” ผมพูดออกไปแบบนั้น รู้สึกน้อยใจทั้งๆที่ก็พยายามจะทำเฉยๆแต่ความรู้สึก มันห้ามกันได้หรอวะ ทำแบบนั้นได้จริงๆหรอวะ



“มึงบอกกูสิว่ามึงไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้ บอกกูสิว่าตอนมึงขับรถออกมาจากบ้าน มึงไม่รู้ว่าวันนี้กูจะไม่อยู่ต่อกับมึง...มึงตั้งสติหน่อยจั๊ม เราเป็นเพื่อนกัน”



“แล้วกูอยากเป็นกับมึงหรอ เพื่อนพ่อเพื่อนแม่อะไรของมึงกูไม่อยากเป็นเว้ย!” ผมที่ตะโกนออกไปแบบนั้น มองหน้าไอ้เมฆพร้อมๆกับที่ตัวเองก็กำมือแน่นขึ้น พยายามจะลุกขึ้นยืนทั้งๆที่ก็เกาะแขนเกี่ยวมันเอาไว้ รู้สึกโครงเครงหัวเป็นบ้าเลยว่ะ อาจจะมึนเหล้า แต่นั่นก็ถือเป็นเรื่องดีๆหรือเปล่าวะ เพราะถ้าเป็นปกติ ทุกช่วงทุกตอนผมแม่งก็ไม่เคยจะมีความกล้าอะไรเลยที่จะพูดกับมันแบบนี้ออกไป



“ก…กูว่ามึงเมามากแล้วว่ะ” มันมองหน้าผม แล้วพูดออกมาแบบนั้น



“ถ้ามึงไปกับเค้า”



“มึงจะทำไม…”



“กูก็จะไปบ้างเหมือนกัน”



“พูดเหี้ยอะไรของมึง” มันที่ขมวดคิ้ว ผมรู้ดีว่าการทำตัวแบบนี้ของผม เป็นสิ่งที่มันเกลียดมากที่สุด มันไม่ชอบคนพูดยาก และใช่ กูเป็นคนแบบนั้นแหล่ะ



“มึงคิดว่าจะทำอะไร ประชดปัญญาอ่อนอะไรของมึงก็เชิญเลย ถ้ามึงคิดว่าการทำตัวไร้ค่าแบบนั้นแล้วกูจะสนใจขึ้นมาล่ะก็…ตามสบาย”



“สัดเมฆ พอได้แล้ว” ไอ้ดาบที่ลุกขึ้นแล้วในตอนนี้ มันที่ตรงเข้ามาจะจับมือผมเอาไว้ แต่ผมเบี่ยงตัวหลบจากไอ้ดาบ แล้วยกมือขึ้นชี้หน้าไอ้เมฆแทน สายตาดุๆของมันที่ขมวดคิ้วเข้าหากันมองตรงมาที่ผมอย่างไม่สบอารมณ์ ผมยกยิ้มขึ้นนิดๆในตอนที่มองหน้ามันในตอนนี้



“กูไม่ได้หวังให้คนอย่างมึงมาสนใจหรอก แต่แค่ถ้าวันนี้มึงไป กูก็จะไป จะไม่อยู่เป็นไอ้ควายที่แอบรักเพื่อนแบบมึงไปตลอดอีกต่อไปแล้ว สัด!” พูดจบแบบนั้นแล้วผลักอกมันจนเซถอยหลัง ก่อนจะเดินก้าวผ่านมันไปแบบนั้น ได้ยินเสียงแว่วๆมาจากข้างหลังแต่ก็ไม่คิดจะสนใจแล้ว



“พี่จั๊มจะเป็นควายได้ไงวะ ควายมันกูนะพี่ดาบ”



“ชู่วว เงียบน่าอิหนู มึงจะอยากมาทวงคืนอิมเมจอะไรตอนนี้วะ”



“ควายน้อยที่ยิ่งใหญ่ ของเอมนะ”



“เออๆ ยกให้มึงคนเดียวเลยครับ ลูกควายของกู”

.

.

.



“กูว่าครั้งนี้มึงพูดแรงไปนะไอ้เมฆ” ไอ้ดาบที่ยกมือขึ้นตบไหล่ผม หันไปมองมันแบบเซ็งๆ



“แล้วมึงจะให้กูพูดว่าไง เพราะต้องพูดตามใจมันให้มันเสียใจต่อๆไปน่ะหรอวะ ถ้างั้นก็สู้ให้มันเจ็บตั้งแต่ตอนนี้ไปเลยไม่ดีกว่าหรือไงวะ”



“แล้วมึงมั่นใจ”



“มั่นใจเหี้ยอะไร”  ถามออกไปแบบนั้น เห็นไอ้ดาบหันไปมองหน้าน้องเอมแว๊บนึง คืออะไร ขิงกูหรอไอ้สัด คนยิ่งอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่นะแม่ง



“มั่นใจว่ามึงไม่ได้รู้สึกอะไรกับไอ้จั๊มจริงๆ”



“สัดดาบ มึงก็น่าจะรู้ดี....”



“ไม่ต้องตอบกู ตอบใจตัวเองก็พอว่ามึงมั่นใจแค่ไหนที่จะเห็นภาพนั้น”  มันพูดแบบนั้นพร้อมๆกับชี้มือไปอีกทาง ผมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ แต่ในตอนที่หันไปมองก็เหมือนจะเข้าใจทันทีว่ามันหมายถึงอะไร ...



“สัด”  ไอ้จั๊มที่ยืนอยู่ตรงนั้น ในโต๊ะของผับชั้นล่างที่มุมๆหนึ่งของผับ มันที่เอนตัวทิ้งเข้าหาผู้ชายที่ผมไม่คุ้นหน้า สองแขนเรียวของมันที่คล้องคอของไอ้หน้าเหี้ยนั่น ฝ่ามือของไอ้เหี้ยนั่นที่โอบอยู่ที่เอวของไอ้จั๊ม ก่อนจะเลื่อนลงไปลูบไล้เค้นคลึงอยู่ที่ก้นกลมกรึงของมันอย่างจาบจ้วง ใบหน้าของคนทั้งคู่ที่เอียงเข้าหากันในตอนนี้



“เห้ยๆ มึงจะไปไหนไอ้เมฆ”



“มึงไม่เห็นหรอวะว่ามันกำลังทำเหี้ยๆประชดกู มึงจะปล่อยให้เพื่อนมึงไปยืนแรดอยู่แบบนั้นหรอวะ!”



“ไอ้จั๊มมันโตแล้วนะมึง มันทำอะไรมันรู้ตัว”



“รู้ก็เหี้ย กูจะไม่ปล่อยให้เพื่อนกูยืนแรดอยู่แบบนั้นหรอก!”



“ไอ้เมฆ…กูขอพูดตรงๆในฐานะของคนเป็นเพื่อนพวกมึงทั้งคู่นะ ถ้าไม่รู้สึกอะไร ก็ปล่อยมันไปเหอะว่ะ … ไอ้จั๊มมันพยายามกับเรื่องของมึงมามากพอแล้วนะ อย่าทรมานมันนักเลย”



ไอ้ดาบที่พูดออกมาแบบนั้นทำให้ผมได้แต่กัดกรามกำมือตัวเองแน่นๆ หายใจเข้าลึกๆแล้วข่มความรู้สึกตัวเองเอาไว้ … ก็แค่เพื่อนกัน อย่าไปล้ำเกินหน้าที่ … แต่พอหันหน้าไปมองภาพของคนที่กำลังกอดจูบดูดดื่มกันอยู่ข้างล่างนั่น ก็ได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆว่า เพื่อนกันแล้วทำไม เพื่อนกันแล้วกูจะหวงจะไม่พอใจไม่ได้หรอวะ มันทำไม …. แล้วไอ้เหี้ยนั่นน่ะมันทำไม!!



“เพื่อนแล้วมันจะทำไมวะ” พูดแค่นั้นแล้วลุกขึ้นยืนแต็มความสูงก่อนจะก้าวขายาวๆเดินลงไปข้างล่าง ความรู้สึกในตอนนี้มีแค่กูต้องต่อยแสกหน้าไอ้เหี้ยนั่นให้ได้ในคืนนี้…และสัดจั๊ม เดี๋ยวมึงเจอกู



“ลูกควาย มึงว่าเพื่อนกันเค้าเป็นแบบนี้ไหมคะ”



“เพื่อนไม่เพื่อนไม่รู้ แต่นู่นนนลากออกไปแล้วโว้ยย”



“ลุกๆสิคะอิหนู ไปเสือกกันเร็ว วิ่งๆ”



“เรื่องเสือกขอให้บอกคู่กูเลยครับผม…รอกูด้วยสิโว้ยเจ๊”







             
รถหรูที่เคลื่อนตัวไปบนถนนด้วยความเร็ว บรรยากาศโดยรอบที่เงียบ ไม่มีใครพูดกับใคร มีแต่เสียงลมหายใจที่ฟังดูหงุดหงิดมากๆมาจากเจ้าของรถก็เพียงเท่านั้น … และผมไม่เคยคิดเลยว่าการที่ก้าวขึ้นมานั่งบนรถของมันในคืนนี้ จะทำให้เรื่องทุกอย่าง เปลี่ยนไปตลอดกาล … คุณคิดว่าเพื่อนกัน คำนี้มันอยู่ได้ตลอดไปถึงวันไหนกันนะ …

ระหว่างมิตรภาพ กับหัวใจของผม อะไรที่มันจะสูญเสียไปก่อนกัน



-โปรดติดตามต่อในเล่ม-

--------------------------------


https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScI0zsF9ednL6YFEUeCg18-fsEDdmj-T6sXknQjVnicHsjB0g/viewform[/url]

ออฟไลน์ jum1201

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-5
โอ้วววววเปลี่ยนเป็นคนรักซินะจั๊มมม ค้างงงง

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1
 :เฮ้อ: :เฮ้อ: เบื่อพวกไม่ปากแข็งจริงจริ๊ง

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-2
    • แฟนเพจ

8ตอนพิเศษ
ที่จะทำคุณอมยิ้มจนแก้มตุ่ยไปพร้อมๆกัน



ตอนพิเศษ1 ควายน้อยก็คือควายน้อยอยู่ดีค่ะอิดอก (ดาบเอม)



              เมื่อพี่ดาบไม่อยากให้น้องเอมไปร้าน ... มันทำไม มันเป็นเพราะอะไร แต่ยิ่งห้ามเท่าไหร่ เด็กมันก็ยิ่งอยากตามไปด้วยอยู่ดี ก็แค่อยากอยู่ใกล้ๆ อยากไปเรียนทำอาหารกับไอ้พี่โก้เอาใจอิเจ๊พี่มันแค่นี้ ไม่ได้ตั้งใจไปเผาครัวสักหน่อย (เหรอ) ทำไมต้องห้ามด้วย...



EX.



“มันจะไหม้แล้ว” ไอ้โก้มันบอกแบบนั้นแล้วตั้งท่าจะเอาตะหลิวลงไปคนซะเอง ไอ้เอมที่เอื้อมมือไปแย่งตะหลิวไอ้โก้ที่มันวางไว้ในกะทะ เพราะกลัวโดนไอ้แย่งไปทำ



“โอ๊ย!ร้อนๆ”



… ผมที่ขยับตัวเข้าไปหามัน แต่พอไอ้เอมร้องขึ้นมาแบบนั้นไอ้โก้ก็คว้าข้อมือของมันไปก่อน มันที่ดึงมือไอ้เอมไปที่ซิ้งค์ล้างจาน เอามือมันล้างน้ำให้ก่อน ส่วนตัวผมก็รีบเดินไปปิดเตาแก๊สให้แทน หันไปมองเห็นไอ้โก้ที่เอามือไอ้เอมไปลูบๆตรงรอยแดงๆนั่น แถมยังก้มลงไปเป่าให้อีก เกินไปไหมกูว่า ...



หลบจ้า หลบทางเท้าพี่ดาบด้วยจ้า





ตอนพิเศษที่2   ... พี่เก้อเป็นอะไร ทำไมไม่เอากูอีกแล้ว! (เก้อเสือ)

              ปัญหาที่แก้ไม่ตกของคู่พี่เก้อน้องเสือ เห็นจะไม่มีปัญหาไหนใหญ่เท่าปัญหานี้อีกแล้ว...เมื่อคนขี้เอาทำให้แฟนคิดมากจนนอนไม่หลับ น้องเสือต้องลากสองเพื่อนซี้ผู้แสนดีของพี่เก้อออกมากินเหล้าเพื่อปรับทุกข์ แล้วเรื่องสนุกมันถึงจะเริ่มจากตรงนี้


EX.


“เฮ้ออออ”


“เป็นอะไรหรือเปล่าอ่ะน้องเสือ ทำไมถึงชวนพวกพี่ออกมากินเหล้า แล้วไอ้เก้อล่ะ”


“เฮ้ออออ”


“หื้ม?”


“พี่...ผมน่าเบื่อหรอวะ”


“ห๊ะ”


“อะไรนะ” พี่เอมกับพี่หยีที่โพล่งออกมาพร้อมกันแบบนั้น ทั้งคู่ต่างมองหน้าผมแบบงงๆ ผมได้แต่ยกมือขึ้นเสยผมอย่างเซ็งๆ


“พี่เก้ออ่ะ...มันไม่เอาผมแล้ว”


“มันต้องมีเหตุผลของมันสิ”


“เหตุผลที่ว่านั้นก็คงจะเป็นเหตุผลของคนเบื่อกันน่ะสิวะพี่”


เหตุผลอะไรที่ทำให้พี่เก้อกลับมาไม่หืออือกับน้องเสืออีกแล้ว มาร่วมลุ้นเรื่องบนเตียง เอ้ย ปัญหาข้างๆเตียงของสองคนนี้ไปด้วยกันนะคะ




ตอนพิเศษ3 .... พี่จะรักควายน้อยไปทุกวัน [ดาบ เอม]

              คบกันมานานเป็นปี ถึงเวลาที่คนสวยแบบพี่ดาบจะพาน้องเอมไปเที่ยว การไปเที่ยวในครั้งนี้ของพี่ก็เพื่อน้องล้วนๆ ไม่ได้เกี่ยวกับที่อิเจ๊พี่มันจะอยากไปส่องหนุ่มริมทะเลเลยจ้า พูดกันตรงนี้เลยว่าเปล่า


EX.



“โทรมาทำห่าอะไรคะอิดอก รำคาญ”


[[นี่มึงพูดกับเพื่อนที่น่ารักแบบกู แบบนี้หรอห๊ะไอ้ดาบ]]


“ดานี่ค่ะอิดอก ดาบเดิบอะไร ได้ยินแล้วกูอยากพุ่งเข้ากล้องไปตบเลยนะคะ”


[[แหม่ น้องเอมไม่อยู่ข้างตัวนี่มึงไม่เป็นพี่ดาบเลยนะ ยังไง คือมานอนอาบแดดนี่คือส่องผู้ใช่ไหม กูจะฟ้องน้องเอมแน่]]


“อะไรคะ กูก็แค่มาอาบแดด ผิวจะได้สวยๆ เป็นสาวสุขภาพดีแค่นี้เองค่ะ”


[[ให้มันแน่เถอะ ถ้ามึงปากว่าตาขยิบ ระวังน้องเอมจะโดนงาบไปน้า]]


“ฝันค่ะอิดอก อิควายน้อยของกูคือนอนน้ำลายยืดอยู่ในห้องนู้นค่ะ ไม่มีทางได้ออกมาเห...ไอ้สัด!”


[[เอ้า มึงด่ากูทำไมวะไอ้ดานี่]]


เสียงของไอ้จั๊มไม่ได้ดังเข้ามาในหูแล้วตอนนี้ เพราะสายตาที่ดันบังเอิญไปมองเห็นร่างของใครบางคนที่กำลังเดินยิ้มแย้มอยู่กับชายชาวต่างชาติหน้าตาดีออกแนวจะเป็นญี่ปุ่น คาวาอี้เดสเน้มากๆ แต่ติดตรงที่ว่าไอ้คนที่ยิ้มร่าอยู่นั่น...มันเมียกูนี่



ตอนพิเศษ4 ถึงเวลาของชะนีจะมีที่เดิน (หยีX?)



              หลบหน่อยจ้า มันถึงเวลาที่หญิงสาวในเรื่องจะได้เฉิดฉายบ้างแล้วนะคะ สำหรับป้าหยีสายเผือกตัวชงให้คนนั้นคนนี้ได้กัน มันถึงเวลาที่ชะนีจะต้องมีที่เดินจ้า…เรื่องราวของหยีและชายหนุ่มที่เธอใฝ่ฝัน มันจะเป็นจริงหรือไม่ และระหว่างผู้ชายจีบก่อน กับผู้หญิงอ่อยก่อน อะไรมันจะเกิดก่อนกัน มาร่วมกันลุ้นให้กับความรักของคนทั้งคู่ด้วยกันค่ะ

Ex.


“น้องหยีนอกจากสวยแล้วยังจิตใจดีมากๆเลยนะ น้องเอมโชคดีจริงๆที่ได้หยีเป็นเพื่อน” เค้าว่าออกมาแบบนั้นพร้อมยิ้มนิดๆ เป็นรอยยิ้มอบอุ่นที่ยิ้มมาให้ทั้งหน้าทั้งตา … น่ารักอ่ะแม่ หยีว่าเฮียเค้าน่ารัก!



“แล้วเฮียสนใจอยากจะได้คนดีๆไปเป็นแฟนบ้างไหมอ่ะคะ”  พูดเลยว่าไม่ได้อ่อย แต่อร่อยมาก!!...



ตอนพิเศษ5-6 ... เมฆจั๊ม


              ระหว่างความสัมพันธ์ที่ถูกขีดเส้นไว้ที่คำว่าเพื่อน สุดท้ายแล้วมันจะเดินทางไปจบที่ตรงไหน จะเป็นเพื่อนกันต่อไป แล้วเก็บความรักที่มีอยู่ในใจไว้ดีกว่ากัน ... สุดท้ายแล้ว ทางออกของความสัมพันธ์นี้ จะจบลงที่ตรงไหน มาร่วมลุ้นให้เมฆและจั๊มไปด้วยกันนะคะ


Ex.


“กูอยากให้มึงเป็นเพื่อนกู”


“แต่กูไม่อยากเป็นเพื่อนมึง! ถ้าไม่รู้สึกรักรู้สึกชอบอะไรกับกูอ่ะ...”


“แล้วใครบอกว่ากูไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้นกับมึง!”


“ห..ห๊ะ...”


 

ตอนพิเศษ7 ...ไม่ได้หึง แต่หึงมาก (เก้อเสือ)

           คนนิ่งๆที่ปากไม่ค่อยดี กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็มีแต่เสือที่ไม่พอใจเวลาพี่เก้ออยู่ใกล้คนอื่น คบกันมานานปี มันจะมีสักครั้งไหมที่คนแบบพี่เก้อ จะหันมาหึงน้องเสือบ้าง สายแซ่บต้องมา ขอบอกว่าต้องหลีกทางให้คู่นี้จ๊ะ


Ex.


“แล้วสรุปมึงเป็นอะไรวะไอ้เก้อ เล่ามาเหอะ”


“กูแค่เซ็ง”


“เซ็งเรื่อง


“วันนี้ไอ้เสือไปหาเพื่อน”


.

.

.

“มึงเป็นเหี้ยอะไรวะ”


“มึงน่ะสิเป็นเหี้ยอะไร”


“กูทำอะไร กูไปทำอะไรให้มึง มึงถึงต้องมาทำตัวแบบนี้ใส่กูวะเก้อ”


“แล้วมึงออกไปทำอะไรกับมัน!”


“ก็กูบอกมึงแล้วไงว่ากูจะไปหาเพื่อน”


“เพื่อนเหี้ยอะไรของมึงต้องยืนให้มันโอบให้มันกอดวะเสือ!”


... “บางทีมึงก็อาจจะลืม ว่ากูที่เป็นแฟนมึงก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน”...





ตอนพิเศษ8  ผู้ชายในแบบดาบ ดลธีร์ (ดาบเอม)



              บทสรุปส่งท้ายของเรื่องราวระหว่างดาบและน้องเอมที่ดำเนินมาอย่างยาวนาน ผู้ชายคนนึงที่เป็นคนสวยๆ แต่ในบางครั้งก็เป็นผัวให้ได้หวั่นไหวหัวใจ ผู้ชายในแบบของพี่ดาบ ดลธีร์ จริงๆแล้วเป็นแบบไหนกันแน่

Ex.



“ปกติกูก็ไม่ค่อยจะเป็นแฟนในแบบที่มึงจะอยากได้เท่าไหร่อยู่แล้ว ชอบแต่งหน้าชอบวี๊ดว๊ายพูดดีๆกับมึงก็ไม่ค่อยจะเป็น ขอโทษนะที่ทำให้ได้แค่นี้”

“พี่ดาบ”

“ว่างไครับ”

มาพบกับบทสรุปส่งท้ายของเรื่องราวความรักของเค้าทั้งสองคนและผองเพื่อนที่จะมารวมตัวกันในบทนี้ เชิญทุกท่านมาสัมผัสกับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะไปด้วยกันกับพวกเค้า จนถึงตัวอักษรตัวสุดท้ายด้วยกันนะคะ



............



หนังสือยังสั่งจองและโอนเงินได้ถึงเดือนธันวาคมเลยนะคะ

ท่านใดต้องการสั่งซื้อสามารถทักทายมาหาแคทได้เลยที่แฟนเพจนิยายในFacebook >> YoghurtCattyค่ะ

ส่วนE-BOOK ออกหลังจัดส่งตัวเล่มแล้วเรียบร้อยนะคะ

ไม่อยากให้ทุกท่านพลาดบทสรุปของเรื่องราวในครั้งนี้

ขอบคุณและคิดถึงคนอ่านทุกท่านที่อยู่ด้วยกันมาเสมอจริงๆค่ะ

แคทขอฝากหนังสือเรื่องนี้ ไว้กับทุกท่านอีก1เรื่องนะคะ ^^
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-11-2020 19:04:42 โดย Yoghurt »

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6

ออฟไลน์ sailom_orn

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-1

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
สนุกดีค่ะ

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6

ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-2
    • แฟนเพจ
ตอนพิเศษ

Beauty and the nephew

 

“ไม่ค่ะอิดอกกกก กูไม่ไปค่ะอิเหี้ย...ไม่ กูตั้งใจเรียกมึงงี้เลยเฮีย กูไม่ได้เรียกผิดค่ะอิเหี้ยเฮียทัพ กูไม่ไปอ่ะ กูจะนอนกอดเมียอยู่บ้านค่ะ เก็ตไหมคะ อ๊ะ...ฮั...ฮัลโหลๆๆ กรี๊ดดด อิเฮียเหี้ยนี่!”



ผมที่นั่งฟังบทสนทาประหลาดนี่มานานกว่าสิบนาที มองเห็นไอ้คนร่างสูงตรงหน้าที่ในเวลานี้ก็ใส่แค่ผ้าเช็ดตัวพันที่เอวหลวมๆ เดินโชว์กล้ามหน้าท้องที่เป็นลอนชัดเจนอยู่ตอนนี้



“โอ๊ยยย อิดอก รุงรังมากค่ะ” เสียงสองแหลมสูงที่ร้องออกมาแบบนั้นด้วยความหงุดหงิด พร้อมๆกับที่เจ้าตัวก็โยนมือถือของตัวเองไปที่โซฟาอย่างหงุดหงิด ใบหน้าหล่อที่หันมามองผมพร้อมขมวดคิ้ว เห็นแบบนั้นเลยต้องจำใจลุกจากโต๊ะกินข้าวเดินเข้าไปหาพี่มันที่ยังยืนทำหน้าหงุดหงิดอยู่ตรงหน้าทีวี



“เป็นอะไรไปอีกล่ะครับ”



“รำคาญอิเหี้ยเฮียทัพ...สัด” สบถออกมาเสียงเข้ม แมนๆเตะกูตาย



“เฮียเค้าทำอะไรเจ๊พี่มึงอีก”



“ให้ไปเลี้ยงลูกให้มัน” ว่าแบบนั้นพร้อมใบหน้าหล่อๆที่ก็งอลงมาแบบอดไม่ได้ วงแขนแกร่งที่เอื้อมเข้ามาคว้าเอวของผมแล้วดึงรั้งเข้าไปหาตัว ก่อนที่เจ้าตัวจะวางใบหน้าไว้ที่ซอกคอของผม สูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด



“อิหนูครับ”



“หื้ม”



“เปรี้ยวมาก อี๋ ไม่อาบใช่ไหมมึงเนี่ย” ผละออกจากตัวผมอย่างไว แถมเขยิบหยีไปด้วยอีกสองก้าว หนอยยยย ดูมันๆๆ



“อย่ามาว่าผมนะเว้ย”



“อี๋ คนไม่สวย ทำไมอ่ะคะ มีผัวสวยแบบกูทำไมไม่รู้จักรักสวยรักงามบ้างอะหนู มือก็หยาบตัวก็เปรี้ยว”



“อ๊ากกกก เจ๊มึงมานี่เลยนะ มาดมจักแร้ผมเลย มา!”



“ไม่!! อิหนูมึงอย่าเข้ามา กรี๊ดดดด”



...



“ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยสิ มาหาหลานทั้งที”



“กูไม่ได้อยากมาเลยค่ะ อิห่าเฮียทัพมันข่มขืนจิตใจกูให้มา” คนที่นั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับพูดออกมาแบบนั้นพร้อมๆกับที่ยกมือขึ้นกอดอกตัวเองแล้วสะบัดหน้าหนีออกนอกรถ ทำเป็นตัวเล็กตัวน้อย ทั้งๆที่จริงๆมันเหมือนหมีควายป่า



“อิหนู อย่าเหยียบเบรคตลอดแบบนั้น เอาเท้าวางที่คันเร่งนิ่งๆ พอถึงจังหวะที่ควรจะเบรคมึงค่อยเปลี่ยนเท้ามาวางที่เบรค”



“ก็ผม...”



“มึงไม่ต้องกลัว อยู่กับกู กูไม่ปล่อยให้มึงเป็นอะไรไปได้หรอก ขับๆไปเถอะ” ผมที่สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วย้ายเท้ามาไว้ที่คันเร่งแล้วค่อยๆขับไปอย่างที่เคยเรียนรู้มาหลายครั้งแล้ว จริงๆผมไปทำใบขับขี่เรียบร้อยแล้วด้วยครับ แต่ถึงแบบนั้นก็ยังขับไม่ค่อยจะแข็ง คนที่สอนผมขับรถก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...ก็อิเจ๊พี่ดาบนี่แหล่ะ ครูของผม เรียกได้ว่าเป็นทุกอย่างให้ผมแล้ว



“ตบไฟเลี้ยวด้วย”



“จะเข้าบ้านอยู่แล้วอ่า”



“มึงต้องทำให้ชิน ถนนไม่ได้เป็นของพ่อมึงคนเดียวนะที่อยากจะขับแบบไหนก็ขับ ตบไฟเลี้ยว”



“อื้อๆ รู้แล้วครับ” ผมที่ตบไฟเลี้ยวตามคำพูดของพี่มัน ประตูรั้วของบ้านหลังใหญ่ที่ค่อยๆเลื่อนเปิดออกช้าๆอย่างอัตโนมัติเหมือนรู้เวลาว่าเรากำลังจะมาถึง ผมที่ขับรถไปจอดไว้ที่โรงรถอย่างปลอดภัย ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ กูมาถึงแล้วโว้ย!



“ขับรถยากขนาดนั้นเลยหรอวะ”



“ก็ไม่ได้นอนเฉยๆไหมวะพี่มึงมันถึงจะได้ง่ายอ่ะ”



“หรอวะ เวลามึงนอนอยู่ใต้ตัวกูเฉยๆมันก็ง่ายเหมือนกันหรอวะ แต่เวลากูนอนอยู่ใต้ตัวมึง แล้วให้มึงขึ้นออนท็อปให้ก็ไม่เห็นจะง่ายนะหนู กูต้องสวนเอวสู้มึงตลอด กูว่านอนก็ไม่ง่ายอ่ะ”  หันหน้าไปมองคนที่พูดรัวๆออกมาแบบนั้น พี่มันที่ยกยิ้มมุมปากส่งมาให้กัน ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้ามาหากันแบบไวๆ ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะโฉบลงมาจุ๊บเบาๆลงที่ปากของผมแล้วผละออก



“ว๊าย น่าแดงจังเลยค่ะ อิอิ” อิพ่ออิแม่มึงอิเจ๊พี่ดาบ อิตุ๊ดปลอม!!



ตั้งท่าจะด่ามัน แต่ก็ไม่ทันแล้ว เพราะมันที่เดินตัวปลิวลงจากรถไปพร้อมปากแดงๆของมันที่วันนี้ก็ทาปากสีแรงมาเหมือนเคย ปล่อยให้ผมได้แต่นั่งหน้าร้อนอยู่ตรงนี้ ไม่ได้เขินนะ! ก็แค่ดับเครื่องแล้วมันเลยร้อนเฉยๆ ฮื่ออ ทำไมชอบล้อเรื่องอย่างว่ากันนักวะ!



“ฮาย เฮนโหลว อันย๊องงงงงเด็กๆ”



“อาดาบบบ”



“อาดานี่!!~”



เสียงใสๆสองเสียงที่ประสานกันออกมาจากทางหน้าประตูบ้าน พอหันไปมองก็เป็นอะไรที่ต้องทำให้อดอมยิ้มตามออกมาไม่ได้ ร่างเล็กๆสองร่างที่แข่งกันวิ่งออกมาด้วยสองขาป้อมๆของเจ้าตัว แขนสองข้างของแต่ละคนที่มองดูแล้วก็ยังเรียกได้ว่าสั้นๆป้อมๆนั่นยื่นออกมาในตอนที่วิ่งเข้ามาหาไอ้พี่ดาบที่ย่อตัวปรบมือให้เพื่อกระตุ้นเด็กๆให้วิ่งเข้ามาหาตัวเอง ... ทำท่าทางเหมือนเวลามันเรียกหมานั่นล่ะครับ



“อาดานี่คร๊าบบบบ”



“อาดาบบบบ”



“ค่อยๆค่ะ ค่อยๆ คนสวยๆไม่ไปไหน ใจเย็นๆ” มันที่ว่าออกมาแบบนั้นแต่ก็ยังปรบมือเรียกเด็กสองคนนั่นไม่เลิก



“อึก! เย้ ทิตย์ถึง ..ทิตย์ถึงก่อนงับ” เจ้าตัวเล็กที่อยู่ในเสื้อยืดสีขาวลายสิงโตน่ารักเข้าคู่กับกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินยื่นมือป้อมๆมาหาไอ้พี่ดาบพร้อมโถมตัวเข้าไปกอดพี่มันเต็มแรง



“ฮ่าๆ เก่งจังเลยนะคะเจ้าตัวจ้อย มานี่ค่ะ มาให้กูฟัดเดี๋ยวนี้ค่ะไอ้เด็ก” มันว่าแบบนั้นแล้วกระชับวงแขนกอดรัดฟัดหอมเจ้าเด็กที่มาถึงก่อนให้ได้ส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างสนุกสนาน



“อ๊าก ฮ่าๆ อาดานี่ไม่แกล้งทิตย์น้า เอิ๊ก ฮ่าๆ” สองแขนป้อมๆนั้นที่โบกไปมาตอนโดนอิเจ๊พี่มันจับฟัดโดนหอมไปตามระเบียบ ... นั่นคือภาพของคนที่มันบอกว่าไม่อยากจะมาหาหลานสักเท่าไหร่  ผมหันหน้าไปมองตามเด็กอีกคนที่หน้าตาคล้ายกันแบบสุดๆที่วิ่งตามมาที่หลัง เด็กที่อยู่ในเสื้อยืดลายน้องแมวและกางเกงขาสั้นสีแดงสดที่ตอนนี้หยุดวิ่งแล้วเมื่อเห็นว่าเจ้าเด็กอีกคนไปถึงก่อน ขาสั้นๆนั่นที่ค่อยๆเปลี่ยนทิศทางเดินมาหาผมแทนอย่างช้าๆ เห็นแบบนั้นแล้วก็ได้ยิ้มกว้างๆออกมาเลยครับ ผมที่ย่อตัวลงไปหาพร้อมยิ้มให้



“ไงเรา ไม่วิ่งแล้วหรอครับ” ถามออกไปแบบนั้น เด็กเล็กตรงหน้าที่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมพร้อมๆส่ายหน้า



“จันทร์ไปไม่ทัน”



“แล้วไม่คิดจะวิ่งตามไปอีกหรอ”



“ไม่เอา แพ้แล้วก็ไม่ตามหรอก จันทร์เหนื่อย”  ส่ายหน้าพร้อมช้อนดวงตาใสแจ๋วนั่นมาบอกผม เห็นแบบนั้นแล้วต้องหลุดขำออกมาเลยจริงๆ ... ก็ถูกของพระจันทร์ สู้ทำไมวะ สู้ยังไงก็ไม่ชนะอ่ะ วิ่งต่อให้เหนื่อยทำไม



“ฮ่าๆ นั่นสิน้า...มา อาเอมอุ้ม” บอกแบบนั้นแล้วกางแขนออก เจ้าตัวเล็กที่ยืนลังเลอยู่นิดหน่อย แต่สุดท้ายก็ค่อยๆเบียดตัวเข้ามาหาผมให้ได้อุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา

พระจันทร์กับอาทิตย์ เด็กแฝดสองพี่น้องที่จริงๆแล้วเป็นลูกชายของพี่ชายพี่เมล ถ้าจะถามผมว่าพี่เมลคือใคร ก็ต้องบอกแบบง่ายๆว่าคือแฟนของเฮียทัพครับ ซึ่งตอนนี้ทั้งคู่ถือเป็นคนดูแลเด็กคู่นี้อยู่ เอาจริงๆก็แทบจะเรียกได้ว่าเป็นพ่อเป็นแม่ให้เด็กสองคนนี้เลยล่ะครับ แต่ถึงพระจันทร์กับอาทิตย์จะเป็นแฝดกัน แต่เจ้าสองแสบนี่เรียกได้ว่านิสัยแทบจะต่างกันเลยล่ะครับ



“อาดานี่ๆคะขา อาดานี่จะมาเล่นกับทิตย์หรอวันนี้”



“มาดูแลค่ะอิเด็ก เล่นอะไรคะ ไม่เล่นกับเด็กเล็กค่ะ เบื่อ”



“ทิตย์ไม่เล็กๆ ทิตย์ใหญ่” เจ้าตัวจ้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของพี่ดาบว่าออกมาแบบนั้นพร้อมกวาดมือเป็นวงกว้าง แสดงท่าทางให้เห็นว่าใหญ่แค่ไหน เรียกรอยยิ้มของอิเจ๊พี่มันไปได้อีกครั้ง ก่อนที่ใบหน้าหล่อๆนั่นจะหันมาทางผมที่กำลังอุ้มจันทร์เดินเข้าไปหามัน



“แล้วตัวนี้มันทำไมนักคะ ทำไมต้องมาออเซาะเมียกูคะ”



“พี่ดาบ!” ผมที่เรียกชื่ออีกฝ่ายขึ้นด้วยเสียงเข้มๆ เด็กแค่ไม่กี่ขวบ มึงจะมาผัวๆเมียๆอะไรให้เด็กมันต้องสับสนวะ ผมถลึงตาใส่มันทีนึง แต่อีกฝ่ายแค่ยิ้มนิดๆแล้วยื่นหน้ามาหอมแก้มพระจันทร์ที่ตอนนี้กอดคอผมอยู่



“ว่าไง สวัสดีอาดานี่หรือยังไอ้ตัวจ้อย”



“จันทร์สวัสดีอาดาบ” ว่าแบบนั้นแล้วยกมือไหว้ แต่เหมือนคนที่โดนไหว้จะไม่ถูกใจเท่าไหร่ สีหน้าเลิ่กลักนั่น ก่อนจะเปลี่ยนเป็น



“ดานี่ค่ะ!”



“อาดาบชื่อดาบ จันทร์จำได้ เนอะอาเอม” ไม่ว่าเปล่าหันหน้ามาช้อนตามองผมแล้วพยักหน้าหงึกหงักให้ผมไปด้วย



“ยัง ยังอีกนะคะมึง”



“พี่ดาบพอได้แล้ว เลิกแหย่หลานเล่นได้แล้วน่า”



“ดานี่ค่ะๆๆๆ ทำไมพวกมึงไม่ฟังกูคะ” เสียงแหลมๆที่ทำให้ผมกับพระจัทร์ต้องยกมือปิดหู พลางก้าวยาวๆเดินหนีเข้าไปในบ้าน อีกฝ่ายที่ยังยืนหน้ามุ่ยอยู่ตรงนั้น มองดูจากตรงนี้ ก็เห็นแขนเล็กๆของอาทิตย์ที่เอื้อมขึ้นไปจับหน้าของพี่มัน ก่อนจะเอียงหน้าเข้าไปจุ๊บแก้มคุณอาคนโปรดของตัวเองแรงๆ



“ทิตย์หอมๆ อาดานี่รมดีเลยน้า”



“หึ่ย มึงนี่มันน่ารักจังเลยนะคะ มาๆ กูจะฟัดให้แก้มยุบเลยค่ะ”



“อ๊า ฮ่าๆๆ อย่าๆ อย่าแกล้งทิตย์น้า ฮ่าๆ”



เสียงเล็กๆที่หัวเราะเสียงดังมาจากตรงนั้นทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ... การมีเด็กๆในบ้านนี่มันทำให้สดชื่นแบบนี้เองสินะ



“อ้าว น้องเอม มาแล้วหรอ” เสียงเรียกที่ทำให้ผมต้องละสายตาออกจากภาพตรงหน้า หันไปก็เจอเข้ากับเจ้าของบ้านร่างโปร่งที่อายุมากกว่าผมไม่กี่ปี ผมวางพระจันทร์ลงแล้วหันไปยกมือไหว้พี่เมล ผู้ปกครองของเด็กทั้งสองคนนี้



“ขอโทษจริงๆนะที่รบกวน”



“ไม่เป็นไรครับพี่ สบายมาก”



“เราน่ะสบาย แต่ไอ้บ้านั่นแม่งบ่นมาก น่ารำคาญ” เสียงเข้มของคนมาใหม่ที่ดังขึ้นมาจากข้างหลังพี่เมล ร่างสูงที่มีใบหน้าหล่อเหลา มาดนักธุรกิจเต็มตัวที่ดูน่าเกรงขาม ใบหน้าคมนั่นเหมือนจะแผ่อำนาจออกมาตลอดเวลา เจ้าของบ้านหลังนี้ที่แท้จริง ... เฮียทัพ



ลูกพี่ลูกน้องผู้พี่ของอิพี่ดาบ ... ว่าแต่ทำไมมันต่างกันนักวะ



แอบเหลือบๆปรายตาไปมองไอ้คนร่างสูงที่เดินอุ้มอาทิตย์เดินตามผมเข้ามาในห้องรับแขก



“มองอะไรกูคะอิหนู คิดถึงเรอะ”



“พูดบ้าอะไรของพี่วะ” หันไปถลึงตาใส่อีกคน แต่เจ้าตัวทำแค่หัวเราะหึเบาๆในลำคอ เกลียดนัก



“อาดานี่ๆ จะอยู่เล่นกับทิตย์กับจันทร์ใช่รึเป่า”



“ใช่ วันนี้มึงจะเล่นอะไร กูจะเล่นด้วยทั้งวันเลยนะคะ”



“เย้ ทิตย์ชอบ”



“ชอบหมดแหล่ะมึงเนี่ย” พูดออกมาเหมือนไม่ชอบใจ แต่เจ้าตัวก็ยังคงก้มลงไปหอมแก้มนุ่มของหลานตัวแสบอีกครั้งแบบหมั่นเขี้ยว ผมก้มลงมองพระจันทร์ที่ขยับตัวมานั่งลงบนตักของผมเงียบๆ เป็นเด็กเลี้ยงง่ายที่ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยงอแง และตอนนี้เจ้าตัวก็เอาแต่นั่งนิ่งๆ แล้วจ้องตรงไปที่พี่เมลกับเฮียทัพหน้าก็แค่นั้น



“มองอะไรอาเมลขนาดนั้น หื้ม” เป็นพี่เมลที่เดินเข้ามาหาผมที่นั่งอยู่บนโซฟาที่ห้องรับแขก เจ้าตัวย่อตัวลงให้ใบหน้าอยู่ตรงกับเจ้าเด็กบนตักของผมแล้วส่งยิ้มน่ารักมาให้ เป็นผู้ชายหน้าสวยที่พอยิ่งยิ้มก็ยิ่งสวย ... ตัดภาพมาที่ไอ้เอม อิพี่ดาบด่ากูหน้าหยาบอยู่ทุกวัน



“เมลๆ” มือป้อมๆยื่นออกไปหาพี่เมล พร้อมกำๆแบๆมือไปตรงหน้า เห็นแค่นั้นก็รู้แล้วว่าเจ้าตัวดีกำลังอ้อนให้อีกฝ่ายอุ้ม พี่เมลที่รับเจ้าตัวเล็กไปอุ้ม เจ้าเด็กนั่นก็ทำแค่เอาหัวซุกลงตรงไหล่บาง เห็นแบบนั้นพี่ทัพก็เดินเข้ามายืนซ้อนหลังพี่เมล แล้วเลื่อนใบหน้าหล่อนั่งลงไปจ้องหน้าเจ้าลูกชายเอาไว้ ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มนิดๆตอนมองใบหน้าของพระจันทร์ เด็กชายที่มีใบหน้าเรียวรูปไข่ สายตาคมนั่นแทบจะคล้ายคลึงกับเฮียทัพ แตกต่างตรงที่เจ้าตัวเล็กมีแพรขนตางอนยาวสวย เลยทำให้ดวงตานั่นดูมีเสน่ห์ที่แตกต่างออกไป ถ้าจำไม่ผิด รู้สึกว่าแม่ของพระจันทร์กับอาทิตย์จะเป็นลูกครึ่งครับ เลยได้ตาน้ำข้าวแบบนี้มาล่ะนะ



“ป๊า”



“ป๊าต้องไปงานกับอาเมล จันทร์อยู่กับทิตย์ อยู่เล่นกับอาดาบกับอาเอมได้ไหมครับ” เสียงทุ้มอ่อนโยนพวกกับเด็กเล็กตรงหน้า ดวงตาคมของทั้งคู่สบกันนิ่งๆ ก่อนที่เวลาจะผ่านไปช้าๆ และสุดท้ายก็เป็นพระจันทร์ที่พยักหน้าลงมานิ่งๆ



“คับ”



“เก่งที่สุดเลยลูกป๊า”



“หมั่นไส้มากค่ะอิดอก”



“ไอ้ดาบ อย่าพูดหยาบต่อหน้าเด็ก!” เฮียทัพตวัดสายตาเข้มมาว่าพี่มันแบบนั้น อิเจ๊พี่มันที่ทำท่าจะอ้าปากเถียงขึ้นมาแต่ไม่ทันเสียงเล็กๆที่กำลังปีนขึ้นหัวไอ้พี่ดาบอยู่ตอนนี้



“ป๊า!”



“หื้ม”



“อย่าเยียกดาบนะ นี่...” ว่าแบบนั้นแล้วจิ้มนิ้วมาที่ไหล่ของพี่มัน



“ดานี่นะ!” ดวงตาคมใสของอาทิตย์จ้องคนที่ได้ชื่อว่าป๊าของตัวเองอย่างมุ่งมั่น พวกเราสามคนที่มองหน้ากัน ก่อนจะ



“ฮ่าๆๆๆ” หัวเราะลั่นออกมาพร้อมกันแบบอดไม่อยู่ แหล่ะดูเหมือนว่า คนที่จะอดใจไม่อยู่กับความน่ารักของอาทิตย์ในครั้งนี้ไม่ได้



“น่ารักกกกก ไอ้เด็กนี่มันรักอาดานี่ของมันจริง วันนี้อาทิตย์อยากกินอะไร ทาเล็บไหมอาทาให้เลยค่ะ” ว่าแบบนั้นแล้วเอื้อมมือไปคว้าเจ้าตัวป้อมลงมาจากไหล่แล้วฟัดให้หนำใจจนได้ยินเสียงเอิ๊กอ๊าก



“ฮ่าๆๆ ทาๆ ทาฉีเหลือง” ดิ้นไปมาพร้อมๆกับขาป้อมๆที่ดีดไปมา



“ทำไมต้องสีเหลืองวะ มึงจะโตขึ้นไปเป็นไอ้รบหรือไง”



“ม่ายยย ทิตย์จาเปงอาดาบ”



“เริศไม่หยุด สวยน่ารักค่ะ”



“กูท้อใจ” เฮียทัพที่พูดออกมาแบบนั้น พร้อมกรอกตาใส่ตอนที่ได้ยินลูกชายคนเล็กว่าออกมาแบบนั้น ผมกับพี่เมลมองหน้ากันแล้วได้แต่ยิ้มอ่อน และในตอนที่หันไปมองพระจันทร์ เจ้าเด็กนั่นกำลังอุ้มโมเดลหุ่นยนต์อยู่กับอกและมองตรงไปที่พี่ดาบกับอาทิตย์ พระจันทร์ถอนหายใจออกมานิดๆแล้วส่ายหัว สายตาที่ดูเหมือนว่ากำลังมองเรื่องไร้สาระเกินทนจนไม่อยากพูดออกมา



“พระจันทร์ครับ” ผมเรียกออกไปแบบนั้น ก่อนที่ดวงตาคมสวยคู่นั้นจะเงยหน้ามาจ้องหน้าผมนิ่งๆ



“ไม่อยากเป็นแบบอาดานี่บ้างหรอครับ” ถามออกไปแบบนั้นก็ได้รับสายตานิ่งๆมองมา ก่อนที่เจ้าตัวจะส่ายหน้าออกมาน้อยๆ แล้วตามมาด้วยเสียงเล็กๆที่ว่า



“ไม่ครับ ไร้สาระ”



ไอ้เชี่ย เด็กมันพูดถูกครับสังคม ฮ่า~~



...



              ในช่วงเวลาบ่าย อาทิตย์กับพระจันทร์ที่พึ่งกินอาหารกลางวันเสร็จใหม่ๆ เจ้าสองแสบที่จับมือกันออกไปวิ่งเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้านอย่างสนุกสนาน ผมเลยได้เวลาพักบ้าง ผมที่กำลังนั่งอยู่ในศาลากลางสวนละสายตาจากเด็กๆที่กำลังวิ่งเล่น เลื่อนสายตาไปมองคนข้างๆที่ตอนนี้ทรงหัวดูจะแตกต่างไปจากเดิมที่ขามาถือว่าหล่ออยู่ ตอนนี้น่ะหรอ...



“มองกูแบบนั้นทำไมอิหนู”



“สวยน่ารักจังเนอะ” ผมยิ้มล้อ แล้วเอื้อมมือไปจับจุกบนหัวนั่นเขย่าไปมานิดๆ ตลกมากครับ สามจุกสี่จุกเรียงรายอยู่บนนั้นด้วยหนังยางสีเหลืองเขียวแสดแดงจากฝีมือของอาทิตย์



“เดี๋ยวมึงจะโดนกูน้องเอม”



“โดนอะไรหรอครับ กลัวจังเลยอ่ะจ๊ะพี่ดานี่จ๋า” เลื่อนมือลงมาที่กรอบหน้าหล่อๆนั่งแล้วลูบไล้แผ่วๆแบบแกล้งๆ จ้องตาคมนั่นแบบที่ไม่ได้กลัวเกรง จะให้กูเอาอะไรมากลัวก่อนเอย แค่เห็นจุกบนหัวก็ทำเอาแทบขำจนฉี่จะราดแล้วไหม ผมยิ้มกว้างๆช้อนตาล้อคนตรงหน้าอย่างสนุก ทำเอาคนตรงหน้าทำสีหน้าบึ้งตึงใส่ทันที ก่อนที่ดวงตาคมนั่นจะเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ เจ้าตัวที่ขยับตัวเข้ามาหาผม ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะเลื่อนเข้ามากอดเอวผมเอาไว้ แล้วดึงให้ผมขยับเข้าไปใกล้แบบไม่ทันได้ตั้งตัว ได้แต่เบิกตากว้างๆช้อนตามองหน้าพี่มันแบบตกใจ



“พ...พี่...”



“น้องเอมมั่นใจน่าว่าไม่กลัว เราเองก็น่าจะรู้ ว่าอยู่บนเตียง...พี่ดาบน่ะดุแค่ไหน” เลื่อนใบหน้าหล่อเข้ามากระซิบใกล้ๆที่ข้างหู ทำเอาขนทั่วทั้งแผ่ยหลังลุกขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งจมูกโด่งๆนั่นไล้มาตามกรอบหน้ายิ่งทำให้รู้สึกเสียววาบจนต้องขยับหน้าออกห่าง



“พี่!”



“ชู่ววว อย่าเอะอ่ะสิ ทำแบบนี้กูยิ่งอยากกลับบ้านนะ กลับไหม หนูจะได้รู้ว่าพี่ดุแค่ไหน”



“ไอ้พี่บ้า ทะลึ่งแล้ว”



‘จุ๊บ’



 ริมฝีปากที่โฉบลงมาจุ๊บเบาๆที่ปากของผมไวๆแล้วผละออก ผมเบิกตากว้างมองคนตรงหน้าที่ยักคิ้วใส่หนึ่งที ใบหน้าร้ายๆนั่นมัน



“จะเล่นกับพี่ เร็วเกินไปครับน้องเอม”



ว่าออกมาแบบนั้น แล้วทำท่าจะเลื่อนหน้าเข้ามาหากันอีกที และในตอนนี้ก็ได้ยินเสียงร้องโวยวายดังมาจากที่ไกลๆตรงฝั่งกำแพงสูงจากมุมนึงของบ้าน ผมที่เลื่อนมือดันอกแกร่งของพี่ดาบให้ออกห่างตัว ก่อนจะรีบลุกขึ้นวิ่งตรงไปยังทิศทางนั้น


(มีต่อ)

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Yoghurt

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-2
    • แฟนเพจ


“แง้ ฮื่อๆๆ”



“เกิดอะไรกันขึ้นเด็กๆ” ผมที่ร้องออกมาพร้อมๆกับขาที่ก้าวเข้าไปถึงตัวอาทิตย์ พี่ดาบตามมาติดที่คว้ามือพระจันทร์เอาไว้ แต่เสียงร้องไห้ที่ยังดังไม่เลิกกลับไม่ได้ดังมาจากเสียงของเด็กแฝดสองคน



“อาเอมๆฮับ นั่นๆ ช่วยโด้ย” มือป้อมๆชี้ขึ้นไปบนกำแพงสูง พอเงยหน้ามองก็ต้องเบิกตากว้างๆเมื่อเห็นภาพตรงหน้า



“เชี่ย! หนู ขึ้นไปทำอะไรบนนั้น!” ร้องออกมาแบบนั้นเมื่อเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กคนนึงปีนอยู่บนนั้น กำแพงบ้านเฮียทัพมันสูงมากนะเว้ย เด็กนั่นก็น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเจ้าสองแฝดด้วย



“ฮึก ฮื่ออ ช...ช่วย ช่วยด้วยงับ” เสียงร้องขอความช่วยเหลือพร้อมแรงสะอึกสะอื้นตัวโยนยิ่งทำให้เด็กตัวขาวนั่นน่าสงสารมากกว่าเดิม



“ใจเย็นๆนะครับ เดี๋ยวจะไปช่วยเองนะ” เป็นพี่ดาบที่พูดขึ้นมาแบบนั้นด้วยเสียงทุ้มนุ่มมากกว่าทุกที ผมหันไปมองหน้าพี่มันอย่างไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรก่อนดี พี่ดาบแค่ส่งยิ้มใจดีมาให้ผม และเผื่อแผ่ออกไปให้เด็กที่กำลังเกาะกำแพงไว้แน่นๆตรงนั้นด้วย อาจะเป็นเพราะคำพูดใจดีของพี่มันที่ทำให้เด็กที่อยู่บนนั้นเหมือนจะสงบลงหน่อย ... และในไม่กี่นาทีต่อมา ก็เป็นพี่ดาบที่ปีนบันไดขึ้นไปอุ้มเด็กตัวน้อยลงมา ผมหันหน้าไปมองพระจันทร์ เจ้าแฝดคนพี่ที่ไม่ยอมไปไหน เจ้าตัวเอาแต่ยืนเงยหน้ามองทุกการกระทำของพี่ดาบอยู่ที่เดิมตรงนั้น แม้ว่าผมจะพาเจ้าอาทิตย์ตัวแสบหลบเข้ามาในบ้านแล้ว แต่พระจันทร์ก็ไม่ยอมขยับตัวไปไหน รอจนพี่ดาบพาเด็กชายคนนั้นลงมาจากกำแพงได้แล้ว



“ว่าไง ไหนบอกอาได้ไหม ทำไมถึงไปอยู่บนนั้นครับ” พาเจ้าเด็กหน้าสวย ที่ได้ความจากอาทิตย์ว่าเป็นเด็กชายข้างบ้านที่บางทีก็เคยเข้ามาเล่นด้วยกันกับสองแฝดที่สนามเด็กเล่นบ่อยๆ เหมือนว่าเจอกันตอนที่พี่เมลพาไปขี้จักรยานในช่วงเย็นของทุกวัน



“อะ...อัยย์...”



“หื้ม” เสียงแผ่วๆของเด็กตาใสแจ๋วที่พูดออกมาเบาๆแทบจะไม่ได้ยิน ทำให้ผมต้องยื่นหน้าเข้าไปฟัง



“ชื่ออัย เค้าชื่ออัยย์” เป็นพระจันทร์ที่พูดออกมาแบบนั้น ผมหันไปมองหน้าพระจันทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ที่กำลังนั่งจ้องน้องไอไม่วางตาอยู่ตอนนี้



“น้องอัยย์ครับ ทำไมถึงขึ้นไปอยู่บนนั้นล่ะ บอกได้ไหมครับ”



“อ..อัยย์หนี...หนีโบ้ครับ” บอกแบบนั้นแล้วน้ำตาก็หยดแหม่ะลงมาที่หน้าสวย ... โบ้ โบ้คือเหี้ยอะไรก่อนเอ่ย



“บ๊อกๆน้องหมานะอาเอม”



“โบ้คือน้องหมาหรอ” ผมพยายามจะทำความเข้าใจกับภาษาเด็กในตอนนี้ หันไปมองอาทิตย์ที่ว่าออกมาแบบนั้นแล้วก็พยักหน้าแข็งขันให้กับคำตอบของตัวเอง



“ปกติบ้านพี่อัยย์จะมีหมา แต่ถ้าพี่อัยย์อยู่จะไม่ปล่อยออกมานี่นา” อาทิตย์ว่าพร้อมเอียงคอทำหน้าคิด



“น้าสุปล่อย” เสียงเล็กๆว่าแบบนั้น ตัวสั่นๆที่ทำให้ยิ่งดูน่าสงสารไปกันใหญ่ ถึงจะไม่ค่อยรู้ว่าน้าสุเป็นใคร แต่การที่มีเด็กเล็กอยู่บ้านด้วย ก็น่าจะรู้ว่าเด็กกลัวอะไรไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ



“น้องอัยย์อยากกลับบ้านไหม เดี๋ยวอาพากลับ” พอบอกออกไปแบบนั้น เจ้าตัวขาวก็ส่ายหนาหวือ ... ถ้าเป็นแบบนั้นจะทำยังไงดีล่ะ พ่อแม่เค้าจะไม่ตามหาแล้วว่ากูลักพาตัวมาเรอะ



“น้าสุยังไม่กลับ อ...อัยย์ไม่อยากกลับ”



“เฮ้อ...เอาไงดีล่ะ” ผมว่าออกมาแบบนั้นแล้วยื่นมือไปลูบผมนิ่มนั่น มองซ้ายมองขวาก็เห็นเจ้าอาทิตย์เริ่มนั่งตาปรือ แล้วก็อ้าปากหาว เล่นซนมาทั้งวันคงจะเหนื่อยสินะ พอละสายตามามองเจ้าพระจันทร์ เจ้าเด็กนี่กลับไม่ทำอะไรนอกจากนั่งมองหน้าของน้องอัยย์นิ่งๆอยู่แบบนั้น ไม่รู้เลยจริงๆว่ากำลังคิดอะไร



“เอม” พี่ดาบที่เดินเข้ามา หลังจากก่อนหน้านี้บอกผมว่าจะโทรศัพท์ไปหาเฮียทัพ



“ให้น้องอัยย์อยู่นี่เถอะ เดี๋ยวตอนเย็นๆคุณแม่น้องจะมารับที่นี่ เฮียทัพให้ซ้อแกโทรบอกแม่น้องแล้ว” พอพี่ดาบพูดแบบนั้นผมก็เข้าใจได้ทันทีว่าบ้านเรานี้กับบ้านน้องอัยย์คงคุ้นเคยกันไม่น้อย



“งั้นน้องอัยย์นอนอยู่นี่ก่อนนะครับ ตอนเย็นคุณแม่มารับนะ” ผมบอกออกไปแบบนั้น และนี่เหมือนจะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเด็กตัวขาวยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มน่ารัก ที่ยิ่งทำให้ใบหน้าน่ารักนั่นสวยเข้าไปใหญ่ คิดไว้ในใจเลยว่าแม่ของน้องคงเป็นคนสวยมากแน่ๆ



“มาๆ เจ้าเด็กทั้ง3 อาเอมจะพานอนกลางวันนะครับ” บอกแบบนั้นแล้วเริ่มดึงฟูกยาวที่พี่เมลซื้อเอาไว้ให้เจ้าแฝดได้นอนกลางวันดึงออกมาปู แต่ท่าทางบ้านนี้จะเน้นความยิ่งใหญ่ เพราะกูไม่อยากเรียกฟูก กูอยากให้เรียกที่นอน6ฟุตให้มันจบๆไป จะอะไรนักกับเด็กแฝด2คน ทำไมถึงซื้อมาใหญ่ขนาดนี้วะ



“ทำใจเถอะค่ะอิหนู อิเฮียทัพแม่งขี้เห่อลูกมัน” พี่ดาบว่าแบบนั้นก็จะยักไหล่แบบไม่สนใจ แต่ดูแล้วก็คิดว่าท่าทางจะจริง เฮียทัพที่ว่าโหดๆ แต่พออยู่ที่บ้านแล้วกลับเป็นพ่อที่อบอุ่น แต่เป็นผัวนี่ไม่รู้ แต่ดูทรงแล้วน่าจะดุ อิอิ



ผมจัดแจงที่นอนให้เด็กๆนอนลง ผมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้อาทิตย์ที่ตอนนี้ตาปรือเตรียมจะหลับลงทุกนาที เจ้าเด็กนี่เป็นเด็กที่มีพลังเหลือล้น เพราะแบบนี้เลยทั้งวิ่งทั้งเล่นซนอย่างเต็มที่ ตอนนี้ก็คงจะหมดแรงแล้วสินะ ถัดมาคือพระจันทร์ เจ้าเด็กตาคมสวยนี่ยังคงนอนตาใสไม่ยอมหลับ เห็นแบบนั้นผมก็ลูบผมเจ้าตัวเบาๆ



“ถ้าพระจันทร์ยังไม่ง่วง งั้นอยู่เป็นเพื่อนน้องอัยย์ก่อนได้ไหมครับ อาจะไปเอานมมาให้” บอกออกไปแบบนั้นแล้วพระจันทร์ก็พยักหน้าตอบรับทันที ฝ่ามือเล็กของพระจันทร์เอื้อมไปจับมือน้องอัยย์ที่นอนอยู่ข้างๆเบาๆ



“ไม่เป็นไรนะ” หันไปบอกกับน้องอัยย์แบบนั้น นัยตาสวยของพระจันทร์ที่สะท้อนหน้าน้องอัยย์นิ่งๆ พอกระพริบเปลือกตาที ขนตางอนนั่นก็กระพือตามที เป็นเด็กที่เครื่องหน้าโคตรขี้โกง ดูก็รู้ว่าโตมาต้องหล่อแน่ๆ เห็นแบบนั้นแล้วผมก็อดจะอมยิ้มไม่ได้ เฮียทัพท่าทางจะเลี้ยงลูกชายคนโตมาให้เข้มแข็งได้ดีจริงๆ ผมลุกขึ้นเดินไปในครัวเพื่อชงนมให้เด็กๆก่อนจะเข้านอนกลางวัน



“พี่แอบมาหาอะไรกินอ่ะ” ผมโพร่งถามออกไปแบบนั้นในตอนที่เห็นแผ่นหลังกว้างๆนั้นกำลังก้มๆเงยๆอยู่ที่หน้าเตาแก๊ส



“ใครว่าล่ะ ... มึงน่ะมัวแต่ดูแลเด็กๆ ข้าวปลาไม่ค่อยจะกิน กูเลยว่าจะทำอาหารง่ายๆไว้ให้” พี่มันบอกแบบนั้นแล้วเริ่มโยนอะไรต่อมิอะไรลงไปในกระทะ แผ่นหลังแกร่งที่ผมมองเห็นได้บ่อยๆเวลาที่อีกคนเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารให้ผมทาน ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ พี่ดาบหรือเจ๊ดานี่ก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักที เคยดูแลผมยังไง เค้าก็ยังคงเป็นคนเสมอต้นเสมอปลายอยู่แบบนั้น



“ขอบคุณนะครับ” อดจะยกยิ้มกว้างๆแล้วเดินเข้าไปกอดอีกคนจากด้านหลังไม่ได้ ปล่อยให้ปลายคางวางอยู่บนลาดไหล่หนา อีกคนที่หันหน้ามามองกันแล้วยกยิ้มนิดๆ รอยยิ้มน้อยๆที่บวกกับสายตาอบอุ่นของพี่ดาบ ไม่แตกต่างไปจากทุกๆวัน ยังคงเหมือนกับวันที่ทำให้ผมตกหลุมรักอยู่ทุกที



“หน้าแดงล่ะหนู”



“พูดมากน่า” ผมบ่นแล้วเสตาหลบ ได้แต่ปล่อยแขนออกจากเอวของพี่มัน กอดแล้วโดนล้อ ไม่อยากจะกอดแม่งแล้ว! ได้ยินเสียงหัวเราะหึๆดังตามมาจากด้านหลัง ผมเลี่ยงเดินไปชงนมใส่ขวดให้เด็กๆแทน บ้านนี้มีขวดและจุกนมใหม่ที่ยังไม่ได้ใช้อยู่เหลือเฟือ ซื้อมากะให้ลูกมันได้ใช้ทั้งชาติมั้งครับ เพราะแบบนั้นเลยไม่มีปัญหาที่จะชงนมเพิ่มอีกสักขวดเพื่อให้น้องอัยย์ด้วย



“จะพูดไปก็น่าสงสารนะ เด็กตัวแค่นั้นอยู่บ้านหลังตั้งใหญ่ ทำไมไม่มีผู้ใหญ่ดูแลดีๆ” ผมบ่นออกมาเบาๆในตอนที่ได้ยินเสียงปิดเตาแก๊ส พร้อมๆกับกลิ่นข้าวผัดหอมๆที่ทำให้น้ำลายไหล ...ฝีมือผัว...



“เฮียบอกว่าบ้านน้องอัยย์มีปัญหา”



“หื้ม หมายถึง...”



“ก็น้าสุที่น้องว่า จริงๆแล้วเป็นเมียน้อยของพ่อน่ะ”



“ห๊ะ! เหี้ยไรเนี่ย” ผมอุทานออกมาเสียงดังพร้อมขมวดคิ้ว แค่ได้ยินแค่นี้ก็จินตนาการออกเลยว่าที่เด็กตัวเล็กนั่นต้องวิ่งหนีหมาเพราะอะไร โคตรแย่ แย่ฉิบหายเลยครับ



“อืม...ก็ตามนั้นแหล่ะ”



“แล้วคือไรอ่ะพี่...พ่อแม่น้องเค้าเลิกกันแล้วหรอ แล้วทำไมน้องอัยย์ยังอยู่ที่นี่ล่ะ”



“ไม่ได้เลิกหรอก ก็ยังอยู่บ้านนี้ด้วยกัน แต่พ่อเค้าก็ยังเอาน้าสุที่ว่านั่นมาบ้าน เหมือนหมดรักแล้ว แต่ยังอยู่ด้วยกันเพราะหน้าตาทางสังคม”



“โคตรจะเหี้ย การนอกใจ ไม่ว่าเหตุผลอะไรก็อยู่ต่อไม่ได้ป่ะวะพี่ แล้วสุดท้ายผมมันก็ลงมาตกที่เด็กคนนึง เด็กที่ยังไม่ทันจะโต”



“อืม...ก็แบบที่เราเห็น แต่เราเป็นคนนอก จะพูดอะไรได้ล่ะ”



“แม่ง...ผมโคตรเกลียดเลย พวกเจ้าชู้แม่งเฮงซวย!” พูดออกมาแบบนั้นแล้วกระแทกขวดนมลงบนเคาเตอร์ ได้ยินเสียงพี่ดาบหัวเราะเบาๆ ก่อนที่รอบเอวของผมจะโดนรวบเข้าไปจากวงแขนแข็งแกร่งของคนที่เดินเข้ามากอดซ้อนจากทางด้านหลัง ลมหายใจอุ่นๆที่รินรดเบาๆอยู่ที่ข้างใบหู ทำเอาขนลุกซู่จนต้องย่นคอหนี



“อื้อ ทำอะไรของพี่”



“กอดปลอบให้เมียกูอารมณ์เย็นลง”



“ก็ฟังแล้วมันขึ้นอ่ะ”



“อื้ม...กูก็ขึ้น” กระซิบเบาๆแบบนั้นด้วยเสียงพร่านิดๆ ผมหันหน้าขวับไปมอง มบหน้าหล่อที่เลื่อนลงมาใกล้หน้าของผม สายตาคมที่มองผมไม่ละสายตา พร้อมๆกับฝ่ามือหนาที่สอดเข้ามาจากทางชายเสื้อ ลากเบาๆมาที่หน้าท้องของผม



“พ...พี่ดาบ”



สะโพกแกร่งที่ขยับบดเบียดแนบชิด จนทำให้รู้สึกได้เลยว่ามีอะไรดุนดันอยู่ที่ก้นของผม



“อยากว่ะเอม...กูน่ะ ยังไงก็ไม่มีทางนอกใจมึงหรอกนะ บอกเลย” ว่าแบบนั้นพร้อมยกยิ้มหล่อ ใบหน้าคมที่เลื่อนเข้ามาใกล้ ก่อนจะแนบริมฝีปากลงมาที่ปากของผม และมันก็เป็นไปแบบอัตโนมัติที่ว่าผมก็เปิดริมฝีปากขึ้นมาให้ลิ้นของอีกฝ่ายแทรกเข้ามาช้าๆ ค่อยๆเกาะเกี่ยวกันอย่างไม่เร่งรีบ รับรู้ได้ถึงฝ่ามือหนาที่ไต่ระดับขึ้นมาที่ละนิดจนถึงหัวนม หัวแม่มือกับนิ้วชี้ที่ทำงานคู่กันเป็นอย่างดี ค่อยๆบีบบี้ลงที่ยอดอก เสียวซ่านไปทั่วทั้งสันหลัง ค่อยๆเอียงหน้าทำมุมแนบริมฝีปากขบเม้มให้แนบชิดกันมากยิ่งขึ้น



“อ๊ะ...”



“อื้ม”



เสียงครางแผ่วๆที่ชวนให้หลงลืมรอบๆตัว และในตอนที่สะโพกแกร่งแนบเบียดเข้ามามากขึ้นจนรับรู้ถึงขนาดของอะไรต่อมิอะไรที่เบียดเข้ามาใกล้ เสียงโทรศัพท์มือถือที่สั่นอยู่บนเชลเคาร์เตอร์ในครัวก็ดังขึ้นมาทำลายบรรยากาศเงียบๆนี้ลง



‘ครืด ครืด’



“สัด”  พี่ดาบที่สบถออกมาแบบนั้นแล้วผละออกจากตัวของผมอย่างหัวเสีย ส่วนตัวของผมเองที่ได้สติขึ้นมาแล้วในตอนนี้ มองไปรอบๆก็คือห้องครัว....ไอ้เอมเอ้ย มึงจะที่ห้องครัวไม่ได้...โดยเฉพาะห้องครัวคนอื่นแบบนี้ไม่ได้โว้ย



ขยี้หัวตัวเองพร้อมๆกับลูบหน้าลูบตา อายผีบ้านผีเรือนจนอยากรำถวายเป็นการไถ่โทษ



“K สัด เหยดแม่ เฮียทัพไอ้เหี้ย!”  หันไปมองตามเสียงของพี่ดาบที่สบถหัวเสียออกมาอย่างหยาบคาย เห็นพี่มันเดินไปที่มุมหนึ่งในห้องครัวแล้วยกนิ้วกลางขึ้นกลางอากาศ .... คือ เป็นอะไร



“บ้านมันติดกล้อง” 4คำสั้นๆที่ทำเอาผมหน้าเห่อร้อนขึ้นมาจนกูแทบอยากวิ่งหนีออกจากบ้าน ... ถ้างั้นก่อนหน้านี้ ก็....



“เห็นก็เงียบๆไม่ได้หรอวะ” พี่ดาบว่าออกมาแบบนั้น



“ไม่ใช่สิโว้ย พูดอะไรของพี่เนี่ย” ผมรีบชงนมของหลานๆแล้วยกพลิกไปมา ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา อยู่ไม่ได้แล้วผมหน้าร้อน มองหน้าพี่ดาบไปมากกว่านี้ไม่ได้เลย ไหนจะเฮียทัพอีก แม่งเอ้ย บ้านติดกล้องวงจรปิดแบบเรียลไทม์แบบนี้ ก็คงเห็นฉากเมื่อกี้กันหมดแล้วสินะ ฮื่อ ไอ้เอมอยากเอาหน้าไปมุดส้วม



“โถ่...อายหรอคะ ไม่เป็นไรนะ กลับบ้านเราค่อยไปเอากันใหม่ก็ได้เนอะ”  เนอะพ่อเนอะแม่มึงอิพี่ดาบ อิบ้า!



ผมที่ก้าวขายาวๆสับเท้าเดินหนีเสียงหัวเราะไล่หลังอย่างอารมณ์ดีของพี่มันที่เดินตามมา ฝ่ามือของผมที่ยกขึ้นดันประตูห้องที่หลานๆนอนอยู่ให้เปิดออก และในตอนนั้น สายลมบางเบาที่ถูกกระแทกเข้าที่ใบหน้า ความรู้สึกบางอย่างก็วูบเข้ามาในหัว มึนงงจนเบลอ พร้อมๆกับภาพตรงหน้าที่พร่ามองเห็นเป็นแสงสีขาวแสบตาที่ทำให้รู้สึกสั่นไหว ภาพสุดท้ายที่มองเห็นคือพระจันทร์กำลังนั่งอยู่ข้างๆน้องอัยย์ ใบหน้าหล่อใสที่ชะโงกพร้อมเข้าไปใกล้น้องอัยย์นั่น และข้างๆกันมีอาทิตย์ที่นอนเอานิ้วดูดปากทำเสียงแจ๊บๆ ภาพของเด็กๆตัวเล็กทั้งสามที่นอนอยู่บนฟูกถูกเปลี่ยนเป็นภาพบางอย่างที่แล่นเข้ามาในหัวแบบที่ผมไม่เข้าใจ



.

.

.


“อัยย์รอนานไหม”  หนังสือเล่มหนาที่ถูกวางลงมาบนโต๊ะไม้ พร้อมๆกับขายาวที่สวมกางเกงยีนส์เนื้อดีกับเสื้อช็อปสีน้ำเงินที่กำลังสอดขาทรุดตัวลงนั่ง ใบหน้าหล่อคมที่มีดวงตามีสเน่ห์เพราะมีขนตายาวนั่นทำให้ใครหลายต่อหลายคนไม่สามารถละสายตาไปได้



“บอกให้เรียกพี่อัยย์ ทำไมจันทร์ชอบเรียกแต่ชื่อ”  ใบหน้าสวยที่มาพร้อมๆกับดวงตากลมโต เส้นผมประบ่าที่มีหน้าม้าน้อยๆยิ่งขับให้ใบหน้าดูอ่อนหวาน



“จันทร์ไม่อยากมีพี่”



“ไร้สาระจริงๆ” เสียงใสว่าออกมาแบบนั้นพร้อมรอยยิ้มนิดๆพร้อมส่ายหน้าหน่อยๆจนเส้นผมยาวๆละลงมาปรกที่ใบหน้า เห็นแบบนั้นแล้วคนร่างสูงก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปเกี่ยวออกให้ไม่ได้ ริมฝีปากหยักได้รูปกดยิ้มพอใจเมื่อใบหน้าสวยไม่มีอะไรเกะกะสายตาอีกแล้ว



“ไม่ชอบ”



“จันทร์ไม่ชอบอะไร” คนหน้าสวยเงยหน้าขึ้นมาช้อนตามองนิดๆ ดวงตาใสที่ไม่แสดงท่าทีอะไรให้ร่างสูงได้อ่านออก แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะยกยิ้มอบอุ่นออกมาอีกครั้ง

“ไม่ชอบให้อะไรมาบังหน้าสวยๆของอัยย์” ว่าแบบนั้นพร้อมเสียงอบอุ่น อัยย์ที่ยิ้มรับแบบอ่อนโยน เสหน้าหนีน้อยๆ ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างชะงักเมื่อเสียงของใครอีกคนดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง



“พี่พระจันทร์”



“มึงมาทำไม” ขมวดคิ้วใส่คนร่างบางของอีกคนที่ไม่ได้อยากจะเจอ คนตรงหน้าที่ทำให้ร่างสูงต้องถอนหายใจออกมา



“ก็...ก็ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้ด้วยวะ”



“กูทำแบบไหนมันก็เรื่องของกู มึงกลับไปก่อนไป”



“เห้ย...ทำไมไม่พูดกับน้องมันดีๆวะ”  ร่างสูงในชุดเสื้อนักศึกษาที่พับแขนขึ้นมาจนถึงข้อแขนเดินเข้ามาอีกคน ใบหน้าพิมพ์เดียวกันกับพระจันทร์ยังกับแกะ แตกต่างกันนิดๆก็ตรงสีผมที่คนนึงผมดำ ส่วนอีกคนเปลี่ยนมันเป็นผมสีชมพูอ่อนๆ



“มึงห่วงมากก็เอามันกลับไปไอ้ทิตย์”



“จันทร์ ใจเย็นๆ” อัยย์ที่ว่าออกมาแบบนั้นเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปจับต้นแขนแกร่ง พระจันทร์ปรายสายตาไปมองคนตรงหน้าก่อนจะจ้องมองดุๆ มองเห็นอาทิตย์ที่จับไหล่บางนั่นยิ่งต้องขมวดคิ้ว



“ก็ผมชอบพี่ ... ไม่อยากเห็นพี่เป็นหมา ผมผิดหรอ!” คนร่างบางโพร่งออกมาแบบนั้น แววตากลมสวยทอประกายน้อยๆเหมือนอยากจะร้องไห้ แต่ถึงแบบนั้นก็ไม่มีน้ำตาไหลลงมาให้เห็น



“มันไม่ใช่เรื่องของมึง...กลับไป” พระจันทร์ว่าออกมาอีก คนร่างบางที่โดนอาทิตย์โอบเอาไว้เมมปากแน่นๆ ก่อนจะช้อนตาขึ้นมามองพระจันทร์อีกครั้ง ก่อนจะตะคอกออกมาด้วยเสียงดังๆจนทำให้ต้องสะดุ้ง



“เรื่องของผมสิ ก็ผมชอบพี่...ผมอยากเป็นผัวพี่พระจันทร์นี่ ก็ต้องเกี่ยวสิวะ!”




.

.

.

‘พลัก ตุบ ตึกๆๆๆ’



เสียงขวดนมสามขวดที่ร่วงหล่นหลุดออกไปจากมือ พร้อมๆกับตัวของผมที่เสถอยหลังไปนิดๆ ถูกความรู้สึกมึนงงวิ่งกระแทกเข้ามาแทนที่



“เห้ยเอม! เป็นอะไร” เป็นเสียงของพี่ดาบที่วิ่งมาถึงตัวของผม และจับตัวของผมเอาไว้แน่นๆ สีหน้าที่ค่อนข้างตกใจทำให้ผมต้องช้อนตาขึ้นไปมอง



“พี่....”



“อะไร เป็นอะไร”



“ผม...” จะพูดออกไปได้ยังไงวะ กูเห็นอะไร เมื่อกี้กูเห็นอะไร



“เอม เป็นอะไร ไหนบอกพี่” พี่ดาบว่าแบบนั้นแล้วจับตัวผมพลิกให้หันกลับไปจ้องหน้าเค้า อีกฝ่ายรูปหน้ารูปตาผมอย่างเป็นห่วง ผมละสายตาตัวเองหันไปมองภาพเด็กๆสามคน ซึ่งตอนนี้พระจันทร์ที่ทิ้งตัวลงนอนกลิ้งเล่นอยู่ตรงนั้นแทนแล้ว ภาพที่เห็นก่อนหน้านี้มันคืออะไร



“พี่ดาบว่า คนเราจะมองเห็นอนาคตได้ไหมวะ”



“มึง...เมายาคุมหรออิหนู อะไรของมึง” อีกคนที่พูดออกมาตะกุกตะกัก ทั้งเป็นห่วงทั้งเหมือนอยากจะด่าผมด้วยอีกที แต่ถึงแบบนั้นผมก็ถอนหายใจออกมา



“พี่ดาบ...”



“ว่าไง อย่าทำให้กูเป็นห่วงมากได้ไหมเอม สรุปเป็นอะไรครับ”



“ถ้าเด็กๆโตขึ้น แล้วกลายเป็นแบบเรา...มันจะเป็นความผิดของเราไหมวะพี่”



“เป็นแบบเรา...แบบไหน สวยอ่ะหรอ”



“สัด” กูถึงกับอุทานออกมาเบาๆ มันใช่เวลาไหมกูอยากจะถาม ... พี่ดาบที่หัวเราะออกมาเบาๆตอนที่ได้ยินผมด่า พี่มันที่ยื่นมือขึ้นมายีหัวผมเบาๆ พอเป็นแบบนั้นก็เลยได้แต่ช้อนตาขึ้นไปมอง แต่พอเห็นรอยยิ้มอบอุ่นนั่น ก็ทำเอาผมค่อยๆหายสติแตก



“เอมรู้ใช่ไหม อะไรมันจะเกิดมันก็ต้องเกิด และถึงแม้ว่าเด็กๆจะเติบโตขึ้นมาเป็นอะไร กูเชื่อว่าเฮียทัพกับซ้อจะยอมรับในสิ่งที่เด็กๆเป็น ... อย่าไปคิดถึงสิ่งที่มันยังไม่เกิดเลย”



อืม...นั่นสินะ



คิดได้แบบนั้นก็หันกลับไปมองเด็กๆสามคนที่นอนเรียงกันอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง ไม่ว่าสิ่งที่ผมเห็นเมื่อก่อนหน้านี้จะเรียกว่าเดจาวู โฟร์ไซท์ หรือไอ้เอมจิตสัมผัสอะไรก็แล้วแต่ ... ผมแค่หวังว่าในอนาคตตรงหน้า เด็กๆเหล่านี้จะมีสิทธิ์กำหนดชีวิตของพวกเค้า แล้วเดินตามทางที่พวกเค้าอยากจะเป็น ... และแน่นอนว่า พวกเค้าจะยังมีพวกผม คอยสนับสนุนอยู่ข้างหลังเสมอ



“จะปลุกเด็กๆมากินนมไหม” พี่ดาบที่ก้มลงไปเก็บขวดนมพวกนั้นถามออกมาอีกครั้ง ผมที่ยิ้มออกมาน้อยๆแม้ว่าสายตาจะยังคงจับจ้องไปที่เด็กๆ ได้แต่ส่ายหน้าออกมาน้อยๆ



“อย่าเลย...ให้พวกแกได้หลับ และเข้าไปสู่ความฝันที่เป็นของตัวเองจะดีกว่า”



แด่ความรัก...



แด่อนาคต...



และแด่ทุกๆคนที่ร่วมเดินทางหรือหลงผ่านไปมาในทุกหน้ากระดาษที่จะเติบโตต่อจากนี้



..................



อั๊ยย๊ะ ... แคทคิดถึงทุกๆคนมากๆเลยค่ะ ไม่รู้ว่าจะยังมีใครคิดถึงกันไหม

วันนี้เอาตอนพิเศษของพี่ดาบน้องเอมและหลานๆมาฝาก

พร้อมกับเปิดตัวนิยายเรื่องต่อไป อิอ๊ะ...งานน้องเอมจิตสัมผัสญาณทิพก็มานะคะ

จะเป็นแบบที่น้องเอมเห็นไหม เรื่องราวจะเป็นยังไงน้านนนน

แคทฝากด้วยค่ะ กับเรื่องใหม่

Love You...รักอยู่ รู้ยัง

เอาล่ะ ปักทีมนายเอกได้เลย

อิอิ

ฝากติดตามต่อกันด้วยนะคะ  :mew1:

 

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1980
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-1

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
ให้น้องเอม พี่ดาบซ้อมเลี้ยงลูกน้อยไปก่อนนะ 55555

น้องเอมฝันกลางวันก็ได้ด้วยเหรอ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด