...ระบบอุปถัมภ์...ตอนที่ 12...=> หน้าที่ 19 (21/03/2019)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ...ระบบอุปถัมภ์...ตอนที่ 12...=> หน้าที่ 19 (21/03/2019)  (อ่าน 32910 ครั้ง)

ออฟไลน์ Noname_memi

  • 7 or never, 7 or nothing
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-1
Re: ...ระบบอุปถัมภ์...ตอนที่ 1 (27/12/2018)
«ตอบ #90 เมื่อ29-12-2018 21:39:25 »

มาส่งกำลังใจค่าา สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้านะคะ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4757
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-18
Re: ...ระบบอุปถัมภ์...ตอนที่ 1 (27/12/2018)
«ตอบ #91 เมื่อ30-12-2018 06:20:01 »

 :katai2-1:

ออฟไลน์ haramoonlight

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 51
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ...ระบบอุปถัมภ์...ตอนที่ 1 (27/12/2018)
«ตอบ #92 เมื่อ30-12-2018 09:35:34 »

นายเอกของคุณบัวนี่ ไม่ธรรมดาสักคน คุณปลัดนี่ก็อยู่ๆจะไปขอผู้ชายมาเป็นแฟนเฉยๆซะงั้น 555+

ออฟไลน์ Naeon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 351
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
Re: ...ระบบอุปถัมภ์...ตอนที่ 1 (27/12/2018)
«ตอบ #93 เมื่อ02-01-2019 12:45:52 »

ชอบนิยายที่คุณบัวเขียนทุกเรื่อง หลงรักตัวละครทุกตัวมีเสน่ห์กันคนละแบบ
และกำลังจะหลงรักเรื่องนี้อีกเรื่องแล้ว รอๆๆๆๆ

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1560
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-5
Re: ...ระบบอุปถัมภ์...ตอนที่ 1 (27/12/2018)
«ตอบ #94 เมื่อ02-01-2019 12:57:36 »

รอๆๆๆ จะติดตามตลอดไปปปปป

ออฟไลน์ mew.kani

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 17
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ...ระบบอุปถัมภ์...ตอนที่ 1 (27/12/2018)
«ตอบ #95 เมื่อ02-01-2019 19:13:41 »

ความคิดดีนะคะคุณปลัด

รอติดตามนะคะ ใครจะหลงรักใครก่อนน้า... :-[

ออฟไลน์ Rateesiri

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
Re: ...ระบบอุปถัมภ์...ตอนที่ 1 (27/12/2018)
«ตอบ #96 เมื่อ02-01-2019 23:45:14 »

จิ้มๆ ไว้ก่อนน๊า

ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1329/-8
ระบบอุปถัมภ์
By: Dezair
……………………..
ตอนที่ 2


   จิดาภางุนงงเมื่อคนรับใช้วิ่งมาบอกว่าครอบครัวของพี่สาวยกโขยงกันมาถึงบ้าน หล่อนรีบเดินออกมาดูด้วยความเป็นห่วง เพราะกังวลว่าจะเกี่ยวกับเรื่องที่หลานชายทำงานอยู่ในท้องที่เกิดเหตุ แต่พอเห็นว่าจิณณะมาด้วย ก็ยิ้มออก


   “จิณ เป็นยังไงบ้างลูก” หล่อนถามพลางจับเนื้อจับตัวหลานชาย ความห่วงใยของจิดาภาทำให้ชายหนุ่มเริ่มชั่งน้ำหนักเรื่องที่ควรทำกับไม่


   แต่ถ้าไม่ทำ...เขาจะกลับเข้าไปอยู่ในพื้นที่อย่างปลอดภัยได้อย่างไร


   ไหนจะเรื่องที่คุณกอบกุลจะจับเขาแต่งงานกับผู้หญิงที่ไหนอีกก็ไม่รู้


   เพื่อความเอาตัวรอด ชายหนุ่มจึงฉีกยิ้มอ่อนให้ดูน่าสงสาร


   “ก็หนักอยู่เหมือนกันครับ น้าภา”


   “ย้ายกลับมากรุงเทพฯดีไหม ไปอยู่ทางนั้นทุกคนเป็นห่วงกันหมด”


จิณณะเหลือบมองบิดามารดา แต่ไม่มีใครกล้าสบตาเขาสักคน อันที่จริงทั้งโกศลและจรรยาไม่อยากมาด้วยซ้ำ แต่เมื่อเขาอ้างเรื่องความเป็นความตาย พ่อแม่ถึงได้ยอมมาด้วย


   “ผมยังย้ายไม่ได้ครับ ที่มาวันนี้เลยจะมาขอความช่วยเหลือจากน้าภา”


   “ให้น้าช่วย? ให้น้าช่วยอะไร บอกมาเลย ให้น้าติดต่อคุณเทียมให้ไหม”


   “เอ่อ...น้าทศกับ...กับพี่ทิศอยู่รึเปล่าครับ” เขาถามไปอีกเรื่อง จิดาภากะพริบตาอย่างงุนงง แต่ก็ตอบตามตรง


   “คุณทศไปทำงาน ส่วนทิศ...” ยังไม่ทันพูดถึงลูกเลี้ยง ประตูอัลลอยก็เลื่อนเปิดอัตโนมัติ รถยนต์หรูวิ่งเข้ามาจอดที่โรงรถ


   “นั่นไง ทิศมาพอดี”   


   จิณณะเม้มปากเล็กน้อย เขาจับจ้องไปที่รถเบนซ์สีดำก่อนที่ชายหนุ่มร่างสูงจะก้าวเท้าลงมา เป็นการเจอกันครั้งที่ 2 ในรอบ 2-3 วัน ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้นับสิบปี ไม่ได้เจอกันเลย


   “จิณมีอะไรกับทิศหรือ” จิดาภาถามอย่างสงสัย หลานชายแท้ๆหันมามองหล่อน แต่เขาไม่พูดอะไรจนกระทั่งพิทักษ์ก้าวเท้าขึ้นบันไดเตี้ยหน้าบ้านมาที่หน้าประตูซึ่งพวกเขายืนอยู่


   ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่สูงกว่าจิณณะแค่เล็กน้อยอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตและกางเกงสแล็กพอดีตัว เขาถอดแว่นตากันแดดออกตอนที่ยกมือไหว้โกศลและจรรยา ก่อนจะหันมามองจิณณะ


   “มีอะไรกันหรือครับ”


ประโยคแรกของพิทักษ์เหมือนอากาศที่กดทับไหล่สองข้างของจิณณะ เขาไม่คิดว่าจะมาเจรจาโดยมีเจ้าตัวอยู่ด้วย แต่...ไม่รู้วันนี้ก็ต้องรู้วันพรุ่งนี้อยู่ดี เพราะไม่ว่ายังไงเขาต้อง ‘เป็นแฟนกับพิทักษ์’ ให้ได้!


   “ผมมีเรื่องจะขอความช่วยเหลือนิดหน่อย เราเข้าไปคุยกันข้างในได้ไหมครับ” แขกผู้มาเยือนเอ่ย มองพิทักษ์แล้วถึงได้หันไปมองจิดาภา


   เจ้าบ้านหันมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะเป็นฝ่ายจิดาภาที่เดินนำทุกคนเข้าไปด้านใน จิณณะเดินประกบน้าสาว มีบิดามารดาตามหลังราวกับเป็นผู้สนับสนุน ส่วนพิทักษ์มองส่งเป็นคนสุดท้าย


   สายตาของชายหนุ่มจับจ้องไปที่หลานชายของแม่เลี้ยงที่สูงที่สุดในกลุ่มข้างหน้า ความช่วยเหลือที่เจ้าตัวร้องขอ พิทักษ์รู้สึกถึงลางสังหรณ์ประหลาดที่พุ่งตรงมาหาเขา!

...................

   “น้าภาทราบเรื่องงานศพเมื่อคืนแล้วใช่ไหมครับ” จิณณะเกริ่นประโยคแรกทันทีที่นั่งลงบนโซฟาตัวยาวเคียงข้างจิดาภา น้าสาวของเขามีสีหน้าเป็นกังวล ลูบมือเขาอย่างห่วงใย



“ที่มีคนเข้าไปยิงปืนขู่ในงานศพใช่ไหม น้าไม่สบายใจเลยนะจิณ ย้ายกลับมาอยู่กรุงเทพฯไม่ดีกว่าหรือ”



จิดาภาเป็นผู้หญิงที่จิตใจดีและมีเมตตา ดูอย่างที่รักใคร่เอ็นดูลูกเลี้ยงซึ่งติดมากับสามีก็ได้ จิณณะคาดหวังพอสมควรว่าหล่อนจะไม่ปฏิเสธที่จะช่วยเหลือเขาซึ่งเป็นหลานชายแท้ๆ เพียงแต่...ความช่วยเหลือที่เขาอยากได้จากน้าสาว ไม่ใช่การย้ายกลับเข้ากรุงเทพ



“ถ้าย้ายกลับเข้ามา คุณย่าจะบังคับให้ผมแต่งงานกับคนที่ผมไม่ได้รักครับ น้าภา” เขาทำสีหน้าสลด เรื่องถูกจับแต่งงานก็เรื่องหนึ่ง เรื่องที่อยากตามสืบความจริงในพื้นที่เกิดเหตุก็อีกเรื่องหนึ่ง เรื่องกลัวตายก็เรื่องหนึ่ง แต่สามเรื่องนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกันจนจิณณะแทบไม่ได้หายใจหายคอ



ทว่า...มีใครบางคนที่จะช่วยเขาแก้ปัญญาสามเรื่องนี้ในคราวเดียวกันได้



ดวงตาเหลือบไปมองลูกเลี้ยงของน้าสาวที่นั่งอยู่ที่โซฟาเดี่ยวอีกตัว รายนั้นกำลังมองเขาอยู่ เป็นครั้งที่สองที่เจอกัน และเป็นครั้งที่สองที่สายตาของพิทักษ์มองมาที่เขาอย่างคาดคั้น



จิณณะเบี่ยงสายตากลับมามองที่จิดาภา



“น้าภาครับ ผมไม่อยากแต่งงาน” เขาย้ำ หน้าตาเศร้าสร้อยและเต็มไปด้วยความทุกข์



“แต่ถ้าจิณยังอยู่ที่นั่น ทั้งพ่อทั้งแม่ ทุกๆคนก็เป็นห่วงกันไปหมด”



“ผมทราบว่าทำให้ทุกคนเป็นห่วง แต่ว่า...ผมกลับมาอยู่ที่นี่ตอนนี้ไม่ได้ คุณย่าต้องบังคับผมแต่งงานแน่ๆ” จิดาภาถอนหายใจ


“งั้นน้าจะฝากให้คุณเทียมช่วยดูแลจิณดีไหม”



“ผมเป็นข้าราชการ ทำแบบนั้นไม่เหมาะหรอกครับ”



“แล้วน้าจะช่วยจิณแบบไหนได้บ้าง บอกมาเลย ถ้าน้าช่วยได้ น้าจะช่วยทุกอย่าง” จิดาภาผู้มีเมตตากับคนรอบข้าง ยิ่งกับหลานแท้ๆ หล่อนยิ่งพร้อมช่วยเหลือ จิณณะกลืนน้ำลาย เขารู้ว่าวิธีการนี้ช่างเห็นแก่ตัว แต่ถ้ามันจะทำให้เขารอดพ้นจากทุกปัญหาที่เข้ามาในเวลานี้ มันก็น่าทำ



ปลัดหนุ่มเหลือบไปมองพิทักษ์ที่ยังจ้องมาที่เขา



“ผม...ได้ยินมาว่าพี่ทิศยังโสด”



จิดาภากะพริบตาปริบๆ หันไปมองลูกเลี้ยง พิทักษ์เองก็ชะงักเพราะไม่คิดว่าเรื่องที่จิณณะพูดมาทั้งหมดจะวกเข้ามาเรื่องสถานภาพของเขาได้อย่างไร



“จิณหมายความว่ายังไง” น้าสาวหันกลับมาถาม พลางมองเลยไปยังจรรยาและโกศล ทั้งพี่สาวและพี่เขยพากันหลบตา หล่อนจึงหันกลับมามองหลานชายผู้ซึ่งยังมองตรงมาที่หล่อน



“ผม...จะมาขอ...” จิดาภาชะงักกึก



“ขอ? ขออะไร?”



“ขอพี่ทิศครับ”



“ข...ขอทิศ?...ขอทิศไปทำไม?”



“ขอให้พี่ทิศมาเป็นแฟนผมครับ”



“อะไรนะ?!!” จิดาภาร้องลั่น ส่วนพิทักษ์นั้นถึงกับหงายหลังพิงพนักไปแล้ว



“อย่างที่น้าภากับ...พี่ทิศทราบ...” จิณณะพูดต่ออย่างไว เขามองทั้งน้าสาวและมองพิทักษ์ ซึ่งบัดนี้เรียก ‘พี่’ เต็มปากเต็มคำเพื่อความสนิทสนมกลมเกลียว 



“คุณย่าบังคับให้ผมแต่งงานกับคนที่คุณย่าหาให้ ผมกลับมาอยู่กรุงเทพฯไม่ได้ แต่ถ้าจะอยู่ในพื้นที่ต่อไป พ่อแม่ก็เป็นห่วง จะฝากให้คุณเทียมช่วยดูแลผม แต่ตัวผมเป็นข้าราชการ วันดีคืนดีจะเข้าไปอยู่ใกล้ชิดคุณเทียม เรื่องจะยิ่งไปกันใหญ่ เพราะฉะนั้น...ผมจำเป็นต้องมีคู่ และต้องมี...เอ่อ...มีคนที่ทำให้ผมอยู่ใกล้คุณเทียมโดยที่ไม่ถูกเพ่งเล็งว่าเป็นข้าราชการแต่อาศัยอำนาจคนท้องถิ่น ถ้าหากทุกคนรับรู้ว่าผมเป็นคนของพี่ทิศ ทุกอย่างจะจบครับน้าภา ผมไม่ต้องแต่งงานกับคนที่คุณย่าหาให้ และผมอยู่ในพื้นที่อย่างปลอดภัยเพราะถือว่าเป็นคนของหลานคุณเทียม”



“แต่...แต่...ทั้งจิณทั้งทิศ เป็น...เป็นผู้ชาย...”



“ทั้งผมทั้งพี่ทิศก็ยังเป็นผู้ชายครับ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม เพียงแต่ทำให้คนอื่นๆเข้าใจว่าผมเป็นคนของพี่ทิศเท่านั้นเอง เรื่องนี้พี่ทิศไม่เสียหายแน่นอน” จิดาภาพูดไม่ออก หรือต้องบอกว่าหล่อนช็อกจนหัวสมองอื้ออึงไปหมด ทว่าก่อนที่จิณณะจะได้กล่อมต่อ เสียงทุ้มแต่เข้มงวดของคนที่นั่งหลังพิงพนักก็ดังขึ้น



“นี่เรียกว่าวิธีการแก้ปัญหาหรือ?!” จิณณะหันไปมองเจ้าของเสียง กำลังจะตอบอย่างเต็มปากเต็มคำว่า ‘ใช่’ แต่พิทักษ์ไวกว่า 



“ก่อปัญหาชัดๆ!” ร่างสูงลุกพรวดจากโซฟาแล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่นทันที ดูก็รู้ว่าเจ้าตัวหงุดหงิดและอารมณ์เสียขนาดไหนกับการขอความช่วยเหลือของจิณณะ ทว่าปลัดหนุ่มไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำปฏิเสธ เขาหันกลับมาทางน้าสาว



“ผมรู้ว่ามันดูไร้สาระ แต่ผมต้องการความช่วยเหลือจริงๆครับน้าภา ถ้าทุกอย่างเรียบร้อย ผมยินดีเคลียร์ทุกอย่างเพื่อพี่ทิศจะได้กลับมามีชีวิตแบบเดิม”



น้าสาวยังคงพูดไม่ออก แต่จิณณะไม่รอให้หล่อนปฏิเสธอีกคน



“ขอผมคุยกับพี่ทิศหน่อยนะครับ” เขาลุกจากโซฟา แต่ก่อนจะเดินออกจากห้องก็ไม่วายหันกลับมาส่งสายตาให้มารดาช่วยตะล่อมจิดาภาต่อ จรรยาทำหน้าปั้นยาก แต่พอคิดถึงความอยู่รอดปลอดภัยของบุตรชายแล้ว หล่อนก็ทำได้เพียงลุกมานั่งข้างน้องสาว



“ช...ช่วยพี่ ช่วยลูกพี่สักครั้งนะภา แล้วพี่จะไม่ขออะไรจากภาอีกเลย”



เป็นประโยคเดียวที่จรรยานึกออก และเป็นประโยคเดียวที่ทำให้จิดาภาพูดอะไรไม่ออกนอกจากนวดขมับตัวเองอย่างอับจนปัญญา



ใครหนอ คิดวิธีช่วยเหลือแบบนี้...


.............................


คนรับใช้บอกกับจิณณะว่าพิทักษ์อยู่ในห้องทำงานบนชั้นสองปีกซ้ายของบ้าน ปลัดหนุ่มอาศัยความเป็นญาติให้คนรับใช้พานำไปยังชั้นบน มาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้เขามาหยุดอยู่แค่นี้ก็เห็นจะใช่ที่



พอมาหยุดอยู่ที่หน้าประตู เขาก็ไล่ให้คนรับใช้ไปทำอย่างอื่นเสีย ส่วนตัวเองเคาะประตูสามทีแล้วก็ถือวิสาสะเปิดเข้าไปในห้อง 



ห้องทำงานกว้างขวางมีโมเดลสนามกอล์ฟตั้งอยู่กลางห้อง กิจการที่พิทักษ์ดูแลอยู่คือสนามกอล์ฟขนาดใหญ่ติดอันดับในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เขาไม่ได้สนใจว่ามันหรูหราและสวยงามแค่ไหน ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือการหาทางคุยกับพิทักษ์



“ถึงกับต้องขึ้นมาที่นี่เลยหรือ” เสียงทุ้มดังมาจากเบื้องหลัง จิณณะหันไปมองถึงได้พบคนที่เขาต้องการพูดคุยเป็นการส่วนตัว



พิทักษ์ยืนอยู่ที่ประตูระเบียง ก่อนจะเดินกลับเข้ามาขยี้มวนบุหรี่ลงกับที่เขี่ย อารมณ์เสียขนาดไหนไม่ต้องบอก เพราะทั้งๆที่ไม่ใช่คนติดบุหรี่ แต่ก็ถึงขั้นต้องหยิบมาสูบ



ทว่าจิณณะไม่รู้เรื่องที่นี้ เขาเพียงปรายตามองว่าที่เขี่ยบุหรี่อยู่ไกลมือของลูกเลี้ยงของน้าสาวเพียงพอที่จะไม่หยิบมาขว้างใส่หัวเขา พอพิทักษ์เดินไปนั่งบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่แล้วจ้องมาทางเขา ปลัดหนุ่มถึงได้เอ่ยปาก


“ผมมาเพื่อขอร้องพี่”


เจ้าของห้องทำงานกลอกตามองเพดานเพื่อระงับอารมณ์


“วิธีของคุณมันไม่ใช่การแก้ปัญหา!”


“แล้ววิธีไหนคือการแก้ปัญหา”


“กลับมาอยู่กรุงเทพฯ!”


“ผมยังกลับไม่ได้”


“ทำไม?” จิณณะนิ่งไปอึดใจหนึ่ง เขารู้ว่าเรื่องถูกบังคับแต่งงานจะเอามาอ้างกับพิทักษ์ไม่ได้ คนอย่างนี้...ต้องใช้เหตุผลอย่างอื่น


“...คนที่มายิงขู่ในงานศพ...จงใจขู่ผม” เขาตัดสินใจพูดความจริง พิทักษ์เบิกตากว้าง


“แล้วแบบนี้ยังจะดื้ออยู่ที่นั่นต่ออีกหรือ?!”


“ต่อให้ผมหนี พวกนั้นก็ต้องตามเก็บผมอยู่ดี”


“ทำไมต้องเก็บคุณ”


“ผมบอกไม่ได้ เป็นความลับราชการ” จิณณะบอกปัด ทั้งๆที่ความจริงแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมทองสุกถึงถูกฆ่า หรืออาจจะถูกหมายหัวอยู่แล้ว ส่วนเขาเป็นคนที่อยู่ผิดที่ผิดเวลา แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็กลายเป็นคนที่จะถูกเก็บเป็นรายต่อไป ถ้า...ไม่สามารถหาคนคุ้มกะลาหัวได้


“ถ้าคุณไม่พูด ผมก็ไม่ช่วย!” เสียงของพิทักษ์แข็งกร้าว ทว่าที่แกร่งยิ่งกว่าเสียงของเขาคือสายตาของจิณณะที่ยังคงมองตรงมาราวกับจะต้องได้ในสิ่งที่ร้องขอ



“แต่ถ้าพี่ไม่ช่วย ผมก็คงไม่รอด” เป็นการยื่นข้อเสนอที่ทำเอาคนเสียงแข็งถึงกับพูดไม่ออก เพียรบอกตัวเองว่าระหว่างเขาและจิณณะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆต่อกันเลย หากจิณณะจะเป็นอะไรไปสักคน เขาก็ไม่เดือดร้อน แต่ดูเหมือนคนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลยจะเข้าใจเหตุผลนี้ดี เพราะเจ้าตัวพูดต่อทันที



“น้าภา...คงจะเสียใจมากทีเดียว”


ใช่! ข้อเดียวที่พิทักษ์และจิณณะเกี่ยวข้องกันคือจิณณะเป็นหลานของจิดาภา ส่วนเขาเป็นลูกเลี้ยงที่จิดาภาเลี้ยงมายี่สิบกว่าปี


“อย่าเอาแม่ภามาขู่ผม!”


   “ผมไม่ได้ขู่พี่ ผมแค่พูดความจริง ผมมีปัญหา และพี่คือคนเดียวที่จะช่วยผมได้ แต่ถ้าพี่ไม่ช่วย ผมก็ทำอะไรไม่ได้ และ...อาจจะไม่รอด” สีหน้าของคนพูดว่าจะไม่รอดนั้นเรียบเฉยราวกับเจ้าตัวตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องโน้มน้าวให้พิทักษ์ยอมช่วยเหลือ


   เจ้าของห้องทำงานเดาะลิ้นกับเพดานปากอย่างงุ่นง่าน จ้องมองหลานของแม่เลี้ยงแล้วก็อยากกระโจนเข้าไปเขย่าตัวดูสักทีว่าในสมองมีอะไรอยู่ในนั้นบ้าง ถึงได้สรรหาวิธีการประหลาดพิลึกแบบนี้ออกมา


   “ต้องให้ผมช่วยยังไง?!” แต่ไม่ว่าจะอยากเขย่าตัวแรงๆ หรืออยากจะปฏิเสธแค่ไหน แต่พิทักษ์ก็ทนเพิกเฉยต่อสีหน้าเศร้าหมองของมารดาเลี้ยงไม่ได้ จิดาภาดูแลและเอาใจใส่เขาและน้องชายมาแต่เล็ก หากไม่มีหล่อน ทั้งเขาและน้องคงไม่เติบโตขึ้นมาเป็นคนเต็มคนอย่างทุกวันนี้


   “ง่ายนิดเดียว พี่ทำเหมือนผมเป็นแฟนพี่”


คนฟังถึงกับหลับตานวดขมับแล้วคำรามในคอ


   “นั่นไม่เรียกว่าง่าย!” ทว่าจิณณะยักไหล่


   “พี่ไม่เคยมีแฟนหรือ” นอกจากจะอยากกระโจนเข้าไปเขย่าแล้ว พิทักษ์อยากฉีกเนื้อคนถามตาใสเป็นชิ้นๆด้วยซ้ำ


   “พี่ก็แค่ทำเหมือนผมเป็นคนของพี่ ทำให้คนอื่นรับรู้ว่าผมอยู่ใกล้คุณเทียม ผมแค่อยากได้บารมีลุงของพี่คุ้มครองผม”


   “แล้วจะทำอะไรต่อไป”


   “ผมจัดการเอง” จิณณะพูดง่ายๆ แต่สายตาของพิทักษ์ยังจ้องเขม็งราวกับจะบอกว่าการพูดด้วยท่าทางสบายๆแบบนี้ไม่มีทางได้รับความช่วยเหลือ


   “...มันเป็นความลับราชการ ผมพูดมากกว่านี้ไม่ได้ แต่เอาเป็นว่าพี่ไม่เดือดร้อนหรอก ผมแค่อยากให้คุณย่าเลิกบังคับผมแต่งงาน แล้วก็แค่อยากได้ความปลอดภัยในระหว่างที่อยู่ที่นั่น ถ้าทุกอย่างเคลียร์ เรื่องของเราก็จบ” ไม่พูดอย่างเดียว แต่ปลัดหนุ่มแบมือสองข้างพลางยกไหล่ให้ยกดูว่า จบจริงๆ ไม่มีอะไรเหลือในมือสักนิด พิทักษ์ต้องเบือนสายตาหนีเพื่อสงบสติอารมณ์อยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองหลานของจิดาภาอีกครั้ง


   “ทันทีที่ทุกอย่างเรียบร้อย เรื่องนี้ต้องจบ!”


   “แน่นอน ผมเป็นผู้ชาย ไม่คิดจะเป็นแฟนพี่ไปตลอดหรอก”


   พิทักษ์ไม่พูดอะไรอีก ความหงุดหงิดยังสุมเต็มอก แต่การที่เขายืนเงียบโดยไม่ไล่ตะเพิดจิณณะออกจากห้องทำงานก็เป็นคำตอบแล้วว่าอีกฝ่ายประสบความสำเร็จในการร้องขอความช่วยเหลือจากเขา


   “ช่วงนี้ ผมคงต้องแวะไปหาพี่บ่อยๆ ก่อนไปผมจะโทร.ไปบอกไว้ก่อน”


พิทักษ์เงียบ ไม่ตอบ แต่ก็ดูรู้ว่าฟังอยู่


   “อาจจะต้องมีออกงานด้วยกันบ้าง พี่ไม่ต้องบอกว่าเราเป็นแฟนกัน เอาให้คลุมเครือก็พอ”


   “ผมรู้! ผมไม่บ้าที่จะพูดอะไรแบบนั้นหรอก!”


คราวนี้คนหงุดหงิดหันมากระแทกเสียง ทว่าจิณณะไม่ถือสา เขายักไหล่ไม่ยี่หระกับอารมณ์ของลูกเลี้ยงของน้าสาว


   “ดีครับ ถ้างั้นไว้เจอกัน อาจจะเป็นพรุ่งนี้ที่ผมจะเข้าไปหาพี่ ปกติอยู่ที่ไหน สนามกอล์ฟ?” ปลัดหนุ่มปรายตาไปยังโมเดลสนามกอล์ฟที่ตั้งอยู่ไม่ไกล


   “อือ” เป็นคำตอบที่เจ้าตัวไม่ค่อยอยากตอบเท่าไรนัก เพราะไม่มองหน้าจิณณะเลยสักนิด แต่ก็เป็นอีกครั้งที่จิณณะไม่สนใจกับท่าทีของอีกฝ่าย


   “แล้วไว้ผมจะโทร.ไปหาก่อนไปเยี่ยม” เขาว่าอย่างนั้น แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆจากคนที่เมินสายตาหนีไม่มองเขาอีก จิณณะพอจะเข้าใจว่าพิทักษ์น่าจะต้องการเวลาเพื่อปรับอารมณ์พอดู เขาถอยไปยืนที่ประตูห้อง แต่พอหันไปเปิดประตู เสียงของเจ้าของห้องก็ดังขึ้น


   “มีเบอร์ผมหรือ”


ปลัดหนุ่มหันกลับไปมอง เขาไม่ตอบ แต่ยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ทว่าดวงตาที่มองตรงมานั้น ทำให้พิทักษ์ตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่ง


   จิณณะไม่ได้มาที่นี่พร้อมกับคำขอร้อง แต่มาที่นี่พร้อมกับความมุ่งมั่นว่าจะต้องได้ในสิ่งที่ต้องการ


   ไม่มีเสียงตอบจากคนถูกถาม มีเพียงเสียงปิดประตูลงแผ่วเบาเมื่อคนมาเยือนออกจากห้องไปโดยทิ้งรอยยิ้มที่มุมปากและสายตาแน่วแน่เอาไว้ ชายหนุ่มถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะลุกจากโต๊ะเดินไปหยิบที่เขี่ยบุหรี่แล้วเดินออกไปนอกระเบียง


   บุหรี่มวนที่ 2 ถูกจุดไฟในวันที่ไม่ใช่แค่ลางสังหรณ์มาเยือน แต่เป็น ‘ปัญหา’ ที่มาเหยียบถึงห้องทำงานของเขา


   จิณณะ!

.............................

จิดาภาเดินวนอยู่หน้าห้องทำงานของลูกเลี้ยง หล่อนไม่รู้จะเรียกความรู้สึกนี้ว่าอย่างไรดี


มันเป็นความละอาย...


ปนเปกับความกังวล...


และห่วงใย


ละอายใจกับการขอความช่วยเหลือของครอบครัวพี่สาว แต่ก็กังวลเรื่องหลานชาย ถึงอย่างนั้นหล่อนก็เป็นห่วงความรู้สึกของลูกเลี้ยง


บานประตูถูกเปิดออก ทำเอาหญิงวัยปลายร่างผอมหันมอง หล่อนสบตากับพิทักษ์ ก่อนที่เป็นฝ่ายชายหนุ่มเอ่ยปาก


“เขากลับไปกันแล้วหรือ” เขาที่ว่า พิทักษ์หมายรวมทั้งบิดามารดาของจิณณะด้วย


จิดาภาได้แต่พยักหน้ารับ ตอนที่จิณณะลงมาบอกว่าพิทักษ์ยอมช่วยเหลือ เจ้าตัวก็ยกมือไหว้ขอตัวกลับเลย หล่อนไม่รั้งเอาไว้สักนิดเพราะห่วงความรู้สึกลูกเลี้ยง พอส่งครอบครัวพี่สาวแล้วก็ถึงได้รีบขึ้นมาเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องของพิทักษ์จนกระทั่งตอนนี้


แต่...พอพิทักษ์ออกมาพบหน้า ก็กลายเป็นจิดาภาเสียเองที่พูดอะไรไม่ออก สีหน้าลำบากใจ ดูแล้วมีเรื่องอยากพูดแต่ไม่รู้จะพูดอะไรนั้น พิทักษ์ที่แม้เป็นเพียงลูกเลี้ยงแต่ก็ถูกหล่อนเลี้ยงดูมายี่สิบกว่าปี มีหรือเขาจะดูไม่ออกว่ามารดาเลี้ยงรู้สึกอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น


“เขาคงบอกแม่ภาแล้ว”


คราวนี้ เขาที่ว่า จิดาภาเข้าใจว่าชายหนุ่มเจาะจงไปที่หลานชายของหล่อนเพียงคนเดียว


“จิณบอกว่าทิศจะช่วย...”


ชายหนุ่มไม่ตอบ มองเมินไปทางอื่น อารมณ์ของเขาไม่คงที่นัก แต่ไม่ใช่ความผิดของจิดาภาเลยที่เขาอารมณ์เสีย ที่เป็นอยู่ ณ เวลานี้ส่วนหนึ่งเพราะคนสร้างปัญหา และสองคือตัวเขาที่ยอมช่วยเหลือเพราะเหตุผลเพียงข้อเดียวคือเจ้าตัวเป็นหลานของจิดาภา


“แม่...” จิดาภาพูดไม่ออก หล่อนอยากขอบคุณเขาที่ยอมให้ความช่วยเหลือหลานชาย แต่มันก็ช่างเป็นคำขอบคุณที่เห็นแก่ตัวเกินไปที่จะพูดออกมา


“ผมช่วยเพราะเขาเป็นหลานแม่ภา” พิทักษ์พูดเรียบๆ จิดาภาได้แต่พยักหน้ารับรู้ ทว่าสีหน้าของหล่อนยังเต็มไปด้วยความกังวล ความห่วงใย และความรู้สึกผิด


ชายหนุ่มถอนหายใจเบา โอบบ่าเล็กของจิดาภาราวกับจะปลอบประโลม


“แม่ภาไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องคิดอะไรแทนบ้านนั้น ผมช่วยเพราะเขาเป็นหลานของแม่ภาก็จริง แต่ผมช่วยเท่าที่ผมช่วยได้ อะไรที่มากกว่าที่ผมจะทำได้ ผมก็ไม่ทำ” พิทักษ์พูดอย่างตรงไปตรงมา แต่เป็นความตรงไปตรงมาที่พอจะช่วยคลายความละอายในใจของแม่เลี้ยงลงได้ หล่อนเงยหน้ามองแล้วยิ้มจาง


“แม่ไม่รู้จะขอบใจทิศยังไงดี”


“ไม่ต้องหรอกครับ ไปเถอะ ลงไปทานข้าวกัน นี่พ่อกลับมาหรือยัง”


“ยัง แต่โทร.มาบอกว่าออกจากบริษัทแล้ว” ชายหนุ่มพยักหน้ารับ


“ดีครับ ผมจะได้บอกพ่อเรื่องนี้ด้วย” พิทักษ์พูดอย่างนิ่งสงบ จิณณะคิดจะขอความช่วยเหลือจากเขา ก็ต้องรู้ว่าคนอย่างเขาจะช่วยก็ต่อเมื่อ ‘รู้’ ทั้งหมด ข้ออ้างเรื่องความลับราชการ ใช้กับเขาไม่ได้!


ถ้าจะเก็บเป็นความลับราชการ ก็ให้ราชการช่วยสิ ถ้าจะให้เขาช่วย เขาก็ต้องรู้ว่าความลับที่ว่าคือเรื่องอะไร!

................................

จิณณะรู้ว่าเขามีเวลาไม่มากนัก ยิ่งหาสาเหตุเรื่องที่ทองสุกถูกฆ่าได้เร็ว ก็ยิ่งจัดการคนบงการได้ไวเท่านั้น นั่นหมายความว่าชีวิตของเขาจะปลอดภัย ไหนจะเรื่องที่ต้องทำให้คุณกอบกุลผู้เป็นย่าเห็นว่าเขาเป็นหลานนอกคอกที่ไม่ควรเจ้ากี้เจ้าการแม้กระทั่งเรื่องแต่งงานอีก


เช้าวันต่อมา ชายหนุ่มขับรถจากกรุงเทพมาที่ว่าการอำเภอ ทำงานจนเกือบเที่ยงก็ดำเนินการแผนการขั้นต่อไปทันที


เขากดเบอร์ที่ได้มาจากมารดา แล้วรอสายอยู่อึดใจหนึ่ง ปลายสายรับ แต่ไม่พูดอะไร คาดว่าคงจะรู้อยู่แล้วว่าเป็นเบอร์เขา


“พี่ทิศให้ผมไปหาที่ไหนดี”


เที่ยงนี้เขาจะแวะไปหาพิทักษ์เป็นครั้งแรก แน่นอนว่าจงใจใส่เสื้อโปโลที่มีสกรีนชื่อกิจกรรมของหน่วยงานอยู่กลางหลัง ชนิดที่ถ้าเดินไปไหนในจังหวัดนี้ ทุกคนต้องรู้ว่าเขาทำงานอะไร


‘ผมอยู่ที่สนามกอล์ฟ’ คำว่า ‘ผม’ จากปลายสายทำเอาจิณณะส่ายหัว ขยันสร้างกำแพงเหลือเกิน ทั้งๆที่ยินยอมให้ความช่วยเหลือแล้วแท้ๆ


“โอเค เดี๋ยวผมไปรับ”


‘รับไปไหน’ ปลายสายรีบถามเสียงฟังดูหงุดหงิด แต่จิณณะหมุนปากกาในมือเล่นเหมือนกำลังสบายอารมณ์


“เที่ยงแล้วก็ต้องทานข้าวไงครับพี่” ถึงอีกฝ่ายจะพูดจาสุภาพมา แต่ปลัดหนุ่มก็อาศัยลูกเนียนเรียกอย่างสนิทสนมให้สมกับที่เราจะเป็นของกันและกัน


‘ทานที่คลับนี่ล่ะ’


จิณณะเลิกคิ้วเล็กน้อย ลืมไปสนิทว่าสนามกอล์ฟของพิทักษ์นั้นนอกจากจะใหญ่โตติดอันดับในภูมิภาคนี้แล้ว ยังหรูหราไม่เป็นสองรองใคร ได้ข่าวว่าถึงขั้นจ้างเชฟมือดีทำอาหารที่คลับของสนามด้วยซ้ำ


แต่ทานที่คลับสนามกอล์ฟตอนเที่ยงของวันธรรมดา แล้วมันจะเป็นที่กล่าวขานได้ยังไงว่า จิณณะกับพิทักษ์คบหากันอยู่


‘ผมมีประชุมตอนบ่าย ถ้าไม่ทานที่นี่ คุณก็ไม่ต้องมา เพราะผมไม่ไปทานที่อื่น’ ปลายสายทำเสียงเข้ม แต่จิณณะไม่ใช่คนยอมความง่ายๆ


“ก็ได้” ไม่ใช่คนยอมง่าย แต่ถ้ายอมล่ะก็ ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน “...แต่เย็นนี้ไปงานศพกับผม”


อีกฝ่ายเงียบ คาดว่าน่าจะกำลังกัดฟันอยู่ แต่จิณณะไม่รอให้คนกัดฟันกับข้อเสนอของเขาคิดหาอะไรมาโต้แย้ง


“แล้วเจอกัน” ปลัดหนุ่มว่าอย่างนั้น ก่อนจะกดตัดสาย ลดโทรศัพท์ในมือมาอยู่ในระดับสายตาแล้วแยกเขี้ยว


ถ้าไม่ใช่ว่าเป็นหลานคุณเทียม หมอนี่จะเป็นคนสุดท้ายบนโลกใบนี้ที่เขาจะขอความช่วยเหลือ!

.........................



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-01-2019 22:26:52 โดย Dezair »

ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1329/-8

ไม่เกินครึ่งชั่วโมง รถบีเอ็มของจิณณะก็เลี้ยวเข้าจอดที่ลานจอดรถหน้าอาคารทรงโมเดิร์นกรุกระจกสีเขียวชา ตัวอาคารเป็นทรงเตี้ย หน้ากว้าง อยู่หน้าสุดของสนามกอล์ฟสีเขียวกว้างขวางสุดลูกหูลูกตา


ปลัดหนุ่มลงจากรถแล้วก้าวเท้าขึ้นบันไดเตี้ยหน้าตึกเข้าไปด้านใน ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ไอเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศก็ทำหน้าที่ต้อนรับเขาก่อนใคร ดวงตากวาดมองไปรอบๆ ก่อนที่พนักงานของคลับจะเข้ามาต้อนรับ


“ผมมาพบคุณพิทักษ์”


“คุณจิณใช่ไหมครับ”


จิณณะพยักหน้ารับ พนักงานชายในชุดเสื้อเชิ้ตสวมกั๊กพาเขาเดินนำไปยังห้องอาหารซึ่งมีทั้งส่วนที่อยู่ในห้องปรับอากาศและส่วนระเบียงที่ผินสู่สนามกอล์ฟเขียวขจี ในห้องอาหารมีลูกค้าอยู่หลายกลุ่ม แม้จะไม่มีใครสนใจการมาของจิณณะ แต่เขาว่ามันก็เป็นสถานที่ที่ใช้ได้ทีเดียวในการที่เขาจะสร้างข่าวการทานข้าวเที่ยงกับ ‘คนของเขา’


ทว่า ‘คนของเขา’ นี่สิ ไม่ร่วมมือด้วยเสียเลย!


จิณณะเดินไปถึงโต๊ะที่พิทักษ์นั่งอยู่เพียงลำพัง แต่เป็นการนั่งลำพังที่ไม่เปล่าเปลี่ยวแต่อย่างใด เพราะเจ้าตัวมีจานอาหารอยู่ตรงหน้าและกำลังทานมื้อเที่ยงคนเดียว ทั้งๆที่เขาบอกแต่แรกว่าจะมาทานด้วย


“นี่พี่ทานแล้วหรือ” เขาถาม ตาจิกลงมองจานอาหารที่หมดไปมากกว่าครึ่ง พิทักษ์เหลือบตาขึ้นมอง หยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปากแล้วตอบอย่างไม่สนใจนัก


“นี่เที่ยงสิบห้าแล้ว ผมบอกคุณแล้วว่าผมมีประชุมบ่าย”


เป็นคำตอบที่ทำให้คนอุตส่าห์รีบบึ่งรถมารู้สึกคันไม้คันมือ แต่...เอาเถอะ เขาจะยอมก็ได้


“มีประชุมบ่ายที่นี่ใช่ไหม” จิณณะถาม


“ใช่”


“ถ้าอย่างนั้นก็นั่งทานกับผมจนกว่าจะถึงเที่ยงห้าสิบห้าก็แล้วกัน” บอกแล้วว่าถ้าเขายอม นั่นหมายความว่าต้องมีข้อแลกเปลี่ยน พิทักษ์เงยหน้ามองทันที แต่คนพูดกลับยักไหล่


“ผมเหลือเวลาให้ห้านาทีเพื่อให้พี่เตรียมตัวแล้วนะ แต่ตอนนี้เวลาของพี่ต้องเป็นของผม”


ปลัดหนุ่มว่าอย่างนั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินไปตักอาหารที่ไลน์บุฟเฟ่ต์ พิทักษ์มองตามร่างสูงสมส่วนที่อยู่ในชุดเสื้อโปโลและกางเกงสแล็ก ดูสบายๆ...ทว่าด้านหลังเสื้อโปโลที่มีสกรีนชื่อหน่วยงานประจำอำเภอนั้นแผ่หราราวกับจงใจใส่มาบอกให้คนที่นี่ได้รู้ว่าเจ้าตัวทำงานที่ไหน


จิณณะไม่ใช่คนสบายๆอย่างที่เจ้าตัวแสดงออก แต่เขี้ยวลากดินไม่แพ้ใคร!


“ตัวแสบ!...” พิทักษ์คำรามในคอ ดวงตาคมกริบจับจ้องคนที่เดินไปเดินมาอยู่ที่ไลน์บุฟเฟ่ต์


แล้วหลังจากนั้น มื้อเที่ยงของคนสองคนที่ต่างฝ่ายต่างหงุดหงิดกันและกันก็เริ่มต้นขึ้นในห้องอาหารของสนามกอล์ฟแห่งนี้เอง

...............................

เดิมที คุณกอบกุลเกิดและเติบโตในครอบครัวมีอันจะกิน แต่เมื่อแต่งงานกับสามีที่เลือกสรรด้วยตนเอง ก็เป็นเหตุให้ถูกตัดออกจากวงศ์ตระกูล แต่เมื่อเลือกแล้วก็มุ่งมั่นจะสร้างเนื้อสร้างตัวพิสูจน์ตน เสียดายสามีที่เลือกเองกลับด่วนจากไป จากคุณหนูครอบครัวร่ำรวย กลายเป็นแม่หม้ายสามีตาย ล้มลุกคลุกคลานสร้างธุรกิจด้วยน้ำมือตนเองจนวันนี้เป็นปึกแผ่น


แน่นอนว่าหล่อนติดนิสัยวางอำนาจ ใช้บารมีทั้งต่อหน้าและลับหลังกับคนอื่น เพื่อให้ได้สิ่งที่หล่อนต้องการ และเวลานี้ สิ่งที่หล่อนต้องการมากที่สุดคือการจับหลานชายนอกคอกที่ชื่อจิณณะแต่งงาน


หล่อนเกลียดหลานคนนี้หรือ


ไม่หรอก หล่อนรัก...แต่อาจจะรักน้อยกว่าหลานคนอื่นอยู่สักหน่อย เพราะหลานคนนี้ไม่ได้ดั่งใจ ไม่ตามใจ ไม่พินอบพิเทาเหมือนที่หลานคนอื่นทำกับหล่อน จิณณะทำทุกอย่างตามใจตัวเอง เลือกเรียนในคณะที่หล่อนคิดว่าไม่มีประโยชน์ จบออกมาแทนที่จะมาช่วยงานของตระกูลก็ดันออกไปทำเอกชนที่อื่นอยู่พักหนึ่ง แล้วสอบเข้ารับราชการ


เงินเดือนราชการกับตำแหน่งงานในต่างจังหวัดคือสิ่งที่จิณณะเลือก ซึ่งคุณกอบกุลมองว่าเป็นทางเลือกที่คิดสั้นสิ้นดี


แต่ตอนนี้หมดเวลาสำหรับให้จิณณะไปหลงระเริงกับสิ่งที่เจ้าตัวเลือกเองแล้ว ถึงเวลาที่หล่อนจะเลือกให้บ้าง


“คุณกอบคะ โทรศัพท์จากท่านเสรีค่ะ” เลขานุการส่วนตัวเข้ามาในห้องพักผ่อนในคฤหาสน์ของตระกูล คุณกอบกุลกำลังนั่งจิบชายามบ่ายและดูข่าวต่างประเทศบนโทรทัศน์ไปด้วยต้องรีบวางถ้วยชาลง กดหรี่เสียง แล้วหันไปรับ


ท่านเสรีเป็นที่ปรึกษาในแวดวงราชการ อำนาจบารมีพอตัวชนิดที่หากหล่อนจะไหว้วานให้เขาช่วยย้ายหลานชายเข้ามาช่วยราชการในกรุงเทพฯโดยที่ไม่ต้องรอให้จิณณะจัดการเอง เขาก็ทำให้ได้ แต่มีข้อแม้...คือจิณณะต้องแต่งงานกับลูกสาวของเขาเสียก่อน


หากเปรียบตระกุลของคุณกอบกุลเป็นบ่อทอง ทางฝั่งท่านเสรีก็เป็นคลังอำนาจนั่นล่ะ


“สวัสดีค่ะ ท่านเสรี” คุณกอบกุลรับสายด้วยน้ำเสียงแหบอย่างคนสูงอายุ แต่นุ่มนวลเพื่อหวังใช้ประโยชน์จากปลายสาย ก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อคำถามแรกจากชายวัยเจ็ดสิบนั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับหลานชายของหล่อน


“ตาจิณหรือคะ ใช่ค่ะ เขาเป็นปลัดอำเภอ...” ตำแหน่งงานของหลานชายคนไม่โปรดคนนี้ออกจะแผ่วลงเล็กน้อย


“ค่ะ ในท้องที่นั้น...ท่านเสรี...เอ่อ...อยู่ที่นั่นตอนนี้หรือคะ”


“ตีกอล์ฟ? อ้อ...ใช่ค่ะ หลานชายคุณเทียมเป็นลูกเลี้ยงของน้าสาวของตาจิณ”


ท่านเสรีบอกกับหล่อนว่าเขาไปตีกอล์ฟและบังเอิญพบจิณณะไปทานข้าวกลางวันที่นั่นกับหลานชายคุณเทียม สอบถามคนรอบข้างก็พบว่าไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่พบ แต่เมื่อวานก็มีคนเห็นจิณณะแวะไปที่สนามกอล์ฟของพิทักษ์ และรับประทานอาหารด้วยกัน


คำบอกเล่าของปลายสายทำให้คุณกอบกุลแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าจิณณะและพิทักษ์จะไปมาหาสู่กัน แต่ถ้าคิดถึงลำดับญาติที่เหมือนจะเกี่ยวดองกันกลายๆแล้ว ก็ไม่ดูผิดแปลกอะไรนัก


แต่...ไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันสองวันแล้ว?


สนิทกันขนาดนั้นเชียวหรือ?


“เอ๊ะ? ไปงานศพด้วยกันด้วยหรือคะ” คุณกอบกุลขมวดคิ้ว จิณณะมีเหตุผลอะไรที่ต้องไปทานข้าวกับลูกเลี้ยงของน้าสาวถึงสองวันติดต่อกัน หนำซ้ำยังไปงานศพด้วยกันอีกต่างหาก


“เอ่อ...เขาเป็นญาติกัน ก็สนิทกันเป็นธรรมดาล่ะค่ะ ตาจิณเองอีกหน่อยก็ต้องมาช่วยงานของดิฉัน ส่วนคุณพิทักษ์หลานคุณเทียมก็เห็นว่าบริหารงานเก่ง ตาจิณคงไปศึกษางานนั่นล่ะค่ะ จริงสิ วันเสาร์นี้ จะให้ตาจิณเข้าไปกราบท่านดีไหมคะ จะได้ฝากเนื้อฝากตัวเอาไว้ ค่ะ ได้ค่ะ เดี๋ยวจะให้เลขาฯของดิฉันติดต่อกับเลขาฯของท่านนะคะ สวัสดีค่ะ” คุณกอบกุลลดโทรศัพท์ในมือลง สีหน้าครุ่นคิดด้วยไม่รู้ว่าหลานชายอย่างจิณณะคิดจะทำอะไร


สองคนนั้นอาจจะสนิทกัน นัดแนะไปทานมื้อกลางวันด้วยกันสองวันติด อาจมีเรื่องปรึกษาหารือ ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะต้องไปงานศพทองสุกที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์ที่โด่งดังไปทั้งประเทศ


หนำซ้ำท่านเสรียังย้ำว่า ‘ไปด้วยกัน’


คุณกอบกุลส่งโทรศัพท์คืนให้เลขาฯร่างอวบวัยห้าสิบที่ดูแลหล่อนมานาน ก่อนจะสั่งเสียงกำชับ


“โทร.บอกตาโกกับเมีย ว่าวันเสาร์นี้ฉันต้องเห็นหัวจิณที่กรุงเทพฯ!”


ติดตามตอนต่อไป (พฤหัสหน้าค่ะ)

ขอโทษที่มาดึก แต่ก็ยังนับว่าเป็นวันพฤหัสเนอะ ฮ่าฮ่า

ปลัดจิณสร้างปัญหา เป็นตัวแสบ(ที่ตัวไม่น้อยเลย) แต่ยังไงก็ฝากเอ็นดูปลัดด้วยนะคะ ปลัดเข้าปีชงมากๆ เคราะห์ซ้ำกรรมซัดสุดๆ ฮ่าฮ่า

ตอนที่แล้วมีคนแซวว่าพี่ทิศเป็นเด็กหิ้วปาท่องโก๋ โถ..อุตส่าห์ตั้งชื่อเพื่อเอาเคล็ดว่าต้องได้รับหน้าที่สำคัญแล้วนะคะ ยังโดนแซวว่าเป็นเด็กหิ้วปาท่องโก๋อี๊กกกก ฮ่าฮ่า

ขอบคุณคนอ่าน คนเม้นท์ คนติดตาม และพื้นที่บอร์ดค่ะ

เจอกันใหม่พฤหัสหน้า ปลัดจิณปะทะคุณย่าอีกแล้ววววว...

ออฟไลน์ arjinn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1499
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-1
สนุกดีค่ะ
อ่านแล้วคิดถึงจันทร์เจ้าเลยค่ะ
จะเอาเรื่องเหมือนกันไหมนิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ sosobo21

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 69
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-1
รู้สึกสั้นจังเลยค่ะ อยากให้ถึงพฤหัสฯหน้าแล้ววว

จิณณะต้องรับมือทั้งคุณพิทักษ์และคุณกอบกุลเลยนะคะ แต่ดูความรั้นแล้วน่าจะเอาอยู่นะคะ 55

ปล. เม้นแรกของเรื่องนี้ คิดถึงนิยายคุณบัวมากเลยค่า

 :mew1:


ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2634
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-0
คุณปลัดน่าเอ็นดู คงทำให้คนพี่ปวดหัวร้อยแปด   :laugh: :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ Ti0590

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
เป็นกำลังใจให้ทุกๆเรื่องนะคะ แล้วก็สวัสดีปีใหม่ด้วยค่ะ

ในส่วนของน้องจิณนั้น เลือกผู้อุปถัมภ์ได้ดีมากลูกกกก

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +140/-6
จิณณะ ร้านมากๆ 555  แต่เด้ยวจะเจอ

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4757
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +179/-18
 :katai2-1:


แล้วเจอกันนนนนน

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14014
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +411/-25
นี้แค่เริ่มต้นเองนะ อย่าเพิ่งปวดหัวบ่อยล่ะ

ออฟไลน์ lune

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 660
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-2
เมื่อคุณบัวบอกว่า ปลัดจิณ เป็นตัวแสบ ที่ตัวไม่น้อย
ก็เชื่อได้ว่า ต้องเป็นตัวเสบ ที่แซ่บ จริงแท้แน่นอน :laugh:
 :L2: :pig4:

ออฟไลน์ jaja-jj

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 563
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-3
เขินนนนนนน

ออฟไลน์ lizzii

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +267/-2
จิณได้เชื้อคุณย่ามาแน่ๆ

ออฟไลน์ 2pmui

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1511
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-6
จิณมัดมือแล้วตุ้ยท้องพี่เขาชัดๆ 555
สงสารพี่ทิศ อยู่ดีๆก็มีตัวอันตรายเข้ามาป่วนเฉย
เอานะๆ เดี๋ยวค่อยเอาคืนตัวแสบทีหลัง ทบต้นทบดอกไปเลยค่ะพี่

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7991
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-11
ระทึกใจจริงๆ   :z3:  :z3: :z3:

ออฟไลน์ larynx

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
ได้ยินคำว่าตัวแสบแล้ว เขินไปสิบตลบ อุแง้ จิณได้คุณย่ามาเต็มๆ!

ออฟไลน์ yodrak

  • ชื่อ mab ไม่ได้ชื่อ map
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
คำบ่นว่า...ตัวแสบ!!! นี่แสดงออกถึงความเอ็นดู
นะคะพี่ทิศ :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ บูมเบส

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2095
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-4
เหมาะกันดีมากนานๆเข้าพี่ทิศคงไม่อยากเลิกแล้วล่ะมั้ง

ออฟไลน์ Patsz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
เรื่องใหม่มาแล้ว นายเอกเรื่องนี้ท่าทางแสบไม่แพ้ นายเอกเรื่องก่อนๆ ขอบคุณคนเขียนจ้า

ออฟไลน์ aiyuki

  • รักแท้ไม่แบ่งแม้เพศพันธุ์
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +133/-6
คุณย่าลมจับแน่ ถ้าความแตก ^^

ออฟไลน์ punthipha

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1540
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-0
งานเข้าที่พี่ทิศเต็มๆ

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5863
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +116/-6
สักวันจะยุให้พี่ทิศจัดการปลัดจิณจอมป่วนสักดอกสองดอก อิอิ

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3240
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-5
มัดมือชกแบบสุด ๆ 5555 จิณจะแก้เกมคุณย่ายังไงน้าาาาาาา แค่คิดก็สนุกแล้วซิ หึหึหึ

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
รอดูว่าเขาจะงัดอะไรมาสู้กัน 555555555555555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด