{เรื่องสั้น} on your command, my lord #ปรนนิบัติวัตถาก ตอนพิเศษ! 26/9/2023
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: {เรื่องสั้น} on your command, my lord #ปรนนิบัติวัตถาก ตอนพิเศษ! 26/9/2023  (อ่าน 13937 ครั้ง)

ออฟไลน์ สรรพล้วยควัน

  • kinky smoke
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
    • TW
***************************************************************************************
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************



เรื่องกุ๊กกิ๊กที่ผ่านมา by สรรพล้วยควัน



TW acc @kinkysmoke
18+ TW acc @VIPkinkysmoke


Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-09-2023 17:50:45 โดย สรรพล้วยควัน »

ออฟไลน์ สรรพล้วยควัน

  • kinky smoke
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
    • TW







“ใยสูเจ้าจึงเป็นชาย...”  คนหนุ่มเนื้อตัวสูงใหญ่ท่าทางทะมัดทะแมงเอ่ยขึ้นกับเหล่าร่างแน่งน้อยที่ห้อยระโยงอยู่เหนือหัวตน


มันวางเสบียงกับของติดมือลงบนพื้นทับซากใบของต้นมักกะลีผลที่เริ่มร่วงโรยจวนจะถึงยามปลิดขั้วของเหล่าผลสะโอดสะอง  ทว่ามันกลับคงย่ามสีต้นตะโกไว้บนไหล่ปูดนูนแลเห็นเม็ดเหงื่อไล้ลงตามแนวโค้งตามแขนสีน้ำตาลไหม้ที่ล้อกับแสงแดดจนดูเหมือนทาน้ำมันหอม


ยามที่มันเงยหน้าขึ้นมองเหล่าคนงามบนไม้ยักษ์อีกครา แสงแดดยามจวนค่ำก็ส่องกระทบให้มันมองเห็นน้ำค้างเม็ดใหญ่เกาะอยู่บนเนินตะโพกงามงอนซึ่งเม็ดน้ำค้างนั้นกำลังกลิ้งกระดอนลูบผลขาวนวลกระทั่งหยดลงที่ข้างแก้มคนที่จับจ้องมันอย่างต้องมนตร์อยู่นั่นเอง


“เนื้อแน่นสดกระนี้เชียวรือ” มันว่าพลางขันอยู่ในทียามก้มลงลูบหยดน้ำบนแก้ม


และเพราะผมที่สั้นติดหนังหัว เว้นไว้ก็แต่หย่อมข้างบนเลยเหนือตาขึ้นไป มันจึงไม่สามารถปิดความแดงก่ำของใบหูทั้งสองข้างจากผีสางนางไม้ได้  พวกนางต่างพากันหลุดขันคิกคักดังแผ่วมาตามสายลมแม้มันจะพยายามเบือนหน้าหนีทำทีเป็นมองหาต้นตอของเสียงก็ตาม


~~~


กระทั่งลมสายหนึ่งพัดผ่านต้นแห่งมนตร์จนกิ่งก้านน้อยสั่นไหวไปตามแรงลม  อ้ายหนุ่มก็ผินหน้ากลับมาหาผลอรชรเหนือหัวมัน  นารีผล---- หรืออาจเรียกได้ว่า นรผล จะเข้าทีกว่า เพราะทั้งต้นอันอุดมสมบูรณ์นี้แลเห็นเพียงเรือนร่างของเพศชายเท่านั้น ราวกับเป็นต้นที่โดนมนตร์คำสาปร้ายแรง  แต่กระนั้นมันกลับคิดว่าน่าจะเป็นเทวดาเสียมากกว่าที่สามารถบันดาลสิ่งมีชีวิตที่งดงามเพียงนี้ได้


อึก


จะอดใจกลืนน้ำลายได้อย่างไร  จะคนจะหมาที่ไหนก็ยั้งสายตาตนไม่ได้กันทั้งนั้นยามเห็นของสวยของงามอยู่ตั่งหน้า  ทั้งแน่งน้อยเหล่านี้ยังไม่มีอาภรณ์ใดปกปิด เว้นก็แต่มือน้อยขาวประหนึ่งหยวกทอดแผ่วบางบนต้นขาใกล้ส่วนกลางกายสีชมพูแดงก่ำราวกับผิวชมพู่มะเหมี่ยว  ต่างก็ตรงที่เรือนร่างตรงหน้าหาได้มีขนให้ระคายตาเพียงเส้นไม่


“ช่างยวนยั่วจริงหนาสูเจ้านี้”  มันพึมพำอยู่ในทียามวาดสายตามองผลแล้วผลเล่าใต้ต้นสูงใหญ่เกินสามคนโอบ


ยามลมกลุ่มย่อมสลายหายไป เส้นผมสีเดียวกับเปลือกต้นที่เรียงตัวกันสวยงามทิ้งปลายเส้นอยู่เหนือบั้นเอวอย่างหมิ่นเหม่  น่าอัศจรรย์ที่ไหมนุ่มเหล่านั้นเคลื่อนตัวปกปิดยอดถันไม่ให้เล็ดลอดออกมา  เห็นได้เพียงวับ ๆ แวม ๆ ที่พอจะเดาสีได้ว่าคงไม่ต่างจากพวงชมพู่ด้านล่างเป็นแน่


เว้นก็แต่นายน้อยที่หลับตาพริ้มอยู่เหนือหัวมันอยู่ตอนนี้ที่จะแปลกตาจากผลอื่นอย่างอธิบายไม่ถูก  นอกจากยอดถันทั้งสองข้างที่ดื้อรั้นแหวกผมนุ่มแลเป็นประกายนั้นชูยอดเต่งบวมด้วยฐานรองที่อยากจะลองเอานิ้วโป้งไปวัดดูว่าจะปิดมิดหรือไม่  แน่งน้อยผลนี้ยังอวดตะโพกที่มันเคยว่าแลดูจะสดอย่างภาคภูมิ  ด้วยความเนียนทว่าใสราวกับปอกผิวชมพู่มะเหมี่ยวออกแล้วเจอเนื้อในแน่นสู้ปากกับลิ้นพาลให้น้ำลายแตกจนต้องรีบกลืนเสียก่อนมันจะหยดมาให้ขายขี้หน้าผีนางไม้แถวนี้อีก


“...ถ้าเพียงแค่ได้พิสูจน์สักครา”  อ้ายหนุ่มครวญราวกับเพ้อฝัน


สิบสองวันเข้าไปแล้วที่มันตรากตรำเดินทางเข้ามาในป่าอาถรรพ์ด้วยการฝึกร่ำเรียนวิชาต่าง ๆ มายาวนานตั้งแต่ยังเดินเตาะแตะจวบจนอายุได้ยี่สิบปี  ความมุมานะทั้งหมดนี้ก็เพื่อที่มันจะเข้าไปเก็บพืชอายุวัฒนะให้พ่อมันที่ป่วยหนักมาตั้งแต่มันจำความได้  แม่ก็พยายามสอนความรู้ด้านพืชพรรณนานาชนิดให้แก่มัน ส่วนเรื่องอาคมก็อาศัยที่มันประพฤติดี หลวงตาในถ้ำจึงสั่งสอนทั้งส่วนนั้นกับเรื่องต่อสู้ให้มัน


มันให้คำมั่นกับคนที่บ้านไว้เป็นมั่นเป็นหมายว่าจะรีบเข้าไปเอายาให้พ่อและรีบออกมาให้เร็วที่สุด จะไม่ให้กิเลสใดมาเอาชนะได้


...แต่ในยามนี้ จิตใจของมันกลับสั่นคลอนเสียแล้ว


เมื่อจิตโอนเอียงไปอีกทางแล้วนั้น คนที่เรียกได้ว่าเป็นมาณพรูปงามก็ยืดอกพร้อมนัยน์ตามั่นขยับไปใกล้ผลงามที่เย้ายวนแม้ยามหลับตา  ในใจนั้นหวังเพียงแค่ลองสัมผัสดูเท่านั้นหาได้มีความคิดอื่นใด.. มากมายนัก

*มาณพ (น.) ชายหนุ่ม, ชายรุ่น.


น่าแปลกที่ยิ่งเคลื่อนกายไปใกล้โฉมงามยิ่งรู้สึกได้ถึงแรงปรารถนาที่เข้มข้นขึ้นทั้งที่เจ้าของร่างกายไม่ได้รู้สึกตัวอยู่เสียด้วยซ้ำ  ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งยากที่จะตัดใจสัมผัสเพียงจุดเดียว  ซ้ำร้ายมันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรแตะผิวอิ่มน้ำตรงหน้านี้จากส่วนใดก่อน


ราวกับตาฝาดไป มันเห็นเปลือกตาสีเดียวกับผลแรกเกิดที่มีสีไข่นวลขยับไหวเพียงเสี้ยววินาที


แก่ก แก่ก


“ขออภัยลูกช้างด้วยท่านเจ้าป่า  ข้ามิได้ตั้งใจ..” ..จะเด็ด เพียงแค่จับเท่านั้น


ผู้มีความผิดย่อมลนลาน ตีตนก่อนไข้


มันชักมือกลับพลางพนมมือทว่ามันไม่ได้ดูเกรงกลัวอย่างที่ควรด้วยมันร่ำเรียนวิชามาจากอาจารย์จนมั่นใจในฝีมือตนอยู่ขั้นหนึ่ง


แท้จริงแล้วเป็นเสียงของขั้วนรผลที่จวนเวลาร่วงจากต้น  มาณพร่างกำยำยืนค้างไม่ขยับยามได้ยินเสียงขั้วกำลังปลิดผลตัวเองแม้จะเบามากก็ไม่เกินประสาทสัมผัสของมัน


นานราวชั่วกัปกัลป์ที่มันเฝ้ารอนายน้อยผลนี้ทิ้งตัวลงมาสู่อ้อมแขน  ราวกับนายน้อยนี้เป็นลูกรัก เป็นลูกคนสุดท้อง ขั้วผลจึงค่อยแย้มกลีบมันออกทีละน้อย ปลุกให้ร่างกายงดงามดั่งนางสวรรค์สะพร่างได้ยิ่งกว่าเก่า มีชีวิตชีวายิ่งขึ้นกว่าเก่า


ยามเปลือกตานวลกระตุกมันก็รีบยกแขนขึ้นรอรับเหมือนกับกลัวว่าหากช้าไปเพียงนิดจะพลั้งทำคนงามหล่นพื้นแล้วจะเป็นรอยไม่น่าพิษสวาท


ทั้งสรรพางค์กายของมักกะลีผลหนุ่มขยับเพียงน้อยแต่รู้สึกได้ถึงการมีชีวิต  นิ้วมือเรียวนวลราวกับมาลีสีขาวสะอาดที่ไม่เคยเห็นแต่ถูกเล่าขานว่างดงามยิ่งขยับแตะผิวแบบบางที่ต้นขาอวบแน่นของตนอย่างเผลอไผล


เหมือนโชคเข้าข้างมันที่นรผลคนงามเขยื้อนใบหน้าเล็กสมส่วน ปรากฏปรางแก้มแต้มสีชมพู่มะเหมี่ยวขึ้นทีละน้อยให้มีชีวิต  ปากคู่อวบอิ่มยกขึ้นเหมือนขัดใจในทีทว่าฉ่ำหวานด้วยน้ำเคลือบและสีแดงธรรมชาติราวกับเทวดาตั้งใจประดิดประดอยสรรสร้างแต่ละส่วนของแน่งน้อยนี้   คิ้วสองข้างขมวดเข้าหากันเพียงน้อยแล้วจึงคลายออกคล้ายจะแกล้งคนมองให้ใจหายเล่น  เร็วเท่ากระพริบตาที่ขั้วผลปลิดตนเองออกจากผลเป็นกลีบสุดท้าย คนงามสูดหายใจเข้าจมูกที่เป็นเนินน่ารักน่าชังพร้อมกันกับที่เรือนกายอรชรลืมตาหวานเชื่อมน้ำที่น่าแกล้งให้ร้องจนแพขนตาเปียกขึ้นมา


ฮึบ!


ราวกับนักรบแนวหน้าที่พร้อมออกศึก มันรับนวลน้อยได้อยู่มือ  ตอนนั้นเองที่มันเพิ่งรู้ว่าคนตรงหน้าน้ำหนักต่างจากยามคู่ใจของมันเพียงนิด แต่ที่ต่างอย่างไม่น่าเปรียบเทียบตั้งแต่แรกคือสัมผัส  คนงามนี้เนื้อตัวนุ่มราวกับไม่ได้เกิดจากไม้ผลผิวหยาบ  ตัวมันเองไม่เคยจับต้องหญิงใดมาก่อนแต่มันมั่นใจว่าแน่งน้อยผู้นี้ผิวคงเหมือนเขาพวกนั้น


“กูรับมึงไว้  มึงเป็นของกู”

**กูในสมัยโบราณไม่ใช่คำหยาบ เทียบเท่ากับ ฉัน

***มึงในสมัยโบราณไม่ใช่คำหยาบ เทียบเท่ากับ เธอ


   มันประกาศประกาศิตอย่างห้าวหาญราวกับทำศึก แท้จริงแล้วมันเพียงต้องการบอกให้ผู้ที่ไม่แสดงตนต่อหน้าโดยรอบว่านายนี้เป็นของมันอย่างตามครรลองแล้ว  นั่นจึงทำให้มันไม่ทันเตรียมใจว่าตนกำลังได้ชิดใกล้กับคนงามในแขนขณะเอ่ยวาจา


   “ข้าเป็นของท่านแต่เพียงผู้เดียว” ได้ยินคำเอ่ยของผู้รับผลของตนดังนั้นนรผลแน่งน้อยจึงก้มหน้ารับบัญชาแรกอย่างอ่อนน้อม


   ยามคนงามเงยหน้าขึ้นพร้อมกันกับที่เจ้านายของตนมองอยู่ก่อนเหมือนว่าอากาศร้อนขึ้นโดยพลัน  ปรางแก้มอ่อนราวกับผลไม้ยามเด็ดใหม่สาดสีเข้มคล้ายโดนแดดส่องจนเปลี่ยนสี  คงเช่นเดียวกับคนอุ้มที่ใบหูทั้งสองข้างร้อนเสียยิ่งกว่ากองไฟ  ..ทว่าอาจมี ‘บางสิ่ง’ ที่ร้อนยิ่งกว่านั้น


   “งามยิ่ง” มันเปล่งเสียงแหบเครือในลำคอเหมือนคนกระหายน้ำ


   “อย่างไรนะจ๊ะท่า--” ไม่ทันได้ถามจบประโยคคนในอ้อมแขนก็เกือบพลั้งร่วงลงดินด้วยคนอุ้มเนื้อเต้นเสียจนเหงื่อหลากทั่วแขน


   นรผลคนงามรีบเอื้อมแขนคว้าเอาที่เกาะไว้ตามสัญชาตญาณ


   เนื้อแนบเนื้อ ตาประสานตา และความรุ่มร้อนภายในของหนุ่มแน่นวัยกลัดมัน  มันจึงบีบเอาเนื้อนุ่มที่แนบอยู่บนอุ้งมือด้วยเผลอแต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาภายใน


   นางไม้ตัวน้อยในแขนที่งดงามราวกับถูกปั้นขึ้นมาร้องตอบตามแรงปรารถนาเช่นกัน “อ๊า..”


   นั่นทำให้ผิวสีน้ำตาลไหม้ของมันเป็นสีดำปนแดงไปทั้งตัว เว้นก็แต่ส่วนหนึ่งที่อาจเป็นสีม่วงช้ำ


   “ท่านนายพรานอยากให้ข้าปรนนิบัติหรือ” กระทั่งเสียงยังแหบหวานชวนฝัน คล้ายคนธรรพ์ในสวรรค์ที่มันไม่อาจเคยได้ยินจนวันนี้


   “กูมิใช่นายพราน” มันยอมวางเรือนกายอรชรลงบนดินที่ปกคลุมด้วยใบไม้หนาชันแต่กระนั้นมันก็ไม่ต้องการให้คนงามเปื้อน


   “ข้าขออภัยท่าน” ไม่ทันที่มันจะได้ตั้งตัว คนงามกลับขอโทษตามศักดิ์ของตนด้วยการทรุดลงบนพื้นดิน


   “ลุกขึ้น!” มันว่าอย่างตกใจพลางชันเข่าลงช้อนลำตัวบางสองมือโอบมิดขึ้นมายืนเทียมกันดังเดิม


   มันไม่คุ้นชินกับการวางตนเช่นนั้น ที่ที่มันอยู่ทุกคนล้วนเท่ากันทั้งสิ้น เรานับถือกันด้วยความสามารถหาใช่ยศ


   “ขออภัยที่ทำให้ท่านขุ่นเคือง” โฉมงามไม่กล้าสู้หน้ามันเสียแล้ว เข่าที่เคยแต้มด้วยสีชมพูอ่อนถูกแทนด้วยเศษดินดำสกปรกตา ช่างตัดกับส่วนอื่นที่ขาวสว่างนวลราวกับไม่เคยต้องพื้นโลกมนุษย์


   “กูมิได้โกรธ เพียงตกใจที่มึงนั่งลง” มันพยายามดัดเสียงให้แข็งน้อยลงแม้ส่วนอื่นจะดัดไม่ได้แล้ว “เห็นกูเป็นพี่เถอะ” ..พี่น้องที่มีสัมพันธ์ทางกายกันน่ะ


   ปัดโธ่! ไอ้ที่ดัดไม่ได้ตอนนี้มันเสือกแข็งกว่าเดิมแล้วซี


   “ขอรับท่าน..” นายน้อยรับคำอย่างทันใจทว่าโดนมองตำหนิตนจึงรีบกลับคำ


“ได้จ้ะพี่จ๋า”


   อ้ายหนุ่มยังแน่นทนไม่ไหวกระทั่งมันต้องกำมะเขือม่วงไว้ด้วยมือหนึ่ง ทั้งหน้าของมันยังแดงฉาดแม้ตะวันจะโพล้เพล้แล้วก็ตาม


   “พี่จ๊ะ” คนงามเบิกตากลมอย่างฉงน “..ทรมานหรือ” นางไม้น้อยขยับเข้าไปใกล้เพื่อก้มลงดูของในมือเจ้านายที่มีศักดิ์เป็นพี่ในคราวเดียวกัน


   ด้วยความว่องไวอีกครั้ง แน่งน้อยทรุดลงคุกเข่าลงตรงหน้ามันพร้อมด้วยมือทั้งสองข้างที่ประกบมือเดียวของมันอยู่


   มันลดมือลงเหมือนโดนมนตร์ทำให้คนเบื้องล่างแย้มปากอิ่มทั้งเต่งสีแดงอย่างชอบใจ


   นางไม้ตัวน้อยทาบมือเรียวทั้งสองข้างลงบนกระโจมสามเหลี่ยมที่ตั้งขึ้นสูงกว่าหลังปกติ  มือนวลมีสีตัดกับผ้านุ่งสีตะโกกับผิวเนื้อสีน้ำตาลไหม้  เพราะเสากระโจมยาวนักมือซุกซนจึงแบ่งกันจับกกเสามือหนึ่ง อีกข้างก็รูดยอดเสาไปพลาง กระทั้งผ้านุ่งเริ่มเปียกน้ำคนงามจึงผินหน้าขึ้นเล็กน้อย


   อ้ายหนุ่มหลุดเปล่งเสียงทั้งที่อายฟ้าอายดิน ตั้งแต่เกิดมานอกจากมือตัวเองยังไม่มีใครเคยจับมัน รู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์ทั้งที่ยังใช้กรรมไม่หมด


   “ซี้ด.. เมื่อยมือเมื่อยเข่าหรือไม่” มันประคองสติแล้วจึงกลั้นใจถามแน่งน้อยที่คุกเข่าอยู่กับดินแต่มือยังชักขึ้นชักลงไม่อ่อนแรง


   คนเบื้องล่างส่ายหัวเชื่องช้าแต่กลับใช้มือปลดผ้านุ่งแล้วเงยหน้าขึ้นใช้ปลายลิ้นเลียน้ำจากหัวมะเขือม่วงอย่างรวดเร็ว  ไม่เพียงแค่เลียขึ้นลงซ้ำ ๆ นายน้อยยังไม่สาแก่ใจจึงทาบริมฝีปากบรรจบขอบหัวมะเขือม่วงแล้วดูดเอาน้ำจากข้างในกระทั่งเริ่มปวดแก้มจึงถอนปาก


   จุ๊บ!


   เพราะประสาทสัมผัสของมันทำให้เสียงตอนแน่งน้อยถอนปากออกนั้นดังชัดในหัวมันอย่างยิ่ง  ซ้ำร้ายยามที่คนงามจัดการน้ำอยู่นั้นมันแทบจะยืนนิ่งไม่ได้


   มาณพล่อนจ้อนเผลอกระทุ้งกลางกายเข้าพิสูจน์ความนุ่มจากภายในของนางไม้น้อยด้วยมันกระสันจนทนไม่ไหว  ยามมันถอยเอวออกมาคนงามจึงไอโขลกอยู่ระลอกหนึ่งทว่ายิ่งทำให้นัยน์ตากลมงามฉ่ำด้วยน้ำยิ่งขึ้น..


   “ใยพี่จึงรีบถอน น้องยังมิทันได้ดูดเลย”


   เหตุใดนรผลแน่งน้อยนี้จึงพูดจาลามกนัก! ราวกับคนใช้ชีวิตมาโชกโชนทั้งที่เพิ่งจะหลุดจากขั้วเมื่อครู่ หรือแท้จริงแล้วต้นไม้นั่นใส่อะไรในหัวคนงาม


   “ของพี่มันงอขึ้นนิด เมื่อครู่น้องจึงมิทันได้เตรียมคอ” แก้ตัวประหนึ่งเป็นลูกศิษย์ที่พลั้งตอบอาจารย์ผิด


   ด้วยหน้าตางดงามใสซื่อเช่นนั้นยามพูดเรื่องลามกเช่นนี้จึงดู… ล่อลวงเป็นพิเศษ


   “คำมึงพูดฟังไม่น่าเชื่อนัก ลองดูอีกทีแล้วจึงจะบอกได้ว่าจริงหรือไม่” คนพี่หัวหมอพูดตะกุกตะกักได้ทีละคำด้วยแรงปรารถนาและเป็นครั้งแรกที่ตนโกหก


   “น้องไม่โกหกแก้ตัว”


แม้จะมีฐานันดรเป็นเพียงทาสรับใช้แต่นางไม้น้อยก็ซ่อนความรู้สึกบนสีหน้าได้ไม่มิด  คิ้วงามย่นเข้าหากันเล็กน้อยดูน่าชัง  ยิ่งมีสีหน้าเช่นนี้ยิ่งดูดื้อรั้นนักสำหรับมาณพรูปงามที่ยืนมองอยู่แม้จะไม่ค่อยมั่นคงนักก็ตาม


“เช่นนั้นมึงควรทำเช่นไร หืม” มันไม่รู้ตัวว่าเสียงตนนั้นบิดเบี้ยวขึ้นไปกี่ขั้นยามพูดประโยคนี้


อึก


คนงามช่างโดนยั่วยุง่ายไม่ต่างจากเจ้านายที่โดนยั่วยวนง่ายเช่นกัน  ครานี้นายน้อยใช้ริมฝีปากเม้มของมันไว้มั่น  ข้างในคอก็เปิดรอให้เสางอปลายได้ยัดเข้าไปได้อย่างไม่ทำร้ายจังหวะกลืนและหายใจ


เพราะนรผลได้สำแดงให้ดูว่าตนนั้นทำได้ดีดังว่า คนพี่ที่ยืนนิ่งได้เสียทีก็พ่นเมล็ดพันธุ์ของตนคาลิ้นนุ่มนั้นเองหลังจากที่คนน้องขยับเข้าขยับออกอยู่นานสองนาน


คนที่เปลี่ยนไปนั่งแนบทั้งขากับพื้นส่งยิ้มหวานให้อย่างยากเย็นเพราะมีของอยู่ในปาก  นางไม้ตัวน้อยไม่ลืมดูดทั้งขอบทั้งหัวมะเขือม่วงซ้ำ ๆ ไม่ให้เหลือน้ำ ท่านพี่ของตนจะได้ไม่รู้สึกไม่สบายตัว


“มึงต้องไปล้างตัว” คนพี่รีบช้อนตัวแน่งน้อยขึ้นแนบอกหลังจากมันใส่โจงพระเบนอย่างลวก ๆ “ถึงมืดแล้วก็ต้องอาบ”


คนเป็นทาสไม่มีปากมีเสียงอันใดนอกจากยิ้มรับพร้อมกับซบข้างแก้มลงกับลาดไหปลาร้าที่แข็งไม่แพ้สิ่งที่อมไปเมื่อครู่
























“มืดเสียจริงท่านพี่” ยามมาณพรูปงามวางคนงามกว่าลงบนโขดหินใกล้น้ำตกคนที่เรือนร่างเปลือยเปล่าก็เอ่ยด้วยความกลัว


“รอประเดี๋ยว” มันทยอยวางข้าวของของตนบนหินก้อนข้าง ๆ


ยามที่วางย่ามใบสำคัญมันก็ไม่ลืมร่ายมนตร์กำกับไว้ก่อนหันมาพึมพำภาษาประหลาดอยู่ชั่วครู่ 


“งดงามยิ่ง”


ฝูงหิงห้อยนับพันนับหมื่นบินมากองรวมกันเหนือน้ำตกที่ขาเจ้าพักอยู่  มันบินวนอยู่แถวนี้เพื่อเปล่งแสงเหลืองนวลแทนตะเกียงยามค่ำคืน

****ขาเจ้า เป็นภาษาโบราณเทียบเท่ากับ พวกเขาทั้งสอง


อ้ายหนุ่มปลดผ้านุ่งอีกครั้ง ร่างกายกำยำสมส่วนวางผ้าไว้บนโขดหินข้างคนที่เปลือยเปล่ามาแต่ต้น


เมื่อมันลงน้ำไปได้ถึงอกแล้วมือข้างหนึ่งจึงยื่นออกไปรับแน่งน้อยที่เฝ้าดูด้วยความตื่นเต้นมาตั้งแต่ต้น


“มิต้องตื่นกลัวไป มือข้างหนึ่งกูยังจับหินไว้อยู่”


นางไม้น้อยตื่นเต้นเป็นที่สุดยามทิ้งเท้านวลเนียนจุ่มลงน้ำเย็นครั้งแรก  จนในที่สุดทั้งตัวของคนน้องก็แช่อยู่ใต้น้ำภายในกรงอ้อมแขนของคนพี่ที่มือหนึ่งยังคงยึดหินไว้ ส่วนอีกมือก็ช้อนบั้นเอวนายน้อยที่กำลังดีดดิ้นคล้ายมัจฉาได้กลับมาเจอน้ำ


“ขอกูล้างตัวให้หน่อย มีจุดใดสะอาดบ้าง หือ” มันพยายามทำเสียงเข้มแต่ก็เกรงว่านรผลคนงามจะกลัวตนอีกจึงแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงประหลาด


นายน้อยถูกยกตัวลอยราวเป็นมัจฉาตัวจ้อยไปอย่างแท้จริง ทว่าคนพี่ก็เอื้อมผ้านุ่งตนมารองหินก่อนให้คนน้องนั่งเอาเท้าจุ่มน้ำ


“เปรอะนัก” มันว่า


มาณพเปียกน้ำเอื้อมตัวเพียงนิดวักน้ำขึ้นล้างตั้งแต่ใบหน้านวลที่เปื้อนด้วยน้ำกามที่มุมปาก ไล่ลงมาที่มือเรียวงามทั้งสองข้างที่อาจมองไม่เห็นว่าเปรอะแต่ก็ต้องล้าง  มันวักน้ำขึ้นล้างตามต้นขาลูบเอาเศษดินออกไล่มาเรื่อยจากตรงนั้นมาที่หัวเข่าที่เปื้อนที่สุดมายังน้องขาและจบที่ตีนน้อยทั้งสองข้างที่ต้องล้างเยอะเป็นพิเศษ


“เยี่ยงใดมันก็เปื้อนอีกหากน้องเดิน” จอมดื้อเริ่มเบะปากทั้งที่ยังเท้าคางมองคนพี่อยู่


“เช่นนั้นน้องก็มิต้องเดิน”


“แต่ว่า--” นางไม้ตัวน้อยชะงักไปครู่แล้วจึงเผยรอยยิ้มงามก่อนจะก้มลงจูบที่มุมปากท่านพี่ของตน “พี่พูดกับข้าไพเราะยิ่ง”


“น้อง น้อง น้อง”


“ช่างเจ้าเล่ห์เสียจริง” คนน้องหัวร่อเสียงดังพลางสะบัดตัวไปมาทั้งที่ตีนของตนยังอยู่ในมือมัน


จนเมื่อหยุดหัวเราะได้ คนงามก็ก้มหน้าลงไปจุมพิตมาณพรูปงามที่งามยิ่งไปอีกยามเปียกน้ำ  ปากอวบอิ่มโดนงับซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนต้องสู้ตอบแต่ก็พลั้งให้อ้ายหนุ่มกลัดมันที่ร่างกายรุ่มร้อนทั้งที่แช่อยู่ในน้ำเย็น


“อื้อ~”


คนงามโดนต้อนจนตกลงมาในน้ำอีกครั้ง ครานี้ท่านพี่ใจร้ายเหลือเกินเพราะจุมพิตตนไม่หยุดแม้อยู่ใต้น้ำ  ยามพี่ดันตนขึ้นมาบนบกต่างคนก็ต่างหายใจเข้าแข่งกันก่อนแน่งน้อยจะโดนคนพี่สอดลิ้นชุ่มน้ำเข้ามาอีก


ปึก


นรผลตัวน้อยถูกดันไปชิดขอบหินอีกคราแต่ทว่ามีมือหยาบคู่ใหญ่ทาบกั้นไว้อยู่แล้ว คนงามจึงไร้ร่องรอยใดใด


กระนั้นก็ยังไม่วายโดนท่านพี่ยกขึ้นวางบนหินอีกเมื่อตนสัมผัสได้ถึงเนื้อยาว ๆ แถมอวบที่กลางตัวของคนตัวใหญ่  มันพาดทาบหน้าทองนางไม้น้อยอยู่นานจนตนต้องส่ายเอววนหยอกเย้าให้มันใหญ่ขึ้นอีก


“ท่าน..พี่” สุ่มเสียงหวานเอ่ยอ้อนบนโขดหิน “ข้ามิอยากอยู่ห่างมัน”


มันที่ว่าก็ไม่อยากอยู่ห่างน้องเช่นกัน


“แน่หรือ” คนพี่ชิงป้อนจูบก่อนคนงามจะทันตอบ


ขาเจ้าต่างตะโบมเข้าหากันจนแยกไม่ออกว่าลิ้นผู้ใดเป็นของผู้ใด  อ้ายหนุ่มปล่อยมือจากโขดหินพลางรั้งตัวนุ่มนิ่มมาใกล้กาย มันลูบตั้งแต่ลาดไหล่แคบลงมาเรื่อยและวกกลับไปหายอดถันที่แข็งชี้หน้ามันไม่แพ้พวงชมพู่กลางตัว


อ้ายหนุ่มเลื่อนนิ้วโปงไปทาบไว้ดังใจหมาย ยอดถันรวมฐานแล้วยังเล็กกว่านิ้วโป้งมันเสียอีก หากกัดเล่นหนักไปจะหลุดติดมาหรือไม่  กระนั้นมันก็ลงนิ้วบีบทั้งสะกิดอย่างหยอกเย้าปนชังเพราะจอมดื้อมือไม้ไม่อยู่สุข เอื้อมมาใช้นิ้วชี้เกลี่ยยอดถันสีเข้มของมันเช่นกัน


ก่อนจะจากมันไม่ลืมชะโงกขึ้นกัดทั้งถันทั้งฐานสองข้างก่อนจะลากลิ้นลงมาถึงแอ่งสะดือ  แหย่ลิ้นลงไปหยอกเอินเล็กน้อยแล้วจึงไล้พวงชมพู่ที่ชี้หน้ากันมานาน


“ข้าเหมือนจะตาย..ท่านพี่” คนน้องหวีดร้องยามปากหนาที่ดูดิบเถื่อนนั้นห่อแล้วรูดลงจนสุดโคน


คนงามเศร้าใจที่คงทำให้ท่านพี่แบบนี้ไม่ได้..


เหมือนยิ่งตนทรมานคนพี่ก็ยิ่งได้ใจ  อ้ายหนุ่มถอนหน้ามาเลียพวงชมพู่ด้านล่างพลางจับหนังหุ้มรูดลงค้างไว้จนชมพู่มะเหมี่ยวแดงก่ำกว่าทุกที


“..อึก  ฮืออ”


คนพี่ดึงขึ้นดึงลงได้ไม่ถึงโหลตาหวานก็ร้องไห้เสียแล้ว  ร้องทั้งบนทั้งล่างพร้อมกันมันปลอบไม่ทันทีเดียว


น้ำตายังไม่ทันแห้งดีคนพี่ก็แยงนิ้วก้อยเข้ารูบั้นท้ายเสียแล้ว มันฝืดจนฝืนได้แค่ข้อเดียวอ้ายหนุ่มจึงเปลี่ยนใจดึงน้องลงน้ำ


มันกอดจูบลูบคลำและชอบบีบขยำเนื้อแน่นกลมตึงข้างหลังเป็นพิเศษ  จนท้ายที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะสอดนิ้วเดิมเข้ารูและครานี้เข้าง่ายไม่ฝืดเคือง


“จักจี้” คนน้องว่าก่อนจะยกขาขึ้นเกี่ยวเอวมันไว้พร้อมสองแขนคล้องคอ


เหมาะนักล่ะ


ครานี้นิ้วกลางจึงเข้าง่ายเป็นพิเศษ  พอใส่นิ้วนางคนงามก็เด้งสู้เสียแล้ว  ไม่ทันได้ฟาดมือลงบั้นท้ายงามแน่งน้อยก็ชิงเลียหูเสียก่อน  โชคดีที่มันว่ายน้ำเก่งเทียมมัจฉา


“หัวเข้าได้แล้ว ซี้ด..”


เหมือนนรผลตัวดื้อจะรู้ว่ามันทั้งเสียวทั้งทรมาน  เรือนกายอรชรจึงขยับเอวเข้าออกช้า ๆ หยอกล้อกับหัวป้านของมะเขือม่วงจนมันหลุดจากบั้นท้ายตน


จ๋อม


ทั้งที่ฟาดมือใส่บั้นท้ายดื้อ ๆ นั้นเสียเต็มมือแต่แรงใต้น้ำกลับไม่ระคายคนงามแม้แต่นิด


เมื่อเอาเข้าได้อีกคราจนค่อยดันให้สุดโคน คนพี่ก็แหวกน้ำกลับฝั่งแล้ววางนางไม้ตัวน้อยลงนอนทั้งที่มะเขือปลายงอยังคาอยู่ในท้อง


“อ-อ๋า.. พี่จ๋ามันแทงโดนตรงนั้น” หน้าคนงามหวานเชื่อม ปากอ้าหวอน่าเอาอะไรปิด


น่าแปลกที่มันรู้ว่าตรงนั้นของแน่งน้อยนั่นคืออะไร  มันจึงดันเอวย้ำจุดเก่าซ้ำ ๆ กระทั่งชมพู่พ่นน้ำจนสั่นริก ๆ ส่วนแม่มันก็สุขสมจนร้องไม่ออก


โบ๊ะ


มาณพจ้าวตัณหาถอดกายออกพลางจับขาเนียนยกขึ้นแล้วก้มลงดูงานชิ้นเอกของตน  ทว่ามันคงดูไม่ถนัดจึงตระคองคนน้องคว่ำหน้าแล้วยกตะโพกงอนขึ้นชม ไม่วายฟาดมือลงไปหนึ่งครา


“พี่รับน้องไว้ น้องเป็นของพี่” มันว่าขณะที่มือสองข้างจับบั้นท้ายแหวกดูคนงาม


รูบั้นท้ายเรือยกายอรชรมีรอยช้ำโดยรอบทว่ารูกลมที่ยังขยายกว้างมีน้ำข้นคลั่กรวยรินออกมาเป็นระยะไหลเรื่อยลงหาพวงชมพู่จนหยดลงผ้านุ่งที่มันใช้รอง


คนมากตัณหาเช่นนี้จะทนมองได้อย่างไรนอกจากรีบสวมสิ่งที่มันเคยเข้าได้เข้าไปอีกครา


“อ๊า” ครานี้น้องร้องดังกว่าทุกที “พี่จ๋า..มันงอชนผิดที่”


ได้ยินดังนั้นคนที่ตกอยู่ในห้วงลุ่มหลงก็พลิกกายลงนอนตะแคงจับน้องหันหลังชิดอกแล้วแทงให้สมใจคนงาม


หากมันไม่ลึกพอคนพี่ก็พร้อมยกขาน้องขึ้นพับแล้วบันดาลให้ตามบัญชา


“น้องเป็นของพี่แต่เพียงผู้เดียว” พูดจบคนงามก็หลับไปพร้อมกับเมล็ดพันธุ์ในกาย


คราแรกที่นรผลได้ยินคนพี่พูดว่าจะไม่ให้เขาเดิน ตนไม่คิดว่ามันจะพูดจริง เพราะตั้งแต่ตื่นลืมตาลงอาบน้ำจนเดินลัดเลาะมาตามทาง  คนพี่ก็อุ้มมันมาตลอด


เพียงแต่ว่า.. มาณพมากตัณหาผู้นี้อุ้มคนงามหันหน้าเข้าหามันเนี่ยสิ


“อ๊า……..”


Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr Rrr RRRRRRRRRRRRrrrrr













“หื้ม?”











Rrrrrrrrrrrrrr RRRRRRRRRr





“เฮ้ยย!! เจ็ดโมงสี่สิบแล้ว บ้ารึเปล่าวะ!”




















“ห๋าาาา ทำไมกางเกงเปียกอะ ฮืออออ”




   
_______________________________________________________________________
จบบริบูรณ์เท่านี้ = กดปิดเว็บ
ไปต่อ = กดตอบกระทู้เล้ย~



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-06-2019 15:47:06 โดย สรรพล้วยควัน »

ออฟไลน์ monster00m

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ภาษาบรรยายคือดีอ่ะ อ่านแล้วลื่นไหลมากเหมือนเข้าไปอยู่ในป่าหิมพานต์ ฮ่าๆ ต่อเลยค่ะ พลีสสส ถึงจะเป็นแค่ฝันแต่เราก็ชอบบบ ฝันบ่อยๆเลยนะ อิอิ

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
โอ้ยยยย ฝันทุกคืนได้ไหมคะ ชอบฝีปากยัยน้องมาก แง น่าตีที่สุด ชอบบรรยายมากเลย ร้อนรุ่มอรุ่มมากๆ นั่งยิ้มไม่หยุด เอาอีกๆๆๆๆ  :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ Hazel_nut

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 164
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +164/-3
โอยยย จาเปนลมมม อิพี่ใจดีจัง อุ้มน้องเดินตลอดทาง เขินหน้าร้อนไปหมดแน้วว ยัยน้องก็พูดจายั่วมะเขือม่วงให้แข็งเก่งงง แง้ แต่ตัดจบว่าฝันนี้ขำมาก 555555555 ชอบภาษาจังเลยค่ะ แปลกใหม่สำหรับเรามาก ฮื่อ

ออฟไลน์ poshbear

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ฮือออ ไปต่อออ!! ของดีเกินไปแล้ว ได้โปรดไปต่อเถอะครับไรท์   :ling1:

ออฟไลน์ destiny_j

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ต่อๆๆๆๆๆ บรรยายดีมากๆค่ะ ต่อนะคะ อยากรู้ว่าใครฝัน น้องนรผล รึ พี่มานพคนหล่อ 55555555555

ออฟไลน์ kaew_w

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
 :ped149: :ped149:
เขียนต่อนะคะ.ภาษาสวยมากค่ะ
ชอบการบรรยาย :katai2-1:

ออฟไลน์ boboman

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
ภาษาสละสลวยมากค่ะ ดีงามม หื่นมากก  :mew1:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ
ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ
ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ
ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ
ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ
ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ
ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ
ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ...ไปต่อ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Jiraapp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
โอ๊ยยยตาพี่กลัวน้องเท้าเปื้อนดินเลยอุ้มไปตลอดทาง แต่ท่าอุ้มแบบบบบ :hao7: ฝันแล้วตื่นมาเจอน้องตัวเป็น ๆ ได้มั้ยนะ

ออฟไลน์ ★KVH™★

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-3
เขาฝันค่ะพี่
กดไปต่อรัวๆค่าา

ออฟไลน์ patompong888

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

ออฟไลน์ BaNoFfEe

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :jul1: ต่อเถอะน้าาา น้องไวไฟมาก ไม่ต้องสอนเลยจ้า เป็นงานยิ่งนัก

ออฟไลน์ Kimmoominn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 78
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ภาษาดีงามมากเลยค่า อยากอ่านต่อจัง มันเป็นแค่ฝันจริงรึ แล้วอย่างนี้จะได้เจอน้องอีกรึเปล่าน้าา

ออฟไลน์ nittanid33333

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ไปให้สุดเลยพี่(เสียงสูงทรงพลัง) o13 :o8: :-[ :impress2:

ออฟไลน์ pppitppp

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 16
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

ออฟไลน์ Pangpang24pp

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
คุณตำหนวดดดดดมีคนรังแกน้องอยู่กงนี้ค่าา // ไปต่อนะคะไรท์

ออฟไลน์ Warapich

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ยัยตัวดี  แม่จะฟาดก้นให้ ภาษาดีมากอ่านแล้วไหลลื่นสุดๆ อิพี่ก็หื่นไป๊

ออฟไลน์ Bernini

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

น้องงงงงงงงงง ยั่วๆบดๆเช่นนี้เจ้าได้แต่ใดมาาาาาา


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Foggy Time

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-1
ภาษาดีมากๆๆๆ เหมือนอ่านวรรณคดีไทยเก่าๆ เลยค่ะ  :sad4:

ออฟไลน์ grimace

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 248
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-0
แพ้มากกกกกก แพ้พอๆกับที่คนพี่แพ้น้องเลย ฮืออออง
เวลาน้องเรียกพี่จ๋าแล้วใจเราแบบ .. จะวูบแน้วววววว

ออฟไลน์ Bb nale

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
ความน้องนี้ นรผลผู้น่ารักทำใจมาณพยวบยาบไปหมดแล้ว ขอบคุณคนเขียนมากเลย ตอนจบนี่แบบ 55555

ออฟไลน์ TheSpaceOfM

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 84
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
แบบนี้เป็นอะไรไปไม่ได้แล้วค่ะนอกจากไปต่อเท่านั้น อย่าให้มันหยุดแค่ในฝันเลยคุณพี่!!  :haun4: :jul1: คนน้องปากดีมาก คำพูดคำจาน่าฟัดสุดๆๆๆ  :ling1:

ออฟไลน์ BaZkon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
 :hao6: หืมมมมมมมมมม

ออฟไลน์ สรรพล้วยควัน

  • kinky smoke
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
    • TW












   มักกะลีผลกับนายพรานป่างั้นเหรอ?



   อุจาดที่สุด!
  เขาฝันเรื่องอะไรแบบนั้นได้อย่างไร น่าขายหน้าเสียจนอยากจะมุดทั้งหัวและตัวเข้ากระเป๋าเอกสารเสียให้รู้แล้วรู้รอด



   ถึงพอจะรู้ตัวอยู่บ้างว่าตนนั้นช่างจินตนาการแต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะหมกมุ่นขนาดที่ฝันถึงฉากอัศจรรย์เป็นเรื่องเป็นราวแถมชัดเจนเสียขนาดนั้นได้  ยิ่งคิดก็ยิ่งอาย เขาจะไม่มีวันเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเด็ดขาด 



มันจะต้องตายไปพร้อมกับนายนกุล!








   07:56 AM



   คนหน้าแดงเร่งสับขาให้เร็วขึ้นหลังจากเห็นตัวเลขบนหน้าจอมือถือ  มือหนึ่งกระชับกระเป๋าให้มั่นแต่สายตากลับก้มลงมองพื้นเพราะตนอับอายเรื่องฝันที่ว่า ทั้งที่ไม่มีใครจะล่วงรู้เรื่องนี้ได้เลยนอกจากตัวคนฝันเอง



   “เกือบไม่รอดแล้ว”  คนขี้อายกระซิบกับตัวเองหลังจากสแกนเช็คชื่อเข้าทำงานได้ทันเวลาในที่สุด



   แล้วชีวิตอันน่าเบื่อของมนุษย์เงินเดือนก็ดำเนินไปตามปกติอย่างที่เจ้าตัวอยู่กับมันมาตลอดตั้งแต่เรียนจบจนตอนนี้ไม่กี่ปีอายุก็จะสามสิบแล้ว



   หากจะให้นิยามก็คงเป็นชีวิตที่ช่าง...จืดชืด



   นกุลเป็นผู้ชายธรรมดาทั่วไปคนหนึ่ง  ธรรมดามากเท่าที่จะธรรมดาได้  ธรรมดาจนเกือบทุกครั้งที่มีคนเรียกชื่อเขาแทบจะไม่หัน  เพราะนั่นไม่ใช่ชื่อเขา…



   มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรสำหรับนกุลที่จะไม่มีใครจำกันได้เพราะในเมื่อตั้งแต่เกิดมาเขาก็เป็นคนประเภทนี้อยู่แล้ว  มันชินชาไปจนแทบไม่รู้สึกอะไร



   ...ก็แค่เกือบไม่รู้สึก แต่จริง ๆ ก็ยังรู้สึกอยู่นั่นแหละ



   “น้อง” เสียงพี่ผู้หญิงในแผนกขายคนหนึ่งโพล่งขึ้นมาท่ามกลางเสียงแอร์พันปีที่ส่งเสียงดังกว่าทุกวัน “น้องอะ พี่ฝากซื้อกาแฟข้างล่างแก้วนึง”



   ไม่ทันได้ตกใจด้วยซ้ำ พี่คนคนดังกล่าวก็พุ่งเข้าหาเขาพร้อมกับธนบัตรสีแดงยับยู่ยี่ใบหนึ่ง  เธอวางเงินลงบนโต๊ะ เมื่อเห็นว่ามันจะปลิวก็ยกคีย์บอร์ดที่เขากำลังพิมพ์ขึ้นทับมันไว้ก่อนจะสั่งเมนูกาแฟอย่างชัดถ้อยชัดคำ



   “บอกเจ้าของร้านว่าพี่หน่อยเอาเอสเปรสโซ่เย็นเหมือนเดิม”



   นกุลยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมแม้เธอจะเดินลิ่ว ๆ กลับไปที่โต๊ะทำงานแล้ว  เขากำลังคิดอยู่ว่าทำไมพี่หน่อยถึงใช้คำว่า ‘ฝากซื้อ’ เขาเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังจะไปร้านกาแฟทั้งที่ตนเพิ่งจะกดเข้าไฟล์งานใหม่ไปเมื่อสองนาทีที่แล้ว



   พนักงานเดลิเวอร์รีจำเป็นหยัดกายขึ้นพร้อมกับหยิบเงินออกมาจากใต้คีย์บอร์ด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดสงสัยไม่เลิกว่าร้านกาแฟใต้ตึกนี้เป็นร้านประเภทไหนที่สามารถรังสรรค์เมนู ‘เอสเปรสโซ่เย็น’ ให้พี่หน่อยได้



   บางทีสตาร์บัคส์อาจจะต้องมาศึกษางานที่นี่













   นกุลไม่เคยมีปัญหากับเพื่อนร่วมงานและไม่เคยมีประวัติเสียหายด้านการทำงานเพราะตั้งแต่จบมาเขาก็ยังอยู่ที่นี่มาจนถึงทุกวันนี้ อาจเรียกได้ว่าลงหลักปักฐานกับบริษัทนี้เลยก็ว่าได้



   ไม่ใช่เพราะว่าเขาชอบอะไรบริษัทนี้ขนาดนั้นหรอก เหตุผลก็แค่นกุลเกลียดการปรับตัว เขาเลือกที่จะทนอยู่กับเพื่อนร่วมงานแบบนี้ เงินเดือนเท่านี้ งานจับฉ่ายแบบนี้มาเรื่อย ๆ ไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรเพราะนี่มันก็ดีสำหรับเขาแล้ว 



เหมาะคนแบบเขา..



   ตั้งแต่จำความได้ นกุลเป็นคนที่ผลการเรียนกลาง ๆ ความสัมพันธ์ในครอบครัวก็ทั่วไป  ไม่ได้แน่นแฟ้นแต่ก็ไม่แตกหัก  ส่วนฐานะก็แค่พอมีกิน มีเงินให้เขาสองพี่น้องได้เรียนจนจบ  เขาเคยมีเพื่อนสมัยมัธยมกับมหา’ลัยอยู่เหมือนกันแต่ไม่ได้สนิทถึงขั้นยังชวนไปไหนมาไหนได้จนถึงตอนเรียนจบแยกย้ายกันไปทำงาน



   ส่วนเรื่องความรัก นอกจากความห่วงใยจากครอบครัวเขาก็ไม่เคยได้รับความรู้สึกนั้นจากใครอื่นอีก  ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับคนอย่างเขาอีกนั่นแหละ  ...ก็หน้าตาก็แบบนี้ ผิวแบบนี้ แถมยังเป็นเกย์อีก  จะไปหาคนมารักได้จากที่ไหนกัน



   แต่อย่าเพิ่งคิดว่าเขาจะเจียมตัวที่ตัวเองไร้ตัวตนล่ะ เพราะนายนกุลอาจหาญจะมีความรักครั้งที่ร้อยทั้งที่สภาพตัวเองเป็นแบบนี้  คนที่เขาแอบชอบคนล่าสุดถ้าเผลอพูดชื่อไปพี่ ๆ ในแผนกฝ่ายขายได้ร้องอ๋อกันกันแถบเพราะผู้ชายคนที่ว่าเป็นฝ่ายขายของอีกบริษัทที่มาทำงานร่วมกับบริษัทเขาตั้งแต่สี่ห้าเดือนมาแล้วเห็นจะได้



   “ผมขอกาแฟให้พี่หน่อยแก้วนึงครับ” บาริต้าหนุ่มคุ้นหน้าส่งยิ้มแกน ๆ ให้ก่อนจะบอกให้ผมนั่งรอแล้วหันไปเตรียมกาแฟสูตรพิเศษนั่น



   ช่างเป็นคนที่น้ำใจเหลือเฟือเสียจริง  ตัวเองยังไม่ได้กินข้าวเช้าด้วยซ้ำแต่ต้องมาซื้อกาแฟให้คนอื่น 

   

แต่ก็เพราะความฝันลามกนั่นแท้ ๆ ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่ตื่นสายจนต้องอด



   “สวัดดีครับ  มาซื้อกาแฟอีกแล้วเหรอ”



   “!!!!”



   ม..ไม่จริงหน่า  ตอนที่ตื่นเขาอาจจะยังจำเรื่องราวในฝันได้ทั้งหมดก็จริงแต่เขาจำหน้าตัวละครเอกในนั้นไม่ได้แล้ว ยกเว้นก็แต่ที่จำได้ว่าตัวเองเป็นมักกะลีผลคนงามนั่นทั้งที่ความจริงตนเป็นลูกเป็ดแสนขี้เหร่



   แต่ตอนนี้ที่ได้เห็นหน้าเขาก็...จำได้



   “..ครับ” นกุลตอบเสียงอ่อย “คุณหมอกมาประชุมเหรอครับ”



   “ไม่เชิงครับ มาคุยกับพี่กาญจน์นิดหน่อย” พี่กาญจน์ที่ว่าเป็นหัวหน้าแผนกบริษัทเขา  “คือ..ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ พอดีที่อื่นเต็มหมดแล้ว”



   “ด..ได้     ได้ครับ”



   อ่อ...เพราะที่นั่งเต็มสินะถึงมาคุยด้วย



   เหตุผลอีกอย่างที่เขาไม่ปฎิเสธพี่หน่อยเวลาเธอวานให้มาซื้อกาแฟก็เพราะมันทำให้เขามีโอกาสจะได้เจอคุณหมอก หรือคุณมาณวี ฝ่ายขายของบริษัทคู่ค้า  แม้ทุกครั้งที่เจอคุณหมอกจะนั่งอยู่โต๊ะห่างจากเขาก็ตามแต่เพราะความไร้ตัวตนของนกุลก็ทำให้เขาได้แอบมองคนที่ดูดีอย่างไม่น่าเชื่อมาได้ตลอดสี่เดือนอย่างไม่มีใครสงสัย



   คุณหมอกเป็นคนที่รูปลักษณ์โดดเด่นสมกับที่มีแต่คนให้ความสนใจจนเหมือนได้อยู่ท่ามกลางแสงสว่างตลอดเวลา รวมถึงในตอนนี้ด้วยที่เขาเห็นสายตาของผู้หญิงรวมถึงผู้ชายบางคนชำเลืองมาทางผู้ชายคนนี้อยู่เป็นระยะ  มันทำให้คนที่อยู่แต่ในที่มืดมาตลอดแบบเขาอึดอัดแต่ว่ามันก็เป็นเพียงโอกาสเดียวที่จะได้อยู่ใกล้กับคนที่ชอบมากขนาดนี้โดยไม่ต้องพยายามอะไร



   รูปร่างสูงใหญ่ของคุณหมอกดูดีมาก ๆ ในเสื้อเชิ้ตทำงานสีขาวที่ตอนนี้พับปลายแขนเสื้อขึ้นให้สะดวกกับการยกกาแฟดื่ม  สีผิวน้ำตาลเข้มที่อาจจะไม่ได้ออกโทนคล้ำแดดอย่างในฝันแต่ก็ดูร้อนแรงเหลือเกินสำหรับเขาในเวลานี้   แท็บเล็ตในมือของคนตรงหน้าดูบางเบาและกระทัดรัดอย่างเหลือเชื่อเมื่อมือคู่ใหญ่ยกมันขึ้นอ่านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด



   แม้จะพยายามห้ามตัวเองไม่ให้มองไปมากกว่านี้แล้วก็ตาม แต่นกุลก็ไม่อาจห้ามใจไม่ให้มองไล่ลงไปส่วนล่างที่ช่างดูสมส่วนและแข็งแรงภายใต้กางเกงสุภาพที่เข้ารูปกับสัดส่วนของคนใส่ได้เป็นอย่างดี 



หรือบางที..อาจจะดีเกินไปด้วยซ้ำ



   “ข..ขอโทษนะครับ!” นกุลโพล่งขึ้นทั้งพรวดพราดยืนเต็มความสูงจนอีกฝ่ายละสายตามามอง “ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ”



   จะให้อยู่ต่อได้ยังไงในเมื่อ..ไอ้ที่อยู่ใต้กางเกงเขาตอนนี้มันตั้งขึ้นมาแล้วน่ะสิ!

























   “อ้าว คนที่มาซื้อกาแฟให้พี่หน่อยเมื่อกี้หายไปไหนแล้วอะครับ” บาริสต้าเอ่ยขึ้นเมื่อตนถือกาแฟที่สั่งมาที่โต๊ะแล้วไม่พบลูกค้าที่ว่า



   “ของคุณนกุลใช่ไหมครับ” บาริสต้าหนุ่มพยักหน้ารับ “เดี๋ยวผมเอาไปให้เองก็ได้ครับ  :-)”



























   เขาอยากจะบ้า! นี่มันน่าอายมากที่สุดที่เขาเคยรู้สึกอายมาทั้งชีวิต!! ตลอดทางที่เดินมาเขาต้องพยายามเดินให้ปรกติที่สุดทั้งที่อยากจะยกมือขึ้นปิดกลางตัวใจจะขาด  ภาวนาให้ไม่มีใครสังเกตเห็นตัวตนของเขาอย่างที่ผ่านมาก็ไร้ตัวตนด้วยเถอะ



   เมื่อครู่เป็นเวลาที่แย่มากที่เขาดันนึกถึงความฝันอุจาดนั่นตอนที่มองคุณหมอกที่นั่งอยู่ตรงหน้า แถมยังได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ มาจากเขาเพราะทั้งคู่นัั่งใกล้กันมาก  มันแย่มากที่เขาเห็นภาพในฝันนั่นชัดขึ้นเพราะใบหน้าของคุณหมอกที่ชัดเจนอยู่ในความจริง



คุณหมอกดูดีมากเหลือเกิน




ปัง!



คนหน้าแดงรีบแทรกตัวเข้าไปในห้องน้ำที่คนว่างตามปกติเพราะไม่ใช่เวลาพัก  เขาสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนจะเอื้อมไปปิดฝาชักโครกแล้วทรุดตัวลงนั่ง



“ไอบ้าเอ๊ย” นกุลกระซิบอู้อี้อยู่ในฝ่ามือตัวเองก่อนจะทำหน้าเหมือนอยากร้องไห้



มือเรียวยาวสีน้ำผึ้งเลื่อนลงสัมผัสที่ซิปกางเกงตัวเองเชื่องช้า  มันรูดลงยากนิดหน่อยคล้ายกับว่าไอ้ที่ซ่อนอยู่ข้างในลุกขึ้นต่อต้านไม่ยอมให้เปิดออก



“ไอ้นกุล ไอ้ลามก ไอ้โรคจิต” เสียงกระซิบแหบเครือลงทุกที ปากอวบอิ่มก็เบ้ออกใกล้จะร้องไห้ออกมาเต็มทน



เพราะความอับอายและขัดเขินไปพร้อม ๆ กัน นกุลจึงเลือกปิดตาเพื่อช่วยให้เขารู้สึกผิดบาปน้อยลง ถึงแม้ว่ามันจะไม่ช่วยให้ความจริงที่ว่าเขากำลังจะระบายอารมณ์ทางเพศในห้องน้ำสาธารณะหายไปก็ตาม



เมื่อประสาทสัมผัสที่ตาปิดลง ความฝันอันสัปดนทว่าอภิรมย์อย่างปฎิเสธไม่ได้ก็ปลุกให้คนที่กำลังอยู่ให้ห้วงอารมณ์ร้อนรุ่มขึ้นอีกจนเหงื่อกาฬเริ่มไหลออกตามไรผม



นัยน์ตาสีน้ำผึ้งเคลื่อนไปมาด้วยความตึงเครียดทางอารมณ์  ในห้วงคำนึงตอนนี้มองเห็นแต่ภาพของตนกับคนในฝันรื่นเริงกันในแอ่งน้ำอย่างไม่อายใคร  นกุลเปิดรับทุกสัมผัสที่เกิดขึ้นในนั้น  ขาทั้งสองข้างแยกออกจากกันตามที่แรงของชายล่ำสันคนนั้นบังคับทิศทาง  น่าแปลกที่ตนรู้สึกได้ถึงความร้อนในทุกที่ที่ผู้ชายคนนั้นสัมผัส  มือเรียวสวยอดไม่ได้ที่จะสอดเข้าไปหยอกกับยอดอกตัวเองทีละข้างเพื่อเติมเต็มความฝันที่เขายกตัวขึ้นทั้งเลียทั้งดูดสองคู่นี้ด้วยความเอ็นดู



พอถึงเวลาที่คนในฝันไต่ลงไปด้านล่าง นกุลก็รั้งเอาส่วนกลางตัวน่าอายออกมา มันโด่เด่ไม่อายฟ้าอายดินนั่นทำให้คนที่หน้าแดงอยู่แล้วหยีตาลงให้แน่นกว่าเดิมเพราะละอายในสิ่งที่ตนกำลังทำ



ในฝัน เขาคนนั้นหยอกล้อกับมันด้วยความเอ็นดูปนกลั่นแกล้งในที  นกุลทำใจกล้าใช้นิ้วชี้สอดเข้าไปในหนังหุ้มที่ปิดเกือบสนิทของตน



   มันเจ็บ..แต่เพิ่มความตื่นเต้นอย่างน่าประหลาด



   เพราะอย่างนั้น เมื่อเจ้าของนิ้วสวยขยับวนรอบหัวหยักได้ไม่กี่ทีน้ำสีใสเชื่อมก็พ่นออกมาจนเคลือบแท่งน้อย ๆ ไปจนถึงโคน



   นกุลหอบหนักอย่างเหนื่อยอ่อน มือข้างขวาเปื้อนไปด้วยน้ำใส ๆ เต็มอุ้งมือโดยเฉพาะที่นิ้วชี้  เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นสภาพตนคนขี้อายก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกหน  แต่ก็พยายามรวบรวมสติให้ได้เพราะนึกขึ้นได้ว่าตนหายจากที่ทำงานมานานแล้ว



   ก๊อก  ก๊อก



   คนที่กำลังจะฟื้นสติได้กลับมาตื่นตระหนกอีกรอบเมื่อได้ยินเคาะประตูที่ห้องของตัวเอง



   จะบ้าตาย!  นี่มันวันอะไรกัน!



   “กาแฟที่สั่งได้แล้วครับ”



   เสียงทุ้มดังขึ้นที่หน้าประตู  คงจะเป็นบาริสต้าที่ร้านนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย  เขาประสาทเสียจนลืมกาแฟที่สั่งให้พี่หน่อยไปแล้วแต่โชคดีที่พนักงานคนนี้ตามเอามาให้



   “ป..แปบนึงนะครับ” นกุลกุลีกุจอจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้ดูเป็นปกติที่สุด และไม่ลืมกดชักโครกพอเป็นพิธี



..แต่เจ้าตัวคงลืมว่าได้ใช้นิ้วทำอะไรไปบ้าง



คนที่อยู่ในห้องน้ำรีบเปิดประตูออกเมื่อตรวจสอบว่าทุกอย่างน่าจะดูเรียบร้อยดีแล้ว



“เอ่อ  ขอบคุณนะครั-- ”



“กาแฟครับ”



คนที่ยืนอยู่หลังประตูพร้อมกับถุงแก้วกาแฟทำให้นกุลช็อคจนพูดไม่ออก  เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองได้หายใจอยู่หรือเปล่า



ผิดกับคนที่ยืนรออยู่  มาณวีส่งยิ้มอย่างมีเลศนัยให้ชายหนุ่มที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน  คิดว่าสภาพหน้ากับคราบเหงื่อชื้น ๆ รวมถึงกลิ่นที่รุนแรงของน้ำกามจะปกปิดกันได้ง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ 



จอมเอ๋อคนนี้ช่างดูน่าเวทนาเสียจริง



“เอ่อ” นกุลเอ่ยกระซิบด้วยเสียงแหบแห้งจนแทบจะไม่ได้ยิน “ขอบคุณนะครับ คุณหมอก”



เมื่อไม่รู้ว่าจะแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไร นกุลจึงเอ่ยปากรับถุงแก้วกาแฟมาไว้กับตัวอย่างช่วยไม่ได้แม้ตนจะหน้าแดงจนใกล้จะเหมือนลูกมะเขือเทศเต็มที



จนเมื่อเอื้อมมือออกไปรับกาแฟจากคนที่ตนแอบชอบตรงหน้า นกุลถึงได้รู้ว่าเขาตกหลุมพรางของมาณวีเข้าให้แล้ว



“คุณหมอ--ก”



คนร่างสูงใหญ่ดันทั้งตัวของตนเข้าไปในห้องน้ำคับแคบพร้อมกับจอมเอ๋อที่เนื้อตัวอ่อนเปียกจนแทบจะบุบสลายไปกับกำแพง  แขนทั้งสองข้างของนกุลอยู่ในกำมือของคนตรงหน้าก่อนที่มาณวีจะเปลี่ยนไปกำข้อมือทั้งสองข้างนั้นไว้ในมือเดียวแล้วใช้อีกมือปิดปากอวบแน่นตรงหน้านี้ไว้แทน



ถ้าคิดว่าคนที่วัน ๆ เอาแต่นอนกับตื่นมาทำงานและกิน ใช้ชีวิตให้รอดไปวัน ๆ จะเอาตัวรอดจากคนที่กล้ามแน่นจนกระดุมเสื้อเชิ้ตแทบขาดนี้ได้ก็ถือว่าให้ค่าความสามารถของนกุลมากไปแล้ว



“ช่วยบอกหน่อย  ว่านกุลไม่ได้ชอบผม” หน้าตาของคนพูดตอนนี้ไม่ได้ดูดีเหมือนประโยคข้างต้นเลยสักนิด



เขากำลังหยามเหยียดกัน



“ไม่ได้ชอบ..” นกุลขยับปากเปล่งเสียงออกมาใต้อุ้งมือใหญ่ที่ปิดใบหน้าไว้ได้เกือบครึ่ง



“แปลกนะครับ” มาณวียิ้ม “แต่ผมเห็นคุณแอบมองผมมาสักพักแล้วนะ  ไม่ใช่เหรอ?”



นกุลรีบส่ายหน้า  คนตัวเล็กกว่ามากพยายามขยับแขนออกจากเขาเพราะไม่อยากรับรู้เรื่องอะไรที่จะทำให้ตนขายขี้หน้าอีกแล้ว



“แล้วที่ผมเห็นก่อนหน้านี้..” มาณวีก้มลงมองคนเตี้ยกว่าก่อนจะยึดข้อมือคนพยายามจะหนีให้แน่นขึ้น “..ไม่ใช่ว่าคุณแข็งเพราะมองผมเหรอครับ”



“...”



“แล้วก็...หนีมาช่วยตัวเองในนี้   ไม่ใช่เหรอครับ?”



เขาแสยะยิ้ม



นกุลนิ่งไปเมื่อได้ยินว่าคนตรงหน้ารู้ความลับอันหน้าอายของเขา  ตลอดเวลาที่ผ่านมาตนไม่เคยหวังว่าจะได้พัฒนาความสัมพันธ์กับมาณวีเลยสักนิดเพราะรู้ดีว่ามันไม่มีวันเป็นจริงได้  แต่ในวันนี้มาณวีกลับมาทำลายทุกอย่างด้วยการทำให้เขาอับอายจนอยากจะหายออกไปจากตรงนี้



“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ข้างหูทำให้คนที่กักไว้ต้องหลบตาหนี “ถ้าชอบขนาดนั้นแค่บอกก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ  ลีลาอยู่ได้”



ที่น่าเจ็บใจก็คือนกุลไม่สามารถปฎิเสธได้เลยว่าต่อให้มาณวีจะทำให้ตนอับอายแค่ไหนแต่ผู้ชายคนนี้ก็ยังดูน่าหลงใหล  และยิ่งดูพราวเสน่ห์กว่าเดิมเมื่อคนตัวสูงใหญ่นี้แสดงสีหน้าถูกใจยามได้กลั่นแกล้ง



นกุลไม่รู้ว่าที่ตนกำลังขยับตัวขัดขืนอีกฝ่ายอยู่นี้เพราะต้องการเป็นอิสระหรือแค่ต้องการให้เขาสัมผัสตัวเองมากขึ้นและแนบแน่นยิ่งขึ้นกันแน่



“เตือนนะครับ  อย่ามาทำให้รำคาญอีก” คนพูดละมือจากการปิดปากมาดันคางคนใต้อาณัติขึ้น “...หรือถ้าอยากแค่สนุกกันขำ ๆ ก็บอก  จะได้จบ”



มาณวีปลดพันธนาการจากจอมเอ๋อที่ตนเพิ่งเคลียร์ปัญหาจบ แต่ไม่ทันได้ตั้งตัวนกุลก็เอื้อมตัวขึ้นมาจูบคนที่สูงกว่าตนคืบหนึ่งอย่างทุลักทุเล



คนถูกจูบยิ้มออกมาอย่างถูกใจ  ถือว่าจอมเอ๋อก็ไม่ได้โง่เท่าไหร่นัก  ถ้ายังมองกันไปกันมาอยู่แบบนี้ชาติไหนก็ไม่ได้กันเสียที  มาณวีเกลียดการที่อยากได้อะไรแล้วได้มาช้าที่สุด มันน่ารำคาญ



“จูบได้แค่นี้กลับไปช่วยตัวเองดีกว่าไหม” อดสบประมาทไม่ได้เมื่อเห็นว่านกุลทำเพียงแค่เอาปากแตะปากแล้วก็พยายามจูบแต่ภายนอกเท่านั้น



คนโดนดูถูกถอยหน้าออกห่างเล็กน้อยทั้งที่แขนสองข้างยังคล้องอยู่ที่คอเพราะคน ๆ นี้สูงเกินไป  นกุลเลื่อนสายตาขึ้นสบกับเจ้าของนัยน์ตาสีดำสนิทแล้วจึงแลบลิ้นฉ่ำน้ำออกมารอให้คนมากประสบการณ์ช่วยสอน



คนด้านบนไม่รอช้าส่งลิ้นยาวเกี่ยวคนที่ยั่วกันตาใสทันที  อดไม่ได้ที่จะต้องลูบเอวบางไล่ขึ้นไปหาต้นคอที่ดูเซ็กซี่เหลือเกินสำหรับมาณวี  เขานำทางนกุลให้ค่อย ๆ ขยับไปทางเดียวกัน  ลูบแผ่วเบาที่ต้นคอเป็นรางวัลเมื่อจอมเอ๋อของเขาทำถูกใจ



เป็นจังหวะเดียวกันที่มาณวีตั้งใจจะลดมือนกุลลงมาจูบเร้าอารมณ์  คนเจนสนามได้กลิ่นเฉพาะตัวออกมาจากมือคู่สวยซึ่งเดาไม่ยากว่าเป็นอะไร



“ตอนที่ช่วยตัวเองนึกถึงผมตอนทำหน้าแบบไหนอยู่ หืม” คนขี้แกล้งก้มกระซิบข้างหูก่อนจะงับเบา ๆ ให้พอรู้สึกแล้วเลียขึ้นลงไปมาเพื่อปลอบใจ



คนถูกถามทำแค่เพียงส่ายหน้าหวือกับเม้มปากเน้นแต่ทั้งใบหน้ากับแดงปลั่ง



“หึหึ” มาณวีไม่ได้ใส่ใจคำตอบอีก เขาพลิกตัวนกุลอย่างง่ายดายแล้วทาบตัวเข้าหาจนแนบกันทุกสัดส่วน



นกุลยันมือค้ำผนังไว้แทบไม่ทัน คนในอาณัติรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนของร่างกายคนที่ตนเฝ้าแอบชอบมาหลายเดือน  ในใจเต้นตึกตักรัวเสียยิ่งกว่ากลอง 



“หรือเคยเอาผมไปฝันอะไรลามก”



“เปล่า!” คนซื่อเสียรู้ให้อีกฝ่ายเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วน



มาณวีหัวเราะในลำคออย่างถูกใจ เขาตามจูบตั้งแต่หลังใบหูไล่ตามคอลงมาเรื่อยพร้อมกันกับที่มือทั้งสองข้างทั้งลูบทั้งบีบร่างกายคนตัวเล็กกว่าด้วยความหมั่นเขี้ยว  ตรงที่บีบขยำนานที่สุดเห็นจะเป็นที่ก้นและเขาไม่ลืมฟาดมือลงทิ้งท้ายก่อนจะทิ้งไปหยอกล้อข้างหน้าแทน



“เคยมากกว่ามั้ง  ตรงนี้แข็งแล้วนะ” คนพูดรูดส่วนที่ว่าแถมให้ด้วยทั้งที่มันยังนอนอยู่ในกางเกง



นกุลหน้าแดงจัดแถมยังหอบหนัก ยิ่งเมื่อมาณวีปลดกางเกงตนลงพร้อมกับชั้นใน เจ้าตัวก็ยิ่งอยากจะแทรกหน้ากับผนังเสียให้รู้แล้วรู้รอด



เสียงหยาบโลนดังขึ้นหลังจากนั้น ก้นของเขาแนบอยู่ชิดกับด้านหน้าของคนตัวใหญ่  แต่ส่วนกลางตัวที่ตั้งชันกลับพาดทาบอยู่ที่เอวเขาแทนเพราะส่วนสูงที่ต่างกัน  นกุลพยายามขยับก้นตัวเองขึ้นไปหาแท่งเนื้อใหญ่ ๆ นั่นจนเจ้าของมันรู้ตัวจึงหลุดหัวเราะเอ็นดูก่อนจะค้อมตัวเองลงต่ำลงแล้วดันก้นคนตัวเล็กให้เชิดขึ้น  มันลำบากนิดหน่อยเพราะมาณวีเอาแต่รูดกลางกายอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อย



นกุลมีความสุขจนอธิบายไม่ถูก แขนทั้งสองข้างวางทาบกับแขนล่ำสีน้ำตาลที่เข้มกว่าผิวเขาหน่อยแต่ขนาดต่างกันมาก  ยิ่งเห็นแขนเสื้อที่พับปลายอย่างลวก ๆ ทั้งสองข้างเขาก็ยิ่งมีอารมณ์  คนตัวเล็กพยายามหุบขาแล้วดันสะโพกไปถูกับท่อนแข็ง ๆ ที่โด่สู้อยู่ที่ก้น  มาณวีถอดผ้าด้านล่างเขาไปหมดแล้วเพราะอย่างนั้นก้นเปลือยของเขาจึงถูกอยู่กับผ้ากางเกงของเจ้าของมันซ้ำ ๆ จนคนด้านบนทนไม่ไหวปลดซิปควักเอามันมาทาบอยู่ระหว่างเนื้อแก้มสองลูกไปมาจนมันพ่นน้ำขุ่นพร้อมกับคนข้างหน้า




ออฟไลน์ สรรพล้วยควัน

  • kinky smoke
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
    • TW
“หายไปไหนนานสองนาน” เสียงพี่หน่อยดังขึ้นมาตั้งแต่ที่นกุลยังไม่ทันได้ปิดประตูห้อง



   “ผมท้องเสียครับ ขอโทษทีครับพี่หน่อย”



   เธอพยักหน้าอย่างขอไปทีก่อนจะมองหากาแฟที่สั่ง



   “กาแฟพี่ล่ะ”



   “ที่ร้านไม่มีเอสเพรสโซ่เย็นอะครับพี่หน่อย” นกุลยิ้มตอบ “นี่ครับเงิน”



   จะให้เขาบอกพี่หน่อยได้อย่างไรว่ากาแฟของพี่เขาหกเละเทะอยู่ในห้องน้ำนั่นตั้งแต่ที่เขาโดนคุณหมอกเฟรนช์คิสครั้งแรกแล้วน่ะ



เธอทำท่าฉุนเฉียวทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น แต่เมื่อพี่กาญจน์เปิดประตูเข้ามาพอดีเธอก็หันกลับไปทำงานต่อราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น



   































   “ขอบใจจ้ะน้อง”



   “ไม่เป็นไรครับพี่หน่อย”  นกุลยิ้มรับอย่างทุกวันพลางยื่นแก้วกาแฟให้เธอ



   ไม่นานนักหลังจากที่ได้เริ่มทำงาน พี่กาญจน์ก็เดินเข้ามาในแผนกพร้อมกับทีมฝ่ายขายของบริษัทคู่ค้า พี่หน่อยยืนต้อนรับทั้งที่ไม่จำเป็นอย่างทุกที  สักพักทั้งทีมนั้นก็เดินเข้าไปในห้องประชุมไม่เว้นแม้แต่คนที่เดินรั้งท้ายที่วันนี้ก็หล่ออย่างทุกวัน  แต่สำหรับนกุลแล้วคน ๆ นั้นหล่อที่สุดยามที่ผิวสีน้ำตาลเข้มนั่นขยับอยู่บนตัวเขา



   ถึงอย่างนั้นคนหล่อที่ว่าก็ดูเฉยชาเหลือเกินเวลาพวกเขาทั้งคู่อยู่นอกห้อง  ทั้งที่เมื่อคืนยังอุ้มตนเข้าเอวพาทัวร์รอบห้องอยู่แท้ ๆ แต่เช้ามากลับทำเหมือนไม่รู้จักกันเสียอย่างนั้น  หน้าเขายังไม่มองด้วยซ้ำ ทีเวลาบนเตียงจะทรุดหน้าลงหมอนตอนโดนกระแทกจากข้างหลังยังบังคับให้หันไปมองหน้าเลยเถอะ



   อารมณ์เสีย!



   นกุลกระแทกแป้นพิมพ์รุนแรงกว่าทุกวันด้วยสีหน้าคับแค้นใจจนพี่หน่อยไม่กล้าดูดกาแฟแรง  (หลังจากวันนั้นนกุลก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมพี่หน่อยถึงเลิกใช้เขาไปซื้อกาแฟ) 



   เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัดที่วันนั้นทั้งวันนกุลมีงานเข้าติด ๆ กันจนไม่รู้จะเหนื่อยกับเรื่องไหนก่อนระหว่างเหนื่อยกายกับเหนื่อยใจ  และอย่างที่คาดไว้ก่อนแล้วว่าวันนี้เขาก็คงต้องอยู่เป็นคนสุดท้าย



   “เสร็จสักที”  คนบ่นเหยียดแขนพร้อมกับทิ้งหัวลงพิงกับพนักแต่ก็ยังไม่สาใจจนต้องขยับไปเลื่อนเก้าอี้ข้าง ๆ มาเหยียดขาเพิ่ม



   RRRRRrrr RrrrrrrrrrrrrrRRRr



   พักเหนื่อยกายไม่ทันไรเรื่องเหนื่อยใจก็เข้ามา  เป็นมาณวีที่โทรมาหาตามปกติทุกครั้งที่คนตัวโตมีงานที่บริษัทนี้  พวกเขากับบ้านด้วยกันทุกครั้งแต่จะไปเจอกันที่รถเพื่อไม่ให้ดูเอิกเริก



   “อืม” นกุลเอื้อมไปหยิบมือถือขึ้นมารับก่อนจะเอนตัวลงเหมือนเดิม



   “อืมอะไร งานเสร็จรึยัง หิวแล้ว”



   “อืม”



   “อย่ามากวนประสาท”



   “อืม”



   เสียงสัญญาณตัดไปทันทีอย่างไม่ต้องสงสัย  นกุลหลับตาลงเพื่อผ่อนคลายสายตาจนเมื่อรู้อีกทีก็เจ็บที่แก้มเพราะโดนหยิกแล้ว



   “เสร็จแล้วทำไมไม่บอกดี ๆ ” ไอ้คนหยิกกอดเอวพร้อมทิ้งสะโพกลงข้างโต๊ะ



   “...”



   “เป็นไร”



   “...” นกุลเมินเสียงคนพูดอย่างเห็นได้ชัดแล้วหันไปเก็บข้าวของเตรียมกลับแทน



   “เหนื่อยใช่ไหม” มาณวีเอ่ยขึ้นเสียงอ่อนพลางเดินเข้ามากอด “งอแงเป็นเด็ก  จะสามสิบแล้วนกุล”



   “...” คนโดนปลอบไปพร้อมกับโดนดุสะบัดตัวออกเบา ๆ แล้วทำทีเป็นเก็บของต่อ



   มาณวีไม่สนใจ เข้ามาสวมกอดจากด้านหลังอีกทีแถมจูบที่หลังคอไปอีกหนึ่งครั้ง คราวนี้คนที่ทำเป็นงอนหันกลับไปงับไหล่แน่นคืนทันที



   “โอ๊ย เจ็บนะเว้ยนกุล” ว่าพลางลูบไหล่ตัวเองแบบยิ้ม ๆ “คันเขี้ยวนักเหรอ ไหนดูซิ”



   คนตัวใหญ่จับคางจับปากหยอกล้อจอมเอ๋อของตัวเองจนเตลิดไปถึงขั้นจูบปากดูดดื่มบนโต๊ะทำงานเสียอย่างนั้น



   “หมอกอย่า  มันมีกล้อง” นกุลหยุดคนมือปลาหมึกไว้ก่อนที่ซิปกางเกงตัวเองจะโดนรูด



   แค่ท่าทางตอนนี้ของทั้งสองคนก็ล่อแหลมมากอยู่แล้ว  นกุลไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามาณวีอุ้มตนขึ้นมานั่งบนโต๊ะตอนไหน รู้ตัวอีกทีขาสองข้างก็เกี่ยวเอวไปแล้วราวกับว่านี่เป็นที่ของมันอย่างไรอย่างนั้น



   “ไฟลัดวงจร เขาปิดกล้องทั้งชั้นนี่ไม่รู้เรื่องเหรอ” มาณวีว่าด้วยเสียงเจ้าเล่ห์



   “นี่อย่าบอกนะว่าวางแผนมาแล้ว”



   “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”



   หลังจากหัวเราะจบกางเกงที่เคยเกะกะก็ร่วงลงพื้นอย่างไม่มีใครสนใจ  ต่างคนต่างป้อนจูบให้กันอย่างไม่ยอมน้อยหน้า  ยิ่งเสียงน้ำลายเฉอะแฉะดังขึ้นมากเท่าไหร่ไอ้ที่ชนกันข้างล่างก็ดูเหมือนจะโด่แข่งกันไปด้วย



   “ในกระเป๋านกุลหมดอะ  ของหมอกมีไหม” นกุลที่ตอนนีัเอนตัวอยู่บนโต๊ะยาวกลางห้องเอ่ยบอกคนที่คร่อมอยู่ขอบโต๊ะ



   “เอาไว้รถอะ”



   ได้ยินอย่างนั้นคนข้างล่างก็ทุบซิกแพคไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้



   “ร้ายนักนะ”



   คนโดนว่ายิ้มรับก่อนจะโน้มตัวลงหาคนขี้งอนพร้อมกับจับข้อมือคนตัวเล็กขึ้นไว้เหนือหัว



   “ก็ไปตรวจมาแล้วขอไม่ใส่บ้าง”



   “ได้แค่วันนี้แหละ”



   คนข้างบนได้ยินแล้วก็เลิกคิ้วขึ้นก่อนจะก้มดูเวลาที่ข้อมือ



   “อีกนานเลยกว่าจะหมดวัน”



   นกุลที่เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองเสียรู้อีกแล้วก็ทำเสียงฮึมฮัมในลำคอ  คนตัวใหญ่หัวเราะก่อนจะก้มลงจูบอีกครั้งราวกับว่าเมื่อคืนทั้งสองไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ากัน



   มาณวีปลดกระดุมเชิ้ตสีขาวตรงหน้าออกเชื่องช้าแล้วคาเสื้อไว้ที่แขนคนใต้ร่างอย่างนั้น  มันดูปลุกเร้าอารมณ์มากเมื่อนกุลอยู่ในสภาพเสื้อเชิ้ตหลุดรุ่ยกับด้านล่างที่ไม่มีอะไรเลยบนโต๊ะทำงานที่พวกเขาเคยนั่งอยู่ตรงข้ามกันที่มีบางครั้งนกุลจอมซมก็ใช้เท้าลูบขาเขาอยู่ใต้โต๊ะ หรือบางครั้งที่เรานั่งใกล้กันมากพอเท้าซน ๆ นั่นก็ลูบมาถึงกลางเป้า



   “ไม่ถอด..” มาณวียั้งมือที่กำลังจะปลดกางเกงลง “ชอบแบบนี้”



   คนโดนสั่งยกยิ้มมุมปากก่อนจะตั้งใจรูดซิปกางเกงเชื่องช้าก่อนจะดึงเท้าที่ตั้งชันบนขอบโต๊ะมาทาบที่ท่อนแข็ง ๆ ที่มันดิ้นสู้



นกุลยกหน้าขึ้นมองทั้งที่นิ้วชี้อยู่ในปาก  คนที่นอนอยู่ขยับเท้าข้างนั้นสู้แท่งอุ่น ๆ ที่แข็งจนดันชั้นในออกมา  ไม่ทันได้หยอกล้อไปมากกว่านั้นเจ้าของมันก็จับยกขาขึ้นเสียก่อน



ดวงตาคู่หวานจ้องสิ่งที่อยู่ตรงหน้าตาไม่กระพริบ  ยามที่มันเด้งออกมาจากชั้นในแล้วขยับขึ้นลงก่อนจะหยุดด้วยปลายที่ชี้ขึ้นและงอนิด ๆ อย่างทุกที



อย่างในฝัน



เพราะก่อนหน้านี้มาณวีเล่นกับรูเล็ก ๆ จนมันชินแล้วตอนนี้ก็รอเพียงยัดมันเข้าไปแล้วขยับเข้าออกเท่านั้น



เจ้าของมันขี้แกล้งเหลือเกิน  คนตัวใหญ่จับส่วนปลายเข้าแล้วเอาออก ขยับอยู่แค่ส่วนหัวอย่างนั้น ตั้งใจยั่วให้คนที่นอนอยู่ขาดใจ



“อื้อ~ เอาเข้ามา” นกุลแกล้งกัดนิ้วของมาณวีที่คาอยู่ในปากเป็นการเอาคืน “เอาเข้ามา..แรง ๆ ”



คนตัวโตหลุดหัวเราะก่อนจะก้มลงไปหอมหัวจอมเอ๋อที่หน้าเริ่มงอ  มาณวีขยับเอวเข้าไปจนสุดและไม่ลืมหมุนพร้อมกระแทกให้โดนจุดอย่างเอาใจ



“ชอบ     เอาแรง ๆ เลย”



หลังจากคำสั่งนั้นก็ไม่มีคำพูดอะไรให้ได้ยินนอกจากเสียงครวญครางอย่างรัญจวนใจจนบางครั้งคนด้านบนก็ต้องปิดปากคนช่างร้องเพราะเสียงชักจะดังเกินไปแล้ว  แต่วิธีที่ดีที่สุดคงจะเป็นการพาเดินชมรอบห้องด้วยการอุ้มเข้าเอวเพราะมันทำให้นกุลหยุดร้องเพราะร้องไม่ออกแทน









หลังจากคืนนั้นนกุลก็ไม่มีปัญหากับการทำงานที่เดียวกับมาณวีอีกเลยเพราะหันไปทางไหนก็เห็นภาพที่ตนร่วมรักกับคนตัวใหญ่ทุกซอกทุกมุม~



_____________________________________

 :mew1:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
เวอร์ชั่นปกติก็แซ่บ หูยยยย แอบอยากให้น้องฝันต่ออีกครั้ง ไม่ก็โรลเพลย์เป็นนรผลกับพรานป่ากันค่ะ ชอบน้องพูดจาเจื้อยแจ้วเผ็ดๆ 55555555555

ออฟไลน์ poshbear

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 28
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
นึกว่ามาณวีจะฝันเหมือนนกุล อยากอ่าน side story จังเลยย นี่คิดว่ามาณวีสนใจนกุลตั้งแต่แรกแล้ว ดูเหมือนว่าพยายามที่จะเข้ามาอยุ่ในสายตานกุลตั้งแต่ในร้านกาแฟแล้ววว อยากอ่านอีกครับไรท์  :katai1:

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด