[เรื่องสั้นตอนเดียวจบ] ติดเกม
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้นตอนเดียวจบ] ติดเกม  (อ่าน 4082 ครั้ง)

ออฟไลน์ tigerFFF

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ
หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย 

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


___________________________________________


  เรื่องสั้นมาอีกแล้ววว เรื่องนี้เกิดจากความน้อยใจเพื่อนค่ะ เพื่อนติดเกมมากจนเราเป็นเหมือนในที่เล่าเลย แต่แค่จบตรงไปกินข้าว ที่เหลือดีกันแล้ว ส่วนในเรื่องนี้ก็จินตนาการเอาต่อ555555

เรื่องสั้นที่เคยลง
[เรื่องสั้นตอนเดียวจบ] แม่ด่าเดี๋ยวมาใหม่




เรื่องสั้นติดเกม
[/b]

   ผมชื่อเกตุ เกตุที่มีสระอุตรงตอเต่า ถ้าไม่มีสระอุก็จะไม่ใช่ผม ผมมีชื่อจริงว่าเกตุการณ์ ที่ย่อมาจากสังเกตการณ์ของพวกเจ้าหน้าที่ป่าไม้เวลาเขาเดินตรวจลาดตระเวนดูความเรียบร้อยเพราะพ่อผมชอบเดินป่า พ่อมีความใฝ่ฝันว่าอยากเป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้เพราะหลงใหลในสีเขียว พ่อเลยตั้งชื่อนี้ให้ผม

   ผมเป็นคนที่มีรูปร่างอวบระยะสุดท้ายตั้งแต่ขึ้นมัธยมปีที่สาม ฟันบนก็ยื่นออกมานิดหน่อยเหมือนกระต่ายยิ่งตอนกินอะไรจนแก้มตุ่ยโดนเพื่อนล้อว่าไอ้เหยิน ไอ้อ้วนอยู่ประจำ แต่แล้วไงใครแคร์ถึงล้อไปผมก็ไม่หยุดกินอยู่ดีป่ะวะ จนตอนนี้ผมจะเรียนจบอยู่แล้วดีที่ไอ้ความอวบอ้วนมันลดๆมาหน่อยตอนผมเป็นไข้เลือดออกน้ำหนักเลยลดฮวบ แต่ฟันก็ยังเหยินเหมือนเดิม เคยคิดจะไปดัดนะแต่พอไปตั้งคำถามในกระทู้เขาบอกว่าต้องใส่ไอ้สิ่งที่เรียกรีเทนเนอร์ตลอดชีวิตผมก็เซกู๊ดบายเลย ไม่เอาหรอกเดี๋ยวกินหมูกะทะไม่อร่อย

   และวันนี้ผมมีเรื่องจะมาเล่าให้ฟัง เป็นเรื่องผมกับเพื่อนสนิท แน่นอนต้องไม่พ้นเรื่องแอบชอบ  รักแท้แพ้ใกล้ชิด โคตรเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ เพลงพี่ไอซ์ก็มา เวรเอ้ยน้ำตาจะไหลพูดไปก็สะอื้นไป

   “ไอ้จ๋ายมึงเขยิบเก้าอี้ทับเท้ากู เชี่ยเจ็บ!!”

   “เอ้ยโทษๆไอ้เกตุ กูดริฟอยู่ไม่ได้มอง”

   “จ๋ายกูเจ็บ เขยิบก่อนโดนหมิ่นๆมันก็เจ็บ” ผมซี๊ดปาก แต่ไอ้จ๋ายไม่สนใจ ไอ้เหน่งก็ไม่สนใจ ผมเหล่ตามองไอ้เนปหวังว่ามันจะสนใจ แต่ก็ไม่

   อืม สนใจเกมกันหมด

   ผมนั่งขยับเอาเท้าออกเองทีละน้อย พอเท้าออกมาได้ขาโต๊ะดันหนีบถุงเท้าเอาไว้อีก เวรกรรมคู่นี้ก็ยืดจนไม่รู้จะยืดยังไงแล้ว

   “มึงก็ลุกดิวะ! แล้วจะดริฟจนล้อหลุดก็เรื่องของมึง มึงนั่งทับเท้ากูนะจ๋าย”

   “ไอ้เหี้ยใครแม่งปล่อยหมึกวะ จอมืดเลย”

   “ดำเชียวนะมึง”

   “พูดเหมือนมึงไม่โดนนะไอ้เนป” ไอ้เหี้ย..ฟังกันมั่ง ผมนั่งขมวดคิ้วเริ่มโมโหขึ้นมานิดหน่อย

   “ไอ้จ๋ายยิงจรวดใส่กูทำห่าไร ไปรุมไอ้เนปดิ”

   “รุมเหี้ยไรนี่แข่งเดี่ยว”

   ผมเม้มปาก นั่งถอดถุงเท้าทิ้งมันตรงนั้นเลย ไม่สนใจก็ไม่ต้องสนใจ ก่อนจะชั่งใจแล้วเดินออกมาเงียบๆ ไปหาซื้อน้ำ ซื้อไก่ ตบท้ายด้วยผลไม้ดองมานั่งจิ้มกินคนเดียวที่ซุ้มแผนก นี่มันจะรู้หรือเปล่าว่าผมเดินออกมาแล้ว

   “แม่งอะไรวะ เมื่อวานก็เล่น วันนี้ก็เล่น เล่นแม่งทุกวัน”

   หมับ!!

   “ไอ้เกตุทำไร!!”

   เพี๊ยะ!!

   “ซี๊ดดดดด กลางหลังกูเลยนะไอ้ห่า แล้วนี่มานั่งอะไรคนเดียว กลุ่มมึงไปไหน”

   “นู้นอะ เล่นเกมกันอยู่บนห้อง” ไอ้กายเลิกคิ้วใส่ “เกมรถไงที่มันดริฟๆ” ผมอธิบายเพิ่ม

   “แล้วไมมึงไม่เล่นกับมันอะ ไอ้พัดเอามาแดกมั่ง กินคนเดียวท้องโตนะมึง”

   “ไม่อะ สังคมก้มหน้า ฝรั่งดองไหมช่วยหน่อยกินคนเดียวหมดกลัวขี้แตก”

   “แหม่ อีคนไม่สังคมก้มหน้า มึงก็ก้มหนักพอๆกับพวกแม่งเลย”

   “กูก้มเฉพาะตอนอยู่คนเดียวไหม นั่งอยู่กับเพื่อนกูก็อยากคุยอยากเล่นด้วย”

   “แล้วทำไมมึงไม่คุยอะ”

   “มึงจะให้กูคุยกับใคร ก็มันเล่นกันหมดทุกคน จะให้กูคุยกับแม่ซื้อหรือไงวิเศษเกินไปแล้วไหม”

   “ก็เลยเดินออกมาเลย น้อยใจว่างั้นเหอะ”

   ผมไม่ตอบ ก็มันนอยจริงๆนี่ เล่นกันอยู่สามคนมันก็คุยกันอยู่สามคน ขนาดไอ้เนปที่ปกติจะสนใจผมกว่านี้ยังไม่หันมาคุยด้วยเลย ผมก็สัตว์สังคมต้องการเพื่อน นี่อะไรพูดไปก็ไม่มีใครฟังเลย

   “มึงก็พูดจี้ใจมันไอ้พัดไอ้ห่า”

   “เอ้า ก็ดูหน้าไอ้เกตุดิ งอจนไม่รู้จะงอยังไงแล้ว มึงนั่งดีๆแล้วมองกล้องหน่อยดิ”

   “ทำไร ไม่เอา จะถ่ายทำไม”

   “ถ่ายไปให้กลุ่มมึงดูอะ เร็วมองกล้อง”

   ผมถอนหายใจยัดฝรั่งชิ้นสุดท้ายเข้าปากแล้วฉีกยิ้มกว้างมองกล้องตรงหน้า ไอ้พัดดันกวนตีนมันดึงซะแก้มผมยืด ก่อนที่จะได้ยินเสียงดึ้งในกระเป๋ากางเกง

   โหเล่นส่งแชทห้องเลย

   กลุ่ม ยุทมีข่าวแจ้งเปิดอ่านด้วยไอ้สัด

   กาย : เพื่อนใครวะมานั่งหลงกลุ่มอยู่นี่ ถามอะไรก็ไม่ตอบ ถามเยอะๆก็บอกเพื่อนเอาแต่เล่นเกม

   พัด : หน้าหงิกหน้างอจนหน้าเอ็นดู ถ้ายังไม่มีใครมาเอากูจะเอากลับไปนอนกกที่บ้าน

   พัด : แนบรูป


   “มันอ่านว่ะ แต่ไม่มีใครตอบเลย ไอ้เกตุ! นี่เพื่อนรักมึงจริงหรือเปล่าเนี่ยห๊ะ มันรู้หรือเปล่าว่ามึงเดินออกมาแล้ว”

   “ไม่รู้มัน รู้ไม่รู้ก็เรื่องของมัน”

   “โอ๋ๆ หน้างอแก้มป่องเหมือนอมส้นตีนเลย” ได้ข่าวเมื่อกี้ยังบอกว่าหน้าเอ็นดู

   “เสือกว่ะ นั่งเงียบๆไปเลย”

   “อย่าน้อยใจดิ กลุ่มมึงไม่มีใครคุยด้วยมาอยู่กับพวกกูก่อนก็ได้ ยินดีต้อนรับเสมอเพราะไอ้เหี้ยพัดวันๆก็เอาแต่เข้ามุมเหมือนไอ้สามคนนั้นดีนะเหลือไอ้ขันไว้ให้กู” ไอ้กายบอกแล้วเงยหน้ามองไปบนชั้นสองที่เห็นมากสุดก็แค่เส้นผม

   “แล้วนี่ไอ้ขันไปขี้หรือไปช่วยเขาดูดส้วม ขี้แม่งทุกวันสามเวลา”

   “มึงๆๆไอ้เกตุเพื่อนมึงมองหาแล้ว แต่มันหันกลับไปเล่นแล้วเช่นกัน”

   “พัด ยกเลิกข้อความออกเลย ไม่เอาไม่ส่งแล้วลบออกเลย” ผมกำลังหงุดหงิด หงุดหงิดมากๆ ไม่มีใครสนใจผมเลย และเมื่อความหงุดหงิดสะสมรวมกันมากๆมันก็กลายเป็นความน้อยใจ “พวกมึง กูหิวข้าว” จนอยากจะประชด

   “บอกกูทำไม จะให้พาไปว่างั้น แต่ของแดกมึงยังเต็มไม้เต็มมืออยู่เลยนะไอ้เกตุ”

   “นะ พาไปกินข้าวหน่อย” ผมพูดเสียงอ่อน “หิวจริงๆไม่ได้ประชด เมื่อเช้าไม่ได้กินข้าวมา” พูดแล้วก็เริ่มอยากพาล ขนาดอยู่ห้องเดียวกันเมื่อเช้ามันยังไม่สนใจผม

   “เดี๋ยวเพื่อนมึงก็มาด่ากู น่ะไอ้สัดพูดปุ๊บก็เดินหน้ายักษ์มาเลย มันจะฆ่าพวกเราไหมวะไอ้กาย”

   “ไปเหอะ”

   “เห้ยๆไอ้เกตุอย่าลากกู”

   “หยุดพูดดิ”

   “เอ้าไอ้นี่ ไอ้กายโทรบอกไอ้ขันด้วยว่ากำลังไปโรงอาหาร หมูมันลากไปแดกข้าว”

   “ผอมลงแล้วเหอะ”

   “แต่ยังนุ่มนิ่มเหมือนเดิม”

   “โรคจิตเหรอมึง”

   “เนื้อมึงก็ยังเยอะอยู่ดี”

   “ไอ้พัดฟังบ้าง ฮื้ออออย่าบีบแก้มกู เดี๋ยวสิวขึ้น”

   “เออให้แม่งขึ้นให้กูเห็นเป็นบุญตาบ้าง”   

   “งั้นก็กรรมตาต่อไป เดินเร็วๆดิพัด มึงจะยื้อตัวมึงทำไมวะ”

   “กูเดินปกติ มึงแหละรีบเอง” ผมไม่ได้รีบอย่างที่ไอ้พัดว่า แต่ผมพามันเดินลัดมาทางห้องน้ำเพื่อที่จะให้ไปถึงโรงอาหารไว้ๆ เลี่ยงแดดได้ด้วยเสียแต่ว่ากลิ่นไม่ค่อยจะพึงประสงค์สักเท่าไหร่ เหม็นโฮกฮากมาก เวลามีแบบประเมินมาตรงให้เสนอคำแนะนำผมก็กรอกว่าให้ปรับปรุงกลิ่นในห้องน้ำหน่อย นี่ก็กรอกมาสี่ปีแล้ว สงสัยปากกาหัว0.5ของผมคงไม่มีความหมาย

   “เกตุ! เกตุเดี๋ยวก่อน รอกูด้วย”

   “ไอ้เกตุๆ ไอ้เนปเรียกมึงอะ มันมาง้อแล้ว”

   “หยุดพูด” ผมเม้มริมฝีปากใจเต้นแรงระรัว จะเดินถึงโรงอาหารไหมวะ ตื่นเต้นยังไงไม่รู้เหมือนตัวเองทำอะไรผิดสักอย่าง แต่คนที่ผิดน่ะเป็นมันต่างหาก

   “เกตุหยุด!! ไอ้พัดมึงจับเกตุไว้ดิ๊ รอกูด้วย”

   “อย่าไปฟังมัน กูเพื่อนมึงนะพัด”

   “ไอ้เนปก็เพื่อนกู..แต่ๆ กูข้างมึงก็ได้จ้า เชิญลากไปเลย”

   “แบบนี้ดิ เพื่อนรักกูมาก” เพราะลืมตัวบวกกับตัวเองกำลังลนๆผมเลยปล่อยข้อมือไอ้พัดแล้วคล้องคอมันลากแทน ไอ้เนปก็ตะโกนไล่หลังมาติดๆ จนอาจารย์และคนอื่นๆหัดมามองกันหมด อายไหมน่ะ

   “เกตุรอด้วย สัด”

   “เนปไม่มีสิทธิ์มาด่าเรานะ! เราจะไปกินข้าวกับพัด” ผมหันกลับไปสวนอย่างโมโห ตอนนี้ไอ้พัดมันผีบ้าผีบอยืมกุมหัวลูบหน้าลูบตาตัวเองปากก็บ่นชิบหาย ชิบหาย ซ้ำอยู่หลายครั้ง เมื่อเห็นผมหยุดเดินไอ้เนปมันรีบสาวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมเข้มขมวดคิ้วชนกัน ดวงตาคมมองผมเขม่ง ทำไมต้องมองแบบนั้นด้วย ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย “กลับไปเล่นเกมดิจ๋ายรอนานแล้ว”

   “องค์ลง องค์ลง องค์ลง”

   “พัดมึงเป็นอะไร”

   “ป๊าวววว”

   “หิวข้าวก็ไปกินกับกู”

   “ไม่!! กลับไปเล่นเกมดิ เรากินกับพัดได้ขันกับกายก็กำลังมา อ่อ แล้วตอนเย็นก็ไม่ต้องรอเรานะกลับไปก่อนเลย พวกพัดจะไปส่งเรา”

   “กู..”

   อุ๊บส์

   ผมรีบคว้าคอเสื้อไอ้พัดเข้ามาใกล้ก่อนจะตะคลุบปากมัน “กูบอกมึงตอนไหนห่า” ไอ้พัดตาเหลือกล่อกแล่ก “เงียบๆเลยมึง” ผมกระซิบตอบ

   “ไม่ใช่ละเกตุ แล้วปล่อยไอ้พัดด้วยหิวข้าวก็ไปกินกับกู”

   “ไม่!”

   “เกตุ!!”

   “ไม่ต้องมายุ่ง! พัดรีบไปเหอะ กูหิวแล้ว”

   “ไปแม่งทั้งสามคนนั่นแหละ ปล่อยคอไอ้พัดด้วย”

   “อะไรเนี่ย!! เนปปล่อยเรานะ เราเจ็บ”

   “พูดก็ฟังดิวะ”

   “ฟังเหรอ เหอะ แล้วทีเราพูดมีใครฟังเราบ้างห๊ะ!”

   “ใจเย็นๆจ้า ยังไม่พ้นห้องน้ำเลย อย่าเพิ่งตีกัน”

   “ไม่ได้ตีกูมาอย่างสันติ”

   “เชื่อมากฟวย อีกนิดจะแดกหัวกูแล้ว”

   “ปล่อยดิเนป เราจะไปกินข้าว! หิวนะเว้ย กลับไปเล่นเกมของเนปนู้น” ผมสะบัดมือจนหลุด ทันเห็นไอ้เนปกัดฟันแน่นก่อนที่มันจะหันหลังเดินกลับไป เรื่องดิจะไปไหนก็ไป คิดว่าสายตาตัดพ้อที่ส่งมาให้จะทำให้ผมใจอ่อนเหรอ เหอะ อยากเล่นนักมึงเชิญเล่นไปเลย


   “ป้าครับ ผมเอากระเพราไก่กรอบไข่ดาวไม่สุกหนึ่งจาน พวกมึงเอาไร”

   “เหมือนกันไปเลย”

   “งั้นเพิ่มเป็นสี่นะครับป้า”

   “นั่งไหนอะขัน”

   “นู้นอะ ที่พัดลมแรงๆหยอกไย้เยอะๆ”

   “แหล่ม”

   “ใครเอาน้ำไร” ไอ้กายถามตอนเรามานั่งคอยข้าวที่โต๊ะกัน

   “กูโค้ก”  ผม

   “น้ำเปล่า” พัด

   “กูโค้กด้วย” ขัน

   “เชิญพวกมึงไปซื้อกันเอง กูถามเฉยๆ”

   “ไอ้สัด” จากนั้นไอ้กายก็โดนฝ่ามือชุดใหญ่มาประเคนที่หนังหัวมันเน้นๆ จนเจ้าตัวร้องซี๊ด ผมหมั่นเขี้ยวเลยจัดการดีดหูมันไปอีกหนึ่งที แดงทั้งหน้าเลยทีนี้

   “ไอ้เกตุกูเจ็บ”

   “มึงกวนตีน” ถึงจะแกล้งมันแต่ผมก็ยังเป็นห่วงมันนะ ไม่งั้นไม่ดึงหน้ามันมาดูหูหรอก ไม่ช้ำแต่ก็แดงมากๆ เพราะหูมันขาวมาก จากนั้นพวกผมก็ไปซื้อน้ำกันนั่งรออีกพักนึงจนป้าเรียกไปเอาข้าวแต่ไอ้ขันเสือกนึกได้ว่าอยากกินไข่เจียวไม่ใช่ไข่ดาว มันเลยโดนป้าเขกหัวไปทีแต่ก็ได้ไข่เจียวกรอบๆหอมกรุ่นมาดั่งใจ ได้มาก็กินอย่างหิวโหยไม่ได้สนใจคุยกับใครเลยจนกระทั่งไอ้พัดที่นั่งข้างๆมันกระทุ้งศอกเข้าที่เอวผม เอ่อออ เอวนั่นแหละ ก็บอกว่าผอมลงแล้วไง

   “อะไร”

   มันบุ้ยปากไปข้างๆ อะไรวะ ผมชะโงกหน้าดูก็ร้านค้าปกตินี่หว่า

   “อะไรอีก”

   “มึงไม่เห็นจริงๆอะ”

   “อะไรก็ร้านค้าปกติ จะให้ดูอะไร”

   “โต๊ะข้างๆเราอะ อีกนิดเกยมานั่งโต๊ะเราแล้ว” อะไรของมัน ผมกลืนข้าวลงคอ เหนี่ยวตัวไอ้พัดแกล้งกดหน้ามันซุกนมผมด้วย ดีเท่าไหร่ที่ไม่เอาซุกจั๊กกะแร้แล้วผมก็ชะโงกหน้ามองอีกที

   


ต่อด้านล่างค่ะ ตัวอักษรเต็มไม่รู้ว่าจะยาวขนาดนี้ อิอิ
Share This Topic To FaceBook

ออฟไลน์ tigerFFF

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
-ต่อ-

   อืม โต๊ะไอ้เนป เห็นแล้วแหละแต่ไม่อยากมองเลยมองเลยไป บอกแล้วว่าผมโกรธมาก

   “อืม ก็เพื่อนห้องเรา มึงบ้าหรือเปล่าให้ดูอะไรบ้าบอ”

   “นี่มึงโกรธมากเลยเหรอวะ”

   “โกรธอะไร มีอะไรให้โกรธอะ”

   “กูว่านะมึงไปคุยกันตรงๆเหอะ โกรธอะไร ไม่ชอบอะไรก็บอกมันไป”

   “เห้ย!! เคี้ยวให้หมดปากก่อนแล้วค่อยพูดดิวะ สกปรกข้าวกระเด็นลงจานกู”

   “แหม่ไอ้ขันเกินไปพ่อคุณ ลงไปมึงก็แค่แดกต่อ เพื่อนป่ะวะ”

   “เดี๋ยวกูเอาตีนยันหน้าให้”

   “ตัวกูเองถูกใจสิ่งนี้หึ มาไอ้เกตุอย่าทำเป็นเนียนมาคุยเรื่องเราต่อ”

   “ไม่ได้เป็นอะไร ก็แค่อยากมากินข้าวกับพวกมึงไหม ดูดิกินก็ง่ายสั่งแบบเดียวกันหมดเลย”

   “ไอ้ห่ามากันสี่คนสั่งคนละอย่างแล้วเมื่อไหร่จะได้แดกวะ”

   “น่ะเห็นมะ พวกมึงก็กินได้หมด พอๆเลิกพูด กินเข้าไป”   

   “มึงนี่นะ” ไอ้กายส่ายหัว ผมก็เคี้ยวข้าวจนแก้มตุ่ยเหมือนเดิม ป้าให้ไก่มาโคตรเยอะยิ่งตรงหนังกรอบๆโดนเครื่องแกงผัดกระเพรานะรสชาติจัดว่าเด็ด ไข่ดาวเยิ้มๆไม่สุกมาก ใช้ช้อนตัดเล็มไข่ขาวทีละน้อยจนเหลือแต่วงไข่แดง แต่เอ๊ะ ผมรับรู้ได้ถึงรังสีอะไรบางอย่างข้างๆตัว

   หมับ!

   “เดี๋ยวโดนไอ้พัด ไข่แดงกู!”

   “นึกว่าไม่กิน” ทีเด็ดกูเลยเหอะ!

   “เออนี่พวกมึง วันนี้คาบบ่ายเราว่างว่ะ อาจารย์ไม่เข้าติดธุระคาดว่าน่าจะกลับมาไม่ทัน”

   “ใครบอกมึง”

   “แชทห้องไง เข้าไปอ่านดิ”

   “ไม่อะ มึงอ่านก็พอ แล้วแกได้สั่งงานไว้ป่ะ”

   “เออว่ะ เดี๋ยวถามหัวหน้า” แล้วไอ้ขันก็ก้มหน้าแชทต่อไป  พวกผมก็นั่งรอฟังข่าวแต่ในใจลิงโลดไปกว่าครึ้งทางแล้ว อยากพนมมือเหนือหัวขอให้อาจารย์ไม่สั่งงาน ผมจะได้กลับไปเปิดแอร์นอนดีพุงฟังเพลงสบายๆ

   “ไอ้เกตุ มึงไหว้ใครวะ”

   “ห๊ะ อะ อ้อป๊าววววกูจะเซ็ตผมเฉยๆ”

   “เยสสสส อาจารย์ไม่สั่งงานเว้ยยยย รีบแดกๆกูจะรีบกลับไปนอน” เท่านั้นแหละ

   “เฮ้!! ไปๆลุกๆ ไอ้เกตุไปอยู่กับไอ้เนปเลย พวกกูจะแยกกันกลับบ้านแล้ว”
 
   “เห้ยกูไปด้วย เดี๋ยวไปแยกกันหน้าประตู”

   “มึงจะบ้าหรือไง ไปๆ กลับไปหาไอ้เนปได้แล้ว โกรธกันนานมันไม่ดีเว้ย ดีกันเข้าไว้ เย็นนี้มีถนนคนเดินถ้ากูไปเดี๋ยวเด้งแชทมาชวน” เอางั้นก็ได้วะ ผมจำใจพยักหน้าตอบไอ้พัดมันไปอย่างน้อยก็ไม่ต้องอยู่กับไอ้เนปตลอดเวลา อยู่ไปมันก็ไม่สนใจผมอยู่ดีเล่นห่าแต่เกม

   แต่..เห้ออออไอ้อาการกระอักกระอวนมันกลับมาอีกแล้วตอนที่ผมเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามไอ้เนปโดยเว้นระยะห่างจากไอ้เหน่งกับไอ้จ๋ายพอสมควร ก่อนจะฟุบหน้านอนลงกับแขนตัวเอง มันร้อนๆตรงขอบตายังไงไม่รู้

   “เห้ย ดริฟสักตาค่อยกลับป่ะ”

   “เอาดิ”

   “ไอ้เนปอิ่มยัง เดี๋ยวกูซ้อมเครื่องรอ”

   “อืม เล่นไปก่อนเลย” จริงๆนะผมไม่ได้น้อยใจเลย ฮึกกก นี่ก็ไม่ได้ร้องด้วย ฮึกก แม่งเอ้ยน้ำตาเสือกไหลตกมาหางตา

   “ตัวตัวมาไอ้จ๋าย โนไอเทมวัดเครื่องกันไปเลย”

   “จัดมาดิครับ”

   “กลับไปอย่าลืมไปทำภารกิจนะเว้ย ได้ปีกกับชุดฟรี ล็อกอินสองวันได้รถฟรีสิบห้าวันเกรดบีงามๆ”

   “ไอ้เนปมึงแม่งโคตรสุ่ม เลเวลขึ้นยังกับจรวด ถามจริงได้นอนป่ะ”

   “นอนดิ เกตุกินขนมไหมกูซื้อมาให้เผื่อมึงหิว”

   “กูกลับก่อนนะ” ไม่ไหวว่ะ ทำมาเป็นใส่ใจ แต่เดี๋ยวมึงก็เมินกูเหมือนเดิม ผมไม่อยากเป็นแบบนี้ต่อหน้าพวกมัน เดี๋ยวหาว่าผมไร้สาระปัญญาอ่อนงี่เง่าในเรื่องที่ไม่ควรอีก แต่มันเอาแต่เล่นเกมนี้มาเกือบอาทิตย์แล้วนะ ทิ้งให้ผมนั่งโง่ๆอยู่คนเดียวไม่ก็ฟุบนอนบนโต๊ะ ถามว่าทำไมไม่โหลด พื้นที่ความจำผมมันไม่พอแรมเครื่องผมมันน้อย รุ่นนี้มันออกมาเมื่อห้าหกปีที่แล้วนู้น แล้วผมเป็นพวกใช้ของทน ตั้งแต่ใช้มาหน้าจอแตกไปครั้งเดียวเองตอนโยนลงที่นอนแล้วมันเด้งตกพื้น

   “เอ้าทำไมรีบกลับอะ” ไอ้จ๋ายถามแต่ผมเลือกที่จะเมินมันแล้วลุกขึ้นเดินออกมาเลย กูยังโกรธเรื่องถุงเท้านะสัด เดี๋ยวต้องขึ้นไปเอาของอีกเนี่ย ไม่รู้โดนกวาดทิ้งไปหรือยัง

   “เดี๋ยวกูกลับด้วย ไอ้จ๋ายไอ้เหน่งกูกลับก่อนนะ เจอกันวันจันทร์”

   “อ่าๆ งั้นก็กลับกันให้หมดไปเลย”


   “จิ๊!” กูจะหนีมึงเนี่ยเนป ยังจะตามกูมาอีก แต่แม่งง เราพักอยู่ห้องเดียวกันอะลืม หนียังไงก็ไม่พ้น ผมชอบมันนะชอบมันมากด้วยยิ่งอยู่ด้วยกันผมยิ่งมีความสุขหันไปทางไหนก็เจอแต่หน้าไอ้เนป ผมชอบที่มันปฏิบัติกับผมไม่เหมือนกับที่มันทำกับคนอื่น ต่อหน้าผมไอ้เนปมันไม่คีพลุคอะไรเลยอยากทำอะไรมันก็ทำ รู้สึกเหมือนเราสำคัญยังไงไม่รู้ แต่เดี๋ยวนี้อยู่ด้วยกันไอ้เนปมันเอาแต่เล่นเกม ผมต้องคอยเรียกให้มันมากินข้าว เตือนให้ไปอาบน้ำ จนผมว่ามันเกินไป มึงเล่นได้แต่เล่นให้มันรู้หน้าที่ตัวเองหน่อยไม่ได้เหรอวะ ห่วงแต่เกมแต่ไม่ห่วงตัวเอง จนหลายครั้งที่ผมเกือบโมโหแต่เลือกที่จะเงียบเอาไว้

   “รอด้วยดิ จะรีบเดินไปไหน”

   “ยุ่ง”

   “เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวจะโดน” โดนอะไรของมึง อยากถามแต่เก็บเอาไว้ในใจดีกว่า พอขึ้นมาถึงข้างบน ในห้องก็เหลืออยู่ไม่กี่คนส่วนมากมันแค่อาศัยเปิดแอร์นอนเล่นกัน ผมเดินวนรอบห้องตากแอร์ให้หลังแห้งก่อนถึงจะเดินไปเก็บของ เก็บซากถุงเท้ามายัดใส่กระเป๋าข้าง



   จนตอนนี้เราสองคน ผมกับไอ้เนปนั่นเอง มาถึงห้องโดยที่มันเดินตรงปรี่ไปเปิดแอร์ก่อนเลยอันดับแรกแล้วร่างสูงๆของมันก็กลับไปนอนเหยียดขาบนโซฟาหยิบโทรศัพท์ออกมาเล่น ผมมองมันอย่างคนเสียอารมณ์เดินไปเหวี่ยงกระเป่าลงโซฟาอีกตัวเอาเสื้อออกนอกกางเกง ก่อนจะย้ายร่างตัวเองมาคุ้ยหาขนมกินที่ตู้เย็น ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงเกมที่ไอ้เนปมันเล่นดังแว่วมา

   ถอนหายใจหมดอาลัยกับชีวิต กลอกตามองบนหงุดหงิดคันยุบยิบอยู่ในหัวใจ ทำเสียงดังโครมคราวประชดหาของอยู่ในตู้เย็น

   “ค้นอะไรเสียงดังขนาดนั้น”

   หาไม่เจอ!! ทำไมหาไม่เจอ!! นมเปรี้ยวแช่ฟิตของผมหายไปไหน!

   “เนป! เนปเห็นนมเปรี้ยวเราไหม เราแช่ไว้ในห้องฟิต”

   “อ้ออออ”

   “คือ?”

   “ขอโทษ...กูกินหมดแล้วอะ”

   “อะ…อืม”

   “คือเมื่อคืนกูหิวอะ”

   “อืมเราเข้าใจ ก็เนปเล่นแต่เกมจะไม่หิวได้ไง กับข้าวบูดหมดเลยรู้งี้เราน่าจะทำน้อยๆ”

   “เกตุคือ..กูขอโทษ อย่านิ่งดิ เดี๋ยวลงไปซื้อมาแช่ให้โหลนึงเลย มองหน้ากูก่อนเร็ว” ไอ้เนป ไอ้เลว มันเดินมาหาแต่ตายังมองเกมไม่หยุด ผมโกรธจนกำมือแน่นกัดฟันจนน้ำตาคลอเบ้า ไม่สนใจผมผมไม่ว่าแต่มึงมากินนมกูได้ยังไง แช่ตั้งวันนึงเต็มๆกว่ามันจะแข็งให้ผม

   “เราบอกเนปแล้วว่าเราจะแช่นมเนปจะแช่ด้วยไหม แต่เนปไม่สนใจ”

   “กู..”

   “เนปเอาแต่เล่นเกม เล่นทั้งวัน” แม่งเอ้ยยย จุกในอกอีกแล้ว “จนเรารู้สึกเหมือนเราอยู่คนเดียว”

   “ไปใหญ่แล้วเกตุ แล้วจะร้องทำไม!”

   “ไม่ได้ร้อง!!” ไอ้เนปหน้านิ่วคิ้วขมวด ฝ่ามือใหญ่รั้งข้อมือผมให้เดินตามมันไปที่โซฟา ก่อนที่มันจะดันตัวผมนั่งลง ผมขยับตัวมานั่งชิดขอบโซฟาเช็ดน้ำตาลวกๆ กลืนก้อนสะอึกลงคอ ก่อนจะรับรู้ได้ถึงที่นั่งข้างๆตัวที่ยวบลงไปตามน้ำหนักคนนั่ง

   “ไม่ต้องมาใกล้ ถอยไป”

   “กูขอโทษ” เสียงทุ้มที่ปกติผมจะชอบฟัง แต่ครั้งนี้มันกลับต่างออกไป คำขอโทษเปลืองๆที่อีกคนบอกเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

   “ช่างมัน เนปไม่ต้องขอโทษแล้ว เนปไม่ได้ทำอะไรผิด เรางี่เงาเองแหละ”

   “ไม่ได้ มึงอย่ามาเป็นละครหลังข่าว เรามาคุยกันให้รู้เรื่องเลย” มันก้มหน้าไปทำอะไรกับเกมไม่รู้ เห็นพิมพ์ๆก่อนจะโยนโทรศัพท์ไปไว้ข้างหลัง

   “ไม่มีอะไรต้องคุย เนปไปเล่นเกมของเนปเหอะเดี๋ยวพวกไอ้จ๋ายมันว่าเอา เราจะเปิดหนังดูแล้ว ถอย”

   “ไม่ กูไม่ถอย”

   “เนปจะเอาอะไรกับเรานักวะ!! บอกให้ไปเล่นเกมก็ไปดิ”

   “แล้วมึงเป็นอะไรมึงก็บอกดิ นั่งทำหน้าจะร้องอยู่ได้” ตื้นตันใจมั้งไอ้สัดที่มึงเอาแต่เล่นเกมไม่สนใจกูเนี่ย

   “....” นั่งกอดอกแม่งเลยไม่ดงไม่ดูมันแล้วหนัง

   “นะเนป!”

   มันฉกหอมแก้มผม!! ไอ้เลวงื้ออออออ

   “มึงน่ารักว่ะเกตุ ไม่ต้องไปลดน้ำหนักแล้วนะ”

   “น่ารักเหี้ยระ..”

   เพี๊ยะ!!

   “โอ้ยย เจ็บนะ”

   “พูดคำหยาบ”

   “ทีมึง เอ่อ ทีเนปยังพูดได้เลย”

   “มันไม่เหมาะกับหมูอ้วนแบบมึง พึมพำอะไรเกตุ กูได้ยินนะ” ผมนั่งกุมแก้มป่องๆของตัวเองจนปากยู่ ใช้เท้าถีบร่างไอ้เนปออกไปด้วยความเขินปนความโกรธที่ยังหลงเหลืออยู่เล็กน้อย ไอ้เพื่อนตัวโตข้างตัวมันเลิกคิ้วใส่แถมล็อคข้อเท้าผมลากปืดเดียว ร่างตันๆของผมก็ถลาไปกองอยู่ตรงหน้ามัน

   “มาคุยกันให้เคลียร์ก่อนแล้วค่อยดู”

   “เนปจะเคลียร์อะไร เราไม่มีอะไร ปล่อบเบลอคำพูดเราไปเถอะ ตอนนั้นเราแค่โมโหมากไปหน่อย”

   “ไม่ปล่อยถ้ามันเป็นเรื่องของมึง” นิ้วเรียวชี้มาทางผม “กับกู” กับนิ้วโป้งที่ชี้เข้าหาตัวเอง

   “คือเอ่อออ เอ่อ เกินไปเนปเราหายใจไม่ออก” ทำไมมึงจะต้องนั่งให้มันยาก ร่างสูงของไอ้เนปมันลากตัวผมเข้าไปในวงแขนขาวๆของมัน ขาเรียวยาวที่ขาวกว่าหน้าผมก็ไขว้รัดลำตัวผมอีกที มันไม่วายเอาหน้าหล่อๆของมันมาเกยอยู่กับไหลผมอีก

   ลมหายใจอุ่นๆรวยรดอยู่ข้างแก้มผมจนต้องเอียงหน้าหนี ตายกูตาย

   “ไหนเป็นอะไรบอกเนปมาหน่อย เกตุน้อยใจอะไร มองหน้าเนปด้วย”

   “เนปเล่นแต่เกม”

   “อืม แล้วไงต่อ” ผมหันหน้ามองมันควับเลย คอแทบหัก มึงพูดมาได้นะว่าเอาไงต่อ

   “เดี๋ยวดิอย่างเพิ่งโมโห ก็เนปจะให้พูดต่อว่ามีอะไรอีก”

   “ถามจริงว่าเนปไม่รู้จริงๆเหรอ หรือมันเยอะเกินจนเนปไม่รู้ว่าเรื่องอะไรที่ทำให้เราโกรธ”

   “อืมม ก็รู้ตัวแหละว่าช่วงนี้กูติดเกมจนละเลยมึง”

   “ก็รู้ตัวแล้วทำไมถึงคิดไม่ได้”

   “คิดได้ แต่กู..”

   “แต่อะไร” ไอ้เนปหายใจแรงขึ้นผมรับรู้ได้ แถมเสียงกลืนน้ำลายของมันยังดังเข้าโซนประสาทผม แขนขาวๆกอดกระชับผมแน่นขึ้น แล้วผมก็ต้องหดคอในเวลาต่อมาเมื่อไอ้เนปมันซุกหน้าเข้าหา

   เกินไป อันนี้มึงเกินไปจริงๆเนป กูแอบชอบมึงอยู่นะ

   “เนป..คือมัน เอ่อ”

   “กูชอบมึง โคตรชอบเลยแม่งงง เห็นหน้ากลมๆนิ่มๆของมึงแล้วกูอดใจไม่ไหว..”

   “เนปคือ..”

   “เดี๋ยวอย่างเพิ่งขัด ให้กู กู ให้เนปพูดก่อน ก็อย่างที่บอกเห็นหน้ากลมๆของเกตุแล้วเนปแบบมันแบบ มันหมั่นเขี้ยว อยากหยิก อยากขยำ อยากกัด อยากหอม อยากแดก อยากตลอดเวลาเลย ละ..แล้วมันก็ชอบขึ้น”

   อึก อยากเปลี่ยนท่านั่งแล้ว ขะเขิน มันเอ่อ

   “แต่เนปไม่อยากช่วยตัวเอง ห้องน้ำห้องเรามันไม่ค่อยเก็บเสียงเท่าไหร่แล้วเกตุเข้าใจใช่ไหมว่ามันต้องระบายเสียงมันก็ต้องดังออกมา แล้วแบบ แป๊ปนะ” ไอ้เนปขยับตัวไปข้างหลัง ได้ทีผมรีบขยับออกจากตัวมันเลย มานั่งตัวหดตัวลีบบีบมือตัวเอง เผลอเป็นต้องชำเลืองตาลงต่ำไปมองเป้ากางเกงอีกคนอย่างสังเกตุ

   ตุงแล้ว! มันตุงอะ นูนขึ้นมาเลย ฮื่ออออไอ้เนปปปป

   “อะนี่”

   “อะไร” ผมรับโทรศัพท์อีกคนมาถืออย่างเขินๆ ไอ้เนปเปิดหน้ากูเกิลให้ผมดู ประวัติการค้นหาแต่ละอัน

   ‘ทำยังไงเวลาเรารู้สึกอยากแต่ไม่อยากช่วยตัวเอง’

   ‘ไม่อยากหมกมุ่น ทำยังไงดี’

   ‘รู้สึกมีอารมณ์บ่อยปกติไหม’

   ‘มีอารมณ์ทางเพศบ่อยปกติไหม’

   ‘ชอบเพื่อนสนิทที่อยู่ห้องเดียวกันต้องทำไง’

   ‘ช่วยตัวเองยังไงไม่ให้มีเสียง’

   โอ้โหแต่ละคำค้นหาของมึงนะเนป เหลือบไปมองหน้าเจ้าตัว ยังไงๆก็เหมือนไม่ใช่ไอ้เนป

   “อย่าเลื่อนลงนะ! ข้างล่างเป็นประวัติพอร์นที่เนปดูอะ” แล้วมึงจะบอกทำไม!! แปร๋ดแล้วหน้าผมแดงแน่ๆ ฮื่ออออออ

   “ในคอมเมนต์มีแต่คนบอกให้หาอะไรทำให้ตัวเองดูยุ่งจะได้ไม่มีเวลาไปคิดแต่เรื่องแบบนี้ บางคนก็ให้ไปเล่นกีฬาไปเตะบอลบ้าง ไม่ก็เล่นเกม แล้วถ้าเนปรู้สึกตอนเย็นๆดึกๆจะเล่นกีฬาที่ไหนอะ แล้วให้เนปไปเล่นกีฬาทั้งวันเนปก็ไม่เอาหรอก ไม่อยากอยู่ห่างเกตุอะ ไปสนามคนก็เยอะ เนปเลยเลือกที่จะเล่นเกมดีกว่า ได้อยู่ห้องด้วยกันทั้งวันแถมไม่มีคนมาขายขนมจีบเกตุด้วย”

   น้ำท่วมปาก ผมพูดไม่ออก

   “เนี่ย เนปโหลดเกมมาเยอะแยะเลย แต่ก่อนไม่ค่อยเล่นเพราะมันทนๆได้ แต่เดี๋ยวนี้เกตุน่ารักขึ้นอะชอบมานัวเนียตั้งแต่น้ำหนักตัวเองลด เนปไม่มีความอดทนขนาดนั้น เกมเลยเต็มเครื่องอย่างที่เห็น” ไอ้เนปชูหน้าที่มีแต่เกมให้ผมดู มีเป็นสิบๆเกมเลย ผมทำอะไรไม่ถูกเลยเอาแต่ยิ้มหยีๆให้มัน

   “เดี๋ยวเนปลบเกมออกก็ได้ เกตุจะได้ไม่น้อยใจเวลาเนปไม่สนใจเล่นแต่เกม”

   “คือเนป เนปไม่ต้องลบก็ได้ แต่เล่นให้มันพอดีก็พอ คือเราก็ชอบเนปเหมือนกันนะ แล้วเนปเอาแต่เล่นเกมทั้งวันแบบนี้เราก็เลยน้อยใจ เราไม่รู้ว่าเนปเอ่อรู้สึกบ่อย”

   “ลบหมดแล้ว แต่เดี๋ยวนะ!!”

   “ห๊ะ เดี๋ยวอะไร”   

   “มึงก็ชอบกูเหรอเกตุ! ไม่ดิ เกตุก็ชอบเนปเหรอ พูดจริงนะ ไม่ได้หลอกให้ดีใจใช่ไหม” ฉิบ!!

   “ก็แบบเอ่อก็ชอบๆแหละ อยู่ด้วยกันทุกวันอะเนาะ แฮ่ๆ ก็ต้องมีบ้างที่หวั่นไหว” ทำอะไรไม่ได้ก็หัวเราะเป็นเอ๋อเลยผม นั่งหัวเราะแฮ่ๆอย่างเดียว ไอ้เนปนี่ยิ้มหน้าบานร้องเยสออกมาเสียงดังลั่น

   “เดี๋ยวเนปเดี๋ยวๆๆ เนปกัดโซฟาทำไม มันจะขาด” ผมร้องห้ามตกใจอยู่ดีๆไอ้เนปก็ก้มลงไปกัดโซฟามือทุบปักๆ ถามก็ไม่ตอบ มึงไหวไหมเนี่ย ความตื่นเต้นผมหดหายไปหมดเลยเมื่อไอ้คนข้างๆมันแสดงอกไปแทนหมดแล้ว

   “มึงไม่ดีใจเหรอวะเกตุที่เราใจตรงกันขนาดนี้ แม่งเอ้ยย!! รู้งี้กูเล่นแม่งตั้งแต่ปีที่แล้วแล้วมึงจะได้ไม่ออกนอกลู่นอกทาง เหี้ยดีใจว่ะ มากอดทีดิ๊ ฮึ้ยยยยย”

   “อื้มมม กลับมาพูดหยาบอีกแล้วนะเนป”

   “ก็กูดีใจอะ ฟอดดดด ชื่นใจจจ ฟอด ฟอด ฟอด ฟอด”

   “พอก่อนเนป อื่ออ เราอึดอัด นะ เนป มือล้วง”

   “เนปอยากทำแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ผิวลื่นมือกว่าที่เนปเคยจิตนาการไว้อีกอะ ขอกัดหน่อยนะ” ไม่ทันที่ผมจะตั้งตัวกลับต้องสะดุ้งเฮือก เจ็บจี๊ดขึ้นมาตรงต้นแขนด้านใน ไอ้เนปไล่หอมสะเปะสะปะไปทั่วทั้งแขนทั้งคอ ผมหดคอพยายามดันตัวออกจากมัน ไอ้เนปอารมณ์รุนแรงมากเนื้อตัวผมแดงเหมือนกุ้งลวกไปแล้วตอนนี้

   และตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกที่หลังผมก็สัมผัสกับพื้นนุ่มๆอย่างบนที่นอน ใจเย็นๆผมว่ามันไม่ใช่ละ

   “เกมลบไปหมดแล้วอะ” มันก้มมากระซิบข้างหู

   “ออกไปจากตัวเราเนป เอาเสื้อเรามาเลย” ผมไม่ฟัง ตอนนี้จะเอาเสื้อ!! เสื้อผมอยู่ไหน เสื้ออออ

   “ช่วยเนปหน่อยสิ”

   “ช่วย ชะช่วยอะไร”

   “เนปมีอารมณ์อีกแล้ว”

   “ไปห้องน้ำเลยเนป!! เนปๆๆๆทิ่มขา มันทิ่มขาเรา ฮื่ออออเนปเอาออกไป เอาเสื้อเรามาด้วย เนปครับบบบ”

   “พรุ่งนี้เราหยุด นะช่วยเนปครับ”

   “ไม่!”

   “หึ”


   
   ครับไม่ ไม่เหลือเลยครับสัด

   “อื้ออออทำอะไรเกตุ มานอนเร็วยังเช้าอยู่เลย” เช้าบ้านมึงสิ สิบโมงเขาไม่เรียกเช้าแล้ว
 
   “นอนเฉยๆไปเลย”

   “มากอดๆ ฟอดด หอมจัง”

   “เนปอย่ากวน” เนื้อแนบเนื้อกันภายใต้ผ้านวมผืนใหญ่ที่เราทั้งคู่ไม่ได้ใส่อะไรปกปิด ขาไอ้คนข้างๆวาดมากอดกายก่ายผมที่นอนตะแคงข้างหันหลังให้อยู่ สัมผัสร้อนๆไล่วนมาเรื่อยตั้งแต่สันหลังลงไปตรงก้อนเนื้อนุ่มสองข้างก่อนจะลากวนมาหน้าท้อง ผมแขม่วพุงกับสัมผัสที่ทำให้ขนลุกซู่ รีบทำในสิ่งที่ค้างอยู่มือให้เสร็จก่อนที่จะมีใครเสร็จก่อน

   ใช่ครับ ผมกำลังโหลดเกมใส่โทรศัพท์ของคนที่กำลังป้วนเปี้ยนอยู่แถวสะโพกผมอยู่ โหลดมาเยอะกว่าครั้งที่เจ้าของเครื่องเคยโหลดไว้เองอีก

   พอกันที ผมไม่เอาแล้ว ผมจะไม่น้อยใจมันแล้ว


____________________________

จะเรียกเรื่องสั้นก็ได้ค่ะ อย่าไปหวังอะไรกับมันอ่านตลกๆไป คำงงๆแปลกๆก็นั่นแหละ ฮ่าๆๆๆๆ
เราเอามาจากตัวเองทั้งนั้น ความน้อยใจความสารพัดจะตกมาอยู่ในเรื่องสั้นหมดเลย ชีวิตเหมือนว่าง คือชอบไปไหนมาไหนคนเดียวไงแล้วก็ชอบเจอแต่เรื่องที่ทำให้เราฟินๆชอบๆแล้วมันก็จะจำเหตุการณ์นั้นมา เรียกว่า #เรื่องสั้นจากความบังเอิญ น่าจะเหมาะกว่า  ส่วนไอ้เรื่องแม่ด่าตอนนี้ก็ยังงอยู่ว่าไฮเตอร์กับไฮยีนส์คุณสมบัติมันต่างกันยังไง ซื้อทุกครั้งก็โดนทุกครั้งตลก 5555555555555555555555555555





ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2754
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0
 :o8: :o8: :o8:

ออฟไลน์ Pittabird

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 849
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
ขอต่ออีกหน่อย เรื่องน่ารักมาก ขอบคุณนะคะ  :pig4:

ออฟไลน์ yunnutjae

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
โอ้ยยยยยย น้องเกตุน่ารักอะะะะะะ ต้องขอบคุณเกมใช่มะลยทำให้รู้ใจกัน

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 876
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
เกตุน่ารักจริงๆ ดีใจด้วยที่ได้เลื่อนขั้นจากเพื่อนสนิทเป็นแฟน เย้ :hao7:

ออฟไลน์ ืืnanana21

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เป็นเราเราก็น้อยใจจจจ
ดีนะยอมบอกความจริงอ่ะ
เขินแทนเกตุเลย งื้อออออ

ออฟไลน์ boobee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 14
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
หูยยย ทำไมน่ารักขนาดนี้หน่องเกตุ น่าฟัดจริงๆ ดูได้จากเนป 5555

ออฟไลน์ mellowshroom

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1029
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ขออีกตอน มันน่ารักมากกกกก  :impress2:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4308
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-6
เกลียดเหตุผลที่โหลดเกมมาเยอะๆมาก โอ้ยยย ชอบมากค่ะ ชอบน้องมีเนื้อเยอะๆๆๆ  :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [เรื่องสั้นตอนเดียวจบ] ติดเกม
« ตอบ #9 เมื่อ: 17-04-2019 12:40:36 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ้sripaerrr

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 214
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
โหหห เป็นเรา เราก็น้อยใจอะ เก้าอี้หนีบเท้าแล้วยังไม่ลุกออกให้อีกก เราโบกแล้วนะน่ะ

ต้องอยากนัวขนาดไหนอะ เลเวลถึงพุ่งเป็นจรวดขนาดนั้น 555555

ออฟไลน์ KizzllKizz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 150
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
กลายเป็นว่าคราวนี้เกตุเป็นคนที่สนับสนุนให้เนปเล่นเกมแทน
 :hao7:

ออฟไลน์ Maybe_common

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
โอ้ยยยยยอยากบีบเเก้มน้องงงงงงงง

ออฟไลน์ Morgen

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 49
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
น้อนนนนนนน น่ารักจริงๆลูก

ออฟไลน์ Fishhhhh

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
น้องงงงงงงงงงง

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5329
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-6
ใจตรงกันแล้วแบบนี้ โหลดจนเต็มเครื่องเนปก็ลบหมดอ่ะเชื่อดิ :oo1: :oo1:

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ lostinthelight

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 128
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ที่ติดเกมก็เพราะแบบนี้นี่เอง :katai2-1:

ออฟไลน์ Parapoyfaii

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ฮื่อเอ็นดูยัยน้องงงงงงงงง
ตลกตรงแรกๆน้อยใจ แต่พอเนปเลิกเล่นเกมส์แล้วทำอย่างอื่นแทน
นี่โหลดเกมส์ให้ใหม่เลยนะหนูลูก555555
ขอบคุณคนแต่งนะคะ  :mew1: :mew1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด