#20เหตุผลก่อนตาย | 10 : Just a Stranger [29/1/20]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: #20เหตุผลก่อนตาย | 10 : Just a Stranger [29/1/20]  (อ่าน 14788 ครั้ง)

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 4 : A Pine and Sea [20/8/2019]
«ตอบ #60 เมื่อ20-08-2019 18:53:30 »

น้องภาพพพพ  อยากรู้อดีตเชียว  สงสารภาพนะ คงอึดอัดน่าดู แต่ก็สงสารพี่ภาคย์ด้วย พี่ภาคย์ถึงจะเป็นไบโพลาร์ (?)​แต่พี่ภาคย์ก็มีภาพคนเดียวนะะะ

ออฟไลน์ Ain

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 4 : A Pine and Sea [20/8/2019]
«ตอบ #61 เมื่อ20-08-2019 20:33:11 »

น้องภาพ ไม่เอาแบบนี้
ต้องเป็นเด็กดีของคุณพี่สิ
อยากรู้ว่าน้องเจออะไรมาทำไมถึงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ
 :katai1:

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-1
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 4 : A Pine and Sea [20/8/2019]
«ตอบ #62 เมื่อ20-08-2019 20:40:53 »

ตายยย พี่ภาคย์ต้องอกแตกตายสมใจภาพแน่ๆ  ใช้เมียร่วมกับเด็กที่โตมาในบ้านเดียวกันแบบนี้

อยากรู้เร็วๆจัง จะมีอะไรมาทำให้ภาพเปลี่ยนใจ รู้สึกไม่อยากตายแล้วบ้างไหมนะ?

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 4 : A Pine and Sea [20/8/2019]
«ตอบ #63 เมื่อ20-08-2019 20:56:34 »

เหลืออีก13ข้อแล้ว
ข้อ7  สน
รออ่านข้อ8ค่ะเป็นกำลังใจให้ค่ะ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 4 : A Pine and Sea [20/8/2019]
«ตอบ #64 เมื่อ20-08-2019 21:43:45 »

 :pig4:

ออฟไลน์ เจ้าหญิงขี้ลืม

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-4
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 4 : A Pine and Sea [20/8/2019]
«ตอบ #65 เมื่อ20-08-2019 22:11:49 »

ทั้งลุ้นทั้งตื่นเต้นในทุกๆ ข้อจริงๆ

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 4 : A Pine and Sea [20/8/2019]
«ตอบ #66 เมื่อ20-08-2019 23:09:09 »

น้องภาพ อย่าทำแบบนี้ น้องจะลัดคิวคุณเพื่อนไม่ด้ายยย

ออฟไลน์ may27

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 4 : A Pine and Sea [20/8/2019]
«ตอบ #67 เมื่อ21-08-2019 00:54:15 »

 :katai1: เรื่องนี้มีแต่คนไม่ปกติิเนาะ

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 611
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-0
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 4 : A Pine and Sea [20/8/2019]
«ตอบ #68 เมื่อ21-08-2019 12:13:18 »

น้องสนนนนนนนนนนนนนน
พี่ภาคหวงแค่ไหนก็ ยังพลาดให้เด็กในบ้าน เนี่ยย! น้องภาพไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือของพี่อีกแล้ว
แต่พี่ภาคดุ๊ดุ เก๊าชอบบบบ แง้้้งง  :hao5:

ฉีกศีลธรรมและกฎการเป็นคนดีหมดเลย เพราะโจทย์คืออยากตาย โนสน โนแคร์ใดๆ ทำให้ยิ่งอยากรู้มากว่าอดีตที่ทำให้ภาพกับพี่ภาค มีหลุมดำในใจคืออะไร สัญญาครั้งแรกที่ถูกล้มเลิกไป เกี่ยวข้องกับการตายของแม่ใหญ่ และการกลัวเลือดของภาพไหม? ได้เเต่คิดแล้วก็สงสัย :katai1:

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 4 : A Pine and Sea [20/8/2019]
«ตอบ #69 เมื่อ24-08-2019 23:24:14 »

มันหน่วงงงง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 4 : A Pine and Sea [20/8/2019]
« ตอบ #69 เมื่อ: 24-08-2019 23:24:14 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ zearet17

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +555/-0
    • facebook
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 5 : A Poor Fox [27/8/2019]
«ตอบ #70 เมื่อ27-08-2019 12:50:50 »



A Poor Fox



“ข้อ 8 อยากเล่นอันนั้น” ผมชี้ไปที่เจ็ตสกีข้างหน้า เห็นฝรั่งหลายคนกำลังขับกันสนุกในตอนเช้าที่แดดยังไม่แรงมาก

“มันอันตรายนะครับ” สนบอก แขนข้างขวาของเรารวบเอวผมให้เข้าไปใกล้

แค่คืนเดียว...สนก็ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเสียแล้ว

“ใครสนล่ะ” ผมแกะมือใหญ่ออกจากตัว แต่เจ้าสนไม่ยอมปล่อย

“ผมนี่ไง สน” เขาบอกพร้อมกับยิ้มกว้าง

เด็กนี่ช่างไม่กลัวหูตาสัปประรดของนายใหญ่เอาเสียเลย

“ปล่อย ก่อนที่จะมีคนเห็น” ผมบอกเจ้าเด็กที่ดูอิดออด

“อ่า...ครับ” เขาปล่อยมือออกพร้อมกับพวงแก้มขึ้นสีแดง ตัวก็โต...แต่กลับขี้อาย

ผมโคลงหัวไปมาก่อนจะเดินมาหาร้านเช่าเจ็ตสกีบริเวณหาด

“เท่าไหร่ครับ”

เจ้าหน้าที่บอกว่าชั่วโมงละ 500 ผมควักตังค์จ่ายโดยไม่ได้ต่อรองอะไร

“คุณภาพไม่ฟังผมเลยครับ”

สนยืนบ่นอยู่ข้างกัน ในขณะที่ผมกำลังเลือกเจ็ทสกีคันใหญ่สีแดงดำ

“ผมเป็นห่วงนะครับ”

“ขึ้นสองคนได้นะครับพี่” เจ้าหน้าที่บอกพร้อมกับยื่นเสื้อชูชีพมาให้เราสองตัว

สนรับมันมาไว้ในมือ

“งั้นผมไปด้วยนะ”

ผมยิ้มรับ

“เอาสิ"

.

.

.

.

“คุณภาพ คุณภาพ! อ๊าก”

คนที่อยากมาด้วยตะโกนเป็นเด็กเลย ตัวใหญ่เสียเปล่า เขากอดผมแน่นในขณะที่ผมบิดเร่งให้เจ็ทสกีออกไปให้ไกลจากชายฝั่ง

ผมชะลอเมื่อเราออกห่างจากฝั่งมาไกลมากแล้ว ลมที่ตีหน้ากับทะเลสีฟ้าใช้ความรู้สึกที่ดีชะมัด

“คุณภาพ”

“อะไร”

“ผมเหมือนจะเป็นลมเลย” คนที่กอดกันอยู่บอก เขาวางคางเกยไว้บนไหล่ผม มือนั้นกอดเอวกันไว้แน่น ส่วนผมเอาแต่ขำ

“ลองขับดูไหม” ผมถามเขา เห็นหน้าซีดแบบนั้นเล้วตลกเป็นบ้า

เราสลับที่กัน ผมปล่อยให้สนขับวนไปเรื่อยๆ ส่วนตัวผมเองแนบแก้มเข้ากับหลังสน มองท้องน้ำและท้องฟ้าสีฟ้า มองเส้นขอบฟ้า มองนกที่กำลังบินไปที่ไหนสักที่

...อิสระนี่ดีจริงๆ ...

“อ้าว ทำไมดับ” สนบอกเมื่อเครื่องดับลง เขาพยายามสตาร์ทมันอีกหลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล

“ไหน ขอดูหน่อย” ผมตีมือให้เขาปล่อยมือออกจากปุ่มสตาร์ท ก่อนเอื้อมมือไปลองกดเองแล้วบิดแฮนด์ดู แต่ทำยังไงก็ไม่ติด

“ไม่ติดจริงๆ ครับ”

สนหน้าเสีย เขาหมุนตัวมาจ้องหน้าผม

“เดี๋ยวครบชั่วโมงเจ้าของเขาก็ออกมาตามเอง คิดมาก” ผมแตะมือเข้าที่แก้มเขา

สนแนบแก้มลากลงบนมือ เขามองผมด้วยสายตาหวานเชื่อม

“อะไรสน”

เขายิ้มกว้าง

ผมหลุบตามองต่ำ ผมเกลียดรอยยิ้มแบบนั้น...ยิ้มของคนมีความสุข

“ผมอยากอยู่แบบนี้ตลอดไปเลยครับ” เขาว่า มือใหญ่เชยคางผมขึ้นก่อนจะป้อนจูบให้กัน

...เป็นจูบที่เท่าไหร่ของเราก็ไม่รู้...

“ผมรักคุณภาพมาตั้งแต่เด็ก เฝ้าคิดถึงแต่วันที่จะได้กอดคุณ” เขากระซิบไม่ห่าง ปากและจมูกโด่งเวียนทั้งจูบและหอม

ในเสี้ยววินาทีที่เราสบตากัน...เขาก็ขอในสิ่งที่ผมให้ไม่ได้

“คุณภาพ...เป็นของผมได้ไหม”

“นี่คือสิ่งที่อยากได้เหรอ” ผมถามพร้อมกับดันไหล่หนาของเขาออก

เราคุยกันก่อนหน้านี้ว่าถ้าเขาเรียนจบเขาจะขออะไรก็ได้กับผม

“ไม่ใช่ครับ...สิ่งที่อยากได้เมื่อคืนผมได้มันมาแล้ว” สนยิ้ม ก่อนจะถอดเสื้อชูชีพออก เขาถอดเสื้อยืดแขนยาวของตัวเองออกวางและผูกมันหลวมๆ บนหัวผม

“กลัวคุณร้อน ตรงต้นคอถ้าแดดเผามากๆ มันจะแสบร้อน เมื่อคืนผมเห็นว่ามันแดงไปหมด” เขาบอก ทั้งๆ ที่ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาเหลือแค่กางเกงขาสั้นและแผ่นอกหนาสีแทน และเหงื่อซึม

ผมมองตาสีเข้มของสน มองแผ่นอกหนาไล่ลงไปยังกล้ามเนื้อหน้าท้อง นึกแปลกใจ...ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคนที่เจอทุกวันเร้าอารมณ์ขนาดนี้

ผมวางมือบนอกสีเข้ม สีของตัวเขาตัดกับสีมือของผมโดยสิ้นเชิง

“ถึงผมจะไม่ได้เป็นของสน...แต่สนเป็นของผมได้นะ”

คราวนี้เป็นผมที่ขยับเข้าไปชิดกับเขาเอง เราจูบกันจนลืมไปว่าอยู่ที่ไหน เสียงลมและน้ำไม่ได้ดังเท่าเสียงจูบเฉอะแฉะ...

“คุณ…”

เราสบตากันอีกครั้ง

“อย่าขยับนะ” ผมบอกเมื่อมือซนพยายามจะถอดเสื้อชูชีพผมออกบ้าง.

ผมยิ้มเมื่อเห็นว่ากางเกงผ้าร่มขาสั้นของสนมันนูนเด่น...เด็กนี่คึกดีจัง ผมใช้นิ้วชี้เกี่ยวขอบยางยืดออก ให้สิ่งที่กำลังคับแน่นได้ออกมาหายใจ

เมื่อคืนเราทำกันตอนมืด ผมไม่ค่อยใส่ใจนักว่าเขาจะเป็นยังไง

แต่ตอนนี้กลับมองเห็นทุกอย่างเห็นชัด ผมแตะสิ่งที่โผล่พ้นขอบกางเกงออกมาพร้อมกับมองหน้าคนตรงข้าม

“คุณภาพ...”

“อะไร”

“แกล้งผมเหรอ อื้ม...”

ผมขำหน้าตาบิดเบี้ยวของเขา มือใหญ่เอื้อมมาจะจับตัวผมอีกรอบ

“บอกว่าอย่าจับ” ผมตีมือเขาอีกครั้ง

สนขำ แต่ก็ยอมเก็บมือไป

ผมมองไปทั่วผืนน้ำ รอบตัวเราไม่มีอะไรเลย มองเห็นแค่ทะเลเวิ้งว้าง

“คุณจะทำให้ผมเป็นบ้า” เขาซบหน้าลงกับไหล่ผม เสียงลมหายใจหอบข้างหูและกลิ่นน้ำหอมของสนทำเอาผมมีอารมณ์

ผมดึงกางเกงของสนลง ควักสิ่งนั้นออกมาก่อนจะรูดรั้งจนสุดความยาว ไม่นานนักมันก็แข็งเต็มที่

“คุณครับ ขอผมจับนะ” สนขอร้อง เขาแตะมือลงที่ขอบกางเกงของผม ผมถึงได้อนุญาต

“ช่วยหน่อย ทำให้หน่อย” ทันทีที่ขอร้อง มือใหญ่ก็ล้วงเข้าไปในกางเกง

เขาดึงมันออกมา ก่อนจะรวบของผมกับของเขาชิดกัน ผมปล่อยมือออกจากสิ่งนั้น แต่โน้มคอเขาลงมาจูบแทน เราเล้าโลม อ้อยอิ่ง เหมือนอยากซึมซับความตื่นเต้นนี้ไว้

“เมื่อคืน...ผมทำดีไหมครับ” เขากระซิบถามพร้อมกับกำเราติดไว้ด้วยกัน ตรงนั้นของสนร้อนและแข็งจนผมตัวลอย

“ดีสิ เก่งมาก” ผมชมเด็กคนเก่ง

“ที่ได้เอาคุณ เหมือนผมฝันไปเลยครับ”

“อยากทำบ่อยๆ ไหม” ผมถามพร้อมกับจูบไปทั่วลำคอหนา

“อยากได้คุณทุกคืน ขังคุณไว้..ให้เป็นของผมคนเดียว”

“อ๊ะ…” ผมเสร็จจนตาพร่า สะโพกกระดกลอยไม่ติดเบาะ สนจับต้นคอผมให้แหงนหน้าขึ้น เขาตะโบมจูบ ก่อนจะตั้งใจเสร็จใส่หน้าท้องผม

น้ำเหนียวข้นเลอะไปทั่วหน้าท้องแบนเรียบ สนยังไม่ละจูบออก แต่เราได้ยินเสียงเรืออยู่ไม่ไกล

“เขามารับแล้วครับ”

.

.

.

“เป็นไงบ้าง สนุกไหม” พี่ภาคย์กลับบ้านมาหลังเลิกงาน เขาเป็นพวกบ้างาน ถึงได้ทำงานทุกวัน

“สนุกครับ” ผมตอบรับพี่ชายทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจว่าสนุกคืออะไร... เที่ยงคราวนี้ไม่ได้สนุกเหมือนตอนเด็กๆ แต่ก็ตื่นเต้นดี

ตื่นเต้นตรงที่กำลังลุ้นว่าพี่ภาคย์จะรู้หรือเปล่านะ...ว่าผมไม่ได้ทำตามสัญญา

“ได้ยินว่าแช่น้ำจนตัวเปื่อยเลยนี่” เขานั่งลงตรงข้ามกัน

“ครับ”

“ตัวเล็ก” พี่ภาคย์เอียงหน้ามองกัน

“ครับ? "

“ให้พี่ทาที่หลังให้ไหม” เขาคงเห็นว่าผมกำลังทาเจลว่านหางจรเข้ที่สนให้มา เพราะตัวผมไหม่ไปทั้งตัว

“เอาสิครับ”

ผมถอดเสื้อออก ปล่อยให้เขาไล้มือไปทั่วแผ่นหลัง

“วันนี้แม่ของตัวเล็กมาถาม ว่าทำไมตัวเล็กไม่กลับไปนอนฝั่งนั้น”

ผมเลิกคิ้ว...แต่ก็ปัดความสงสัยทุกอย่างทิ้งไป ตั้งแต่ที่เรากลับมาสัญญากันอีกครั้ง ผมก็ไม่เคยกลับไปนอนห้องตัวเองหรือกลับไปที่บ้านอีกฝั่งเลย

“พี่ชายเลยบอกไปว่าเราทำ...งานที่ห้องพี่จนดึก”

เจ้าของห้องกอดผมไว้ ความอบอุ่นของเขาแผ่ซ่านไปทั่วอก แต่ความเกลียดชังนั้นยังฝังอยู่ทุกอณูความคิด

“ครับ”

ผมหันกลับไปรับจูบแผ่วเบา ถึงจะได้จูบกับใครมากมาย ยังไงจูบของเขาก็ดีที่สุด

“เพราะพี่หรือเปล่า ตัวเล็กถึงได้ยิ้มน้อยลง หัวเราะน้อยลง”

ผมพลิกตัวหันมาเขา พี่ภาคย์รู้ตัวว่าเขาเป็นต้นเหตุทั้งหมด

“แต่ถ้าพี่ไม่ทำแบบนั้น ตัวเล็กก็จะหนีพี่ไปอีกใช่ไหม” เขาแนบแก้มเข้ากับแก้มผม แต่แค่เสี้ยววินาทีท่าทางอ่อนโยนก็เปลี่ยนไปฉับพลัน มือใหญ่ที่ลูบหลังกันอยู่เอื้อมขึ้นมาบีบคอกันแน่น

...หมาป่าตัวร้ายตื่นขึ้นมาในตอนเกือบสามทุ่ม..

“ถ้าฉันไม่ขังแกไว้! แกก็จะหนีหายไปแบบตอนนั้น! มันสมควรตายแล้ว!”

ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงกลัวแทบตาย แต่ตอนนี้กลับแตะมือบนมือเขา เพื่อบอกว่าผมเจ็บ

“ชู่ว”

เขาตระหนก มือที่บีบคอกันไว้สั่นเทา แววตาที่เคยวาวโรจน์หม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด

...เหมือนหมาป่าหลงทาง...

ผมสอดมือเข้าไปจับกับมือใหญ่ ซบหน้ากับอกเขา ออดอ้อน...ออเซาะ

“ผมไม่อยู่สองวัน พี่ภาคย์คิดถึงผมไหม”

เสียงหัวใจเขาเต้นถี่ เสียงหอบหายใจของเขาค่อยๆ ผ่อนลง ผมกอดเขา ลูบแผ่นหลังชื้นเหงื่อพร้อมกับพรมจูบใบหน้าหล่อเหลา

“กลัวไหม จะหนีพี่ไปอีกไหม พี่ชายขอโทษ” เขากระซิบแผ่ว

“ผมอยู่นี่” ผมปลอบเขา

“ตัวเล็กก็รู้ ชีวิตพี่มีแค่ตัวเล็ก”

คำบอกเล่าของเขาจุดยิ้มผมขึ้นมา...ดีใจเหลือเกินที่อ่านเกมส์ทั้งหมดขาด

.

.

.

“พี่ชายที่รักไปไหนล่ะวันนี้” คิมถามผมในบ่ายวันจันทร์ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง วันนี้คิมหยุดงาน ส่วนผมแค่ไม่ไปทำงาน

“ทำงาน” ผมตอบคิม ก่อนจะมองไปรอบตัว

...วันนี้มีคนตามแค่คนเดียว...

“แล้วเขากล้าปล่อยมึงมาข้างนอกได้ไง”

“อ้อนนิดหน่อย” ผมตอบตามจริง

เมื่อคืนทำให้หมาป่าอิ่มไปหลายครั้ง พี่ชายถึงได้ปล่อยให้ผมได้พักตามใจ อันที่จริงหลังจากตกลงทำสัญญากับเขาแล้ว...ไม่ทำงานยังได้เลย

“ข้อไหนแล้ว”

“9”

“เร็วนี่” คิมเย้าพร้อมกับอมยิ้ม

“งั้นข้อ 9 จะทำอะไรดี” คนถามถามด้วยแววตาระยับ ผมเอนหลังลงกับพนักพิง รู้สึกเบื่อกว่าที่เคย

“ไม่รู้สิ อยากตายแล้ว” ผมบอกตามจริง

คิมโบกมือไปมา

“ยังไม่ได้เอามึงเลย มึงสัญญาแล้ว”

ผมเลิกคิ้วมองคนมักมาก ก่อนจะส่งไฟล์บางอย่างให้

“เอาไปดูแก้ขัด”

คิมเปิดดู เขาบ่นว่ามืดไปหน่อยแต่พอเห็นว่าคนในคลิปคือผมเขาก็ยิ้ม

“ใคร?”

“เด็กที่บ้าน”

“พี่ชายมึงไม่เอาตายเหรอวะ” คิมถาม แต่ตาก็ยังจ้องอยู่ที่จอ

คำพูดของคิมทำให้ผมคิดอะไรบางอย่างออก....หรือจะเอาให้ให้ดูดีนะ

จะได้เห็นทั้งความทรมานของเขา และเผื่อเขาจะได้ฆ่าผมให้จายทีเดียว

“มึงคิดว่าเขาจะฆ่ากูไหม” ผมถามคิม แต่หมอนั่นกลับส่ายหน้า

“เขาจะฆ่ามัน” คิมชี้เข้าไปในจอ ก่อนจะหันมาหาผม

“ส่วนมึง เขาคงใช้วิธีอื่น”

ผมโคลงหัวไปมา ขี้เกียจใช้ความคิดเหลือเกิน

“เด็กนี่รูปร่งดี หน้าตาดีนี่หว่า” คิมยังนั่งดูคลิปความยาวเกือบสองชั่วโมง นัยตามันดูสนุกจนผมอดอิจฉาไม่ได้

“ดีขนาดนั้นเลยเหรอ” ผมถามพร้อมกับเอี้ยวหน้าไปมองในจอ เห็นสนกำลังทั้งกระแทรกทั้งตะโบมจูบกันบนเตียง ถึงจะมือไปหน่อย แต่ก็เห็นสิ่งในพลุบเข้าออกในร่างกายได้ชัด

แต่ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าคิมสนุกยังไง

“มึงขาดจินตนาการไงภาพ ลองคิดสิว่าถ้าตอนนี้ไอ้เด็กนี่กำลังเอามึงพร้อมกับกู จะรู้สึกยังไง”

ผมมองคนพูดแล้วคิดตาม

“ก็คงเสียวดี แต่พอเสร็จแล้วกูก็เหนื่อย” ผมตอบตามจริง ทำเอาคิมขำร่วน

“ความสุขชีวิตคนเรามันมีไม่กี่อย่างหรอกภาพ เที่ยว กิน นอน เอา”

ผมส่ายหน้าไปมา นึกถึงความสุขอย่างเดียวที่อยากได้คือ...อิสระ

และเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น...จินตนาการทั้งหมดของผมก็ดับลง

‘น้องภาพ เย็นนี้กลับบ้านมาหาแม่นะ วันนี้คุณพ่อจะกลับบ้าน’

.

.

.

“ข้อ 9 กูรู้แล้วว่าจะทำอะไร”

คิมมองหน้าผม ผมลุกขึ้นแล้วต่อสายหาคนขับรถ

“ทำอะไรวะ”

“ทำให้คนที่ทิ้งกูไว้ข้างหลังได้เห็น ว่าการที่เขาละเลยกูมันเป็นยังไง”

.

.

.

.

TBC.

#20เหตุผลก่อนตาย

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-1
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 5 : A Poor Fox [27/8/2019]
«ตอบ #71 เมื่อ27-08-2019 13:34:41 »

คิมก็ตอดเล็ก ตอดน้อย แบบหวังผลตลอด 55555

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 5 : A Poor Fox [27/8/2019]
«ตอบ #72 เมื่อ27-08-2019 14:07:50 »

ตอนก่อน dirty fox ตอนนี้ poor fox ตอนหน้า crazy fox  พี่ภาคย์ต้องขาดสติ พี่ภาคย์ต้องหึงหน้่ามืดตามัว พี่ภาคย์ต้องหลงน้องแบบหลับหูหลับตา

ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 611
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-0
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 5 : A Poor Fox [27/8/2019]
«ตอบ #73 เมื่อ27-08-2019 17:22:36 »

กระตุ้นต่อมอยากรู้มากขึ้นไปทุกที
ว่าที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ลุ้นตรงนี้
คิมก็ตอดเก่งงง

ออฟไลน์ ป้าหมีโคตรขี้เกียจ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 125
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 5 : A Poor Fox [27/8/2019]
«ตอบ #74 เมื่อ27-08-2019 22:11:17 »

มุกใครจะสนนี่ได้อยู่

ภาพยังตายไม่ได้นะ คิมยังรออยู่555 ถึงจะได้แค่ตอดเล็กตอนน้อยกับคลิปก็เถอะ

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 5 : A Poor Fox [27/8/2019]
«ตอบ #75 เมื่อ28-08-2019 00:53:51 »

          สนุกนะค่ะแต่ลุ้นมากกๆไ

รออ่านตอนต่อไปนะค่ะ

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 5 : A Poor Fox [27/8/2019]
«ตอบ #76 เมื่อ29-08-2019 23:11:41 »

อันตรายขึ้นทุกที

ออฟไลน์ lonesomeness

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 235
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 5 : A Poor Fox [27/8/2019]
«ตอบ #77 เมื่อ10-09-2019 15:07:11 »

รอข้อต่อไปปปป

ออฟไลน์ zearet17

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +555/-0
    • facebook
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 6 : Recall to mind [28/11/2019]
«ตอบ #78 เมื่อ28-11-2019 10:24:51 »


6 : Recall to mind



“ภาพ นั่งดีๆ ”

“พี่ภาคย์ไม่อยากให้ผมอยู่ใกล้เหรอครับ? ” ผมถามเขาด้วยแววตาเศร้าสร้อย ใช้มือเท้ากับโซฟาแล้วเอนตัวเข้าไปหาเขา

“ขยับไป...” เขาเรียกเสียงเบาแต่นิ่ง มือใหญ่ดันตัวผมออก

เรากำลังนั่งรอคุณพ่อในห้องนั่งเล่นเพื่อจะทานข้าวเย็นกันในเย็นวันศุกร์พร้อมหน้าพร้อมตา กฎเหล็กของพี่ชายคือความสัมพันธ์ของเราจะเป็นความลับ แต่ผมเชื่อว่าโลกนี้...ไม่มีความลับ

“น้องภาพคะ อย่าไปเบียดพี่ภาคย์สิลูก” แม่ผมพูด หน้าตาเธอดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าลูกเมียหลวงแบบพี่ภาคย์จงเกลียดจงชังผมมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

ตอนเด็กๆ เขาแกล้งผมอยู่ตลอด ตอนนั้นผมเฝ้าแต่หวังและอ้อนวอนให้เขารักผมบ้าง จนเมื่อเขาเริ่มเป็นวัยรุ่น...ความสัมพันธ์ของเราก็ดีขึ้น พี่ชายรักผม

...เพียงแต่ไม่ใช่รักแบบพี่น้องแบบที่ผมอยากได้…

.

.

.

ผู้ชายพุงพลุ้ยเข้าบ้านมาตอนสองทุ่ม มีเมียสำรองเข้าไปพะเน้าพะนอเอาใจ ผมมองแม่ตัวเองที่มองสามีตัวเองอย่างเทิดทูน ผู้ชายคนนี้นอกจากให้กำเนิดผมและให้เงินเธอใช้ ผมก็ไม่รู้แล้วว่าแม่ผมทนรักไปได้ยังไง แต่เขาว่าความรัก...มักจะไม่มีเหตุผล

“ป้านิ่ม จัดโต๊ะเลย คุณภาคย์กับคุณผู้ชายคงหิวแล้ว” เธอบอกคุณแม่บ้าน

ผมลอบยักไหล่เมื่อความเอื้ออาทรที่แม่ผมมีไม่เผื่อแผ่มาที่ผมอีกครา ทุกคนเจ็บได้ หิวได้ มีความสุขได้...ยกเว้นก็แต่ผม

พวกเราทานข้าวกันบนโต๊ะตัวยาว คุณพ่อเล่าถึงเรื่องที่เพิ่งไปพบเจอมา ส่วนใหญ่เป็นเรื่องธุรกิจ เล่าถึงเพื่อนของเขาบ้าง คนนั้นคนนี้บ้างด้วยเป็นคนกว้างขวาง ผมไม่ได้ใส่ใจฟังเช่นเคย เอาแต่มองไปยังเก้าอี้ว่างตรงนั้น...ตรงที่เป็นของแม่ใหญ่

.

.

.

“น้องภาพ เป็นอะไรไปลูก” แววตาสีฟ้าของเธออ่อนโยน อ้อมกอดของเธออุ่น แต่เธอเสียไปแล้วนับสิบปี ปีที่เธอเสียเป็นปีที่ผมเล่าความลับทั้งหมดให้เธอฟัง

ความลับที่ว่า...ผมกับลูกชายเธอทำบางอย่างกันบนเตียงทุกคืน

.

.

.

ผมผินหน้ามองคนข้างกาย ก่อนจะกระซิบบอกบางอย่างกับเธอ

“คืนนี้ แม่มาที่ห้องทำงานตอนสักสี่ทุ่มครึ่งได้ไหมครับ มีเรื่องจะคุยด้วย” ผมบอกเธอเบาๆ เพราะบนโต๊ะกินข้าว พ่อพูดเสมอว่าไม่ชอบให้ใครเสียงดัง ยกเว้นก็แต่ตัวเอง

.

.

.

“ไม่ทำงานแล้วได้ไหม ไปนอนเถอะ” พี่ชายเดินเข้ามาในห้องทำงานตรงกลางระหว่างโถงขวาและซ้าย ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มตรง วันไหนผมทำงานดึกเขามักจะมาตามเวลานี้ทุกคืน ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงมาเพื่อด่า...แต่วันนี้กลับมาเพื่อตามผมไปนอน

มนุษย์นี่ก็ตลกดี เปลี่ยนเป็นหน้ามือกับหลังมือเพียงเพื่อผลประโยชน์ทางกาย

“ตัวเล็ก...” เขาเรียกเสียงแผ่ว ผิดกับเมื่อเย็นอย่างเห็นได้ชัด

“พี่ภาคย์ไม่ชอบอยู่ใกล้ภาพ” ผมประชดประชัน

“ไม่ใช่ ตัวเล็กก็รู้ ถ้าพี่ไม่ทำแบบนั้นคนอื่นจะสงสัย” เขาเดินเข้ามาหาพร้อมกับฉุดผมขึ้นจากเก้าอี้นุ่ม

“พี่ภาคย์ใจร้าย” ผมเมินหน้า กล่าวโทษเรื่องเมื่อก่อน

.

.

.

หลังจากที่ความลับรั่วไหล แม่ใหญ่ก็เสียชีวิตลง พี่ชายโดนส่งไปที่ต่างประเทศทันที ตอนเรียนมหาวิทยาลัยผมเคยคิดจะหนีหลายต่อหลายครั้ง แต่แม่ผมกลับรายงานให้เขาและพ่อรู้ทุกครั้ง ฉากนอกพวกเขาหาว่าผมใจแตกและดื้อซน แต่ตอนนั้นพี่ชายบอกผมว่า...ถ้าหนีอีก แม่ผมจะมีชะตากรรมเหมือนแม่ใหญ่

ผมเลยยอมอยู่ที่นี่ อย่างน้อยขอแค่ไม่เห็นหน้าเขา





เรากลับมาเจอกันในวันที่ผมจบมหาวิทยาลัย เขามาพร้อมกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ มาบอกว่าต่อไปนี้เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป…

.

.

.

“ที่พี่ใจร้ายเพราะตัวเล็กหนี ตัวเล็กเอาความลับเราไปบอกคนอื่น! ตัวเล็กไม่ยอมคุยกับพี่เลยถ้าพี่ไม่ด่า ไม่ว่า! ตัวเล็กเห็นพี่เป็นเหมือนธาตุอากาศ!!! ”

“ชู่ว...” ผมแตะนิ้วชี้ลงที่ริมฝีปากหยัก เพื่อบอกให้เขาเงียบ เพราะผมแง้มประตูไว้อีกฝั่ง เดี๋ยวคนอื่นมาได้ยินเข้าแล้วจะยุ่ง

“ตัวเล็กอย่ากลัวพี่เลยครับ” เขาอ้อนวอน หมาป่าดุร้ายเมื่อครู่กลับกลายเป็นเพียงคนตัวใหญ่ที่หมดหนทาง เขาจูบแก้มผมพร้อมกับแค่นยิ้ม

“พี่ทำทุกอย่าง เพื่อให้ตัวเล็กอยู่กับพี่” ผมรู้...เขาไม่ได้โกหก

“ทำไมถึงต้องเป็นผม” ผมกรีดนิ้วลงบนอกหนา มันเป็นคำถามที่ผมฝังใจมาตั้งแต่เด็ก ว่าคนที่ต้องโดนขังในห้อง มัดมือมัดเท้ารองรับอารมณ์เขาตั้งแต่เด็ก...ทำไมต้องเป็นผม

“ไม่ใช่ใคร ต้องเป็นตัวเล็กเท่านั้น”

ผมยิ้ม แต่ไม่ตอบอะไร

“ไม่เอาตรงนี้ ไปที่ห้องกันดีกว่า” พี่ชายบอกเมื่อผมเริ่มขยำสิ่งที่อยู่ภายใต้กางเกงเขา ผมกำลังเริ่มแผนข้อ 9 แต่กลับนึกถึงข้อ 2 ที่ผมบอกคิมไป...ว่าผมอยากลองมีเซ็กซ์ดู

“อา...นึกออกแล้ว” ผมพึมพำเสียงเบา ความทรงจำเจ็บปวดบางส่วนไหลบ่าเข้ามาในหัว

ผมเคยนึกไม่ออกว่าทำไมพี่ภาคย์ถึงได้เกลียดผมนัก เคยนึกไม่ออกว่าทำไมในใจผมถึงได้กลวงนัก แต่ตอนนี้กลับพอจะปะติดปะต่อได้บ้างแล้ว

“นึกอะไรครับ” พี่ชายตัวดีถอดแว่นออกจากใบหน้า ผมคว้ามันมาแล้วทิ้งไปไกล เมื่อเห็นว่าประตูที่ผมแง้มไว้ มีเงาของคนลอดเข้ามา

“ตาพี่ภาคย์สวย” ผมชมเพื่อเปลี่ยนเรื่อง ล้วงมือเข้าไปในกางเกงนอนเนื้อบาง ปกติหมาป่าตัวนี้จะไวต่อสิ่งเร้ารอบกาย แต่เพราะตอนนี้สายตาเขากำลังจับจ้องเหยื่อแบบผมอยู่ สิ่งอื่นถึงได้หลุดรอดออกไปจากสัญชาตญาณอันแยบคาย

“อยากลองที่นี่เหรอ โตแล้วน่ารักจัง” เขาบอกพร้อมกับพรมจูบไปทั่วใบหน้าผม

ผมกดหน้าพี่ชายลงกับซอกคอตัวเอง อ้าขาเปลือยเปล่าอยู่บนโต๊ะทำงาน ผมเตรียมตัวมาดี เพื่อให้เขาแทรกสิ่งนั้นเข้ามาได้ทันท่วงที

สิ่งที่สอดลึกเต็มตื้นและคับแน่น กายผมสั่นเป็นลูกนก แต่ใจกลับลิงโลดเมื่อสะโพกสอบเริ่มสวนเข้าออก ผมครางแผ่ว หลางจ้องไปที่ช่องว่างระหว่างประตู สบสายตากับสิ่งที่เรียกว่าครอบครัว

....ผมเริ่มเข้าใจคิมบ้างแล้ว ว่าเวลามีเซ็กซ์แล้วมีคนคอยมอง มันเร้าอารมณ์แค่ไหน…

“เอาแรงๆ อื้อ”

“ตัวเล็ก...แรงพอไหม” พี่ชายกระซิบแผ่ว ตอกอัดตัวเข้ามาจนหัวคลอน

“รักพี่ชาย” ผมอ้อน ซุกหน้าลงกับอกแกร่ง ผมรู้สึกปลอดภัยเสมอในตอนที่อยู่ใต้ร่างกายเขา รู้สึกเหมือนถูกปกป้อง ถูกรัก ถูกเติมเต็ม แต่เมื่อเขาถอนตัวออก ผมก็จะกลายเป็นคนไร้ค่าอีกครา...

ผมคิดว่าก่อนที่ผมจะตาย ผมจะพังครอบครัวจอมปลอมนี้ก่อน

...พังมันให้หมด...





TBC.

________________________

#20เหตุผลก่อนตาย

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2034
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-1
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 6 : Recall to mind [28/11/2019]
«ตอบ #79 เมื่อ28-11-2019 14:45:24 »

 :pig4:
 :3123:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 6 : Recall to mind [28/11/2019]
« ตอบ #79 เมื่อ: 28-11-2019 14:45:24 »





ออฟไลน์ Ac118

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 611
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-0
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 6 : Recall to mind [28/11/2019]
«ตอบ #80 เมื่อ28-11-2019 17:24:09 »

กรี๊ดดด กลับมาอัพเเล้วว

พี่ภาคยังเร่าร้อนไม่ผ่อนปรน แซ่บแรงงส์
สองพี่น้องที่บิดเบี้ยว ย้อนแย้ง ตกอยู่ในวังวน
ที่พาเรา ปวนแปรทางอารมณ์ตลอด จะดาร์คหรือเร่าร้อนใจดี ฮือออ

/พี่ภาคไปสุดถึงขั้น เอิ่บ..ฆ่าแม่ใหญ่มั้ย หวั่นใจตรงนี้ หรือจะแค่ทำให้แม่ใหญ่ช็อค แล้วป่วย..

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 6 : Recall to mind [28/11/2019]
«ตอบ #81 เมื่อ28-11-2019 19:53:19 »

มาต่อแล้วววววว ชอบความจิตของอิพี่ภาคย์

ออฟไลน์ ป้าหมีโคตรขี้เกียจ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 125
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 6 : Recall to mind [28/11/2019]
«ตอบ #82 เมื่อ28-11-2019 20:36:56 »

Wellcom back ค่าาาาา

พี่ภาคย์ฆ่าแม่ใหญ่หรอ?

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-0
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 6 : Recall to mind [28/11/2019]
«ตอบ #83 เมื่อ28-11-2019 23:36:19 »

 :3123: :pig4: :3123:

ออฟไลน์ เป็ดอนุบาล

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
Re: #20เหตุผลก่อนตาย | 6 : Recall to mind [28/11/2019]
«ตอบ #84 เมื่อ29-11-2019 01:37:58 »

         ดีใจที่กลับมาต่อนะคะ

ออฟไลน์ zearet17

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +555/-0
    • facebook

7 : Misery and Nightmare



ภายในห้องใต้ดินอันเป็นที่เก็บทั้งถังเหล้าผิดกฎหมาย ปืน อุปกรณ์ตกปลา ถุงกอล์ฟเก่าของพ่อ ยังมีหนึ่งสิ่งมีชีวิตนอนอยู่บนผ้าห่มผืนเล็กที่ทั้งเหม็นและคาวไปด้วยกลิ่นของเหลวหลายอย่างผสมปนเป

“เจ็บ ภาพเจ็บ” เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยดังก้องไปทั่วห้องก่อนจะสะท้อนกลับมายังที่เดิม ที่นี่ไม่มีทางออกเพราะมีหมาป่าดุร้ายยืนเฝ้าประตู

ผมยืนมองตัวเองในวัยเด็ก มวลอากาศรอบตัวอึดอัดจนเสมือนสสารที่เป็นก๊าซถูกอัดแข็ง ...ผมหายใจไม่ออก…

“พี่ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจ” เสียงร่ำไห้ของผมดังปนไปกับเสียงย้ำคิดย้ำทำของพี่ชาย เขาบอกไม่ได้ตั้งใจด้วยสายตาเหม่อลอยแต่ทว่ามือนั้นกลับลูบไปทั่วกาย

“พี่ภาคย์ ปล่อยภาพ”

“ปล่อยภาพ...ฮึก” ผมสะอึกสะอื้น ลำตัวเปลือยเปล่าถอยร่นจนชิดมุม แต่เมื่อโดนอีกคนแยกขาออกเพื่อชำเรา มือเล็กนั่นก็ทุบลงบนบ่ากว้าง

“ทำไมถึงทำแบบนี้ฮะ ทำแบบนี้กับภาพทำไม” น้ำเสียงนั้นทั้งเสียใจ ทั้งหมดอาลัยตายอยาก แต่สุดท้ายก็โดนมือใหญ่กำรอบคอขาว

“เงียบนะตัวเล็ก ชู่ว”

.

.

.

ผมตื่นขึ้นมาในตอนดีสี่สิบสามนาที ช่วงนี้อดีตที่เหมือนฝันร้ายผุดพรายขึ้นมาแทบจะทุกคืน หัวและจิตใจที่เคยกลวงของผมเริ่มสงสัยในอะไรหลายอย่าง อย่างเช่นว่าทำไม...ผมถึงเคยลืมเรื่องพวกนั้น

ผมดึงท่อนแขนหนาออกจากตัว ก่อนจะลุกไปที่หน้ากระจก มองตัวเองในอีกสิบปีต่อมา ทำไมกันนะ…

“ไปไหน ตัวเล็ก” ผมหันไปหาคนที่ลุกมานั่งจ้องกัน เขาคงรู้ตัวตั้งแต่ที่ผมตื่นแล้ว

“พี่ภาคย์...” ผมเรียกเขาในตอนที่ถูกกอดแล้วจมลงไปทั้งอก ความอุ่นซ่านในใจบอกผมว่าพี่ภาคย์คนนี้กับพี่ภาคย์คนนั้นคือคนเดียวกัน

แล้วตอนนั้น...เขาทำแบบนั้นกับผมทำไม?

“ตัวเล็ก ฝันร้ายเหรอครับ”

ผมร้องไห้ ซบแก้มลงกับอกหนา ในความมืดกลับได้กลิ่นคลื่นเหียนเหมือนตอนที่อยู่ในฝัน

“ร้องไห้ทำไม พี่ใจไม่ดีเลย” คนที่บอกว่าใจไม่ดีกลับอุ้มผมขึ้นไปวางที่เตียงดังเดิม เขากดเปิดโคมไฟขึ้นในตอนตีสี่สามสิบเอ็ดนาที ใช้มือใหญ่เกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มผม แต่กลับแทรกกายเข้าหาทางที่ยังชุ่มชื้นจากเมื่อคืน

“หน้าภาพตอนร้องไห้ มัน...”

ภาพในความทรงจำทับซ้อนลง จากมือที่เคยทุบหลังเขา ตอนนี้กลับโอบไหล่กว้างนั้นเข้าหาตัว

"อื้อ" ผมครางอู้อี้เมื่อเขาเริ่มขยับตัวและจูบซับน้ำตา

“อย่าร้องเลยนะตัวเล็ก”

.

.

.

“มันไม่ห่างตัวมึงเลยนะ” คิมพูดขึ้นในบ่ายวันหนึ่ง ผมออกมาเดินห้างในเวลาบ่ายที่พี่ชายกำลังง่วนกับการประชุม ผมจ่ายหลายบาทเพื่อปิดปากบอดี้การ์ดเขา แล้วขึ้นมาหาคิมที่คอนโดใกล้ห้าง

“อืม” ตอนนี้พอรู้ว่าผมเต็มใจเป็นของเขา พี่ภาคย์ก็ยิ่งจำกัดการออกข้างนอกของผมด้วยเหตุผลี่ว่าเป็นห่วง แต่สิ่งที่ผมรู้ดีกว่าใครคือเขากลัวผมจะหนี

“เป็นอะไร” ผมทิ้งตัวลงบนเตียงสีขาวสะอาด กลิ่นหอมของห้องคิมให้ความรู้สึกแปลกๆ

“คิม เคยลืมอะไรไปบ้างไหม? ”

“เคย ลืมของบ่อยจะตาย” เจ้าของห้องบอกพลางยกบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นสูบ กลิ่นแปลกๆ ที่ผมบอกน่าจะมาจากเจ้านี่ ผมลุกขึ้นก่อนจะเดินไปที่โซฟา นั่งลงข้างเขา

“คิม”

“? ” คิมหันมามองผม คงไม่ทันได้เตรียมใจที่จะโดนกอด เจ้าตัวเลยมีท่าทีเก้ๆ กังๆ

“เคยลืมสิ่งที่เกิดขึ้นตอนเด็กๆ ไหม? ” ผมถามเขา ก่อนจะเงยหน้าจูบปลายคาง

“เคยสิ จริงๆ ก็จำอะไรได้ไม่เยอะหรอก” คิมขยับให้ผมนั่งคร่อม เขาคงรู้แล้วว่าผมอยากได้บุหรี่นั่น ถึงได้ยื่นมาให้ ก่อนจะกอดเอวผมไว้แทน

“วันนี้เป็นอะไรวะ อยากได้อะไร” เขาถาม พร้อมกับจูบลงที่ซอกผม

“โอ้โห รอย” เขาพึมพำ แต่ก็กดย้ำตรงที่เป็นรอย

“คิม” ผมเรียกเขาออกจากภวังค์

“หืม? ”

“จำข้อ 2 ได้ไหม ที่บอกว่าอยากมีเซ็กซ์”

“จำได้สิ มีอะไรวะ”

ผมดันหน้าเขาออกจากคอและไหปลาร้า ก่อนจะเริ่มเรียบเรียงสิ่งที่นึกออกในตอนนี้

“ตอนเด็กๆ ”

“ตอนเด็กๆ ”

“ตอนเด็กๆ ” เสียงผมแปร่งไปจากเคย เหมือนเสียงของพี่ชายในฝันที่ย้ำคำเสียจนน่าสมเพช

คนรอฟังขมวดคิ้วแน่น เขามองหน้าผมเหมือนผมเป็นเก้าอี้ขาหัก โดนตัดตอน และบั่นทอนไปบางส่วน เหมือนอะไรก็ตามที่ล้วนไม่พอดี

“ค่อยๆ เล่า” คิมจูบเพื่อบอกให้ผมใจเย็น

“ตอนเด็กๆ เคยทำกับแบบนั้นกับพี่ชาย” ผมเล่าฉากที่ผุดขึ้นมาในหัว

"เคยมีอะไรกันในห้องใต้ดิน”

“ในห้องนอนในช่วงปิดเทอม”

“ในห้องน้ำ”

“ในสวนกลางดึก”

คนฟังเบิกตากว้าง...แต่สุดท้ายก็คลี่ยิ้ม

“ตอนนั้นเต็มใจไหม? ”

ผมส่ายหน้า...ไม่เคยเต็มใจ

“โดนบังคับ บอกว่าถ้าไม่ทำจะฆ่าแม่”

ผมขมวดคิ้วแน่น ข้างหน้าเห็นคิมกำลังพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่ได้ยิน เหมือนกำลังฝันร้ายอยู่ พยายามดึงตัวเองออกไปจากตรงนี้ ไม่รู้ความตายจะทรมานแบบนี้ไหม...

“ภาพ! ”

ผมสะดุ้ง กะพริบตาถี่ก่อนจะพรูลมหายใจ

“อ่า...เพิ่งนึกออก ไม่รู้ทำไมถึงลืม”

“เมื่อกี้เหมือนช็อกไป” คิมบอก ก่อนจะกอดผมไว้แน่นกว่าเคย

ถ้าเมื่อกี้ช็อคไปแล้วตายก็คงดี...

“แล้วทำไมเขาถึงทำแบบนั้นกับมึง” คิมกระซิบถาม พร้อมกับนวดต้นคอผมให้หายเกร็ง

“นั่นสิ...” ผมหลับตา ใจที่เคยคิดว่ากลวงโบ๋โดนถมลงด้วยความทรงจำดำมืด รู้แบบนี้ปล่อยให้มันกลวงแบบเดิมยังดีกว่า

“ไม่ทำงานแล้วเหรอ” เขาถามเมื่อเห็นว่าผมสงบลง

“พี่ภาคย์ไม่ให้ทำ”

“หึ” เจ้าของห้องเลิกเสื้อผมขึ้น ก่อนจะชี้ไปในแต่จุด

“ภาพที่เขามองมึง คงไม่ใช่น้องชายตั้งแต่แรก”

“หมายความว่าไง”

คิมหัวเราะ

“ตัวมึงเองก็รู้”

“แต่….”

“เรื่องมันมาถึงตอนนี้แล้ว ยังจะหาเหตุผลอะไรให้มันอีก”

พอเริ่มจำได้ผมก็เริ่มมีข้อกังขากับหลายอย่าง เช่นว่าทำไมพี่ชายถึงทำแบบนั้นกับผม ที่แม่ใหญ่ตายตอนผมหนีเป็นความบังเอิญหรือเป็นฝีมือใคร และสุดท้าย...ทำไมผมถึงได้ลืมเรื่องพวกนั้นเสียสนิทในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา

“แล้วข้อ 9 เป็นไงบ้าง” คิมถามถึงแผนเผยความลับของผม

“เรียบร้อยดี รอดูผลเย็นนี้”

“ของดีนี่” คิมดูสนุกกับเกมของผมอย่างเคย ก่อนจะทวงถาม

“แล้วเมื่อไหร่ จะถึงข้อของกูบ้าง”

ผมยิ้ม ที่มาหาเขาวันนี้ผมมีเรื่องขอให้ช่วย

“คิมช่วยทำข้อ 10 หน่อย เดี๋ยวข้อ 11 จะเป็นของมึง”

เขาเลิกคิ้ว ก่อนจะบีบก้นผมแน่น

“ที่วันนี้อ้อนเพราะมีแผนนี่เอง”

ผมลุกออกจากตัวเขาเมื่อเห็นท่าทีว่าเขาตกลงรับข้อเสนอแล้ว

“ฝากหน่อยนะ แล้วมึงจะทำอะไรกับกูก็ได้”

เขาผิวปากหวือ ท่าทางอารมณ์ดี

“ได้เสมอ"

.

.

.

หลังจากเจอกับคิมแล้ว ผมก็เลือกกลับมาบ้านในช่วงเวลาที่มีแค่แม่ ส่วนพี่ชายกับพ่อยังไม่กลับ

“ภาพ ลูก...”

ผู้หญิงคนนั้นหน้าซีดเผือด ไม่รู้จะตกใจอะไรกับเรื่องเมื่อคืนขนาดนั้น ทีตอนผมโดนมัดมือมัดเท้าด้วยพี่ชาย ยังไม่ตกใจขนาดนี้เลย

ถ้าตอนนั้นมีแม่สักคนให้พึ่งพิง มีแม่สักคนที่ฟัง เรื่องมันคงไม่มาถึงตอนนี้หรอก

“ว่าไงครับ” ผมยกมือไหว้เขาด้วยความเคารพแบบที่แม่ใหญ่สอน

“ลูก...ลูก”

“มีเรื่องอะไรไหมครับ? ผมเหนื่อย” ผมแสร้งทำตัวไม่รู้เรื่อง

“ขอคุยด้วยกันสองคนหน่อย”

“เอาสิ”

ผมเดินตามเขาเข้ามาหลังบ้าน มองไปยังต้นไม้ใหญ่ที่ตอนเด็กๆ ชอบมาวิ่งเล่น และพอโตขึ้นมาใหญ่ก็ถูกจับมัดไว้แถวนี้

“ลูกกับพี่ภาคย์” เธอเหมือนจะปล่อยโฮหรือไม่ก็เป็นลม

“ยังไงครับ? ”

“ลูกกับพี่เขา....” เธอเริ่มสะอึกสะอื้น วินาทีที่เธอหลับตาผมก็อดยักไหล่ไม่ได้

“ก็เป็นมาตั้งแต่เด็กแล้วนะครับ”

“ไม่จริง ลูกโกหกแม่ ไม่จริง” เธอร้องไห้เหมือนคนที่กำลังใจสลาย

ผมมองภาพตรงหน้าแล้วเหมือนมีบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว อา..นึกออกแล้ว

“เราทำแบบนั้นกันทุกคืน ตั้งแต่เด็ก อ่า..เว้นไปหน่อยตอนที่แม่ใหญ่เสียแล้วพี่เขาไปอยู่ต่างประเทศ” ผมนับนิ้วว่ามีแค่ประมาณ 5-6 ปีที่เราไม่ได้เจอกัน

“กลับมาก็เริ่มทำใหม่” ผมบอกความจริงกับเธอ แต่คนที่จะไม่เชื่อ พูดอะไรไปก็เท่านั้น

“ไม่จริงใช่ไหมลูก ไม่จริง”

“ก็เห็นกับตาแล้วนี่ หรือจะไปดูในห้องนอนพี่ภาคย์อีกก็ได้นะครับ”

.

.

.

“แม่ครับ พี่ภาคย์เขาทำผม เขาทำผม” ผมร้องไห้สะอึกสะอื้น แขนและขาเขียวเป็นจ้ำเพราะรอยบีบและรอยเชือก ลำตัวเปลือยเปล่านอนคุดคู้อยู่ในห้องน้ำอันเปียกโชก

“ลูกคิดมากไปเอง เข้าใจผิดไปนะ คุณภาคย์ไม่ได้ทำอะไรเลย”

พี่ชายในตอนนั้นลุกขึ้นเต็มความสูง เขาบอกว่าผมมัดเท้าตัวเองแล้วเล่นน้ำอยู่ในอ่าง ส่วนเขาเองเพิ่งเข้าบ้านมา

“คุณน้าคิดถูกแล้วครับ ผมไม่ได้ทำอะไรน้องเลย ผมรักน้องจะตาย”

.

.

.

“ใครมันเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องนี้! ” เสียงประมุขของบ้านดังไปทั่วบ้านหลังใหญ่

“ใครมันเป็นคนทำ! ”

ผมลอบยิ้ม คนที่ห่วงหน้าตาตัวเองยิ่งกว่าชีวิตคนอื่นแบบพ่อ ป่านนี้คงเหมือนกำลังจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ ผมซุกหน้าเข้ากับอกอุ่น รู้สึกปลอดภัยภายใต้อ้อมกอด

“เสียงดังอะไรแต่เช้าวะ” พี่ภาคย์บ่นก่อนจะจูบขมับผม ผมแสร้งทำเป็นยังไม่รู้สึกตัวตื่น แม้ในใจจะกำลังเหยียดยิ้ม

“กูจะฆ่าทุกคนที่ปล่อยข่าวเรื่องนี้! พวกมันต้องตาย! ”

สิ้นเสียงประกาศิตนั้น พี่ชายก็จูบแก้มผมอีกครา

“ตื่นเร็วครับตัวเล็ก คุณพ่อเสียงดังใหญ่เลย”

ผมค่อยๆ ลืมตาตื่น รับจูบยามเช้าจากพี่ชายก่อนจะเบียดตัวเข้าหา ทำเหมือนกลัวจนเขาต้องรีบปลอบ

“เสียงดังอะไรครับ? ”

“ไม่เป็นไรนะ พี่จะดูแลตัวเล็ก” เขายังพูดไม่ทันจะจบ เสียงของพ่อก็ดังขึ้นมาอีกหน

“กูจะฆ่ามึง มึงต้องตาย! ”

ผมตั้งใจฟังเสียงจากข้างนอก ในใจนั้นลิงโลดกับคำขอข้อที่ 10

จะฆ่าคนปล่อยข่าวงั้นเหรอ ดีเลย...จะได้ตายไวขึ้นหน่อย

เสียงข้อความดังขึ้นในยามเช้า ผมลุกขึ้นจากเตียง เมินหมาป่าผู้อารมณ์เสียเพราะเสียงของพ่อ ก่อนจะกดอ่านข้อความของคิม

‘อย่าลืมข้อ 11’

ไม่ลืมหรอก...



.

.

.

_______________________________

TBC. น้องเริ่มจำเรื่องเก่าๆ ได้แล้ว มาลุ้นไปด้วยกันนะคะ :]




ออฟไลน์ ป้าหมีโคตรขี้เกียจ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 125
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +45/-0
เป็นเพราะภาพโดนกระทบกระเทือนใจจนจิตมันเซฟตัวเองด้วยการลืมความทรงจำบางส่วนไป...มั๊ย? คือลืมจนกระทั่งว่าตัวเองเคยมีเซ็กส์ตั้งแตาเด็กมาแล้วไม่ได้จิ้น

อดคิดไม่ได้ว่าเรื่องแม่ใหญ่มากกว่าเรื่องที่โดนอิพี่ภาคมันทำแรงๆใส่

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 462
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
  :katai1: :katai1: :katai1:

น้องภาพ แต่ก็ยังเชียร์พี่ภาคย์อยู่ดี

ออฟไลน์ Card

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
แต่ละตอนบีบใจเรามากๆ ไม่รู้ว่าจะเจออะไรที่หนักกว่านี้หรือเปล่า ภาพคือเหมือนตอนนี้ทำอะไรก็ได้แล้วอะแบบช่างแม่งแล้วและทุกคนต้องฉิบหายด้วย สงสารน้องอะ

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • ขอบคุณนักเขียนที่คนที่สร้างทุกตัวละครขึ้นมานะคะ(♡˙︶˙♡)
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 690
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
น้องเจออะไรมาหนักกว่าที่คิดเยอะเลย :z3:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด