∈แด่คนที่ทั้งโลกเกลียด∋ ความจริงที่ 17 :: พาสชั้นมาเป็นแฟน [23/3/2019] P.2
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ∈แด่คนที่ทั้งโลกเกลียด∋ ความจริงที่ 17 :: พาสชั้นมาเป็นแฟน [23/3/2019] P.2  (อ่าน 1678 ครั้ง)

ออฟไลน์ Arayajanm

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อ่ะ ความสัมพันธ์แบบไม่มีชื่อเรียก.  มันยังไง มันต้องรู้สึกว่า เห้ย เพื่อนกัน ซบไหล่กัน ปาดน้ำตา หอมแก้มกัน ฯลฯ อะไรแบบนี้ไหมมมมม.  ซึนเดระกันอ่ะ เนี่น คนอ่านเขาต้องเขินเองงง. -3-    :o8: :-[ :impress2:


นิยายยย รอไรท์ตอนต่อไปปปปป มันกำลังฟินและลุ้นนนนอ่ะ งุ้ยย  :hao7:

ออฟไลน์ สีหราช

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-0

ออฟไลน์ sakutaka

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
∈แต่คนที่ทั้งโลกเกลียด∋

ความจริงที่ 12 :: สีกันได้ แม่อนุญาต


“ฮัลโหล...กูไม่ได้พกมือถือไว้กับตัว...กูมาแวะหาอะไรกินก่อนกลับ...มึงรู้ได้ไง...เสือกแล้ว...มาเพื่ออะไรวะ...เออเดี๋ยวกูลงไป”

นานๆจะได้เห็นไอ้เรวะมันมีสายเข้าสักที ดูท่าว่าปลายสายจะทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับมาก มันกดวางโทรศัพท์แล้วรีบเก็บชามของมันกับหม้อต้มมาม่าขึ้น

“เดี๋ยวกูกลับแล้ว”

“มึงปล่อยไว้ก็ได้ เดี๋ยวกูล้างเอง ไอ้บูมมันรออยู่ใต้หอไม่ใช่เหรอ” ร่างตรงหน้าชะงักเท้าแล้วมองผมอย่างประหลาดใจ

“มึงรู้ได้ไง” กูนั่งทางใน เข้าไปฝังอยู่ในจิต เพ่งนิมิตว่าเห็นไอ้บูมคุยกับมึงมั้ง ถามได้ อย่าลืมว่าเมื่อกี้กูได้ยินที่มึงพูดทุกประโยค ไม่ต้องบอกก็เดาได้ว่าคนเพื่อนน้อยอย่างมึงใครโทรหา

“เพราะกูฉลาด ไม่ต้องถามมาก มึงไปเถอะ” ลุกขึ้นไปคว้าหม้อกับชามในมือมันมา

“งั้นกูไปนะ” เรวะมองหน้าผมวืบหนึ่ง กล่าวคำอำลา ก่อนหยิบมือถือแล้วรีบผลุนผลันออกไป ปล่อยให้ผมยืนงงอยู่กับท่าทีรีบร้อนของมัน

“ทำไมต้องรีบขนาดนั้นด้วยวะ” ยังคงมองตามภาพสุดท้ายของแผ่นหลังที่หายไปยังอีกฝั่งของประตู แล้วเหมือนพึ่งนึกอะไรออกเลยรีบวางชามหม้อช้อนกลับที่เก่า ก่อนหมุนตัวเดินพุ่งไปยังเตียง

“เชี่ยแม่ง ลืมไว้จริงๆด้วย” เสื้อเน่าๆหลังเก็บขยะของมันถูกวางพับไว้อย่างเรียบร้อย แสดงว่าไอ้เรวะมันลงไปทั้งเสื้อยืดกางเกงบอลผมเนี่ยนะ ให้ตายเถอะ

...จำได้ว่ามันต่อยผมครั้งแรกเพราะเสื้อผ้า แต่มาคราวนี้มันทิ้งเสื้อผ้าเพียงแค่จะไปหาไอ้บูม...





ผมย้ายกลับมาอยู่บ้านได้เกือบสัปดาห์แล้ว ตั้งแต่วันนั้นไอ้เรวะก็หายตัวไป หายไปแบบไม่เห็นแม้แต่กายหยาบเดินเพ่นพ่านอยู่แถวสามเหลี่ยมทองคำ จนกระทั่งเพจเจ๊ดิบวุ่นวายเกือบประกาศตามหาคนหายเพราะไม่มีนายแบบหัวสีแอชเกรย์มาช่วยฉุดเรตติ้งโอปป้าประจำถิ่นให้สูงขึ้น ส่วนผมก็ยังคงวนเวียนอยู่กับชีวิตประจำวัน เรียน เล่น ทำงานอดิเรกร้องเพลงยามค่ำคืนมันต่อไป

“แปลก แปลกมาก” ไอ้หงส์โพล่งขึ้นมาระหว่างที่พี่ตี๋อนุญาตให้พวกเราพักเบรกคั่นรายการที่ร้านข้ามคืนกันอีกตามเคย

“แปลกอะไรของมึงวะไอ้หงส์” จิ้มแชทกับแฟนอยู่ดีดี แต่ยังมีปัญญาแยกสมาธิมาเผือกได้ถือเป็นหนึ่งในสกิลของไอ้คีย์

“ก็แปลกเรื่องที่ไม่เห็นหน้าแฟนไอ้เม่นมาหลายวันแล้วไง” ไอ้ต๊อบเป็นคนไขความกระจ่าง คู่หูมันชอบวางปริศนาไว้ปล่อยให้นายแพทย์วัตสันอย่างมันต้องคอยตามล้างตามเช็ดคำพูดเสมอ

“ในทางกลับกัน ขนมกองนั้นน่ะ!!” แม่งตวัดนิ้วทีเพื่อนทั้งกลุ่มแทบจะหันหัวไปตามที่มันชี้ จังหวะนี้แม่งโคตรพีค “มันกลับเพิ่มพูนขึ้นทุกวันอันอันอันอัน”

“ไอ้หงส์มึงจะสร้างเอคโค่ทำเพื่อ”

“ให้มันดูยิ่งใหญ่ น่าตกใจไงมึง ไอ้เม่นมึงไม่สังเกตเห็นเหรอว่ากองขนมตรงนั้นน่ะ กองขนมที่ทุกทีจะมีอัตราส่วนเกินกว่าเจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นต์เป็นของมึง แต่มันเพิ่มพูนขึ้นเป็นเท่าตัวเลยนะเว้ย”

“แล้วไงวะ กูโง่ กูไม่เข้าใจที่มึงพูด” ก็แค่แปลกใจว่าทำไมปริมาณขนมของเหล่าบรรดาแฟนๆที่ผมต้องแบกกลับมันถึงได้มีน้ำหนักเพิ่มมากขึ้น ไม่ใช่แค่จากร้านนะ ตอนที่อยู่มหา’ลัยก็ใช่ย่อย มีแต่บอกว่าคนนู้นคนนี้ฝากมาให้แต่ไม่เคยเห็นตัวจริงสักที ตอนแรกก็คิดว่าพวกแฟนคลับมีไอเดียสร้างสรรค์อยากเน้นปริมาณไม่เน้นคุณภาพเลยฝากมาให้ถุงใหญ่กว่าเดิม แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นเนี่ยสิ มันทั้งเพิ่มปริมาณแถมยังไม่ลดคุณภาพอีกต่างหาก

“ก็หมายความว่า ฐานแฟนคลับมึงเพิ่มขึ้นหลังจากที่ข่าวมึงกับไอ้เรเริ่มสร่างซาไปอ่ะดิ”

“หา?”

“ช่วงนี้พี่ดิบไม่อัพรูปคู่พวกมึงมาตั้งเกือบอาทิตย์แล้ว ตั้งแต่กระแสหลังงานเก็บขยะ ทุกอย่างก็ดูเงียบลงซะ สงสัยพวกเด็กในเพจทวงคืนเม่นจากเรวะจะปลุกกระแสว่ามึงเลิกยุ่งกับมันแล้วมั้ง”

“กูเปล่าเลิกยุ่ง แค่มันไม่รู้หายตัวไปไหนเท่านั้นเอง”

“แต่ภาพมันฟ้องว่าอย่างนั้น ทุกคนเชื่อ ทุกอย่างจบ” ให้มันได้อย่างนี้ดิ มิน่าล่ะพวกดาราถึงทนกระแสสังคมไม่ไหว ทำให้มีทั้งคบเลิกลาจากกันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

“เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ไอ้เม่นมันว่าไงนะ เปล่าเลิกยุ่ง ฟังแล้วจักจี้ว่ะ”

“ตรงไหนวะ”

“ฟังแล้วยังดูมีอัณฑะต่อกัน”

“พันธะรึเปล่าวะ!!” เฮ้อ เสื่อมไม่มีใครเกิน อย่าได้ไปคิดเพลินตามมันมีหวังประสาทแดก

“แล้วไอ้เรมันหายไปไหนวะ ปกติก็เห็นมันชอบมาป้วนเปี้ยนอยู่รอบๆตัวมึง ตั้งแต่มึงจับคู่กับมันก็ไม่มีวันไหนไม่เห็นหน้า” คนที่ถามคำถามนี้ได้คงมีแต่ไอ้ต๊อบที่วันๆแม่งไม่ทำอะไรเอาแต่คอยสังเกตสังกาสิ่งรอบตัวอยู่เรื่อย

“กูก็ไม่รู้”

“นี่มึงไม่ได้ติดต่อกับมันเลยเหรอ” ไอ้คีย์ทำท่าสงสัย

“ปกติกูก็ไม่ได้ติดต่อกับมันก่อนอยู่แล้ว ยกเว้นตอนที่มีกิจกรรมต้องทำเท่านั้น”

“โหย อะไรวะไอ้เม่น สมควรแล้วที่จะเลิก เป็นแฟนภาษาอะไรวะ”

“แฟนที่ไหนล่ะ ไอ้พวกนี้เดี๋ยวโดนกูถีบ สาปแช่งให้พวกมึงไม่มีเมียรายตัวเลย”

“กูมีแล้ว กูรอด” โล่งใจออกนอกหน้าเลยนะมึงไอ้คีย์

“อย่างมึง กูต้องขอให้เลิกกับเมีย”

“ไอ้เวรเม่น ไอ้ปากพล่อย มึงหยุด...”

“อ้าวๆ อีกสามสิบวิถ้าพวกคุณมึงยังไม่ก้าวฝ่าตีนข้างขวาขึ้นเวที กูจะตัดเต็มหนึ่งชั่วโมงนะเว้ย”

เชี่ยพ่อตี๋มา คราวนี้ล่ะแทบจรลีกันไม่เห็นฝุ่น เกือบจะคว้าเครื่องดนตรีผิดกัน เล่นเอาฮามันทั้งร้าน นึกว่าวงเราเล่นมุกตลกโชว์ หลังจากนั้นแนวเพลงที่ร้องก็เปลี่ยนไป กลายเป็นแนวทางเตรียมใจเพื่อจากลา...สัด พวกมึงรักประวัติชีวิตกูจริง...




พอโดนไอ้เพื่อนจอมชงกระทุ้งหลายๆรอบผมเลยชักสังหรณ์ใจแปลกๆ หยิบมือถือขึ้นมาโทรหาไอ้เรวะหลังจากกลับมาถึงบ้าน แต่สิ่งแรกที่ผมได้ยินจากโทรศัพท์กลับเป็นเสียงครางไม่ได้ศัพท์ของอีกฝ่าย จนเดาไม่ได้ว่าใครรับ ใช่ไอ้เรวะรึเปล่าวะ

“เรวะ”

[...อืออ...]

“ใช่มึงเปล่าวะ”

[...ใคร...]

“กูเอง”

[...กูน่ะ...ใคร?]

“เม่นไง”

[เม่น...กู...ไม่ไหวแล้ว...] โหย ประโยคนี้เล่นเอาวงการม้ามตับไตสะเทือนไปถึงขั้นสิบ จากที่นั่งเอนตัวพิงโซฟาสบายๆอยู่กูนี่หลังตรง นมตั้งเลยครับ

“กะ...เกิดอะไรขึ้นวะ”

[...ครึก...ตู๊ดตู๊ดตู๊ด]

เชี่ย...สายตัดไปแล้ว เกิดอะไรขึ้นวะ โคตรเดือดเนื้อร้อนใจเพราะดูจากเข็มนาฬิกานี่ไม่ใช่เวลาที่ควรจะมีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้น ผมขยับตัวลุกขึ้นวิ่งเข้าห้องส่วนตัวคว้ากระเป๋าเป้กับกุญแจไอ้บิ๊กเบิ้มได้ ก็รีบสตาร์ทเครื่องบิดเร่งสปีดออกมาจากบ้าน

โชคดีที่ร้านแม่ไอ้เรวะเพิ่งปิด เลยทันตอนหญิงสาวกำลังขยับกระถางดอกไม้ ใบเดียวกับที่ไอ้เรวะเคยแนะนำผมตอนมาร้านครั้งแรกว่าเป็นต้นอะไรเข้าบ้าน

“แม่นิ!!” คนถูกเรียกชื่อยังคงหันรีหันขวางจับทางเสียงไม่ถูก จนกระทั่งผมจอดแล้วเดินเข้าไปใกล้

“อ้าวลูกเม่น มาได้ไงเนี่ย”

“เรวะล่ะครับ”

“อยู่ในบ้านน่ะจ้ะ มีอะไรรึเปล่า” ยังอยู่ที่บ้าน? แล้วไอ้เสียงเมื่อกี้มันอะไรวะ

“เออ...ขอผมเข้าไปหาเรวะหน่อยได้มั้ยครับ” แม่นิทำหน้าประหลาดใจแต่ไม่ถึงกับโอเว่อร์ ก่อนจะตอบรับด้วยสีหน้ายินดี คงสงสัยว่าทำไมมาหาลูกแกยามวิกาล

“ได้สิ เข้ามาเลยจ้ะ”

“มาครับ ผมช่วย” กระถางดอกไม้ถูกย้ายเข้ามาอย่างว่องไว ตราบใดที่ยังไม่เห็นตัวเป็นๆผมก็ยังนึกร้อนใจอยู่ดี  ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าตัว

แม่นิเดินนำทางขึ้นบันไดเหล็กสีดำ ผ่านชั้นลอยซึ่งเป็นส่วนของที่นั่งมาจนถึงด้านในสุด ก่อนหยุดเคาะประตูที่หน้าห้องๆหนึ่ง

“เร เพื่อนมาหาน่ะ”

มีเพียงเสียงเงียบตอบรับกลับมา จนผู้เป็นมารดาต้องยกมือขึ้นมาอีกครั้ง “เรลูก ได้ยินมั้ย เม่นมาหาน่ะ”

ตุบ! แกร่ก! เคร้ง!

เสียงอย่างกับเกิดสงครามกลางเมืองในห้อง ใจผมแม่งแทบร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เชี่ยเกิดอะไรขึ้นวะ หรือคนร้ายแม่งดักปล้นในห้องไอ้เรวะมัน แล้วเกิดการต่อสู้ขัดขืนขึ้น คราวนี้ผมไม่อยู่นิ่งอีกต่อไป กระวีกระวาดขยับตัวไปขวางหน้าแม่นิพลางรัวทุบประตูอย่างหนัก

“เรวะ มึงเปิดดิวะ” อย่าทำให้กูกังวล “ถ้าไม่เปิดกูจะพังเข้าไปแล้วนะเว้ย” อีกนิดกูตั้งท่าฝ่าตีนประจันบาลแล้ว แต่ประตูเบื้องหน้ากลับเปิดขึ้นเสียก่อน

แกร๊ก!!

“...!!”

“...!!”

ประหลาดใจเสียยิ่งกว่าเสียงดังในห้องก็คงเป็นคนที่ปรากฏในม่านสายตา ใครเดาว่าเจ้าของห้องมาเปิดประตูให้ มึงเดาผิดให้คิดใหม่ คนที่คาดไม่ถึงอย่างเด็กเดือนมหา’ลัยต่างหาก ที่มันเดินมาขวางอยู่หน้าประตู

“ไอ้บูม?” เจ้าของชื่อทำหน้าตื่นทันทีที่เห็น แต่ก่อนจะโวยวาย ไอ้ตัวร้ายตัวดีจอมป่วนสติผมจนต้องบึ่งมอเตอร์ไซต์มาทั้งชุดนอน มันยืนอยู่ด้านหลังกลับโพล่งเสียงดังขึ้นขัด

“เชี่ยบูมมึงกลับห้องมึงไปเลยไป เกะกะฉิบหาย” พอดันไอ้ตัวโตด้านหน้าออกมาได้เสร็จ มันก็คว้าข้อมือผมแล้วฉุดอย่างแรงให้เข้าห้อง “แม่ อย่าให้ไอ้บูมมันมากวนผมอีกนะ”

ปัง!!


มีต่อด้านล่างค่ะ

ออฟไลน์ sakutaka

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
กูอึ้งครับ ไม่มีปัญญาแม้แต่ตีความว่าเหตุการณ์เมื่อครู่มันคืออะไร พอปิดประตูลงกลอนได้เจ้าของห้องก็ไม่พูดพล่ำทำเพลงปล่อยมือผมแล้วเดินสะโหลสะเหลพุ่งไปยังที่นอน

ตุบ!!

ท่ามันแม่ง จะบอกว่าน่าขันหรือน่าเอ็นดูดีวะ ก็เล่นล้มหน้าคว่ำซะ

“เป็นอะไรวะ เมื่อกี้ที่คุยโทรศัพท์ ที่บอกว่าไม่ไหวแล้ว”

“...”

โอเคจ้า มันเงียบจ้า ผมเดินเข้าไปใกล้ นั่งลงข้างเตียง มองหัวทุยๆของมันว่าเมื่อไรจะหันมาเสวนากับกู

“มึงรู้มั้ย กูนี่รีบบึ่งมอเตอร์ไซส์มาเสื้อผ้าแม่งก็ไม่ได้เปลี่ยน นึกว่ามึงโดนใครบุกปล้นชิงทรัพย์ หรือโดนฆ่าปาดคอไปตายอยู่แถวไหนซะแล้ว”

“กูยังไม่ตาย” ในที่สุดก็ยอมหันมา แต่สภาพแม่งไม่ไหวจะเคลียร์

“ไม่ตายก็เหมือนกำลังจะตายยังไงไม่รู้ว่ะ ไปทำอะไรมาวะ เสียงงัวเงียเพลียขั้นสิบ ตานี่โหลเกินสิบสองชิ้นได้แล้วมั้ง ถ้าบอกว่ามีญาติห่างๆเป็นหมีแพนด้ากูนี่เชื่อเลย”

“งั้นมึงกับกูก็เป็นญาติห่างๆกัน”

“หา?”

“กูเป็นแพนด้า ส่วนมึงเป็นโพล่าแบร์”

“สาระดิเรวะ”

“เนี่ยสาระสุดๆแล้ว”

“สารคดีสัตว์โลกน่ะสิมึง กูถามก็ตอบดิ” นิสัยถามไม่ตอบ ผ่านมากี่ครั้งมันก็ยังไม่เลิก แต่ทว่าขณะที่กำลังทวงถามหาคำตอบ คนบนเตียงกลับนิ่งแล้วหลับตาเฉย

“เรวะ อย่าบอกนะว่ามึงหลับ”

“...”

“ไอ้เร...”

“ยัง...กูยังไม่หลับ...แค่ใกล้...แต่ตอนนี้กูรู้สึก...”

โครกกกกก

ชัดเลย

“กู...” มันลืมตาขึ้นมาทำท่าจะแก้ตัวเรื่องเสียงปริศนาที่ดังขึ้นมาขัด

“เออ ไม่ต้องบรรยายหรอก กูรู้ว่ามึงเป็นอะไร” ผมขยับกระเป๋าเป้เปิดออก รู้สึกโชคดีที่พกติดตัวมาด้วย จำได้ว่าขนมของพวกแฟนคลับที่ขนกลับมายังคาอยู่ในกระเป๋า “ทำเหี้ยอะไรไม่ยอมทานข้าว”

“ทำงาน”

“งานอะไร...เชี่ย!” ตอบดีดีไม่ได้ต้องแขนยกมือฟาดงวงฟาดงา นิ้วชี้ยาวๆของมันชี้ไปทางโน้ตบุ๊คที่เปิดค้างอยู่ ในนั้นเป็นเอกสารบางที่ปรากฏตัวอักษรยุบยับเต็มไปหมด ตรงหน้าที่เปิดค้างไว้มีทั้งตัวอักษรภาษาไทย...แล้วให้ผมเดาอีกอันนึงน่าจะเป็นภาษาญี่ปุ่นปะปนกันอยู่

“แปลเอกสาร?” อีกฝ่ายพยักหน้าหงึกหงักทั้งที่ยังฝังหัวจมกับเตียง

“งานมหา’ลัย?”

“หิวจัง..” ฟังกูบ้างดิวะ เฮ้อ เอาเถอะลืมไปว่าเวลาคนหิวอะไรมันก็ไม่เข้าหัว ผมเลยคว้าซองกล่องขนมออกมารัวๆจากกระเป๋า

“กูมีแค่นี้ อยากกินอันไหนก็หยิบเอาละกัน” ได้ยินเท่านั้นมันผุดตัวพรวดพราดลุกขึ้นจากเตียง หันหัวปรายตามองลงมายังกองขนมขนาดใหญ่

“มึงเอามาจากไหน”

“แฟนคลับให้กูมา”

“ไม่ดีหรอก มึงกินเถอะ”

“กูแดกคนเดียวก็ไม่หมดหรอก” ผมคุ้ยของในถุงออกมามีทั้ง พุดดิ้ง ถั่วตัด มันฝรั่งทอดกรอบ รวมถึงเปียกปูนกะทิสด แม่งโคตรวาไรตี้ นี่กะให้กินทีเดียวอ้วนไปถึงชาติหน้าเลยรึเปล่าวะ เหลือบตาขึ้นมามอง เรวะมันยังนิ่งไม่กล้าที่จะหยิบกิน

“ถ้ามึงเกรงใจ เดี๋ยวกูกินเป็นเพื่อน” ไม่ว่าเปล่าแกะซองมันฝรั่งทอดกรอบหยิบมาป้อนมันถึงปาก ไอ้เรวะถึงกับย่นคางมอง “กินดิ”

“อะไรอ่ะ”

“ตัวมึงไง”

“หา?”

“เลย์” มันทำหน้าเอือมกัดขนมจากมือผมไปทันทีที่ได้ยินมุกกากๆ พอหมดชิ้นหนึ่งต่อเนื่องด้วยชิ้นสองไม่ให้กระเพาะมันสะดุด

“มึงก็กินด้วยดิ” พูดทั้งที่ปากยังเต็มไปด้วยขนม ไอ้เรวะมันยันตัวลุกขึ้นมาคว้าเปียกปูนกะทิสดไปฉีกเปิดฝาแล้วหมุนรอบตัวหาบางอย่าง

“ช้อนเหรอ เอานี่” พอหยิบแล้วก็ยื่นให้มันได้เจ้าตัวก็จ้วงลงไปที่ไอ้สีเขียวๆที่มีชั้นบนเป็นสีขาวของกะทิ แต่สิ่งที่ผมคิดผิดคือช้อนที่ตักมันกลับยื่นใส่ปากผม

“กินดิ” อะไรคือการที่กูมองหน้าไอ้เรวะแล้วเผลออ้าปากรับอย่างเต็มปากเต็มคำวะ....โหยยยย

“ไม่ต้องป้อน กูกินเองได้” เลยคว้าถ้วยเปียกปูนมาจากมือมันแล้วจ้วงกินไม่ยั้ง เชี่ยนี่กูเป็นอะไรวะ เมื่อกี้กูป้อนมัน มันป้อนกูก็เจ๊ากันแล้วนี่หว่า “พรุ่งนี้อย่าลืมมาเรียนล่ะ กูไปหากิจกรรมมาได้แล้วอันนึง”

“กิจกรรมอะไร”

“นั่งสมาธิเจริญสติปัญญา”

“แค่ฟังก็เพลียแล้ว”

“ไปทำอะไรมาถึงได้เพลีย มึงแทบไม่ได้เข้าเรียนด้วยซ้ำ”

“รู้ได้ไง”

“ก็ไม่เห็นหน้ามึงไปโผล่แถวคณะเลย”

“คิดถึงเหรอ”

“คิดถึงบ้านมึงดิ มีแต่คนเขาถามหามึงต่างหาก”

“ถามหากู?” อีกฝ่ายขมวดคิ้ว “มึงอำกูเล่นแล้ว คนอย่างกูเนี่ยนะจะมีคนถามหา”

“ก็พวกมันหามึงไม่เจอเลยมาถามหาเอากับกูเนี่ยแหละ แล้วให้กูตอบไงวะ”

“ตอบอะไรไปก็ได้นี่ แบบว่าไม่รู้จัก ไม่ได้สนิทอะไรถึงขั้นนั้น เลยไม่รู้” หน้าเพลียๆแม่งเปลี่ยนอารมณ์ไวโคตร ตอนนี้กลายเป็นซึมไปแบบแปลก

“แต่กูรู้จักมึงแล้ว เพราะงั้นกูต้องรู้สเตตัสมึง”

“ไอ้เม่นมึงเอาอะไรมาคิด...” มันชะงักปากก่อนหันมาพูดอีกครั้ง “กูโสด”

“สัด เรื่องนี้ไม่ต้องรู้ก็ได้มั้ยวะ” ไอ้เรวะมันยิ้มนะ ยิ้มแบบผสมความเพลีย ตาปิดไปถึงโลกหน้าแล้วมั้ง สุดท้ายมันก็เอนตัวลงเตียงอีกครั้ง แล้วตอบผมในสภาพหลับตาคาที่นอนเนี่ยแหละ

“กูอยู่บ้านทำงานทั้งวัน ไม่ได้นอน เลยเพลีย” พอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเหลือบไปมองที่โต๊ะญี่ปุ่นที่วางคอมอีกครั้ง

“ทำไมต้องทำทั้งวันทั้งคืนขนาดนั้นด้วยวะ ไอ้งานแปลเนี่ย สรุปไม่ใช่งานมหา’ลัยใช่มั้ย ใครขอร้องมา”

“กูรับมาเอง”

“แล้วทำไมต้องรับเยอะขนาดนี้ด้วย” รู้ว่าตราบใดผมไม่กลับตราบนั้นไอ้เรวะคงไม่ได้นอน แต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะมันเป็นคนทำให้ผมเดือดร้อนต้องถ่อมาถึงที่นี่ ร่างบนเตียงลืมตาขึ้นมาอีกครั้งแล้วจ้องมองตรงมา

“เม่น มึงจะรู้เรื่องกูเยอะเกินไปแล้ว”

“มึงสายพันธุ์เดียวกับกู กูควรรู้ไว้” อึ้งดิ ตบมาตบกลับไม่โกงเว้ย มุกกากๆแบบนี้อย่าคิดว่ามึงเล่นเป็นอยู่คนเดียวนะ

“อ้าว พึ่งรู้นะว่ามึงเป็นมนุษย์”

“เมื่อกี้มึงยังเรียกกูว่าโพล่าแบร์เลย อย่ามาเปลี่ยนสายพันธุ์กูตามใจชอบแบบนี้ คุยกับมึงแล้วเซ็งว่ะชอบเปลี่ยนเรื่องตลอด” ล้มตัวลงนอนข้างเตียงตรงหน้าโต๊ะญี่ปุ่นแม่งซะเลย เหนื่อยว่ะ คนสนใจก็ชอบพาบ่ายเบี่ยงเปลี่ยนเรื่องตลอด ไม่เอาไม่สนใจมันแล้ว

“ทำอะไรน่ะ”

“แกล้งตาย”

“กูไม่ใช่หมีนะ”

“วันนี้มึงเป็นหมีแพนด้าให้กูวันนึงละกัน ช่วยเดินผ่านกูไปไม่ต้องสนใจที”

“หมีปกติมันไม่เดินผ่านไปง่ายๆหรอก” ชักระแวงกับสิ่งที่มันโพล่งออกมา เลยแอบหรี่ตามองความเคลื่อนไหวที่อยู่เหนือขึ้นไป
จะเรียกว่าโชคร้ายก็ได้เพราะจุดที่ผมนอนแม่งชิดริมขอบเตียงโคตะระของมุมอับ เลยไม่ทันจะจับสัญญาณอะไร ไอ้เรวะมันก็ชะโงกหน้าออกมาจากเตียงกะทันหันเล่นเอาแทบสะดุ้งสุดกำลัง เชี่ย ทำไมกูเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในตาของมันวะ ตอนนี้กูต้องหลับตาดิ หลับๆๆๆ

“มันต้องดมกลิ่นมึงก่อนว่าตายยัง” ไม่รู้คิดพิลึกอะไรถึงกระโดดลงจากเตียงมาทับผม เล่นเอาจุกไปสามชั่วโคตร แต่ด้วยความอยากเป็นดาราเจ้าบทบาทกูเลยนอนแน่นิ่งเหมือนคนตายมันต่อไป

จนกระทั่งได้ยินอีกฝ่ายทำเสียงจมูกฟุดฟิด ใจกูแทบไปพิชิตเขาเอเวอเรสต์ เย็นไว้ไอ้เม่น เดี๋ยวมิชชั่นจะกลายเป็นอิมพอสซิเบิ้ล มิชชั่นโนคอมพลีท มึงควรแกล้งเนียนตายมันต่อไป บอกตามตรงโคตรหนักมึงคิดยังไงทับกูมาได้วะ แล้วไหนจะลมหายใจที่สูดไปมาตรงต้นแขนกูตอนนี้อีก เชี่ย ขนลุก

“เออ ท่าจะตายจริง กลิ่นนี่เน่าเชียว”

“สัดกูเพิ่งอาบน้ำมา มึงไม่เห็นเหรอกูใส่ชุดนอนโว้ย ชุดนอนน่ะ” รู้สึกได้ถึงแรงกดทับที่หายไปผมเลยตัดสินใจเปิดตาขึ้นมา ไอ้เรวะมันย้ายมานั่งท่าขัดสมาธิข้างๆผม พลางส่งสายตาไม่เชื่อถือลงมาเต็มๆ “มองอย่างนี้หมายความว่าไงวะ หาว่ากูโกหกเหรอ”

“เปล๊า”

“เสียงสูง มึงแม่งหาว่ากูไม่อาบน้ำนอนใช่มั้ยวะ”

“เปล่าซะหน่อย”

“แต่ตามึงไม่ใช่หนิโว้ย” ว่าจบ ผมก็คว้าท้ายทอยดึงคนตรงหน้าลงมาอย่างแรงแบบไม่มีการประนีประนอม เล่นเอาเรวะมันตกใจลนลานดันมือกับอกผมเป็นการใหญ่

“ทำไรวะ เชี่ยเม่น!”

“กูให้ดมพิสูจน์อีกรอบ”

“ไม่ดม”

“ดม”

“ไม่ดมเว้ย”

“กูบอกให้ดม”

“กูบอกว่าไม่ก็ไม่ไงวะ” สายไปแล้วมึง แรงคนอดนอนหรือจะสู้แรงคนนอนเต็มผืนหลับเต็มตื่นด้วยเสื่อจันทบูรได้ หน้าไอ้เรวะทิ่มลงบนอกผมเต็มๆ มันพยายามยื้อยุดจนในที่สุดก็ตวัดหัวขึ้นมามองทั้งที่ใบหน้ายังแทบซบอกผมอยู่ได้ ระยะเท่านี้บอกได้คำเดียวว่ากูอึ้ง ตะลึงกับรูปลักษณ์ของมันเป็นรอบที่ร้อย

ตึกตัก

...ใจ...กู...ทำไมอึดอัดอย่างนี้วะ...

“เม่น มึง...” เอ่ยแค่นั้นแล้วก็มุดหัวเอาหูแนบกับอกผมเฉย “นอกจากคอเรสเตอรอลแล้วมึงยังเป็นความดันเหรอวะ”

“กูไม่ได้เป็นความดัน แต่กูกำลังจะดันมึงขึ้นเนี่ยแหละ ฮึ่ย” บอกเลยกล้ามเนื้อท้องทำงานหนักมาก เหมือนซิตอัพโดยเอาน้ำหนักเรวะมันมารวมด้วย ในที่สุดผมก็ลุกขึ้นมา ไอ้เรวะมันนั่งมองผมทำตาปริบๆ

“งานเยอะก็ไปทำดิวะ มองหน้ากูแล้วมันจะเสร็จมั้ย” ดันไหล่มันให้หันกลับไปสนใจงานกองยักษ์ของตนเอง

“มึงไม่เป็นไรแน่นะ”

“ห่วงงานมึงก่อนเถอะ” คิดว่าแต้มบุญผมหมดไปตั้งแต่เจอมันแล้วแท้ๆ แต่กลับเข้าใจผิดเพราะมีกรรมการมายุติการเผชิญหน้าระหว่างเราสองคนพอดี


Rrrrrrrrrrrrrr


โทรศัพท์คุณอลิซ่าเข้า ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าแม่ผมโทรมาเพราะได้ยินเสียงไอ้บิ๊กเบิ้มกลางดึก เรวะมันยังเหลือบมองมาอย่างรีๆรอๆ เห็นทีว่าถ้าผมยังไม่ละความสนใจจากมัน เจ้าตัวคงยังไม่เริ่มทำงาน ผมเลยกดรับเอาโทรศัพท์แนบหู พยักพเยิดขยับปากแบบไร้
เสียงว่า..ทำงานไปไอ้สัด...ให้มันเลิกยุ่งกับผม

“ครับแม่”

[หนีเที่ยวเหรอเรา] ประโยคแรกเล่นเอาเสียประวัติการเป็นเด็กดียันเบ้าหน้าของนายพลลภัตม์ จงรักกิจการกุลเลยว่ะ

“โหยแม่ เปล่าหนีเที่ยวซะหน่อย นี่มาบ้านเพื่อน”

[ไปบ้านเพื่อนแล้วทำไมต้องโกกลางค่ำกลางคืนด้วยล่ะจ๊ะ หรือแม่ตั้งนาฬิกาบ้านผิดเป็นเวลาอเมริกาหรือไงฮะ?]

“อย่าประชดสิครับแม่ บังเอิญผมแค่นึกขึ้นได้ว่ามีธุระ”

[แล้วดันเป็นธุระที่บังเอิญต้องทำวันนี้ด้วยเนอะคุณลูกชาย]

“ใช่ๆ แม่รู้ได้ไงเนี่ย แม่ใครน้า ฉลาดจัง”

[ฉลาดไม่พอนะ แถมยังสวยด้วย แล้วก็รู้ด้วยว่าลูกชายแม่ไปบ้านใคร]

“บ้านใครอ่ะ”

[บ้านหนูเรมไงจ๊า~]

เหยดดดดดดดดดดดด

“มะ...แม่รู้ได้ไงอ่ะ” กล้องวงจรปิด จีพีเอสติดตามตัว ไหนวะ ไหนวะ ไม่น่าจะมีนี่!!

[บอกแล้วไงว่าแม่ฉลาด] โหยถอดแบบกูมาเปี๊ยบ แม้กระทั่งเรื่องนี้

“แม่คือผม...”

[ค้างมั้ย]

“เอ๊ะ?”

[ค้างเถอะ]

“ฮะ?”

[ขี่ไอ้เบิ้มกลางดึก แม่ไม่วางใจ]

“ดะ เดี๋ยวก่อนดิแม่...”

[พ่อกับแม่เขาอยู่บ้านรึเปล่า] หืม? ทำไมมาเข้าเรื่องนี้ได้วะ

“ยะ...อยู่แต่แม่ครับ แล้วมันเกี่ยวอะไร...”

[ยังไงก็นอนแยกห้อง อย่าทำตัวรุ่มร่ามล่ะ อีกฝ่ายจะเสียหาย]

“เสียหาย? เรื่องอะไร?”

[แม่เข้าใจอารมณ์เด็กผู้ชายวัยกลัดมันอย่างเรา ถึงตอนนี้ไม่นึกอยากแต่ถ้าได้นอนติดกัน สีกันไปมา มันก็พาลพาให้อยากได้] เฮ้ย คิดไปถึงไหนแล้ววะแม่กู กลับม้า!! แล้วหัวกูนี่อะไร ทำไมเสือกจินตนาการภาพตาม เชี่ยโว้ยยยย

[เพราะฉะนั้นนอนแยกกันไว้ก่อนเป็นดี]

“ถ้าอย่างงั้นให้ผมกลับดีกว่ามั้ยเนี่ย”

[แต่ว่าแม่ล็อคบ้านซะแล้วสิ ว้าน่าเสียดาย ถ้ายังไงเจอกันวันพรุ่งนี้นะคุณลูกชาย บ๊ายบายจ้า]

“เฮ้ย แม่!!เดี๋ยว!!” เอาอีกแล้ว มามุกนี้อีกแล้ว จะวางโทรศัพท์แต่ละทีฟังลูกนี้คนนี้บ้างดิออมม่า!! โวยวายอยู่ดีดีมีอันต้องสะดุดเพราะผมเหลือบไปเห็นแผ่นหลังของคนที่นั่งทำงานอยู่พอดี รู้สึกโล่งใจจนล้นปรี่เพราะเจ้าตัวยังไม่มีทีท่าว่ารู้ตัว แต่จู่ๆเรวะกลับเรียกชื่อผมกะทันหัน

“เม่น”

“คะ ครับ!!” สะเสียง เสียงกูสั่น!!

“คุยเสร็จแล้วเหรอ” มันยังคงเอาแผ่นหลังคุยกับผมอยู่ ตอนนี้ถ้าหันมาผมก็ไม่รู้จะทำหน้ายังไง

“อะ...เออ อื้ม” โอ๊ย ใบ้แดก

“บังเอิญห้องกูมันเงียบ”

“...”

“เสียงมันเลยลอดออกมาจากลำโพงหมด”

“...”

“เมื่อกี้กูได้ยินเต็มสองรูหูเลยล่ะ”

“...!!”

วะโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย

“ยะ อย่าเข้าใจผิดนะมึง แม่กูก็พูดไปงั้นเพราะนึกว่ามึงเป็นผู้หญิง คิดว่ามึงเป็นแฟนกู”

“ตกลงค้างป่ะ”

“หา?”

“กูก็ไม่อยากให้มึงขับรถออกไปกลางค่ำกลางคืนเหมือนกัน ทางตรงนี้มันมืดอันตราย” อ๋อที่ได้ยิน หมายถึงเรื่องนี้ใช่มั้ยวะ ทำเอากูตกใจหมด

“กะ ก็คงต้องค้างแหละ เพราะกูไม่ได้พกกุญแจบ้านมา”

“งั้นนอนห้องกูละกัน เตียงยังเหลือที่ บ้านกูไม่มีห้องพักสำหรับแขกด้วย”

“เฮ้ย กูนอนพื้นก็ได้นะ เตียงมันแคบ เดียวมึงนอนไม่สบาย” เสียวใจเสียวกายเปล่าๆ

“เตียงห้องกูก็ไม่ต่างจากห้องมึง กูนอนได้ แต่มึงจะนอนสบายรึเปล่า”

“มะ ไม่ว่ะ!!” สีไปสีมา ใครให้แม่กูพูดคำนี้ออกมาวะ มันก้องอยู่ในหัวกูเนี่ย!! “กะ กูว่า กูคงนอนไม่สบาย”

“ถ้ามึงคิดมากเรื่อง...” ไอ้เรวะมันหยุดคำพูดไป เรื่อง เรื่องอะไรวะ อย่าให้กูลุ้น จนในที่สุดมันก็หันมามองหน้าผม “คิดมากเรื่องสีกันที่แม่มึงพูด อย่าลืมว่ากูเคยไปนอนห้องมึงตั้งหลายครั้ง ถ้าได้กันคงท้องไปถึงลูกสองลูกสามแล้วล่ะ”

ว้อท เดอะ ฟ้าคคคคคคคคคคคคคคคคคคค

...กูเปลี่ยนใจไม่ค้างแล้วได้มั้ยวะ...แล้วกุญแจกูล่ะ จะกลับบ้านยังไง...




ความคิดที่จะสีกัน...ฝันหวานไปเถอะครับ...

เพราะไอ้เรวะมันไม่หลับไม่นอน ผมที่ไปล้างหน้าแปรงฟันอีกรอบแล้วกลับมากลิ้งชิดขอบเตียง ได้แต่นั่งดูแผ่นหลังของเรวะด้วยความระแวดระวังยาวไปตลอดคืน สะดุ้งตื่นมาอีกทีก็ยังไม่มีใครอยู่เคียงข้าง มีแต่ซากอารยธรรมที่ดูรกรุงรังบนโต๊ะญี่ปุ่นและถุงขนมที่นอนตายอยู่ในถัง กับไอ้เรวะที่เหยียดกายลงพื้นไปทั้งแบบนั้นโดยไม่ได้มีการปีนตัวขึ้นมายังที่นอนแต่อย่างใด

ห้องไอ้เรวะไม่มีเครื่องปรับอากาศ เป็นห้องเล็กๆบนชั้นลอยที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างง่ายๆ ด้วยความที่เป็นพื้นไม้เลยไม่น่าจะซีเรียสว่าเจ้าตัวจะนอนหนาวยาวไปจนถึงเช้า แต่ที่น่ากังวลก็คืออาการปวดเมื่อยที่จะตามมาจากนี้ต่างหาก

ผมขยับเอาหมอนที่ตัวเองยึดไว้มาสอดใต้ศีรษะของอีกฝ่ายซึ่งนอนตะแคงข้างอยู่ให้หนุนนอน พลางหาผ้าห่มมาคลุมห่มปลายขา อย่าคิดว่าผมอ่อนโยนหวังดีนะ แค่ไม่อยากถูกตราหน้าว่ามายึดห้องเจ้าของแล้วสร้างความเดือดร้อนให้ต่างหาก

“มึงจะฝันอย่างวันนั้นอีกมั้ยวะ” ใบหน้าอ่อนเพลียจนคิดได้ยากว่าเจ้าตัวจะนอนละเมอออกมาเหมือนวันก่อน เหลือบไปมองโน้ตบุ๊คของอีกฝ่ายที่ยังคงเปิดค้างไว้หน้าอีเมล ทุกฉบับที่ส่งออกล้วนมีไฟล์แนบและข้อความระบุว่า ‘ส่งงานครับ รบกวนตรวจรับด้วย’ แทบทั้งนั้น หนึ่งสองสามนับไม่ถ้วน แถมล้วนแต่เป็นอีเมลในช่วงสัปดาห์นี้

“มีเหตุผลอะไรถึงต้องทำงานหนักขนาดนี้ด้วยวะ” มึงเป็นเด็กมีแม่คอยเลี้ยง ยังไม่ได้อยู่วัยทำงานที่ต้องหาเงินเพื่อปากท้องตัวเองเสียหน่อยแล้วทำไม...

แกร่ก!!

เสียงประตูดังขึ้นกะทันหันทำเอาผมสะดุ้งรีบเงยหน้าไปมอง ร่างสูงๆของใครบางคนปรากฏกายพร้อมกับอาการค่อยๆย่องเข้ามาราวกับกลัวคนจับได้

“ไอ้บูม?” เจ้าของชื่อสะดุ้งตัวอย่างมีพิรุธ ขยับสายตามาทางผมทันที

“มึง...ยังไม่กลับไปอีกเหรอ?” ไอ้อดีตเดือนวิศวะฯมันทัก ถ้ากลับแล้วมึงจะยังเห็นกูอยู่นี่มั้ย ถามอะไรไม่คิด เดาว่ามันคงไม่อยากให้ผมอยู่ข้างๆไอ้เรวะมัน เพราะความเกลียดขี้หน้าเกินยกกำลังสิบ นับตั้งแต่วันที่บังคับให้ไอ้เรวะดื่มคาปูชิโน่แล้วมั้ง “เฮียล่ะ” อีกฝ่ายลดเสียงเป็นกระซิบกวาดตามองไปทั่วห้อง

“อยู่นี่” ผมชี้ไปทางอีกร่างที่ตายสลบเหมือดอยู่คาพื้นโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไร

“มึงออกมาคุยกับกูนี่” ไอ้บูมมันกวักมือเรียกผม

“ฮะ?”

“กูบอกให้ออกมา”

“แล้วทำไมกูจะต้อง...”

“ออกมาเถอะน่า” ไม่ว่าเปล่า คราวนี้ไอ้บูมมันเดินเข้ามาถึงเตียงจับแขนผมให้ลุกขึ้นเดินตามมันออกมาในที่สุดพลางปิดประตูตาม

“มึงไปนอนห้องกู”

“เพื่ออะไรวะ” อยู่ดีๆมาจับย้าย กูเป็นเพื่อนเฮียมึงก็ต้องนอนห้องเฮียมึงดิวะ

“ห้องเฮียมันอึดอัด มึงไปนอนห้องกู” เชื่อมากเลย คนอย่างไอ้บูมเนี่ยนะเป็นห่วงกู ฝันเปล่าวะ

“แล้วมึงจะไปนอนไหน”

“...” เงียบแบบนี้แม่งโคตรมีพิรุธ มองมันตั้งแต่หัวจรดเท้าหุ่นก็พอพอกับผม บอกตามตรงบางทีผมอาจจะตัวใหญ่กว่าด้วยซ้ำ แล้วถ้าให้คิดว่าผู้ชายสองคนไซส์ขนาดผมกับมันยัดเข้าไปอยู่ในห้องเดียวกันมีหวังเตียงแม่งแตก เผลอๆฟ้าอาจผ่าด้วย

“อย่าบอกนะ ว่ามึงจะไปนอนห้องเฮียมึงแทนกู”

“กะ กูเปล่า กูก็แค่เห็นแขกมา ไม่อยากให้ลำบาก” สัด กูเชื่อ เชื่อมากเลยโว้ยยยยย

“บังเอิญกูเชื้อเจ้าว่ะ ไม่มีแขกผสม กูนอนห้องไอ้เรวะมันได้” หมุนตัวกลับทำท่าจะเข้าห้องเก่า แต่แขนแม่งเสือกโดนไอ้อดีตเดือนมหา’ลัยมันจับไว้

“กูไม่ให้มึงนอนห้องเฮียแน่”

“ทำไมวะ”

“มึงไม่น่าไว้ใจ”

“ไว้ใจ? เรื่องอะไร?”

“มึงชอบเฮียกูใช่มั้ย” เหยดเข้ ไอ้บูมมึงเอาอะไรมาพูด ตบปากของมึงเลยนะ ถึงข่าวลือจะว่าไอ้เรวะมันเป็นไบแต่ก็ไม่จำเป็นต้องเหมาโหลว่าให้กูเป็นหนึ่งในคนที่เข้าใกล้เพราะชอบมันด้วยนี่หว่า มึงต่างหากล่ะที่ไม่น่าไว้ใจ คนอะไรวะแอบย่องเข้ามาในห้องเฮียตัวเองกลางดึก แล้วถ้ามานึกๆดูแล้ว...

“เมื่อกี้ห้องไอ้เรวะมันล็อคอยู่นี่หว่า มึงไขกุญแจเข้ามาได้ไง” ปราดสายตาคมกริบเข้าใส่ เล่นเอาไอ้บูมถึงกับแสดงท่าทีลุกลี้ลุกลน สายตาล่อกแล่กของมันชวนให้ผมคิดจินตนาการไปไกลโข

“ไม่ใช่เรื่องของมึง” แต่กูเห็นผืนผ้ากระเป๋าเสื้อชุดนอนของมึงที่นูนไปตามรูปร่างกุญแจแล้วว่ะ

“งั้นกูจะนอนห้องไหนก็ไม่ใช่เรื่องของมึงเหมือนกัน” หมุนตัวกลับตั้งใจตัดจบความเร้าหรือของอีกฝ่าย แต่ที่ไหนได้ไอ้บูมกลับพ่นคำๆหนึ่งออกมาที่ทำให้ขาผมแทบหยุดชะงัก

“กูชอบเรวะ”

หา?

หันตัวกลับมามองหน้าไอ้สุดหล่อประจำมหา’ลัย มันสืบเท้าเข้ามาใกล้ทำหน้าตาจริงจังแบบเรียกพ่อเรียกแม่ อย่างนี้คงไม่ใช่แค่อำผมเล่นแล้วล่ะ

“เพราะฉะนั้นกูจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมายุ่งกับเฮียกู”


...TBC...

++++++++++++++++++++++



 :m25:

ออฟไลน์ sakutaka

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
∈แต่คนที่ทั้งโลกเกลียด∋

ความจริงที่13:: บ้านเพื่อน


ไอ้เหี้ย....อย่างนี้คนที่อันตรายที่สุดก็คือมึงไม่ใช่เหรออออออออ


อยากจะลากเสียงอ.ในใจให้ยาวไปถึงดาวอังคาร แล้วย้อนถามไอ้บูมว่า

“ไม่ให้กูเข้าไปนอนห้องมัน แล้วมึงจะเข้าไปปล้ำมันเนี่ยนะ”

“เชี่ย...มึงพูดอะไรวะ...กู...กูไม่ได้จะเข้าไปปล้ำมันซะหน่อย” พิรุธสัด...กูเชื่อเหอะ

“กูไม่ให้เข้า” ไอ้เม่นมึงพูดอารั้ยยยย มึงจะไปแส่ยุ่งเรื่องชาวบ้านทำเพื่อ ตบปากมึง ตบปากมึง

“มึงหมายความว่ายังไง” ไอ้บูมชักสีหน้ามองตรงมา

“กูไม่ให้มึงเข้าไปทำอะไรไอ้เรวะแน่” ระหว่างที่อีกฝ่ายเผลอ ผมคว้ากุญแจห้องจากกระเป๋าเสื้อมันมาอย่างไว ใส่เกียร์หมีวิ่งรี่เข้าเปิดประตูปั๊บ ปิดประตูฉึบ ลงกลอนดังกรึ๊บ แล้วยืนหลังพิงประตู ในใจก็ร้องอู้หูนี่กรู...

ทำอะไรลงไปวะเนี่ย!!!

ปัง!!

ปัง!!ปัง!!

“เชี่ยเม่น!! มึงเปิดประตูดิวะ!!” ไอ้บูมมันตามมาโวยวายแล้ว ให้ตายกูก็ไม่เปิดให้มึงหรอก...

“ทำอะไรน่ะ” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นกลางปล้อง ไม่ใช่เสียงอู้อี้อย่างที่คนอีกฟากของประตูพึงมี แต่เป็นเสียงของคนที่...กำลังอยู่ในห้อง

ไอ้เรวะ มันตื่นมานั่งขัดสมาธิ มองหน้าผมที่ยืนขวางประตูอยู่ เล่นเอาใจกรู...หายไปกับสายลม

“มะ...มึงตื่นตั้งแต่เมื่อไร”

“เสียงขนาดนี้ ไม่ให้กูตื่น กูก็คงตายแล้วล่ะ” สัด ถามดีดีไม่เคยตอบกูดีดีสักครั้ง แถมบางครั้งก็ยังเนียนเมินกันอีก กูแค่อยากรู้ว่ามึงตื่นมาทันได้ยินคำบอกรักของไอ้บูมมันมั้ย หรือว่าที่มึงไม่ยินดียินร้ายอะไรเป็นเพราะมึงรู้ความในใจของไอ้เดือนวิศวะมัน...หา? รู้ความในใจของไอ้...

“เรวะหรือว่ามึง...” ก็ชอบไอ้บูม...

“อะไร?”

“ที่มึงพยายามทำงานแทบเป็นแทบตายนี่ก็เพื่อ...” เอาเงินหมื่นมาชดใช้...แทนไอ้บูม...

“เพื่อ?” เหมือนมันรอผมให้พูดจนจบ โดยไม่คิดจะเฉลยใดใดให้

 
...สรุปกูใช่มั้ยที่เป็นหมา...


ตุบๆๆ!! ปัง!!

เสียงทุบประตูของไอ้บูมเรียกสติผมได้อยากชะงัด เรวะมันทำท่ากระฟัดกระเฟียดก่อนย่ำเท้าเข้ามาใกล้ในจุดที่ผมยืนอยู่แล้วเตะประตูด้วยความเกรี้ยวกราด

“เชี่ยบูม!! เลิกเคาะประตูห้องซะที กูหนวกหู!!”

ความเงียบสั่งได้ เอากับมันดิ ต่อให้โหดแค่ไหนมีหรือจะสู้ไอ้เรวะคนที่มึงต้องยอมศิโรราบให้ ร่างโปร่งทำท่าหงุดหงิดไม่พอใจอยู่สักพักก็หันมาสั่งผมในระยะประชิด

“มึงนอนเถอะ พรุ่งนี้มีเรียนหนิ” สายตาสีน้ำตาลอ่อนช้อนมองขึ้นมาสังเกตอาการ ก่อนหันหลังกลับไปนั่งที่เก่า ตั้งท่าจะพิมพ์งานต่อ

“แล้วทำอย่างกับมึงไม่มี ได้ข่าวว่าเรียนวิชาอาจารย์แม่ด้วยกัน สัด อย่าบอกนะว่ามึงจะโดด” พอเปลี่ยนเรื่องพูด ก็เหมือนได้คลี่คลายความบิดเบี้ยวในใจ ให้ผมไปโฟกัสกับสิ่งอื่นได้มากยิ่งขึ้น

“กูต้องทำงาน”

“งาน? งานบ้านมึงดิ นี่มันคะแนนเข้าห้องของกูกับมึงเลยนะเว้ย” งานที่มึงจะทำมาชดใช้กรรมแทนไอ้บูมมันใช่มั้ย มึงตอบกูมา แล้วทำไมกูต้องกลับมาโฟกัสกับเรื่องเก่าด้วยฟระเนี่ย!!

“เอาน่า ถ้ามึงเห็นก็แสดงว่ากู...”

“อย่ามาใช้ประโยคเดิม อย่าให้กูต้องสอนซ้ำ ขึ้นเตียงแล้วนอนซะ”

“หงุดหงิดอะไรของมึงวะเม่น”

“กูไม่ได้หงุดหงิด” แค่ฉุนเฉียวที่จู่ๆจากหมีกูก็เป็นหมา ไม่พูดพล่ำทำเพลงผมเดินเข้าไปคว้าแขนไอ้เรวะฉุดขึ้นจนอีกฝ่ายทำหน้าตาเหรอหราใส่ ก่อนใช้แรงดันมันกลิ้งลงเตียงอย่างแรง

“ทำเชี่ยอะไรวะ เม่น!!”

“เอาดิ ถ้ามึงคิดจะทำงานก็ทำไป” สภาพที่กูล็อคแขนขาใส่บนตัวมึงเนี่ยแหละ

“อย่างนี้กูทำงานได้ที่ไหนวะ!”

“ทำไม่ได้มึงก็นอน!”

“แต่กูต้องทำงาน”

“กูบอกให้นอน!!”

“มึงทำอย่างนี้แล้วคิดว่ากูจะนอนลงเหรอวะฮะ!!”

“ไม่รู้เว้ย กูบอกให้นอนก็นอน!!” ลงไม่ลงไม่รู้ แต่ตอนนี้กูโคตรขึ้น เอากับมันดิ ดิ้นยักแย่ยักยันคิดว่าพละกำลังคนอดนอนมีหรือจะสู้อะไรกูได้ ฝันไปเถอะ

“ที่แม่มึงเตือนน่ะ ลืมไปแล้วหรือไง!!”

“เรื่องไม่ให้นอนเตียงเดียวกันใช่มั้ย ใช่แม่กูเตือนให้สีได้ แต่อย่าทำมึงเสียหายเท่านั้นเอง!!”

“สัด!!”

“สายพันธุ์เดียวกับมึงนั่นแหละ!!”

“เชี่ย!!”

“หมีเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ไม่ใช่สัตว์เลื้อยคลานโว้ย!!”

“ไอ้เวรเอ้ย!!”

“จบมากูจะเป็นนักร้องไม่ได้เป็นหมอ กูไม่ต้องเข้าเวร!!”

แหนะ เงียบไป เหนื่อยแล้วดิ ผมก็เหนื่อยว่ะ เถียงกับมันแม่งเปลืองพลังงานฉิบเป๋ง

“กูนอนก็ได้” เซอร์ไพรสฉิบหาย ไอ้เรวะมันเชื่อฟังผม

“เออ ดีแล้ว พรุ่งนี้จะได้ไปเรียนกับ...”คงโกรธเอาเรื่องอยู่ เพราะเลิกต่อปากต่อคำ แถมนิ่งไปซะอย่างนั้น จนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอเป็นตัวบอกเตือนว่าผมคิดผิด

หลับหรือแกล้งไม่รู้ หมั่นไส้ไอ้บูม กูกอดมันยาวไปจนถึงเช้าละกัน

 

 
[พาร์ตของเรวะ]
 
เหมือนตายแล้วเกิดใหม่ หลังจากที่อดตาหลับขับตานอนมาเป็นอาทิตย์ แต่เสือกปิดท้ายด้วยการได้นอนเต็มอิ่ม เพียงเพราะเพื่อนคนเดียวของผมมันโทรมา แล้วผมเสือกตอบกลับไปตามอารมณ์ตอนนั้นว่า...ไม่ไหวแล้ว

ไอ้เม่นยังคงนอนอยู่ ผมรับรู้ได้ถึงแรงกระเพื่อมของแผ่นอกที่สัมผัสหลังในจังหวะสม่ำเสมอ เมื่อวานไม่รู้เกิดอะไร ไอ้คนข้างหลังผมถึงได้ออกไปเสวนากับไอ้บูม ก่อนกลับมาด้วยเสียงเคาะประตูโวยวายของไอ้น้องชายตัวร้ายดังลั่นบ้าน โชคดีที่ห้องแม่อยู่ห่างออกไป แต่โชคร้ายที่จุดจบผมกลับมาลงในสภาพนี้

สภาพที่โดนไอ้เม่นกอดเกี่ยวเป็นลูกหมีโคอาล่า แนบตัวลงมาทับแผ่นหลัง...แต่เชี่ยทำไมมันไม่มีการพลิกตัวระหว่างนอนเลยเหรอวะ ถึงได้คงสภาพก่อนหลัง บีฟอร์กับอาฟเตอร์ยังไงก็อย่างนั้น

ขยับตัวเบาๆกะเอาให้หลุด ฉับพลันกับใจฉุกคิดขึ้นได้ ถึงตอนไปแดกมาม่าในห้องเม่น วันนั้นเล่นเอาจุกจนเกือบเป็นหมัน ก็มันเล่นมาจับไข่ผม แถมยังบอกไปหน้าด้านๆว่าเป็นธรรมเนียนพื้นบ้านประจำกลุ่ม หรือว่าจะหาทางแก้แค้นคืนเอาตอนนี้ดีวะ

เขาว่ากันว่าเวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร แต่กูจะวอล์คอินเข้าไปก่อเวรกับมึงเลยล่ะ คิดได้ก็ขยับตัวเบาๆกะพลิกหันไปเผชิญหน้า แต่ทว่า...

“ชะ...เชี่...” ตกใจจนยกมือปิดปากแทบไม่ทัน เพราะอีกฝ่ายขยับตัวกะทันหัน แถมยังรัดรึงแขนย้ำหนักกว่าเก่า ส่งผลร่างทั้งร่างถูกฝังเข้าไปในอ้อมกอดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

ชะ...เชี่ย อย่าบอกนะว่ามันตื่น...!!

ตื่น?

สัด...ตื่นจริงๆด้วย!! แต่ไม่ใช่ตัวมันนะ ท่อนล่างแข็งๆของมันเนี่ยแหละตื่นมาโดนก้นผมเต็มๆ!!

“อะ...ไอ้เม่น” ไม่ต้องคิดจะแก้แค้นตอนทีเผลอ ตอนนี้หวังเพียงให้มันรู้ตัวและเปิดตา เลยพลิกกายกลับหันมาเผชิญหน้า แต่ดูท่าว่าอีกฝ่ายจะยังไม่รู้สึก หน้าหล่อๆยิ้มเคลิ้มดูเพลิดเพลิน ไอ้เวร มึงฝันถึงอะไร ทำไมสดใสแต่เช้า ในฝันมึงกำลังวิ่งบนทุ่งลาเวนเดอร์ใช่มั้ยมึงบอกกูมา

“ไอ้เม่น”

“อื้อ”

“ไม่อื้อแล้ว เย้ย” ไม่คิดว่ากระบี่กระบองที่เคยเรียนตอนเทอมหนึ่งม.สอง จะถูกควักออกมาใช้ในวันนี้ ม้วน จีบ ย่อ ยก ชิด จ้วง แทง แม่งไม่ปรึกษา ไม่จีบกูยังไม่ว่า แต่นี่จะมาจ้วงกันเลยเนี่ยนะ ไอ้เวรเม่น...

“เชี่ย...ฮึก...” เหมือนมันรู้ว่ากูแอบด่าเลยดันตัวเข้ามาอีกหนึ่งเสต็ป “เชี่ยเม่น...ยะ...อย่าฟันกูเลย” กูขอ...หมดปัญญาหาทางหนีเลยซุกลงไปที่อ้อมอกอีกฝ่ายฝืนใจฝืนกายหลับอีกรอบ



 
[พาร์ตของเม่น]
 
รู้สึกตัวตอนที่เหมือนมีอะไรมาขยับยุกยิกบนอก พอลืมตาขึ้นมากลับเห็นหัวสีแอชเกรย์ขวางอยู่ข้างหน้าจังจัง เมื่อวานนี้ จำได้ว่าต่อสู้ฟาดฟันกับไอ้เด็กขยันโดดเรียนจนเผลอหลับไป...

แล้วไหงมาจบท่านี้ได้วะ หัวตอนเช้าโคตรไม่แล่น รู้แต่กลิ่นหอมอ่อนจางๆมันลอยเข้ามาแตะจมูก จนต้องสูดหาที่มาและไปจบลงที่หัวทุยๆของอีกฝ่าย

ตุบ...

“เบอร์รี่” ดมแล้วให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดื่มมิกซ์ฟรุตยังไงอย่างงั้น

“เม่น มึงเห็นหัวกูเป็นโป๊ยเซียนหรือไง”

“ยะ...เย้ยยยยย”

โป๊ก!!ลงไปเต็มๆที่กำแพง เจ็บฉิบหาย แต่เจ็บหัวไม่เท่าไร กูเสือกเจ็บไข่ด้วยเนี่ยดิ ทำไมวะ!!

ก้มลงไปมองเลยได้เห็นของดีเป็นน้องน้อยของกูที่ร่าเริงมีชีวิตชีวาสุดๆ จนไปหยุดที่เข่าของไอ้เรวะ!!

“มึ้งงง ยกขาขึ้นมาทำเพื่อ!!”

“กะ...ก็ขาที่สามมึงทำร้ายกูอยู่นี่หว่า” หา? แปลกโคตร ปกติถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้จะมีแต่ตอกย้ำให้กูมานั่งเขินแทน แถมยังเป็นฝ่ายเปิดเกมบุกเติมเกมรุกให้กลัวไปอีก แต่คราวนี้ใบหน้าใสกลับซับรอยสีเลือดจางๆ พลางกระเถิบตัวหนี พอผมจับท่าทีได้เข้าหน่อยก็ทำเป็นกระโดดขึ้นจากเตียงพูดจากลบเกลื่อน “สะ...สีกันจนได้ลูกคนที่สี่แล้วมั้ง”

หรือว่าความจริงแล้วมันก็ทำปากเก่งไปงั้น แต่คราวจริงมันก็กลัว?

“...”

“อาบน้ำเว้ยอาบน้ำ ไหนมึงบอกให้กูเข้าคาบอาจารย์แม่ไง” กล่าวทิ้งท้ายไว้แล้วก็คว้าผ้าขนหนูหนีไปเฉย ปล่อยให้ผมค้างเติ่งและเพลิดเพลินกับเม่นน้อยกลอยใจที่อารมณ์ยังไม่สร่างลงซะที

“มาร่าเริงอะไรแต่เช้าแบบนี้วะไอ้เชี่ยเม่น” เกาหัวอย่างปลงตกไปตามระเบียบ


 

 
 
“ไอ้ต๊อบวันนี้กูขอเล่นเพลงเลือดสุพรรณในร้านพี่ตี๋ได้มั้ยวะ”

“เล่นอะไรมึงหัดเตี๊ยมกูไว้ก่อน กูแกะคอร์ดไม่ทัน”

“แต่กูว่าไอ้เม่นมันแกะได้ว่ะ”

“แกะอะไรวะ”

“นอนนับแกะร่วมกันจนหลับฝันไป”

“ฮิ้ววววววว เอา!! มาด้วยกันไปด้วยกันเลือดสุพรรณเอ๋ยยย”

สัด...ไอ้พวกนี้ มันเล่นร้องเพลงประสานเสียงล้อกูแต่เช้า ทันทีที่เห็นผมเดินเข้าใต้ถุนมาหลังจากแยกทางกับไอ้เรวะซึ่งผมให้มันนั่งซ้อนท้ายไอ้เบิ้มตามติดมาด้วย พวกมันก็ชวนป๋วยปี่แปกอเป็นเพื่อนอกตัญญูร้องเพลงจนกูไม่กล้าเดินเข้าตึก

เพราะเมื่อคืนนอนดึกแท้ๆ ไม่งั้นคงย้อนกลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยไม่ต้องมาทั้งสภาพที่ยืมเสื้อนักศึกษาของตัวเองจากเรวะ แล้วรีบขับมาเรียนคาบเช้าเพราะตื่นสายหรอกแม่ง สงสารตัวเอง

พอย้ายตัวลงนั่ง รอยยิ้มกรุ้มกริ่มจากเพื่อนทั้งสามคนก็ส่งตรงมา

“มองหาพ่องหรือไง”

“อะไรวะ คืนเดียวก็ติดเลยเหรอ เชี่ยเม่นแม่งโคตรเจ๋ง”

“เชี่ยคีย์มึงจะมีหลานแล้ว”

“หลานบ้านมึงดิ”

“บ้านไอ้ต๊อบคนเดียวทีไหน บ้านกูด้วย เชี่ยกูกำลังจะมีหลาน” ไอ้หงส์แม่งโอเว่อร์แอคติ้งวิ่งไปรอบใต้ถุน “กู-กำ-ลัง-จะ-มี-หลาน!!”

“สัดหงส์มึงเลิกบ้าได้แล้ว” ดีที่ไอ้ต๊อบยังพอมีระดับความเป็นคนอยู่บ้างถึงลากเพื่อนตัวดีกลับมานั่งที่เก่า นึกแปลกใจว่ากูไม่ได้เล่าอะไรให้พวกมึงฟัง แล้วก็ไม่ได้นั่งอัพไอจีสตอรี่ที่ไหนแล้วทำไมมันถึงรู้ได้ว่ากูค้างบ้านเรวะวะ หรือว่าเมื่อวาน...

“พวกมึงแอบสะกดรอยตามกูเหรอ” ชี้หน้าคาดโทษไปหนึ่ง แต่พวกมันกลับชักสีหน้าอึ้งๆใส่ ยกมือขึ้นตบไหล่กูระวิง

“ไอ้เม่น มึงนึกว่า มึงอยู่ในหนังเจมส์บอนด์หรือไงวะเพื่อน” เชี่ยไม่ใช่เหรอวะ..ระ..หรือว่า...

ชักมือถือขึ้นมาจิ้มไปหน้าเพจประจำ แต่จนแล้วจนรอดไถไปจนถึงสามวันให้หลังก็ยังไม่เห็นภาพที่เข้าข่ายอะไร

“ไถให้นิ้วกุดเท่าไอ้จ้อนมึงก็หาไม่เจอหรอก ช่วงนี้พี่ดิบมันป่วย” อ้าวเฮ้ย ที่หายไปเพราะป่วยเหรอวะ

“แล้วทำไมพวกมึงถึง...”

“รู้ว่ามึงไปนอนบ้านไอ้เรใช่มั้ย" สัดพูดมาแบบนี้ขยี้กูให้จมดินเลยดีกว่า

“ทำไมพวกกูถึงรู้ หึหึ เป็นคำถามที่ดี” มือกลองประจำวงกอดอกหลับตาทำท่าเหมือนผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน ก่อนเสียงนิ่งๆของเพื่อนมันจะแทรกเข้ามา

“แม่มึงโทรหาพวกกูทั้งสามคนกลางดึก โวยวายถามว่าลูกชายแกอยู่ไหน มีไปหาพวกกูมั้ย”

“ไอ้ต๊อบ ไอ้เพื่อนเวรให้กูตอบดิวะ อย่าตัดหน้ากู”

โธ่ที่แท้...ตัวการทั้งหมดก็มาจากคุณอลิซ่า...ทำไมไม่เฉลียวใจตั้งแต่แรกวะ ว่าแม่กูทำไมถึงได้รู้ว่ามาบ้านไอ้เรวะมัน ปวดตับกันล่ะคราวนี้

“ไอ้เม่นมึงเป็นอะไร ปวดท้องเหรอ” ไอ้คีย์ทักเพราะคงเห็นท่าทางกุมท้องราวกับโรคกระเพาะกำเริบของผม หากคราวนี้มันกลับมวนแปลกๆเหมือนไส้กำลังบิด แถมเหมือนมีน้ำย่อยไหลคร่อกแคร่กโครกครากอยู่ในท้องไม่หยุด

“นิดหน่อย” รู้สึกเหมือนอากาศรอบกายร้อนขึ้นมาดื้อๆ จนเหงื่อผุดไหลซึมออกมา

“หน้าตามึงดูไม่เหมือนนิดหน่อยแล้วล่ะ ไปห้องพยาบาลมั้ย”

“ไม่เป็นไร กูขอไปห้องน้ำ” ลุกจากเก้าอี้ด้วยความรู้สึกทรมานไปหมด มันเหมือนมีใครมาบิดลำไส้ราวกับต้องการให้ผ้าที่ตากไว้แห้ง เสียงไอ้หงส์ก็ตะโกนไล่หลังว่ากูไม่มีสิทธิ์จะมาท้องเสียถ้ากูยังไม่ได้เป็นเมียใคร ไอ้ฟายเลิกล้อกูสักทีกูปวดขี้!!
 


 

“ไอ้เม่นล่ะ”

ทันทีที่ก้าวเข้ามาถึงสโลป ตรงจุดที่แก๊งเพื่อนสามคนแห่งวงซิงโครแก๊งดนตรีของไอ้เม่นมันนั่งอยู่ สิ่งแรกที่ผมทักได้คือการถามหาใครสักคนซึ่งไม่ได้ปรากฏตัว ณ ตรงนี้

ชื่อวงซิงโครเพิ่งได้ยินครั้งแรกตอนบังเอิญไปเจอไอ้เม่นที่ร้านอาหารกึ่งบาร์ตอนพาไอ้บูมไปเคลียร์อะไรหลายๆอย่าง ส่วนความหมายก็ได้ฟังมาจากไอ้เด็กเสิร์ฟตัวดีที่ยกเบียร์ฟรีมาให้ ซิงโครที่แปลเป็นภาษาไทยว่าการประสานเวลา หรือการทำให้เข้าจังหวะกัน ไอ้เม่นเคยเล่าความหมายนั้นในวันแรกที่ขึ้นเวทีว่าถึงพวกมันจะต่างคนต่างที่มา แต่ก็พร้อมจะประสานเวลาและเสียงเพลงไปในจังหวะที่เข้ากัน เพื่อให้คนฟังมีความสุขร่วมไปกับพวกมันได้ คมไปอีก

และมันก็เคยทำให้ผมมีความสุขกับเพลงกล่อมนกกาเหว่าของมันโดยที่นอนไม่หลับทั้งคืน...

“ไอ้เม่นมันกลับไปแล้ว” คราวนี้คนที่จำได้ว่าเป็นแฟนกับเพื่อนร่วมเอกของผมมันตอบ

“กลับ?”

“มันไม่สบาย เห็นว่าท้องเสียจนอยู่ต่อไม่ไหว เลยขับไอ้เบิ้มกลับไปแล้วน่ะ” คนตัวสูงๆที่นั่งอยู่ริมสุดหน้าตาดูดีรองมาจากไอ้เม่นบอกต่อ

“มึงก็ไปเฝ้าไข้มันดิวะ” ส่วนเสียงเจื้อยแจ้วตรงนี้คงมีเพียงไอ้ตัวเล็กที่อยู่ตรงกลาง มันชะโงกหน้าออกมาพลางป้องปากกระซิบ “ไหนๆคาบนี้ก็เช็คคู่แล้ว มึงมีแผนที่มั้ยเดี๋ยวกูแชร์โลเคชั่นให้”

ในที่สุดไอดีแอพแชทแห่งปี จากที่มีเพื่อนหนึ่ง น้องหนึ่ง พี่ที่ติดต่อเรื่องงานสอง กลายเป็นมีเพื่อนไอ้เม่นเข้ามาตั้งวงกลุ่มเฟรนด์แบบไม่ทันตั้งตัว

 
Hong Kon Narak
อ่ะ ที่อยู่บ้านไอ้เม่น
ให้กูกดGrab Bike ให้เลยมะ


Leave me alone
ไม่เป็นไร

KEYYAM
สติ๊กเกอร์โคนี่ขยับแขนแกว่งแทมบูรีนไปมา


Tobbylife is music
สติ๊กเกอร์เจมส์เขย่าลูกแซกไปมาอย่างออกรส

 

แค่ไปบ้านไอ้เม่นเพื่อเฝ้าไข้มันต้องเชียร์กันขนาดนี้เลยเหรอวะ...งง



ผมเดินออกจากมหา’ลัยไปต่อรถเมล์ ถามพี่พนักงานเก็บสตางค์เท่าที่พอถามได้ว่าถ้าขึ้นสายนี้จะผ่านมั้ย ถึงป้ายเมื่อไรให้เรียก จนกระทั่งมาถึงซอยของบ้านที่ปรากฏในโลเคชั่น แล้วเดินมาหยุดยังหน้าบ้านหลังหนึ่ง...

“เชี่ย...หลังนี้เหรอวะ” ใหญ่บ้านพ่อบ้านแม่ ถ้าไม่ติดว่าเป็นสไตล์โมเดิลขนานแท้จนทำให้ดูกลมกลืนไปกันรอบข้าง ผมคงเรียนไอ้บ้านสามชั้นนี้ว่าคฤหาสน์

พอสอดส่ายสายตาลอดผ่านรั้วบ้าน ก็เห็นความคุ้นเคยมาจากไอ้บิ๊กเบิ้มที่จอดนิ่งตรงทางเข้า ไม่ผิดแน่นี่บ้านไอ้เม่น มองซ้ายมองขวาหากริ่งเรียก ช่วงจังหวะจะเอื้อมมือไปกดกลับโดนใครบางคนทักไว้

“มาหาใครจ๊ะ” หมุนตัวปลิวไปตามเสียง ร่างเพรียวๆของหญิงสาวหน้าตาสะสวยปรากฏในม่านสายตา เชี่ยแม่งใครวะสวยขนาด แล้วทำไมถึงมาอยู่ตรงหน้าบ้าน...

“คะ...ครับ”

“หรือว่า จะเป็นคนรู้จักของคุณเม่น”

“เอ๊ะ?” คุณเม่น?

“เข้ามาก่อนสิ เข้ามา” เธอเดินไปตรงประตูเล็ก ในมือที่ถือถุงพลาสติกพะรุงพะรังพยายามจะล้วงกระเป๋าอะไรบางอย่างแบบทุลักทุเล

“หะ...ให้ผมช่วยถือมั้ยครับ” ยื่นมือเข้าไปคว้าถุงพลาสติกเหล่านั้นมาจากมือ ผมแอบเห็นหนึ่งในนั้นที่เธอถือมีถุงพลาสติกสีขาวที่ใส่ซองยารวมอยู่ด้วย

“ขอบใจนะจ๊ะ” รอยยิ้มสวยส่งมาให้โคตรเป็นรอยยิ้มพิมพ์ใจ ผมเดาไม่ได้ว่าอีกฝ่ายเกี่ยวข้องอะไรกับบ้านนี้ แต่เมื่อกี้เธอเรียกไอ้เม่นว่าคุณเม่น หรือจะเป็นแม่นม? แม่บ้าน? หรือแม่ทูนหัวของไอ้เม่นมันกันวะ ได้แต่กระพริบตาปริบๆมองการกระทำของอีกฝ่าย จนหญิงสาวเปิดประตูได้ ก็กวักมือหยอยๆเชื้อเชิญให้เดินตามเข้าไป


 
สาบานนี่เรียกว่าบ้าน ไม่ใช่สนามฟุตบอล กว้างเสียยิ่งกว่าห้องผมเกินสิบเท่า ผมเดินตามหญิงสาวคนที่ทักให้ผมเข้ามาจนถึงห้องๆหนึ่งซึ่งเดาว่าเป็นห้องรับแขก มีโซฟาหลังใหญ่วางอยู่กลางห้อง พร้อมทีวีOLEDจอเท่าหนังกลางแปลงที่แถวบ้านผมสมัยเด็กๆชอบฉาย บันเทิงตาฉิบหายเลย

“มาจ้ะเอาของมานี่ เดี๋ยวเรานั่งรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวเอาน้ำมาให้” พูดจบก็ตั้งท่าหมุนตัวไปอย่างไวจนต้องตะโกนรั้งไว้

“ดะ เดี๋ยวครับ ไม่ต้องลำบากก็ได้”

“หืม?” เธอหมุนตัวกลับมาทำท่าสงสัย

“ผมแค่จะมาเยี่ยมไอ้เม่นมันแล้วก็กลับ เห็นเพื่อนมันบอกว่าไอ้เม่นมันท้องเสีย”

“เพื่อน? นี่ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับคุณเม่นเหรอ”

“เปล่าครับ แค่เพื่อนจับคู่ทำกิจกรรม”

“ก็ว่าแล้ว หน้าตาไม่คุ้น”

“...” แสดงว่าอีกสามคนน่าจะมาบ้านนี้บ่อยถึงได้รู้จักมักคุ้นกับคนของที่นี่ ระหว่างที่คิดอะไรกับตัวเองเพลินจู่ๆก็มีสายตาคมกริบปาดแทรกเข้ามาจนขนลุก ผมเงยหน้าขึ้นมองสบตาของอีกฝ่ายที่เดาได้แค่ว่าเป็นแม่บ้าน ก่อนจะตัวสั่นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว อะ...อะไรวะ...สายตาแบบนี้...

“เราชื่ออะไรน่ะ”

“ครับ?”

“ถามว่าเราชื่ออะไร”

“อะ...เออ” ควรจะตอบชื่อเล่นหรือชื่อจริงไปกันวะเนี่ย ในที่สุดพอคิดว่าไม่มีทางเลือกจึงเอ่ยบอกชื่อเดียวที่ไอ้เม่นมันเรียกจนติดปาก ถึงแม้ความจริงผมจะไม่ค่อยชื่นชมมันสักเท่าไร

“เรวะครับ”

“เรวะ?”

“คะ...ครับ เรวะ”

“เรวะ?”

“ครับ”

“หนูเรม”

“หา?”

“อ้าว ผู้ชายเหรอเนี่ย คิดว่าผู้หญิงซะอีก”

“เอ๊ะ?” กูชักจะงงใหญ่แล้ว

“ก็เห็นเม่นเล่าให้ฟังทุกวัน ตอนแรกก็ไม่คิดหรอก ว่าคนหน้าตาหล่อคมขนาดนี้จะเป็นเพื่อนเม่นสามคนที่เคยเจอ”

“...”

“แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นหนูเรมที่เม่นเล่าให้ฟัง”

“หา?” เธอปล่อยจากถุงพลาสติกทุกสิ่งอันแล้วยื่นมือมาจับไหล่ผมไว้มั่น

“นี่เราเป็นแฟนกันจริงๆใช่มั้ย”

หา!!!?????

“แม่ผมฝากไปซื้อยาแล้วมานั่งทำอะไร...” เสียงทุ้มดังแทรกจังหวะลุ้นระทึกทุกหมู่มวล คนสองคนหันหัวไปตามที่มา ปรากฏภาพกายสูงเบื้องหน้าที่ยืนพิงวงกบกุมท้องทำหน้าซีดอยู่ข้างประตู

“ไอ้เม่น” เมื่อกี้มันว่ายังไงนะ หันหัวกลับมามองหน้าสาวสวยที่พึ่งกล่าวหาว่าผมเป็นแฟนไอ้เม่นมันไปหยกๆ “แม่?” รอยยิ้มสวยหวานส่งตรงมาให้ผมอีกครั้ง

“จ้ะ อลิษา หรือว่าแม่เม่นเอง ขอโทษนะที่เผลอปลอมตัวเป็นแม่บ้านน่ะ”

หา!!!!!!!


...TBC...

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • —☁gtrsrist
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 691
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ชอบความปลอมตัวเป็นแม่บ้านของแม่เม่นน

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14016
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +411/-25
อย้างฮานะคุณ​แม่​บ้าน​

ออฟไลน์ สีหราช

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +62/-0

ออฟไลน์ sakutaka

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
∈แต่คนที่ทั้งโลกเกลียด∋

ความจริงที่14 :: สัญญาต้องเป็นสัญญา


ลำไส้มันมีทางเชื่อมโยงต่อไปยังประสาทสมองจนเห็นเป็นภาพหลอนเลยเหรอวะ


สาบานได้ว่าเมื่อกี้ผมเห็นเรวะมันนั่งอยู่ที่โซฟากำลังเสวนากับคุณอลิษาในห้องรับแขกที่บ้าน หากแต่ยังไม่ทันได้ยืนยันตัวตน ก็ต้องลากสังขารคนป่วยอาหารเป็นพิษมาปวดบิดอยู่ในส้วม เพราะอาการมวนท้องมันกำเริบเสิบสาน ผลักดันให้ของเสียทั้งหมู่มวลไหลดั่งลำธารที่แยกสาขามาจากแม่น้ำฮวงโห ลงสู่โถอันเป็นจุดหมายปลายทาง

โครกกกกกกกก

รอบที่เท่าไรของวันแล้ววะ เรียกว่าท้องเสียคราวนี้อย่างกับดีท็อกซ์ลำไส้แอดวานซ์ไปถึงชาติหน้า วัตถุอันตรายที่เข้าข่ายต้องสงสัยให้นึกยังไงก็ไม่ออก ของที่กินเมื่อวานก็โคตรแสนธรรมดาตื่นมาจัดโจ๊กริมทาง กลางวันตามด้วยข้าวมันไก่ สุดท้ายก็มาลงที่ไข่เจียวหมูสับฝีมือคุณแม่ แล้วกูแพ้อะไร นั่งทางในเพ่งจิตพินิจอยู่สองสามทีก็ให้มีเสียงเคาะประตูขึ้นขัด

ก๊อกๆๆ

ใครมาขัดจังหวะตอนคนกำลังขี้วะ

“มีใครอยู่มั้ยครับ เข้านานแล้วนะ ให้คนอื่นเข้าบ้าง”

สัด เสียงไอ้เรวะ กวนตีนฉิบหาย ก่อนจะพูด ถามตัวเองก่อนมั้ยว่านี่ใช่ห้องน้ำสาธารณะเปล่าเนี่ย!!

“มะ...มึงจะไปไหนก็รีบไปเลยไป อย่ากวนตีน” ด่าในใจแรงได้ แต่พอเปล่งเสียงออกมากลับไร้พลัง ปากมองผ่านกระจกนี่ซีดอย่างกับไปหลงในทะเลทรายมาสามวันเจ็ดคืน

“เม่น” เสียงอีกฟากของประตูทักขึ้นมา

“อะไร”

“มึงตายยังวะ”

“จะดมกลิ่นกูอีกหรือไง” แน่จริงเข้ามาดิ คราวนี้ได้ตายเพราะกินขี้มากกว่ากลิ่นตัวกูแน่นอน

“ไม่ได้มาดม แต่จะมาดู”

“มาดู? มาดูอะไร อย่าบอกนะว่ามาดูกูขี้?”

“มาดูว่ามึงอาการเป็นไงบ้าง”

โครกกกกกกก

เสียงสั่งลาก๊อกสุดท้ายดังตัดจบ ลากสังขารกึ่งสัตว์ไร้กระดูกสันหลังลุกขึ้นมาล้างไม้ล้างมือ แล้วเดินไปเปิดประตูเผชิญหน้ากับคนด้านนอก

“ก็อย่างที่เห็น” มันมองหน้าผมสักพัก ก่อนทำตาโตยกสองมือขึ้นปิดปากทำท่าราวกับนางสาวไทยได้รับตำแหน่งพร้อมมงกุฎและสายสะพาย แล้วยกมือขึ้นแตะตัวผมเป็นระวิง “เชี่ย! ทำไรวะ”

“มึง...”

“อะไร”

“มึง”

“เป็นห่าอะไรของมึง”

“ยังมีชีวิตอยู่” สัด...เล่นใหญ่เว่อร์

“กูเป็นเทวดาอยู่บนโลกมนุษย์มาโปรดสัตว์อย่างมึงต่างหาก ไอ้หมีแพนด้า” ว่าแล้วก็เอามือที่พึ่งล้างตูดมาตบหัวลูบหน้าแม่งซะเลย แหนะมีขำ ยังไม่สำนึก ต้องให้กูเกรี้ยวกราดขนาดไหนมึงถึงจะเข้าใจอารมณ์โกรธกูวะ

“เห็นมึงไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

“ไม่เป็นไรที่ไหนล่ะ ถ้านับรวมเวลาวันนี้กูแม่งแทบจะสิงสู่ในห้องน้ำได้เลยนะเว้ย นี่รอบที่ห้าแล้วนะ รอบที่ห้าน่ะ”

“สงสารตูดมึงว่ะ” คนที่มึงควรสงสารคือกูนี่!!

“ว่าแต่มึงเถอะ มาได้ไงวะ มึงรู้จักบ้านกูได้ไง”

“กูแอบติดจีพีเอสไว้กับตัวมึง”

“เชี่ย...” ไหนวะ กระเป๋ากางเกง...ไม่มี กระเป๋าเสื้อ...ไร้ร่องรอย ใต้รองเท้า...สัดกูใส่รองเท้าในบ้านเปล่าวะ “เชี่ยเรวะ มึงแม่งเล่นมั่วอีกแล้ว...”

“ขนมเปียกปูนกะทิสดที่มึงกินไปเมื่อวานต่างหาก...”

“...!!??” กะ...กูกลืนมันเข้าไปหรือวะ เหมือนเรวะมันอ่านความคิดปัญญาอ่อนของผมออก เลยมองตอบทำหน้าจริงจัง

“ไม่ใช่จีพีเอส กูหมายถึงเชื้อจุลินทรีย์แลคโตบาซิลลัสที่มึงกินเข้าไปจนทำท้องเสียต่างหาก”

“หา? เปียกปูน? จุลินทรีย์?”

“ใช่”

“ที่มึงป้อนกูเมื่อวาน?”

“เออ ถึงจะคำเดียวแล้วนอกนั้นมึงแม่ง ก็ยัดปากกินเองคนเดียวหมดเถอะ” มีเหน็บกูอีก

“เป็นไปได้ไงวะ”

“บนฝามันเขียนวันหมดอายุมาเป็นอาทิตย์แล้ว กูเพิ่งสังเกตเห็นตอนเช้า แต่ดูมึงไม่เป็นไรเลยไม่พูด เพราะคิดว่าภูมิดี” ส่วนตอนนี้กูกำลังจะไปสู่ภพภูมิที่ดีแล้ว ถ้าขืนกูยังแขกตี้อย่างนี้ต่อไปอ่ะนะ

“ตอนกินก็ไม่เปรี้ยวอะไรนี่หว่า”

“เป็นเพราะว่ามีคนป้อนรึเปล่า?” จบประโยคผมเงยหน้ากะจะขึ้นมาต่อว่าไอ้เรวะเต็มที่ ว่าแซวอะไรไม่รู้จักเวล่ำเวลา แต่มันกลับทำหน้าเหรอหราส่ายหัวดิก บอกว่าผมไม่ผิด ผมไม่ได้พูด...แล้วใครพูดวะ...

โยกหน้าออกไปให้พ้นรัศมีหัวทุย ไอ้สัดชัดเลยครับ ใครบางคนแม่งยืนคล้อยหลังไปอีกสามก้าว เท้าสะเอวมองตรงมาราวกับโพสต์ท่าในนิตยสารโว้ก ผมเนี่ยกลืนน้ำลายลงคอทันทีเพราะคงหนีไม่พ้น...

“มะ...แม่” ซีดให้ถึงที่สุดแล้วหยุดที่เป็นลม อะไรจะเจอเหตุการณ์เซอร์ไพรส์ได้คอมโบขนาดนี้วะเนี่ย “ยะ...ยืนทำไรอยู่ตรงนั้นอ่ะ”

“ยืนมองดูลูกชายตัวดีกำลังจู๋จี๋ดู๋ดี๋กับแฟนตัวเองอยู่”

“ฟะ แฟนเฟินที่ไหน ใครแฟนใครไม่มี๊” ดัชนีชี้มาตรงนี้เต็มๆเลยเว้ยเฮ้ย “เฮ้ยนี่เพื่อนโผ้มมม”

“หรา”

“ครับ สนิทมากกก” คว้าไหล่มากอดแม่ง แสดงความซี้ย่ำปึ้ก “เนอะเรวะ” พยักเพยิดส่งซิกขยิบตายิกๆให้ ช่วยกูดิวะ มึงต้องช่วยกู

“ช่วยอะไร” คนข้างกายถามพลางทำหน้าสงสัยไปถึงดาวอังคาร จนผมต้องขยับปากเข้าไปใกล้กระซิบเข้าใบหู

“ก็แค่ช่วยตอบว่า‘ครับ’ออกไปยังไงล่ะวะ”

“เราน่ะ” สะดุ้งทันทีที่คุณอลิษาเอ่ยแทรกขึ้นมาจนสองสายตาต้องหันไปหาพร้อมกัน

“คะ...ครับ” เรวะมันเอ่ยตอบ เออให้ได้อย่างนี้ดิ

“เป็นเพื่อนเม่น”

“ครับ” ดีดี เป็นงาน

“ชอบไปไหนมาไหนด้วยกัน”

“ครับ” แจ๋วว่ะเพื่อนกู

“สนิทกันมาก”

“ครับ” เยี่ยมไปเลย

“สนิทจนหอมแก้มกันได้เลยเนอะ”

“ครับ!”

โอ้โห้ แค่นั้นแหละ... ไอ้เหี้ย ใครบอกให้มึงตอบรับประโยคนี้วะ!!

“ไหนลองหอมให้แม่ดูหน่อยสิ”

“เอาไงอ่ะมึง” มันเอาศอกกระทุ้งผม สายตาแวววาวพราวระยับจนแอบเสียวว่ามันจะจบด้วยคำว่า ‘ครับ’ ตอบรับแม่กูอีกรอบ

“ไม่ต้องเอางงเอาไงแล้ว มึงจะบ้าจี้ตามแม่กูไปทำไมวะ”

“หึ...” อย่าขำดิคุณอลิษานี่ไม่ใช่เวลาจะมา...หา? แม่กูขำ? “ชอบแฟนลูกชายจัง”

“เฮ้ยแม่ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่แฟนไม่ใช่แฟน” แล้วถ้าชอบก็หย่าร้างจากคุณนพสินธุ์ไปอยู่กินกับมันเลยดิครับ

“เอาเถอะจะแฟนหรือไม่ แม่จะเป็นคนตัดสินจากพฤติกรรมพวกเราสองคนเอง เพราะฉะนั้นพวกเราเลิกคุยกันตรงนี้แล้วไปหาอะไรทานกันเถอะ ส่วนเราน่ะต้องไปทานยา เข้าใจมั้ยเม่น”

“ครับ” อ้าวแม่สั่งผมแต่ไอ้เรวะเสือกตอบ ผมถึงกับหันไปมองหน้ามัน

“ไม่ต้อง ‘ครับ’ แล้ว ล่มตั้งแต่ตอนมึงหอมแก้มกูแล้วนั่น”

“ครับ”

“ยังอีก”

“ครับ”

“ไอ้เรวะ”

“ครับ”

“โอ๊ยยยแม่งงง!!”

คราวนี้ถึงได้รู้ว่าอาการท้องเสียมันมากับประสาทเสียได้ฉันท์ใด ไอ้เรวะก็มากับความกวนตีนได้ฉันท์นั้น

 
 

 
ถึงแม้แม่ผมจะกล่าวคำชักชวน แต่สภาพอาการของคนป่วยท้องเสียก็ไม่เอื้ออำนวยเพียงพอกับการมานั่งฝืนทนตรงโต๊ะอาหารรับประทานข้าวสวยลงท้อง ผมเลยเลือกที่จะมานอนพักแล้วไล่เรวะกลับบ้าน หากหัวถึงหมอนไม่ครบสิบวิเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏกายของใครบางคนที่ถือชามมีควันร้อนๆเดินลอยชายเข้ามา

“ยังไม่กลับอีกเหรอวะ” ร่างโปร่งเหลือบสายตามอง พลางเดินเข้ามาใกล้

“อยากให้กลับเหรอ”

“เปล่ากูนึกว่ามึงกลับไปแล้วซะอีก”

“ภารกิจกูยังไม่เสร็จ”

“ภารกิจอะไร”

“ป้อนโจ๊กมึง” ของร้อนในมือถูกวางลงข้างหัวเตียง พอมองลงไปก็เห็นโจ๊กหมูที่แสนคุ้นตาเดาได้เลยว่าเป็นร้านประจำที่ผมกับมันเคยไปกินด้วยกัน

“นี่อย่าบอกนะว่ามึงจริงจัง” คำสัญญาที่เคยให้กันครั้งที่ผมโดนประนามว่าท้องเสียหลอกๆไอ้เรวะยังจำได้อยู่

“กูสัญญาแล้ว”

“ไม่เห็นจะต้องคิดมากเลย กูก็พูดไปงั้น”

“กับเรื่องมึงกูจริงจังเสมอ มึงสำคัญสำหรับกู...” ทั้งที่ควรจะชินกับคำหยอดพร่ำเพรื่อไม่ดูสถานการณ์ของมันได้แล้วแท้ๆ แต่มาครั้งนี้ประโยคเดียวเล่นเอาแทบกลั้นหายใจ ผมมองลึกเข้าไปในแววตาไร้การเสแสร้งนั้น

ก่อนพวกเราจะพบกัน ผมไม่เคยนึกเคยฝันว่าจะมีโอกาสได้มาเข้าใกล้ตัวอันตรายที่สุดในมหา’ลัยอย่างเรวะ เพราะใครๆต่างก็รู้จักมันแต่ในแง่ร้าย คนที่ทำได้แม้แต่การลักเล็กขโมยน้อย หาเรื่องชกต่อยคู่อริจนปางตาย หรือแม้กระทั่งหลอกผู้หญิงที่อยู่ใกล้ตัวมันไปทำมิดีมิร้ายยังเคยมาแล้ว หากแต่พฤติกรรมเล็กๆน้อยๆที่ผมได้สัมผัสจากตัวมันกำลังลบล้างเรื่องราวในอดีตที่ได้ฟังจากปากคนอื่น คำจำกัดความคำเดียวที่ผมหาได้จากผู้ชายคนนี้คือความ...น่ารัก...

เฮือก!! ขนอ่อนลุกชันทั่วสรรพางค์ เมื่อครู่ผมว่าอะไรไปนะ เมื่อกี้ผมว่าไอ้เรวะมันน่ารักเนี่ยนะ!!ว้อท เดอะ ฟ้าคคคคค

ยีหัวจนหนังศีรษะหลุดติดมือมาเป็นของแถม สงสัยพฤติกรรมนี้มันไปสะกิดต่อมกังวลกลัวผมจะเป็นบ้า ไอ้เรวะเลยถามขึ้นมา

“เม่นมึงเป็นอะไร”

“กูกำลังจะเป็นบ้า”

“งั้นมึงกินยากับโจ๊กแล้วค่อยเป็น” เอากับมันดิ คนจะเป็นบ้ายังห้ามให้มากินยากับโจ๊กอีก ร่างโปร่งกระโดดขึ้นมาบนเตียงทั้งที่มือถือชามโจ๊ก หย่อนตัวลงนั่งขัดสมาธิข้างผมแล้วเริ่มหยิบช้อนตักโจ๊กขึ้นเป่าแล้วยื่นให้ “ชามนี้เพื่อมึงเลย ไม่มีเครื่องใน ใส่หมูสับกับปาท่องโก๋”

“ทำไมต้องลงทุนขนาดนี้วะ”

“ก็บอกแล้วไงว่ามึงสำคัญสำหรับกู...”

“...”

“มึงเป็นเพื่อนกู”

“ถึงจะบอกอย่างนั้น แต่มึงแม่งไม่เหมือนไอ้คีย์ ไอ้ต๊อบ แล้วก็ไอ้หงส์ว่ะ”

“ยังไง”

“กูก็บอกไม่ถูกว่าทำไม”

“เพราะกูเป็นเพื่อนสนิทมึงแล้วไง”

“ยัดเยียดกูจัง” ไม่ใช่แค่ยัดฐานะนี้ให้นะ แม่งเล่นยัดโจ๊กใส่ปากกูไม่ให้ตั้งตัวได้อีก

“มึงท้องเสีย มึงก็ต้องกินของอ่อนๆ กูเคยเป็นมาก่อน กูรู้”

“ดูมึงสตรองกับชีวิตจังนะ” เพราะเป็นโจ๊กเลยทำให้กลืนง่ายจนมีปัญญามาต่อปากต่อคำมันอีก

“เพราะกูไม่มีใครไง”

“...”

“เมื่อก่อนต้องกินของค้างคืนบ่อยเลยท้องเสียง่าย ยายกูก็ต้องออกไปทำงานข้างนอก ไม่มีเวลามาอยู่ดูแลกู อย่างที่กูดูแลมึงตอนนี้หรอก” มันตักโจ๊กคำที่สองเข้าปากผม ขะมักเขม้นเสียจนไม่สนใจสายตาคนป่วยที่จ้องใบหน้ามันมานานแล้ว

“มึงไม่ได้อยู่กับแม่?” ในที่สุดสายตาก็ประสานกัน อีกฝ่ายแสดงท่าทีราวกับชั่งใจว่าควรจะไปต่อดีมั้ย “เล่ามาดิ กูอยากรู้” ผมแย่งช้อนจากมือมันมายูเทิร์นโจ๊กเข้าปากอีกฝ่าย เสียงอุทานแบบไม่ได้เตรียมใจกับพฤติการณ์ดังกล่าวเล็ดลอดมาจากลำคอขาว เจ้าตัวกลืนโจ๊กเข้าคอมองกลับมาตาโต

“เม่นมึง...”

“มึงก็ยังไม่ได้กินข้าวไม่ใช่เหรอ”

“รู้ได้ไง”

“กูเห็นไลน์ไอ้หงส์ มันบอกว่ามึงโดดคาบตั้งแต่อาจารย์แม่ยังไม่เริ่ม แล้วก็มาหากูเลย” คาบนั้นมันก่ำกึ่งตอนเที่ยง ถ้ามึงมาได้ไวขนาดนี้เห็นที่จะไม่ได้เรียกว่ากินแล้ว เรียกว่ายัดเลยดีกว่า

“แต่นี่กูซื้อมาให้มึง”

“กินด้วยกันก็ได้”

“แต่น้ำลายกูจะลงไป..”

“จูบทางตรงยังทำได้ แล้วนับประสาอะไรกับจูบทางอ้อมด้วยช้อนโจ๊กวะ”

“...!!”

นั่นไงล่ะ กูว่าแล้ว หน้าเรวะนี่ขึ้นสีแบบไม่มีปรึกษาเจ้าของ รู้สึกสังหรณ์ใจตั้งแต่ตอนไอ้เม่นน้อยมันโด่จนไปเบียดคนร่วมเตียงให้เอียงอายแสดงอาการขัดเขินจนต้องเดินหนีเข้าห้องน้ำไปแล้ว

“จีบกูได้ แต่อย่าอายเอง เข้าใจ๋?”

“กูไม่ได้อาย” เถียงดื้อๆเลยเว้ย

“งั้นเล่ามาว่าตอนเด็กๆมึงอยู่กับใคร”

“อยู่กับยาย”

“แล้วแม่นิ”

“แม่ก็อยู่ด้วย แต่กูต้องพยายามไม่เผชิญหน้ากับเขา”

“ทำไม?” ไม่เผชิญหน้ากับแม่แท้ๆเนี่ยนะ แม้กับคุณอลิซ่าผมยังต้องเผชิญหน้าแทบตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ไหนจะเรียกกินข้าว อาบน้ำ ทานขนม สารพัด

“ถ้าเขาเห็นกู เขาจะเป็นบ้า”

หา?

“ยายบอกว่าแม่กูเป็นโรคประสาทอ่อนๆ ตั้งแต่ตอนคลอดกู เคยไปหาหมอแล้ว แต่เขาบอกว่าน่าจะเกิดจากความเครียดสะสมของคนที่กำลังท้อง ไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไร"

"..."

"แต่ใจลึกๆกูกลับคิดว่ามันไม่ใช่..."

"..."

"เอาเถอะ แค่ตอนนี้เขาหายดีก็ดีแล้วล่ะ มึงอย่าเก็บเอาเรื่องนี้มาคิดไม่ดีกับแม่กูเลยนะ กูขอ" เจ้าตัวฝืนยกยิ้มทั้งที่ในใจคงมีเรื่องราวหลายอย่างตีกันไปมา

ยิ่งค้นลึกลงไป ก็ยิ่งมีอะไรหลายอย่างที่ผมไม่รู้ อยากจะถามแต่ก็กลัว กลัวว่าผมยังไม่สนิทเพียงพอที่จะเล่า กลัวความสัมพันธ์จากที่คิดว่าในที่สุดก็สามารถเข้าใกล้ได้...กลับกลายเป็นอีกฝ่ายถอยห่างออกไปแทน

“แล้วที่บอกว่าเป็นบ้า...” ผมเลยตัดสินใจยกสิ่งที่อยากถามต่อขึ้นมาไว้เป็นเพียงเกริ่นนำ หากเจ้าตัวไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไร แต่เหมือนเจ้าตัวจะเข้าใจสิ่งที่ผมสงสัยเลยตอบกลับมาทันควัน

“ทุกครั้งที่เขาเห็นหน้ากู เขาจะวิ่งมาทำร้าย”

“...!!”

ฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนอีกฝ่ายทุกคืน ฝันร้ายที่ทำให้ตอนเด็กๆเจ้าตัวไม่อยากนอนหลับ จนถึงกับลุกขึ้นมาดื่มกาแฟจนร่างกายแพ้คาเฟอีน คงหมายความรวมถึงเรื่องนี้ด้วยสินะ

ผมขยับตัวตักช้อนโจ๊กแล้วยัดเข้าปากเรวะไปอีกรอบ จนเจ้าตัวตกใจต้องเปลี่ยนอารมณ์เป็นรอบที่สองของวัน ยังไงก็ดีกว่าการที่มันมาทำหน้าเศร้าให้กูเห็นเมื่อกี้ละกัน โคตรไม่ชอบเลย

“มึงกินบ้างเหอะเม่น”

“มึงนั่นแหละกินไป”

“แต่มึงท้องเสีย”

“ท้องเสียแล้วทำไมวะ”

“ท้องเสียก็ต้องกินทดแทนเข้าไปเยอะๆ นี่มึงขาดน้ำขาดอาหารจนปากซีดแล้วนะเว้ย”

“งั้นมึงก็ทำให้กูปากแดงดิวะ”

“ทำยังไง ต่อยมึงเหรอ”

"นั่นมันแดงเพราะเลือดสาดเปล่าวะ"

"งั้นให้ทำไง"

“จูบกูดิ”

“...!!” เอาดิ แก้มลิงเรียกพี่ แซวกูได้แซวกูดีทีตอนนี้กูยิงกลับรัวเป็นคอมโบแล้วดูดิมึงจะทำยังไง อย่างน้อยก็ทำให้มึงหน้าแดงเขินแทนที่จะรู้สึกเศร้าล่ะวะ ไอ้เรวะมันขยับปากพะงาบพะงาบเหมือนปลาใกล้ตาย จะขำก็ขำสงสารก็สงสารแต่ทำไงได้ ไม่อยากให้อารมณ์มันย้อนกลับไปเหมือนคนใบ้เข้าสิงแล้วว่ะ

“ไง จะจูบมั้ย”

“ครับ”

หืม? เกินคาดหน้านิ่งๆสวนกลับมาเหมือนย้อนเวลาให้นึกถึงตอนพูด‘ครับ’ตอบรับคุณอลิซ่า โดยไม่ทันปล่อยให้ผมตั้งตัว เรวะก็โน้มหัวเข้ามาใกล้

เชี่ยมันเอาจริง!! ระยะแค่นี้มีหรือจะพ้น ในที่สุดริมฝีปากบางประกบลงมาจังๆ

ฟอดดดดดดดด

“...!!”

หะ หะ หะ เหี้ยยยยยยยยยยยยยยย

 
แกร่ก

เสียงเปิดประตูดังขึ้นในจังหวะที่เราสองคนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ผมเบิกตาโตมองดูคุณอลิซ่าตัวเป็นๆที่เดินข้ามประตูเข้ามา สายตาสองแม่ลูกปะทะเข้าอย่างจัง

“อุ๊ย!!”

ไอ้เหี้ยย กูเพลียกับจังหวะละครหลังข่าวก็วันนี้

มีอย่างที่ไหนขอมาจัดไป ฉากหอมแก้มหวานแหววสดใสที่คุณอลิษาเรียกร้องให้ทำแม่งบังเกิดมันต่อหน้าธารกำนัลก็วันนี้ แล้วที่สำคัญกว่าทุกสิ่งคือคุณนพสินธุ์ที่ไม่มีบทบาทอะไร ใครเสือกมาจับบทใส่ให้ตามตูดแม่กูมาด้วยเนี่ย

"เออ..." เสียงพ่อผมเอง ในใจคงร้องเป็นเพลงกลับตัวก็ไม่ได้ให้เดินต่อไปก็ไปไม่ถึง...อยู่แน่ๆ

ผมตีไหล่ไอ้เรวะที่ยังไม่รู้อีโหน่อีเหน่แนบริมฝีปากนุ่มหยุ่นใส่แก้มผมยาวนาน แต่มันกลับไม่สะทกสะท้านแถมย้ายมาหอมอีกฝั่งที่ยังคงร้างจากการถูกกระทำชำเรา จบด้วยการสร้างเสียงจุ๊บเบาๆให้แค่เราสองคนได้ยิน พอหยอดผมจนฟินมันถอนใบหน้านิ่งที่มียิ้มน้อยๆออกมามองตาผมในระยะใกล้

...นิสัยอย่างหนึ่งที่ผมรู้จากเรวะคือ...มันเกลียดการพ่ายแพ้...

"แดงยัง"

"มะ...มากเลยล่ะ" โหยยิ้มเหนือเหมือนผู้กำชัย แต่มึงจะไปต่อไม่ไหวถ้าหันไปมองข้างหลังมึงตอนนี้ "กูเขินพ่อแม่กู"

"...!!" ถ้าผมยาวกูจะให้มันไปโฆษณารีจอยส์ริช มันบิดหัวร้อยแปดสิบองศาหันไปเผชิญหน้ากับความเป็นจริง

...พ่อกับแม่สองคนกูยืนยิ้มอยู่ไกลๆ...

“แม่เข้ามาขัดจังหวะอะไรรึเปล่า”

"คะ...คุณน้า"

“คือแม่แค่เอายามาให้น่ะ ส่วนพ่อเขาแค่อยากมาดูอาการเราว่าหนักมั้ย แต่เห็นทีคงไม่แล้วล่ะ พักผ่อนเถอะนะ แม่กับพ่อไม่กวนแล้ว” ผลักหลังดันไหล่บอกว่า ไปเถอะคุณ เป็นระวิงในที่สุดก็ทิ้งให้พวกเราได้อยู่กันตามลำพัง ไอ้เรวะมันถึงกับหลุดตะโกนออกมา

“เชี่ยเม่นนนนนนน” โอ๊ยฟอร์มหลุดเว้ยเฮ้ย

“ทำไม นี่แค่หอมเองนะเว้ย”

“มึง...”

“ทำไมไม่จูบวะ”

“สัด”

“อายทำไมล่ะ”

“เชี่ยมึง”

“น่ารักว่ะ”

“โว้ยยยยยยย"

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

ยกนี้ผมชนะว่ะ

....TBC...

+++++++++++++++++


ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14016
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +411/-25

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Arayajanm

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 13
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :mew1: ทำไมไม่จูบ โอ๊ยยยย หอมหัวหนูเรมมมม เอ็นดู เนี่ย เขินแล้วนะ  :ling1: :hao7:   บอกเลยว่า มันต้องเจ้มจ้น จัดจ้านแล้ว สุดจัดปลัดบอก รอตอนต่อไป ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆ คลายเครียดมาดๆค่ะ ❤️❤️❤️❤️❤️❤️

ออฟไลน์ sakutaka

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
∈แต่คนที่ทั้งโลกเกลียด∋

ความจริงที่ 15 :: อย่าเอาเรื่องจริงมาล้อเล่น


“เอาสติจับที่สะดือ เวลาหายใจเข้าท้องพองกำหนดว่าพอง หนอ หายใจออกท้องยุบ กำหนดว่ายุบ หนอ...”


ชาหนอ...หมดความรู้สึกหนอ...ค่อกแค่ก ใครบอกว่ากิจกรรมนี้ง่ายวะ แค่นั่งนิ่งๆหลับตาหนึ่งชั่วโมงก็ได้มาแล้วสามชั่วโมง บอกเลยว่ามันโกหก จากง่ามขาตอนนี้มาถึงหน้าแข้งแล้วกำลังจะลามไปยังง่ามตูดผมแล้ว แต่ด้วยความกลั้นใจมาตั้งเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม จากที่ตอนแรกมาแบบมุ่งมั่นทำสมาธิเน้นๆกลายเป็นกัดปากล่างข่มความทรมานแทบเป็นแทบตายเพื่อให้ผ่านพ้นนาทีชีวิตตอนนี้ไปได้

“เอาล่ะ ทุกคนค่อยๆลืมตา เป็นไงบ้างจิตใจรู้สึกสงบขึ้นทันตาเลยมั้ย”

สงบจนน้ำตาไหลเลยล่ะ มิน่าไอ้ต๊อบกับไอ้หงส์มันถึงบายไม่ยอมลงกิจกรรมนี้

“จบกิจกรรมแล้วอย่าลืมไปลงชื่ออีกรอบตรงโต๊ะที่มีพี่ๆสตาฟนั่งอยู่ตรงฝั่งนู้นนะ” เจ้าหน้าที่ในการจัดกิจกรรมยกมือชี้ไปประตูด้านหลังใกล้ทางออก “ลืมก็อดได้ชั่วโมงกิจกรรมแล้วอย่ามาหาว่าพี่ไม่เตือนนะ” น้องจะไม่ลืมเลยคร้าบบบบ ถ้าลืมนี่ขอไปผูกคอตายใต้ต้นถั่วงอกให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยเถอะ อุตส่าห์เอาขามาบูชายัญขนาดนี้แล้ว

คนข้างๆเริ่มขยับตัวลุกขึ้นปัดแข้งปัดขาหันมาทางผม

“ไปกันมั้ย”

“อือ” ตอบอือไปแต่ยังนิ่ง เอาไงดีวะ กูจะต้องทำไง

“เม่น”

“อะไร”

“นี่มึงอินในรสพระธรรมขนาดนี้เลยเหรอวะ”

“เปล่า กูแค่...”

“แค่?”

“เหน็บกินขา” ไอ้เรวะถึงกับหลุดขำพรืด มันอมยิ้มน้อยๆ ก่อนนั่งยองลงข้างๆ

“ให้กูช่วยนวดมั้ย”

“เชี่ยมึง!” ปากว่ามือแม่งถึงเลยครับ บีบลงมาทีกูแทบร้องจ๊าก สัญชาตญาณเอาตัวรอดของผมตึงสติให้คว้าข้อมือมันไว้แน่น “สัด! นวดเพื่อ”

“ผ่อนคลายไง”

“ตึงหนักกว่าเก่าอ่ะดิ”

“อะไรตึง”

“อารมณ์กูเนี่ยแหละ!” ขำกับมันดิสาด

“มา กูช่วยพยุง”

“ไม่ต้องนวดกูแล้วนะ” สะบัดมือมันทิ้งก่อนที่เราทั้งคู่จะสลับบทกันด้วยการที่เรวะพลิกมาจับข้อมือผมแทน

ฮึ่บ!! เกินคาดกับความไร้เรี่ยวแรงของขา รู้สึกเหมือนถูกตัดท่อนล่างออกไปทั้งสองข้าง ผมพยายามทรงตัวจากอาการเซอยู่นานจนต้านไม่ไหวเอนไปทับคนช่วยเหลือเข้าอย่างจัง จนไอ้เรวะหงายหลังร่วงลงพื้น

ตุบ!!

ปรึกษากูก่อนมั้ยว่าควรล้มท่าอะไร พื้นหอประชุมก็ใช่ว่าฝืดพอมาเจอถุงเท้าลื่นๆไอ้เรวะก็หงายหลังแล้วจุดจบของไอ้เม่นนั้นก็คือคร่อมอยู่หว่างขามันดิครับท่านผู้โช้มมมม

โมเมนต์จ้องตากับไอ้แพนด้าเริ่มขึ้นมาอีกคราว...

“เล่นท่ายากอีกแล้วนะมึง ไอ้เม่น” ไม่ใช่เสียงเรวะที่ตามประสานิสัยมันจะแซวผมขึ้นมาเหมือนอย่างเคย แต่เป็นเสียงใครอีกคนที่ยืนเยื้องออกไปทางขวาซึ่งผมจำได้ว่าเป็นที่ของไอ้เชี่ยคีย์กับแฟน ถึงแม้ไม่มีไอ้ต๊อบกับไอ้หงส์มันก็ยังคงส่งตัวแทนแห่งดวงจันทร์มาแซวกันได้อีก

“กูลื่นเหอะสัด”

“ถ้ามึงลื่น ไอ้เรก็คงเป็นลมแดดมั้งนั่น”

หา?

หันไปดูอดีตคนช่วยชีวิต เชี่ย...แดงแป๊ดเลย หน้ามัน ร่างกายคนเบื้องล่างสั่นเทาขึ้นมาจนรู้สึก เรวะมันค่อยๆขยับปากเอ่ยเสียงพูดออกมา

“มึง...”

“ฮะ?”

“มึงจะกุมเป้ากูทำเพื่อ!!” โอ้โห ไอ้เหี้ย ไม่บอกกูไม่รู้เลย จับกระชับเต็มไม้เต็มมือยิ่งกว่าเมาส์คอมก็เป้าไอ้ตัวขาวข้างล่างเนี่ยแหละครับ ถึงกับชักมือกลับแทบไม่ทันก่อนมันจะผลักผมหงายหลัง แล้วลุกขึ้นจ้ำอ้าวออกไป

“เชี่ยเร...วะ....” ไปซะแล้ว แล้วใครจะช่วยกูพยุงขึ้นมาใหม่วะเนี่ย



ผมรีบกระเสือกกระสนยกร่างที่กระปลกกระเปลี้ยกึ่งเดินกึ่งคลานจนตามไอ้เรวะทัน ตะโกนเรียกมันแต่เสือกทำหูทวนลมเลยต้องเร่งสปีดวิตามินบีเข้าต้านความด้านชา เดินเข้าหาแบบประชิดตัวพร้อมคว้าหัวไหล่มันไว้

“เฮ้ย รอด้วยดิ” โอ้โห ใบหน้าแม่งราวกับเคียดแค้นเจ้ากรรมนายเวรมาสามชาติ หรือกูควรจะปล่อยมันไปดีวะ “เป็นไรของมึงวะกับแค่กู...”

“กุมไข่กู” ชัดเจนจ้า ความหน้าแดงเมื่อกี้ไปไหน...อ้าวยังอยู่นี่หว่า ไอ้เรวะมันกำลังฝืดตัวเองสุดฤทธิ์ให้เสียงไม่สั่นแต่ทางกายภาพนั้นปิดไม่อยู่

“เออนั่นแหละ มึงก็รู้กูตั้งใจที่ไหน ใครมันอยากจะขาชาจนล้มล่ะวะ” สายตาเหลือบมองลงมาบนท่อนขาผมก่อนเอ่ยถาม

“แล้วขามึงเป็นไงบ้าง วิ่งมาไม่ล้มหรือไง”

“คิดว่าต้องตามมึงมา เลยไม่ได้สนใจอะไรเลย” ก้มลงนวดน่องได้สักพัก ก็รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังระดมสมองขบคิดเรื่องบางอย่างแบบที่ทำให้หัวทุยๆของมันแทบแตก “ถามจริงเหอะความกล้าที่มึงหอมแก้มกูวันนั้นมันหายไปไหน แค่กูกุมไข่จะมาอายทำไมวะเนี่ย”

“เปล่าพักนี้กูแค่รู้สึก...”

“รู้สึก?” อันหยังวะเนี่ย

“หน้าบางลง”

“...”

“โดยเฉพาะเวลาอยู่กับมึง”

ถ้าไม่มีข่าวลือเรื่องมันเป็นไบมาตั้งแต่แรก ผมอาจจะชินกับการที่เรวะมันพูดอย่างนี้ก็ได้ ทำไมคนที่มึงไม่ได้นับว่าเป็นเพื่อน...อย่างไอ้บอม จะต้องปล่อยข่าวเรื่องมึงเป็นไบด้วยวะ ในความคิดของผมการจะกระจายข่าวลือเสียๆหายๆของใครสักคนเจ้าตัวต้องมีความคับแค้นใจอะไรบางอย่างกับอีกฝ่ายมากพอสมควร

“กูถามอะไรหน่อยได้มั้ย”

“ไม่” สัด ตอบไวซะ แถมยังมีเสียงริงโทนของอีกฝ่ายมาขัดได้จังหวะโคตรเหมาะ ไอ้เรวะหยิบขึ้นมาขมวดคิ้วจ้องหน้าจอแบบมีภาวะลังเลอยู่สักพักจึงกดรับสาย

“ฮัลโหล” แค่คุยโทรศัพท์ทำไมต้องทำหน้าปวดตับขนาดนี้ด้วยวะ ผมตั้งใจฟังคำพูดต่อไป แต่ไอ้เรวะกลับนิ่งไม่ตอบโต้ปลายสายเหมือนนึกรู้ จนกระทั่งมันตอบกลับอีกฟากหนึ่งขึ้นมาผมถึงได้รู้ว่าเข้าใจผิด ความจริงแล้วมันแค่กำลังตั้งใจฟังใครบางคนอีกฝั่งนั้นมากกว่า

“ใคร? มีอะไร? กูไม่ได้ลืม? ตอนนี้มึงอยู่ไหน...เดี๋ยวกูไปหา” จากที่เครียดอยู่แล้วตอนนี้เพิ่มระดับขึ้นเป็นสิบเท่า ไอ้เรวะวางสายแล้วหันมาสบตา

“กูไปก่อนนะ” เหมือนเป็นประโยคบอกเล่ามากกว่าขออนุญาต ไอ้เรวะเทคตัวออกไปไวเท่าสายลม...หา? แต่เมื่อกี้มัน...
ยังไม่ลงทะเบียนกิจกรรมตอนจบเลยเว้ยยยยย!!!! ฟ้าคคคคคคคคค

ไอ้ที่ไวกว่าสายลมต้องมาเจอกูนี่ โฉบเฉียวยิ่งกว่ายุงตัวเมียหาเลือดแดก แหกทางโค้งยิ่งกว่าสายแปดแฮปปี้แลนด์ประตูน้ำ ว่องไวปานเสือชีตาร์ก็ต้องไอ้เม่นโพล่าแบร์คนนี้แหละครับ กูขอสาบานว่าจะไม่ยอมเสียขาให้กิจกรรมนี้ซ้ำสอง!!

จังหวะที่ใกล้ประชิดตัวผมก็คว้าคอเสื้อมันหมับ....? ไม่ ไม่ ไม่ มึงมีบทเรียนแล้วไม่ใช่เหรอไอ้เม่น มึงอย่า...

แคว่ก!!!

...กระชาก...

กระชากไปแล้วอ่ะ โว้ยยยยยยย

“สัดเม่น มึ้ง!!” ไอ้เรวะถึงกับหยุดตีนหันหลังมาตะโกนด่าแบบคิดคำผรุสวาทต่อไปไม่ถูก มันเอามือกุมหัวยืนปวดตับอยู่ตรงนั้น

“กู...กูขอโทษ”

“เรียกดีดีก็ได้หนิวะ”

“ก็อย่างกับมึงจะหยุดรอฟังกูน่ะ” ให้กูเป็นอิคคิวซังบอกมันว่า จะรีบไปไหนจะรีบไปไหนพักเดี๋ยวนึงสิครับ มันยังไม่ฟังเลยมั้ง

“ตะโกนเรียกกูก็หยุดแล้ว ทำไมชอบทำร้ายเสื้อผ้ากูอยู่เรื่อยเลยวะ” ผมขยับสายตาไปมองสภาพความเสียหาย

...ส่วนอกขาวๆของมึงก็กำลังทำร้ายสายตากูอยู่ว่ะ...

“มองเหี้ยอะไร”

“มองตัวเหี้ยอยู่”

“สัดเม่น”

“เออๆๆ อย่าบ่นน่ะ เอาเสื้อกูไปใส่ก่อน” ผมถอดเสื้อนักศึกษาที่ใส่อยู่ติดตัวผ่านทางหัวออกมายื่นให้มัน

“...!!”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด” หา? เสียงอะไรวะ จังหวะที่คิดว่าโลกนี้มีเพียงเราสอง พอกวาดตามองไปรอบๆเท่านั้นแหละ โอ้โห้แม่งมากันเต็มอย่างกับดูหนังกลางแปลง ไหนจะไอ้แก๊งพี่ดิบที่พึ่งจากหายหวัดลุกขึ้นมาเป็นผีลืมหลุมมารัวรุมหาชายหนุ่มถ่ายรูปในวันกิจกรรม ไหนจะรุ่นพี่รุ่นน้องที่พึ่งทำสมาธิเสร็จหมาดๆเดินโต๋เต๋หารถกลับอยู่แถวนั้น แล้วไหนจะยังไอ้เพื่อนผมอีกสองตัวที่มันไม่ได้ลงกิจกรรมชัวร์ๆแต่เสือกมายืนรอใครอยู่แถวนี้

“ซิกแพคน้องเม่น โฮกกกกกก”

“กรี๊ดดดดด หุ่นพี่เม่น ตายอย่างสงบศพสีกับประตู”

...กูคิดบ้าอะไรที่ถอดเสื้อให้ไอ้เรวะใส่วะ มันก็ผู้ชายนี่หว่า!!...

“สะ...ใส่ไปก่อน” ความสามารถในการตัดสินใจกระซิบบอกในหัวว่าคะแนนกิจกรรมสำคัญกว่าหน้าตากู ผมเลยคว้าแขนไอ้เรวะแล้วลากมันกลับไปยังหอประชุม ตอนนี้ดีที่หอแม่งคนบางลงแล้วไม่งั้นมีหวังต้องฟังเสียงกรี๊ดกระหึ่มโจ๊ะพรึมๆไปตลอดทาง พอเขวี้ยงบัตรลงทะเบียนประทับตราได้เสร็จก็รีบเผ่นเข้าห้องน้ำ

แฮ่กๆ หอบเป็นหมาเลยกู...

“เอาเสื้อมึงมาเปลี่ยนกับกู” ไอ้เรวะทำตาสงสัยทุกอย่างในพฤติกรรมผมตั้งแต่ต้นจนจบ

“เพื่ออะไรวะ”

“เอาน่า”

“ไม่เอาเว้ย”

“สัด มึงจะไปหาไอ้บูมในสภาพแบบนี้เนี่ยนะ!!”

ไอ้เรวะมองตาตื่น แล้วกูจะตะโกนเพื่อ!! เออใช่..กูก็แค่เป็นห่วงสวัสดิภาพมัน กลัวไอ้คนที่ชอบเฮียมันคิดไม่ซื่อพอเห็นของขาวแล้วอารมณ์ขึ้นเหมือนกูตอนนี้จะทำยังไง...

“ใครบอกมึงว่ากูจะไปหาไอ้บูม”

อ้าว...

“แล้วเมื่อกี้ที่มึงคุยด้วย”

“กูไม่ได้จะไปหาไอ้บูม”

“แล้วมึงจะไปหาใคร”

“ไม่ใช่ไอ้บูมละกัน”

“...”

“เม่น ทำไมมึงทำตัวแปลกๆ ตั้งแต่วันที่ไปห้องกูแล้วนะ”

“จะให้กูไม่แปลกได้ไง”

“...” นี่ผมกำลังจะพูดอะไรออกไป...

“มึงรู้ตัวมั้ยว่าไอ้บูมมันชอบมึง”

เบิกตาโตขนาดนี้ ดูก็บอกได้เลยว่าเจ้าตัวไม่เคยรู้มาก่อน นี่ผมทำบ้าอะไรวะ ถ้าเป็นอย่างที่คิด ถ้าผมเป็นหมาจริงๆ อย่างนี้ก็เท่ากับว่าเร่งให้มันสองคนสมหวังกันไวขึ้นนี่หว่า...กูไม่ใช่กามเทพนะ

“มึงพูดบ้าอะไร”

“กูพูดเรื่องจริง มันบอกกับกูเองว่ามันชอบเฮียมัน มันชอบคนที่อยู่ตรงหน้ากู”

“ไอ้เด็กบ้านั่น มันมั่วแล้ว อย่างกูเนี่ยนะจะไปทำให้มันชอบได้ เป็นผู้ชายด้วยกันแถมยัง...”

“ทำได้ดิ”

“...” ขนาดกู...

เพียะ!! ผมยกมือขึ้นตบแก้มสองข้างของตัวเองไปมาอย่างกับคนบ้า ไอ้เม่นมึง สติ!! เอาสติมึงไปทิ้งกับสมาธิที่ห้องประชุมแล้วเหรอวะ นี่มึงกำลังจะพูดอะไร กำลังจะพูดอะไรวะเนี่ย

“ไอ้เม่นมึงเป็นบ้าไปแล้วเหรอวะ” ไอ้เรวะพยายามจับมือผมใหญ่ ดีที่เราอยู่ในห้องส้วมที่ลึกเข้าไปอีกไม่งั้น มีหวังได้เป็นข่าวว่าไอ้เม่นผีเข้ายกมือขึ้นตบหน้าตัวเองแน่

“กูอาจจะบ้าจริงๆก็ได้”

“ห่วงกูเหรอ”

“...” ผมพยักหน้า ทำไมวะ ไม่เข้าใจตัวเอง

“ไม่ต้องห่วงกูหรอก กูไม่ได้คิดอะไรกับไอ้บูมทั้งนั้นน่ะ เอาเสื้อมึงมา” มันถอดเสื้อต่อหน้าแล้วคว้าที่อยู่ในมือผมสลับกับของมันไปใส่

“บอกแล้วไงมันก็แค่น้อง”

“น้องที่คิดไม่ซื่อกับมึงเนี่ยนะ”

“เห็นอย่างนี้กูก็ชกต่อยเก่งไม่แพ้มันหรอกนะ กูระวังตัวเองได้น่ะ”

“ต่อยเก่งไม่รู้ แต่มึงเคยต่อยหน้ากูมาครั้งนึง ก็พอเจ็บอยู่” รอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นบนใบหน้าของมัน เหมือนอารมณ์ดีขึ้นกะทันหัน แต่ใจกูทำไมยังขุ่นมัวอยู่เลยวะ

“นึกถึงวันที่เจอกันครั้งแรกเลยว่ะ”

“...”

“มึงก็กระชากเสื้อกูแบบนี้”

“แต่วันนี้มึงไม่ได้ต่อยกู”

“หรืออยากให้ต่อย” มันยกกำปั้นขึ้นชูจะจ้วงเข้าหน้าผม

“เฮ้ย เดี๋ยว!”

“ล้อเล่นน่ะ” อะไรทำให้เรวะยิ้มได้ไม่หยุดหย่อน ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องน้ำมันเอาแต่ยิ้มใส่จนระบบป้องกันตัวผมเริ่มรวน “ถึงบอกว่าไอ้บูมชอบกู แต่กูว่า...”

“...”

“กูชอบมึงมากกว่าว่ะ ไอ้เม่น”

“...!!” พูดไม่ออก ตอบโต้ไม่ได้ ราวกับโดนตะกั่วถ่วงปาก ผมได้แต่ยืนนิ่งอึ้งกับคำสารภาพ นึกคำตอบจากความคิดที่ตีรวนในหัวจนแทบเป็นบ้า

“ตะ...แต่กูไม่ได้ชอบมึงอย่างนั้น”

“...” ไอ้เรวะนิ่งไป ทำไมผมรู้สึกเหมือนตัวเองพูดอะไรผิด ผิดอย่างใหญ่หลวง ผิดแบบไม่น่าให้อภัย หรือตอนนี้ผมบริสุทธิ์ใจที่รับมันเข้ามาเป็นเพื่อนที่แท้จริงแล้ว แต่กลับเหมือนกำลังโดนหักหลังด้วยคำสารภาพสั้นๆของมัน

“กู...”

“บะ...บ้าเหรอมึง ทำไมคราวนี้แซวเล่นเหมือนทุกที มึงกลับจริงจังได้วะ สมองมึงเชื่อมต่อกับประสาทขาแล้วตายไปพร้อมกับตอนทำสมาธิแล้วหรือไง”

“เรวะกู...”

“แต่กูชอบมึงจริงๆนะเม่น...”

“...” ใจผม...กำลังสั่น...

“กูไปล่ะ” มันยกมือขึ้นตบบ่าผมแล้วรีบวิ่งพรวดพราดออกไป เสียงริงโทนที่ดังจากมือถือมันระหว่างพวกเราสนทนากันประโยคสุดท้ายแว่วห่างออกไปเรื่อยๆ...โดยที่สติผมยังคงจมอยู่ที่เดิมกับคำสารภาพของมัน




ผมทิ้งเวลาให้ผ่านไปกว่าหนึ่งสัปดาห์ ใช้เวลาค้นหาความรู้สึก แต่สุดท้ายคำตอบที่ได้กลับมาเพียงว่า ผมกับมันคงเป็นได้แค่เพื่อนกันจริงๆ อะไรเป็นตัวบ่งบอกว่าเรารู้สึกชอบอีกฝ่ายในสายตาที่เกินกว่าเพื่อน กับแค่ความรู้สึกดีดีที่เกิดขึ้นมาผมไม่อาจตีตราว่าพิเศษได้ คนที่อยู่รอบกายก็เคยทำให้ผมหัวเราะและมีความสุขตั้งหลายคน แล้วผมจะตอบได้ยังไงว่าไอ้เรวะมันพิเศษกว่าใครที่ผมเคยรู้จักมา

“ไอ้คีย์ อะไรที่ทำให้มึงรู้สึกตัวว่ารักแยมวะ”

เสียงคีย์บอร์ดหยุดลงกะทันหัน ไอ้เพื่อนมือเทพประจำวงมันหันศีรษะมามองผมด้วยสายตาพิศวง

“ทำไม จะเอาชีวิตรักกูไปแต่งเพลงเหรอ”

“เปล่า” ยกมือขึ้นเกากีตาร์เบาๆปล่อยใจปล่อยกายไปตามความรู้สึก “กูแค่สงสัยว่าแบบไหนที่เรียกได้ว่ารักในแบบแฟนวะ”

“แล้วกับพลอยมึงล่ะ ทำไมถึงคบเป็นแฟน”

“เพราะเขาเดินหน้ามาประกาศตัวว่าจะจีบกูตั้งแต่แรกแล้ว กูถึงเรียกได้ไงวะ”

“ไอ้สัดเม่น!”

“ไอ้หน้าหม้อ!”

ได้ทีไอ้ต๊อบ ไอ้หงส์ที่เงี่ยหูฟัง นั่งเสือกทางในอยู่นานก็ตะโกนขึ้นมา ใครเชิญไอ้สองตัวที่เหลือมาเข้าร่วมวงสนทนาด้วยวะ นั่งเงียบๆแกะคีย์ที่จะร้องคืนนี้ไปเรื่อยๆก็ดีแล้ว เสือกจริ๊งงง

“แล้วมึงก็ยอมคบด้วยเนี่ยนะ” ไอ้ศิราณีจำเป็นมันถามต่อโดยไม่สนใจเสียงแร้งเสียงกา

“คนสวยขนาดนั้นมาจีบ แถมเพื่อนแม่งยังยุ ไม่ให้กูยอมคบได้ไงวะ”

“แล้วถ้ากูยุให้มึงคบกับไอ้เร มึงก็จะคบว่างั้น?” ไอ้หงส์มันพูดแทรก แถมยังตีจังหวะกลองเป็นตะลึงตึงโป๊ะเหมือนอยู่ในรายการตลกตบมุก

“สัดใครมันจะบ้าจี้ ไปทำวะ”

“งั้นเพราะอะไรล่ะ” คู่หูของมันถามขึ้นมา สามสายตาจ้องมาทางผมเป็นจุดเดียว “ทำไมเหตุผลไม่เหมือนกับตอนแฟนเก่ามึง”

“เพราะไอ้เรมันเป็นผู้ชาย?” ผมส่ายหัว เปล่าเลย ไม่เคยมีความคิดแบ่งแยกแบบนี้มาในหัวเลยสักครั้ง ทั้งที่ความจริงคนชอบผู้หญิงมาแต่เกิดอย่างผมพึงกระทำ

“เพราะมันไม่ได้เข้ามาจีบมึงเหมือนอย่างที่แฟนเก่ามึงเคยทำตอนแรก” แต่ตอนนี้มันบอกชอบผม แถมก่อนหน้านั้นยังเคยหยอดผมสารพัดรูปแบบแล้วทำไม...

“หรือเพราะมันเป็นคนสำคัญสำหรับมึงไปแล้ว” สำคัญ?...ผมก็แค่ห่วงใยมันตามประสา...เพื่อน...

“มึงเลยไม่อยากจะเสียมันไป” ใช่ ตอนนี้ผมไม่อยากจะเสียมันไป ทั้งที่ตอนแรกคิดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่าไม่อยากก้าวก่ายเกี่ยวข้องกับชีวิตมันด้วยซ้ำ

“การจะข้ามผ่านเฟรนด์โซนไปได้ ถ้าพลาดก็อาจจะหมายถึงการเสียเพื่อนคนนั้นไปเลยนะเว้ย มึงเลยคิดหนัก ใช่เปล่าวะ” ไอ้หงส์มันถาม ผมรู้สึกถึงสายตาไอ้ต๊อบที่ปรายมาทางคู่หูมันเบาๆ

“กูไม่รู้ว่ะ ตอนนี้กูแค่แยกไม่ได้ว่าเพื่อนกับแฟนมันต่างกันตรงไหน”

“ถ้ามึงห่วงใยเขา จนเหมือนเป็นคนในครอบครัวได้ มีความสุขกับไม่ใช่แค่ความสวยหรือรูปร่างภายนอกเพียงผิวเผิน ยอมรับในสิ่งที่อีกฝ่ายมี อีกฝ่ายเป็นได้ ก็ถือว่ามึงชอบและรักเขาในฐานะแฟนคนนึงได้แล้วล่ะ กับแยมกูก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน” ในที่สุดไอ้คีย์มันเฉลยสิ่งที่ผมถามไปในตอนแรก เป็นโจทย์ต่อยอดให้ผมคิดทบทวนกับเรื่องราวที่ผ่านมา

ครั้งแรกที่เจอเรวะ ผมเป็นห่วงมันในฐานะพลเมืองดีคนนึงที่ไม่อยากให้เพื่อนคนนึงต้องทำเลว ถัดมาคือความรู้สึกผิดที่มองมันในแง่ร้าย เอาความคิดของคนรอบข้างมาตีตราว่ามันเป็นคนไม่ดี หลังจากนั้นก็เริ่มเกิดความสงสัยสนใจในตัวมันจนเริ่มกลั่นตัวเป็นความห่วงใย...

“คืนนี้เอาเพลง ‘เพิ่งรู้ว่ารัก’ ด้วยมั้ยมึง” ไอ้หงส์มันแล่นมาตบบ่าผม แต่เสียงหล่นของอะไรบางอย่างกลับปิดหนทางแซวมันสิ้นเชิง

“คีย์!!” ที่แท้ก็แยมแฟนสุดรักของไอ้คีย์ที่เดินถือถุงขนมมาดูพวกเราซ้อม แล้วเสือกทำมันกองลงพื้นตั้งแต่ยังไม่ทันถึงตัวพวกผมด้วยซ้ำ

“แยม เป็นอะไรน่ะ” ไอ้คีย์รีบลุกพรวดพราดจากเก้าอี้เดินไปถึงตัว

“แยม..”

“เป็นอะไรบอกคีย์มาสิ”

“แยมกำลังตกหลุมรักคีย์อีกรอบ”

“ฮ่วย!!” ให้มันได้อย่างนี้ดิ พวกกูประสานเสียงกันโดยไม่ต้องนัดหมายได้เลยสัด คู่รักบ้าบอ เธอหยิบถุงขนมที่ตกพื้นขึ้นมาพลางชูเหนือศีรษะ

“วันนี้แยมมีหม้อแกงมาฝากทุกคนด้วยนะ ญาติแยมไปเที่ยวเพชรบุรีมา” ป่านนี้ไอ้ที่อยู่คามือเธอคงเละไม่เหลือซากแล้วมั้ง ก็เล่นใหญ่เว่อร์เขวี้ยงลงพื้นซะ

จู่ๆผมก็นึกถึงใครอีกคนนึงที่มีนิสัยเล่นใหญ่เว่อร์พอพอกัน เมื่อวานนี้มันไม่มาเข้าเซกอาจารย์แม่เกือบทำให้ผมโดนหักชั่วโมงไปอีกหนึ่ง แต่จะเรียกว่าโชคเข้าข้างมั้ย ในเมื่ออาจารย์แม่ยกคลาสในวันที่ไอ้เรวะไม่มาพอดี

“แยม”

“เม่น มากินหม้อแกงด้วยกันสิ” ไอ้หงส์กับไอ้ต๊อบแม่งแร้งลงไปสอง ส่วนไอ้คีย์ก็แอบเดินมาจับไหล่เมียมันเหมือนรู้ทันว่าผมจะถามอะไร ก่อนย้ายตัวไปแดกขนมปล่อยให้ผมได้คุยกับแยม

“เม่นมีเรื่องจะถาม”

“ถาม? เรื่องอะไรเหรอ”

“ไอ้เรวะมันมาเรียนบ้างมั้ย”

“เรวะ? เรหรอ อืม...ปกติก็ไม่ค่อยมาเรียนอยู่แล้วนะ ยกเว้นจะมาตอนใกล้ๆช่วงสอบ แต่ช่วงนี้ก็แปลกดีเห็นมาเข้าคลาสบ่อยๆ แถมยังดูตั้งใจเรียนไม่สนใจใครด้วย”

“...” แสดงว่ามันไม่ได้ไม่สบายอะไร แต่ตั้งใจจะหลบหน้าผม...ใช่มั้ยวะ!!

“เม่นมีอะไรรึเปล่า”

“อ๋อ เปล่าคือ แค่สงสัยเรื่องเมื่อตอนกลางวัน...”

“ที่ไม่มาเข้าเรียนอย่างนั้นเหรอ”

“...” จริงด้วยแยมก็เรียนวิชาเดียวกันนี่หว่า เธอย่อมรู้เห็นทุกอย่าง ระหว่างที่ผมยังจัดการความรู้สึกไม่ได้ ผมไม่กล้าแม้แต่ส่งข้อความไปบีบคอมันให้มาเรียนด้วยกันหรอก

“อืม...ถ้าเป็นที่เอกยังพอเข้าใจ ว่าคงไม่อยากจะเจอสายตาทิ่มแทงของใครต่อใคร แต่เรื่องเซกอาจารย์แม่แยมไม่รู้จริงๆ”

หืม?

“แต่พอเห็นคนที่มาหาหลังคาบเช้าแวบๆเลยทำให้นึกถึงตอนนั้นเลย ตอนที่มีเรื่อง”

“เรื่อง?” แยมหันมามองหน้าผมก่อนสะดุดคำพูด

“อะ...เม่น...ไม่เคยได้ยินข่าว...เออ...เกี่ยวกับตัวเรในเอกแยมตอนปีหนึ่งเลยใช่มั้ย” ผมส่ายหัว ใครจะไปได้ยินได้ล่ะ ถึงจะคณะใกล้แต่ผมไม่มีปัญญาไปใส่ใจทุกเรื่องหรอก โดยเฉพาะเรื่องเรวะที่ผมพึ่งจะหันมาอยากรู้ในช่วงปีสามเอาป่านนี้ “ข่าวไม่ค่อยดีน่ะ เม่นอย่ารู้จะดีกว่า”

“ข่าวอะไร” เล่ามาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าบอกว่าผมไม่อยากรู้ก็โกหกแล้ว ทั้งที่ควรจะปล่อยผ่านแต่ทว่าผมกลับรู้สึกเหมือนอยากรู้จักเรวะให้มากขึ้น แยมหันไปมองหน้าแฟนเหมือนต้องการความคิดเห็น ไอ้คีย์มันหลับตาพร้อมพยักหน้าให้กำลังใจแฟนมันเบาๆ

“เออ...ว่ายังไงดีล่ะ คือเรื่องที่เรพาเพื่อนนอกมหา’ลัยมาหลอกผู้หญิงในเอกไปทำไม่ดีน่ะ”

“...!!”

“ตอนนั้นทุกคนอยู่ปีหนึ่ง แยมสนิทกับเพื่อนผู้หญิงอีกกลุ่มนึงเลยไม่ค่อยรู้อะไร แล้วอีกฝ่าย ฝ่ายที่เสียหายน่ะเขาก็ชอบคบแต่เพื่อนผู้ชายด้วย พอมาอีกทีก็มีข่าวว่าอีกฝ่ายทะเลาะกับเรเสียงดังโวยวาย ฝ่ายหญิงบอกว่าเรเป็นคนหลอกให้ไปเจอผู้ชายคนนั้น”

“...” ไอ้เรวะเนี่ยนะ? จะหลอกอะไรร้ายแรงขนาดนั้น คนที่พูดปดเรื่องเอาตังค์ผมไปซื้อโอวัลตินภูเขาไฟได้แค่สองวิฯ จะมาทำผิดด้วยการเป็นนกต่อหลอกผู้หญิงให้เพื่อนไปฟันเนี่ยนะ

“แยมก็ไม่ค่อยอยากเชื่อหรอก แต่หลังจากนั้นไม่นานผู้หญิงคนนั้นก็ลาออกไป ถ้าไม่จริงใครจะยอมเอาอนาคตตัวเองไปทิ้งอย่างนั้นล่ะจริงมั้ย”

“...”

“หลังจากนั้นเพื่อนๆก็ไม่กล้าเข้าใกล้น่ะ เพราะกลัวโดนหลอก โดนทำร้าย แล้วไหนยังมีข่าวที่ไปทำร้ายคนจนบาดเจ็บมาซ้ำเติมอีก ทุกคนเลยไม่สนใจเรอีกเลย แล้วเหมือนก็เป็นโชคดีด้วยที่หลังจากนั้นเรก็ไม่ค่อยได้มาเข้าเรียนอีกเลย”

“...” ทำไม...ทำไมเรื่องมันถึงได้เลวร้ายขนาดนี้วะ ที่มันบ่นอยู่เสมอว่าไม่เข้าเรียน ที่ใครต่างรังเกียจไม่ยอมจับคู่กับมันก็เพราะอย่างนี้เหรอวะ

“อ้าวทำไมไม่เข้าไปน่ะ” เสียงดังแทรกมาจากหน้าประตู พวกเราห้าคนถึงกับต้องหันไปดูผู้มาใหม่ คุ้นหน้าว่าเป็นรุ่นน้องเอกการแสดงมันแง้มประตูเข้ามา “พี่เม่น มีคนมาหาน่ะ”

“ใครน่ะ” ผมวางกีตาร์ขยับตัวลุกขึ้นก้าวไปข้างหน้าตรงทางฝั่งที่น้องมันยืนอยู่ สังหรณ์ใจแปลกๆจนพาลกระวนกระวายหายใจติดขัด ขาแต่ละข้างเหมือนมีอะไรหนักๆมาถ่วงไว้ให้เดินได้ช้ากว่าปกติ...

“กูฝากให้มันหน่อย!!”

“อ้าวเฮ้ย”

เสียงนี้มัน!! ผลุนผลันวิ่งพรวดพราดไปทางประตูแบบไม่คิดชีวิต เสียงที่คิดว่าเป็นคนเดียวกับที่หายไปตลอดหนึ่งอาทิตย์กลับดังเข้าหูใกล้ตัวจนเกินจะเชื่อ พอตะปบวงกบประตูชะเง้อหน้าออกไปกลับไร้ร่องรอยของใครอีกคนที่ผมนึกถึง

“พี่เม่น” กระดาษแผ่นน้อยถูกส่งจากรุ่นน้องถึงมือ ทันทีที่เปิดดูข้อความในนั้น ไม่รู้ทำไมผมถึงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเคว้งคว้างเดียวดายที่ซ่อนมากับความหมายของประโยค...ได้มากขนาดนี้

แม้แต่คะแนนเข้าห้องมึงกูยังทำร้ายเลย ขอโทษนะ

...TBC...

++++++++++++

ออฟไลน์ AkuaPink

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0

ออฟไลน์ sakutaka

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
∈แด่คนที่ทั้งโลกเกลียด∋

ความจริงที่ 16 :: ยกเว้นแค่มึง


ตุบ!!

ช่วงเสี้ยววินาทีที่ผลุนผลันวิ่งออกมาแบบไม่คิดสนใจดูทาง กลับเดินชนคนที่สวนมาอย่างจังจนร่างทั้งร่างเซล้มลงไปบนพื้นฟุตบาท แขนที่พยายามพยุงตัวไว้ครูดลงไปกับพื้นคอนกรีตอย่างแรง ความรู้สึกแสบร้อนแล่นเข้าฝ่ามือทั้งสองข้างรวมไปถึงผิวเนื้อที่โผล่พ้นมาจากกางเกงยีนส์ขาดๆ

...เจ็บ... สงสัยเลือดคงออก แต่คนที่เจ็บกว่าน่าจะเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรแล้วโดนผมชนเข้าอย่างจัง...

พอสติกลับมาเลยรีบพยายามเก็บหนังสือที่ตกกระจัดกระจายซึ่งเป็นผลของการกระทำขึ้นมาจากพื้นก่อนแล้วยื่นให้อีกฝ่ายโดยตั้งใจจะกล่าวขอขมาลาโทษ

“ขอโทษ...ครับ” เสียงผมสะดุด เมื่อเงยขึ้นไปพบว่าคนที่คิดว่าเป็นผู้เสียหายกลับดูสบายกว่าที่คิด สายตาของเจ้าหล่อนมองลงมาอย่างไม่ปกปิดความไม่เป็นมิตรในดวงตา

“เร คณะมนุษย์ฯ?” อีกฝ่ายขมวดคิ้วถาม ดูเหมือนไม่ได้เป็นการยืนยันตัวตน หากเป็นเพียงความสงสัยผมแกล้งเมินคำถามนั้นไปก่อนส่งสิ่งที่อยู่ในมือให้

“นี่ หนังสือ..” เธอยื่นมือมา แต่ก่อนที่จะรับจากมือผมไป ข้อสงสัยบางอย่างก็หลุดออกจากปากของเธอ

“อย่าบอกนะว่ามาหาพี่เม่นน่ะ”

“หา?”

“คิดยังไงถึงมาที่นี่”

เธอเป็นใคร? คนรู้จักของเม่น?

“เลิกยุ่งกับพี่เม่นเถอะ อย่าทำให้พี่เม่นดูแย่ไปกว่านี้เลย”

“ดูแย่?”

“ใครๆเขาก็คิดว่าพี่เม่นเป็นคนไม่ดีไปแล้ว ถึงมาคบคนไม่ดีอย่างนายน่ะ” พูดทิ้งท้ายไว้แล้วเดินจากไป นี่ไม่ใช่แค่ผมที่ถูกมองไม่ดี แม้แต่เพื่อนผมก็พลอยจะโดนมองไม่ดีตามไปด้วยอย่างนั้นเหรอ

‘หลังจากนั้นเพื่อนๆก็ไม่กล้าเข้าใกล้น่ะ เพราะกลัวโดนหลอก โดนทำร้าย’

ผมได้ยินเพื่อนร่วมเอกบอกเล่าต่อหน้าอีกฝ่ายแบบนั้น ในตอนที่ผมกำลังจะเดินเข้าไปหามันเพื่อขอโทษที่โดดวิชาเช็คชื่อคู่ เป็นเพราะไอ้บอมแท้ๆหนึ่งชั่วโมงกว่าถึงสูญไปกับการไกล่เกลี่ยอดีตเพื่อน จนเข้าคาบเรียนไม่ทัน แต่สุดท้ายผมกลับไม่กล้าเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับเม่น เพื่อนคนเดียวของผมเพียงเพราะกลัวความจริงในอดีตที่ไม่สามารถลบล้างได้

“อย่าเกลียดกูเลยนะ...” คนอื่นจะเกลียดผมยังไงก็ได้เพราะมันไม่สำคัญกับชีวิตผม แต่กับมึงเม่นผมไม่อยากคิด ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย ผมหันกลับไปมองด้านหลัง ไม่มีแม้แต่เงาของใครบางคนตามมา สิ่งที่ผมกลัวกำลังจะเป็นจริง...การถูกทุกคนรังเกียจ แม้แต่คนที่คิดว่าเป็นเพื่อนคนเดียวของผม...ไอ้เม่น...

“นี่นาย...” เสียงดังขึ้นมาจากด้านหลังระหว่างที่ผมเหม่อลอยยืนนิ่งคิดอะไรอยู่เงียบๆคนเดียว ความกระตือรือร้นรีบร้อนหันไปเพราะใจนึกว่าเป็นคนเดียวกับในสมองที่เอ่ยทักกลับแฟ่บลงทันตา เมื่อปรากฏเป็นผู้ชายตัวสูงไม่คุ้นหน้ากำลังยืนเรียกผมอยู่ ทักคนผิด? ผมหันหลังกลับตั้งใจจะไม่สนแต่กลับโดนอีกคนคว้าไหล่เอาไว้

“หูยหน้าตาดีกว่าในรูปอีก”

“หา?” เสียงอุทานออกจากปากเบาๆเล่นเอาผมงง ต้องการอะไรจากผมวะ

“อ๋อ เปล่าๆคือนี่” แผ่นกระดาษใบเล็กถูกหยิบออกมาแล้วส่งยื่นให้

“อะไร”

“มีคนฝากมาให้” ผมจ้องกระดาษในมือคนตรงหน้าอีกครั้ง “รับไปดิ” อีกฝ่ายคะยั้นคะยอจนต้องยื่นมือไปรับ...หรือว่าจะเป็น...

วันนี้ตอน 21:00น. จะรอที่ม้าหินในสวนข้างหอชาย มาให้ได้นะ

“ใคร จาก...” ยังไม่ทันจะถามคนส่งสารก็เดินจากไป จดหมายน้อยอันนี้หรือว่าจะเป็นการตอบกลับสิ่งที่ผมเขียนไปให้ การตอบกลับจากไอ้เม่น วันนี้ตอนสามทุ่มงั้นเหรอ ผมจำได้ว่าวันนี้เป็นวันที่วงซีเคว้นจะต้องไปเล่นที่ร้านข้ามคืนประจำสัปดาห์ หรือว่าเจ้าตัวจะปลีกเวลามาหาผม...แต่ไม่ว่าเรื่องจะเป็นยังไงถ้าเจ้าตัวบอกให้รอ ผมก็จะรอ...หากนี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะได้อธิบายทุกอย่าง หากเป็นความหวังสุดท้ายที่ผมจะไม่ต้องเสียมันไป ต่อให้ต้องรอไปตลอดชีวิต...ผมก็จะยังรอ


ช่วงสามทุ่มในมหา’ลัย บางจุดก็ไม่น่าภิรมย์เท่าไร โดยเฉพาะจุดที่อีกฝ่ายนัดผมมา สวนสาธารณะใกล้หอชาย เป็นสถานที่ซึ่งเป็นเพียงแค่ทางคนเดินผ่าน ไม่ค่อยมีใครจะมานั่งทำธุระพักผ่อนหย่อนใจมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว โคมไฟบางจุดประปรายส่องแสงสลัวๆ ทำให้บรรยากาศดูเหมือนหนังผีไม่มีผิด ผมมาถึงก่อนเวลาพยายามกวาดตามองหาเผื่อว่าอีกฝ่ายจะเผลอมาก่อน แต่กลับไม่พบร่องรอยใคร เลยเดินไปตรงม้าหินหย่อนตัวลงนั่ง

“เงียบชะมัด” ป่านนี้เด็กมหา’ลัยคงกลับบ้านกลับหอหรือไม่ก็ไปสังสรรค์กินดื่มกับเพื่อนกันอยู่ ต่างจากผมที่ไม่เคยมีบรรยากาศแบบนั้นมาตลอดตั้งแต่เข้ามหา’ลัยมา คนไร้เพื่อนกำลังเหม่อมองท้องฟ้าในคืนที่ไร้ดาว ช่างเข้ากันชะมัด แต่ภาพนี้มันก็ทำให้ผมนึกถึงช่วงเวลานึง

นึกถึงช่วงเวลาได้ไปค้างหออีกฝ่ายเป็นครั้งแรก...การนั่งนับดาวกางเกงลิงเป็นอะไรที่ขบขันอย่างบอกไม่ถูก ทำให้ผมเผลอนึกยิ้มทุกครั้งที่คิดถึง

“กางเกงในสีเทาหนึ่งตัว กางเกงในสีเทาสองตัว...” เม่นเป็นคนที่ไม่ใส่ใจกับการแต่งกายมากนักแต่กลับใส่ใจคนรอบข้าง ตั้งแต่ตอนที่เจอมันครั้งแรกแล้ว การจะวิ่งไล่ตามคนที่คิดว่าเป็นหัวขโมยใจต้องกล้าขนาดไหนถึงจะตัดสินใจทำได้ อย่างผมน่ะไม่เท่าไรหรอกเรื่องเข้าแก๊งชกต่อยก็เจอมาตั้งแต่เด็กๆกับเรื่องแค่นี้มันดูจิ๊บจ๊อยไปเลย แต่กับลูกคุณหนูอย่างไอ้เม่น... แล้วไหนจะยังตอนที่ให้เสื้อผมยืม ช่วยผมตอนโดนรถเฉี่ยวอีก มันเป็นคนที่ไม่เหมือนใครจริงๆ

“หึ...” ผมเผลอหัวเราะอีกแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อนแทบจะไม่เคยได้ยินตัวเองหลุดเสียงแบบนี้ออกมา ยิ่งคบกับมันก็ยิ่งเหมือนคนบ้า

“ยิ้มแล้วน่ารักจังเลยว่ะ”

หืม? เสียงดังขึ้นจากด้านข้างปลุกประสาทให้ตื่นตัวหันไปมอง

ใครบางคนกำลังยืนอยู่ตรงที่ห่างออกไปจากจุดที่แสงโคมไฟส่อง ผมขยับตัวลุกขึ้นพยายามเพ่งตามองไปยังจุดที่มืดมิด

“ใครน่ะ? เม่น?”

“อ้าว คิดว่าเป็นไอ้ศิลปินนั่นเหรอวะ ผิดหวังจับใจ” เจ้าของเสียงเดินก้าวขึ้นมาด้านหน้า ไม่ใช่แค่หนึ่งแต่นี่กลับมาถึงสาม ท่าทางดูเหมือนเด็กในมหา’ลัยซึ่งรุ่นราวคราวเดียวกับผม แต่ทั้งสามคนอยู่ในชุดไปรเวท ผมไม่รู้จักคนพวกนี้

“โทษทีกูทักคนผิด” ผมบอกก่อนหย่อนตัวลงนั่งที่เก่าตั้งใจจะรอต่อไป แต่กลับมีเงามาบังด้านหน้า ผู้ชายสามคนที่ว่ามันเดินมาถึงตัวผมพลางล้อมหน้าล้อมหลัง ปิดทางไม่ให้ไปไหน ผมเงยขึ้นมองไอ้คนที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้า ท่าทางไม่ค่อยสู้ดี “ต้องการอะไร”

“มึงได้ทั้งผู้ชายผู้หญิงใช่ป่ะ”

“...” อีกแล้วเหรอวะ...

“กูอยากลอง”

“ก็ไปซื้อกินเองดิวะ”

“ซื้อกินมันเสียตังค์ว่ะ แต่กับมึงกูขอฟรีๆได้ป่ะ” ผมลุกขึ้นเดินเบี่ยงตัว จะหลบออกไปเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะ แต่ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าว่าจะหลบ

“ขอทางหน่อย”

“ไม่ให้ว่ะ มีอะไรรึเปล่า” กวนส้นตีนโคตรๆ ในเมื่อไม่หลบกูก็เดินชนมันเนี่ยแหละ

ผมกระแทกไหล่คนตรงกลางออกไป ตั้งใจจะเดินจ้ำอ้าวไม่สนสี่สนแปดแต่กลับถูกคนคุกคามคว้าต้นแขนไว้

ด้วยแรงแค่นี้สะบัดนิดเดียวก็หลุด แต่มันจะไม่จบก็ตรงไอ้สองคนที่เหลือมันเริ่มรวมหัวกับเพื่อนมันจับแขนทั้งสองข้างผมไว้แน่น ออกแรงบีบจนร้าวลงไปถึงกระดูก

“พวกกูมีมากกว่า มึงอย่าฝืนเลยว่ะ”

“เรื่องเคยๆทั้งนั้น มึงก็อย่าเล่นตัวให้ยากเลย หรือค่าตัวมึงสูงมาก เลยมาเล่นกับพวกกูไม่ได้เหรอวะ”

“ถึงพวกกูไม่ให้ตังค์แต่ก็ทำให้มึงพอใจได้นะเว้ย”

สัด ข่าวลืออะไรทำให้พวกมันคิดไปว่าเป็นอย่างนั้นได้วะ

“พวกมึงเข้าใจผิดแล้ว กูไม่ได้...” พยายามจะเถียงแบบใช้วิธีการสันติ แต่พวกแม่งก็ยังไม่ปล่อยมือออกไปจากตัวผม

“เห็นช่วงนี้มึงคั่วอยู่กับแต่ไอ้เม่น ไอ้นั่นมันมีดีตรงไหนวะ สาวๆถึงได้กรี๊ดมันนัก”

“กูเห็นแล้วก็หมั่นไส้ว่ะ ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ อารมณ์ศิลปิน บ้านรวย หน้าตาดี แค่นี้สาวๆแม่งก็กรี๊ดแล้ว” ที่พวกมึงพูดมาก็มีแต่ข้อดีของมันไม่ใช่เหรอ แล้วคนจะไม่หลงรักมันง่ายๆได้ไง ผิดกับพวกมึงเถอะที่อยู่ๆก็คิดจะมาขอมีอะไรกับกู พวกมึงเอาอะไรคิด

“มึงก็เป็นหนึ่งในคนที่คลั่งไอ้เวรนั่นด้วยเหรอวะ” อยากจะพยักหน้า แต่ขืนทำไปมีหวังทำให้ไอ้ประจวดนี่ไม่พอใจหนักขึ้นเปล่าๆ ผมเลยได้แต่เงียบ ในสมองก็พยายามคิดหาทางหนีทีไล่ “คนที่กูชอบก็ชอบไอ้เวรนั่นเหมือนกัน สัดเอ๊ย!! ลากมันไปหลังต้นไม้ดิ๊!!”

“เชี่ย!! พวกมึงจะทำอะไรวะ” ไอ้คนตรงกลางมันตะโกนสั่งอีกสองคนที่ดูเหมือนพร้อมจะทำตามอยู่ทุกเมื่อ ตัวผมถูกลากถอยหลังไปอย่างไวแบบไม่ทันตั้งตัว สมองสั่งให้ฝืน แต่ด้วยท่าทางที่ขัดจากการเดินแบบธรรมชาติทำให้ขาผมออกแรงต้านทรงตัวได้ไม่มากนัก ร่างทั้งร่างถูกผลักลอยหวือจนหลังไปกระแทกกับต้นไม้ ดูจากตรงนี้แล้วผมถูกลากเข้ามาลึกพอสมควร ห่างจากถนนในมหา’ลัย และทางเดินในสวนกับม้าหินที่เคยเป็นจุดนัดพบระหว่างผมกับเม่น

“กูไม่สมหวังก็ขอเอากับเมียมันเนี่ยแหละ” เมีย!!?? เวร กูเพื่อนมันเว้ย จบคำมันใช้น้ำหนักทั้งตัวดันอย่างแรงจนหลังกระแทกกับพื้นหญ้า ดีที่เป็นพื้นหญ้าเนี่ยแหละ ผมถึงไม่เจ็บอะไร แต่ก็แลกมากับน้ำโคลนเฉอะแฉะที่นองกับพื้นสวนหลังฝน กับคนจัญไรอย่างมันที่คล่อมตัวผมอยู่ ไอ้อีกสองตัวมันพยายามตรึงแขนสองข้างผมไว้กับพื้น

“ทำไม ถอดใจแล้วเหรอวะ” มันจ้องหน้าผมที่นอนนิ่งมองตอบกลับไป

“เปล่า กูแค่กำลังสมเพชคนๆนึง นิสัยอย่างนี้คนเขาถึงไม่เอาไง”

“แล้วอย่างกับมึงมีคนเอานักนี่”

“...!”

‘เลิกยุ่งกับพี่เม่นเถอะ อย่าทำให้พี่เม่นดูแย่ไปกว่านี้เลย’

‘ใครๆเขาก็คิดว่าพี่เม่นเป็นคนไม่ดีไปแล้ว ถึงมาคบคนไม่ดีอย่างนายน่ะ’


...ลืมไปเลย ว่าก่อนจะไปสมเพชเขา เอาตัวเราให้รอดเสียก่อน...

ผมเหม่อ...นึกไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นตั้งแต่ในอดีต...เรื่องราวที่หล่อหลอมผมมาจนถึงตอนนี้...เหม่อจนกระทั่งได้ยินเสียงฉีกรั้งเสื้อผ้าดังเข้าโสตประสาท

เชี่ย...เมื่อกี้กูเป็นบ้าอะไรวะ มันใช่เวลาที่สมควรจะมาเหม่ออย่างนี้มั้ย ผมได้ยินเสียงไอ้หน้าประจวดมันบ่นสะบัดหลังจากลงไปซุกซอกคอตอนผมเผลอสักระยะว่าเสื้อผ้าช่างเกะกะน่ารำคาญ แค่นั้นแหละเหมือนสวิตซ์จุดชนวนระเบิดของผมทำงาน

ไอ้สัดมึงจะทำอะไรกับของๆกูก็ได้...แต่มึงทำร้ายเสื้อไอ้เม่นของกูไม่ได้!!

โป๊ก!!!

“เชี่ย!! มึงทำอะไรวะ!!”

หนึ่งกะโหลกเต็มๆทำเอาอีกฝั่งแม่งถึงกับเห็นดาว ไอ้สองตัวที่ตกใจกับอาการหงายหลังเผลอปล่อยมือผมอย่างไม่ระวังทำให้ผมอาศัยจังหวะนั้นผลักตัวลูกพี่มันจนหงายชักขาดีดเข้าท้องน้อยของมันเต็มแรง

ผลั่ก!!

“อ่อก!!” เนี่ยแหละข้อดีที่ไอ้บอมมันนับถือผม การที่เป็นคนต่อสู้เก่งเลยถูกรับเข้าแก๊งจนอยู่แนวหน้าได้อย่างรวดเร็วไม่มีใครกล้าแหยม แต่มันก็นำพามาทั้งประสบการณ์ที่ดีและเลวร้ายในตัว...

ระหว่างที่คนกลางหงายหลังลงไปก้มท้องงอตัวเป็นกุ้งกับพื้น ผมก็ดีดตัวลุกขึ้นหันไปยืนมองอีกสองคนข้างหลังยกเท้าทั้งคอนเวิร์สเสยไปที่คางจนหนึ่งในนั้นหงายหลังล้มตึง ก่อนหมุนตัวไปยังอีกทิศอย่างว่องไวตั้งท่าจะยกเท้าไปจูบคางคนที่เหลือให้จบๆ

“กลัวแล้วจ้า กลัวแล้ว!!” คนสุดท้ายยกมือไหว้อย่างร้องขอชีวิตจนขาผมถึงกับชะงัก... ที่แท้ก็เป็นพวกไม่เคยต่อสู้ ไม่เคยรู้จักการดิ้นรนเพื่อที่จะเอาชีวิตรอด พวกนี้น่ะแค่โดนเตะนิดๆหน่อยๆก็ร้องแล้ว ไม่ต้องถึงกับให้ปางตายหรอก

“เอาเพื่อนมึงกลับไปด้วย กูขี้เกียจเก็บศพ” ผมเหลือบไปมองไอ้คนที่โดนเสยคางตอนนี้ไร้สติไปแล้ว นี่ถือว่าเป็นสีสันชีวิตอย่างหนึ่งรึเปล่าวะที่มาเจอกับพวก...

ระหว่างที่คิดอะไรเพลินๆมือสองข้างก็โดนล็อคจากด้านหลัง เชี่ย...ไอ้ตัวที่โดนกระแทกท้องมันยังไม่ตาย!!

“ต่อยดิวะ!!” เสียงตะโกนเป็นสัญญาณบอกสั่งไอ้ขี้ขลาดข้างหน้า ก่อนมันจะลุกขึ้นมาอย่างไวแล้วตุ๊ยมาที่ท้องผม

“อึก!!”

พลาดแล้ว จุก...แต่ไม่ถึงกับล้มผมประคองตัวดิ้นสะบัดซ้ายขวาหวังว่าจะหลุด แต่ไม่รู้ไอ้เชี่ยแม่งมันเอาแรงแค้นมาจากไหนถึงได้ล็อคจนดิ้นออกไม่ได้ สุดท้ายอีกหนึ่งหมัดก็ลงมาซ้ำตรงที่เดิม...อุ่ก!!

เชี่ย...ไม่คิดว่ามันจะเล่นกันแรงขนาดนี้ คิดว่าแค่สั่งสอนแล้วให้จากไป แต่ตอนนี้ถ้าเอาผมตายได้มันคงทำ ไอ้เตี้ยด้านหน้ามันต่อยผมไม่ยั้งจากท้องแล้วไล่มาที่หน้า

พลั่ก!!

หมัดลุ่นๆทำหน้าหันรู้สึกชาไปครึ่งซีก กระดูกมาเจอเข้ากับกระพุ้งแก้มแล้วไปจบกระทบกับฟันในช่องปากทำเอาลิ้นรับรู้กลิ่นเหล็กที่เริ่มไหลซึมออกมา...ปากแตก...

“พอพอ เอาแค่นิ่งพอ” นิ่ง...กูนิ่งแล้ว แต่มันก็ยังต่อยซ้ำมาที่หน้าผม “เหี้ย กูบอกให้พอไง!!” มันตะโกนจนเพื่อนมันหยุด “เดี๋ยวหน้ามันเละกูก็หมดอารมณ์กันพอดี กูจะวางมันลง มึงดูด้วย” รู้สึกแรงโน้มถ่วงเป็นตัวดึงผมลงให้กองกับพื้นมากกว่าการปล่อยอย่างละมุนละม่อม ไอ้เพื่อนมันก็โคตรเชื่อฟังด้วยการจับข้อเท้าผมทั้งสองไว้มั่นกันการต่อต้าน ตัวการของทั้งหมดเดินอ้อมมาด้านหน้าผมก้าวขาพาดคร่อมมองอย่างดูแคลน “กูจะทำให้มึงอาย โทษฐานที่ถีบกู มึงไปจับแขนมันไว้” ประโยคสุดท้ายคือสั่งการไอ้ตัวจับขาให้วิ่งมาเหนือหัวผมก่อนรวบมือทั้งสองข้างตรึงไว้กับพื้น

“ทำอย่างนี้มึงไม่กลัวกูเอาไปประจานที่ไหนเหรอวะ” ผมก้มหน้าถาม เลือดในปากยังคงไหลซึม ความจุกเริ่มเลือนหายไปแล้ว

“ก็มาดูกัน ว่าระหว่างกูกับมึงเขาจะเชื่อใคร”

“...”

“คนที่ใครๆก็ไม่เคยคิดว่าเป็นคนดีอย่างมึง แถมคนไม่ชอบขี้หน้าขนาดนั้น มึงน่าจะรู้ตัวเองดีนะ”

“...” เจ็บยิ่งกว่าโดนต่อย ยิ่งกว่าอะไรทั้งปวงก็คือการโดนคนหมาๆอย่างมันตราหน้าว่ายังไงคนทั้งโลกนี้ก็ไม่มีทางเข้าข้างคนอย่างผม มือที่อยู่เหนือหัวเผลอกำหมัดแน่นโดยอัตโนมัติ ไม่ต้องเป็นแล้วคนดงคนดี ยังไงก็ไม่มีใครเข้าใจ...

...ถ้าเรื่องมันเกิดขึ้น ถ้าผมเล่าเรื่องนี้ให้คนที่ผมคิดว่าเขาน่าจะเข้าใจผมมากที่สุดฟัง เขาจะยังเข้าข้างผมอยู่มั้ย...

...จู่ๆภาพความทรงจำระหว่างผมกับเม่นก็หลุดขึ้นมาเป็นฉากๆ...

...ใช่...เม่นกำลังรอผมอยู่...ผมจะต้องกลับไปตรงที่เรานัดพบกัน...

ไอ้เลวนั่นกำลังง่วนกับการใช้มือเพียงข้างเดียวแกะเข็มขัดปลดตะขอและรูดซิปกางเกงของผม ส่วนอีกมือมันกำลังยกมือถือขึ้นถ่ายวีดิโออย่างตั้งใจ เพราะผมนิ่งไปเลยทำให้เกิดความชะล่าใจขึ้นอีกครา แรงกำข้อมือของไอ้คนด้านบนก็ดูอ่อนลงคงเป็นเพราะมันกำลังจับจ้องกับการกระทำของหัวโจกมันอย่างตั้งใจ

“หึ...วิวดีว่ะ” เสียงผิวปากบวกกับการหัวเราะที่แสนน่ารังเกียจดังเข้าโสตประสาท เป็นจังหวะเดียวกับที่ผมรู้ว่ากระดุมเสื้อเชิ้ตที่ยังไม่เสียหายจากการกระชากถูกเปิดออกจนหมด สาบเสื้อสองข้างโดนแหวกกว้างจนไร้การปกปิด

...กูให้มึงดูแค่นี้แหละ...

พลั่ก!!

ขาสองข้างใช้แรงทั้งหมดที่มีเตะเข้าเป้าไปที่กลางลำตัว เล่นเอาคนโดนถึงกับปล่อยโทรศัพท์หลุดจากมือร้องไม่เป็นภาษาพลางยกมือขึ้นกุมไข่ชักดิ้นชักงอไปมา

“เชี่ยมึง!!” ส่วนอีกคนที่พึ่งรู้ว่าลูกพี่เป็นอะไรก็โดนผมสะบัดมือจนหลุด มันตั้งท่าจะยกเท้าขึ้นมาเตะแต่กลับโดนเสียงๆหนึ่งสะกัดไว้ก่อน

“หยุดนะ!!” ทุกคนสะดุ้งจนหันไปมองเสียงห้าวสัดยิ่งกว่าปืนใหญ่หลุดมาจากในสงครามโลกครั้งที่สอง ร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตรกำยำเกินกว่าจะเป็นสาวห้าวที่ไหนกำลังเดินย่างสามขุมเข้ามาพลางตะโกนว่า...

“จะทำอะไรนุ้งเรน่ะฮะ ถ้าทำอะไรข้ามศพอีดิบคนนี้ไปก่อนโว้ยยย!!”

ชะ...ช้างตกมัน...

“กูถ่ายวีดิโอพวกมึงไว้หมดแล้วโว้ยยยยยยยย อัพโหลดลงไอ้คล้าวแล้วด้วย เอาดิถ้าอยากสู้กับกูมึงมาเล้ยยย”

“เว้ยยยย ยักษ์ๆๆๆๆ” ไอ้เตี้ยแม่งวิ่งหนีวิ่งกว่าเจอผี ส่วนไอ้คนที่สลบเหมือดไปตั้งแต่คราแรกแม่งตื่นมาเพราะเสียงพี่มันก่อนจะวิ่งป่าราบ ปล่อยให้ลูกพี่แม่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งกุมไข่หนีไปจนสุดปลายทาง

“...” ส่วนผมแม่งอึ้ง...จนนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น

“แน่จริงมึงอย่าหนีดิโว้ยยยยยย” ร่างสูงใหญ่วิ่งมาถึงตัวผม แต่ยังมีกระโดดกระแทกเท้าตึงตังแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างรุนแรง

“พะ...พี่ดิบ?”

“นุ้งเรรรร” ได้ยินผมเรียกชื่อพี่แกแทบทรุดลงมามองอาการตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “เชี่ยยย มันทำอะไรหนูเนี่ยยย” ผมรีบจับเสื้อสองข้างมาคลุมปกปิดพลางย้ายมือไปรูดซิปเกี่ยวตาขอกางเกง

“พะ...พี่ไม่ได้เห็นอยู่แล้วเหรอ”

“หา?”

“ก็...เมื่อกี้บอกว่า...ถ่ายวีดิโอไว้”

“ก็แค่ขู่ไปงั้น ไอ้พวกนี้แม่งไม่มีหลักฐานไม่วิ่งป่าราบไปอย่างนี้หรอก อย่าให้จับได้นะจะส่งชื่อแจ้งมหา’ลัยให้ไล่ออกแม่งเลยคอยดู” ...แปลกใจ...

“พี่ไม่ได้คิดว่าผมแสดงละครอะไรอย่างนั้นเหรอ” ผมส่งสายตาถามคนตรงหน้า

“บ้ารึเปล่าฮะ ดูจากสภาพเราแล้ว คิดอย่างนั้นได้ก็ควายแล้วล่ะ โถ โถ ปากๆๆ ปากสวยๆแตกหมดเลย แก้มช้ำด้วยอ่ะ ไอ้พวกเชี่ยนี่แม่งเอ้ยยยยสมบัติของเพจชั้นทำพังหมด!!”

คนตรงหน้ากำลังโมโหเพื่อผมจริงๆ? ทำไมจู่ๆกระบอกตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ผมก้มหน้าลงเพราะกลัวความเข้มแข็งทุกอย่างที่พยายามมาจะสูญเปล่า มือสองข้างกำต้นหญ้าข้างกายสะกั้นอารมณ์ทุกอย่างไว้ แต่มีบางอย่างที่ผมต้องพูดออกไป

“ขอบคุณนะครับ”

“...”

“ขอบคุณ...จริงๆ”

“ทางนี้ต่างหากที่ต้องขอบคุณเรา”

“...” เงยหน้าขึ้นมองคำขอบคุณที่ตอบกลับอย่างงงงวย

“ขอบคุณที่ยอมให้พี่ตามถ่ายมาตั้งสองปี ขอบคุณที่ทำให้พี่ได้เห็นช็อตน่ารักๆอย่างตอนช่วยคุณยายข้ามถนน หรือแม้แต่ตอนเตะชามกับข้าวบูดข้างต้นไม้ไม่ให้น้องแมวได้กินเพราะกลัวจะท้องเสียนะ”

“...” นั่นมัน...ทั้งๆที่เป็นเรื่องเล็กน้อยที่ผมเคยทำแล้วก็ลืมมันไปนานแล้ว

“อ้อแล้วก็...ขอบคุณที่ยิ้มแล้วชูสองนิ้วในร้านโจ๊กให้กล้องพี่นะ โคตรรักอ่ะ”

“หึ...” หัวเราะได้แค่นั้นเพราะความเจ็บจากรอยช้ำเริ่มกำเริบ ผมลุกขึ้นมาโดยมีพี่ดิบคอยประคองให้เดินไปจนถึงม้าหิน

“ไปห้องพยาบาลมั้ย หรือไปโรงบาลหมา’ลัยใกล้ๆนี้ดี”

“ในมหา’ลัยมีแต่โรงบาลสัตว์นะพี่”

“อุ๊ยตายจริง...นี่ก็ลืมไป อืมงั้นเอาเป็นว่าเดี๋ยวพี่พาไปทำแผลก่อน แล้วค่อยไปส่งที่บ้าน...มองหาอะไรอยู่เหรอนุ้งเร”

“เออ...” ผมเผลอกวาดตามองไปรอบๆ สมาธิไม่อาจจดจ่อกับคำพูดของคนช่วยเหลือผมได้ “ผม...”

“เรานัดใครไว้เหรอ พี่ก็แปลกใจว่าทำไมเราถึงมาอยู่ในที่เปลี่ยวๆตรงนี้ได้”

“ผมรอ...”

“รอ?”

“รอไอ้เม่น” พูดไปในมือก็กำกระดาษน้อยที่อยู่ในกระเป๋าบนอกเสื้อแน่น

“แต่ว่าวันนี้เม่นเขา...”

“...อึก..ผม” ผมรู้...รู้ทั้งรู้ แต่ก็ยังหวัง...หวังว่ามันจะมาหา ตอนนี้ผมไม่กล้าแม้แต่จะมองตาพี่ดิบ เพราะผมรู้ว่าผมกำลังหลอกตัวเองอยู่...

“เราจะไม่...กลับกับพี่จริงๆเหรอ” พี่ดิบย่อตัวลงคุยพลางกำชับมือผมแน่น ส่วนทางนี้ก็ได้แต่พยักหน้า...อย่างสิ้นหวัง...อย่างน้อยถ้าผ่านคืนนี้ไปได้...ผมก็จะได้ยอมรับความจริงสักทีว่าไม่ควรจะมีหวังเหมือนอย่างใครเขา ไม่ควรหวังชีวิตการมีเพื่อนที่แสนธรรมดาอย่างที่ทุกคนเป็น...

“ให้ผม...อยู่รอเถอะนะ”

“เร...” เสียงพี่ดิบเงียบไปหลังจากนั้น ผมไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะรำคาญกับความดื้อด้านของผมหรืออะไร แต่สุดท้ายร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้น เสียงทุ้มต่ำติดจะดูจริงจังดังขึ้นเหนือศีรษะผม “ก็ได้พี่จะให้เรารอ...พี่จะไม่กวนเราแล้ว แต่ถ้ามีอะไร...ดีเอ็มมาหาพี่ได้นะ” ยิ้มส่งท้ายคงจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในการตอบแทนผู้มีพระคุณที่ผมทำได้ในตอนนี้ ร่างสูงๆเดินห่างออกไปจนในที่สุดผมก็อยู่ตรงนี้อย่างเดียวดาย ท่ามกลางค่ำคืนที่ไร้ดาวอย่างเคย...



“เชี่ยเรวะ!!” เสียงดังใกล้ตัวมากจนผมสะดุ้งตื่น ท่ามกลางความมืดมิดทำให้จับต้นชนปลายไม่ถูกว่าตนเองกำลังอยู่ที่ไหน มองไปเบื้องหน้าก็เห็นกางเกงยีนส์ขาดๆตัวนึงที่ขวางอยู่...ขาใคร?

“เชี่ยเอ๊ยมึงจะนอนรอให้ยุงหามตายหรือไงวะ!!”

เฮือก!! เสียงนี้มัน ผมถีบตัวลุกขึ้นจากม้าหินที่ทั้งเย็นและแข็ง ส่งผลให้ร่างกายซึ่งบอบช้ำไปหยกๆปรับตัวไม่ทัน ประท้วงด้วยการส่งความเจ็บปลาบเข้าทุกส่วน

“อะ...โอ๊ย”

“เชี่ย!!เจ็บตรงไหนของมึง” ไหล่สองข้างเหมือนโดนที่ฝ่ายที่ย่อตัวลงมาประคองเอาไว้ แสงไฟตรงโคมรายทางริบหรี่ลง แต่แสงไฟฉายจากมือถือที่อีกฝ่ายเขวี้ยงลงข้างม้านั่งทำให้ผมเห็นหน้ามันได้อย่างชัดเจน...

“...”

“เรวะ”

“...”

“เรวะ...มึง”

“ไอ้เม่น...” เป็นมึงจริงๆด้วย คนที่จะเรียกผมด้วยชื่ออย่างนี้ได้มีเพียงคนเดียวเท่านั้น คนที่กำลังอยู่ตรงหน้าผม

“เชี่ยหน้ามึง โคตรเละ” มันยกนิ้วโป้งขึ้นแตะที่มุมปาก แต่แรงมือที่มาแบบไม่ทันระวังทำเอาผมสะดุ้งด้วยความเจ็บ “เฮ้ย โทษๆ”

“ไอ้เม่น...”

“ใครทำมึงถึงขนาดนี้วะ”

“ไอ้เม่น...”

“อ้าวเชี่ยแล้ว กูพึ่งมาทำไมโดนกล่าวหาแล้ววะ”

หมับ!!

ร่างทั้งร่างเหมือนไม่มีความเป็นตัวเองที่เคยฝืนเข้มแข็งอีกต่อไป ในที่สุดผมก็ได้เจอมันแล้ว มันกำลังมีตัวตนอยู่ตรงหน้าผมตรงนี้

“เรวะ...”

“มึง...ฮึก...”

“...”

“อย่าเกลียดกูได้มั้ย กูโดนเกลียดมาทั้งชีวิตแล้ว ขอแค่มึง...แค่มึง...”


วันนั้นผมฝันว่าเจอเม่น...ผมระบายความในใจออกมาทั้งหมด...ได้แค่นี้ผมก็พอใจแล้ว...ต่อให้ตื่นมาแล้วรู้ว่าเป็นความฝัน...ต่อให้รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นความจริง...แต่ผมก็ยังมีความสุขที่สุด...จากการที่ผมได้เห็นมันในฝัน...เพื่อนที่ดีที่สุดของผม...เม่น....


...TBC...

+++++++++++++++++++++
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-03-2019 10:34:35 โดย sakutaka »

ออฟไลน์ manneewan

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
น้องเรลูกแม่ แม่เอาใจช่วยหนูนะคะ :o12:

ออฟไลน์ Readyaoi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
งื้ออ เรน้อยๆเจออะไรมาเนี่ยย เม่นเข้าใจเรหน่อยน้า เรตะมุ เป็นกำลังใจให้ค้าบบบ  รอตอนต่อไป

ออฟไลน์ sakutaka

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 75
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
∈แด่คนที่ทั้งโลกเกลียด∋

ความจริงที่ 17 :: พาสชั้นมาเป็นแฟน


‘ไอ้ตัวซวย แกจะเกิดมาทำมั้ย!! ฮือ...เกิดมาทำไม’


เสียงคร่ำครวญของหญิงสาวที่ร่ำไห้ราวกับหมดอาลัยตายอยาก คุ้นชินตาสำหรับผมเสมอในยามเด็ก ภาพเบื้องหน้ามักจะถูกปกปิดด้วยผืนชายกระโปรงของผู้เป็นยายที่พยายามจะดันผมให้กลืนหายไปเบื้องหลัง แต่ผมก็ยังพยายามที่จะยื่นใบหน้าออกมามองภาพนั้นทั้งที่ยังแนบแก้มกับต้นขาของยายด้วยความหวาดกลัว...


‘แม่เขาร้องไห้ทำไมเหรอยาย’

‘แม่เขาแค่เสียใจน่ะ’

‘เสียใจ?’

‘เสียใจที่ไม่ได้เจอพ่อ’

‘พ่อไปไหน?’

‘ไปท่องเที่ยวต่างแดนน่ะ’

‘แล้วจะกลับมามั้ย?’ ยายยิ้มก่อนจะลูบหัวผมอย่างแผ่วเบา

‘ที่ที่พ่อเราไปมันไกลมาก ไกลสุดขอบโลกเลย’

‘...’ เด็กน้อยเก็บอาการผิดหวังผ่านสีหน้าไม่อยู่ จนผู้เป็นยายต้องย่อตัวลงมาประคองแก้มใสทั้งสองข้างเอาไว้

‘แต่เรยังมียายอยู่นะ’

‘...’

‘แล้วเรก็จะต้องโตมาเป็นเด็กเข้มแข็งเพื่อปกป้องแม่เขาด้วย สัญญากับยายสิ’ เจ้าของดวงตาแววใสพยักหน้าจนแก้มนุ่มนิ่มขยับขึ้นลงไปมา

‘ครับ ผมสัญญา’ นิ้วมือยายที่ปกคลุมด้วยผิวหนังอันเหี่ยวย่นถูกส่งเข้ามาใกล้ มือยายใหญ่กว่าผมมาก พวกเราเกี่ยวก้อยสัญญากัน และวันนั้นเป็นวันแรกที่ผมตัดสินใจว่าจะเติบโตขึ้นมาเป็นคนที่เข้มแข็งเพื่อปกป้องแม่และยาย


ทั้งที่คิดไว้อย่างนั้น แต่ความตั้งใจก็ไม่เคยส่งไปถึงใครบางคนได้เลย


เคร้ง!!

หลังเสียงโครมครามจากของหลายอย่างซึ่งถูกเหวี่ยงกระจายลงพื้น เสียงหวีดร้องก็ดังขึ้นแทบจะในนาทีเดียวกัน ผมแทบจะกลั้นหายใจยิ่งนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับคนที่ตายแล้ว

‘แกเอามันไปใช่มั้ย ไอ้เด็กสารเลวนี่!!’

‘ผมเปล่า’

‘อย่ามาโกหก ถ้าไม่ใช่แกแล้วจะเป็นใคร มีแต่แกที่คอยแต่จะก่อเรื่องให้พ่อแกทิ้งฉันไปตลอด!!’

‘เกิดอะไรขึ้นน่ะ’ เสียงของยายดังขึ้นแทรกระหว่างเราสองคน ร่างสูงอายุเดินปราดเข้ามาขวางหน้าระหว่างคนที่คุกรุ่นด้วยอารมณ์ฉุนขาดกับคนที่กำลังสับสนว่าตนเองทำอะไรผิดไป

‘ก็ไอ้เรน่ะสิ มันเอาตังค์ของเรจิที่เคยให้นิไว้ไปซ่อน’

‘ผมเปล่านะแม่’

‘ยังจะมาเถียงอีก ไอ้เด็กไม่รักดี ไอ้ลูกเฮงซวย!!’ มือบางกำเศษแก้วที่แตกกระจัดกระจายตามพื้นขึ้นมาปาใส่ ส่งผลให้แขนที่โผล่พ้นออกมาจากหลังยายโดนเศษแก้วข่วนไปหลายจุด บางจุดก็โดนแรงจนกระทั่งเลือดออก

‘พอ!!พอได้แล้วทำบ้าอะไรน่ะยัยนิ!!’ ยายรีบดันตัวผมจนมิด สถานการณ์เบื้องหน้าดูยากเกินกว่าจะแก้ไข สายตาของผู้เป็นยายหันมองมาทางผมก่อนบอก ‘ออกไปก่อนเถอะอย่าพึ่งกลับมาบ้าน’

‘แต่ยาย...’

‘ไปเถอะ ขืนเราอยู่ตรงนี้มีแต่แม่เขาจะคลั่ง’ ผมตัดสินใจฟังตามคำสั่งของยาย วิ่งไปคว้ากระเป๋าใบน้อยประจำกายแล้วพุ่งตรงออกจากบ้าน...ออกไปโดยที่ไม่รู้เลยว่า...จะได้กลับมาอีกเมื่อไร

สองเท้าพาร่างเหงาๆไร้จุดหมายเดินมาตามทางอย่างเรื่อยเปื่อย นอกจากบ้านแล้วเด็กชายมนายุไม่เคยรู้จักที่พักพิงที่ไหนอีก ชีวิตนี้เขามีแต่ยายเพียงคนเดียวที่ตนเองผูกพัน ยายที่คอยหาตังค์ส่งเสียงให้เขาเรียนหนังสือ คอยสอนให้รู้จักเข้มแข็งทำเรื่องต่างๆด้วยตนเอง ทุกเช้าต้องตื่นขึ้นมาช่วยยายเข็นรถไปตั้งร้านขนมพอตกเย็นก็ต้องวิ่งจากโรงเรียนมารับยาย ช่วยกันเก็บข้าวของหอบหิ้วตะกร้ากลับบ้าน ไม่เคยรู้จักการเล่นสนุกกับเพื่อนๆหลังเลิกเรียนอย่างใครเขา จนกระทั่งวันหนึ่ง...

‘ใช่พี่ที่อยู่โรงเรียนเดียวกันรึเปล่า’ เสียงทักดังขึ้นมาแต่ไกล รอยยิ้มใสๆถูกส่งตรงมาจากเด็กชายคนหนึ่ง ผมซึ่งกำลังนั่งคู้ลงพิงกำแพงข้างทางแบบไร้หนทางไปเงยหน้ามองเจ้าของเสียง เทียบกันแล้วตัวอีกฝ่ายเล็กกว่าผมไม่มากนัก และไม่คุ้นหน้าว่าเคยรู้จักกัน แต่คำทักทายนั้น...

‘ไอ้บูม ทำไรอยู่วะ ไม่รีบตามมากูไม่พาไปแล้วนะโว้ย’ จบลงตรงที่ใครบางคนมาตะโกนเรียกอีกฝ่าย ไม่นานก็ปรากฏร่างเด็กชายที่ดูสูงใหญ่กว่าแต่หน้าตาละม้ายคล้ายคนตรงหน้าไม่มีผิดเดินเข้ามาหา เจ้าตัวมองมาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ‘ใครวะ’

‘ไปเล่นด้วยกันมั้ย’

‘ไอ้บูมมึงอย่าชวนใครมั่วๆดิวะ’

ถึงพี่ชายจะห้ามแต่เด็กน้อยตรงหน้าก็ไม่สน มันยังคงรบเร้าจนผมต้องเดินตามไปในที่สุด

...ใครจะรู้ว่าวันนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง จุดที่ทำให้ผมถลำลึกกับคำว่า ‘ตัวซวย’ อย่างที่ไม่เคยเข้าใจมาก่อน...


‘มึงว่าไงนะ’

‘ถ้ามึงไม่ทำกูจะให้ไอ้บูมมันทำ’ ไม่พูดเปล่ามันหันหน้าไปทางที่น้องชายตนเองกำลังนั่งอ่านหนังสือแล้วตะโกนเรียกชื่อ ‘...ไอ้บูม!!’

‘เชี่ยบอม!!’ ฉับพลันกับที่ผมกระชากคอเสื้อคนตรงหน้าแบบไม่ต้องคิด ส่งผลให้มันหยุดสิ่งที่คิดว่าจะทำแล้วหันมามองหน้าผมอย่างบีบคั้น

‘ตกลงยังไง’

‘อย่าเรียกน้องมึง’

‘แล้วยังไง’

‘...’

‘กูถามว่าเอาไง ถ้ามึงไม่ตอบ...’

‘กูทำเอง’

‘...’

‘ถ้าจะเรียกน้องมึง กูทำเอง’

งานส่งของง่ายๆแต่ได้เงินดีจากคำบอกเล่าของไอ้แห้วเพื่อนร่วมก๊วนไอ้บอม ใครฟังก็รู้ว่ามันไม่มีอยู่จริง การจะลากน้องชายเข้าไปช่วยหารายได้เสริมประเภทนั้นมึงใช้อะไรคิดวะ

ไม่มีทางเลือก...ชีวิตผมไม่เคยมีทางเลือกอะไรมากตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว และผมก็ไม่อยากให้ไอ้บูมเดินตามเส้นทางนี้ อย่างน้อยมันควรจะมีชีวิตที่ดีกว่า ผมตกปากรับคำทั้งๆที่รู้ว่าอันตราย ถ้าพลาดอาจจะหมายถึงอนาคตทั้งชีวิต แต่จะเรียกว่าโชคเข้าข้างก็ได้เพราะพวกเราผ่านมันมาได้ตลอด เรื่อยๆ บ่อยเข้า จนย่ามใจ จนลืมไปว่าสุดท้าย...โชคชะตาก็ไม่มีทางเข้าข้างคนผิด...

‘ตำรวจมากันเต็มเลย เห็นว่ามาจับพวกค้ายา’

กระเป๋านักเรียนแทบหลุดมือทันทีที่ได้ยินเสียงคนละแวกนั้นพูดคุยกัน ผมปล่อยบูมที่เดินกลับจากโรงเรียนมาพร้อมกันไว้เบื้องหลังแล้วรีบรุดไปตามคำบอกเล่าที่ได้ยิน

ภาพที่เห็นทำให้ขนลุกกลัวจนตัวสั่น คนรู้จักคุ้นเคยกันโดนคนในเครื่องแบบจับขึ้นรถไปทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่พี่ชายของคนที่วิ่งตามมายืนเคียงข้างผม

‘เฮียบอม’ เสียงไอ้บูมสั่นจนรู้สึกได้ มันยืนมองพี่ชายที่ถูกล็อคตัวค่อยๆเดินไปขึ้นรถตำรวจก่อนจะขับออกไป

หากย้อนเวลากลับไปได้...หากผมรู้ว่าเรื่องราวต่อจากนั้นจะเป็นอย่างไร ผมคงไม่มีทางทำอย่างนั้นอีกแน่ คงไม่วิ่งไปบอกยายของไอ้บอม จนอาการโรคหัวใจแกกำเริบล้มทรุด คงไม่ต้องทำร้ายหัวใจดวงน้อยๆของไอ้บูมว่าพี่ชายมันโดนจับข้อหาอะไร และคงไม่เสียที่พักพิงสุดท้ายอย่างบ้านยายบัวที่ต้องเอาไปจำนองเพื่อหาเงินมาประกันตัวหลานชาย...และเสียยายบัวผู้เปรียบเสมือนญาติคนที่สองไปตลอดกาล...

ความผิดที่ไม่อาจไถ่โทษได้ถูกเอามาลงกับการเรียน การเคี่ยวเข็ญสอนให้ไอ้บูมดันตัวเองจนจบม.ปลาย เอาสิ่งที่มุ่งมั่นตั้งใจเรียนด้วยตนเอง เพียงแค่หวังว่าสักวันนึงจะได้เอามาใช้ประโยชน์เมื่อเจอพ่อมาต่อยอดหาเงินเก็บเล็กผสมน้อยช่วยเหลือจุนเจือตนเองกับไอ้บูมที่ยังพอก้าวไปข้างหน้าได้จากมรดกก้นถุงที่ยายบัวเก็บไว้ แต่สี่เดือนกับไอ้บอมที่หายไปมันช่างเป็นอะไรที่สั้นนัก...

ผมลืมไปว่าความโชคดีไม่เคยเข้าข้างผม....


‘เชี่ยบอมมึงทำอะไรวะ’

ผมควรจะยินดีกับการที่พี่ชายไอ้บูมมันกลับมา แต่ทว่าการพบหน้ากันตลอดหนึ่งเดือนที่มหาวิทยาลัยเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายวางแผนไว้แล้วทุกอย่าง ไอ้บอมมันจงใจมาตามหาคู่อริของตน และการที่ติดต่อหาผมอีกครั้งก็เพื่อเพียงจะให้นำทางมาหาไอ้คนที่นอนงอตัวกุมท้องอยู่ตรงหน้าคนนี้...ไอ้แห้วอดีตเพื่อนร่วมก๊วนชวนทำผิดของมัน

‘ไอ้เรมึงถอยไป ไอ้สัดนี่มันปัดทุกอย่างมาให้กู’ ผมไม่รู้ว่าทำไมไอ้แห้วมันเข้ามหา’ลัยเดียวกับผมได้ แต่ตอนนี้มันก็มาอยู่ตรงหน้าผม มาโดนไอ้บอมซ้อมจนแทบปางตาย

‘มันปัดอะไรไปให้มึง’

‘ยาไง มันยัดยามาให้กู’

‘แต่ซ้อมมันขนาดนี้ก็แทบปางตายแล้วนะเว้ย’

‘แล้วมันคุ้มกับที่ยายกูต้องเป็นอย่างนั้นมั้ยวะ!!’ ไอ้บอมมันโดนจับได้ค่ายบำบัดก่อนที่จะรู้เรื่องราวของยายบัว ไอ้แห้วโดนมันหลอกมาในที่ลับตาคนโดยหารู้ไม่ว่าคนเรียกคืออดีตที่มันเคยจงใจทำร้าย แสงไฟรายทางสะท้อนกับสิ่งแวววาวในมือไอ้บอมที่มันชักขึ้นมาจนเข้าตาผม มีด...ไอ้บอมมันมีมีด

‘มึงจะทำอะไร’

‘กูจะให้มันเจ็บอย่างที่ยายกูเจ็บบ้าง!!’

ฉึก!!

ยังไม่ทันห้ามต้นขาไอ้แห้วที่นอนโอดโอยของความช่วยเหลือก็ถูกปักด้วยมีดพกในมือ เลือดสีแดงฉานเริ่มไหลซึมออกมาตามคมมีด

‘ไอ้บอมมึงทำเชี่ยอะไรวะ!!’ ผมวิ่งเข้าไปผลักอกมันให้ออกห่างพยายามขวางเพื่อเตือนสติ ‘อย่าทำอะไรไม่คิดดิ ถ้ามันตายแล้วยายมึงจะฟื้นมั้ย!!’

‘กูไม่รู้ แต่กูอยากให้มันตาย!!’

‘ถ้าจะให้มันตายงั้นกูซ้อมให้!!’

‘...!!’

‘มึงเก็บมีดมึงไป’

‘...’ ร่างสูงมองหน้าผมสายตาดูไม่ไว้ใจ แต่ก็ยังพับมีดกลับลงกระเป๋าตนเอง

‘งั้นมึงเตะ’

‘...’

‘กูบอกให้มึงเตะ!!’

ผลั่ก!!

ระหว่างมีดกับหมัด ความเสี่ยงที่น้อยที่สุดจากการโดนทำร้ายเป็นผมคงเลือกที่จะใช้ตีนตนเองเตะเข้าไปที่เชิงกรานของไอ้แห้ว แทนของมีคมที่ไม่รู้ว่าจะถูกปักลงร่างนี้ไปอีกกี่แผล หลังจากทำจนไอ้บอมพอใจแล้วจากไป ผมรีบกระเสือกกระสนพาคนนอนเจ็บไปทิ้งที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ในใจก็ได้แต่หวังว่าอย่าให้มันเป็นอะไร อย่าให้เรื่องเลวร้ายไปมากกว่านี้เลย

โชคดีที่เรื่องไม่ได้ปูดขึ้นมาเพราะไอ้แห้วก็กลัวว่าเรื่องราวในอดีตจะทำให้มันโดนหางเลขไปด้วย แต่ไอ้บอมกลับโดนจับเพราะตอนนั้นมีพยานรู้เห็น ส่วนผมที่โดนเพียงกล้องวงจรปิดจับได้ลางๆก็ถูกสังคมประนามจนลุกลามไปถึงเอก แค่นิสัยขี้เอาของไอ้บอมซึ่งทิ้งไว้จนทำให้เด็กร่วมเอกของผมเดือดร้อนก็เพียงพอกับการโดนคว่ำบาตรจากเพื่อนๆแล้วแต่นี่มันกลับเลวร้ายลงเรื่อยๆ...จนผมเคยเกือบคิดที่จะหายไปจากโลกนี้ เพื่อให้ ‘ตัวซวย’ คนนี้หายไปตลอดกาล

ในเมื่อทั้งตอนที่เกิดมาก็ไม่มีใครต้องการ...การที่เขาคนนั้นจะหายไปก็คงไม่มีใครรู้สึก...


เฮือก!!

สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนตกจากที่สูง ในฉากซ้ำๆที่ผมเดินขึ้นไปบนดาดฟ้าแล้วตัดสินใจว่าจะลบตัวเองออกจากชีวิตของทุกคน...

“เรวะ!”

ภาพเบื้องหน้าเป็นเพดานที่ผมเห็นมาแล้วหลายครั้ง กับใบหน้าของอีกคนที่ชะโงกมามองจากด้านข้าง ความร้อนของหยาดน้ำที่ไหลร่วงออกมาจากปลายตามันทำให้รู้ว่าผมฝัน... ร่างทั้งร่างหอบหายใจแรงจนคุมอาการสั่นไม่อยู่

“มึงเป็นอะไร!” เสียงดังกระทบโสตทำให้ผมต้องเหลือบสายตาไปมองใบหน้าวิตกจริตของคนเคียงข้าง

“ไอ้เม่น”

“ว่าไง”

“กู...หิวน้ำ” ร่างสูงด้านข้างรีบตาลีตาเหลือกหยิบขวดน้ำพลาสติก เปิดฝาประคองตัวผมให้ลุกนั่งแล้วยื่นส่งให้ ด้วยความรีบร้อนจนลืมไปเสียทั้งหมดว่าก่อนหน้าตนเองได้เจอกับอะไร ทำให้ผมเผลอกระแทกขวดน้ำโดนรอยช้ำที่มุมปากเข้าอย่างจัง

“โอ๊ย...”

“เชี่ยหลอด...” มันคว้าหลอดจากในถุงพลาสติกขึ้นมาก่อนฉวยขวดน้ำในมือผมไปเสียบหลอดแล้วยื่นกลับคืนมา ผมรู้สึกกระหาย ของเหลวใสไหลเข้าคอไปเยอะมากจนเกือบจะหมดขวด ก่อนร่างสูงจะมาคว้ามันไปอีกครั้งแล้ววางลงที่เก่า ความเงียบเข้าปกคลุมกะทันหันจนผิดสังเกต ทำให้ผมต้องเงยขึ้นไปมองคนที่นั่งนิ่งจ้องผมอยู่นาน

“มองอะไร”

“ใครทำมึงขนาดนี้วะ”

...ไอ้เม่นมันไม่รู้...มันมาทีหลังเหตุการณ์ทุกอย่าง...

“อย่าสนใจเลย กูแค่สะดุดล้ม” เสตามองไปทางอื่น แต่แล้วการจู่โจมเสื้อยืดคอกลมตัวใหญ่ที่ไม่รู้ว่ามาใส่บนตัวผมตั้งแต่เมื่อไรก็เกิดขึ้น อีกฝ่ายถลกชายเสื้อผมกะทันหันโดยไม่ขออนุญาตผมสักคำ ก่อนชี้ลงไปที่แผ่นท้องซึ่งปรากฏรอยต่างสีบนผิวเนื้อเป็นวงกว้าง

“สะดุดล้มบ้านพ่อมึงดิ แล้วรอยช้ำตรงนี้มึงจะแก้ตัวว่าอะไร!!” เรื่องแก้ตัวผมไม่รู้ แต่ผมยอมแก้เสื้อที่มันยึดไว้แน่นออกจากหัวแล้วล้มลงไปนอนใหม่โดยไม่สนใจมัน “เชี่ยเรวะ มึงอย่าเมินคำถามกูได้มั้ย”

“...”

“พี่ดิบโทรมาหากู บอกว่ามึงโดนคนซ้อม”

“...”

“มีคนเอาชื่อกูไปใช้ หลอกให้มึงไปที่สวน”

หา?

ผมแทบพรวดพราดลุกขึ้น ตกใจกับสิ่งที่ไอ้เม่นบอก แต่แล้วความเจ็บก็แล่นปราดเข้ามาแบบไม่มีการบอกกล่าวจนต้องคู้ตัวงอด้วยความเจ็บปวด

“อูยยย”

“เชี่ยเว้ย รีบลุกทำเพื่อ” มือใหญ่พุ่งเข้ามาประคองผมไว้ ผมหันไปมองหน้ามันพลางกำแขนเสื้อไอ้เม่นไว้มั่นประคองตัว

“มึงหมายความว่ายังไง” เสียงกรอบแกรบดังขึ้นจากการกระทำของอีกฝ่าย ไอ้เม่นหยิบอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อ มันเป็นกระดาษที่คุ้นตา...ผมจำได้ว่ามันเป็นโน้ตที่ผมได้มาจากคนแปลกหน้า ร่างสูงคลี่กระดาษออกยกขึ้นให้เห็นข้อความนัดหมายระหว่างเราในตอนสามทุ่ม “ข้อความนี้ กูไม่ได้เขียน”

“หา?”

“มันอยู่ในกระเป๋าเสื้อมึง...ใครก็ไม่รู้แม่งเขียนแล้วส่งให้มึง”

“...” ตกใจไม่น้อย...แทบจะไปต่อไม่ถูก ไอ้ความดีใจที่คิดว่าเจ้าตัวยังพอให้โอกาสผมบ้างมันหายลับไปกับตา แต่อีกใจกลับรู้สึกว่าดีแล้ว ที่ไม่ใช่มัน หากเป็นอย่างนั้นจริงผมคงไม่มีหน้าอดทนนั่งอยู่บนเตียงอีกฝ่ายต่อไปแล้วแน่ๆ ก็ในเมื่อนัดไว้แท้ๆว่าสามทุ่ม แต่จนแล้วจนรอดเจ้าตัวกลับยังไม่มา มันอาจจะเป็นไปได้ว่าไอ้เม่นไม่อยากเจอหน้าผม...

“ไอ้ห่าเรวะ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นขัดจังหวะระหว่างที่ผมตกอยู่ในภวังค์ของตนเอง พอเงยหน้าขึ้นมองกระดาษแผ่นนั้นกลับถูกยืนมาให้ใกล้จนแทบกระแทกตา

“ทำไรวะเชี่ยเม่น” ผมปัดมือมันออกตามสัญชาตญาณ จนกระทั่งสิ่งกีดขวางหายไปแทนที่ด้วยใบหน้าหล่อเหลาที่ยื่นเข้ามาใกล้ จนกลืนน้ำลายแทบไม่ทัน

“นี่มึงดูลายมือกูไม่ออกเหรอวะ เรียนคาบอาจารย์แม่ด้วยกันมากี่หนแล้ว ขนาดลายมือมึงกูยังจำได้เลย” ร่างสูงดูหงุดหงิด มันทิ้งตัวลงนั่งข้างๆผมพลางก้มหน้า “กระดาษที่มึงทิ้งไว้ให้กู กูอ่านเป็นร้อยรอบจนจำลายมือมึงได้แล้ว”

“กระดาษ?”

มันปาแผ่นกระดาษเล็กๆอีกใบมาบนตัก กระดาษใบเล็กๆที่ผมเขียนคำขอโทษจากใจส่งให้เด็กนำทาง ฝากมันไปหาไอ้เม่น

“จะวิ่งตามแม่งก็มีคนมาขวาง...ไม่เคยรู้สึกอยากจะลาออกจากวงการคนของประชาชนขนาดนี้มาก่อนเลย”

มัน...จะวิ่งตามผมมา...

“ไอ้เม่น...”

“วันนี้คาบอาจารย์แม่มึงหายหัวไปไหนมา”

“กู...”

“มึงหลบหน้ากูทำไม”

“หา?” กูเปล่าหลบหน้ามึงซะหน่อย

“เป็นเพราะกูปฏิเสธมึงใช่มั้ย”

“ปฏิเสธ? เรื่อง?”

“มึงอย่ามาเนียน ที่มึงหนีหน้ากูเพราะคราวก่อนกูปฏิเสธมึง มึงเลยหนีหน้ากูใช่มั้ย มาคราวนี้มึงเลยร้องไห้ เพราะกลัวจะโดนกูเกลียด มึงเลยบอกให้กูอย่าเกลียดมึง กูบอกตามตรงเลยนะว่ากูไม่เคยเกลียดมึงเลย แล้วทีหลังน่ะ อย่าอยู่ๆก็มาบอกชอบกูแล้วเสือกหายหัวไป กูไม่ชอบอะไรที่มันไม่ชัดเจนเว้ย”

สัดนี่มันแข่งเดอะแร็ปเปอร์เปล่าวะ อย่าบอกนะว่ามันเข้าใจผิดเรื่องที่ผมบอกชอบมันมากกว่าไอ้บูม ผมนิ่งอึ้งคิดกับตัวเองอยู่นานโดยหารู้ไม่ว่าจะทำให้ความเข้าใจผิดของไอ้เม่นลุกลามใหญ่โตเข้าไปอีก

“แทงใจดำเลยดิ ถึงได้ทำหน้าอึ้งน้ำท่วมปากขนาดนี้น่ะ เออมึงทำกูคิดมาก สับสนว่าควรจะทำยังไงกับคำสารภาพที่มึงให้กูมา คิดหาคำตอบจนหัวแทบระเบิด ยากยิ่งกว่าตีลังกาดีดกีตาร์กลับหัวอีกสัด ถ้ากูไม่ไปขอคำปรึกษากับไอ้คีย์ กูคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอก”

“เดี๋ยวเม่น...มึง”

“ตกลงกูจะคบกับมึง”

“...”

“ตั้งแต่วันนี้ไปกูจะเป็นแฟนมึง ค่อยๆศึกษาดูใจกันไป จะชอบหรือไม่ชอบยังไงค่อยว่ากัน”

แต่ก่อนหน้านั้น ช่วยบอกกูทีว่าที่นี่ที่ไหน...ใจผมจะกำลังไปดาวอังคาร....

“มึงอย่าดีใจไป กูบอกแค่ว่ากูจะลองศึกษาดูใจกับมึงก่อน”

“ไม่ใช่...”

“ไม่ใช่อะไรของมึง”

“ไม่ใช่กูแน่นะ ที่โดนต่อยจนสมองกระทบกระเทือนน่ะ” หรือผมจะประสาทหลอนไปแล้ว ยกมือขึ้นจับหัวเผื่อจะเจอแบล็คโฮลทะลุข้ามมิติไปยังโลกคู่ขนานที่มีไอ้เม่นคนปกติกำลังทำงานดีดกีตาร์อยู่ร้านข้ามคืน...แต่กลับคลำเท่าไรก็หาไม่เจอ

“เป็นบ้าอะไรของมึงแล้วจับหัวทำไม” มันยื่นมือมาจับมือผมไว้ จนผมสะดุ้งโหยง พวกเราสองคนจ้องตากันด้วยความรู้สึกประหลาดโคตรๆ

“เม่นกู...ไม่ได้หลบหน้ามึงนะ”

“ตอแหลแล้วสัด ทุกวันนี้มึงโผล่มาหากูไม่ซ้ำวัน หายไปวันนึงก็เท่ากับมึงหลบหน้ากูแล้ว”

“เม่น...”

“อะไร”

“นี่มึง”

“กูทำไม”

“คิดถึงกูขนาดนี้เลยเหรอวะ”

“...!!” ผมกะจะเนียนแหย่มันเพื่อบ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่นเหมือนเคย แต่ไอ้เม่นกลับหน้าแดงขึ้นมาแบบไม่ปรึกษาเภสัชกร มันไม่โวยวายปฏิเสธบอกปัดเหมือนทุกครั้งแต่มันนั่งนิ่งมองหน้าผม...

“กู...คิดถึงมึง”





[พาร์ตของเม่น]

“กู...คิดถึงมึง”

ผมทวนคำที่ไอ้เรวะมันถามแบบสติเลื่อนลอย...หา?...เดี๋ยวๆๆ เชี่ย!!ผมเนี่ยนะคิดถึงมัน สัดบ้าไปแล้ว

“มึง...คิดถึง...กู” ไอ้เรวะเหมือนอึ้งกับคำบอกเล่าของผมไปแล้วเช่นกัน มันนั่งทวนคำเบิกตาโพลงมองตรงมาไม่กระพริบ

“เชี่ย...กูไม่ได้คิดถึงมึงเว้ย!!” พูดจบก็ยกมือขึ้นไปตีหัวมันกลบเกลื่อนอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จนมันร้องโอดครวญออกมา พลางลูบหัวป้อยๆทำเสียงกระเง้ากระงอดน่าหมั่นไส้ฉิบหาย

“งั้นมึงก็จำไว้เลยว่ากูก็ไม่ได้หนีหน้ามึงเพราะมึงปฏิเสธกู”

“หา?” ไอ้เรวะมันยู่คิ้วทำปากสระอิ เหมือนจะแก้แค้นผมเรื่องที่ผมบอกไม่คิดถึงมัน

“กูไม่ได้สารภาพรักกับมึง”

“นี่มึง...ไม่ได้ชอบกู”

“ชอบดิ”

“...!!” จะเอายังไงของมันวะ เดี๋ยวบอกว่าไม่ได้สารภาพ เดี๋ยวบอกว่าชอบผม มึงจะเอายังงั้ย!!

“แต่ไม่ได้หมายถึงในเชิงชู้สาว” มันพูดทั้งๆที่หันหน้าไปทางทีวี นี่มึงกำลังคุยกับผีซาดาโกะอยู่เหรอ มึงคุยกับใครก็หันมองหน้าคนนั้นดิวะ

“เรวะ”

“อะไร”

“หันมา” ไม่ได้มโน แต่ผมรู้สึกได้ว่าร่างตรงหน้าสะดุ้งเล็กน้อย มันค่อยๆผินหน้ามาช้าๆส่งอารมณ์นิ่งสงบสยบการเคลื่อนไหวมาเต็มที่ พลางเอ่ยตอบเสียงเย็นทันทีที่เผชิญหน้ากับผม

“ทำไม”

“จ้องตากูนะ” ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “มึงรู้สึกแบบใจเต้นตึกตักอะไรมั้ยวะ” เอาวะ ผมไม่เชื่อหรอกว่ามันไม่คิดอะไรเลย เซ้นส์ผมมันบอกอย่างนั้น

“เม่น...”

“ว่าไง”

“ถ้าใจไม่เต้นกูก็ตายแล้ว”

“สัด” ถามดีๆแม่งชอบให้มีโมโห

“ทำไมชอบด่ากู”

“แล้วอย่างกับมึงชอบทำตัวให้กูชมนักนี่...อุ๊บสส!!” การจู่โจมอย่างรวดเร็วเกิดขึ้นในยามที่ผมกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยง ริมฝีปากบางช้ำของอีกฝ่ายแนบลงมาทาบทับริมฝีปากผมกะทันหัน

“ทะ...ทำอะไร”

“พิสูจน์ไง”

“ว่า”

“ว่ากูไม่ได้รู้สึกอะไรเลย”

“...”


มึงไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ไอ้เหี้ย ใจกู ใจกู เต้นด้วยอัตราเร็วร้อยล้านครั้งต่อชั่วโมงไปแล้ว...

...TBC...

++++++++++++++++


ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14016
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +411/-25
ให้มีเรื่องเอาคืนพวกนั้นหน่อยเถอะ

ออฟไลน์ กาแฟมั้ยฮะจ้าว

  • Let me hug you tight, and I’ll make you feel how important you are.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1148
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +199/-0

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด