[Omegaverse] ++Ai Adore You. #ขอรักแค่คุณ ++อัพบทที่31 20/5/62 p26
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: [Omegaverse] ++Ai Adore You. #ขอรักแค่คุณ ++อัพบทที่31 20/5/62 p26  (อ่าน 76116 ครั้ง)

ออฟไลน์ Yarkrak

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-2
 :L2:
แสดงความยินดีกับคู่แต่งงานใหม่จ้า

ออฟไลน์ skies

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 100
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ยังเปลี่ยนชื่อไม่หมดนะคะ มีชื่อเซฮุนโผล่มาด้วย

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 703
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
โห พลอตยอดมากค่ะ โอเมกาแล้วมีการเมืองอีก
 
เห็นชื่อคนแต่งก็กดเข้ามาเลยค่ะ :mew1: สู้ๆนะคะ รอดูว่าฝ่ายไหนจะผิดสัญญาก่อน

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
ติดตามๆ สนุกก

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3326
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-5
เห็นชัดว่าฝั่งนายพิษจะต้องผิดสัญญาก่อนแน่นอนเลย

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1673
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-1
"ปลายลิ้นร้ายกาจนั่นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเขา"  แบบนี้ มันจูบชัดๆ มัน....ล่วงเกินชัดๆ เห็นๆเลยนะ  แบบนี้คุณฌาณต้องถูกปรับด้วยเครื่องบินส่วนตัวและบ้านพักสวิสฯตามน้องอัยย์ขอแล้วนะ แล้วต้องแถมด้วยพอกเก็ตมันนี่ด้วยเอ๊า!! เอาให้หนัก อย่าไปย๊อมมมม หึยยยย  :-[

ออนไลน์ tae1234

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
สนุกมากๆ ครับ

ออฟไลน์ ็Hollyk

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +428/-19
    • FanPage Melenalike//Hollyk
Ai Adore You.

#ขอรักแค่คุณ

ตอนที่ 6

 



 

 

 

 

 

            “เอื้อมมือมาจับที่ด้ามมีดสิ”  เสียงห้าวๆพูดอยู่ข้างๆ  อคิราห์เม้มปากเอื้อมมือไปแตะที่ด้ามมีดตัดเค้กนั้นนิดนึงพอเป็นพิธี  “ขยับเข้ามาหน่อย เธอยืนตรงนั้นห่างไปถ่ายรูปไม่สวย”  พิชช์ฌานกระซิบต่อมาอีก  ซ่อนยิ้มในใจที่เห็นอีกฝ่ายหน้าแดงตอนที่ขยับเข้ามาใกล้เขาอย่างจำใจ

            เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องแต่งตัวเมื่อสองชั่วโมงก่อนยังแจ่มชัดในความรู้สึก  สัมผัสนุ่มหวานลึกล้ำนั้นยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น  ท่าทางเงอะงะแบบคนไม่เคยทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตื่นเต้นยิ่งกว่าคนอื่นๆที่เคยผ่านมาเสียอีก  ทั้งที่เขาทำลงไปเป็นเพียงแค่จูบเท่านั้นเอง  ไม่ได้ล่วงเกินอะไรมากมายไปกว่านั้น 

            ผิวแก้มเนียนละเอียดสีน้ำผึ้งกระจ่างอยู่ห่างจากปลายจมูกของเขาเพียงนิดเดียว  พิชช์ฌานสูดกลิ่นหอมนวลเหมือนขนมหวานนั้นเข้าปอด  ...ถ้าอคิราห์เป็นคุกกี้  เขาก็พอจะรู้แล้วว่ารสชาติหวานหอมชวนติดใจแค่ไหน

            ติดใจ...เดี๋ยวก่อนนะนายฌาน ....ทำไมจู่ๆถึงได้มีคำๆนี้โผล่ขึ้นมาในสมองอัลฟ่าอย่างนายขึ้นมาได้  นักการเมืองหนุ่มขยับตัว  เผลอขมวดคิ้วให้กับความฟุ้งซ่านของตัวเอง

อคิราห์สังเกตเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปฉับพลันนั้น  เมื่อกี้นายพิษฌานยังทำหน้ายิ้มกรุ้มกริ่มอยู่เลย  จู่ๆก็เปลี่ยนไปกลายเป็นขมึงทึงแทนซะงั้น  มือใหญ่กุมทับมือของเขาแล้วยกขึ้นตัดเค้กสูงหลายชั้นที่ตกแต่งเอาไว้สวยงามด้วยดอกไม้สีสดใสสวยงามรวดเดียวถึงเค้กชั้นล่างจากนั้นก็ปล่อยมือของเขาออกคล้ายจับของร้อน อคิราห์ตวัดสายตาผ่านหน้าคมเข้มนั้นอย่างหงุดหงิด คนที่ควรสะบัดมือออกควรจะเป็นเขามากกว่า

หรือไม่ก็สะบัดใส่หน้านายพิษฌานไปเลยสักฉาด จะได้สาสมกับที่บังอาจมาจูบเขา….ฮึ ยิ่งคิดก็ยิ่งเคือง  ฝ่ายนั้นจงใจแกล้งเขาชัดๆ ปลายลิ้นร้ายกาจนั่น …ให้ตายเหอะ

อัยย์มัวแต่ครุ่นคิดเรื่องนั้นเลยไม่ทันฟังว่าพิธีกรเชิญให้ออกไปพูด ชายหนุ่มฉีกยิ้มเฝื่อนๆ พูดขอบคุณแขกได้สองสามคำก็นิ่งเงียบ  ร้อนถึงเจ้าบ่าวต้องแก้สถานการณ์  พิชช์ฌานแซวยิ้มๆว่าคงตื่นเต้นมากไป จากนั้นก็อาศัยอารมณ์ขันพาลื่นไหลไปจนได้ อคิราห์เพียงแต่ยิ้มรับเท่านั้น  เขาแทบไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเลย  จนกระทั่งบิดาของเขาที่เป็นแขกผู้มีเกียรติสูงสุดของงานนี้ขึ้นมากล่าวอวยพรเป็นคนแรก

            “อัยย์ลูกพ่อ...ยี่สิบสามปีที่พ่อเลี้ยงดูลูกมาอย่างดีที่สุดเท่าที่พ่อคนหนึ่งจะทำได้  ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง  วันที่ลูกจะได้มีใครสักคนคอยปกป้องคุ้มครอง  ดูแลลูกต่อไปในอนาคตข้างหน้า....”  ท่านไตรคุณหยุดนิดหนึ่ง  หยดน้ำตาคลอในดวงตาที่ยังคมแม้จะมากด้วยวัย  “...คุณพิชช์ฌาน...สัญญาต่อหน้าผมและทุกคนในงานนี้เป็นพยานได้ไหมว่า  ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น  คุณจะไม่ทอดทิ้งลูกชายของผม  จะไม่ทำให้เขาเสียใจ  คุณจะดูแล..พิทักข์เขา  เป็นเพื่อน  เป็นพี่  เป็นสามี  เป็นครอบครัวของอัยย์  คุณสัญญากับผมได้ไหม  เอ็นดูเขา  รักเขาเหมือนที่ผมรัก”

            อคิราห์เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจตรงข้ามกับคนข้างตัวที่สีหน้าแทบไม่เปลี่ยนราวกับเดาไว้อยู่แล้ว  พิษฌานยกแขนขึ้นโอบไหล่ของเขาเอาไว้

            “ผม...นายพิชช์ฌาน  อัศวลักษณ์  ขอให้คำมั่นสัญญาต่อหน้าทุกคนว่าจะรักและดูแลอคิราห์เหมือนเป็นชีวิตของผมเอง”  ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

            ท่านไตรคุณยิ้มมุมปาก  ลดเสียงลงให้ได้ยินเพียงสองคน

            “คุณรู้ใช่ไหมว่าคำสัญญาระหว่างอัลฟ่ากับโอเมก้าศักดิ์สิทธิ์แค่ไหน”

            ชายหนุ่มนิ่งไปอึดใจ

            “ผมรู้ครับ”

            หลังจากนั้นก็เป็นคิวของบิดาและมารดาของพิชช์ฌานบ้าง  พ่อของพิษฌานเป็นผู้ชายตัวใหญ่  ส่วนแม่ของเขาเดาว่าน่าจะเป็นภรรยาใหม่ของพ่อเพราะไม่ใช่คนเดียวกับที่อีกฝ่ายพาไปเจอเมื่อวันนั้น

            พ่อของพิชช์ฌานอวยพรเรียบๆเหมือนขอไปที  ส่วนแม่เลี้ยงของเขาไม่ได้พูดอะไรเลย  คงจริงอย่างที่ข่าวลือบอกว่าครอบครัวของชายหนุ่มรับไม่ได้กับสะใภ้โอเมก้าอย่างเขา

            แต่อัยย์ก็ไม่ได้สนใจ

            อคิราห์ขยับตัวออกห่างจากร่างสูงใหญ่เมื่อได้โอกาส  เขาเห็นพิษฌานกำลังยืนอยู่กลางวงล้อมของบรรดานักการเมืองและผู้มีอิทธิพลในประเทศ  โอเมก้าหนุ่มแอบเดินสำรวจรอบๆงานที่จัดเอาไว้อย่างสวยงามด้วยดอกไม้สีขาวสะอาดและสีฟ้าอ่อน  มันก็สวยอยู่หรอก  หยุดดูภาพพรีเวดดิ้งของตัวเองที่ดูตลกผิดที่ผิดทางนั้นก่อนจะแวะไปสำรวจที่ซุ้มอาหารที่จัดเอาไว้แบบค็อกเทลปาร์ตี้  ก้มๆเงยๆหยิบอาหารที่จัดแต่งเป็นชิ้นพอดีคำใส่ปากชิม  ไม่นานก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นจนหยิบกินต่ออย่างเพลิดเพลิน

            “คุณอัยย์หลบมาอยู่ตรงนี้เอง...”  เสียงแปลกหูดังขึ้นใกล้ตัว  อคิราห์หันไปมองคนทักอย่างงงๆ

            “ครับ?”

            “ผมชื่อจักรกฤตครับ  เป็นเพื่อนสนิทของนายฌาน”  ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่คนนั้นพูดยิ้มๆ เขาเป็นผู้ชายหน้าตาดีทีเดียว  เสียแต่ว่าบุคลิกล่อกแล่กไปหน่อยในความคิดของอัยย์  “เครื่องดื่มหน่อยมั้ยครับ”

            “ไม่เป็นไรครับ  ขอบคุณ”  อัยย์ตอบเนิบๆ

            “คุณอัยย์รู้จักกับนายฌานตอนไหนหรอครับ  มันปิดเรื่องคุณเงียบเชียว  พวกผมตกใจแทบตายตอนที่รู้เรื่องคุณ  แหม...มีคนรักน่ารักขนาดนี้ทำไมไม่บอกเพื่อนฝูงกันบ้าง  จะได้ทำความรู้จักกันยังไงล่ะครับ”  จักรกฤตว่า  ส่งแก้วเครื่องดื่มสีสวยมาให้เขา  อัยย์รับไว้อย่างเสียไม่ได้  “ไม่ผสมแอลกอฮอล์หรอกครับ  เด็กดีอย่างคุณดื่มได้อยู่แล้ว”  ชายหนุ่มเสริม

            “ผมชอบดื่มน้ำเปล่า  ขอบคุณมากครับ”  อัยย์พูด  วางแก้วลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านมา  คนตรงข้ามเลิกคิ้วแล้วหัวเราะเบาๆ

            “คุณเป็นคนตรงๆดีนะครับ  หรือว่านี่จะเป็นเสน่ห์ที่ทำให้หนุ่มเนื้อหอมอย่างพิชช์ฌานหลงเสน่ห์ได้ถึงขั้นยอมแต่งงานด้วย  คุณรู้หรือเปล่าว่ามันเป็นพวกหวงความโสดจะตายไป  เล่นการเมืองมาขนาดนี้ใครๆก็รู้ว่าควรจะแต่งงานมีลูกมีเต้าได้แล้ว  แต่ว่ามันก็ยังครองความโสดได้ถึงจะไม่สดก็เถอะนะฮะ   หึๆ  อ้อ...คุณรู้ไหมว่ามันยังไม่เคยควงโอเมก้าเลยสักครั้งเดียว”

            “ครับ”  อัยย์ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

            คนพูดซ่อนยิ้ม  ถึงจะพยายามเก็บอาการเอาไว้แค่ไหนแต่ว่าอีกฝ่ายยังเด็กนัก  แววอยากรู้อยากเห็นในดวงตากลมสวยคู่นั้นบอกเขาว่าเจ้าตัวอยากรู้เรื่องต่อ

            “ฌานเขามีพาร์ทเนอร์ลับๆหลายคนครับ  ...พวกผมรู้กันดี  ส่วนใหญ่ควงกันไม่นานก็เลิก  มีอยู่คนเดียวที่คบกันนานหลายปีจนกระทั่งเธอไปต่างประเทศ”  จักรกฤตว่า  “เป็นลูกสาวสปอนเซอร์ใหญ่ของพรรคเราครับ  ไม่แน่ว่าที่ฌานคั่วอยู่นานอาจเป็นเพราะหวังเงินของพ่อเธอก็ได้”

            “ฉันจะหวังอะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับนายหรอก  จริงไหม”  เสียงห้าวๆดังขึ้นข้างหลังพร้อมกับท่อนแขนหนักๆที่พาดลงมาที่ไหล่ของอคิราห์  “อีกอย่างมันก็เป็นเรื่องในอดีต  ไม่ควรเอามาปนกับปัจจุบัน”

            “มันก็ไม่แน่หรอกมั้งฌาน  ได้ข่าวว่ารินรดาจะกลับมาไม่ใช่หรือ”  จักรกฤตพูดยิ้มๆ  “ฉันก็แค่เป็นห่วง  กลัวว่าคุณนายของแกจะตกใจเลยมาเตือนเอาไว้ก่อน   ฉันหวังดีนะ”

            “เก็บความหวังดีของนายกลับไปเถอะ  ไม่อยากนั้นฉันจะแสดงความหวังดีต่อกิจการของนายบ้าง  ดีไหม”  พิชช์ฌานพูดเสียงเย็น  อีกฝ่ายเลิกคิ้วแล้วหัวเราะเบาๆ

            “โอ๊ะโอ  ดูเหมือนว่าจะแตะไม่ได้เลยแฮะ  คนของนายคนนี้”  ชายหนุ่มผิวปากยาวแล้วก้มศีรษะให้อคิราห์เล็กน้อย  “ไว้คุยกันอีกนะครับ  คุณอัยย์”

            คนในพรรคเดินจากไปแล้ว  พิชช์ฌานหันขวับมาถามคนข้างๆเสียงเข้ม

            “ไปคุยกับมันทำไม  ไอ้หมอนี่มันเลวจะตาย”

            “ผมจะไปรู้หรือไงว่าใครคุยได้หรือไม่ได้  ขนาดคุณผมยังคุยเลย”  คนเด็กกว่าย้อน

            “นี่...ถึงฉันจะเลว  แต่ก็ไม่เท่ากับนายจักรหรอก  นั่นน่ะมันเกือบจะเข้าขั้นโจรแล้ว”

            “แต่คุณก็เลี้ยงเอาไว้ในพรรคไม่ใช่หรือ” 

            พิชช์ฌานนิ่งไป

            “มันเป็นเรื่องของผลประโยชน์”  ชายหนุ่มพูด

            “คุณเคยคบใครโดยที่ไม่หวังผลอะไรบ้างมั้ย”  จู่ๆคนตัวเล็กกว่าก็ถามขึ้นมาขณะที่เอื้อมมือไปหยิบขนมเค้กชิ้นเล็กๆขึ้นมาจิ้มใส่ปาก  “หรือว่าไม่เคยเลย”

            สีหน้าของคนฟังทำให้อัยย์ประหลาดใจ

            “ไม่เคยเลยจริงๆหรอ  คุณไม่มีเพื่อน...แบบเพื่อนธรรมดาบ้างหรือ”

            พิชช์ฌานเลิกคิ้ว

            “เพื่อนธรรมดาคือยังไง”

            “ก็แบบ...เพื่อนที่เค้า...คบกันด้วยใจล้วนๆ  ด้วยความปรารถนาดีต่อกัน  หวังดีต่อกันจริงๆน่ะ  คุณมีบ้างไหม”  อคิราห์อึกอักเล็กน้อยจนคนฟังสังเกตเห็น  พิชช์ฌานดักคอยิ้มๆ

            “เธอเองก็ไม่มีเหมือนกันใช่ไหม  เพื่อนที่ว่า”

            โอเมก้าหนุ่มนิ่งไปครู่แล้วก็พยักหน้า

            “ใช่  ผมก็ไม่มีหรอกเพื่อนในฝันแบบนั้น ....ผมมีแค่เมี่ยงคำที่บ้าน  แค่นั้นแหละ”

            “เมี่ยงคำคืออะไร  เธอมีเพื่อนเป็นอาหารหรออัยย์”  พิชช์ฌานประหลาดใจกว่าเดิม  อีกฝ่ายยักไหล่ไม่ได้อธิบายต่อ

            แขกในงานทยอยกันเข้ามาทักทายและอวยพรพวกเขาต่อหลังจากนั้น  พิชช์ฌานแอบกระซิบแนะนำแขกบางคนให้อัยย์ฟังบ้าง  บางทีก็เล่าเบื้องลึกเบื้องหลังสั้นๆให้ฟังและลงท้ายด้วยโค้ดสีที่เข้าใจกันเอง

            “คนนี้ชื่อพร้อมเทพ  เป็นลูกเสี่ยเจ้าของตึก.... ทำธุรกิจสีเทาเข้ม”  สีเทาเข้มที่หมายถึงธุรกิจที่เข้มกว่าสีเทาแต่ยังไม่ถึงขั้นดำมืดสินะ  อัยย์พยักหน้ารับ  “ทางขวาที่มาคู่กันชื่อเทวา  เป็นเชื้อเจ้านี่แหละแต่ที่พ่อแม่ติดพนันเลยตกสวรรค์  ตอนนี้สีเทาจางๆ ติดหนี้ฉันอยู่ยี่สิบล้าน”

            คนฟังเกือบหัวเราะออกมาแต่กลั้นเอาไว้ทันกับน้ำเสียงแค้นเคืองนั้น

            “ทำไมคุณไม่ทวงเขาล่ะ”

            “มันจะยกลูกสาวให้ฉันแลกหนี้  ฉันเลยไม่อยากทวงอีกเลย”  พิชช์ฌานกระซิบ

            “ทำไมล่ะ  ดีออกไม่ใช่เหรอ”  อัยย์เลิกคิ้ว

            “จะดีกว่านี้ถ้าลูกสาวคนนั้นไม่ได้มีผัวมาแล้วสองลูกติดอีกสี่”

            อัยย์หลุดหัวเราะคิกออกมา  ขำเสียงขุ่นๆของคนพูดจนเก็บอาการไม่ทัน  พอเขายิ้มเสียงชัตเตอร์ก็รัวราวกับรอจังหวะอยู่  พิชช์ฌานหัวเราะออกมาบ้าง  เอื้อมมือมาโอบไหล่บางเข้าหาตัว

            “คิดค่าโอบไหล่ได้ไหม”  อคิราห์พูด สบตาคมเข้มแวบหนึ่ง  “มันหนักนะคุณ  แขนคุณยังกะงูเหลือม”

            “รู้หรือเปล่าว่างูเหลือมรัดแรงแค่ไหน”  พิษฌานอมยิ้ม “อยากลองหรือเปล่า..หืม?”

            “ไม่ๆ”  อีกฝ่ายรีบปฏิเสธ  ไม่บ่นเรื่องถูกใช้เป็นที่วางแขนอีกต่อไป

            อัยย์ยืนฟังคนข้างตัวพูดขอบคุณแขกเหรื่อในงานต่อเงียบๆ  น้ำเสียงของนายพิษฌานรื่นหูน่าฟังไม่เหมือนเวลาที่คุยกับเขาเอาเสียเลย  กลิ่นหอมๆที่ระเหยออกมาจากเนื้อตัวหนาๆอุ่นๆก็หอมอวลทำให้จิตใจของเขาสงบลงอย่างประหลาดจนถึงขั้นหนังตาเริ่มหนัก

            “อ้าว...คุณหนูอัยย์ตาจะปิดแล้ว  สงสัยจะฟังพวกเราจนง่วง”  เสียงนักการเมืองคนหนึ่งพูดขึ้นยิ้มๆ  พิชช์ฌานก้มลงมองผู้ชายตัวเล็กที่ยืนพิงเขาเอาไว้เต็มที่นั้น  ศีรษะทุยสวยเอียงซบกับไหล่ของเขาเอาไว้  ตากลมโตหรี่ปรือจนน่าขัน

            “คุณ...ยังไม่สี่ทุ่มเลย  จะหลับแล้ว...สงสัยวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันน่ะครับ”  ประโยคหลังเขาหันไปพูดกับแขกยิ้มๆ  แอบเอานิ้วจิ้มที่เอวบางนั้นไปสองทีจนคนหลับในสะดุ้งเฮือก  ตาเบิกโตหันขวับมาหาเขาอย่างตกใจ  พิชช์ฌานหัวเราะเบาๆ   “ใครให้แอบงีบ ฮึ...ปล่อยเราพูดอยู่คนเดียว”

            “ใครงีบ  ไม่มี๊”  อคิราห์ย่นจมูกใส่แล้วขอตัวจากแขกเดินออกมาอีกทาง   ปล่อยให้นายพิษฌานร่ำลาแขกต่อก็แล้วกัน

          “อัยย์  ไปไหนน่ะ”  ฝาแฝดของเขาดักรออยู่ก่อนแล้วรีบคว้าแขนของอัยย์เอาไว้  โอเมก้าหนุ่มเบิกตากว้าง

            “มาอยู่นี่เองคิน  นายใช่ไหมที่ปล่อยให้นายพิษฌานเข้าไปในห้องแต่งตัวฉันน่ะ”  คนฟังยิ้มกว้างแล้วส่ายหน้า

            “ฉันไม่ได้ปล่อยให้เขาเข้าไปนะ  เขาเข้าไปเองต่างหาก”  พี่ชายหัวเราะเบาๆ ยื่นหน้าลงมาใกล้เขา  “แล้วเป็นยังไงบ้าง  คุยอะไรกัน”

            “ก็...ไม่ได้คุยอะไร”  คนพูดหลบตาทันที  เสมองไปอีกทางหนึ่ง  “คนแบบนั้นคุยรู้เรื่องที่ไหน”

            อคินทร์สังเกตเห็นสองแก้มของคนพูดแดงซ่านก็ชักสงสัย

            “แล้วเข้าไปทำอะไรตั้งนานสองนาน”

            “เปล่า...ก็ทะเลาะกัน  เรื่องไร้สาระน่ะ”  อัยย์เปลี่ยนเรื่อง “แล้วนายยังไม่กลับเหรอ  ไหนว่ามีคิวถ่ายละครต่อไงล่ะ”

            “ฉันรอบอกลานายน่ะ  ดูแลตัวเองด้วยนะอัยย์”  พี่ชายฝาแฝดพูดสั้นๆแค่นั้นแล้วก็ดึงตัวเขาเข้าไปกอด  อัยย์กอดตอบแน่น  ความรู้สึกห่วงกังวลส่งผ่านสัมผัสได้โดยไม่ต้องเอ่ยเป็นคำพูด  คนเป็นน้องตบที่ไหล่ของพี่ชายเบาๆแทนคำปลอบใจ

            “ฉันดูแลตัวเองได้น่า  ไว้เจอกันนะคิน  คอนเสิร์ตหน้าของนายฉันสัญญาว่าจะไปดูแถวหน้าเลยล่ะ”

            อคินทร์มองหน้าเขาแล้วยิ้ม

            “นายเป็นคนเข้มแข็งเสมออัยย์”  แฝดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะกลับออกไปจากงาน  อคิราห์มองตามหลังพลางถอนหายใจ  เขากับอคินทร์ถึงจะไม่ได้ตัวติดกันตลอดเวลาแต่เมื่อใดที่อีกฝ่ายกลับบ้านก็จะได้พบเจอพูดคุยกันอยู่เสมอ  หลังจากนี้เราคงจะไม่ได้เจอกันอีกพักใหญ่

            ชายหนุ่มเดินย้อนไปอีกทาง

            “อัยย์...”  เสียงนุ่มๆของมารดาดังขึ้น  คุณหญิงอารยาจับมือของเขาเอาไว้  “แม่ขอคุยด้วยหน่อยสิ”

            “คุณแม่มีอะไรหรือครับ” อัยย์ถามเรียบๆ  แม่ของเขาเป็นอัลฟ่าที่สวยสง่าสมตำแหน่งนางงามก่อนที่จะพบรักกับบิดาของเขา  เธอมาจากตระกูลดี  การศึกษาดี  นิสัยก็ดีพร้อม  ครอบครัวของพ่อเขายินดีต้อนรับเธอเข้ามาเป็นสะใภ้จนกระทั่งเธอคลอดโอเมก้าอย่างเขาออกมา  ทุกคนคิดว่าเธออาจจะมีส่วนที่ทำให้เกิดการกลายพันธุ์ขึ้น  เธอเลยถูกปฏิบัติอย่างเมินเฉยจากครอบครัวของฝ่ายชาย  แต่ก็ยังดีที่ไตรคุณรักเธอมากเลยไม่ทอดทิ้งเธอไปไหน

            อัยย์รู้ดีว่าแม่เสียใจและเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นหน้าลูกชายอย่างเขา  แต่ว่าแม่ก็แสนดีพอจะไม่แสดงออกให้ลูกเสียใจ  เธอทำเป็นไม่ยินดียินร้ายและหลีกเลี่ยงที่พูดกับเขาแทน

            “เหนื่อยไหมลูก”  เธอพูดเสียงเบาหลังจากมองหน้าเขาอยู่นาน  อัยย์ส่ายหน้า  ตอบโดยไม่สบตาอีกฝ่าย

            “ไม่ครับ”

            “...ดูแลตัวเองด้วยนะ”  คุณหญิงอารยาพูดแล้วนิ่งไปเล็กน้อย  “ถ้ามีเรื่องอะไร...ก็กลับบ้าน  แม่จะรออยู่”  เธอพูดแค่นั้นแล้วก็หมุนตัวเดินเลี่ยงไปอีกทางหนึ่ง  อคิราห์มองตามร่างสูงระหงนั้นไปด้วยความรู้สึกแน่นในอกอย่างประหลาด 

            เมื่อกี้นี้มัน...


ออฟไลน์ ็Hollyk

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +428/-19
    • FanPage Melenalike//Hollyk









            “มาแอบยืนหลับอยู่ตรงนี้หรือไง”  เสียงของพิษฌานดังเข้าหู  อัยย์ไม่ได้หันกลับไปมองต้นเสียง  ชายหนุ่มยกมือขึ้นป้ายน้ำตาออกจากหางตาของตัวเองอย่างรวดเร็ว

            “พูดจบหรือยัง  ผมอยากกลับบ้านแล้ว”

            กลิ่นเฉพาะตัวของพิษฌานรุนแรงขึ้นเมื่ออีกฝ่ายขยับเข้ามายืนซ้อนข้างหลังเขา

            “ก็กลับสิ...เดี๋ยวให้รถไปส่งที่บ้านของฉัน  เธอเก็บของๆเธอเสร็จแล้วใช่ไหมจะได้ให้คนไปขนเลย”  อัยย์พยักหน้ารับ  “โอเค   งั้นไปกันเถอะ”

            งานเลี้ยงฉลองแต่งงานของเขาจบลงง่ายๆแบบนั้นเอง  พอนักข่าวเริ่มทยอยกลับ  ครอบครัวของอัยย์ก็เข้ามาบอกลาสั้นๆแล้วก็แยกย้ายกันขึ้นรถไป  บรรยากาศในงานผ่านไปด้วยความอิหลักอิเหลื่อ  แขกในงาน99.99%เป็นอัลฟ่าที่แสนจะภูมิใจในสายเลือดบริสุทธิ์ของตนและพยายามจะรักษามารยาทต่อหน้าเขา

            ถึงจะพยายามบอกตัวเองว่างานแต่งงานครั้งนี้มันจอมปลอมแค่ไหน  ในใจก็ยังอดวูบโหวงไม่ได้   

            ไม่มีใครแล้ว...อคิราห์ยืนมองไฟท้ายสีแดงสดของรถยนต์ประจำตำแหน่งของบิดาตัวเองไปจนลับตา  รู้สึกอยากย้อนเวลากลับไปจะได้ไม่มีงานแต่งงานนี้เกิดขึ้น  ตอนนี้เขาจะได้กลับไปอาบน้ำที่บ้านแล้วซุกตัวลงในผ้านวมอุ่นๆบนเตียง  ไม่ใช่ยืนนิ่งๆโง่ๆอยู่แบบนี้เพราะไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไรต่อไปดี

            “ขึ้นรถกันเถอะ”   มือหนักๆกดบนไหล่ของเขาแล้วเปลี่ยนเป็นโอบไหล่พาให้เดิน  อคิราห์ไม่ได้ขืนตัวเอาไว้  ชายหนุ่มเดินไปขึ้นรถของพิชช์ฌานที่จอดรออยู่แต่โดยดีจนคนที่ลอบสังเกตเห็นสีหน้าจ๋อยๆนั้นแปลกใจ  “จะหลับก่อนก็ได้นะ  ไว้ถึงบ้านฉันแล้วจะปลุก”

            “ขอบคุณครับ”  อคิราห์รับคำด้วยท่าทางหงอยๆ

            “แล้วจะไปเมื่อไหร่...สวิตเซอร์แลนด์น่ะ  ไหนว่าจองตั๋วไว้แล้วไม่ใช่หรือ”  พิชช์ฌานถามขึ้น  ดวงตากลมโตเหลือบมองเขาแล้วถอนหายใจ

            “วันนี้ผมเหนื่อยมาก  เลื่อนไปก่อนแล้วกัน”  คนพูดวางคางลงกับขอบหน้าต่างรถ  “เอาไว้ค่อยไป”

            “ทำไมไม่เห็นคึกเหมือนตอนก่อนหน้านี้เลย”  พิชช์ฌานพึมพำ  มองหัวกลมๆที่เอียงพิงหน้าต่างรถอยู่นั้น  “ถ่านหมดแล้วเหรอ  อคิราห์”

            “อือ  ถ่านหมดแล้ว”  พูดจบคนพูดก็หลับตาลงแล้วก็แทบจะหลับไปทันทีจนคนมองชักทึ่ง  ศีรษะทุยนั้นเอียงโยกเยกไปตามแรงที่รถเหวี่ยงจนพิชช์ฌานต้องจับตัวให้เอนลงนอนพาดศีรษะกับตักของเขาแทน  ริมฝีปากอิ่มสวยนั้นเผยอขึ้นนิดๆ  ส่งเสียงกรนเบาๆออกมา

            “ถ่านหมดจริงแฮะ”  พิชช์ฌานอุทาน  หรือว่ามันจะเป็นธรรมชาติของร่างกายโอเมก้าที่ไม่ได้แข็งแรงเหมือนอัลฟ่ากันแน่  ชายหนุ่มคิด  ใช้นิ้วพันเส้นผมนุ่มสลวยนั้นเล่นขณะที่ใช้ความคิดเรื่องอื่น

            รถยนต์คันนั้นขับตรงกลับไปที่บ้านของพิชช์ฌาน  เจนภพมือขวาคนสนิทที่รออยู่ที่หน้าบ้านก่อนแล้วนั้นมองภาพเจ้านายของตัวเองอุ้มเจ้าสาวหมาดๆที่หลับปุ๋ยขึ้นพาดบ่าด้วยสีหน้าแปลกพิกล

            “ห้ามใครถ่ายรูป  ใครถ่ายฉันเอาตาย”  พิชช์ฌานพูดเสียงเข้ม  ก่อนจะอุ้มร่างโปร่งบางพาขึ้นบันไดเข้าไปในบ้านหลังงาม  เจนภพหันมาสำทับลูกน้องอีกทีไม่ให้ใครถ่ายรูป ทั้งที่ๆตัวเขาเองอยากจะล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเต็มแก่

            โธ่  ภาพบุญตาแบบนี้ใช่จะเห็นกันได้ง่ายๆ ความจริงเจนภพอยากจะถามเจ้านายเหมือนกันว่าทำไมไม่ปลุกคุณอัยย์ขึ้นมา  น่าจะง่ายกว่าเยอะ...

            พิชช์ฌานวางเจ้าโอเมก้าลงบนเก้าอี้นอนตัวยาว  ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นจนกระดูกลั่นกรอบ...เห็นตัวเล็กๆบางๆแต่ก็หนักไม่ใช่เล่น  เพราะกินเยอะเหมือนกลัวอดข้าวมื้อหน้าแน่ๆ  ไหนดูซิ...พุงแน่นหรือเปล่า  เขาแอบวางมือลงบนหน้าท้องของอคิราห์  ...นิ่มแฮะ  งั้นก็ไขมันล้วนๆเลยสิ

            เงาสะท้อนในกระจกของผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่ทำหน้าตาตลกๆ ก้มๆเงยๆอยู่กับร่างเล็กๆนั้นทำให้พิชช์ฌานชะงัก  ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วกระแอมออกมา  ชายหนุ่มยกแขนขึ้นสองข้างบิดตัวไล่ความเมื่อยขบแล้วก็เดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆกันนั้น

            “น้ำชาค่ะ”  แม่บ้านยกน้ำชามาเสิร์ฟอย่างรู้ใจก่อนจะหันไปเห็นร่างโปร่งบางที่นอนคออ่อนคอพับอยู่ใกล้ๆ  “ต๊าย  หน้าตาน่าเอ็นดูจังค่ะ  คุณฌานไปเก็บเด็กที่ไหนมาคะนั่น”  นิ่มอุทาน

            “ก็เจ้าสาวของผมไงล่ะป้านิ่ม”  พิชช์ฌานพูด  เงยหน้าขึ้นพิงพนัก  “ฝากหิ้วขึ้นห้องให้ด้วย  ผมปวดหลังจะแย่แล้ว”

            “ก็ทำไมไม่ให้คนอื่นช่วยพาคุณหนูขึ้นไปล่ะคะ  คุณเจนภพ...”

            “ไม่ได้”  เจ้าของบ้านขัดแล้วก็พูดต่อด้วยเสียงอ่อนลง  “ผมไม่อยากให้วุ่นวาย  ไม่เป็นไรเดี๋ยวป้าช่วยผมพาเขาขึ้นไปแล้วกัน”

            “คุณฌานจะให้คุณหนูอยู่ห้องน้ำเงินหรอคะ  ทำไมไม่ให้อยู่ห้องเดียวกับคุณไปเลย”  นิ่มนวลถามต่อเนิบๆ  เหลือบมองหน้าชายหนุ่มที่เธอเลี้ยงมาแต่อ้อนแต่ออกนั้นอย่างจับสังเกต  “ห้องน้ำเงินไม่ค่อยได้เปิดใช้  กลิ่นอับๆไม่ค่อยน่านอนเท่าไหร่  หรือจะเป็นห้องฟ้าดีคะ  ติดกับห้องของคุณ”

            “ผมคิดว่าเขาน่าจะอยู่ห้องน้ำเงินครับ”  พิชช์ฌานย้ำ  อีกฝ่ายเลยไม่เซ้าซี้อีก

            “งั้นป้าจะเอาของของคุณหนูขึ้นไปจัดไว้ให้ก่อนนะคะ”

            พิชช์ฌานหลับตาลง  วันนี้ในงานแต่งงานมีคนในพรรคแวะเวียนกันมากระซิบบอกข่าวกับเขาอยู่เรื่อยๆว่าทางพรรครัฐบาลเริ่มมีการเคลื่อนไหวอีกแล้ว  แววตาของท่านไตรคุณพ่อตาของเขาก็ดูเคร่งเครียดกว่าปกติเล็กน้อย  แม้จะพยายามเก็บเอาไว้ภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มก็ตาม 

            สายบอกว่าน่าจะเกี่ยวกับข่าวเรื่องต่อต้านโอเมก้าที่เริ่มรุนแรงขึ้น  ยังมีอัลฟ่ากลุ่มใหญ่ที่รับไม่ได้กับความเท่าเทียมของทั้งสามชนชั้น  ความแบ่งแยกมันฝังรากลึกลงไปใต้จิตสำนึกของทุกคนโดยไม่รู้ตัวตั้งแต่แรกเกิดจนกระทั่งเข้าโรงเรียน  ไม่มีห้องไหนที่หัวหน้าห้องไม่ใช่อัลฟ่าและเหรัญญิกเป็นเบต้า  ส่วนโอเมก้าน่ะเหรอ...ส่วนใหญ่แทบจะไม่ได้ออกจากบ้านมาโรงเรียนด้วยซ้ำ  ไม่ใช่ครอบครัวของอคิราห์ครอบครัวเดียวหรอกที่เก็บเรื่องลูกโอเมก้าเอาไว้เป็นความลับ

            นานๆครั้งจะมีโอเมก้าที่เก่งกาจในเรื่องอะไรสักอย่างโผล่ขึ้นมาสักคน  เขาจะกลายเป็นที่พูดถึงอยู่พักหนึ่งจนกระทั่งถึงวัยที่ฮอร์โมนเริ่มทำงาน   ภาวะฮีทของโอเมก้าเป็นที่ปวดหัวของนายจ้างแม้จะมียากินระงับแล้วก็ตาม  นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงไม่มีโอเมก้าคนไหนที่ยังเจริญรุ่งเรืองในหน้าที่การงานอยู่ได้หลังจากที่เริ่มเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์แล้ว  พวกเขาจะจบลงด้วยการถูกกัดคอและตั้งท้อง  ร่างกายที่อ่อนแอทำได้แค่เลี้ยงลูกอยู่กับบ้านเท่านั้น

            การที่เขาตัดสินใจแต่งงานกับโอเมก้าเท่ากับยอมรับว่าตัวเองเห็นด้วยกับนโยบายเรื่องความเท่าเทียมกันทุกชาติพันธุ์ที่หลายรัฐบาลพยายามดำเนินการมาเนิ่นนานแล้ว  แต่มันไม่เคยสำเร็จเป็นรูปเป็นร่าง...คิดแล้วก็น่าขำ  มันจะสำเร็จได้อย่างไรในเมื่อคนที่ช่วยกันร่างกฎหมายนั้นไม่มีโอเมก้าอยู่ด้วยเลยสักคน  อัลฟ่ากับเบต้าช่วยกันเขียนกฎหมายขึ้นมาเพื่อจะยอมรับโอเมก้า  ทั้งที่ไม่มีอัลฟ่าในสภาคนไหนยอมแต่งงานกับโอเมก้าด้วยซ้ำ

            แม้กระทั่งไตรคุณที่ออกตัวว่าสนับสนุนความเท่าเทียมกัน  ทว่าตัวเองกลับเก็บลูกชายโอเมก้าเอาไว้หลังบ้าน  ถึงแม้ตอนหลังจะออกมาบอกว่าทำไปเพราะเป็นห่วง  มันก็สายเกินไปแล้ว...เขาได้ใช้จุดอ่อนข้อนี้พลิกกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบในเกมนี้  คะแนนนิยมของนายไตรคุณลดฮวบลงทันตาเห็น  ไหนจะกลุ่มอนุรักษ์นิยมต่อต้านโอเมก้าที่ออกมาเคลื่อนไหวตอนนี้พอดิบพอดีอีก

            แผนของเขากำลังไปได้สวยจริงๆ  หึ..คิดจะเล่นกับคนอย่างนายพิชช์ฌาน

            “ฮัดชิ้ว!”  เสียงจามดังขึ้นจากคนที่นอนหลับอยู่นั้น  พิชช์ฌานสะดุ้งหันไปเห็นร่างโปร่งบางนั้นดันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย  “...อยู่ไหนน่ะ”

            “ฉันจับเธอมาเรียกค่าไถ่แล้ว”  ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปยืนค้ำศีรษะอีกฝ่าย  อัยย์เงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาจนคอตั้งบ่า

            “ค่าไถ่?”  คนเพิ่งตื่นยังตามไม่ทัน

            “ใช่....ลุกขึ้นเร็วๆ  ขึ้นไปนอนบนห้องนู่น  มาเที่ยวนอนเกะกะในบ้านคนอื่นเขาได้ยังไง”

            “ผมจะไปสวิตฯ”  อคิราห์พูดเป็นประโยคแรกหลังจากที่รวบรวมสติกลับมาได้  เขาเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้  สงสัยจะเหนื่อยมากเกินไปมั้ง  “ผมจะไปเที่ยวแล้ว”  พูดจบก็ลุกขึ้นยืน  ยังไม่ทันได้ไปไหนมือใหญ่ก็รั้งคอเสื้อของเขาเอาไว้เสียก่อน

            “จะไปยังไงตอนนี้  ไปนอนก่อนหนึ่งตื่นค่อยไปพรุ่งนี้”

            “ไม่ได้  เนี่ยจองตั๋วไปแล้ว  เดี๋ยวตกเครื่อง”  อัยย์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง

            “ฉันยกเลิกตั๋วเธอไปแล้ว”  พิชช์ฌานพูดเรียบๆ

            “อ้าว”  คนฟังอ้าปากค้างแล้วก็กลับโกรธขึ้นฉับพลัน  “อะไรอ่ะ  สัญญากันแล้วว่าจะให้ผมไป  ทำไมไม่ให้ไป  โกหกกันเหรอ  ผมไม่ยอมหรอกนะ  ปล่อยผมผมจะไป”

            “ไม่ได้จะไม่ให้ไป  เดี๋ยวสิฟังกันก่อน  แต่คืนนี้เธอเหนื่อยมากไม่ใช่หรือไง  ไปส่องกระจกดูหน้าตาตัวเองซะบ้าง  ขี้มูกขี้ตาเกรอะกรังขนาดนี้จะไปเที่ยวไหนอีก  ขึ้นไปอาบน้ำนอนซะ  พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน  เข้าใจมั้ย”  พิชช์ฌานพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นกว่าปกติจนคนมองเงียบกริบ  เขาเลยถือโอกาสตอนที่อีกฝ่ายกำลังอึ้งพาลากขึ้นมาชั้นบนเสียเลย  “ห้องนี้ของเธอ  ข้าวของเขาจัดให้หมดแล้ว  ขาดเหลืออะไรก็บอกแม่บ้านเอานะ”

            อคิราห์กวาดตามองไปรอบห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีน้ำเงินทั้งหมดนั้น  กลิ่นเหม็นอับลอยเข้าจมูกของเขาทันทีจนนิ่วหน้า

            “มันเหม็น  ผมอยู่ไม่ไหวหรอก  ห้องนอนหรือห้องเก็บของ  ทำไมมันอับขนาดนี้”

            “เธออย่าเรื่องมากได้ไหม  นี่ห้องนอนเก่าของพี่สาวฉัน”  พิชช์ฌานว่า   “เปิดหน้าต่างนิดหน่อยก็หายอับแล้ว”

            “ผมนอนไม่ไหวจริงๆ  บ้านคุณออกใหญ่โต  มีห้องแค่นี้เหรอ”

            “ฉันให้เธออยู่ห้องนี้”

            “งั้นผมลงไปนอนโซฟาข้างล่างก็ได้”

            เจ้าของบ้านจุ๊ปาก กำลังจะโต้ตอบอย่างหัวเสีย  เสียงนุ่มๆของแม่บ้านก็ดังขึ้นข้างหลังเหมือนเป็นการห้ามทัพ

            “คุณฌานคะ  ห้องนี้นอนไม่ได้หรอกค่ะ  แอร์เสีย” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง  เกือบจะอ้าปากค้าน  ป้านิ่มก็พูดต่อมาอีกยิ้มๆ  “ห้องฟ้าดีกว่าค่ะ  เพิ่งปรับปรุงใหม่สวยงาม เหมาะกับคุณหนูมาก”   เธอพูดเสียงอ่อน

            “เอ่อ...อย่าเรียกผมว่าคุณหนูเลยครับ  ผมชื่ออัยย์”  อคิราห์พูดเก้อๆ รู้สึกแพ้ทางแม่บ้านคนนี้อย่างไรชอบกล  “ห้องฟ้าหรือครับ”

            “ใช่ค่ะ  ห้องเก่าของคุณฌานนั่นแหละ”  เธอจับมือของเขาแล้วพาเดินตรงไปยังอีกฟากของบ้านที่เชื่อมกันด้วยระเบียงยาวๆ  โดยมีเจ้าของบ้านเดินตามหลังมาอย่างด้วยอย่างงุ่นง่าน

            “เรื่องมาก  รำคาญ”  เสียงห้าวๆพึมพำอยู่ข้างหลัง

            ห้องฟ้าตกแต่งด้วยโทนสีฟ้าตามที่เรียก  สภาพข้างในดีกว่าห้องสีน้ำเงินมาก  แต่ที่อัยย์ถูกใจมากที่สุดไม่ใช่สภาพห้องหากเป็นกลิ่นหอมๆที่ทำให้ผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูกนั่นต่างหาก

            “ผมชอบห้องนี้”  โอเมก้าหนุ่มพูดทันที

            เจ้าของบ้านหน้าหงิกจนแม่บ้านต้องตีเข้าให้หนึ่งที  ชายหนุ่มถึงได้พยักหน้าอนุญาตอย่างไม่เต็มใจนัก

            “ก็ได้  เธอนอนห้องนี้ก็ได้”  ชายหนุ่มพูดอย่างเสียไม่ได้แล้วก็หมุนตัวเดินออกมาจากห้องโดยมีแม่บ้านเดินตามมาด้วยติดๆ  “ป้านิ่มไม่ต้องพูดหรอก  ผมก็ยอมให้เขาอยู่ห้องนอนเก่าของผมแล้วนี่ไง”

            “โธ่  คุณหนูอัยย์น่าสงสารออกนะคะ  ในทีวีบอกพ่อเธอขังให้อยู่แต่ในบ้าน  พอแต่งงานมาป้าก็อยากให้คุณตามใจเธอบ้างนะคะ”

            “ป้านิ่ม”  ชายหนุ่มลากเสียง  “พ่อเขาน่ะขังให้อยู่ในบ้านก็จริง  แต่ว่าบ้านเขาน่ะเป็นคฤหาสน์เลยนะครับ  ไม่ใช่ห้องรูหนูอะไรเสียหน่อย  คุณหนูอัยย์ของป้าน่ะมีกิจกรรมให้ทำเยอะกว่าคนที่ไปโรงเรียนอีก  พ่อเขาหาครูมาสอนให้ถึงบ้าน  อยากทำอะไรก็ได้ทุกอย่าง”

            “ถ้าอย่างนั้นยิ่งแล้วใหญ่  เธออยู่บ้านของเธอสบายๆจะมาลำบากได้ยังไงล่ะคะ  คุณนี่ก็เหลือเกิน  ห้องใหม่ๆชั้นบนมีอีกตั้งเยอะแยะก็ไม่ให้ไปอยู่”

            “ป้าก็เลยให้มาอยู่ที่ห้องผมเลยใช่ไหมล่ะ”  ชายหนุ่มพูดอย่างรู้ทัน  “เอาเถอะ  ตามใจป้าเลยแล้วกัน  เด็กคนนี้ผมยกให้ป้านิ่มดูแล  อยากทำอะไรก็ทำ  อ้อ...เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าเขาคงงอแงอยากไปเที่ยวอีก  ป้าก็ปลอบใจเขาไปก่อนนะครับ”

            “คุณอัยย์จะไปเที่ยวที่ไหนคะ”

            “เขาอยากไปสวิตฯ”  พิชช์ฌานพูดเรียบๆ  “แต่คงยังไปตอนนี้ไม่ได้หรอก  เพราะผมติดงานอยู่  จะปล่อยไปคนเดียวก็เดี๋ยวจะไปไม่ได้กลับ  ยิ่งป้ำๆเป๋อๆไปหลงอยู่นู่นก็แย่  การเมืองตอนนี้ก็กำลังระอุเลย  เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาเดี๋ยวผมจัดการไม่ทัน”

            “อ้าว แบบนี้คุณอัยย์ก็เสียใจแย่เลยสิคะ  โดนคุณหลอก”

            “ผมไม่ได้หลอกนะป้า  โอเค  ผมอาจจะพูดไม่หมดว่าไม่ได้จะให้ไปตอนนี้”  ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือก  “แต่ถ้าผมบอกเค้า  เค้าก็ไม่ยอมแต่งกับผมน่ะสิ  ป้านิ่มช่วยผมหน่อยนะ  หาอะไรให้เขาทำเพลินๆไปก่อนก็ได้”

            “คุณอัยย์จะยอมเหรอคะ  ป้าว่าไม่น่าจะง่ายหรอกนะ”  ดูจากหูตาก็รู้ว่าสู้คนอยู่พอดู  ไม่ใช่หงอๆหรอก  นิ่มนวลคิดในใจ  “ทำไมไม่ให้ใครสักคนตามคุณอัยย์ไปเป็นเพื่อนล่ะคะ  จะได้สบายใจทั้งสองฝ่าย”

            “ผมไม่ไว้ใจ....เขายังเด็ก  ยังตัดสินใจอะไรได้ไม่เต็มที่  ผมไม่อยากมีปัญหา”

            “อ้อ”  หญิงวัยกลางคนอุทาน  มองหน้าเจ้านายหนุ่ม  “ก็จริงของคุณค่ะ  แต่ถ้าคุณทำแบบนี้ก็ไม่ต่างกับพ่อของคุณอัยย์เลยนะคะ  หรืออาจจะแย่กว่าเพราะคุณไม่ได้รักคุณอัยย์เหมือนพ่อของเขา”

            พิชช์ฌานชะงัก

            “ป้าอย่ามาไซโคผมเลยครับ  เดี๋ยวไว้ป้าเห็นฤทธิ์ของเขาเสียก่อนก็จะเข้าใจเอง”

            พิชช์ฌานเดินแยกออกมาจากแม่บ้านกลับเข้าไปในห้องนอนใหญ่ที่อยู่ติดกับห้องนอนเดิมของตัวเองที่ยกให้อีกคนไปแล้ว  ชายหนุ่มยืนมองประตูเชื่อมระหว่างห้องอย่างครุ่นคิดแล้วเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูบานนั้นเปิดออก  ร่างโปร่งบางที่กำลังยืนหมุนตัวอยู่กลางห้องหันขวับมามองหน้าเขาอย่างตกใจ

            “เห้ย!”

            “นี่เธอ..”

            ต่างคนต่างตกใจไม่แพ้กัน  พิชช์ฌานรีบดึงประตูปิดดังปังส่วนเจ้าของร่างสีน้ำผึ้งเนียนนั้นก็กระโจนพรวดเข้าไปในห้องน้ำ  อคิราห์ยกมือขึ้นปิดใบหน้าที่ร้อนผ่าว  เพราะความเคยชินก็เลยถอดเสื้อผ้าออกหมดก่อนจะเข้าไปอาบน้ำ   อุตส่าห์เช็คกลอนที่ประตูหน้าห้องซ้ำแล้วจนมั่นใจว่าคงไม่มีใครเปิดเข้ามา  ไม่ทันสังเกตเลยว่ามีประตูอีกบานอยู่ตรงนั้น

            แล้วคนบ้าที่ไหนจะเปิดประตูพั๊วะเข้ามาโดยไม่เคาะก่อนล่ะ  คนบ้าไร้มารยาทอย่างนายพิษฌานไงคือคำตอบ

            คนที่ยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของประตูบานนั้นก็กำลังถามตัวเองอยู่ด้วยคำถามเดียวกัน

            คนประสาทดีๆที่ไหนจะยืนแก้ผ้ากลางห้องวะ  หรือจะเป็นพวกชอบโชว์เรือนร่าง...ก็ไม่น่าใช่  ภาพร่างเนียนตาสีน้ำผึ้งใสสว่างไปทั้งตัวนั้นยังติดตา  ไหล่ลาดได้รูปกับจุดสีเข้มสองจุดกลางอกสะดุดตาเขาเป็นอย่างแรกตามด้วยเอวคอดบางผายออกเป็นสะโพกกลมกลึงและช่วงขาเรียวยาว  ส่วนกลางลำตัวที่เจ้าตัวปกปิดไว้ได้ทันนั้นทำให้เขานึกอยากรู้....

            เดี๋ยวก่อนสิพิชช์ฌาน  นายอยากรู้อะไรงั้นหรือ  ร่างกายของโอเมก้ามีอะไรน่าสนใจนักหรือไงกัน  ไม่มีมัดกล้ามเนื้อสวยงามสมชายอย่างเขาด้วยซ้ำ  หรือแม้แต่ส่วนนั้นก็คงฝ่อไปไม่เจริญเต็มที่เหมือนอย่าง...

            ชายหนุ่มส่ายหน้าแรงๆแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวมาพาดบ่า  บางทีการได้ล้างหน้าด้วยน้ำเย็นจัดอาจจะช่วยลบภาพติดตานั่นได้

            ............................................................................................

            มาอัพต่อนะคะ กำลังติดลม ชั้นชอบเรื่องนี้55555555

เจอกันตอนหน้านะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจ เย่ๆๆ  ความรักของทั้งสองคนจะช้าๆหน่อยนะคุณ  ใจเย็นๆ555  #ขอรักแค่คุณ

           

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3595
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-4

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
ปากบอกไม่ชอบ แต่หวงเหลือเกิน
ตอนแรกๆ ยังมีหลุดชื่อเกาหลีอยู่นะคะ
ชื่อพระเอก กับอีกชื่อ น่าจะเป็นชื่อคนขับรถ

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 703
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
เราก็ชอบ เอ้กๆ

นายพิษใจร้ายจัง จะขังน้องเหมือนพ่ออีกแล้ว

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 485
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
ฮืออออออออออออ กว่าจะรักกัน กว่านุ้งจะอุ้มท้องง

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4014
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
 ปากไม่ตรงกับใจเลยนะคะ เป็นห่วงน้องขนาดนี้ก็ดูแลน้องดีๆหน่อย

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1604
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-4
อ้าวนายพิษ

ไม่ทำตามสัญญา

คนไม่รักษาสัญญา

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3326
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-5
เกลียดคนผิดสัญญาอ่ะถ้าทำไม่ได้ก็น่าจะบอกหรืออธิบายให้น้องฟังแต่แรกเราว่าน้องมีเหตุผลพอ
ทำแบบนี้น้องคงเสียใจแย่ที่โดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำอีกแบบนี้

ออฟไลน์ boboman

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1408
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
ติดตามเรื่องใหม่ด้วยคนค่ะ :katai2-1:

ออฟไลน์ Noname_memi

  • 7 or never, 7 or nothing
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
 :เฮ้อ: สงสารอัยย์ล่วงหน้าเลย

ออฟไลน์ เจ้าหญิงขี้ลืม

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-4
หนูอัยย ลูก อดไปเที่ยวเลย

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1673
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +78/-1
น้องอัยย์ ไปสวิตเลยลูก หนีไปปปป คุณสามีเขาจะไม่ยอมตามใจเราแบบนี้ไม่ด๊ายยยย ต้องหนีให้เข็ด

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 658
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
งี้ละนะนิสัยพวก.... ค่อกแค่กๆ พิมเยอะไม่ได้เดี๋ยวโดนลาก ถถถ พิษนี่พิษสมชื่อจริงๆน้า

ออฟไลน์ ciaiw

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
 :mew1: :mew1:
ชอบมากค่ะ
ตามทุกเรื่อง

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดPoseidon
  • *
  • กระทู้: 9975
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-79

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3053
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-3
พิษฌาณปากแข็งนะ

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6953
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +268/-2
อัยย์น่าเอ็นดูอ่ะ

ออฟไลน์ labelle

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2920
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-0
สงสารอัยย์นะ พ่อแม่รักแต่ไม่แสดงออก จนดูเหมือนไม่รัก
เลยทำให้อัยย์เข้าใจว่าพ่อแม่ไม่รัก เสียใจแทนเลย
แต่ยังดีที่คินไม่ทิ้งอัยย์ ยังอยู่เคียงข้าง ถึงจะไม่มาก

ตอนมองท้ายรถ เหมือนทุกอย่างจบสิ้นเลยเนาะ
ชีวิตใหม่กำลังเริ่มต้น ต้องห่างบ้าน ห่างครอบครัว เอาใจช่วย

ฌาณคือคนร้ายที่หวั่นไหวกับความเด๋อของอัยย์มาก
อย่าเผลอบ่อยล่ะ แล้วที่ไม่ให้ใครเข้าใกล้อีก หวงล่ะสิ

รอดู อัยย์จะแผลงฤทธิ์อะไรไหม 5555

ออฟไลน์ Tuffina

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
น่ารักกกก รอต่อนะคะ

ออฟไลน์ puiiz

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3595
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +130/-4

ออฟไลน์ poohanddew

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-2
หนูอัยย์โดนคุณพิษหลอกกกก
 :katai5:

ออนไลน์ miikii

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
จะรักกันยังไง  :hao5: :hao5:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด