▶▷▶ เพียงแค่จันทน์ ◀◁◀ [❀ Only You ❀] -- ** บท 8 (100%) ** 24/04/2019 -- Up!!
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ▶▷▶ เพียงแค่จันทน์ ◀◁◀ [❀ Only You ❀] -- ** บท 8 (100%) ** 24/04/2019 -- Up!!  (อ่าน 1383 ครั้ง)

ออฟไลน์ Ugly Ducky

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
***************************************************************************************

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฎเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฎจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิ์ส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรูปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง
ไม่แสดงความเคารพ หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสต์กระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทู้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพสต์ หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ
กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเว็บแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล์ บอกเมล์ แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยายทำได้แต่อย่าให้มากนัก
เช่น คนเขียนโพสต์นิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insert quote ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เว็บ http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม้อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเว็บ แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสต์จนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสต์ในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรื่องบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสต์นิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสต์ให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ


14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเว็บบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 

(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เว็บไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง

....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ

- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสต์ชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเว็บไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสต์อ้างอิงชื่อผู้โพสต์หรือเว็บไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)

- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเว็บไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสต์และเว็บไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ

- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสต์ค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเว็บไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสต์ได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ

- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพสต์

- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฎการซื้อขายของเล้าก่อน ด้วยนะคะ)

ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสต์เรื่องสั้นให้มาโพสต์ที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสต์แรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ

admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           


วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฎ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฎทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฎข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฎข้อ 17



เว็บไซต์แห่งนี้เป็นเว็บไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเว็บไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเว็บไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเว็บไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************


ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะคะ

Intro ...

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพรหมลิขิต หรือ ความตั้งใจของใคร ที่ทำให้เราทั้งคู่ได้มาเจอกัน ผู้ชายสองคนที่ไม่น่าโคจรมาเจอกันได้ ทำให้เกิดเป็นสิ่งสวยงามที่ทุกคนต้องอิจฉา

ไอดิน หนุ่มวิศวะ ชั้นปีสาม ขวัญใจของสาวทั่วทั้งมหาวิทยาลัย แค่เพียงเพราะดวงตากลมโตคู่นั้น ทำให้เขาที่ไม่เคยสนใจใครมาก่อนเกิดอาการ สะดุดตา สะกิดใจ ตากลมโตแสนสวยแต่มีแอบมีความดื้อรั้นทำให้เขา นึกถึง จนไม่ห้ามห้ามใจได้

“คุณจันทน์ ... อนุญาตให้ พี่ไอดินจีบ นะครับ”

อาจจะเป็นเพราะความจริงใจที่ถูกส่งออกมาจากตาคมเข้ม ทำให้ คุณจันทน์ นักศึกษาชั้นปีหนึ่ง คณะบัญชี ภาคอินเตอร์ ไม่อาจปฏิเสธคำขอของอีกฝ่ายได้ แม้จะรู้จักกันเพียงไม่นาน แต่เขาต้องยอมรับว่า หวั่นไหว กับผู้ชายตรงหน้าอย่างแรง

“... เพราะพี่ไอดิน เป็น เรื่องมหัศจรรย์ ของจันทน์เหมือนกัน”




ฝากเรื่อง เพียงแค่จันทน์ ด้วยนะคะ ... เพิ่งแต่งครั้งแรก มีอะไรติชมได้นะคะ

ขอบคุณมากๆ คร๊า!!!

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-04-2019 15:13:28 โดย Ugly Ducky »

ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
น่ารักกกกก  รอติดตามค่า :pig4:

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-7
มาให้กำลังใจ

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1577
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
ตามๆ

รออ่าน

อยู่นะจ๊ะ

ออฟไลน์ Ugly Ducky

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
บทที่ 1 จอมจันทน์

   ติ๊ดติ๊ด ติ๊ดติ๊ด ....   ติ๊ดติ๊ด ติ๊ดติ๊ด ....   ติ๊ดติ๊ด ติ๊ดติ๊ด ....

   เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่เจ้าของห้องกลับซุกตัวเงียบอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เครื่องปรับอากาศที่เงียบสนิทดังคำโฆษณา ปล่อยไอเย็นให้คนที่ขี้ร้อน นอนหลับสบายไม่รับรู้สิ่งใด

    ประตูห้องถูกเปิดเข้ามา พร้อมเสียงหัวเราะด้วยความเอ็นดูจาก แม่นิ่ม แม่นมของคนขี้เซา หญิงวัยกลางคนเริ่มจากการเปิดผ้าม่าน จัดเตรียมเสื้อผ้าของใช้เหมือนที่เคยทำเป็นประจำทุกวัน แล้วสิ่งสุดท้ายคือการปลุกเด็กขี้เซา

      “คุณจันทน์ .. คุณจันทน์ขา”

      “ตื่นได้แล้วค่ะ วันนี้ต้องไปเรียนนะคะ”
 
   ผ้าห่มถูกเปิดออก ลูบแขนไปมาพอให้รู้สึกตัว หัวกลมทุยผมสีน้ำตาล ขยับไปมาเล็กน้อยเมื่อโดนรบกวน เด็กขี้เซาปรือตาขึ้นมามองอย่างง่วงงุน ทำเอาแม่นิ่มหัวเราะด้วยความเอ็นดู เลี้ยงมาตั้งแต่เกิด รักยิ่งกว่าลูกของตัวเอง คุณจันทน์น่ะ ช่างออดช่างอ้อน อยากได้อะไรแค่ส่งสายตานิด ยิ้มหวานใส่หน่อย ใครต่อใครต่างพากันตามใจไปหมด ด้วยหน้าตาที่น่าเอ็นดู จะว่าหล่อก็หล่อ จะว่าสวยก็ไม่ผิด

      “อือ~~ แม่นิ่มกี่โมงแล้วครับ จันทร์ง่วงอ่ะ .. จันทน์อยากนอน~”

   พูดจบก็ขยับตัวไปนอนบนตักนุ่ม แล้วบี้หน้าไปมา เสียงหัวเราะของแม่นิ่มดังอยู่ตลอด เพราะคุณจันทน์ตื่นง่ายอย่างคนอื่นที่ไหน แล้วยังมาอ้อนแบบนี้อีก  ถึงแม่นิ่มจะเอ็นดูแค่ไหน แต่ปล่อยไปไม่ได้เพราะวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก

   คุณจันทน์ หรือ นายจอมจันทน์ เลิศภักดีกุล หนุ่มน้อยวัย 18 ปี เป็นลูกชายคนสุดท้องของท่านเจ้าสัวจอม และคุณหญิงจันทร์อำไพ เจ้าของธุรกิจผลิตอะไหล่รถยนต์รายใหญ่ของประเทศ ไหนจะธุรกิจนำเข้ารถยนต์แบรนด์ดังต่างๆ ของโลกอีก

      “วันนี้ต้องไปเรียนนะคะ ตื่นได้แล้ว ลุกค่ะ ลุกเลย .. เดี๋ยวคุณฟรานซ์จะมารับใช่ไหม .. แม่นิ่มให้เวลา 20 นาทีนะคะ ไม่อย่างนั้นจะบอกคุณจอมทัพว่า คุณจันทน์งอแงกับแม่นิ่มนะคะ”

   คนฟังลุกขึ้นมานั่งหน้างอ ปากกับจมูกแทบจะติดกัน  พออ้างชื่อพี่ชายคนโต คุณจันทน์ต้องยอมทุกที ทั้งที่จอมทัพไม่ได้ดุเลยสักนิด ถือว่าตามใจน้องชายคนนี้ด้วยซ้ำไป อยากได้อะไรแค่อ้อน อยากไปไหนแค่ขอ เพราะอย่างนี้ทำให้คนตัวเล็กทั้งเกรงใจและเชื่อฟังมาก 

      “ลุกแล้วครับ แม่นิ่ม .. จันทร์อยากกินขนมปังปิ้ง”

   คนขี้เซารีบลุกและบอกความต้องการให้แม่นิ่มรับรู้ ยื่นหน้าไปหอมแก้มแล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป คนสูงวัยได้แต่ส่ายหัวกับความน่ารักของคุณจันทน์ จัดการเก็บที่นอนให้เรียบร้อย แล้วจะลงไปเตรียมอาหารเช้าให้เจ้าตัวดี

   เกือบ 9 โมงเช้าที่โต๊ะทานอาหาร คนตัวเล็กนั่งทานข้าวต้มกุ้ง ขนมปังปิ้งที่ตัวเองเอ่ยปากอยากทาน พร้อมด้วยโอวัลตินร้อนแก้วใหญ่ กินไปยิ้มไป จนเด็กในบ้านอมยิ้มตามกันเป็นแถว สักพักได้ยินเสียงรถ เจ้าตัวคิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนสนิทอย่าง ฟรานซ์ ที่คงจะมารับเขาไปมหา’ลัยแน่นอน เรียนด้วยกันมาตั้งแต่เด็กจนโต พ่อเป็นเพื่อนรักกัน เลยทำให้ลูกสนิทกันไปด้วย อยู่โรงเรียนเดียวกัน เรียนห้องเดียวกัน ตอนนี้อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน และอยู่คณะเดียวกันอีกเหมือนเคย .. หนีกันไม่พ้นจริงๆ

      “ไง .. ตื่นสายอีกแล้วล่ะสิ”

   ด้วยความที่สนิทกันมานาน ฟรานซ์เลยรู้ว่าคุณจันทน์นั้นขี้เซาแค่ไหน เสียงดังยังไงก็ไม่สามารถทำให้คนตัวเล็กตื่นได้ แต่เทคนิคที่ทำให้เจ้าตัวตื่นได้อย่างง่ายดายมันมีอยู่ ถ้าใครอยากรู้ลองถามแม่นิ่มดูสิว่าทำยังงัย??

      “พูดมาก .. ปฐมนิเทศน์เริ่ม 11 โมงโน่น อย่าบ่นได้มั้ย? ขี้บ่นนะเราน่ะ!!”

   คนตัวเล็กมองเพื่อนด้วยความยียวน แต่สุดท้ายกลับหลุดขำออกมาเอง แบบนี้แหละ อะไรนิดอะไรหน่อยก็ขำ อารมณ์ดี คิดบวก ถ้ามีใครสักคนถามเขาว่าใครโลกสวย ตอบเลยมีชื่อคุณจันทน์ติด 1 ใน 10 แน่นอน

      “ไอ้คุณจันทน์ มึงดูเวลาด้วย นี่มันกี่โมง? แล้วถ้ากูไม่โทรมาหาแม่นิ่มก่อนนะ กูก็ต้องมานั่งรอมึงอีก .. แค่ก แค่ก อะ อ้ายอุนอัน อัดอาอ้าย (ไอ้คุณจันทน์ ยัดมาได้)”

   คนตัวเล็กเอาขนมปังปิ้งยัดปากเพื่อนทั้งแผ่น จะได้เลิกบ่นสักที แล้วหัวเราะชอบใจที่แกล้งเพื่อนได้ สุดท้ายฟรานซ์เลยได้นั่งกินข้าวต้มกุ้งกับขนมปังปิ้งพร้อมคนตัวเล็กไปซะอย่างนั้น เห้อ!!

   มหาวิทยาลัย N .. คุณจันทน์และฟรานซ์ เข้าปฐมนิเทศพร้อมกับนักศึกษา ปีหนึ่ง อีกหลายพันคน ฟังอาจารย์ท่านนั้นพูดที ท่านนี้พูดที มีการแนะนำมหา’ลัย แนะนำชมรมต่าง ๆ แนะนำการเรียน ฟังไปฟังมาคนตัวเล็กเริ่มง่วง หาวแล้วหาวอีก จนคนข้างๆ ยื่นลูกอมมาให้เลยได้คุยกันและทำให้รู้ว่าเรียนคณะเดียวกัน 

   เสียงพูดคุยกันจ๊อกแจ๊กจอแจของนักศึกษาทั้งเก่าและใหม่ที่โรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัย ทำให้กลุ่มเฟรชซี่ที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ตื่นเต้นกับจำนวนคนและสายตาหลายคู่ที่มองมา

   คุณจันทน์ได้เพื่อนใหม่ที่นั่งใกล้กันอีก 3 คน คือ แตงไทย กะทิ และภูผา เรียนบัญชีภาคอินเตอร์เหมือนกัน หนุ่มสาวทั้ง 5 คน ช่วยกันมองหาโต๊ะว่าง เนื่องด้วยเป็นเวลาพักกลางวันพอดีทำให้ทุกโต๊ะถูกจับจองเกือบหมด แต่แล้วจู่ ๆ คุณจันทน์ก็ร้องว่า

      “นั่นไง ตรงนั้นไง .. เราเจอแล้ว~”

   คนตัวเล็กหันมายิ้มอย่างดีใจ แล้วรีบวิ่งไปอย่างไว เจ้าตัวจับขอบโต๊ะได้พร้อมกับมีใครบางคนวางจานข้าวพร้อมแก้วชาเขียวเย็นลงบนโต๊ะฝั่งตรงข้ามกับที่เขายืนอยู่

   คุณจันทน์จ้องตากับผู้ชายฝั่งตรงข้าม พลางแอบคิดในใจว่า คนอะไรตัวสูงจัง แต่หน้าจะนิ่งไปไหน เสื้อผ้าหน้าผมอีกจะเต็มไปไหน มาเรียนหรือมาเดินแบบกัน

      “เรามาถึงก่อนนะ .. เราเห็นก่อน ถะ ถึง แม้ว่าตัวเองจะวางจานแล้วก็ตาม ตะ แต่ เรามาถึงก่อนอ่ะ”

   หลังจากได้สติ คุณจันทน์รีบพูดบอกอีกฝ่ายทันที คนตรงข้ามไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพียงแค่ยืนมองอีกคนหน้านิ่งๆ เท่านั้นเอง

   ไอดิน หนุ่มวิศวยานยนต์ ชั้นปีสาม นักกีฬาบาสฯมหาวิทยาลัย พร้อมดีกรีเดือนคณะวิศวะและรองอันดับหนึ่งเดือนมหาวิทยาลัย ด้วยความสูง 186 ซม. มองเด็กตรงหน้า ที่คาดว่า น่าจะเตี้ยกว่าเขาสัก 7-8 ซม. ได้มั้ง ทำไมขาวจังวะ? แก้มก็แดง หน้าตาเอาเรื่องเหมือนกัน ดูแล้วเหมือนลูกแมวตัวน้อย ที่กำลังขู่เขาอยู่ยังไงไม่รู้สิ ไอดินเอาแต่สำรวจคนตรงหน้า ปากแดงอมชมพูที่ขยับไปมา ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้ม ผิวขาวจัด ชุดนักศึกษาที่เรียบร้อย มองดูก็รู้ว่า เด็กปีหนึ่ง!!   

      “ไอ้ดิน มีไรวะ ยืนทำไม .. อะ อะ อ้าว~ ใครวะ น่ารักอ่ะ”

      “ไม่รู้”

   แมค เพื่อนสนิทของไอดิน เดินเข้ามาพร้อมจานข้าวในมือ ตามมาด้วยเพื่อนคนอื่นอีก 3 คน คือ ปัณณ์  พฤกษ์ และ ฟรังซ์ ทั้งหมดเป็นหนุ่มจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ เอกวิศวยานยนต์ ชั้นปีสาม เป็นหนุ่มที่ทุกคนในมหา’ลัย รู้จักเป็นอย่างดี นอกจากรูปร่างหน้าตาที่ราวกับหลุดออกมาจากแม๊กกาซีน ฐานะทางบ้านของแต่ละคนแล้ว แต่ละคนยังขึ้นชื่อเรื่องความเพลย์บอยตัวพ่ออีกต่างหาก

      “สวัสดีครับ พี่ชื่อแมค หล่อมากและจีบไม่ยาก น้องชื่ออะไร? คณะไหน? ปีหนึ่งใช่ป่ะ? มีแฟนยัง? ขอเบอร์ได้ป่ะ? แลกไอดีไลน์กันไหม? ละ~ โอ๊ย!!!”

   เสียงฝ่ามือกระทบศีรษะดังป๊าบ เมื่อเจ้าตัววางจานข้าวลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว หนุ่มหน้าหล่อ มาดนุ่ม เป็นหนุ่มอบอุ่นในสายตาสาวๆ เดินเข้ามา ฟรังซ์

      “พี่ฟรังซ์!! สวัสดีครับ”

      “สวัสดีครับคุณจันทน์ งอแงอะไร ใครแกล้งครับ”

   คุณจันทน์เรียกอีกคนเสียงดังพร้อยรอยยิ้มกว้างที่เห็นใครเดินเข้ามา ฟรังซ์เดินเข้าไปยกมือลูบหัวอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู แมคอ้าปากค้างกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า พร้อมคำถามในใจว่าฟรังซ์รู้จักกับคนน่ารักขนาดนี้ได้ยังไง แล้วที่สำคัญทำไมไม่แนะนำให้เขารู้จักบ้าง

      “พี่ฟรังซ์~ จันทน์หาโต๊ะเจอก่อนนะ .. ละ ละ แล้ว คุณคนนี้ก็เอาจานมาวางอ่ะ”

      “หึหึ”

      “จันทน์วิ่งมาจากตรงนู้นเลยนะ .. เหนื่อยด้วย”

   ฟ้องด้วยสายตาเคืองๆ จนคนที่ถูกเอ่ยถึงยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ฟรังซ์หันไปมองหน้าเพื่อนตัวเองที่ยังคงทำหน้านิ่งเหมือนเดิม เบื่อกับความไม่สนโลกของมัน มันแทบจะไม่ใส่ใจคนอื่นเลย ยกเว้นเพื่อนเท่านั้น ไอ้ดิน หรือชื่อเล่นจริงๆ คือไอดิน ลูกชายคนเดียวของเจ้าของสวนกล้วยไม้ส่งออกรายใหญ่ที่สุดของประเทศ เป็นผู้ชายที่เขายอมรับว่ามันหล่อมาก จมูกโด่ง ตาคม ผิวแทน เพราะเล่นกีฬา เงียบๆ นิ่งๆ หลายคนมักบอกว่า มันหน้าตาไม่รับแขก แต่แม่ง!! ฟาดเรียบทุกที เมื่อมีคนมาเสนอ นี่คือเดือนคณะวิศวกรรมและรองเดือนมหาวิทยาลัยเชียวนะ เสนอมาก็ต้องสนองกลับแค่นั้นเอง

      “คุณจันทน์มากับใครครับ แล้วไอ้ฟรานซ์ไปไหน”

      “อยู่นี่ .. นี่แหน่ะ!! วิ่งนะมึง พี่น่าจะรู้ว่ามันเป็นยังไง”

   เสียงน้องชายตัวดีตอบแทนคนตัวเล็กที่กำลังมองหาเพื่อนตัวเองอยู่ ฟรานซ์เดินตรงมาผลักหัวของเพื่อนที่โตแล้ว แต่ยังไม่เลิกที่จะอ้อนพี่ชายเขาตลอด จนเขายังสับสนว่าเขาหรือคุณจันทน์ ใครกันแน่ที่เป็นน้องชาย?

   แมคยังคงมองหน้าทุกคนไปมา เขาไม่เคยเจอเด็กพวกนี้มาก่อน ยกเว้นเจ้าฟรานซ์นะ นั่นน้องชายเพื่อน เคยเจอบ้างเวลาไปคอนโดของไอ้ฟรังซ์ แล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏ เมื่อฟรังซ์เอ่ยชักชวนให้ทุกคนนั่งด้วยกัน

      “ชื่อคุณจันทน์หรอครับ ชื่อน่ารักจังเลย เย็นนี้ให้พี่ไปส่งที่บ้านนะครับ~”

      ป้าบ~

      “โอ๊ย~ อีกแล้วนะ พวกมึงเป็นอะไรกะหัวกูมากป่ะ!!”

      “ไอ้หน้าหม้อ ช่วยกรุณาดูหน้าน้องเค้าด้วย ว่าเค้ารังเกียจมึงหรือเปล่า? ไอ้สัส!”

   พฤกษ์ หนุ่มตี๋ ลุคแบดบอยของแท้ อาจจะเพราะรอยสักที่โผล่พ้นเสื้อนักศึกษามาเล็กน้อยนั้น พูดขึ้นมาหลังจากให้รางวัลเพื่อน ด้วยการตบกระบาลไปอย่างแรง 

      “พวกมึงหยุด! ให้น้องไปซื้อข้าวกินได้แล้ว ฟรานซ์พาเพื่อนไปซื้อข้าวไป เดี๋ยวจะไม่ทันเข้าเรียนช่วงบ่าย พี่จะเฝ้าโต๊ะไว้ให้”

   ปัณณ์ หนุ่มเหนือ ผิวขาวจัด หน้าตาใจดี ยิ้มสวย เอ่ยบอกรุ่นน้องแล้วนั่งลงเลื่อนจานข้าวจัดที่จัดทางให้เพื่อนเวรทั้งหลาย

      “มึงนั่งรออยู่นี่ เดี๋ยวกูซื้อมาให้ ชาเขียวเย็นนะ จบไปล่ะ”

      “ตะ แต่ .. ฟรานซ์อ่ะ”

      “หึหึ”

   คุณจันทน์เงยหน้าไปมองคนตรงข้ามเพราะเจ้าตัวได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ด้วยสายตาแค้นเคือง เมื่อฟรานซ์เดินไปซื้อข้าวกับกลุ่มเพื่อน แต่กลับทิ้งเขาให้นั่งเฝ้าโต๊ะ อดไปเลือกของกินเลย มีร้านเยอะกว่าที่โรงเรียนอีก อยากไปเลือกเองนี่นา

      “คุณจันทน์ นี่เพื่อนพี่เอง ไอ้หน้าหม้อนี่ชื่อแมค นั่นพฤกษ์  นี่ปัณณ์ และไอ้หล่อนั่นชื่อดิน พวกมึงนี่คุณจันทน์ จอมจันทน์ เลิศภักดีกุล”

---------------------------------------------------



      “พี่ฟรังซ์หล่ออ่ะ เป็นหนุ่มอบอุ่น แบบแด๊ดดี้ที่ไม่ได้แปลว่าพ่ออ่ะ บอกเขาทีชั้นรักเขา นี่คือพ่อของลูก”

      “หืม~ ขนาดนั้น”

   แตงไทย สาวน้อยหุ่นตุ้ยนุ้ยเอ่ยขึ้นมา ทำเอาฟรานซ์หน้าเหวอ ส่วนคุณจันทน์ถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดัง

      “แต่เราชอบพี่ดินนะ หล่อแบบคุณชายมาดนิ่ง มีเสน่ห์ ดูน่าค้นหาดีอ่ะ แล้วยังเป็นเดือนคณะฯ แถมบ้านรวยอีก โอ๊ย~ ใครจะฟูลออปชั่นได้แบบนี้ กดจองได้ตรงไหนคะ”

      “สาวสองคนนี้ เริ่มน่ากลัวแระ”

      “ไอ้คุณจันทน์นี่ไง รูปหล่อ พ่อรวย น่าค้นหา มีเสน่ห์ เหลือแค่ยังไม่ได้เป็นเดือนคณะแค่นั้น”

   กะทิ เอ่ยชมไอดินทำให้คนตัวเล็กเบ้หน้าเล็กน้อยแบบไม่เห็นด้วย แต่พอ ภูผา บอกว่าเขาก็ฟูลออปชั่นเหมือนกัน เจ้าตัวกลับส่ายหน้าหวือทันที

      “ไม่นะ คุณจันทน์ น่ารัก น่าทะนุถนอม ร่าเอ็นดู น่าปกป้องอ่ะ ถ้าเราเป็นผู้ชาย เราจะจีบคุณจันทน์”

      “ห๊า!!!”

      “ฮะฮ่า .. มันโดนผู้ชายจีบมาตลอด ตั้งแต่เด็กจนปัจจุบันนะ”

   แตงไทยเล่าให้เพื่อนฟังว่า พี่สาวตัวเองเป็นรุ่นพี่ ปี 4 เคยบอกว่า พี่กลุ่มนี้ทุกคนในมหา’ลัยต้องรู้จัก เพราะพี่เขาดังกันมาก ทั้งหล่อ ทั้งรวย เป็นที่ใฝ่ฝันของสาวทั้งในและนอกมหา’ลัย ถึงแม้จะมีเสียงเล่าลือถึงความเจ้าชู้ คั่วสาวไม่ซ้ำหน้าแต่ทุกคนก็อยากจะลองเสี่ยงดู  มีเพียงคนเดียวที่ไม่ค่อยมีข่าวกับใคร นั่นคือ พี่ปัณณ์ เวลาเห็นพี่ปัณณ์ที่ไหนมักจะมีพี่ฟรังซ์ไปด้วยเสมอ

   สาวอวบยังคงเล่าต่ออย่างไม่ขาดตอนว่า ตอนประกวดดาวเดือน พี่ไอดินได้เป็นรองเดือนฯ มีแต่คนไม่เห็นด้วย เพราะรองเดือนฯ หล่อกว่าเดือนมหา’ลัยเสียอีก แต่เจ้าตัวกับไม่ยินดียินร้ายอะไรเลย เหมือนจะดีใจเสียอีกที่ไม่ได้ตำแหน่ง วงในเขาบอกกันว่า พี่ไอดินน่ะ ควงดาวแทบจะทุกคณะในชั้นปีเดียวกันแล้วมั้ง แต่กลับไม่เคยมีใครบอกว่าคนไหนคือตัวจริงนะ

    คุณจันทน์นั่งฟังเรื่องที่เพื่อนเล่าให้ฟังไปเงียบๆ พลางคิดในใจว่า ช่างน่าหมั่นไส้ ขี้เก๊กอีก แต่ทำไมมีผู้หญิงมาชอบเยอะจัง คุยกันไปมาจนอาจารย์เข้าห้องมา

      “เฮ้อ~ แค่วันแรกนะ เหนื่อยจัง หิวด้วยไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันมั้ย? ไปไหมคุณจันทน์ ไปนะ นะ”

      “ไปสิ .. ไป”

      “นั่น! อ้อนถูกคนอีก”

   แตงไทยอ้อนคนตัวเล็กที่พร้อมจะตอบรับกับเรื่องกินตลอดเวลาอยู่แล้ว คุณจันทน์ยิ้มหวานพร้อมตอบรับอย่างเต็มใจให้แตงไทย แล้วหันกลับไปทำตาออดอ้อนกับฟรานซ์ เพื่อให้อีกคนตามใจ ฟรานซ์ได้แต่ถอนหายใจและพยักหน้าตกลงไป ใครมันจะไปขัดใจคุณเขาได้ล่ะ

   กว่าจะหาร้านที่อยากกินกันได้ลงตัว ก็เสียเวลาไปนาน ร้านบุฟเฟ่ปิ้งย่างคือทางออกสุดท้าย หนุ่ม 3 สาวเหลือเพียงหนึ่ง เพราะกะทิมีคุณพ่อมารอรับกลับบ้านไปแล้ว เนื่องจากวันนี้เป็นวันเกิดของคุณย่า ทำให้ต้องไปร่วมงาน เจ้าตัวโอดครวญใหญ่ จนทุกคนต้องบอกว่า เอาไว้นัดกันใหม่ก็ได้ กะทิถึงยิ้มออกมาได้

   รอคิวเพียงไม่นาน ก็ได้โต๊ะทั้ง 4 คนช่วยกันสั่งอาหาร กินกันไป คุยกันไป เริ่มทำความรู้จักกันให้มากขึ้น แตงไทย แอบเห็นว่า ตั้งแต่ที่เราเข้าร้านมามีคนหันมามองที่โต๊ะเราบ่อย แต่มันก็ไม่แปลกหรอก เพราะฟรานซ์หล่อน้อยกว่าพี่ฟรังซ์ซะที่ไหน ดูเป็นหนุ่มทะเล้น อารมณ์ดี ส่วนภูผาคือหนุ่มไทย หน้าคม ผิวเข้ม มาดแมนขนาดนั้น แต่สำหรับคุณจันทน์ คงจะเป็นหนุ่มมองมากกว่า เล่นน่ารัก น่าหยิก น่าดูแลขนาดนั้น คนที่แฮปปี้สุด น่าจะเป็นแตงไทยที่เป็นสาวเพียงหนึ่งเดียวในโต๊ะที่ได้ควงหนุ่มหน้าตาดีทั้งสามคนพร้อมกันในทีเดียว

   หลังจากอิ่มกันจนพุงแทบแตกแล้ว ภูผาและแตงไทยกลับบ้านด้วยแท็กซี่พร้อมกัน นับว่าโชคดีมากที่ทั้งสองคน บ้านอยู่ใกล้กันมาก เลยกันไปเพียงซอยเดียวเท่านั้น ส่วนคุณจันทน์และฟรานซ์ หลังจากส่งเพื่อนทั้งสองคนขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว ต้องเดินย้อนกลับมาที่มหา’ลัย ถึงแม้ว่าจะย่ำค่ำแล้วแต่ยังมีนักศึกษาอยู่ไม่น้อย ทั้งเล่นบอลอยู่ในสนามฯ หรือนั่งคุยเล่นกันอยู่ใต้อาคารเรียน 

      “ไอ้เชรี่ย~~ รถกู!! ใครทำวะ? ไอ้สัสเอ๊ย”

      “ฟะ ฟรานซ์ .. อะไร”

   เสียงตะโกนของของฟรานซ์ ทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัว มองตามเพื่อนที่วิ่งไปรถตัวเองอย่างรวดเร็ว คุณจันทน์วิ่งตามไปแล้วพบว่า รถฮอนด้า HRV ป้ายแดง ยางแบนทั้ง 4 ล้อ   

      “ใจเย็นฟรานซ์ .. ใจเย็น เดี๋ยวเราโทรฯ บอกพี่จอมทัพให้หาคนมาช่วย”

      “ไม่เป็นไรมึง ... กูโทรหาพี่ฟรังซ์ก่อน น่าจะยังไม่ได้กลับบ้าน”

   ฟรานซ์หันไปมองคนตัวเล็กที่ดูวิตกกังวลกว่าเขาเสียอีก และถ้าพี่จอมทัพรู้เรื่องนี้ เชื่อเถอะ ต่อไปไอ้คุณจันทน์ไม่ได้ไปไหนมาไหนกับเขาแบบนี้แน่ มันจะมีคนขับรถรับส่งแบบเดิมเหมือนที่ผ่านมา

       [ฮัลโหล พี่อยู่ไหน .. มีสิ ไม่งั้นจะโทรหาหรอ! มาที่จอดรถคณะฟรานซ์หน่อย ยางแม่งแบน 4 ล้อเลย .. ใครจะไปรู้วะ .. จะบ่นทำไม? คุณจันทน์ก็อยู่เนี้ย .. ครับ ครับ แค่นี้นะ]

      “เหอะ! พอกูบอกว่าอยู่กับมึง รีบบอกเลยว่าจะมา ทีตอนรับสายเสียงแข็งอย่างกับกูไปแย่งเมียพี่ตัวเอง ตกลงกูหรือมึงวะ ที่เป็นน้องพี่ฟรานซ์อ่ะ .. แม่งลำเอียงฉิบหาย!!”

      “ง่ะ!!”

   ฟรานซ์บ่นยาวหลังจากวางสายไปแล้ว รอไม่นาน รถบีเอ็มสีดำ ซีรี่ย์ 5 รุ่นล่าสุด มาจอดพร้อมกระพริบไฟฉุกเฉิน ฟรังซ์เดินลงจากรถมาเป็นคนแรก ตามด้วยปัณณ์ และไอดิน ที่เปิดประตูลงมาจากฝั่งคนขับ เจ้าตัวอยู่ในชุดบาสสีขาวทั้งชุด ผมที่ยังเปียกชื้นจากเล่นบาสฯ แต่ออร่าความหล่อไม่ได้ลดลงเลย ยิ่งตอนที่เจ้าตัวเอามือเสยผมแล้วสะบัดหัวเบาๆ ทำเอาคนแถวนั้น หันมามองกันจนคอแทบหัก

      “มึงไปจอดทับที่คนอื่นเค้าไงไอ้ฟรานซ์ กูบอกแล้วให้ไปจอดบนตึก มึงก็ไม่ไป เป็นไง? เชื่อกูยัง?”

      “มันไม่มีป้ายบอกนะ .. ใครจะไปรู้วะ”

      “แล้วนี่มึงอยู่ทำไม เลิกเรียนตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่กลับบ้าน? กูจะบอกป๊าม้าว่ามึงเอาใหญ่แล้ว แถมมึงยังพาคุณจันทน์เกเรอีกด้วย มึงโดนแน่ ไอ้ฟรานซ์”

      “เอ้า!! กูผิดอะไรเนี้ย!!”

   ฟรานซ์ที่โดนพี่ตัวเองบ่นยืดยาว หันมามองหน้าคุณจันทน์แล้วถามประโยคล่าสุดออกมา

      “พะ พี่ฟรังซ์ครับ .. คือจันทน์”

      “อ้อ! กูจะบอกพี่จอมทัพอีกคน มึงเตรียมตัวเลย .. คุณจันทน์ว่าอะไรนะครับ รอนานไหม? ยุงกัดรึป่าว? แล้วนี่ได้กินอะไรรึยัง? หิวไหมครับ? รอก่อนนะ เดี๋ยวพี่พาไปส่งบ้าน”

   ฟรังซ์ชี้หน้าน้องตัวเองอย่างหงุดหงิด แต่หันกลับไปถามเสียงอ่อนกับคนตัวเล็กอย่างห่วงใย ฟรานซ์ทำได้เพียงแค่กรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย ส่วนคุณจันทน์ได้แต่ยิ้มแหยๆ ส่งไปให้เพื่อนตัวเอง

      “เอาไงดีวะ! แบนแม่ง 4 ล้อแบบนี้ ต้องเรียกรถมาลาก แล้วป่านนี้อู่พี่นนท์แม่งปิดไปแล้วมั้ง”

      “กูไลน์ไปแล้ว พี่นนท์จะมาลากให้แต่ต้องพรุ่งนี้เช้า ต้องทิ้งรถไว้ก่อน .. กูว่าพาน้องกลับบ้านก่อนดีกว่า”

      “เออ เอางั้นก็ได้ .. ไปมึงกลับบ้าน”

   หลังจากเก็บของจากรถฟรานซ์เรียบร้อยแล้ว ทั้ง 5 คนกลับไปเอารถฟรังซ์ที่จอดไว้ที่โรงยิมกลาง
      
      “เดี๋ยววันนี้กูกลับเอง มึงไปส่งน้องไป”

      “ไม่ได้! วันนี้กูไปนอนคอนโด .. ไปส่งคุณจันทน์ก่อนแล้วค่อยไปส่งไอ้ฟรานซ์ แล้วกลับคอนโดด้วยกัน”

      “ฟรังซ์ พ่อมึงขายน้ำมันหรอ? มึงจะขับไปขับมาทำไม มึงไปส่งคุณจันทน์ แล้วกลับบ้านตัวเองไปกับน้องมึงไง”

      “งั้นมึงไปนอนที่บ้านกับกู”

      “เพื่อ!! กูขึ้นแท็กซี่กลับคอนโด แป๊บเดียวถึง มึงอย่าเรื่องมาก!!”
   
      “ไม่ได้!!! แท็กซี่อันตราย”

      “งั้นกูกลับกับไอ้ดิน”

      “ไม่มีทาง!!”    

      “โอ๊ย~~ ไอ้ฟรังซ์ มึงจะเอาอะไรตอนนี้ กูบอกว่า..”

   ปัณณ์เถียงหน้าดำหน้าแดงกับฟรังซ์ มันเป็นบ้าอะไร เรื่องมากจริงๆ

      “พอ! รำคาญ มึงจะเอายังไงไอ้ฟรังซ์ ไอ้สัส เรื่องมาก .. ของๆเพื่อนกูไม่เอา”

   ประโยคแรกพูดเสียงดัง แต่ประโยคหลังพูดให้ได้ยินกันแค่ 2 คน ฟรังซ์หันมามองหน้าเพื่อนพร้อมยกนิ้วกลางให้ไป ยังไงเขาก็จะไม่ปล่อยให้ไอ้ตัวเล็กข้างกายไปกับคนอื่นเด็ดขาด

   ฟรังซ์มองหน้าคนโน้นที คนนี้ที มองกลับไปกลับมา กำลังคิดหาวิธีอยู่แต่ที่มั่นใจได้เลยคือ ปัณณ์ต้องกลับกับเขาเท่านั้น คุณจันทน์เริ่มคิดว่าตัวเองเป็นคนสร้างความลำบากให้พวกพี่เขาหรือเปล่าจึงพูดขึ้นมาว่า

      “จันทน์กลับบ้านเองได้นะครับ”

      “ไม่ได้!!!

   เสียงดังออกมาจากปากคนทั้งสามแทบจะในเวลาเดียวกัน หันมองหน้ากันงงๆ สองพี่น้อง ฟรังซ์ ฟรานซ์ ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ เพราะรู้จักคุ้นเคยกับคุณจันทน์มานานย่อมห่วงเป็นธรรมดา แต่กับอีกคนเพิ่งจะรู้จักกันเมื่อเที่ยงเองนะ

      “บ้านอยู่ไหน”

      “ห๊ะ! บ้านใคร บ้านกู? มึงถามเพื่อ ก็อยู่ที่ดะ~~”    

   ป๊าบ~~

      “โอ๊ย~~ ตบหัวกูเพื่อ!! ไอ้สัส มึงหมายถึงใครเล่า”

      “เด็กคนนี้”

   ใบหน้านิ่งไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมา ฟรังซ์มองหน้าเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ เมื่อเจ้าตัวชี้นิ้วไปทางคนตัวเล็กที่ยืนทำหน้าไม่เข้าใจอยู่เช่นกัน

   หืม!! ฟรังซ์และปัณณ์หันมองหน้ากัน ออกอาการแปลกใจนิดหน่อย เท่าที่รู้จักมันมาไอ้ดินเป็นคนไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน มันไม่เคยใส่ใจคนอื่น ถึงแม้ว่าเพื่อนจะบังคับหรือขอร้องบางทีมันยังไม่ยอมทำให้เลย

   สำหรับเพื่อน ไอดินเป็นคนนิ่งขรึม เป็นคนไม่เรื่องมาก อะไรก็ได้ ไม่ได้เป็นคนพูดมากเหมือนไอ้แมค ไม่แบดบอยแบบไอ้พฤกษ์ แต่ถ้าเพื่อนมีเรื่องเดือดร้อนจะเห็นแสตนด์บายเพื่อเพื่อนเสมอ เป็นที่ปรึกษาและเป็นผู้รับฟังที่ดี แต่ถ้ากับสาวสวยที่มาหวังความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับมัน อาจจะไม่คิดอย่างนั้นก็ได้

      “อะไร?”

      “มึงจะไปส่งคุณจันทน์?”

      “เออ!! จะไป ทำไม?”

      “ไม่ทำไม .. แต่พรุ่งนี้ มึงต้องคุยกับกู ไอ้แผ่นดิน”

   ไอดินหันไปถามเพื่อน เมื่อเห็นหน้าตาที่แสดงออกว่าแปลกใจของเพื่อนทั้งสองคน โดยเฉพาะฟรังซ์ที่ถึงกับเดินมาลากเขาไปคุยกันแค่สองคน


แล้วพบกันใหม่
  :pig4:



Talk : ขอบคุณทุกคนมากๆ นะคะ ผิดพลาดอะไรไปเค้าขอโทษน้า!!!

ออนไลน์ catka12

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
 :o8: คุณจันทร์น่ารักน่าเอ็นดูมากกกก  :-[ มาการฟ้องทวงโต๊ะด้วย  :-[ ประมาณว่าอย่าขัดขวางการรับประทานอาหารเด็ดขาด  :ruready น่ารักน่าฟัดสุดๆ  :hao7: แล้วอย่างนี้ ถ้าไม่รีบ คู่แข่งโผล่มาเป็นกระบุงแน่ๆค่ะ คุณพี่ดิน  :impress2:   o13

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +217/-6
คุณจันทร์ท่าทางจะน่ารัก แก่นๆ ซนๆ แน่เลย รออ่านต่อนะคะ

ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
อิอิ คุณจันทร์น่ารัก รอตอนต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-7
น่าสนใจๆ ตามดูๆ

ออฟไลน์ Ugly Ducky

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
บทที่ 2 .. แผ่นดิน

   ในช่วงเวลาย่ำค่ำรถมากมายวิ่งขวักไขว่ไปมาบนท้องถนน ช่วงเวลาหลังเลิกงานของหนุ่มสาวออฟฟิศ ทำให้การจราจรของเมืองกรุงที่เรียกว่าติดขัดอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะช่วงเวลาไหนกลับยิ่งติดหนักมากกว่าเดิม แต่ไม่ได้ทำให้หนุ่มในชุดบาส อารมณ์เสียเหมือนอย่างเคย ไอดิน หรือ นายแผ่นดิน อัครกิจเมธากุล นักศึกษาชั้นปีสาม สาขาวิศวกรรมยานยนต์ มหาวิทยาลัย N เดือนประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์และรองเดือนมหาวิทยาลัยชั้นปีสาม

   ไอดินฮัมเพลงคลอตามเพลงสากลที่เปิดอยู่ เคาะมือกับพวงมาลัยเป็นจังหวะ ตอนนี้เขามี ตุ๊กตาหน้ารถ หน้าตาน่ารักนั่งอยู่ด้วยแต่ตุ๊กตาตัวที่ว่ากับนั่งหน้านิ่ง ดูไม่สบอารมณ์ นั่งชิดกับประตูรถจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน เจ้าตัวหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง เมื่อตอนกลางวันที่เขาเห็นเด็กคนนี้ หรือที่ฟรังซ์เรียกว่า คุณจันทน์ สิ่งแรกที่คิดคือ น่ารักว่ะ! อาจจะเพราะหน้าตาที่จะว่าสวยก็ไม่ใช่ หล่อก็ไม่เชิง แต่มันดูน่ารักมากกว่า ดวงตาโตสีน้ำตาลเข้ม มีความดื้อรั้น ปากเรียวบางสีแดงอมชมพู ขยับไปมายามที่เจ้าตัวฟ้องพี่ชาย มันทำให้เขาไม่อาจละสายตาได้เลย ชั่วขณะหนึ่งเขาคิดอยากจะแกล้งให้ร้องไห้ อยากรู้ว่าเวลาร้องไห้หน้าตาเป็นยังไง .. หึหึ

      “กลัว?”

      “ห๊ะ!”

      “ถามว่า กลัวเหรอ?”

      “เปล่าสักหน่อย”

   ไอดินชวนอีกฝ่ายคุย คนตัวเล็กหันมาสบตาคมเล็กน้อย ตอบคำถามแล้วหันหน้ากลับไปทางเดิมอีกครั้ง

      “ขยับมานั่งดีดี ระวังรถเลี้ยวแล้วหลุดออกไป ไม่รู้ด้วย”

      “เว่อ~~”

      “คุณจันทน์”

      “หือ”

      “คุณจันทน์ .. นี่มาจากอะไร ดวงจันทร์ หรือเกิดวันจันทร์”

      “ไม่ใช่เลย เราชื่อจอมจันทน์ .. จันทน์เป็นไม้ที่มีกลิ่นหอมอ่ะ คุณป๊าบอกว่าเป็นไม้มงคลด้วยนะ”

   คุณจันทน์รีบตอบกลับทันที หลายคนมักจะสงสัยเรื่องชื่อของเขา ว่ามาจากวันจันทร์บ้างหล่ะ พระจันทร์บ้างหล่ะ ชื่อนี้คุณป๊าเป็นคนตั้งเพื่อให้คล้องจองกับพี่ชายและพี่สาวของเขา ที่สำคัญมันมีทั้งชื่อคุณป๊าและคุณแม่อยู่รวมกันด้วย

      “แล้วทำไมเรียก คุณจันทน์ล่ะ”

      “อืม~~ .. เราก็ไม่รู้เหมือนกันโตมาทุกคนก็เรียกแบบนี้แล้ว แต่เราชอบนะ”

   คนตัวเล็กทำหน้านึกก่อนบอกออกมา ด้วยรอยยิ้มภูมิใจในชื่อตัวเอง แล้วหันมามองหน้าคนขับรถ คิ้วขมวด เหมือนมีอะไรอยากจะถามสักอย่าง

   ไอดินหันไปมองคนตัวเล็กตอนรถติดไฟแดง อดยิ้มออกมาไม่ได้ ท่าทางแบบนั้น คงมีเรื่องสงสัยอะไรแน่ แต่ไม่ยอมถามออกมา ทำเหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูด น่ารักดีว่ะ!

      “หึ .. อยากถามอะไร? ถามได้นะ?”

      “เอ่อ~~”

      “...”      

      “ทำไมตัวเองชื่อไอดินอ่ะ เราไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”

      “ชื่อพ่อแม่ตั้งให้ ไม่มีเหตุผลหรอก .. เหมือนเรานั่นแหละ โตมาก็มีแต่คนเรียกแบบนั้นแล้ว”


   กว่าจะฝ่าการจราจรที่ติดขัด จนมาถึงบ้านเลิศภักดีกุล .. บ้านหลังใหญ่ อยู่ในสุดของหมู่บ้านชื่อดัง เหมาะสมที่จะเป็นบ้านของท่านเจ้าสัวจอมเลยแหละ ใครบ้างจะไม่รู้จักเจ้าสัวจอม โดยเฉพาะนักศึกษาสาขาวิศวกรรมยานยนต์อย่างเขา ในเมื่อท่านเป็นเจ้าของบริษัทผลิตอะไหล่รถยนต์ระดับประเทศขนาดนี้ แล้วยังเห็นท่านตามหน้าหนังสือพิมพ์ โทรทัศน์ หรือตามนิตยสารเกี่ยวกับรถยนต์อยู่เป็นประจำ

   ประตูรั้วอัตโนมัติเปิดขึ้น รถบีเอ็ม ซี่รีย์ 5 แล่นเข้าไปอย่างไม่รีบเร่ง ไปหยุดตรงบันไดทางเข้าบ้านพอดิบพอดี คนตัวเล็กเปิดประตูลงไปกอดหญิงวัยกลางคนหนึ่ง ดูใจดี ที่ยืนรอรับอยู่

      “สวัสดีครับ ผมไอดินครับ”

      “สวัสดีค่ะ เพื่อนคุณฟรังซ์ใช่มั้ยคะ .. ขอบคุณนะคะที่มาส่งคุณจันทน์ คุณฟรานซ์โทรมาบอกว่ารถเสีย แม่นิ่มก็เป็นห่วงแทบแย่”

   คนตัวสูงเอ่ยแนะนำตัวเอง เด็กสาวในบ้านสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังส่งเสียงพึมพำว่า หล่อจัง! ไอดินหันไปยิ้มรับคำชมจากสาวรับใช้ จนสาวเจ้าหน้าแดงหลุดเสียงกรี๊ดออกมาเบาๆ

   คุณจันทน์เบ้ปากอย่างหมั่นไส้ พลางคิดในใจว่า เขาก็หล่อและเท่เหอะ ชิ! แม่นิ่มหันมาหยิกแขนคนตัวเล็กเบาๆ เพราะหันมาเห็นเจ้าตัวทำหน้าตาล้อเลียนพอดี

      “ขอบคุณพี่ไอดินหรือยังคะ? พี่เขามาส่งต้องทำยังไงคะ”

      “หึ .. ไม่เป็นไรครับ งั้นผมขอตัวกลับเลยนะครับ สวัสดีครับ”

   คุณจันทน์ทำหน้ามุ่ย แต่ยอมยกมือไหว้ขอบคุณอย่างเสียมิได้ คนตัวสูงยิ้มรับ ไหว้ลาแม่นิ่มอย่านอบน้อม และขึ้นรถขับออกไป

----------------------------------------

    ขากลับไอดินใช้เวลาไม่นานนัก รถคันหรูเข้าจอดในที่จอดรถประจำ เดินลงไปเปิดท้ายรถเพื่อหยิบสัมภาระของตัวเอง เจอกระเป๋าสีดำยี่ห้อดังกองอยู่ ของใครวะ? นึกไปนึกมา เจ้าฟรานซ์เป็นคนเอามาใส่ไว้ในรถ ตอนขนของย้ายรถกัน เจ้าตังคงลืมไปว่ามีกระเป๋าตัวเองอยู่หลังรถ ขี้ลืมอะไรขนาดนั้น เด็กน้อย .. หึหึ! 

   ห้องโทนเทา-ขาว ที่เจ้าของห้องเลือกเองเกือบทุกอย่าง เพราะเขาถือคติว่า ปลูกเรือนต้องตามใจผู้อยู่ คอนโดห้องนี้ เป็นของขวัญชิ้นโตที่พ่อกับแม่ให้เป็นรางวัลที่สอบติดมหาวิทยาลัย ห้องค่อนข้างใหญ่ มี 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นห้องกว้าง เพดานสูง เขาชอบที่โล่ง ไม่อึดอัด ไม่ต้องมีเฟอร์นิเจอร์อะไรมากมาย ห้องแบ่งเป็นสัดส่วนอย่างลงตัว ทั้งโซนครัว โซนรับแขก โซนทานอาหาร แล้วยังมีห้องนอนแขกอยู่อีกห้อง ซึ่งส่วนใหญ่จะเอาไว้ให้บรรดาเพื่อนเขานั่นแหละ 

   ชั้นสอง เป็นพื้นที่ส่วนตัว ไม่เคยมีใครได้ขึ้นมา นอกจากแม่บ้านทำความสะอาดที่แม่เขาจ้างไว้ตั้งแต่มาอยู่แรกๆ ไอดินไม่ชอบความวุ่นวาย ข้อนี้เพื่อนทุกคนรู้ดี เขาไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้ ถึงแม้จะนอนกับผู้หญิงมามากมาย แต่เขาไม่เคยบังคับหรือฝืนใจใคร เขาไม่ได้นอนกับทุกคนที่เข้ามา แต่ถ้าเสนอมาแล้วถูกใจ การสนองตอบจึงเกิดขึ้นแค่นั้นเอง จะเรียกว่า One Night Stand คงไม่ผิด


   เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ในกระเป๋าใบหรูดังขึ้น แต่คนที่อยู่ในห้องน้ำกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย จนเสียงเงียบไป และดังขึ้นมาใหม่ เป็นอย่างนี้อยู่สามรอบ จนคนที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อย เดินออกมาตามตัวยังมีน้ำเกาะอยู่เลย ผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนหนาพันอย่างหมิ่นแหม่อยู่ที่เอว เสียงโทรศัพท์รอบที่สี่ก็ดังขึ้น

      “ ... ”

      “สวัสดีครับ นั่นใครฮะ เอ่อ .. นั่นมือถือเรา เราขอคืนได้มั้ย?”

      “...”

      “เราอยากได้ของเราคืน คืนให้เราเถอะ .. ฮัลโหล! ฟังเราอยู่มั้ย? แม่นิ่ม เค้าไม่ตอบจันทน์เลย จันทน์อยากได้มือถือของจันทน์คืน”

   น้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้ของคนตัวเล็ก ทำให้คนที่ฟังอยู่เกือบหลุดขำ เสียงมันดูหงุงหงิงเหมือนแมวตัวน้อยกำลังส่งเสียงร้องยามไม่ได้ดั่งใจ เขาอยากจะเห็นหน้าคนที่กำลังพูดออดอ้อนกับแม่นิ่มอยู่ว่าทำหน้าตายังไง อยากเห็นจริงๆ

      “หึหึ ถ้าคืนให้แล้วจะได้อะไร”

      “อ๊ะ! นั่นใครอ่ะ”

      “แล้วใครไปส่งที่บ้านมาล่ะ”

      “คุณ!! .. เอาของเราไปทำไม?”

      “ตัวเองลืมไว้เองรึเปล่า คิดดีดี .. โทษคนอื่นได้ไง”

      “กะ ก็เราลืมอ่ะ .. เราขอคืนได้มั้ย”

   เสียงเหมือนจะอ้อนในประโยคสุดท้าย ทำให้ไอดินยิ้มออกมา อยากเห็นหน้าเวลาอ้อนวะ อยากรู้ว่ามันจะน่ารักแค่ไหน

      “ถ้าคืนให้ จะได้อะไร?”

      “ตัวเองจะเอาอะไร .. เราเป็นน้องพี่ฟรังซ์นะ”

      “หึหึ .. พรุ่งนี้เรียนกี่โมง?”

   คนตัวสูงเอ่ยปากถามออกไป ใจคิดแค่ว่าจะได้เอากระเป๋าไปคืนเจ้าของและอยากจะเห็นหน้าอีกคนสักหน่อย เจ้าตัวไม่ได้ฉุกคิดเลยว่ามันแปลก ทำไมถึงต้องอยากเห็นหน้าเจ้าของกระเป๋า ทั้งที่ไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร

      “ถามทำไม? ไม่บอก”

      “ไม่บอก .. ไม่อยากได้กระเป๋าคืน? โทรศัพท์นี่อีก .. อืม~ ในกระเป๋ามีอะไรอีกนะ”

      “ระ เราเรียนสิบโมง”

      “เดี๋ยวไปรับตอน 9 โมง เตรียมตัวให้พร้อม .. แค่นี้ ฝันดี”

   ไอดินกดวางสายหลังจากพูดจบ โดยไม่รอให้คนตัวเล็กเอ่ยปฏิเสธได้เลย โทรศัพท์เครื่องบางรุ่นใหม่ล่าสุด ภาพบนหน้าจอคือคนที่เพิ่งคุยกันเมื่อครู่ นั่งยิ้มกว้าง แก้มแดง ตากลมโตมีประกายแห่งความสุข เจ้าตัวนั่งบนชิงช้าตัวใหญ่พร้อมลูกหมาปอมฯ สีขาวตัวน้อยนั่งอยู่บนตักสองตัว .. น่ารักมาก หมายถึงใคร? ก็ทั้งคนทั้งลูกหมานั่นแหละ!

------------------------------------------------------------------------



      “มึงมานี่เลย ไอ้ดิน .. เมื่อเช้ากูเห็นนะ ว่าไปส่งใครที่ตึกบริหารฯ”

      “อะไร”

      “มึงอย่ามาอะไร .. โว้ย! กูบอกแล้วไง ว่าคนนี้กูจอง มึงไปเอาคนอื่นดิ กูยกให้ แต่คนนี้กูจอง”

      “...”

   แมคตะโกนเรียกไอดินเสียงดัง เมื่อเห็นอีกคนกำลังเดินเข้ามาที่โต๊ะประจำกลุ่มใต้ตึกคณะฯ พฤกษ์ที่นั่งอ่านหนังสือแต่งรถอยู่เงยหน้ามองคนที่กำลังโวยวาย พร้อมจ้องหน้าไอ้หล่อที่กำลังเดินมาอย่างเคียดแค้น แต่คนมาใหม่ไม่ได้ให้สนใจในคำถามของเพื่อนตัวเองเลย

      “ไอ้สัส! มึงเยี่ยวใส่ขาน้องเขาไว้ไง ถึงบอกว่าจอง”

      “เออ! กูเยี่ยวไว้ ไอ้ห่า!! ถ้าทำได้กูทำไปแล้ว ไอ้ดิน มึงยังไงเนี้ย!! กูจะบอกไอ้ฟรังซ์ว่ามึงจะหม้อน้องมัน มึงโดนตีนแน่”

      “หึหึ”

   พฤกษ์ที่เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือเอ่ยปากถามแมคที่ยังโวยวายไม่เลิก ตั้งแต่เขามาถึง มันยังไม่หยุดบ่นเรื่องนี้เลย ส่วนอีกคนก็กวนตีนเพื่อนเหลือเกิน ไอ้ท่าปลายตามองพร้อมยกยิ้มมุกปากแบบนั้น

      “หึหึ หาพ่อมึงไง! มึงดูมัน ทำเป็นไม่ตอบโต้ .. มึงรอเลยไอ้ฟรังซ์มาเมื่อไหร่ มึงโดนแน่ .. หงุดหงิดโว้ย! คุณจันทน์ของกูอ่ะ กูจะเอา กูจะเอา”

      ป้าบ~~

      “กู ไม่ ให้ เอา

      “ไอ้ดิน ไอ้เพื่อนเหี้ย! ไอ้ขี้ขโมย ไอ้หน้าด้าน %^&()^&#%#$#%”

   ไอดินตบหัวแมคไม่แรงนักด้วยความหมั่นไส้ พร้อมพูดเน้นทีละคำ แมคอ้าปากค้าง แล้วเสียงด่าเพื่อนก็ดังขึ้น

      “มึงเป็นเหี้ยอะไร ไอ้สัส! เสียงดังไปถึงหน้าคณะฯ กลัวคนไม่รู้ไง ว่ามึงพูดภาษาคนได้”

      “ไอ้ฟรังซ์ มึงมานี่เลย .. เมื่อเช้าไอ้ห่านี่ มันไปส่งคุณจันทน์ที่ตึกบริหารฯ มึงเอ๊ย~~ คนมองกันคอแทบหัก”

      “คุณจันทน์?!?”

      “เออ คุณจันทน์ แล้วพอกูถามมัน มันไม่ตอบเว้ย ต้องมีอะไรแน่ กูรู้สึกได้ .. ไม่เชื่อมึงถามมันเลย ว่าจริงไหม!!”

   ฟรังซ์เดินเข้ามาพร้อมปัณณ์ ในมือมีทั้งเป้ของตัวเอง เป้ของอีกคน และถุงขนมสารพัดชนิด โดยที่คนข้างกายเดินตัวเปล่าพร้อมแก้วชานมไข่มุกในมืออย่างเคย

      “มึงรู้ได้ไง”

      “กูขับรถไปส่งน้องพรีมเมื่อเช้า กูเห็นรถมันจอดอยู่เลยรอดูว่า มันมาทำอะไรที่ตึกบริหารฯ .. สักพักคุณจันทน์ลงมาจากรถวะ ไอ้เหี้ย! คุณจันทน์ตัวเป็นๆ เลยมึง”

      “เสือก”

   ไอดินด่าเพื่อนพร้อมยกเท้าจะถีบแต่แมคหลบได้ทัน แมคเดินไปนั่งข้างฟรังซ์เหมือนหาตัวช่วยแต่อีกคนกลับไม่ได้สนใจ

      “เล่ามา”

      “อะไร! อย่างที่มึงรู้ กูไปส่ง น้องลืมกระเป๋า เช้ากูไปรับ คืนกระเป๋า ไปส่งตึกเรียนแค่นั้น”

   ไอดินตอบสั้น กระชับ ตามนิสัยของเจ้าตัว เขาไปรับคนตัวเล็กมาจากบ้าน อีกคนเหมือนจะงอแง แม่นิ่มบอกว่าเพิ่งตื่นเลยยังไม่ได้ทานอาหารเช้า เพียงแค่พาไปซื้อข้าวเหนียวหมูทอด พร้อมด้วยชาเขียวเย็น ที่เจ้าตัวเอ่ยปากขอให้แวะซื้อ ระหว่างทาง แค่นั้นเด็กหน้างอก็กลับมาสดใสอีกครั้ง กินไปยิ้มไปตลอดทาง .. เออ!! เลี้ยงง่ายดี

      “เมื่อคืน .. มะ มึงไปส่งคุณจันทน์”

      “ตะโกนหาพ่อมึงไง .. ไอ้ควาย!!”

      “ไอ้ดิน มึงยังไง?”

   แมคตะโกนเสียงดัง ทำให้ปัณณ์ที่รื้อถุงขนมอยู่สะดุ้งตกใจ ฟรังซ์หันไปด่าแมคแล้วลูบหลังปัณณ์เบาๆ แล้วหันมามองหน้าเพื่อนก่อนถามด้วยเสียงจริงจัง

      “...”

      “ถ้ามึงจะเล่น คนนี้กูขอ คุณจันทน์ไม่ใช่ของเล่นของใคร น้องตามมึงไม่ทันหรอกและกูคงไม่ยอม กูไม่เคยยุ่งเรื่องแบบนี้ของมึง และกูรู้ว่ามึงไม่ใช่คนแบบนั้น”

   ฟรังซ์รู้ดีว่าเพื่อนเขาไม่เคยเข้าหาใครก่อน ที่ผ่านมามีแต่คนเข้าหามัน มันไม่ใช่คนมั่ว เอาไปเรื่อยไม่เลือก จริงแล้วมันเป็นคนเลือกมากคนหนึ่งเลยล่ะ ไอดินมองตาเพื่อนนิ่งและรับรู้ได้ว่าสิ่งที่เพื่อนพูดหมายถึงอะไร

      “กูไม่เคยคิดว่าน้องเป็นของเล่น กูไม่ได้คิดอะไร .. แต่ถ้ากูคิด กูไม่แค่เล่นๆ แน่”

      “เหยดด~ มึงฟังมัน มึงฟัง .. คุณจันทน์กูจองตั้งแต่เมื่อชาติที่แล้ว ต้องเป็นกูดิ ไม่ใช่มัน ไอ้เพื่อนเลว แย่งของกูไปหน้าตาเฉย”

      “เพ้อเจ้อ! ขาดยาไง ไอ้สัส!! .. ไปไกลตีนกูดิ”

   แมคหันไปพูดกับปัณณ์ พร้อมซบไหล่เพื่อนตัวบาง ฟรังซ์ด่าทันทีแล้วรีบผลักหัวแมคออกจากไหล่ปัณณ์

      “ไอ้ดิน .. มึงจะจีบคุณจันทน์?”

      “ยัง .. แต่ก็ไม่แน่”

      “ไอ้เพื่อนชั่ว”

      “ความน่ารักกระแทกใจสิมึง .. หึหึ”

      “มึงเหนื่อยแน่”

   แมค พฤกษ์ และฟรังซ์ ด่าออกหลังจบประโยคของไอดิน ฟรังซ์ที่สนิทกับไอดินมากที่สุด เรียกว่าแค่มองตาก็รู้ใจ เขารู้ดีว่าที่เพื่อนบอกว่าไม่แน่ คือมันจีบแน่ แต่มันจะเริ่มเมื่อไหร่ก็แค่นั้น มันไม่รู้ซะแล้วว่าที่เขาหวงคุณจันทร์ เป็นแค่ 10% เองมั้ง คุณจันทน์มีพี่ชายที่โครตหวง อย่างกับจงอางหวงไข่อีกหนึ่งคน มึงเจอดีแน่!! ไอ้คุณแผ่นดิน

      “กูจะแย่ง กูจะเอา กูไม่ยอม มึงจีบได้ กูก็จีบได้ .. คุณจันทน์คือของกู”

      ป้าบ ป้าบ 2 ทีเน้นๆ

      “โอ๊ย~~ ไอ้พวกเหี้ย! ตบมาได้เจ็บนะเว้ย”

   แมคร้องลั่น เพราะโดนทั้งไอดิน และ ฟรังซ์ รุมกันตบหัวด้วยความหมั่นไส้

      “มึง อย่า หวัง!

      “อะ ไอ้เหี้ยดิน ไอ้สัส .. มึงกลับมา มึงกลับมาคุยกับกูก่อน”

   ไอดินพูดหน้านิ่งพร้อมตบแก้มแมคเบาๆ คำละที แล้วเดินหนีไป แมคโวยวายลั่น จนรุ่นน้องที่นั่งอยู่แถวนั้น หันมามองอย่างงงๆ  ฟรังซ์ ปัณณ์ และพฤกษ์ ได้แต่ส่ายหัว ถอนหายใจ ในความเพ้อเจ้อและบ้าบอของมัน

--------------------------------------------

   วันศุกร์ คืนปล่อยผีของใครหลายคน รวมถึงพวกเขาด้วย ผับชื่อดังย่านทองหล่อ วงดนตรีกำลังบรรเลงเพลงฮิต บนโต๊ะพร้อมด้วยเครื่องดื่มดีกรีสูง อาหารตาเป็นสาวสวย ที่นุ่งน้อยห่มน้อยท้าทายอากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศ กำลังยักย้ายส่ายสะโพกอยู่ตามโต๊ะ สาวหลายคนพยายามส่งสายตา ให้กับหนุ่มทั้งห้าคนที่นั่งอยู่มุมในสุดของร้าน

      “สิบสี่นาฬิกา ชุดน้ำเงิน .. กูจอง”

      “เชิญ!!”

   แมคยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นชูหันไปมองทางสาวสวยกลุ่มหนึ่ง สาวเจ้ายกแก้วตอบรับทั้งกลุ่ม แมคหันมาบอกเพื่อนแล้วลุกขึ้นไปที่โต๊ะนั้นทันที

      “ไอ้สัส! เมื่ออาทิตย์ก่อนจะเป็นจะตายเรื่องคุณจันทน์”

      “หึหึ”

      “ปัณณ์ วันนี้มึงกินแค่เบียร์พอ .. เหมือนจะไม่สบายเปล่าวะ ไม่ต้องแดกเหล้า”

      “ไรวะ .. เออ เออ .. ยิ่งกว่าพ่อกูอีกมึงเนี้ย!!”

   ฟรังซ์บ่นคนตัวขาวที่นั่งอยู่ข้างกัน ปัณณ์เหมือนจะเถียงแต่พอเห็นสายตาของเพื่อน ก็ได้แต่เออออไปจะได้จบ ไม่อยากมีปัญหากับมัน ขี้เกียจฟังมันบ่น ความจริงฟรังซ์ห้ามไม่ให้เขามาด้วยซ้ำ เขาทั้งขอร้อง ทั้งอ้อนวอน สุดท้ายใช้วิธีเดิมคือเงียบไม่คุย มันเลยยอมให้เขามา ตกลงมันเป็นเพื่อนหรือเป็นพ่อเขากันแน่วะ ไอ้ฟรังซ์เนี้ย!!

   พฤกษ์และไอดินหันมาสบตากัน ดูก็รู้ว่าเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ ประคบประหงมกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง แต่ไม่ยอมรับ ปากแข็งทั้งคู่ หวง ห่วง เกินเพื่อนตลอด แต่ปากกลับบอกว่าเพื่อน

      “ไอ้ฟรานซ์บอกกูว่า ไอ้คิววิดยา .. ตามจีบคุณจันทน์อยู่ มึงรู้ป่ะ?”

      “รู้”

      “แค่เนี้ย!!”

   ฟรังซ์หันมาถามเพื่อนที่ยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบ ตามองไปรอบร้าน แต่ไม่ได้ใส่ใจใครหรืออะไรเป็นพิเศษ ไอดินตอบกลับนิ่งๆ เขารู้ทุกเรื่องของคนตัวเล็กแต่เขาจะพูดหรือไม่ก็แค่นั้น

      “กูเห็นเมื่อวาน เดินตามเป็นขี้ที่ติดตูดปลาทอง”

      “ไอ้เหี้ย!! ฮะฮ่า .. ช่างเปรียบเปรย”

   พฤกษ์เอ่ยบอก ไอดินและฟรังซ์ ส่ายหัวให้กับการเปรียบเทียบของเพื่อน ส่วนปัณณ์หัวเราะตายไปแล้วเพราะคิดภาพปลาทองที่มีขี้ติดตูดเป็นทางยาว

   หลายวันที่ผ่านมา อดินแทบจะไม่ได้เจอคุณจันทน์เลย เพราะเรียนกันคนละเวลา บางวันเจอกันที่โรงอาหารกลางบ้างแต่ได้แค่ทักทาย หรือแหย่ให้อีกคนหน้าบึ้งใส่เพียงเท่านั้น ถ้าถามว่าคิดถึงมั้ย.. มันก็ไม่นะ แต่พอพูดถึงก็อยากเห็นหน้าขึ้นมาเลย

      “พรุ่งนี้กูนัดกับไอ้ฟรานซ์ เห็นว่าคุณจันทน์อยากกินเค้กและซื้อหนังสือ สนใจจะไปด้วยไหม? พ่อพระเอก”

      “กี่โมง”

      “น่าจะบ่าย ไอ้ฟรานซ์บอกว่าเสาร์-อาทิตย์ คุณจันทน์นอนตื่นสาย .. ปลุกยาก”

      “บอกกูอีกทีกี่โมง กูไปทำธุระให้ที่บ้านก่อน แล้วตามไป”

      “เออ ได้”

   ไอดินจิบเหล้า พร้อมมองโน่นนี่นั่นไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะหันไปสะกิดและพยักเพยิดให้ฟรังซ์ดูปัณณ์ที่แอบสลับแก้วเบียร์ของตัวเองกับของมัน ฟรังซ์หันไปคว้าแก้วเหล้าของตัวเองจากมือปัณณ์พร้อมชี้หน้าคาดโทษ แอบกินเหล้าทั้งที่เค้าสั่งห้าม

      “ไปห้องน้ำ .. เดี๋ยวมา”

      “เยี่ยวอย่างเดียวนะมึง!”

      “เออ ไอ้สัส!”

   ไอดินหันไปบอกเพื่อนแล้วลุกไปห้องน้ำ ผ่านสาวหลายโต๊ะที่มองตามอย่างสนใจ จนเสร็จธุระเรียบร้อย กำลังจะเดินกลับโต๊ะ เสื้อเชิ้ตสีเทาขนาดพอดีตัว ถูกดึงจากคนข้างหลัง หันกลับไปมองเจอกับผู้หญิงคนหนึ่ง ผมยาวสยาย ชุดเกาะอกสีดำแนบเนื้อขนาดนั้น บ่งบอกให้เขารู้ว่าตรงไหนควรใหญ่ก็ใหญ่จริง ตรงไหนควรคอดก็คอดจริง

      “สวัสดีค่ะ .. ไอดิน”

      “ครับ?”

      “เนยนะคะ สนใจไปนั่งดื่มด้วยกันไหมคะ?”

      “...”

   สาวสวยผมยาวพูดทักทาย พร้อมมือที่เริ่มไต่ขึ้นไปบนอกแกร่งของหนุ่มหล่อ แน่นอนว่าคงไม่มีใครไม่รู้จัก รองเดือนมหาวิทยาลัยคนดัง ที่ทั้งหล่อ รวย และมีเสน่ห์น่าดึงดูดขนาดนี้ สาวเจ้าชี้ไปที่กลุ่มเพื่อนตัวเอง ประมาณ 5-6 คน ที่หันมามองเขาเป็นตาเดียว สวยทั้งกลุ่ม ไอดินมองคนชี้ชวนให้ไปร่วมดื่มด้วยกัน แล้วยกยิ้มมุมปาก

      “เดี๋ยว! ตามไปนะครับ”

      “จะรอนะคะ”

      “หึ”

   กระซิบข้างหูสาวสวย สายตาเจ้าชู้ถูกนำมาใช้อีกครั้ง หันหลังเดินกลับโต๊ะได้ยินกรี๊ดตามหลังมา ระหว่างทางมีอีกหลายคนที่เข้ามาทักทายแบบนี้ บางคนถึงกับสอดเบอร์โทรฯ เข้าในกางเกงเขา ผู้หญิงสมัยนี้ช่างกล้าจริงๆ

      “แค่เดินไปเยี่ยว? หึหึ”

      “ไอ้เหี้ยเอ๊ย! ความยุติธรรมแม่งไม่เคยมี มันแป๊บเดียวตามมาเป็นพรวน กูไปนั่งคุยนั่งหม้อตั้งนาน ได้มาแค่เบอร์โทรฯ”

      “อ่ะ..กูให้”

   แมคที่กลับมานั่งที่โต๊ะแล้ว อดแซวเพื่อนอย่างประชดประชันไม่ได้ ไอดินยื่นกระดาษที่จดเบอร์โทรฯให้ เขาไม่คิดจะโทรไปอยู่แล้ว สาวสวยมากหน้าหลายคนต่างพากันมาแวะเวียนชนแก้ว พูดคุยและขยันก้มต่ำโชว์ของดีกันเหลือเกิน

   
   จนล่วงเข้าสู่วันใหม่ได้เวลาแยกย้ายตัวใครตัวมันแล้ว แมคคว้าสาวสวยชุดน้ำเงินคนที่มันจองไว้ขึ้นรถออกไปคนแรก ต่อด้วย พฤกษ์ที่ไม่ทำให้เสียชื่อหนุ่มแบดบอย ที่มีสองสาวโต๊ะตรงข้ามนั่งขนาบทั้งซ้ายแล้วขวา ส่วนฟรังซ์พาคนของมันกลับบ้านไปตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืน เหลือเขาที่รอเคลียร์บิลอยู่ เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ร่ำลาไอ้พฤกษ์ที่คืนนี้คงเสียหลายน้ำแน่นอน

      “ไหนว่าจะไปหาเนยงัยคะ?”

      “มาแล้วนี่ไงครับ”

   เมื่อเดินมาถึงรถ สาวในชุดเกาะอกสีดำยืนพิงรถรออยู่ ไอดินยกยิ้มแล้วตอบอย่างรู้ทัน กดล็อคเปิดประตู โรงแรมแถวนี้ สักที่แล้วกัน

   ...

   ...

      “อืม”

      “ไอดิน อืม~~ ดีมั้ยไหมคะ?”

      “...”

   ชุดดำถูกเปลี่ยนเป็นชุดวันเกิดเรียบร้อยแล้ว กำลังขยับร่อนไปมาอยู่บนตัวเขา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคล่องกับเรื่องแบบนี้แค่ไหน ไม่ต้องบอกเลย จัดให้เองหมด สะโพกกลมสวย ส่ายร่อนพลิ้วไหวตามจังหวะที่มันควรจะเป็น ร้อนแรงเร่าร้อน แต่ถ้าถามว่าดีไหม?  ก็ดีนะ .. แต่ไม่ใช่ที่สุด มันแค่เซ็กส์

      “คุณจันทน์ ... ฮึม~~”

      “อ๊า อะ ไอดิน ดีจังค่ะ”
 
                “อ่า~”

                “เนยยย .. ชอบไอดินค่ะ  .. อ๊า~~~”

   ไอดินครางในลำคอเมื่อใกล้จะถึงจุดหมายปลายทาง มือไล่บีบสัมผัสไปทั่วร่างกายที่อยู่บนตัวเขา ชั่วแวบหนึ่งเขากลับนึกถึงใบหน้าแสนน่ารัก ตากลมโตเป็นประกาย มีแววความดื้อรั้น รอยยิ้มหวาน เรียวปากบางที่ขยับไปมา อ่า .. คุณจันทน์ และแล้วเขื่อนที่ถูกกักกั้นไว้ก็ทะลักทลายออกมา

    ระหว่างอาบน้ำชำระล้างร่างกาย ไอดินคิดทบทวนสิ่งที่ผ่านมา เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่เคยนึกถึงใคร สำหรับเขา เซ็กส์คือเซ็กส์ ไม่ใช่ความรัก ปลดปล่อยเสร็จก็จบ ต่างคนต่างไป ไม่ผูกพันธ์ ไม่ต้องจริงจัง แต่วันนี้ มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น เพราะอะไร? หรือ เพราะใคร?

   ภารกิจเสร็จสิ้นไม่มีอะไรค้างคา ค่าโรงแรมเขาจัดการให้เรียบร้อยพร้อมค่ารถอีกนิดหน่อย แต่คิดว่าคงมากพอสำหรับคนที่ยังหลับอยู่ ไอดินขับรถกลับคอนโด ถนนในยามราตรีช่างแตกต่างกับช่วงกลางวันอย่างสิ้นเชิง เสียงเพลงจากวิทยุที่เปิดไว้เป็นเพื่อนดังคลอเบา บรรยากาศรอบด้านทำให้ไอดินนึกถึงคุณจันทน์อีกครั้ง

      นึกถึง    คนที่ยืนจ้องหน้าเขา ไม่พอใจเขา ที่เขาวางจานข้าวลงบนโต๊ะที่ตัวเองเล็งไว้
      นึกถึง     เรียวปากบาง ที่ขยับพูดไปมา ทั้งที่เขายังไม่ได้ว่าอะไรสักคำ
      นึกถึง    เสียงใสเจื้อยแจ้วที่ขอโทรศัพท์คืน 
      นึกถึง       คนที่ยิ้มแก้มตุ่ย เมื่อได้กินข้าวเหนียวหมูทอด
      นึกถึง    คนที่ดูดชาเขียวเย็นธรรมดาแล้วทำว่ามันอร่อยเหลือเกิน
      นึกถึง    คนที่เคยนั่งข้างกันบนรถคันนี้       
      คิดถึง    ใช่ .. เขาคิดถึงคุณจันทน์ และคงต้องทำอะไรแบบจริงจังแล้วล่ะ



แล้วพบกันใหม่  :pig4:

Talk : ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน และ เม้นให้กำลังใจเราอีกครั้ง ขอบคุณมากๆ เลย ดีใจอ่ะ  :impress:


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +217/-6
คุณจันทร์อ้อนน่ารัก  ไอดินรีบจีบเลยยย  :-[

สงสัยว่าเนยอาจสร้างปัญหาได้ในภายหลัง  :katai2-1:

ออนไลน์ catka12

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
 :m16: ไอดินค่ะ ....  :m16: ต้องลด ละ เลิก นะค่ะ no no กินเรี่ยราดนะค่ะ no no ค่ะ  :m16: ไม่งั้นไม่ยกคุณจันทร์ให้นะค่ะ  :hao3:
 o13 มารออ่านความน่ารักของคุณจันทร์ทุกวันเลยค่ะ  o13 คุณจันทร์น่ารักน่าเอ็นดูน่าฟัดด้วยค่ะ  :-[ 

ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
จีบคุณจันทร์ไวๆนะพี่ดิน  :pig4:

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-7
นิสัยไม่น่ารักเลยน้า เอากะคนอื่นแระเรียกคุณจันทร์

ออฟไลน์ Ugly Ducky

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
บทที่ 3 .. เธอคือสิ่งที่ฉันตามหา คือสิ่งที่ฉันขาดหาย (สิ่งที่ตามหา – Getsunova)

      “คุณจันทน์ .. แม่เคยบอกว่ายังไงคะ”

   เสียงตึงตังเกิดจากคนตัวเล็กวิ่งลงบันไดมาอย่างรวดเร็ว จนคุณแม่คนสวยต้องเดินมาเอ็ดตรงทางขึ้นบันได

      “แหะแหะ คุณแม่ครับ~ จันทน์ขอโทษ”

   ลูกชายคนเล็กออดอ้อน กอดเอวหอมแก้มอย่างเอาใจอย่างทุกครั้ง คุณแม่ได้แต่ถอนหายใจ ไม่เคยดุเด็กคนนี้ได้จริงจังสักที แค่เห็นหน้าก็ใจอ่อนแล้ว คุณจันทน์เป็นลูกชายคนสุดท้องที่เกิดห่างจากพี่ชายพี่สาวมากพอสมควร ในตอนนั้นคุณป๊าทำงานหนักมาก เพิ่งตั้งบริษัทขึ้นมาใหม่ ทำงานแทบจะทุกวัน ตัวคุณแม่เองต้องแบ่งเวลาดูแลทั้งคุณป๊า พี่จอมทัพและพี่จอมขวัญ จนไม่มีเวลาจะทำอะไรเลย แต่พอทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง พี่ชายพี่สาวไปโรงเรียน กลับมาบ้านเริ่มบ่นทุกวันว่าอยากมีน้อง อยากเล่นกับน้อง เพื่อนมีน้องตัวเล็กน่ารักด้วย แล้วในที่สุดคนตัวเล็กก็เกิดและกลายมาเป็นขวัญใจของบ้านเลิศภักดีกุล

      “ถ้าคุณจันทน์ทำอีก คุณแม่จะตัดค่าขนมนะคะ”

      “โห คุณแม่อ่ะ!!”

      “เห็นแม่นิ่มบอกว่า จะไปข้างนอกกับพี่ฟรังซ์น้องฟรานซ์หรือคะ? แล้วจะกลับมาทานข้าวที่บ้านมั้ย วันนี้คุณป๊ากับคุณแม่ไปงานนะ คุณจันทน์ไปกับแม่ไหมคะ?”

      “ไม่เอา จันทน์ไม่ชอบงานแบบนี้ คุณแม่ไปกับคุณป๊า นั่นแหละดีแล้ว”

   คนตัวเล็กส่ายหัวกับอก กอดอ้อนคนเป็นแม่อย่างเคย พากันเดินไปหาคุณป๊าที่นั่งอยู่ในห้องดูทีวีพร้อมอ่านอะไรบางอย่างในแท็ปเล็ตไปด้วย

      “ว่าไง ตัวแสบ!”

   คุณป๊าเงยหน้ามาทักทายลูกชายคนโปรดที่วิ่งเข้ามากอด ชายสูงวัยร่างสูงใหญ่ ดูภูมิฐาน ท่านเจ้าสัวจอม ถึงแม้อายุจะเกือบหกสิบแล้วก็ตาม แต่ยังคงความหล่อเหลาไม่เปลี่ยนแปลง ลูกชายอ้อนคุณป๊า ถามนู่นถามนี่ ทำให้คนที่มองอยู่ต้องยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

   คนส่วนใหญ่มักจะบอกว่าคุณจันทน์นั้นถอดแบบมาจาก คุณหญิงจันทร์อำไพ ทั้งหน้าตาและนิสัยใจคอ ส่วนพี่ชายและพี่สาวของเจ้าตัวนั้นกลับเหมือนคุณป๊า หน้าตาท่าทางเรียกว่าโขลกกันออกมาเลย

      “คุณป๊าครับ ลุงอัครนะซื้อรถใหม่ให้ฟรานซ์ด้วย ฟรานซ์ขับไปเรียนเองทุกวันเลย จันทน์อยากได้รถแบบฟรานซ์บ้าง เมื่อไหร่คุณป๊าจะอนุญาตให้จันทน์ขับรถไปเรียนอ่ะครับ”

   เอาหัวถูไถแขนคุณป๊าเหมือนลูกแมวตัวน้อย ซึ่งคุณป๊าเองก็ดูจะชอบใจที่ลูกชายเข้ามาอ้อนแบบนี้ นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

      “เอาไว้คุณจันทน์อายุครบ 20 ก่อน แล้วป๊าจะอนุญาต ตอนนี้ยังไม่ได้ .. คุณจันทน์อยากจะไปไหนให้ลุงศักดิ์ขับรถไปให้ ตกลงไหม?”

      “ก็ได้ครับ .. แต่คุณป๊าสัญญากับจันทน์แล้วนะ” 

   คุณป๊าลูบหัวคนหน้ามุ่ย แต่คุณจันทน์เป็นเด็กมีเหตุผล ไม่งอแงในเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ คนตัวเล็กรู้ดีว่าคุณป๊าและคุณแม่เป็นห่วงเลยไม่อยากให้ขับรถไปไหนมาไหนคนเดียว

      “โอเค”

      “อ้อนขออะไร คุณป๊าอีกล่ะ ไอ้ตัวแสบ”

      “พี่ขวัญ!!” 

   จอมขวัญ ลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้านเดินเข้ามา พร้อมกับเด็กเข็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ 2 ใบผ่านไปทางหน้าบ้านเหมือนเตรียมตัวจะไปไหน

      “จันทน์ไม่อ้อนสักหน่อย เนอะคุณป๊าเนอะ”

      “พี่ขวัญจะไปไหนฮะ?”

   คุณจันทน์เอ่ยปากถามพี่สาวคนสวย ที่เดินเข้ามาในห้อง จอมขวัญ เพิ่งเรียนจบปริญญาโท ด้านบริหารฯ มาจากประเทศอังกฤษ กลับบ้านมาอยู่บ้านได้ไม่นาน เจ้าตัวอ้อนขอไปเที่ยวที่ต่างๆ ตามใจตัวเองเป็นเวลา 6 เดือน ก่อนที่จะมาช่วยพี่จอมทัพบริหารงานที่บริษัทอย่างเต็มตัว ซึ่งแน่นอนว่า คุณป๊าอนุญาต!!

      “ไอล์แลนด์ ดูแสงเหนือ ต่อด้วยสแกนดิเนเวีย จะไปด้วยกันไหม?”

      “ไปฮะ”

      “หือ~ คุณจันทน์!!”

   เสียงคุณแม่ปราม ส่วนคุณป๊าได้แต่ยิ้มแล้วบอกว่า

      “เรียนให้จบ แล้วป๊าจะอนุญาตให้ไปเที่ยวแบบพี่ขวัญ”

      “รักคุณป๊าที่สุด”

      “ขี้ประจบ .. ไปดีกว่า คุณป๊าคุณแม่ ขวัญไปนะคะ สวัสดีค่ะ แล้วพี่ขวัญจะซื้อขนมมาฝากนะ ไอ้ตัวแสบ”

      “รักพี่ขวัญที่สุด .. จันทน์ออกไปส่งหน้าบ้านฮะ”

   จอมขวัญ กล่าวลา คุณป๊าคุณแม่ แล้วกอดคอน้องชายเดินออกไปหน้าบ้านด้วยกัน กว่าที่พี่สาวคนสวยจะขึ้นรถได้ ผลัดกันกอดผลัดกันหอมอยู่นั่นแหละ


      “คุณแม่ พี่จอมทัพไปไหนหรือครับ .. จันทน์ไม่เจอมาหลายวันแล้ว”

      “ไปดูรีสอร์ทที่จะสร้างใหม่ ที่เชียงรายไงคะ พี่จอมทัพไม่ได้บอกคุณจันทน์หรอคะ”

      “ไม่ได้บอกเลยฮะ สงสัยลืมจันทน์ไปแล้วมั้ง~”

      “ใครจะไปลืมลูกชายของคุณแม่ได้คะ แล้วตกลงจะไปไหนกับพี่ฟรานซ์น้องฟรังซ์คะ ยังไม่ได้บอกคุณแม่เลย”

      “จันทน์จะไปทานเค้ก ทานไอติม แล้วจะไปดูหนังสือเพิ่มครับ”

   เสียงบอกเล่าเจื้อยแจ้ว จับมือคุณแม่บีบนวดไปมาอย่างเอาใจ

      “ทานเก่งเหลือเกินค่ะ ดูสิคะ! แก้มยุ้ย พุงห้อยแล้วค่ะ”

      “จันทน์กำลังโตนี่นา.. แม่นิ่มอ่ะ”

   คุณป๊า คุณแม่และแม่นิ่ม พากันหัวเราะคนชอบกิน แต่กลับอ้างว่า ตัวเองกำลังโต

------------------------------------------
   
   บ่ายโมงกว่า ฟรังซ์ ปัณณ์ ฟรานซ์ และคุณจันทน์ มาอยู่ที่ห้างใหญ่ใจกลางเมืองเป็นที่เรียบร้อย กว่าจะมาถึงห้างได้เสียเวลาอยู่บนท้องถนนเกือบชั่วโมง ไม่รู้ว่ารถติดเพราะอะไร คุณจันทร์บ่นแล้วบ่นอีก บ่นจนฟรานซ์ต้องบอกว่า ถ้าพูดอีกจะไม่พาไปกินไอติมแล้วนะ คุณจันทน์เลยเงียบเสียงไปได้

      “ทำอะไรก่อนดี กินเค้ก กินไอติม ซื้อหนังสือ หรือว่าดูหนัง”

      “กินเค้ก กินไอติม .. ไม่ ไม่ ซื้อหนังสือก่อนดีกว่า แล้วกินเค้ก กินไอติม แล้วไปดูหนัง จากนั้นกินสุกี้กันนะครับ”

      “หึหึ มีสุกี้ด้วยวะ เอ้า!! โอเคครับ ตามใจทุกอย่างเลย”

      “เย้!!”

   ฟรังซ์ยิ้มรับ พร้อมยีหัวคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู แล้วกอดคอปัณณ์ เดินนำไปร้านหนังสือตามที่ตกลงกันไว้

      “จันทน์ไปดูหนังสือตรงนั้นนะครับ”

      “ดูมัน!! ไม่เคยเปลี่ยน”

   คนตัวเล็กวิ่งปรู๊ดไปทันที ที่เข้าร้านหนังสือได้ ฟรานซ์ได้แต่ส่ายหัว แล้วเดินตามคนตัวเล็กไป วันนี้เขาคงเป็นพี่เลี้ยงเด็กทั้งวันแน่นอน

   คุณจันทร์และฟรานซ์ พากันเลือกหนังสือเรียนตามต้องการครบแล้ว ต่างแยกย้ายกันไปหาหนังสืออ่านเล่น คุณจันทน์ชอบอ่านนิยายแปลแนวแฟนตาซี ส่วนฟรานซ์แยกไปดูหนังสือแต่งรถ ขณะที่คุณจันทน์กำลังเพลิดเพลินกับบรรดาหนังสือแนวแฟนตาซีเล่มนั้นเล่มนี้ ตาคู่คมที่ยืนมองคนตัวเล็กมาได้สักพักแล้ว ตัดสินใจเดินเข้าไปหา

      “สวัสดีครับ เด็กน้อย”

      “อ๊ะ..คุณ”

   ไอดินกระซิบข้างหูคนตัวเล็ก ได้กลิ่นหอมจางๆ ลอยออกมาจากคนตัวเล็ก จะว่าแป้งเด็กก็ไม่น่าใช่ สงสัยจะเป็นกลิ่นน้ำหอม คุณจันทน์สะดุ้งจนหนังสือที่ถืออยู่ในมือร่วง แต่อีกคนกลับมือไวรับไว้ได้ทัน

      “หัวขโมยแห่งบารามอส อ่านหนังสือแบบนี้ด้วย?”

      “เอาคืนมาเลย .. แล้วมาได้ไง มาตั้งแต่เมื่อไหร่ มาทำไม”

      “หึหึ .. เอาคำถามไหนก่อน มาได้ไง? ขับรถมาสิ มาเมื่อไหร่? มาเมื่อกี้ แล้วอะไรนะ มาทำไม? มาหา .. คิดถึง”

   ไอดินตอบพร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ มองคนตัวเล็กที่หน้าเริ่มแดง หูแดง ด้วยสายตาเจ้าชู้

      “อะ อะไร .. บ้ารึป่าว?”

      “ไม่นะ” 

      “ฮึ!!”

   คนตัวเล็กสะบัดหน้าหนี ทำเป็นไม่สนใจ แล้วหันไปเลือกหนังสือต่อ

      “ลองเล่มนี้ไหม สนุกนะ”

      “...”

      “หึ”

      “มันเป็น ซีรี่ย์ นี่”

      “ใช่ แต่มันยังไม่จบ เคยดูไหม? สนุกนะ”

      “จริงเหรอ? งั้นเอาด้วย .. ไปหาซีรี่ย์มาดูด้วยดีกว่า”

   ไอดินหยิบหนังสือ Games of Thrones มายื่นให้คนตัวเล็ก คุณจันทน์พลิกหนังสือในมือไปมา ประโยคสุดท้ายเหมือนพูดกับตัวเองคนเดียว เมื่อไม่มีหนังสือที่อยากได้แล้ว คนตัวเล็กกำลังจะหยิบตะกร้า แต่ไอดินถือวิสาสะหยิบมาถือไว้เสียเอง คนตัวเล็กหันมาสบตานิดหน่อยแล้วรีบหันหนีสายตาคมที่มองมา ใจเขาเต้นแปลกๆ ยังไงไม่รู้สิ

      “อ้าวมึง มาเร็วดีแท้!! ทำธุระให้แม่เสร็จแล้ว?”

      “เออ.. ไปไหนต่อ”

      “กินเค้ก กินไอติม แล้วดูหนัง .. มึงจะตามไปด้วยมั้ย”

   คุณจันทน์เห็นพนักงานสาว มองคนมาใหม่แล้วหันไปยิ้มกระซิบกระซาบกัน เหอะ!! หล่อไปทั่ว

      “ทั้งหมด X,XXX บาทค่ะ”

      “นี่ครับ”

      “อ๊ะ!! ไม่ต้อง เราจ่ายเองได้”

   ไอดินหันไปพยักหน้าให้เพื่อน แล้วยื่นบัตรเครดิตให้พนักงาน แทนเจ้าของหนังสือตัวจริงที่กำลังควักเงินออกมาจ่าย  แล้วทำไม่รู้ไม่ชี้ พนักงานมองว่าจะรับเงินจากใครดี แต่พอเจอสายตาของหนุ่มหล่อตาคมพร้อมรอยยิ้มละไมยื่นบัตรเครดิตมาให้แบบนี้ ใจมันบอกว่าต้องรับบัตรจากคนนี้เท่านั้น

      “ซื้อให้ แต่เลี้ยงหนังด้วย หมดตัวแล้ว”

      “ใครขอกัน”

   ไอดินก้มลงไปบอกคนตัวเล็กข้างหู คุณจันทน์เงยหน้าขึ้นมามอง เผลอสบตา แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกว่าแก้มมันเห่อร้อนไปหมด ทำไมวันนี้ใจเต้นแรงจัง ต้องไปหาหมอรึเปล่าเนี้ย!!

-------------------------------------------------

        “จันทน์เอาไวท์ช็อคชีสเค้ก เอาเค้กชาเขียวครีมสดด้วย”

      “ไวท์ช็อคชีสเค้ก และชาเขียวครีมสดนะคะ”

      “แล้วก็เอาชาเขียวเย็นเพิ่มวิปครีมด้วยครับ”

      “ได้ค่ะ”

   พอมาถึงร้านได้คนตัวเล็กหันไปสั่งสิ่งที่ตัวเองอยากจะทานมากที่สุด พอได้สั่งเสร็จนั่งยิ้มแป้น ยิ้มแก้มจะแตกอยู่แล้ว

      “กินให้หมดด้วย .. สั่งเยอะ ไม่กลัวอ้วนไง?”

      “ไม่กลัว .. มีแต่ของอร่อยทั้งนั้นเหอะ”

   ไอดินเอียงหน้ามากระซิบ คนตัวเล็กหันไปมอง แล้วมอบค้อนให้หนึ่งที หลังจากได้ของที่สั่งจนครบ มีเพียงฟรังซ์และไอดินเท่านั้น ที่มีกาแฟเย็นแค่คนละแก้ว ปัณณ์และคุณจันทน์ เหมือนจะคุยกันถูกคอและมีความสุขกับการกินเป็นอย่างมาก แบ่งกันชิมนู่น ชิมนี่ไม่หยุด จนคนที่นั่งมองอยู่อดแหย่อีกคนไม่ได้

      “ขอกินมั่ง”

      “อื้อ~~ คุณทำไมไม่สั่งเองล่ะ นี่ของเรา”

   ไอดินเอียงข้างมากระซิบกับคนตัวเล็ก หวงของกินด้วย แต่ก็อดที่จะแกล้งต่อไม่ได้

      “ขอชิมคำนึง”

      “...”

       “นะครับ!”

      “กะ ก็ได้ .. อ่ะ”

   ไอดินเอ่ยเสียงอ้อน พร้อมด้วยสายตาแพรวพราวในความรู้สึกของคุณจันทน์ จานเค้กชาเชียวครีมสดถูกเลื่อนมาไว้ข้างหน้าไอดิน ใจเต้นแรงอีกแล้ว บ้าจริง!!
 
      “ไม่มีช้อน .. ป้อนหน่อยสิ”

      “...”

      “นะครับ”

   ยัง!! ยังไม่หยุดอีก คุณจันทน์มองซ้ายมองขวา แล้วจับช้อนตักเค้กคำโต ป้อนใส่ปากคนขี้แกล้งที่อ้าปากรับด้วยความเต็มใจ ป้อนเสร็จก็ทำเป็นหันไปมองโน่นมองนี่ ไม่หันมาสนใจอีกคน ที่นั่งยิ้มกว้างอยู่ข้างๆ สักนิด 

      “หึหึ”

      “...”

      “อร่อย”

   แก้มแดงระเรื่อขึ้นอีกครั้ง เมื่อได้ยินอีกคนกระซิบบอก ไอดินมองคนตัวเล็กอย่างชอบใจ เขารู้แล้วว่าเขาควรจะใช้วิธีไหนกับเด็กขี้อายตรงหน้า แค่พูดอ้อนพร้อมด้วยสายตาเจ้าเช้าชู้อีกนิดหน่อย อีกคนก็ยอมทำตามแล้ว โดยปกติเขาไม่กินขนมหวานด้วยซ้ำ แต่จากนี้ เป็นต้นไปเขาคงต้องเข้าร้านแบบนี้บ่อยๆ เสียแล้วสิ

      “ไอ้ดิน .. ตกลงเมื่อคืนมึงกลับกี่โมงวะ?”

      “ตีหนึ่ง .. รอเคลียร์บิล เสร็จก็กลับ”

   ฟรังซ์เอ่ยถามถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมา หลังจากตกลงกันได้แล้วว่าจะดูหนังเรื่องไหน

      “แล้วตกลงมึงได้สาวชุดดะ .. โอ๊ย~”

      “เป็นไรฟรังซ์?”

      “หะ!! เปล่าเปล่า .. ไอ้สัส!! กูเจ็บ”

   คำแรกหันมาตอบคนข้างตัว แต่คำหลังด่าแบบไม่มีเสียงใส่ไอดิน เพราะโดนไอ้เพื่อนชั่วถีบเข้าที่หน้าแข้งเต็มๆ แล้วดูมัน ทำเป็นไม่สนใจเขาอีก เอาแต่หันไปมองคนตัวเล็กที่ยังคงตักเค้กเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

      “กินเลอะ”

      “อ๊ะ .. ขะ ขอบคุณ”

   ไอดินเอื้อมมือมาเช็ดปากคุณจันทร์ที่เลอะครีม แล้วเอานิ้วนั้นเข้าปากตัวเองหน้าตาเฉย คุณจันทน์หันไปหยิบทิชชู่จะส่งให้อีกคนกลับต้องชะงักค้าง ใจเต้นแรงเมื่อเห็นการกระทำนั้น จนต้องก้มหน้าเพื่อซ่อนความเขินอายเอาไว้ หน้าเขาต้องไหม้แล้วแน่ๆ ทำไมมันร้อนแบบนี้ล่ะ จะทำให้เขาเขินอีกกี่ทีกัน จะบ้าตาย!!

-------------------------------------------------------------------

   ภาพยนต์แนวซุปเปอร์ฮีโร่กำลังฉายอยู่ตรงหน้า ป๊อปคอร์นถังโตรสคาราเมลอยู่ในอ้อมกอดคุณจันทน์ หนังน่าจะสนุกและตื่นเต้น แต่สำหรับไอดินไม่ได้มีสมาธิในเนื้อเรื่องตรงหน้า สายตาเขาไม่ได้อยู่กับภาพบนหน้าจอภาพยนต์เลยสักนิด
 
   ไอดินเอาแต่มองคนตัวเล็กที่หยิบป๊อบคอร์นเข้าปาก ตั้งอกตั้งใจดูหนัง เอาเล็บขึ้นมากัดบ้างเวลาตื่นเต้น ช่วงตลกก็หัวเราะออกมาแบบไม่อายใคร ท่าทางที่เป็นธรรมชาติเหมือนเด็กตัวน้อย เขายอมรับว่าไม่เคยสนใจใครแบบนี้มาก่อน เด็กคนนี้ทำให้เขาสนใจ ทำให้เขานึกถึง อาจจะเป็นเพราะใบหน้าสวยนั้น หรือรอยยิ้มแสนหวาน ที่รบกวนใจเขาเหลือเกิน เขาคิดแล้วว่าจะลองทำตามหัวใจตัวเอง ทำให้เขาได้อยู่ใกล้กับเด็กที่ชื่อ จอมจันทน์ เลิศภักดีกุล



      “กูว่ามึงเป็นเอามากนะ ไอ้ดิน”

      “เออ!!”

      “ไอ้สัส! ยอมรับอีก .. นี่ถ้าไอ้แมครู้ว่ามาแล้วไม่ชวนมันนะ โวยวายแน่!”

       “หึหึ”

      “แต่! มึงจริงจัง?”

      “กูเล่นมั้ง!”

   ไอดินตอบเพื่อนเสียงเข้ม ส่วนฟรังซ์หัวเราะอย่างสะใจไปสิ ใครเข้าใกล้คุณจันทน์แล้วไม่หลง คนนั้นไม่ใช่คน มึงเหนื่อยแน่ กูบอกเลยไอ้ดิน!! หลังหนังจบ พวกเขาย้ายกันมาที่ร้านไอศกรีมชื่อดัง ตามที่คนตัวเล็กเอ่ยปากอยากทาน

       “เมื่อวานไอ้คิวจะขอไปส่งคุณจันทน์ที่บ้านแต่ไอ้ฟรานซ์รีบพาชิ่ง กูว่างานนี้ มึงมีคู่แข่งว่ะเท่าที่กูรู้ ไม่ใช่แค่ไอ้คิวคนเดียวนะ เปิดเทอมแค่ไม่กี่วัน ยังฮอตขนาดนี้ กูไม่อยากจะคิดถ้าหมดช่วงรับน้องแล้ว”

      “...”

   ฟรังซ์เติมเชื้อไฟให้เพื่อนเป็นที่เรียบร้อย คนที่ไม่เคยใส่ใจสนใจใครแบบไอ้ดิน ดูสิว่ามันจะทำยังไง?

      “ฟรานซ์!! มึงมานี่ดิ”

      “ครับ?”

   ไอดินเรียกน้องชายของเพื่อน ที่เดินกลับมาจากห้องน้ำ ฟรานซ์เดินมาหาเพื่อนพี่อย่างรวดเร็ว เขารู้จักพี่ไอดินเคยเห็นหน้ากันบ้าง แต่ไม่เคยคุยแบบจริงจังสักที รู้ว่าเป็นเดือนคณะฯ รู้ว่าเรียนเก่ง และรู้ว่าหญิงเยอะแค่นั้น

      “ขอตารางเรียนหน่อย”

      “ห๊ะ!! เอาไปไมอ่ะ?”

   ฟรานซ์ถามอย่างสงสัย หันไปมองหน้าคนพูดที มองหน้าพี่ตัวเองที ตอนนี้เหมือนจะแบ่งออกเป็น 2 ฝั่ง คุณจันทน์กับปัณณ์ย้ายไปนั่งข้างกัน กำลังยิ้มและหัวเราะอย่างสนุกสนานกับอะไรบางอย่างในมือถือคนพี่

      “มึงอยากได้อะไร”

      “อ่อ .. จะจีบเพื่อนผมว่างั้น?”

   ไอดินถามหน้าจริงจัง พลางหันไปมองคุณจันทน์ ที่ยังคงหัวเราะและสนใจแค่มือถือตรงหน้า ฟรานซ์มองตามสายตา แล้วรู้ทันทีว่าอีกคนหมายความว่ายังไง เอาตารางเรียนไปเพื่ออะไร

      “ถ้ากูบอกว่า ใช่!!”

      “ฮะฮ่า .. จะให้ผมช่วยใช่ป่ะ? อืม .. ซีรี่ย์ 5 สีดำ ตลอดช่วงปิดเทอม น้ำมันฟรีไม่อั้น”

   ฟรานซ์บอกข้อเสนอของตัวเองทันที ตอนสอบติดพ่อออกรถให้ เขาขอ BMW รถในฝันสำหรับผู้ชายหลายคน แต่กลับไม่ได้รับการอนุมัติ แต่ถ้าปิดเทอมนี้มีรถในฝัน ขับไปหลีสาวจะฟินแค่ไหนวะ

      “ดีล”

      “เยส ~”

      “ลงทุนมาก เพื่อนกู”

   ไอดินยื่นมือไปจับทันที ถามว่าหวงรถมั้ย มันก็ต้องมีบ้าง แต่เพื่อคนตัวเล็กเขายินดีแลกและคิดว่าคุ้มเกินคุ้ม ฟรานซ์ยิ้มร่า มี BMW ขับแล้วโว๊ย!! ส่วนฟรังซ์ได้แต่ส่ายหัวให้กับความบ้าบอของน้องชายและการลงทุนของเพื่อนตัวเอง

      “เอาไอดีมา ผมส่งตารางเรียนให้”

      “มึงนี่ก็รักเพื่อนเนาะ ไอ้ฟรานซ์”

   แล้วทั้งคู่ก็จัดการแลกไลน์กัน ไอดินคิดว่าอย่างน้อยมีฟรานซ์ไว้เป็นพวกน่าจะดีกว่ามีแค่ฟรังซ์คนเดียว เพราะอย่างน้อยจะได้เป็นหูเป็นตาให้เขา อาจจะต้องไปทำความรู้จักกับเพื่อนคนตัวเล็กคนอื่นเพิ่มด้วย ป้องกันเอาไว้ก่อน เผื่อว่าจะมีปลวกตัวไหนมาแทะกินไม้หอมของเขา

      “ทำดี .. มีรางวัล”

      “อั้ยยะ!!”

   ฟรานซ์เป็นประกายและพยักหน้ารับทันที ไอ้คุณจันทน์กูขอโทษ แต่ BMW เลยนะมึง ถ้าเป็นมึงกูว่ามึงก็คงทำแบบนี้ ฟรานซ์ได้แต่ขอโทษเพื่อนในใจ

   หลังจากนั่งคุยนั่งเล่นจนคุณจันทน์บอกว่าอิ่มแล้วนั่นแหละ ถึงได้เวลาแยกย้ายกัน ไอดินหันไปกระซิบบางอย่างกับ ฟรานซ์ซึ่งอีกคนก็พยักหน้ารับทันที

      “คุณจันทน์ .. กูจะไปเล่นเกมส์ต่อ มึงกลับกับพี่ดินนะ บ้านมึงไปทางเดียวกับพี่ดินหนิ”

      “ห๊ะ! .. ทำไมล่ะ”

      “ไอ้ภูผานัดเล่น ROV อ่ะ กูเพิ่งนึกได้เนี้ย มึงอย่าถามมากน่า .. ไปไป ถึงบ้านแล้วไลน์บอกกูด้วยนะ”

      “ตะ แต่ว่า”

      “อย่าเรื่องมาก วันจันทร์พาไปกินชีสทอด”

   ไอดินหันไปมองคนตัวเล็กที่ถูกเพื่อนดันหลังให้เดินมาทางเขา แล้วยกยิ้มอย่างชอบใจ น้องไอ้ฟรังซ์ทำดีมาก ต้องตบรางวัลให้สักหน่อย หึหึ!!

      “กลับเลยมั้ย อยากได้อะไรอีกรึเปล่า?”

      “มะ ไม่ฮะ”

   ไอดินถามเสียงนุ่มแต่คุณจันทน์ส่ายหน้า แล้วหันไปไหว้ลาพี่ฟรังซ์กับพี่ปัณณ์ โบกมือให้เพื่อนตัวเอง แล้วเดินเคียงคู่ไปกับคนตัวสูง

      “น่ารักดี”

      “อืม~ .. ไปมึงกลับบ้าน”

   ปัณณ์หันไปบอกกับฟรังซ์ยิ้มๆ .. ฟรังซ์พยักหน้ารับยิ้มให้คนข้างกาย แล้วหันไปบอกน้องชายพร้อมกอดคออีกคน ได้เวลากลับบ้านแล้ว

-------------------------------------------


   รถคันเดิมที่เคยนั่งมาแล้วสองครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป คุณจันทน์รู้สึกไม่เหมือนเดิม อาจจะเพราะคนที่ขับรถอยู่ตอนนี้ทำตัวแปลกๆกับเขาทั้งวัน ตั้งแต่เจอกันเมื่อช่วงบ่าย มาทำให้เขาใจเต้นแรงหลายรอบมาก เป็นอะไรของเขานะ

      “หิวไหม?”

      “ไม่ฮะ”

      “ง่วงเปล่า?”

      “ฮึ~”

   ไอดินหันมาถาม คุณจันทน์ส่ายหัว แล้วหันไปมองบรรยากาศนอกรถ

      “งั้น .. ไปเดินเที่ยวกันไหม?”

      “หืม~”

      “ไปป่ะ?”

      “ไปไหนอ่ะ?”

      “ไปปะล่ะ .. มีของกินเต็มเลยนะ”

   ไอดินหันมาบอกคนตัวเล็กที่พอพูดถึงของกิน ตากลมโตเหมือนมีประกายขึ้นมา คนตัวโตตีความหมายเข้าข้างตัวเองว่า อีกคนยินยอมไปด้วย เป้าหมายเลยเปลี่ยนไปสถานที่ ที่ตัวเองตั้งใจไว้ทันที


   ใช้เวลาไม่นานรถคันสวยก็มาถึง เจเจ กรีน ตลาดนัดตอนกลางคืนของเหล่าหนุ่มสาวชาวชิค มีทั้งของแฮนด์เมด งานดีไซน์ และร้านให้นั่งดื่มรับลมเย็นๆ อีกด้วย ไอดินคิดว่าคุณจันทน์คงไม่เคยมาก่อนแน่นอน

      “เคยมาไหม?”

      “ไม่เคย แต่เคยได้ยินฟรานซ์พูดให้ฟัง”      

   คนตัวเล็กดูตื่นเต้นกับสถานที่แห่งใหม่ ที่ตัวเองเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก มีร้านขายของเต็มไปหมดตลอดทาง คุณจันทน์หันไปยิ้มให้คนตัวโตแล้วพากันเดินเข้าไป

   ไอดินให้คุณจันทน์เดินนำหน้า แล้วตัวเองเดินตามหลัง คอยดูแลไม่ห่าง การเดินแบบนี้ทำให้เขารู้ว่าอีกคนดึงดูดสายตาคนรอบข้างแค่ไหน คนตัวเล็กผิวขาว เหมือนตัวจะเรืองแสงได้แล้วดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะเป็นคนขี้ร้อน ทั้งๆ ที่อากาศตอนนี้ไม่ได้อบอ้าวเหมือนกลางวัน มีลมพัดผ่านให้พอชื่นใจแต่คนตัวเล็กกลับมีเหงื่อซึมตามไรผมตลอดเวลา

      “ร้อนเหรอ?”

      “ไม่เท่าไรครับ .. จันทน์อยากไปดูตรงนู้นอ่ะ”

   เหมือนคนตัวเล็กจะลืมตัว หันมาบอกไอดินอย่างอ้อนๆ ไอดินพยักหน้าให้แล้วเดินตามคนตัวเล็กไปเหมือนเดิม

   คุณจันทน์แวะเข้าร้านนั้นออกร้านนี้อย่างเพลิดเพลิน ไอดินมีหน้าที่แค่ยิ้มรับ ควักเงินจ่ายและถือของให้ คนตัวเล็กมักจะยื่นของที่ตัวเองถูกใจมาให้ดู ถามบ้างว่าดีมั้ย สวยมั้ย เหมือนให้ช่วยตัดสินใจ เริ่มพูดคุยโดยไม่มีอาการเกร็ง หรือขัดเขินแบบก่อนหน้านั้นแล้ว

      “เมื่อยยัง?”

      “ฮึ .. แต่หิวน้ำ”

      “ไปนั่งร้านนั้นกัน”

      “ฮะ”

   ไอดินถือโอกาสแตะหลังพาคุณจันทน์ไปพักเหนื่อยที่คาเฟ่บริเวณนั้น คาเฟ่นี้เป็นร้าน 2 ชั้น ดูเรียบง่าย สบายๆ ไม่อึดอัด และนับว่าโชคดีมากที่ได้โต๊ะนั่งริมระเบียงชั้นสองของร้านพอดี มองออกไปเห็นตลาดเจเจกรีนในมุมกว้าง มีผู้คนเดินไปมาขวักไขว่อยู่ด้านล่าง

   หลังจากสั่งเครื่องดื่มและของทานเล่นเรียบร้อยแล้ว คุณจันทน์หยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป แล้วก้มหน้าก้มตาเข้าสู่โลกโซเซียล

      “คุณจันทน์”

      “ครับ”   

      “วันหลังมาอีกไหม?”

      “มาสิ .. ชวนฟรานซ์มาด้วยนะ”

   เครื่องดื่มและของทานเล่นมาเสิร์ฟจนครบ ไอดินเริ่มชวนคุยอีกครั้งและดูเหมือนว่าอีกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

      “แล้วถ้า ... มาแค่สองคนล่ะ!”

      “...”

      “ได้ไหม?”

   คุณจันทน์เหมือนตกอยู่ในภวังค์ เมื่อเงยหน้าสบกับดวงตาคู่คมของอีกฝ่าย ที่เหมือนกำลังสะกดเขาอยู่ มันมีบางอย่างอยู่ในดวงตาคู่นั้น บางอย่างที่ทำให้ใจเต้นแรงอีกครั้ง สายตาแบบนี้ทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้อง


      “นะครับ”

      “...”

      “นะ”

      “กะ ก็ได้”     >/////<

      “รู้ใช่ไหม ว่าทำไม พี่อยากมาแค่สองคน?

   ไอดินไม่ได้ถามเพื่อต้องการคำตอบแต่อยากให้คุณจันทน์รู้ว่า เขารู้สึกยังไง การกระทำอาจจะสำคัญกว่าคำพูด แต่การพูดคือการสื่อสารที่ดีที่สุด แค่วันนี้เขาก็เห็นแล้วว่า จะมีคู่แข่งมากมายแค่ไหน ถ้าไม่รีบตอนนี้เขาอาจจะไม่ได้โอกาสนี้อีกเลย

   คนตัวเล็กเอาแต่ก้มหน้า เพราะรู้ความหมายที่อีกคนถามเป็นอย่างดีว่าหมายถึงอะไร

      “รังเกียจพี่ไหม?”

      “..”

   ส่ายหน้าปฏิเสธ

      “ทำความรู้จักกันก่อน .. ถ้าไม่ชอบพี่จะไม่ยุ่งกับคุณจันทน์อีก

      “...”

   คำที่ว่าจะไม่มายุ่งอีก ทำให้คุณจันทน์รีบเงยหน้ามองอีกคนทันที สายตาที่ส่งมามันบอกกับเขาว่า ไอดินจะทำตามที่พูดจริงๆ สายตาที่ดูจริงจัง จริงใจ .. สายตาที่ทำให้เขาเชื่อใจ!! 


       “คุณจันทน์ ... อนุญาตให้ พี่ไอดินจีบ นะครับ


แล้วพบกันใหม่  :pig4:




Talk :  เหมือนเดิมคือ ขอบคุณทุกๆ คนที่เข้ามาอ่าน เข้ามาเม้นท์นะคะ มันคือกำลังใจดีดี ที่ได้รับ ขอบคุณมากจริงๆ :fox2:

พี่ไอดิน เริ่มแล้วนะคะ .. ให้กำลังใจ พี่เค้าด้วยนะคะ!!!!

ปอลอ : ถ้ามีคำผิด ต้องขอโทษด้วยนะคะ พยายามที่จะไม่ผิดเลย แต่ อาจจะมีตกหล่นบ้าง มันพลาดจริงๆ น้า!!!  :hao3:



ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
หงึ เขิน เขินนนน  :-[

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +217/-6
พี่ไอดิน แกรุกน้องมากเลยนะ คุณจันทร์อย่าเพิ่งให้เค้าจีบบบ เล่นตัวนิดนึงก่อนนนน

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-7
พี่แมร่งมาอะ

ออฟไลน์ Ugly Ducky

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
บทที่ 4  Only You ก็อยากให้รู้  ว่าคิดถึงเธอทุกวัน – Only You – JR-Voy
   
      “คุณจันทน์ ... อนุญาตให้พี่ไอดินจีบ นะครับ
      ..
   ประโยคนี้ยังก้องอยู่ในหัวของคุณจันทน์ เขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ และคนที่ทำให้ใจเขาว้าวุ่น ไม่ได้กดดันให้ต้องตอบคำถามนั้น อีกคนชวนเขาคุยเรื่องนั้น เรื่องนี้ เขาตอบบ้างไม่ตอบบ้างแต่มันกลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร

   ขากลับคนตัวโตเอาแต่มองหน้าเขาแล้วยิ้ม ชอบแซวให้เขาเขินจนทำอะไรไม่ถูก พอเขาเขินอีกคนก็เอาแต่ยิ้มจนน่าหมั่นไส้ แต่เป็นแบบนี้ก็ดีเพราะมันทำเขาไม่มีเวลาจะคิดเรื่องที่อีกคนขออนุญาตเขาไว้เลย
 
   ไอดินเอื้อมมือไปเปิดวิทยุเพื่อให้บรรยากาศในรถไม่เงียบจนเกินไป จริงๆ แล้วเขาไม่ใช่คนช่างพูดนัก แต่วันนี้เขาว่าเขาพูดมากกว่า เดือนที่แล้วทั้งเดือนรวมกันอีก เขาต้องหาเรื่องมาคุยด้วยเกรงว่าอีกคนจะเบื่อเท่านั้นเอง

                   ♫ รู้ความจริงบ้างไหม ว่าฉัน แอบรักเธอมาเนิ่นนาน
                   เริ่มตั้งแต่เมื่อเรา พบกัน ก็ใฝ่ฝันเรื่อยมา
                   หลับตาลง ครั้งใด ก็เห็นภาพเธอร่ำไป
                   ตื่นขึ้นมา เมื่อใด ก็เพ้อถึงเธอเท่านั้น
                   ไม่ว่าหัน ไปมองทางไหน ก็เห็นแต่เธอ เหมือนมีแต่เธอ ...

                  ♪ ขอเพียงแค่ได้เห็น หน้าเธอ ได้พบพูดคุยทุกวัน
                    ขอเพียงแค่ได้ยิน เสียงเธอก็พอเป็นสุขใจ
                    หลับตาลง ครั้งใด ก็เห็นภาพเธอร่ำไป
                    ตื่นขึ้นมา เมื่อใด ก็เพ้อถึงเธอเท่านั้น
                    ไม่ว่าหัน ไปมองทางไหน ก็เห็นแต่เธอ เหมือนมีแต่เธอ ..

                ♬ Only You ก็อยากให้รู้  ว่าคิดถึงเธอทุกวัน
                    Only You มองตาจึงรู้ ว่าฉันเฝ้าคอยใครกัน
                    เธอเท่านั้น เธอเท่านั้น คนเดียวและคนสำคัญ

                ♫Only You ก็อยากให้รู้ ว่าคิดถึงเธอทุกวัน
                  Only You มองตาจึงรู้ ว่าฉันเฝ้าคอยใครกัน
                  เธอเท่านั้น เธอเท่านั้น คนเดียวและคนสำคัญสำหรับฉัน
         

      “เพลงเพราะ .. ว่าไหม?”

      “อะ อืม~”   >/////<

   คุณจันทน์หน้าแดงไปทั้งหน้า ทำให้คนที่มองอยู่รู้สึกว่าน่ารักมากกว่าเดิมอีก แค่ฟังเพลงก็เขินได้ขนาดนี้ มันทำให้เขาอยากจะฟัดแก้มแดงนั่นเสียจริง ก่อนจะถึงทางเข้าหมู่บ้าน ไอดินจอดรถเข้าข้างทางแล้วหันมาคุยกับคนตัวเล็กอย่างจริงจัง

      “คุณจันทน์”

      “ฮะ”

   ไอดินถือวิสาสะ เอื้อมไปจับมือน้อยมากุมไว้ จะว่าเขาฉวยโอกาสก็ยอมรับ คุณจันทน์มือสั่นเล็กน้อยแต่ไม่ได้สะบัดหนี ความอุ่นของมือใหญ่ที่มาสัมผัสกับมือเขา มันทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด

      “ไม่ต้องเครียด .. พี่โอเคทุกอย่าง ถ้าคุณจันทน์บอกว่า ไม่ก็คือไม่”

      “...”

       “ทุกอย่าง .. แล้วแต่คุณจันทน์ครับ”

   คุณจันทน์มองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกคน ดวงตาคู่นั้นไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็รับรู้ได้ถึงความจริงใจ แม้ว่าบ้างครั้งมันจะดูเจ้าชู้ เจ้าเล่ห์ไปบ้างก็ตามเถอะ

      “ละ...แล..แล้ว จะให้เราทำยังไง?”

      “ไม่ต้องทำอะไรครับ ทำเหมือนเดิม”

      “...”

      “พี่ขอเข้ามาดูแลคุณจันทน์แค่นั้น”

      “...”

      “มันอาจจะเร็ว แต่เพราะพี่มั่นใจ พี่ถึงกล้าบอก”

   เงียบ เงียบ และ เงียบ

      “ตกลงไหม?”

      “...”

      “อย่าเงียบสิ .. ใจหาย”

      ...

      ...

      “อะ อือ .. ตกลง

   หลังจากที่รออยู่นานคำตอบที่ได้รับทำให้ไอดินยิ้มกว้าง แล้วบอกกับตัวเองว่า จะไม่มีทางปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปแน่ จะดูแลเป็นอย่างดี ไม่ให้ปลวก มด มอด ตัวไหน มาเข้าใกล้ไม้หอมต้นนี้ของเขาเป็นอันขาด!!   

      “ขอบคุณครับ .. ที่ให้โอกาสพี่”

      “>////<”

   บรรยากาศในรถตอนนี้ มันออกสีชมพูยังไงไม่รู้สิ

      “ไม่ต้องกังวลนะ เราจะเรียนรู้ทุกอย่างไปพร้อมกัน”

      “...”

      “ก่อนอื่น เลิกเรียกพี่ว่า คุณ ก่อน”

      “อ้าว! แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ”

      “เรียกว่า พี่ไอดิน สิครับ”

      “...”

      “พี่ไอดิน หรือ จะเรียกคำอื่นก็ได้นะ เช่น”

   ไอดินพูดค้างไว้ให้อีกคนคิดตาม พอคุณจันทน์หันมามอง คำที่ตั้งใจจะบอกก็หลุดออกมาพอดี

      “ที่รัก

      “ระ เราเรียกชื่อดีกว่า”

   ยิ้มทำไมเล่า!! แล้วไอ้คำนั้น ใครจะไปเรียกกัน บ้าจริง!

      “หึหึ .. ไหนลองเรียกสิ พี่ไอดิน”

      “>////<”

   คนตัวเล็กกำเข็มขัดนิรภัยแน่น จะให้เรียกตอนนี้ทำไม มันเขินนะ คนขี้แกล้ง คุณจันทน์อยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ หายไปจากสายตาเจ้าชู้คู่นี้ หายไปจากอาการใจสั่นนี้

      “...”

      “ไม่ได้ยิน .. อะไรนะครับ”

      “พะ ... พี่ไอดิน”

      “ชื่นใจ!! ต่อไปต้องเรียกแบบนี้นะ .. คุณจันทน์คนดี”

   รถคันหรูจอดเทียบหน้าบันไดบ้านจุดเดิม คุณจันทน์รีบก้าวลงจากรถทันที แม่นิ่มเดินออกมารอรับอย่างเคย ลงรถได้เจ้าตัวรีบเดินเข้าไปกอดแม่นิ่ม เอาหน้าซุกอกท่าประจำสินะ เขาหยิบบรรดาถุงหนังสือ ถุงจากการช้อปปิ้งด้านหลังส่งให้กับสาวใช้ที่มายืนรอรับอยู่ กล่าวสวัสดีและขอโทษที่มาส่งคนตัวเล็กค่ำไปหน่อย หันไปเอ่ยลาคนตัวเล็ก ซึ่งเจ้าตัวโดนแม่นิ่มบังคับให้ยกมือขอบคุณเขาอย่างเคย

------------------------------------------------------


   หลังจากอาบน้ำสระผมจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว คุณจันทน์เดินมานั่งลงที่โซฟาหน้าเตียงพร้อมด้วยถุงหนังสือ หยิบออกมาดูทีละเล่ม จนมาถึงเล่มเกือบสุดท้ายที่มีคนแนะนำให้อ่าน พลิกหน้าพลิกหลัง อ่านคำโปรยแล้วตัดสินใจได้ว่า จะอ่านเล่มนี้ก่อนเป็นเล่มแรกแล้วกัน

   ตริ๊งตริ๊ง ตริ๊งตริ๊ง เสียงเตือนจากแอพพลิเคชั่นยอดนิยม ใครหว่า? สงสัยฟรานซ์แน่เลย

      [PhaenDin: นอนรึยังครับ]    

      “หืม~”   

   คุณจันทน์จ้องหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง มีไลน์เขาได้ไง? ยังไม่เคยให้นี่! หรือว่าฟรานซ์เป็นคนให้? จะตอบดีไหมนะ? คิดไปคิดมาสุดท้ายมือน้อยก็กดเข้าไปอ่านจนได้

      [PhaenDin: นอนรึยังครับ]    
 
               [JomChan: เอาเบอร์มาจากไหนอ่ะ]

      [PhaenDin: ไม่บอก]

               [JomChan: สติกเกอร์แมวอ้วนตกใจ]    

      [PhaenDin: 555]     

               [JomChan: คุณแอบดูมือถือเราเหรอ?]

               [JomChan: ตอนไหน]

       [PhaenDin: หวง?] 

               [JomChan:  สติกเกอร์ลูกเจี๊ยบเอาหัวโขกกำแพง]
      
      [PhaenDin: แล้วตกลงกันว่ายังไง]

      [PhaenDin: คุณ เรา มาจากไหน]

               [JomChan:  ง่ะ!!]    


   ไอดินไม่อยากจะบอกว่า เขามีทั้งไลน์ ทั้งเบอร์โทรศัพท์ และที่สำคัญเขาได้กดติดตามคนตัวเล็กในไอจีเรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่เข้าตัวเองมากเกินไป รูปล่าสุดที่เจ้าตัวโพสลงไอจี เขาว่ามันหมายถึงเขานะ


      [PhaenDin: วันจันทร์ พี่ไปรับ]

               [JomChan: ฟรานซ์มารับแล้ว]     
   
      [PhaenDin: พี่ไปรับ]

      [PhaenDin: เดี๋ยวจัดการเอง]

               [JomChan: ลูกเจี๊ยบตัวสีเหลืองถอนหายใจ]

       [PhaenDin: ทุกวันด้วย]

      [PhaenDin: ดึกแล้ว ไปนอนได้แล้ว]

      [PhaenDin: ฝันดีนะครับ]

      [PhaenDin: ฝันถึงพี่ด้วย]

      [PhaenDin: คุณจันทน์คนดี]

               [JomChan: สติ๊กเกอร์หมีแพนดากอดหมอนบอก Good Night]
         
   ปากบางยังยิ้มค้างอยู่ทั้งที่หน้าจอโทรศัพท์ดับไปนานแล้ว ถ้าถามว่าเขาเคยมีคนมาจีบบ้างมั้ย แน่นอนอยู่แล้วที่คำตอบจะบอกว่ามี และส่วนใหญ่คือผู้ชายด้วย แต่ทุกครั้งจะมีฟรานซ์คอยเป็นไม้กันหมาให้ตลอด เขาไม่ชอบความอึดอัดแบบนั้น แต่กับพี่ไอดิน มันแตกต่างจากคนอื่น ไม่ได้รู้สึกอึดอัด รำคาญ แต่กลับหวั่นไหว ใจเต้นแรง และที่สำคัญเขาเขินสายตาของอีกคนมาก มันคืออะไรเนี้ย!!!

   ไอดินหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง เมื่อเห็นสติ๊กเกอร์บอกฝันดีจากคนตัวเล็ก หวังว่าในอนาคตจะมากระซิบบอกฝันดีข้างหูทุกคืนก่อนนอน แล้วกดเปลี่ยนเข้าแอพพลิเคชั่นอีกอัน เขาไม่ใช่คนติดโซเซียล ที่พอมีเวลาว่างก็จะหยิบมือถือมาเข้าโน่น ดูนี่ แต่สิ่งที่เขาเห็นอยู่ เป็นรูปภาพบรรยากาศของตลาดนัดธรรมดาทั่วไป แต่ที่ทำให้เขาทนไม่ไหวต้องส่งข้อความไปบอกฝันดีอีกคน ทั้งที่กำลังจะนอนแล้ว ก็คือ แคปชั่นของคนตัวเล็กต่างหาก

       รูปภาพตลาดนัดยามค่ำคืน
                 312 Likes
      JomChan    ขอบคุณที่พามานะครับ ❤
                ...
                ...
      PhaenDin   ขอบคุณที่ให้โอกาสนะครับ
         
----------------------------------------------------------------

   
        วันอาทิตย์วันพักผ่อนของครอบครัว และเป็นวันใครบางคนจะกลับมาบ้าน ปกติวันหยุดคุณจันทน์จะตื่นสายกว่าทุกวัน แต่พอรู้ว่าพี่ชายสุดที่รักจะกลับมา เจ้าตัวกลับตื่นมารอตั้งแต่เช้า จนคุณป๊าคุณแม่ยิ้มล้อกับท่าทางตื่นเต้นเป็นเด็กแบบนั้น

   หลังจากทานอาหารเช้าเรียบร้อย คุณจันทน์ย้ายตัวเองมาดูหนังที่ห้องนั่งเล่น พร้อมกับขนมจานใหญ่จากแม่นิ่ม ผ่านไปไม่เท่าไรคนตัวเล็กก็หลับคาโซฟาเป็นที่เรียบร้อย คุณป๊าและคุณแม่ที่จะออกไปข้างนอก เดินมาดูลูกชายคนเล็กแล้วได้แต่หัวเราะให้กัน

   คุณจันทน์ตื่นขึ้นมาอีกทีในช่วงเกือบเที่ยง ถามหาคุณป๊ากับคุณแม่ และพอรู้ว่าคุณป๊ากับคุณแม่ออกไปซื้อของกัน บ่นหงุงหงิงว่าไม่ชวน แต่พอแม่นิ่มบอกว่าพี่จอมทัพจะมาถึงแล้ว คนตัวเล็กกลับยิ้มร่าขึ้นมาอีกครั้ง

      “เมื่อไหร่พี่จอมทัพจะถึงบ้านหล่ะครับ แม่นิ่ม”

      “ลุงศักดิ์โทรมาบอกแล้วค่ะ .. ว่าเครื่องบินดีเลย์ คุณจันทน์อย่างอแงสิคะ”

      “จันทน์อยากเจอพี่จอมทัพ”

   แม่นิ่มหันไปบอกอย่างใจเย็น เพราะคุณจันทน์ถามแบบนี้ 3 รอบแล้ว คนตัวเล็กหน้ามุ่ย ล้มตัวลงไปนอนอีกครั้ง แม่นิ่มเดินออกไป หวังจะไปหาขนมอร่อยมาให้เด็กน้อยจะได้หายงอแง


    ตริ้งตริ้ง ตริ้งตริ้ง เสียงข้อความเข้า คุณจันทน์เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ แล้วยิ้มออกมา

      [PhaenDin: กินข้าวยังครับ]

               [JomChan: สติ๊กเกอร์ ลูกเจี๊ยบอ้วนนั่งหลับ]    
         
       [PhaenDin: สติ๊กเกอร์บราวน์ตกใจ]

       [PhaenDin: หลับจริง]

               [JomChan: ไม่บอก]          

   แม่นิ่มเดินกลับมาพร้อมของทานเล่นและเครื่องดื่ม เห็นคนตัวเล็กยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับโทรศัพท์ตัวเอง ก็นึกแปลกใจ เมื่อครู่ยังงอแงอยู่เลย   

      [PhaenDin: วันนี้ไปไหนมาป่าว?]

               [JomChan: ไม่ฮะ]

               [JomChan: อยู่บ้าน]

      [PhaenDin: คิดถึง]

       [PhaenDin: ❤]

               [JomChan: อะไรเล่า]

               [JomChan: สติ๊กเกอร์แมวตีหัว]


   มาบอกคิดถึงแบบนี้ได้ไงเล่า .. ใจเต้นแรงอีกแล้ว

      [PhaenDin: คิดถึงจริงๆ]

      [PhaenDin: อยากเห็นหน้า]

               [JomChan: พรุ่งนี้ไง]       
   
      [PhaenDin: อยากเห็นตอนนี้]

      [PhaenDin: ถ่ายรูปมาดูหน่อย]

               [JomChan: ไม่เอา]

               [JomChan: สติ๊กเกอร์ลูกเจี๊ยบทำหน้าโมโห]

      [PhaenDin: นะครับ]

      [PhaenDin: สติ๊กเกอร์โคนี่ทำท่าขอร้อง]

   
   นั่งคิดว่าจะเอายังไงดี เขินก็เขิน อายก็อาย แต่ในเมื่อบอกว่าจะยอมให้โอกาสอีกคนแล้ว คุณจันทน์ถ่ายรูปตัวเอง เป็นรูปเจ้าตัวแลบลิ้นใส่กล้องแล้วกดส่งไปให้อีกคน

      “คุณจันทน์ ทำอะไรอยู่ครับ”

      “พี่จอมทัพ”

   ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผิวขาว หน้าตาหล่อเหลา สวมเสื้อเชิ้ตพอดีตัวสีฟ้าอ่อน กางเกงสแลคสีน้ำเงินเข้มเนื้อผ้าอย่างดี พร้อมด้วยเสื้อสูทสีเดียวกันที่วางพาดอยู่บนแขนซ้าย จอมทัพ ลูกชายคนโตของบ้าน เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เห็นน้องชายนั่งก้มหน้าอยู่กับโทรศัพท์ เอ่ยปากทัก

   คุณจันทน์วางโทรศัพท์วิ่งเข้าไปกอดพี่ชายทันที จอมทัพอ้าแขนรับร่างของน้องชายที่โถมเข้าใส่ แล้วก้มลงหอมให้หายคิดถึง เมื่อพี่ชายคนโปรดกลับบ้าน ความสนใจของคนตัวเล็กจึงเปลี่ยนไป เจ้าตัวลืมไปเลยว่าคุยไลน์อยู่กับใครอีกคน โทรศัพท์เครื่องหรูถูกทิ้งไว้บนโซฟาอย่างไร้ค่า แต่ยังคงมีข้อความส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

      [PhaenDin: น่ารักจังครับ]

      [PhaenDin: …]

      [PhaenDin: เงียบ]

      [PhaenDin: หายไป]

      [PhaenDin: คุณจันทน์]

      [PhaenDin: อย่าเงียบไปแบบนี้สิ]

      [PhaenDin: คุณจันทน์ครับ]

      [PhaenDin: คุณจันทน์คนดี]

      [PhaenDin: ตอบหน่อยสิครับ]

      [PhaenDin: สติ๊กเกอร์บราวน์ช็อค]

      [PhaenDin: สติ๊กเกอร์แซลลี่ร้องไห้]

---------------------------------------------------------------


   จอมทัพ เลิศภักดีกุล หนุ่มหล่อวัย 29 ลูกชายคนโต จบปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์ พ่วงด้วยปริญญาโทการตลาด จากมหาวิทยาลัยชื่อดังของสหรัฐอเมริกา เข้ามาช่วยบริหารงานที่บริษัทเกือบ 5 ปีแล้ว จอมทัพ เป็นที่รู้จักทั้งในแวดวงธุรกิจและแวดวงสังคมชั้นสูง ด้วยหน้าตา ฐานะทางสังคม ความคิดอ่านที่ทันสมัย วิสัยทัศน์ที่ดี มองการณ์ไกล ช่วยให้บริษัทที่เจ้าสัวจอมสร้างมายิ่งเจริญเติบโตมากขึ้นกว่าเดิม

      “จันทน์นั่งรอพี่จอมทัพทั้งวันเลย เหนื่อยไหมฮะ? ที่เชียงรายเป็นยังไงบ้าง? อากาศหนาวไหม? รีสอร์ทจะเสร็จหรือยัง? แล้วต้องไปอีกไหมฮะ? ครั้งหน้าให้จันทน์ไปด้วยนะ แล้ว...”

      “คุณจันทน์!! พอก่อนพี่ตอบไม่ทัน ฮะฮ่า”

   จอมทัพยกมือห้ามคนตัวเล็ก ก่อนที่อีกคนจะหมดลมหายใจ ช่างพูดเหลือเกิน ถามนั่นถามนี่ไม่มีที่ท่าว่าจะหยุด จะไม่ให้เขารักเขาหลงได้ยังไง!

      “คุณจันทน์คะ ให้พี่จอมทัพขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าก่อน แล้วจะได้ลงมาทานของว่างกัน”

   แม่นิ่มเดินเข้ามาช่วยบอกก่อนที่คนตัวเล็กจะเริ่มต้นซักไซ้อีกครั้ง

      “ก็ได้ครับ พี่จอมทัพรีบลงมานะ จันทน์มีเรื่องจะคุยด้วยเยอะเลย”

      “ครับๆ คุณจันทน์ไปกินสตรอว์เบอร์รีก่อนนะ พี่ซื้อมาฝากกล่องใหญ่เลย”

   คุณจันทน์เกาะแขนอ้อนพี่ชาย แต่พอได้ยินว่าของฝากคืออะไร ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที จอมทัพขยี้หัวทุยอย่างหมั่นเขี้ยว แล้วเดินขึ้นห้องตัวเองไป

      “สตรอว์เบอร์รี!!! แม่นิ่มครับ”

      “อยู่บนโต๊ะเลยค่ะ”

   หลังจากอาบน้ำให้สบายตัวแล้ว จอมทัพในชุดเสื้อยืดคอวีสีขาวกับกางเกงขายาวผ้านิ่มสีเทา เดินลงบันไดมาด้านล่างพอเจ้าตัวอยู่ในชุดแบบนี้แล้วทำให้ดูเด็กลงกว่าอายุจริงเยอะเลย เสียงคุณแม่กำลังคุยกับเด็กรับอยู่ในห้องนั่งเล่น แสดงว่า คุณป๊ากับคุณแม่กลับมาแล้ว

      “สวัสดีครับคุณป๊า คุณแม่”

      “มาแล้วหรอคะลูก”

   จอมทัพยกมือสวัสดี เดินไปกอดคุณหญิงจันทร์อำไพ ที่อ้าแขนรับอย่างดีใจ หอมแก้มซ้ายขวาด้วยความคิดถึง ถึงลูกจะโตแค่ไหน ยังไงก็เป็นเด็กในสายตาของพ่อแม่เสมอ

      “เป็นไง? โครงการเรียบร้อยดีไหม?”

      “มีปัญหาเรื่องการก่อสร้างนิดหน่อยครับ แต่ตอนนี้เรียบร้อยแล้ว”   
   
   เจ้าสัวจอมถามบุตรชายคนโต เรื่องรีสอร์ทแห่งใหม่ที่เชียงราย จอมทัพเป็นคนออกไอเดียและดูแลโปรเจคนี้เองทั้งหมด

      “ทันกำหนดการณ์เดิมอยู่ใช่มั้ย” 

      “แน่นอนครับ”

      “ดีมาก”

   เสียงตอบรับอย่างหนักแน่น ทำให้เจ้าสัวยิ้มออกมา ลูกชายคนนี้ คำไหนคำนั้นเสมอ คุณหญิงจันทร์อำไพปล่อยให้พ่อลูกคุยกันไป เดินออกมาที่ห้องทานข้าว เห็นคุณจันทน์นั่งทำอะไรสักอย่างกับสตรอว์เบอร์รีชามโต

      “ซนอะไรคะ คุณจันทน์”

      “แม่นิ่มจะทำแพนเค้กสตรอว์เบอร์รีให้จันทน์ทานฮะ นี่.. จันทน์หั่นเอง หั่นเผื่อทุกคนด้วยนะครับ”

      “มันจะหมดก่อนจะได้ทานกับแพนเค้กนะ ถ้าคุณจันทน์ยังกินไปด้วยหั่นไปด้วยแบบนี้นะครับ”

      “คุณแม่ลองชิมสิครับ หว๊าน หวาน อร่อยมากเลย”

   คุณจันทน์หยิบสตรอว์เบอร์รีป้อนคุณแม่ และพอคุณแม่อ้าปากรับ คนตัวเล็กก็ยิ้มหวานให้อย่างชอบใจ

      “คุณจันทน์ไปช่วยคุณแม่กับแม่นิ่มทำกับข้าวกันดีกว่า วันนี้แม่จะทำของโปรดให้พี่จอมทัพ คุณจันทน์ไปช่วยแม่ได้ไหมคะ?”

      “ได้ครับ จันทน์ช่วยเอง!”

   แล้วคุณแม่กับลูกชายคนเล็กก็พากันเข้าครัวไป

----------------------------------------------------


   มื้อค่ำมีอาหารน่าทานถูกจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว แม่นิ่มเข้ามาตรวจความเรียบร้อยอีกที ก่อนจะเดินไปเชิญคุณของบ้านมาทานอาหารร่วมกัน

       “จันทน์ทำซี่โครงหมูทอดกระเทียมให้คุณป๊าด้วยนะครับ จันทน์รู้ว่าคุณป๊าชอบทาน”

      “ทำเอง? หรือ คุณแม่ทำ?”

      “คุณป๊าอ่ะ”

   คุณป๊าเอ่ยล้อลูกชายด้วยน้ำเสียงกลั้วขำ คุณจันทน์ยิ้มอายเมื่อถูกจับได้ พาให้ทุกคนหัวเราะออกมากับความน่ารักของคนตัวเล็ก

      “อืม ซี่โครงหมูวันนี้อร่อยมากเลย สงสัยเพราะคุณจันทน์ทำแน่เลย”

      “จริงหรอ!!”

   คุณป๊าตักซี่โครงหมูทอดกระเทียมขึ้นมาชิมเป็นอย่างแรก แล้วรีบบอกลูกชายอย่างเอาใจ ทำให้คุณจันทน์ยิ้มกว้าง

      “งั้นเอาอีกชิ้นนะครับ จันทน์ตักให้ นี่ให้คุณป๊า ชิ้นนี้ให้คุณแม่ ให้พี่จอมทัพด้วย และชิ้นนี้ของจันทน์”

      “หึหึ .. ขอบคุณครับตัวแสบ”

   คุณจันทน์ตักซี่โครงหมูทอดให้ทุกคนอย่างอารมณ์ดี บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมีแต่รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะของคนในครอบครัว ขาดแต่จอมขวัญคนเดียว ถ้าอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันคงจะมีความสุขมากกว่านี้

   กินคาว ไม่กินหวานสันดานไพร่ คำนี้คุณจันทน์จำได้ดี เมื่ออาหารคาวเสร็จสิ้น ของหวานที่คุณจันทน์โปรดปรานและตั้งตารอก็ได้เวลามาเสิร์ฟสักที แพนเค้กสตรอว์เบอร์รีราดด้วยน้ำผึ้ง ตกแต่งด้วยน้ำตาลไอซิ่งโรยหน้า แต่ของคนตัวเล็กมีวิปปิ้งครีมที่เจ้าตัวอ้อนขอแม่นิ่มไว้ตั้งแต่ก่อนทานข้าว

      “ทำไมของคุณจันทน์จานใหญ่กว่าใครหล่ะ”

      “คุณป๊ากับคุณแม่ ทานวิปปิ้งครีมไม่ได้ คุณลุงหมอสั่งไว้ ส่วนพี่จอมทัพไม่ชอบทานของหวาน ส่วนจันทน์กินได้ทุกอย่าง ฮะฮ่า”

   แม่นิ่มยิ้มด้วยความเอ็นดู คนตัวเล็กกินไป คุยไป ชวนคุณป๊ากับคุณแม่คุยนั่นนี่ไม่หยุด ถ้าวันไหนคุณจันทน์ไม่อยู่บ้าน บ้านจะเงียบเหงาอย่างมาก

------------------------------------------------------------
   
   คุณจันทน์อาบน้ำ เตรียมกระเป๋า จัดหนังสือที่จะไปเรียนวันพรุ่งนี้เรียบร้อย นึกขึ้นมาได้ว่าโทรศัพท์ของตัวเองหายไป และต้องตกใจอีกรอบเพราะจำได้ว่าตัวเองคุยกับอีกคนค้างไว้ เจ้าตัวรีบวิ่งลงมาข้างล่างอย่างรวดเร็ว เจอกับแม่นิ่มที่กำลังตรวจดูความเรียบร้อยในบ้านอยู่จนต้องส่งเสียงดุ

      “คุณจันทน์!! จะโดนตีแล้วนะคะ บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าวิ่งลงบันได แล้วนี่ลงมาทำไมคะ?”

      “แหะ แหะ”

   แม่นิ่มบ่นคนตัวเล็กที่ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยเดินขึ้นบันไดดีดีเหมือนคนอื่นเข้าหรอก ทั้งวิ่งขึ้น วิ่งลงแบบนี้เป็นประจำ

      “จันทน์ลืมโทรศัพท์ฮะ น่าจะที่ห้องนั่งเล่น แม่นิ่มไปกับจันทน์หน่อยสิ”

      “แม่นิ่มให้เด็กเอาขึ้นไปไว้ที่ห้องแล้วนี่คะ น่าจะอยู่โต๊ะข้างหัวเตียง ดูรึยังคะ?”

      “อ้าว~ จันทน์ไม่ได้ดูเลย ขอบคุณนะครับแม่นิ่ม  ฟอด ฟอด!!”

      “คุณจันทน์!!! อย่าวิ่งนะคะ ...  น่าตีจริงเลยเด็กคนนี้”

   แม่นิ่มร้องบอกแต่ไม่เคยทัน เพราะคนตัวเล็กยื่นหน้ามาหอมแก้มแล้วรีบวิ่งไปเลย

   พอขึ้นห้องได้คุณจันทน์ตรงไปที่โต๊ะหัวเตียงทันที แล้วพบว่าโทรศัพท์ตัวเองวางอยู่จริง คนตัวเล็กระบายยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ แต่พอปลดล็อคหน้าจอ จากยิ้มกลายเป็นกังวลทันที ข้อความจากพี่ไอดินหลายสิบข้อความทำให้เขารู้สึกผิดที่ไม่ได้ตอบ แถมยังหายไปเฉยๆ ไม่ได้บอกอีกคนด้วย


               [JomChan: พี่ไอดิน]    
      
               [JomChan: นอนรึยังฮะ?]

               [JomChan: จันทน์ขอโทษที่หายไป]   
            
               [JomChan: โกรธรึป่าว?]
   
               [JomChan: สติกเกอร์แมวอ้วนทำหน้าเศร้า]

               [JomChan: อย่าโกรธเลยนะ]    


   คุณจันทน์ทักแชทไปทันที คิดว่าอีกคนยังไม่น่าจะนอน เพิ่งจะสี่ทุ่มกว่าเอง แต่ส่งไปหลายข้อความแล้ว อีกคนก็ยังไม่อ่านสักที คิดว่าพี่ไอดินต้องโกรธแน่เลย แต่หารู้ไม่ว่า ไอดินเห็นข้อความตั้งแต่คนตัวเล็กส่งมาอันแรกแล้ว

   เขาว่ากันว่าช้าช้าได้พร้าสองเล่มงาม ไอดินคิดว่าควรจะรออีกนิด เขาน่าจะได้อะไรที่งามมากกว่าพร้าสองเล่มนั้น เสียงเตือนข้อความยังดังต่อเนื่อง คงถึงเวลาเก็บพร้าเล่มงามแล้วล่ะ ไอดินปลดล็อคหน้าจอ เข้าแอพพลิเคชั่นไลน์ทันที


               [JomChan: อย่าโกรธเลยนะ]

               ...

               ...

               [JomChan: สติ๊กเกอร์ลูกเจี๊ยบทำตาหวาน]

                [JomChan: ต้องทำยังงัยถึงจะหายโกรธ]

      [PhaenDin: พูดแล้วนะ]   

      [PhaenDin: ห้ามคืนคำ]   

               [JomChan: อ้าวววววววว]

               [JomChan: สติ๊กเกอร์ลูกเจี๊ยบตาขวาง]

      [PhaenDin: ไม่ได้โกรธ]

      [PhaenDin: แต่เป็นห่วง]

      [PhaenDin: คุณจันทน์หายไป]
   
               [JomChan: ขอโทษครับ]

               [JomChan: อีโมชั่นมือไหว้]


   ไอดินเป็นห่วงอีกคนจริงๆ กลัวว่าคนตัวเล็กจะเป็นอะไรรึเปล่า ส่งข้อความอะไรไปก็ไม่ตอบ ไม่อ่าน เขานั่งแทบไม่ติด จนอยากจะขับรถไปหาที่บ้านให้รู้แล้วรู้รอด แต่มานึกได้ว่า อีกคนอยู่บ้านคงไม่น่าจะมีอะไรร้ายแรง น่าจะกำลังซนอะไรอยู่มากกว่า
   
      [PhaenDin: ไม่เป็นไรครับ]

      [PhaenDin: รู้ใช่ไหม .. พี่เป็นห่วง]   

      [PhaenDin: วันหลังไม่ทำนะ]   

               [JomChan: ครับผม]   

               [JomChan: สติ๊กเกอร์แมวอ้วนรับทราบ]   

 
   ได้คุยกันมากขึ้น ได้รู้จักกันมากขึ้น รับรู้ความห่วงใยจากกันและกันมากขึ้น สายใยเส้นบางๆ เริ่มถักทอพันเกี่ยวกันไปมาอย่างช้าๆ โดยคนทั้งคู่ไม่รู้ตัวเลย

      
      [PhaenDin: พรุ่งนี้พี่ไปรับ]

      [PhaenDin: เรียนเก้าครึ่งใช่มั้ย]   

               [JomChan: สติ๊กเกอร์ลูกเจี๊ยบตกใจ]   

               [JomChan: รู้ได้งัย]   
 
      [PhaenDin: รู้แล้วกัน]

               [JomChan: =__=’]   
         
      [PhaenDin: 555]   

      [PhaenDin: กินหมูปิ้งไหม]   

      [PhaenDin: พาไปซื้อ]   

               [JomChan: กินฮะ]   

               [JomChan: เอาเยอะๆ]   
   
      [PhaenDin: ครับผม]

      [PhaenDin: ง่วงนอนยัง?]

               [JomChan: Zzzz]

               [JomChan: สติ๊กเกอร์ลูกเจี๊ยบหลับ]   

      [PhaenDin: 555]

      [PhaenDin: ไปนอนเถอะ]

      [PhaenDin: พรุ่งนี้เจอกัน]

      [PhaenDin: ฝันดีนะครับ คุณจันทน์คนดี]

               [JomChan: ฝันดีครับพี่ไอดิน ]   >////<


   ไอดินไม่เคยรู้เลยว่า การที่มีใครสักคนเรียกเขาว่า พี่ไอดิน มันจะรู้สึกดีขนาดนี้ หรือการมีใครสักคนมาบอกฝันดีก่อนนอนมันจะน่ารักขนาดนี้ อยากจะอ่านข้อความนี้ซ้ำไปซ้ำมา แต่คิดอีกทีถ้าคนตัวเล็กมาเรียกเขาว่า พี่ไอดิน และบอกว่าฝันดีข้างหูเขาก่อนนอนทุกคืน มันจะมีความสุขแค่ไหนกันนะ  ..



แล้วพบกันใหม่  :pig4:

ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
น่ารักจังเลยน้า คุณจันทร์เนี่ย   :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 432
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +217/-6
อยากให้ไอดินเจอพี่ชายคุณจันทร์ โดนแน่ๆ  :laugh:

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7524
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-7

ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3164
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-6

ออฟไลน์ Ugly Ducky

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
บทที่ 5  อยากจะได้คนนี้เป็นแฟน .. ถ้าหากได้เธอนั้นเป็นแฟน ก็ดี (แฟน – Lipta)

   ไอดินมาถึงบ้านเลิศภักดีกุลในเวลาเกือบ 8 โมงเช้า เด็กรับใช้เดินนำเขาเข้ามานั่งรอในห้องรับแขก แล้วแจ้งว่า คุณจันทน์กำลังแต่งตัวอยู่ สักพักแม่นิ่มเดินเข้ามาหาพร้อมเด็กรับใช้คนเดิมกับน้ำเย็น 1 แก้ว

      “สวัสดีครับ แม่นิ่ม .. ขออนุญาตเรียกตามคุณจันทน์นะครับ”

   ไอดินยกมือสวัสดี แม่นิ่ม พี่เลี้ยงคนสนิทของคนตัวเล็ก เขาว่ากันว่า อยากได้ลูกเสือให้เข้าถ้ำเสือ อยากได้ลูกชายเขาต้องมาบ้านเขา   
   
      “ยินดีค่ะ .. คุณจันทน์กำลังแต่งตัวอยู่ เมื่อครู่แม่นิ่มขึ้นไป เอาแต่บ่นว่า ไม่ทันหมูปิ้งแน่ๆ”

      “ผมบอกไว้ว่าจะพาไปซื้อครับ”

      “เดี๋ยวคอยดูนะคะ คุณจันทน์น่ะชอบวิ่งลงบันได เดินดีดีแบบใครเขาไม่เป็นหรอก แม่นิ่มว่าหลายหน แต่ก็ยังไม่เลิกวิ่งลงบันได”

   แม่นิ่มยังนินทาคนตัวเล็กไม่ขาดปาก เสียงตึงตังโครมครามก็ดังแทรกขึ้นมา คุณจันทน์วิ่งลงมาจากชั้นบนอย่างรวดเร็ว แม่นิ่มหันมาสบตากับไอดิน แล้วยิ้มก่อนจะเดินออกไปดุคนตัวเล็กที่สอนไม่เคยจำ

      “คุณจันทน์ อีกแล้วนะคะ”

      “แม่นิ่ม~ .. จันทน์กลัวหมูปิ้งหมดนี่ครับ”

   คนตัวเล็กเข้ามาออดอ้อน กอดแขนแม่นิ่มอย่างเอาใจ แต่ตามองคนตัวโตที่อีกคนทำว่าเหมือนยิ้มเยาะที่เขาถูกแม่นิ่มดุอยู่ เจ้าตัวเลยแลบลิ้นใส่เป็นการทักทาย

      “นี่แหนะ .. เห็นนะคะ แลบลิ้นใส่พี่เค้าทำไม แล้วทำไมไม่สวัสดีคะ พี่ไอดินมารับไปเรียนนะ”

      “อูย~ .. สวัสดีครับ .. แม่นิ่มจันทน์ไปเรียนแล้วนะครับ .. สวัสดีครับ”

      “ผมลานะครับ .. สวัสดีครับแม่นิ่ม”

   แม่นิ่มมองตามหลังคนทั้งคู่ที่พากันเดินออกไปขึ้นรถ แค่มองก็รู้แล้วว่าอีกคนคิดอย่างไรกับคุณจันทน์ ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ สายตาของอีกคนมันฟ้องหมดทุกอย่างและดูเหมือนเจ้าตัวไม่คิดจะปิดบังเสียด้วยสิ แต่เรื่องแบบนี้คงต้องแล้วแต่คุณจันทน์คนเดียว

      “หมูปิ้งจะหมดรึยังฮะ? ซื้อไปฝากฟรานซ์ ภูผา กะทิแตงไทยด้วยนะฮะ”

      “ยังหรอก ร้านนี้เค้าเปิดถึงสายๆเลย”

   ไอดินบอกให้คนตัวเล็กสบายใจ แล้วขับรถออกไปร้านหมูปิ้งตามที่บอกไว้

   หมูปิ้งกลิ่นหอมวางเรียงรายอยู่บนเตาย่าง แค่ได้กลิ่นคุณจันทน์ก็น้ำลายไหลแล้ว ไอดินบอกว่าต้องเดินไปหยิบบัตรคิวก่อน จะเข้าไปสั่งเลยไม่ได้ ต้องรอทางร้านเรียกคิวก่อนถึงจะเข้าไปสั่งได้

      “เอากี่ไม้ดีฮะ ซื้อไปฝากเพื่อนด้วยนะ อ้อ! พี่ไอดินจะทานกี่ไม้ ซื้อไปฝากพี่ฟรังซ์กับพี่ปัณณ์ด้วยสิฮะ”

      “เอา 30 ไม้ ข้าวเหนียวคนละห่อพอแล้วครับ ของเพื่อนคุณจันทน์และเพื่อนพี่ ซื้อเยอะทานไม่หมดจะเสียของ”

      “โอเค เอาแบบนั้นก็ได้ครับ”

      “เด็กดี .. รอตรงนี้ก่อนนะ พี่ไปหยิบบัตรคิวก่อน”

   ไอดินยกมือลูบหัวคุณจันทน์เบาๆ แล้วเดินไปหยิบบัตรคิว คุณจันทน์มองตามหลังอีกคนไป นี่แค่ใส่ชุดนักศึกษาธรรมดา แต่กลับดูดี โดดเด่นจัง เขาเห็นสาวในชุดทำงานและน้องนักเรียนมัธยมกลุ่มใหญ่ มองตามจนเหลียวหลัง

   นักเรียนสาวกลุ่มนั้นส่งเสียงกรี๊ดอย่างเก็บไม่อยู่ เมื่อไอดินหันไปยิ้มให้หลังหยิบบัตรคิวแล้วเดินผ่าน คุณจันทน์ที่มองอยู่พอดี ถึงกับต้องกัดปากข่มใจด้วยความหมั่นไส้

      “หึหึ .. ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

      “ฮอตเนอะ”

      “หืม~”

      “เดินไปแค่นี้สาวก็กรี๊ด”

      “กับคนอื่นไม่รู้ สนใจแค่คนนี้ .. คนเดียว”

      “...”

   ไอดินมองคุณจันทน์ด้วยสายตาเจ้าชู้ พร้อมยกยิ้มมุมปาก ซึ่งเจ้าตัวคงจะไม่รู้ว่าเดี๋ยวนี้ตัวเองยิ้มแบบนี้บ่อยมากแค่ไหน คนตัวเล็กเอาแต่ก้มหน้าเพื่อซ่อนรอยริ้วแดงที่เกิดขึ้น

   เสียงกรี๊ดดังขึ้นมาอีกครั้ง คุณจันทน์หันไปมองเห็นทางต้นเสียง สาวมัธยมกลุ่มนั้นจับมือกันเขย่าไปมาแบบฟินที่สุดในโลก ไอดินหัวเราะในลำคอ แล้วถือโอกาสจับข้อมือคนตัวเล็กให้เดินไปหาที่นั่งรอ

      “ร้อนไหม อีกไม่กี่คิวแล้ว รอหน่อยนะ”

      “ฮะ”

      ...


      “คิวที่ XX ค่ะ”

      “รอตรงนี้นะ พี่ไปสั่งให้”

      “จันทน์ไปด้วยฮะ”

   ตาคู่คมหันมาสบตาก่อนที่มือใหญ่จะยื่นมาตรงหน้า คุณจันทน์มองมือนั้นแล้วมองหน้าคนตัวโตอย่างชั่งใจ แล้วยื่นมือตัวเองไปวางบนมือของไอดิน คนตัวสูงยิ้มกว้างพร้อมกระชับมือน้อยคล้ายจะบอกว่า ให้เชื่อใจในตัวเขา


   หมูปิ้ง ข้าวเหนียว และที่ขาดไม่ได้ คือ ชาเขียวเย็น เมื่อได้ทุกอย่างครบแล้ว ไอดินขับรถมาส่งคุณจันทน์ที่คณะ ก่อนจะส่งข้อความบอกเพื่อนให้มากินหมูปิ้งที่ใต้ตึกคณะของคนตัวเล็ก

   มือขวามีถุงหมูปิ้ง ไหล่ขวาสะพายเป้ของตัวเอง ไหล่ซ้ายมีกระเป๋าของอีกคน มีคนตัวเล็กเดินอยู่ข้างกายพร้อมด้วยชาเขียวเย็น 2 แก้วในมือ

      “คุณจันทน์มาแล้ว”

      “สวัสดีค่ะพี่ไอดิน .. อูย~ ยิ่งใกล้ ยิ่งหล่ออ่ะ”

      “สวัสดีครับ .. กินหมูปิ้งสิ คุณจันทน์ซื้อมาฝาก”

   กะทิเอ่ยชื่อเพื่อนเมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินมา แตงไทยเอ่ยทักทายไอดินเป็นคนแรก ก่อนที่คนอื่นในโต๊ะต่างยกมือสวัสดีตาม คนตัวโตส่งยิ้มทักทาย พร้อมวางถุงหมูปิ้งถูกลงบนโต๊ะให้เพื่อนคนตัวเล็ก แล้วยื่นอีกถุงมาให้คนตัวเล็กที่นั่งรอเรียบร้อยพร้อมทานแล้ว

      “ขอบคุณครับ”

      “คุณจันทน์~~”

   เสียงเรียกชื่อคนตัวเล็กดังมาแต่ไกล ไม่ต้องเดาว่าใครไอดินจำเสียงมันได้ดี แมคเดินหน้าระรื่นเข้ามาพร้อมด้วยเพื่อนที่เหลือของเขา

      “สวัสดีครับ พี่แมค พี่ฟรังซ์ พี่ปัณณ์ กินหมูปิ้งครับ พี่ไอดินซื้อมาฝาก”

      “อ้าว!! ตกลงใครซื้อ? พี่ดินบอกมึงซื้อ แต่มึงบอกพี่ดินซื้อ ยังไง?”

      “พูดมาก .. จะกินไหม?”

   คุณจันทน์หันไปมองค้อนฟรานซ์ที่พูดแซวขึ้นมายิ้มๆ อันที่จริงแล้วเขาไม่ได้จ่ายเงินเลยสักบาท พี่ไอดินจ่ายเองทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นหมูปิ้ง หรือชาเขียวเย็น 

       “ไอ้ดิน มึงมากับคุณจันทน์?”

      “เออ .. ทำไม?”

      “มึงถามกูว่า ทำไม?”   
   
      “มึงมีปัญหา?”

      “เออ!! กูมี กูไม่ยอม .. กูจองคุณจันทน์แล้ว”

      “ห๊า~~”

   คุณจันทน์ถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อได้ยินสิ่งที่แมคเอ่ยออกมา เจ้าตัวหันไปมองหน้าพี่ไอดินที หน้าพี่แมคที ทั้งคู่กำลังจ้องหน้ากันและกันอยู่

      “ของ กู!!”

      “กรี๊ด~”

      “หูย~” 

      “บ๊ะแล้ว”

      “ไอ้เหี้ยดิน~”
 
   ไอดินจิ้มหน้าผากเพื่อนจนหน้าหงาย พร้อมบอกเสียงจิงจัง คนที่ได้ยินต่างพากันส่งเสียงแซว คุณจันทน์นั่งหน้าเหวอแล้วรอยแดงจางๆ ก็เริ่มชัดเจนขึ้นบนแก้มขาวเนียนนั่น

      “♪ มันเจ็บช้ำ มันเจ็บใจ .. มันเจ็บใจ ไม่รู้ทำไม .. มันปวดร้าว มันปวดใจ มันปวดใจ .. ทำได้ยังไง?

      “มึงเป็นเหี้ยไรไอ้แมค เห่าหอนเป็นหมาเดือนสิบสอง ดังถึงหน้าตึกโน่น”

   พฤกษ์ ที่เพิ่งเดินเข้ามาได้ยินแมคส่งเสียงโหยหวนจึงเอ่ยปากถาม

      “มึงมาพอดี ไอ้เหี้ยนี่ มันขโมยหัวใจกู กูจองคุณจันทน์แล้วมึงก็รู้ใช่ป่ะ!”

      “เออ แล้วไง?”

      “แล้วไงหรา? มันพูดว่า คุณจันทน์เป็นของมันไง ไอ้เพื่อนชั่ว เชอะ!”

      “ปัญญาอ่อนชิบหาย”

   ทุกคนพากันหัวเราะ เพราะแทนที่พฤกษ์จะเข้าข้าง กลายเป็นว่าแมคถูกด่าเพิ่ม แม้แต่คุณจันทน์เองยังหัวเราะจนหน้าแดง ถึงกับสำลักชาเขียว ไอค่อกแค่ก จนคนตัวโตข้างกายต้องคอยดูแล ลูบหลังให้ คนทั้งโต๊ะมองบรรยากาศสีชมพูที่กำลังเกิดขึ้นแต่ไม่มีใครกล้าแซวออกมาสักคน

      “มึงเรียนเอกการแสดงไง? เมื่อคืนยังหม้อน้องมิวมิวอยู่เลย .. อย่ามาเถียงกูว่าไม่จริง กูเห็น!! ออกมาจากหอเค้าเมื่อเช้า อย่าให้กูต้องบอกว่าร่ำลากันยังไงบ้าง ทำมาเป็นคร่ำครวญ ไอ้สัส!!”

      “น้องมิวมิว ดาวบริหารฯ อ่ะนะ”

      “เออ แม่งดึงดาว”


   แมคที่กำลังจะอ้าปากเถียง ถึงกลับหุบปากลงแทบไม่ทัน เพราะที่พฤกษ์พูดมันคือความจริง ดาวมันยั่ว มันเลยต้องสอยลงมาสั่งสอน

      “อ้าว~ กูเห็นก่อนหน้านั้นตามไอ้ดินอยู่”

      “ไอ้ปัณณ์ ไอ้สัส!”

      “หูย~ พี่แมค เจ๋งวะ”

      ป้าบ~~

      “ตัวอย่างที่ดี มีไม่ทำตาม มึงอย่าทำตัวเลวอย่างมัน”

   ฟรังซ์ตบหัวน้องชาย แล้วเน้นตรงคำว่า เลว ใส่หน้าเพื่อนตัวเอง ฟรานซ์เอาแต่คลำหัวตัวเองป้อยๆ  ปากบ่นขมุบขมิบ คนตัวเล็กหันไปมองหน้าไอดิน เมื่อได้ยินสิ่งที่พี่ปัณณ์เอ่ยถึง แต่อีกคนทำเพียงส่ายหัวแล้วยิ้มให้เท่านั้น

      “หึ .. ไม่แคร์”

      “แล้วน้องพรีมมึงล่ะ”

      “เขาก็อยู่ของเขาสิ ไม่เกี่ยวกับกู”

      “ไอ้หน้าหม้อ”

   คุณจันทน์รู้สึกว่ามื้อเช้าวันนี้ สนุกจังได้หัวเราะกับเพื่อนและได้รู้จักกับพี่พวกนี้มากขึ้นกว่าเดิม ได้รู้ว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยมันเป็นยังไง และได้รู้ว่าคนข้างกายใส่ใจเขาเพียงใด

-----------------------------------------------------


   จากวันที่คนตัวเล็กให้โอกาสเขาได้ดูแล เวลาผ่านมาได้เดือนกว่าแล้ว มหกรรมการรับน้องทำให้ไอดินกับคุณจันทน์เจอกันเพียงช่วงเช้าตอนไปรับมาจากบ้านเท่านั้น ส่วนตอนเย็นบางวันไอดินต้องอยู่เข้าเชียร์ คนตัวเล็กเลยต้องกลับกับฟรานซ์บ้างบางครั้ง คุณจันทน์เรียนภาคอินเตอร์ ไม่เคร่งเรื่องการเข้าห้องเชียร์เหมือนอย่างคณะอื่น

      “วันนี้พี่ไอดินต้องเข้าเชียร์รึป่าวฮะ?”

      “ไม่ครับ แต่มีประชุมทีมบาสฯ .. คุณจันทน์รอได้ไหม? เสร็จแล้วพาไปกินของอร่อย”

      “อืม .. ได้ครับ”

      “น่ารัก .. เดี๋ยวพี่ไปรับที่คณะเหมือนเดิม”

      “ไม่เป็นไรฮะ จันทน์ไปหาที่โรงยิมดีกว่า พี่ไอดินจะได้ไม่ต้องย้อนไปย้อนมา”

      “จะมายังไง”

      “ให้ฟรานซ์ไปส่งได้ฮะ”

      “แน่ใจนะ”

      “ครับผม”

   กลายเป็นภาพที่คุ้นตาของบรรดานักศึกษาในคณะบัญชีภาคอินเตอร์ ที่เห็นรถ BMW สีดำคันงาม มาส่งนักศึกษาปีหนึ่งคนน่ารักแบบนี้ประจำทุกเช้า แรกๆคนก็ฮือฮา เพราะว่าเจ้าของรถคันงาน คือหนุ่มฮอตที่ทุกคนต้องรู้จัก เป็นถึงรองเดือนมหาวิทยาลัย และเด็กปีหนึ่งน่ารักคนนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหน รุ่นน้องในคณะฯ ที่ทุกคนต่างเอ็นดูกับรอยยิ้มแสนหวานของเจ้าตัว

      “ตั้งใจเรียนนะ เย็นนี้เจอกัน”

      “เหมือนกันครับ”

   ไอดินเดินไปส่งคุณจันทน์จนถึงโต๊ะประจำกลุ่ม ทักทายคนในโต๊ะเล็กน้อย ยกมือลูบผมคนตัวเล็กก่อนที่จะบอกลาไปเรียนเช่นทุกวัน

      “อิจฉาคุณจันทน์อ่ะ”

      “หืม! อะไรอะ อิจฉาเราทำไม”

      “ก็ดูสิ พี่ไอดินหล่อแบบ หล่อมากอ่ะ แล้วยังดูแลเทคแคร์ดีมากอีก รู้ตัวบางไหมว่าน่าอิจฉาแค่ไหน! เนาะกะทิเนาะ!”

      “ช่าย~”

      “ไม่เห็นรู้เลย!! .. แล้วนี่ฟรานซ์กับภูผายังไม่มาล่ะ?”

   คนตัวเล็กหาทางเบี่ยงประเด็น ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะ ว่าอีกคนดูแลเขาดีแค่ไหน ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาพี่ไอดินทำทุกอย่างเหมือนเดิมเสมอ

      “มาแล้ว แต่ไปหาอะไรกินที่ซุ้ม .. นั่นไงเดินมานู้นแล้ว”

      “คุณจันทน์มานานยัง?”

      “เพิ่งมา วันนี้ไปส่งที่โรงยิมนะ”

      “ไปทำไม?”

      “ไปรอพี่ไอดิน”

      “อุ๊ต๊ะ! พัฒนาว่ะ มีไปรอกันด้วย”

      “พูดมาก!”

   ฟรานซ์หันไปพูดกับภูผา แล้วพากันส่งยิ้มล้อเลียน จนคุณจันทน์ต้องหน้าแดงอีกครั้ง

      “เออ ฟรานซ์ เมื่อกี้พี่จีจี้ถามหานะ บอกว่าจะคุยเรื่องประกวดดาวเดือน”

      “ประกวดดาวเดือน? เกี่ยวอะไรกับเรา?”

      “เห็นว่าจะให้ฟรานซ์ลงนะ”

      “ห๊ะ!! เราเนี้ยนะ”

      “อืม .. แกบอกอยากได้คุณจันทน์ไปประกวดดาวด้วย”

      “อ่ะ! ไม่ใช่แระ”

      “แกบ่นว่า ผู้หญิงคณะเราสวยน้อยกว่าคุณจันทน์นะ ขำจะตาย”

   กะทิกับแตงไทยเล่าถึงพี่จีจี้ หนุ่มใจสาวรุ่นพี่ปีสอง เป็นเจ้าแม่กิจกรรมตัวยงของคณะฯ มีหน้าที่สอนน้องปีหนึ่งร้องเพลงเชียร์ เพลงประจำคณะ และตอนนี้คงมีหน้าที่หาคนลงประกวดดาวและเดือนประจำคณะฯ ด้วยแน่เลย

--------------------------------------------------------------------


       “กูส่งแค่นี้ เดินเข้าไปเองได้ใช่ไหม”

      “ได้ดิ .. ขับรถดีดีนะฟรานซ์ ไม่ต้องซิ่ง”

      “เออ ไปได้แล้ว!”

   หลังจากเรียนวิชาสุดท้ายเสร็จ พี่ไอดินส่งข้อความมาบอกว่าอยู่ที่โรงยิมแล้ว จะให้ไปรับไหมแต่คุณจันทน์ยังคงยืนยันว่าจะไปหาเอง

      “คุณจันทน์ สวัสดีครับ”

      “เอ่อ สวัสดีครับพี่คิว”

   ลงจากรถเรียบร้อยคนตัวเล็กกำลังรอข้ามถนนเพื่อไปยังโรงยิมกลางของมหาวิทยาลัยที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เสียงทักทายดังขึ้นมากจากหนุ่มตี๋คณะวิทยาศาสตร์ชั้นปีสอง

      “ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้ กำลังจะไปไหนครับ?”

      “ไปโรงยิมครับ”

      “โรงยิม? ไปทำไมครับ”

      “อะ เอ่อ ..”

      “รถว่างแล้ว พี่ไปส่งครับ”

      “คะ ครับ”

   คิวถือโอกาสแตะข้อศอกพร้อมดันให้คนตัวเล็กออกเดิน คุณจันทน์ไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้เลยนอกจากเดินไปเงียบๆ จากที่มีรถวิ่งไปมาขวักไขว่ แต่ตอนนี้ถนนกลับว่างโล่ง

      “เมื่อวาน พี่ไปหาแต่ไม่เจอ ฝากขนมไว้ให้ได้รับมั้ยครับ”

      “เอ่อ ได้ครับ ขอบคุณนะครับ”

      “อร่อยมั้ยครับ”

      “กะ ก็อร่อยครับ”

      “งั้นคราวหน้า พี่พาไปทานที่ร้านนะ มีขนมให้เลือกเยอะเลย”

      “...”

   เมื่อวานตอนบ่ายคิวไปหาและมีขนมจากร้านชื่อดังไปฝากอีกคนเช่นเคยที่ทำมาตลอดสองสัปดาห์ แต่ครั้งนี้กลับไม่เจอคนตัวเล็ก เลยฝากขนมไว้กับกะทิและแตงไทย เพราะคุณจันทน์เอารายงานไปส่งที่ห้องพักอาจารย์กับฟรานซ์แล้วถูกอาจารย์ให้ช่วยเช็คชื่อคนที่ยังไม่ได้ส่งพร้อมให้ช่วยจัดเรียงรายงานตามหมายเลขประจำตัว กว่าจะออกจากห้องพักอาจารย์ได้ ใช้เวลาไปเกือบชั่วโมง

      “คุณจันทน์”
      “พี่ไอดิน .. เอ่อ จันทน์ไปก่อนนะครับ ขอบคุณครับที่เดินมาส่ง .. สวัสดีครับ”
   
   ไอดินรีบเดินออกมาจากโรงยิมเพราะไอ้ตั้มเพื่อนในทีมบาสฯ เดินมาบอกว่า เห็นคุณจันทน์ยืนรอข้ามถนนอยู่ แต่ภาพที่เห็นคือ ไอ้คิวที่แตะแขนพาคนตัวเล็กเดินข้ามถนนมา รู้สึกยังไง? แน่นอนว่าไม่พอใจ หวง และ ห่วง แต่ยังไม่ถึงขั้น หึง เพราะเท่าที่ดูคนตัวเล็กดูไม่เต็มใจ

   การเจอกันครั้งแรกระหว่างเดือนวิศวกรรมปีสาม และหนุ่มเจ้าเสน่ห์จากวิทยาศาสตร์ ปีสอง ที่ต่างคนต่างเคยได้ยินเรื่องราวของอีกฝ่ายมาบ้าง ไอดินรู้ว่า คิวตามจีบคุณจันทน์ มาได้ระยะหนึ่งแล้ว มีไปหา เอาขนมไปให้ เขายอมรับได้ในเรื่องนี้ เพราะเขากับคุณจันทน์ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน มันขึ้นอยู่กับคุณจันทน์ว่าจะเปิดโอกาสให้ใคร และเลือกใครในท้ายที่สุด

      “สวัสดีครับ .. แล้วคราวหน้า ไปทานขนมที่ร้านกับพี่นะครับ”

      “อะ เอ่อ เอ่อ .. จันทน์ขอคิดดูก่อนนะครับ .. ขอบคุณครับ”

   คุณจันทน์กล่าวลาแล้วรีบจับแขนคนข้างตัวเดินเข้าในโรงยิม บรรยากาศมาคุกำลังเกิดขึ้น สิ่งที่คนตัวเล็กรับรู้คือพี่ไอดินกำลังไม่พอใจ

      “พี่ไอดิน .. เข้าข้างในกันนะ”

      “ทำไมมาด้วยกันครับ”


   ภาพที่คิวเห็นตรงหน้าคือ ผู้ชายคนนั้นดึงเอากระเป๋าสะพายของคนตัวเล็กไปถือ มือใหญ่กอบกุมรอบข้อมือน้อย แล้วจับจูงพากันเดินเข้าไปในโรงยิม โดยคนตัวเล็กไม่ได้ปัดป้องหรือแสดงอาการไม่ยินยอมแต่อย่างไร คู่แข่ง!! คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขา พี่ไอดินคือคู่แข่งที่เขายอมรับว่าเหนือกว่าเขาหลายด้าน แต่เขาจะไม่มีทางยอมแพ้ ในเมื่อคุณจันทน์ยังไม่ได้มีเจ้าของเป็นตัวเป็นตน

      “จันทน์ยืนรอข้ามถนน พี่คิวแค่เข้ามาทักเอง”

      “หวง”

      “งื้อ! อะไรเล่า”

      “หวงจริงๆ”

      “ไม่มีอะไรสักหน่อย”

      “แล้วฟรานซ์ไปไหน ทำไมคุณจันทน์มาคนเดียว”

      “ฟรานซ์ขับรถมาส่งฮะ จันทน์แค่รอข้ามถนนเองนะ”

   เมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาในโรงยิมเหล่ารุ่นพี่และรุ่นน้องที่นั่งกันอยู่ทีแสตนด์เชียร์ต่างพากันมอง บุคคลที่เข้ามาใหม่เป็นตาเดียวกัน พร้อมด้วยเสียงโห่จากแกนนำที่คงไม่ใช่ใครอื่น นอกจากเพื่อนคนตัวสูงทั้งนั้นแหละ

      “มึงกลัวน้องหาย รึไง! จับไม่ปล่อยเลย ไอ้สัส!”

      “ตีนกูไหม?”

      “>///<”


   คุณจันทน์พยายามเบี่ยงตัวเพื่อไปหลบด้านหลังของไอดิน เพราะเสียงโห่แซวจากบรรดารุ่นพี่และคนที่นั่งรอประชุมทีมบาสฯ อยู่บริเวณนั้น

      “นั่งตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวไอ้ฟรังซ์กับปัณณ์มา มันไปหาซื้อของกิน”

      “ครับ”

      “น่ารัก!!”

      ฮิ้ว~~


   ไอดินพาคุณจันทน์ขึ้นไปนั่งบนแสตนด์เชียร์ หลังจากจบประโยคหวานๆ นั้นเสียงโห่แซวดังขึ้นมาอีกครั้งจากคนด้านล่างแสตนด์ ไอดินหันไปยกนิ้วสำคัญให้ แล้วเดินจะลงมานั่งประชุมนักกีฬาทีมบาสฯ ของมหาวิทยาลัยต่อ

   คุณจันทน์หยิบเอาโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเล่นนู่นเล่นนี่ไปเรื่อย เงยหน้ามาอีกทีเห็นพี่ไอดินและพี่พฤกษ์ยืนอยู่ข้างกัน สายตาจับจ้องอยู่ในสนามที่มีคนวิ่งไปวิ่งมา คุณจันทน์รู้สึกว่าคนตัวสูงมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูด มันทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปได้ เหมือนโดนสะกดจิต และกว่าที่เจ้าตัวจะได้สติโทรศัพท์ในมือได้กดถ่ายรูปตรงหน้าไปแล้วไม่รู้ตั้งกี่รูป

      “คุณจันทน์ .. มานานแล้วเหรอ?”

      “สวัสดีครับ พี่ฟรังซ์! สวัสดีครับ พี่ปัณณ์”

      “หวัดดีครับ .. อ่ะ!! ชาเขียวเย็นของคุณจันทน์”

   ปัณณ์ทักทายคุณจันทน์ แล้วยื่นแก้วชาเขียวเย็นไปให้คนตัวเล็ก ที่มาช้าเพราะกว่าจะไปซื้อของได้ไอ้เพื่อนตัวดี มันย้ำอยู่นั่นแหละว่า อย่าลืมชาเขียวเย็นของคุณจันทน์ จนเขานึกรำคาญ ต้องบอกมันว่า กูรู้แล้วหยุดย้ำสักที นั่นแหละมันถึงจะหยุดได้

      “แล้วทำไมนั่งอยู่คนเดียวครับ ไอ้ฟรานซ์ไปไหน”

      “ฟรานซ์มาส่งครับ แต่บอกว่ามีนัด เลยไปแล้ว”

      “มีนัด?  ไอ้นี่!! เอาใหญ่แล้ว”

      “มึงอย่าเว่อร์ แต่ก่อนมึงก็แบบนี้แหละ มีนัดทุกเย็นหลังเลิกเรียน”

      “โหว~ ไม่พูดเรื่องอดีตสิจ๊ะ ปัณณ์จ๋า”

      “จ๋า พ่องสิ!!”


   คนตัวเล็กอดที่จะหัวเราะกับบทสนทนาของสองคนตรงหน้าไม่ได้ เขาไม่เคยเห็นพี่ฟรังซ์เป็นแบบนี้กับใคร ส่วนใหญ่จะเก๊กขรึม ดูเป็นงานเป็นการ เหมือนคนตัวสูงด้านล่างนั่นแหละ แต่พออยู่กับพี่ปัณณ์ เหมือนว่าจะขี้แกล้ง ขี้แหย่มากขึ้น


---------------------------------------------------------------

 
   คุณจันทน์นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง เขากลับมาถึงบ้านได้สักพักแล้ว เมื่อค่ำพี่ไอดินพาไปทานผัดไทยเจ้าดัง พร้อมด้วยน้ำส้มคั้นแสนแพงแต่หวานมาก แถมยังให้เขาเอามาฝากแม่นิ่มและคนที่บ้านอีกด้วย หมดเงินไปเยอะเลยนะนั่น

   โทรศัพท์เครื่องบางมีสายเข้าและคงไม่ใช่ใครอื่น คนที่เพิ่งมาส่งเขาที่บ้านเมื่อสักชั่วโมงที่ผ่านมา พี่ไอดินโทรมาบอกว่าถึงบ้านแล้ว พรุ่งนี้จะมารับเหมือนเดิม คุยกันอีกนิดหน่อยเขาก็ไล่ให้อีกคนไปอาบน้ำและพักผ่อน เพราะวันนี้คนตัวสูงเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว กับการคัดเลือกนักบาสฯ เข้าทีมมหาวิทยาลัย


   หลังจากวางสายคุณจันทน์นึกขึ้นได้ว่าได้ถ่ายรูปอีกคนที่สนามบาสฯ ไว้ เจ้าตัวเลือกรูปที่ชอบมารูปหนึ่ง แต่งสีแต่งรูปอีกนิดหน่อยแล้วเข้าไอจี พร้อมกับอัพโหลด 

   ...


   หลังจากอาบน้ำเรียบร้อย ความเมื่อยล้าจากการคัดตัวนักกีฬาเมื่อเย็นทำให้ไอดินรู้สึกสบายตัวขึ้น แต่เอาจริงเขารู้สึกหายเหนื่อยตั้งแต่เห็นคุณจันทน์กินผัดไทยจานใหญ่ พร้อมต่อด้วยหมูสะเต๊ะ อย่างเอร็ดอร่อยแล้ว เด็กอะไรทำอะไรก็น่ารักไปหมดในสายตาเขา หากถามว่าความสุขของเขาคืออะไร ณ ตอนนี้ ความสุขของเขาคือ คุณจันทน์

   ไอดินตั้งใจจะหยิบโทรศัพท์มาตั้งเวลาปลุก แต่เห็นมีแจ้งเตือนจากไอจี เจ้าตัวจึงกดเข้าไปดู และพบว่าคนที่แท๊กข้อความมาให้เขาคือ แมคไอ้เพื่อนจอมกวน ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาอาจจะสบถด่าในความไร้สาระของมัน หรืออาจจะยกเท้าถีบมันสักทีเมื่อเจอหน้า แต่ครั้งนี้มันทำให้เขายิ้มและยิ้มกว้างมากด้วยสิ เขาต้องไปขอบคุณมันสักหน่อยแล้วล่ะ

   รูปที่โพสอยู่ในไอจี เป็นรูปที่ไอดินยืนหันข้างมาหากล้อง กำลังเขียนอะไรสักอย่างลงในบอร์ด มีไอ้พฤกษ์กำลังชี้ไม้ชี้มือไปในสนาม มีพื้นหลังเป็นพวกรุ่นน้องที่มาคัดตัวในวันนี้ แต่สิ่งที่ทำให้เขายิ้มได้มากที่สุดคือ แคปชั่นที่คนตัวเล็กลงเอาไว้ สำหรับคนอื่นอาจดูว่าไม่มีอะไรแต่มันกลับทำให้ใจเขาใจเต้นแรง


296 Likes

JomChan       Fighting!!
Max_Maxma   @IDIN_P ไม่ต้องมายิ้ม กูรู้ว่ามึงชอบ
France_Za      แล้ว แล้ว เอาแล้วเอาหลาว!!
PhuphaMania   @France_Za กูว่าเป็นหนัก!!
Tangkwaaa   กรี๊ดดดดด  @Kathi_kathi  เทอคิดแบบเรามั้ย บี1
Kathi_Kathi   แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ @Tangkwaaa ไม่ต้องสืบเลยจ๊ะ บี2

IDIN_P      




แล้วพบกันใหม่  :pig4:



Talk : ขอบคุณมากๆ เช่นเดิมนะคะ .. สำหรับคอมเม้นและกำลังใจที่ได้รับมันดีมากจริงๆ ค่ะ ...  :L2:

มีคนถามมาว่าจะ ดร่าม่ามั้ย .. บอกเลย มี!!!! แต่น้อยมากคร๊า เราขอแนว Feel Good อ่านแล้วยิ้มๆ เหมือนจิบไวน์ยามเย็นริมทะเลค่ะ 5555


ออฟไลน์ Billie

  • "Let come what comes, let go what goes and see what remains. That is what is real"
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3164
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +59/-6
 :L2: :pig4:

เราชอบบี1บี2  55

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +217/-6
อยากไปนั่งดูคุณจันทร์กินจังเลย ท่าทางอร่อยทุกอย่าง  :katai2-1:

ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
หวงแรงจริงจริ้งพี่ไอดิน ขนาดยังเป็นแฟนนะเนี่ย :pig4:

ออฟไลน์ Ugly Ducky

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
บทที่ 6    เธอและฉัน จับมือเคียงกันนับจากนี้ (ของขวัญ – มัสคีเทียร์)

   
      “มึงมีอะไร?”

      “ผมชอบคุณจันทน์”

      “บอกกูทำไม?”

   ไอดินมองรุ่นน้องที่ยืนตรงหน้า ไอ้คิว มันนัดเขามาคุยหลังโรงยิม จริงๆเขาไม่ต้องมาก็ได้แต่เพื่อยุติความวุ่นวายนี้ ไม่ใช่ครั้งแรกที่มันนัดเคลียร์ เขาพูดกับมันไปหลายรอบแล้ว ทั้งต่อหน้าและกับคนอื่นที่มันฝากเรื่องมา เขาเป็นคนขี้รำคาญ ในเมื่อมันกล้าที่จะบอกว่าครั้งนี้ครั้งสุดท้าย เขาเลยต้องมาเพื่อให้เรื่องมันจบๆไป จะได้ไม่มีเรื่องไปวุ่นวาย ยุ่งยากกับคนตัวเล็กของเขาได้ เขาคิดว่าไอ้คิวคงไม่ทำอะไรคุณจันทน์หรอก แต่ของแบบนี้กันไว้ก็น่าจะดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลยใช่ไหมล่ะ

      “พี่เลิกยุ่งกับคุณจันทน์ได้มั้ย”

      “กูบอกมึงหลายครั้งแล้วนะ ว่ากูไม่ทำ!!”

      “ทำไม?”

      “ไอ้คิว กูจะพูดครั้งสุดท้าย มึงชอบน้อง มึงต้องทำให้น้องชอบมึงเอง ไม่ใช่เที่ยวไปบอกให้คนโน้นคนนี้หลีกทางให้ กูเคยบอกให้มึงเลิกยุ่งกับคุณจันทน์หรือเปล่า กูเคารพในการตัดสินใจของคุณจันทน์ ถ้าคุณจันทน์ชอบมึง กูจะยอมรับและเป็นคนไปเอง”

      “คุณจันทน์ไม่เคยเปิดโอกาสให้ผม ถ้ายังมีพี่!!”

   คิวกำมือตัวเองแน่นหลังพูดประโยคที่เจ็บปวดนั้นจบ เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน รู้แค่ว่า เขาชอบคุณจันทน์มาก มากจนไม่ได้อาจทนอยู่เฉยแบบนี้ได้ แต่สำหรับคุณจันทน์ คนตัวบางไม่เคยมีใจให้เขาเลย ไม่เคยยอมให้เขาเข้าใกล้แบบที่ผู้ชายตรงหน้าทำ ทั้งๆ ที่เขาก็มั่นใจว่าเขาไม่มีอะไรที่ด้อยไปกว่าผู้ชายคนนี้เลย ทำไมคุณจันทน์ไม่มองเขาบ้าง

      “เพราะอะไร มึงน่าจะรู้คำตอบดี”

      “หึ .. ผมสู้พี่ไม่ได้ตรงไหนวะ หรือว่า ลีลาพี่แม่งเด็ดแบบที่เค้าว่ากัน”

      “ไอ้เหี้ยคิว!! กูว่ามึงเริ่มจะคุยไม่รู้เรื่องนะ”

      “ผมว่า ลีลาผมก็ไม่แพ้ใครนะ .. ลองให้คุณจันทน์ มะ”

      ปั๊ก .. ตุ๊บ

   ไอดินไม่สามารถทนฟังได้อีกต่อไป เขาชกเข้าที่หน้าไอคิวอย่างเต็มแรง ห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ จากคำพูดของมัน การพูดถึงคุณจันทน์แบบไม่ให้เกียรติ หลังจากนั้นมันก็พุ่งเข้าใส่เขา แลกหมัดกันไปมา เขาไม่คิดจะเอาชนะมันหรอกนะ แค่อยากจะสั่งสอนให้มันสงบปากสงบคำบ้าง มวยไทย เทควันโด้ที่เคยเรียนมาถูกงัดมาใช้ เพิ่งรู้ว่าที่ไปเรียนการต่อสู้พวกนั้นมามันมีประโยชน์ก็ตอนนี้ ตอนที่เขาจะใช้มันเพื่อป้องกันตัวเองและเพื่อปกป้องคนที่เขารัก

   ไอ้คิวสู้เขาไม่ได้เลย มันโดนทั้งหมัด ทั้งเท้า เจ็บหนักเหมือนกัน ปากแตก ตาข้างหนึ่งบวมจนปิด แต่ก็สมควรแล้ว เพราะมันอยากปากหมาเอง เมื่อเห็นว่ามันไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นสู้ได้อีก ไอดินยืนมองอีกคนนิ่ง

      “ไอ้คิว มึงจำไว้ .. ถ้ามึงยังดูถูกคุณจันทน์อีก กูจะกระทืบให้จมตีนกู”

      “...”

      “แล้วที่คุณจันทน์เค้าไม่สนใจมึง เพราะตัวมึงเองไม่ใช่เพราะกู และถ้าเค้าจะชอบมึง ถึงมีกูยังไงเค้าก็ชอบมึง”

      “...”

      “ถ้าปากมึงยังหมาแบบนี้ อย่าหวังว่าใครจะชอบมึง แล้วอย่ามายุ่งกับคุณจันทน์อีก กูขอเตือนครั้งสุดท้าย”

   ไอดินชี้หน้าด่าอีกคนที่ยังนอนกุมท้องอยู่ที่พื้น พูดจบเจ้าตัวเดินหันหลังกลับมาเห็นฟรังซ์ ปัณณ์ และไอ้แมค ยืนรออยู่แล้ว ส่วนพฤกษ์ เขาให้มันไปรับคนตัวเล็กแทนเขา เย็นนี้พวกเราตั้งใจว่าจะไปกินจิ้มจุ่มกัน แต่คุณจันทน์เลิกเรียนช้ากว่าเขา แล้วไอ้คิวยังนัดมาเคลียร์อีก จากเดิมที่ตั้งใจว่าจะไปรับคนตัวเล็ก เลยต้องให้เพื่อนไปรอรับแทน

      “ไอ้ดิน ..ระวัง!!

      ผลั๊ว!!

---------------------------------------------------------------




   หลังเลิกเรียนคุณจันทน์มานั่งรอสารถีส่วนตัว ที่ตามรับตามส่งเขาตลอด ถ้าอีกคนไม่ติดงานอะไร แต่ช่วงนี้ใกล้งานแข่งกีฬาภายในมหาวิทยาลัย แล้วยังต่อด้วยงานประกวดดาวเดือนประจำปี ทำให้พี่ไอดินต้องไปซ้อมบาสฯในช่วงเย็น เลยไม่ค่อยได้ไปส่งที่บ้าน คนตัวเล็กเลยมีฟรานซ์ไปส่งบ้านเกือบทุกวัน แต่ตอนเช้ายังคงเป็นพี่ไอดินไปรับมาส่งที่ตึกคณะฯ ทุกเช้าเหมือนเดิม

   วันนี้พี่ไอดินบอกว่างดซ้อม เลยจะพาไปกินจิ้มจุ่มกับพวกพี่ๆ คนตัวเล็กนั่งรอมาเกินครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่อีกคนก็ยังไม่มาจากที่อารมณ์ดีเพราะจะได้ไปกินของอร่อยก่อนกลับบ้าน กลับหงุดหงิดเพราะรออีกคน ถ้าไม่ว่างน่าจะโทรศัพท์มาบอกกันบ้างสิ      ฟรานซ์ไปซ้อมบอลกับภูผา กะทิกับแตงไทยก็กลับบ้านไปแล้ว พี่ไอดินไปไหน ทำไมมาช้าจังล่ะ

   คุณจันทน์ตัดสินใจต่อสายไปหาอีกคนแต่กลับติดต่อไม่ได้ จากที่เริ่มหงุดหงิด กลับมีความกังวลเพิ่มมาอีกอย่าง เพราะพี่ไอดินไม่เคยผิดเวลา เจ้าตัวมักมาก่อนเวลานัดเสมอ ไม่เคยต้องให้เขารอเลยสักครั้ง เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?

      “คุณจันทน์ อยู่นี่เอง! หาตั้งนาน”

      “พี่พฤกษ์ .. มีอะไรครับ”

      “เอ่อ!! พี่มารับแทนไอ้ดินน่ะ”

      “แล้วพี่ไอดินไปไหนฮะ”

      “คือแบบนี้นะ .. ไอ้ดิน มัน มัน .. หัวแตกอ่ะ กำลังไปโรงพยาบาล”

      “หัวแตก!!”

   คุณจันทน์ร้องเสียงหลง หน้าเริ่มซีด มือน้อยเย็นเฉียบด้วยความตกใจ คนตัวเล็กมีความกังวลใจอย่างปิดไม่มิด มีแต่ความเป็นห่วงว่าอีกคนจะเป็นอะไรมากหรือเปล่า แล้วทำไมถึงหัวแตกได้? เกิดอะไรขึ้น? ใครเป็นคนทำ?

      “คุณจันทน์ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ .. ไอ้ดินมันโอเคแล้ว”

      “จัน .. จันทน์จะไปหาพี่ไอดิน”

      “แต่พี่ว่า คุณจันทน์กลับบ้านก่อนดีกว่า .. ไอ้ฟรังซ์ให้พี่พาไปส่งบ้าน”

      “ไม่เอา! จันทน์จะไปหาพี่ไอดิน~”   
   
      “โอเค โอเค .. อย่าร้องนะ ไปก็ไปครับ”

   มองหน้าคนตัวเล็กแล้วได้แต่ยินยอม แค่คุณจันทน์เงยหน้ามาบอก พร้อมส่ายหัวไปมา ไหนจะไอ้น้ำตาที่คลอหน่วยตาอยู่นั่นอีก ไม่ยอมก็คงต้องยอมแล้วล่ะ เขาเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของไอ้ดิน ไอ้ฟรังซ์ วันนี้ว่าทำไม ถึงได้ตามใจเด็กคนนี้นัก

   พฤกษ์ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ที่ไอดินถูกตีหัว เขากำลังจะไปรับคุณจันทน์แทนไอ้ดิน แต่ระหว่างทางเจอใครบางคนที่กำลังยืนเหมือนรออะไรอยู่หน้า ‘ถาปัด มันอดใจที่จะลงไปทักทายไม่ไหว คุยไปคุยมา เขาก็จับอีกคนยัดใส่รถแล้วพาไปส่งที่หอสมุด ตามที่เจ้าตัวจำใจบอกออกมา ทำให้เลยเวลาที่คุณจันทน์เลิกเรียนไปนานเหมือนกัน

   พอใกล้จะถึงคณะของคนตัวเล็ก เขาได้รับโทรศัพท์จากไอ้ฟรังซ์ว่า ไอ้ดินหัวแตกกำลังจะไปโรงพยาบาล มันบอกอย่าเพิ่งถามอะไรมาก ให้รับคุณจันทน์แล้วไปส่งที่บ้านเลย แต่แทนที่จะได้ทำอย่างนั้น คงต้องเปลี่ยนแผนที่จะพาคนตัวเล็กไปส่งบ้านเปลี่ยนเป็นไปโรงพยาบาลแทน


      “คุณจันทน์!!”

      “เห๊ย! คุณจันทน์ ทำไมไม่กลับบ้าน”

   ปัณณ์เอ่ยเรียกคนตัวเล็กขึ้นมาคนแรก ตามมาด้วยฟรังซ์ที่เดินเข้ามาหาคนตัวเล็กพร้อมเอ่ยถามแล้วมองไปยังเพื่อนตัวเอง ที่เจ้าตัวทำได้เพียงแค่ยักไหล่ พร้อมเอ่ยแบบไม่มีเสียงว่า ไม่ยอมกลับ

   คุณจันทน์เดินไปหยุดข้างเตียงคนไข้ มองใบหน้าคมที่มีผ้าพันอยู่รอบศีรษะ รอยแตกที่มุมปากด้านซ้าย ตรงโหนกแก้มขวามีรอยเขียวช้ำ ที่มือขวามีผ้าพันแผลอีกจุด คุณจันทน์ใจกระตุกที่เห็นภาพแบบนี้ของอีกคน

      “เกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมพี่ไอดินเป็นแบบนี้”

      “มันถูกไอ้คิวตี”

      “พี่คิว~~”

   ฟรังซ์หันมามองปัณณ์และแมค เหมือนปรึกษาว่าควรจะเล่าเรื่องนี้ให้คุณจันทน์ฟังดีไหม และเมื่อเพื่อนทั้งสองพยักหน้า
 
      “ไอ้คิวมันไม่พอใจ ที่ไอ้ดินมันออกตัวว่าจีบคุณจันทน์ มันเห็นไอ้ดินตามรับตามส่งคุณจันทน์ มันคงอิจฉามั้ง ความจริงมันนัดไอ้ดินคุยหลายครั้งแล้ว จนครั้งนี้มันบอกว่าจะเป็นครั้งสุดท้าย”

      “...”

      “ครั้งที่แล้วมันบอกไอ้คิวไปแล้ว ว่ามันขอโอกาสจากคุณจันทน์ และคุณจันทน์ก็ตกลง แต่ไอ้คิวมันไม่เชื่อ พอมาวันนี้มันมาขอนัดเคลียร์อีกครั้ง บอกว่าครั้งสุดท้าย ไอ้ดินมันรำคาญ บอกจะได้จบๆไป พูดกันไป พูดกันมา เสือกต่อยกันซะงั้น”

      “ไอ้เหี้ย ทำไมกูไม่อยู่ตรงนั้นวะ .. แม่งเอ๊ย”

      “ไม่ต้องถึงมือมึงหรอก ไอ้คิวสู้ไอ้ดินไม่ได้เลย แต่แม่ง!! แพ้แล้วพาล แพ้แล้วไม่จบไง พอไอ้ดินหันหลังเดินกลับ มันหยิบไม้จากไหนไม่รู้มาฟาดเข้าอย่างจัง โครตหน้าตัวเมีย”

   คุณจันทน์นิ่งฟังเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วนิ่งค้างไปเพราะคิดว่าตัวเองคือต้นเหตุในครั้งนี้ ทำให้อีกคนต้องมาเจ็บตัวแบบนี้

      “ฟรังซ์”

      “เอ่อ .. คุณจันทน์ มันไม่เป็นไรหรอก”

      “เพราะ .. เพราะจันทน์ใช่มั้ยฮะ”

      “ไม่ครับ ไม่ใช่!! .. ทำไมคิดแบบนั้น ถ้าไอ้ดินรู้ มันจะเสียใจนะ”

   ปัณณ์เรียกฟรังซ์แล้วชี้ไปทางคนตัวเล็กที่ยืนน้ำตานองหน้า จนเขาต้องรีบเดินเข้าไปกอดไหล่อีกคนที่เป็นเหมือนน้องชายของเขาอย่างปลอบโยน

      “พี่ว่าคุณจันทน์กลับบ้านก่อนดีกว่านะ พรุ่งนี้ค่อยมาหามันใหม่ มันยังไม่ตื่นง่ายๆ หรอก หมอให้ยาไว้ น่าจะหลับยาวเลยล่ะ”

      “แต่ว่า~~”

      “เชื่อพี่นะครับ พรุ่งนี้เช้าจะให้ไอ้ฟรานซ์ไปรับแต่เช้าเลย ตกลงไหม”

      “ครับ .. ก็ได้ครับ”

      “ไม่ต้องห่วง มันถึกจะตาย .. คืนนี้ พี่กับพี่ปัณณ์จะเฝ้ามันเอง แล้วมึงสองตัวเอาไง”

      “กูกับไอ้แมค อยู่ดูมันให้ก่อน มึงกลับมาแล้วค่อยกลับ แล้วพรุ่งนี้กูมาใหม่ตอนเช้าแล้วกัน”

      “เออ .. ตามนั้น”

   พฤกษ์บอกให้ฟรังซ์สบายใจว่าจะมีคนอยู่ดูไอดิน ตอนนี้ไอ้คนไข้บนเตียงยังคงนอนไม่รู้เรื่อง หลังจากตกลงกันเรียบร้อย ฟรังซ์ไปส่งคุณจันทน์กลับบ้านและไปเอาเสื้อผ้ามานอนเฝ้าไอดินที่โรงพยาบาลคืนนี้

      “กูไปดูดบุหรี่แป๊บ มึงจะเอาอะไรไหม”

      “เอาอะไรมากินหน่อย กูหิวว่ะ ตั้งแต่เที่ยงยังไม่ได้กินไรเลย”

      “เออ เดี๋ยวกูมา มึงดูมันไปก่อน”

---------------------------------------------------------------




       คุณจันทน์ตื่นตั้งแต่เช้า หรือจะเรียกว่าหลับๆ ตื่นๆ ก็ได้ แม่นิ่มยังแปลกใจ เมื่อเจอคนตัวเล็กยืนตักข้าวต้มกุ้งใส่กล่องเก็บความร้อนอย่างตั้งใจ

      “แม่นิ่มว่า เท่านี้พี่ไอดินจะอิ่มไหมฮะ”

      “พอแล้วค่ะ เยอะแล้ว พี่อาจจะยังทานไม่ได้นะคะ”

      “จริงสิ .. แต่จันทน์ว่า เอาไปเผื่อดีกว่า ถ้าทานได้ จะได้ทานเยอะๆ หายไวไว”

   แม่นิ่มส่ายหัวอย่างเอ็นดู คนตัวเล็กดูเป็นห่วงอีกคนเป็นอย่างมาก เมื่อคืนหลังกลับมาถึงบ้าน แล้วเจ้าตัวรีบมาบอกขอให้ทำข้าวต้มเพื่อเอาไปเยี่ยมพี่ไอดิน พอถามว่าพี่ไอดินเป็นอะไร เจ้าตัวเล่าเพียงคร่าวๆ หน้าเศร้าตาแดง เห็นแล้วก็สงสารเลยไม่เซ้าซี้ถามต่อ

      “ฟรานซ์ทำไมยังไม่มาอีก เดี๋ยวรถก็ติด”

      “บ่นอะไรครับคุณ แหม~”

   ฟรานซ์ที่เพิ่งเดินเข้ามายกมือสวัสดีแม่นิ่ม ได้ยินเสียงเพื่อนนินทาแล้วอดปากแซวไม่ได้ เมื่อคืนโทรศัพท์มาบอกให้มารับตอน 7โมงเช้า ยังไม่ทันได้คุยอะไรมากเจ้าตัวก็วางหูไปเฉย พอพี่ฟรังซ์โทรศัพท์มาหานั่นแหละเลยรู้เรื่อง เขาไม่คิดเลยว่าพี่คิวจะเป็นแบบนี้ หน้าตาก็ดีแต่ทำไมเป็นหมาลอบกัดวะ

      “ไปกันได้แล้ว .. ลุกสิ โอ้เอ้อยู่ได้”

      “ห๊ะ .. ยังไม่ได้กินไรเลย”

      “ไม่ต้องกิน .. รีบไปเลย”

      “แม่นิ่ม~ .. ดูคุณจันทน์สิครับ”

   คุณจันทน์เดินหิ้วถุงผ้าที่ภายในมีทั้งข้าวต้มกล่องใหญ่ พร้อมด้วยน้ำส้มคั้นอีกหนึ่งกระติกนำหน้าออกไป ฟรานซ์โวยวายเสียงดัง ทำให้แม่นิ่มอดยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้ ก็สองเพื่อนสนิทชอบแกล้งกันไปแกล้งกันมาอย่างนี้เป็นประจำ แต่คนที่โดนแกล้งตลอดน่าจะเป็นคนตัวเล็กมากกว่า


   ก๊อกก๊อก ...

   คุณจันทน์เคาะประตูแล้วเปิดเข้าไป คนป่วยยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ฟรังซ์ผงกหัวขึ้นมา พอเห็นว่าเป็นใครเจ้าตัวก็ล้มตัวนอนต่อบนโซฟา ส่วนปัณณ์น่าจะอาบน้ำอยู่เพราะได้ยินเสียงดังออกมาจากห้องน้ำ

   ฟรานซ์เดินถือถุงอาหารไปวางบนเคาน์เตอร์ที่กั้นเสมือนเป็นห้องครัวย่อมๆ มีไมโครเวฟ อ่างล้างจาน และชั้นคว่ำแก้วจานชาม คุณจันทน์เดินมาดูคนป่วยที่เตียง พี่ไอดินยังหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ รอยเขียวช้ำบนแก้มเริ่มเด่นชัด หน้าตาดูซีดกว่าเดิม ที่แขนถูกเจาะให้น้ำเกลือ เขาจำได้ว่า เมื่อวานไม่มีนี่นา

      “อ้าว~ .. มาเมื่อไหร่? ... ไปอาบน้ำ”

      “อืม~”

      “เมื่อคืนมันไข้ขึ้น พยาบาลมาเช็ดตัวไปสองรอบ กว่าจะได้นอนเกือบตีห้าได้มั้ง”
 
   ปัณณ์เดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเดินเข้าไปสะกิดคนบนโซฟาให้ลุกขึ้นไปอาบน้ำต่อจากตัวเอง แล้วเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนให้ฟัง   ไอดินไข้ขึ้นตอนประมาณห้าทุ่มได้ พวกเขากลับจากเอาเสื้อผ้า นั่งคุยกับพฤกษ์และแมคอีกนิดหน่อย ก่อนพวกมันจะกลับกันไป ผลัดกันอาบน้ำอาบท่า ก่อนนอนปัณณ์สังเกตเห็นว่าไอดินนอนกระสับกระส่าย จึงเดินไปดูใกล้ๆ พอจับตัวคนป่วยถึงกับสะดุ้งเพราะตัวมันร้อนมาก เรียกพยาบาลเข้ามา จนเกิดความวุ่นวายอยู่สักพัก สุดท้ายแล้วไอดินถูกฉีดยาและให้น้ำเกลือเพิ่ม แถมยังมีพยาบาลเข้ามาเช็คอุณหภูมิร่างกายทุกชั่วโมง

      “กว่ามันจะตื่นคงบ่ายนั่นแหละ คุณจันทน์ไม่ต้องรอมันหรอก ไปเรียนก่อนเถอะ”

      “...”

      “มันไม่เป็นอะไรหรอก ไอ้นี่มันตายยาก เชื่อพี่สิ”

      “ก็ได้ครับ”

   ปัณณ์พูดปลอบใจคนตัวเล็ก ที่ดูเป็นห่วงเป็นใยคนบนเตียงมาก วันนี้เขากับฟรังซ์คงไม่ได้ไปเรียน ให้พฤกษ์จัดการยื่นใบลาแจ้งอาจารย์แล้ว ไอ้ดินคงต้องลาอย่างน้อย 3-5 วัน ถ้ามันดีขึ้น ไม่มีไข้แล้ว พรุ่งนี้เขากับฟรังซ์คงไปเรียนตามปกติ

      “งั้นตอนเย็นจันทน์จะรีบมานะครับ .. จันทน์เอาข้าวต้มกุ้งมาฝาก มีน้ำส้มคั้นด้วย พี่ฟรังซ์กับพี่ปัณณ์ทานได้นะครับ จันทน์เอามาเยอะเลย”

      “ตอนเย็นไลน์ไปบอกแล้วกันนะพี่ปัณณ์ จะกินอะไร จะซื้อมาให้”

      “อืม~ ขอบใจ”

   ฟรานซ์เอ่ยบอกแล้วลากคนตัวเล็กไปออกจากห้องไป เพราะดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่อยากไปเรียนซะอย่างนั้น ระหว่างทาง คุณจันทน์เอาแต่นั่งเงียบ ไม่พูดไม่จา

      “คุณจันทน์~ .. พี่ดินไม่เป็นอะไรหรอก อีกกี่วันก็หายแล้ว”

      “อื้ม~ เรารู้”

      “มีอะไรอยากพูดไหม?”

      “...”

   คุณจันทน์หันมามองหน้าเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก แล้วยังเป็นเพื่อนที่เขาไว้ใจมากที่สุด เข้าใจเขาที่สุด เวลามีเรื่องอะไรไม่เคยจะปิดฟรานซ์ได้เลยสักครั้ง

      “ฟรานซ์ เราอยากไปคุยกับพี่คิว”

      “ห๊ะ!! เพื่อ?”

      “เราเป็นต้นเหตุทำให้พี่ไอดินเจ็บตัว .. ถึงจะบอกว่าพี่คิวเป็นคนทำ แต่ก็เพราะเรา มันเริ่มต้นจากเรา”

      “มึงบ้าป่ะเนี้ย! ฟังกูนะ ที่พี่ดินเจ็บตัวไม่ใช่เพราะมึง แต่เพราะพี่คิวไม่ยอมรับความจริง”

      “...”

      “เอางี้ .. ลองคิดกลับกัน ถ้าพี่ดินเป็นฝ่ายมาจีบมึงแล้วมึงไม่ชอบเขา แต่มึงชอบพี่คิวมากกว่า มึงคิดว่าพี่ดินจะทำแบบนี้ไหม? มันไม่ใช่สิ่งที่ลูกผู้ชายเขาทำกันนะเว๊ย!”

      “ฟรานซ์ แต่เราอยากคุยกับพี่คิว อยากขอโทษที่ทำให้เป็นแบบนี้”

      “เห้อ~ มึงต้องไม่ใช่คนแน่ๆ มึงน่าจะเกิดผิดที่ .. เออ เออ เดี๋ยวจัดการให้ ลำบากกูอีก”


   ช่วงเช้าคุณจันทน์เข้าเรียนตามปกติ ภูผา กะทิแตงไทย พอรู้เรื่องก็ตกอกตกใจกันยกใหญ่ ไม่มีใครคิดว่าพี่คิวจะทำแบบนั้น ช่วงเที่ยงฟรานซ์บอกว่าวันนี้ พี่คิวไม่มาเรียน เพื่อนโทรฯไปมันก็ไม่รับสาย ให้รอไปเจอวันอื่นแทน ช่วงเย็นทุกคนตกลงกันว่าจะไปหาไอดิน แล้วจะรวมเงินกันซื้อของไปเยี่ยมไข้ด้วย

      “คุณจันทน์ เป็นห่วงพี่ไอดินเหรอ .. วันนี้ไม่ค่อยยิ้มเลย”

      “ใช่ๆ เพื่อนในห้องมาถามเราเลยนะ ว่าคุณจันทน์เป็นอะไร”

      “เมื่อเช้าพี่ไอดิน หน้าซีดมาก รอยที่แก้มก็เขียวช้ำมาก”

      “ไม่เป็นไรหรอก หมอบอกว่าปลอดภัยแล้วไง อย่าคิดมากสิ”

      “เป็นห่วงพี่ไอดินแบบนี้ แสดงว่าเริ่มชอบพี่ไอดินแล้วสิ”

      “เอออ ใช่ .. ยังไง ยังไง”

      “อะไรเล่า .. ไปห้องน้ำดีกว่า”

------------------------------------------------------------------



   หลังเลิกเรียนคุณจันทน์และเพื่อนไปหาซื้อของเยี่ยมที่ห้างใกล้โรงพยาบาล ช่วยกันเลือกผลไม้มาได้ 4-5 อย่าง พร้อมหาซื้อของกินไปฝากพี่ฟรังซ์กับพี่ปัณณ์ด้วย จากที่ตอนแรกตัดสินใจว่าจะหาอะไรกินกันก่อนเข้าไปเยี่ยม กลับต้องเปลี่ยนเป็นหาซื้อของกินไปกินที่โรงพยาบาลแทน เพราะคนตัวเล็กเหมือนว่าใจไปอยู่ที่นั่นแล้ว

   คนป่วยบนเตียงนั่งหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไร มีคุณพยาบาลความกำลังทำสะอาดแผลให้อยู่ เมื่อเช้าตื่นขึ้นมาประมาณ สิบเอ็ดโมงคนที่อยากเจอกลับไม่ได้เจอ ปัณณ์บอกว่าคุณจันทน์มาหาแต่เช้าแล้ว แต่เขาหลับ อีกคนเลยต้องไปเรียนก่อน

   ไอดินเงยหน้าไปดูนาฬิกาเป็นรอบที่ร้อยแล้วมั้ง วันนี้คุณจันทน์เลิกเรียนแค่บ่ายสามเอง แต่นี่จะสี่โมงเย็นแล้ว ทำไมยังมาไม่ถึงสักที เป็นอะไรหรือเปล่าวะ

      “เรียบร้อยแล้วค่ะ ไข้ก็ลดแล้ว น้ำเกลือถอดสายออกให้เรียบร้อยแล้วนะคะ ถ้าฟื้นตัวเร็วแบบนี้ อีกสองสามวัน คุณหมอคงอนุญาตให้กลับบ้านได้ค่ะ”

      “ขอบคุณครับ”

      “คุณจันทน์กำลังมา มึงทำหน้าให้มันดีดีหน่อย!!  รอมาได้ทั้งวัน รออีกสักชั่วโมงจะเป็นไร ใจร้อนไปได้”

      “กูไม่ไว้ใจไอ้คิว”

      “คุณจันทน์อยู่กับฟรานซ์ .. ฟรังซ์โทรไปแล้ว ไม่เกินชั่วโมง ใจเย็นๆ”

   หลังจากคุณพยาบาลเข็นรถอุปกรณ์ในการทำแผลออกจากห้องไป ปัณณ์ที่นั่งอยู่ในห้อง และเห็นท่าทางหงุดหงิดของเพื่อนตัวเองอดที่จะเอ่ยปากออกมาไม่ได้


   แอ๊ด~~

   ฟรังซ์เปิดประตูเข้ามาคนแรก สองมือเต็มไปด้วยถุงอาหาร พร้อมกับฟรานซ์ที่ในถือกระเช้าผลไม้ ตามมาด้วยคุณจันทน์ ภูผา กะทิ แตงไทย ปิดท้ายด้วยพฤกษ์และแมค ทำให้ห้องพักฟื้นอัดแน่นไปด้วยผู้คน

   คนบนเตียงยิ้มออกมาทันทีที่เห็นหน้าคนที่คิดถึงมาตลอดทั้งวัน ส่วนคนตัวเล็กก็ส่งยิ้มหวานให้อีกคนเช่นกัน

      “♪ ไม่รู้ว่าฉันอิจฉาหรือว่าสุขใจ น้ำตาที่ไหลนั้นไหลมาจากจุดไหน เป็นเพราะฉันเสียใจ หรือเป็นเพราะฉันชื่นชม

      “หนวกหู!  รำคาญ ไปไกลๆ ตีนกูดิ”

      “♪ เมื่อเธอเลือกอยู่กับเขา ตัวฉันคุกเข่าสั่นไหว .. โอ๊ย~~”

   พฤกษ์หันไปด่าแมคพร้อมทั้งเอาเท้าถีบ แต่อีกคนไม่ได้สนใจ ยังคงแหกปากร้องเพลงอยู่แล้วยังส่งสายตาเจ้าชู้ไปให้คนตัวเล็กอีก ไอดินหันไปเขวี้ยงหมอนใส่หน้าไปที

      “ตีนกูไหม .. คุณจันทน์มานี่หน่อยครับ”

      “แหม! เสียงสองก็มาว่ะ .. มึงต้องให้หมอสแกนสมองมันนะ กูว่ามีการกระทบกระเทือน”

      ป้าบ~~ เต็มๆแรง

      “ไปจัดโต๊ะ!! จะแดกไหมข้าวน่ะ .. แดกเพื่อนอยู่นั่นแหละ ไอ้สัสหนิ”

   ฟรังซ์เดินมาตบหัวแมคเสียงอย่างดัง แมคได้แต่ทำปากขมุบขมิบ เพื่อนคุณจันทน์ถามไถ่อาการของคนตัวสูงเรียบร้อยก็พากันไปช่วยจัดเตรียมเทอาหารใส่จาน ปล่อยให้คุณจันทน์และพี่ไอดินได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน

      “พี่ไอดิน เจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า?”

      “ไม่ครับ พี่โอเค”

      “...”

      “ฟรังซ์บอกว่า เมื่อวานร้องไห้    .. ร้องทำไม หื้ม~”

      “จันทน์ จันทน์ .. ขอโทษฮะ”

      “เรื่องที่เกิดมันไม่เกี่ยกับคุณจันทน์สักหน่อย”

      “แต่เพราะจันทน์ พี่คิวถึง~”

      “ชู่!! เชื่อพี่สิครับ”

   ไอดินดึงคุณจันทน์ให้มายืนข้างเตียงพร้อมกุมมือน้อยไว้แน่น ฟรังซ์เล่าให้เขาฟังหมดแล้ว ว่าคนตัวเล็กโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง ทำให้เขาโดนไอ้คิวตีหัว เขาไม่ได้ระวังเลยพลาดแค่นั้นเอง

      “อย่าทำหน้าแบบนี้ .. ยิ้มให้พี่หน่อยสิ”

      “...”

      “นะครับ”

      “◕‿◕”

      “น่ารัก!! ข้าวต้มกุ้งเมื่อเช้าอร่อยมาก ขอบคุณนะครับ”

      “พี่ไอดินชอบเหรอ พรุ่งนี้จันทน์ให้แม่นิ่มทำมาให้อีกนะครับ”

   คุณจันทน์ยิ้มดีใจที่อีกคนบอกว่าข้าวต้มอร่อย ไอดินยังคงจับมือน้อยลูบหลังมือไปมา เหมือนว่าคนตัวเล็กจะเพิ่งรู้สึกตัวว่าไม่ได้อยู่กันแค่สองคน พอหันไปมองทางกลุ่มเพื่อน แล้วหน้าก็เห่อแดงขึ้น

      “หน้าแดง”

      “ปล่อยก่อน ... คนเยอะ”

      “ถ้าคนไม่เยอะ .. ทำได้?”

      “อะ อะไรเล่า ไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย”  >/////<

   เสียงเพลงที่กำลังอยู่ในช่วงนี้ ดังขึ้น แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ เธอไม่รู้บ้างเลย แอบส่งใจให้นิดๆ ดูเธอช่างเฉยเมย เอาหละเตรียมใจไว้หน่อย มันจะหัวหรือก็ยต้องเสี่ยงกัน ... เย่อิเย่เย้!!


   คุณจันทน์หน้าเห่อแดงกว่าเดิม เพราะสายตาทุกคู่มองตรงมาที่เขาและอีกคน พี่แมคถือโทรศัพท์เปิดเพลงที่ดังคลออยู่ในตอนนี้ ไอดินหันกลับมามองหน้าคนตัวเล็ก แล้วเอื้อมมือไปดึงคุณจันทน์เข้ามากอดแนบอกตัวเอง เสียงกรี๊ด เสียงโห่แซว ดังทั่วห้อง คนตัวเล็กยิ่งอายหนักขึ้นกว่าเดิม เลยยอมซุกหน้าตัวเองแนบอกอุ่นอย่างง่ายดาย

      “อะโห!! ไอ้ดิน .. มึงเดินมากระทืบกู ยังเจ็บน้อยกว่าต่อหน้าต่อตากูเลย ไอ้สัส! .. กะทิขา~ ช่วยดูแลหัวใจพี่แมคหน่อยค่ะ ใจบางหมดแล้ว”

      ป้าบ ป้าบ ป้าบ  3 ทีเน้นๆ

      “สันดาน”

      “กับน้องกับนุ่งก็ไม่มีเว้น”

      “เลี้ยงไม่เชื่อง”

   ฟรังซ์ ปัณณ์ และพฤกษ์ ร่วมด้วยช่วยกันด่า .. ส่วนคนอื่นพากันหัวเราะ แม้กระทั่งคุณจันทน์ที่เมื่อกี้ยังอายอยู่ยังหลุดขำออกมา ไอดินกอดคนตัวเล็กแน่น จะว่าเขาฉวยโอกาสก็ได้ เขายอมรับแต่เขาห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ

      “ไอ้พฤกษ์ กูไม่ใช่หมีแพนด้า ถึงจะเลี้ยงไม่เชื่อง”

      “กล้าพูด!! หน้าอย่างมึงไม่ใช่แพนด้าหรอก .. มึง คือ ควาย!!” 

      “ชิส์ ไม่รับรู้ .. กะทิขา พี่แมคโดนรังแกอีกแล้วค่ะ”

   เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งและอีกหลายๆครั้ง ถือว่าโชคดีมากที่ห้องพักฟื้นของไอดินอยู่ริมสุด ไม่อย่างนั้นคงโดนคุณพยาบาลมาด่าแน่นอน จากการทำเสียงดังรบกวนคนไข้รายอื่น

   

แล้วพบกันใหม่  :pig4:



Talk : สวัสดีวันสงกรานต์นะคะ ทุกคน!!! มาสวัสดีย้อนหลังแต่ตั้งใจมาเลยนะ
ขอบคุณทุกๆคนเช่นเดิมนะคะ .. ดีใจที่ทุกคนชอบนะคะ .. กำลังใจก้อนโตเลยนะ จะบอกให้รู้ ..

อยากถามว่า ถ้าจะแต่งตอนพิเศษ ช่วงสงกรานต์ (หลังจากเค้าเป็นแฟนกันแล้ว) ทุกคนว่า ดีมั้ยคะ หรือว่ารอก่อนดีน๊า!!! :katai1:

ออฟไลน์ cchompoo

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
อ้พี่คิวนิสัยเสียที่สุด แล้วทำไมตอนท้ายต้องหวานกันแบบนี้ล่ะ  :hao7: :hao7:

แต่งตอนพิเศษเลยจ้า  คงหวานกว่าตอนจีบร้อยเท่า :-[

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด