★ ♥โลกใบกลมของผมกับคุณปลาฉลาม♥ ★ [ตอนพิเศษ] ♥ 26/01/19 ♥ P.53
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ★ ♥โลกใบกลมของผมกับคุณปลาฉลาม♥ ★ [ตอนพิเศษ] ♥ 26/01/19 ♥ P.53  (อ่าน 277704 ครั้ง)

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4991
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
ปัญหาครอบครัวเหรอ

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
น้องลีน่ารักมากเลย

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2267/-46


ตอนที่ 3 : เรื่องราว

-ปลาฉลาม-


“มาอีกแล้วเหรอ ไม่มีอย่างอื่นทำหรือไง” ผมทักเมื่อเห็นว่าใครเดินเข้ามา สระว่ายน้ำของมหาลัยเปิดเป็นพื้นที่สาธารณะ นักศึกษาทั่วไปจึงเข้ามาได้
   
“นั่นสิครับ เอาไว้ผมคิดได้แล้วจะมาตอบนะว่ามีอย่างอื่นน่าทำกว่าไหม” รอยยิ้มซื่อๆ ทำให้ฟันธงไม่ได้เต็มที่ว่าผมกำลังโดนกวนประสาทอยู่หรือเปล่า
   
“ว่างก็มาได้” นอร์ทเปิดทางให้กลุ่มสามแสบเต็มที่ สามแสบเป็นชื่อกลุ่มที่นอร์ทตั้งให้ซึ่งผมค่อนข้างเห็นด้วยมาก
   
“หนูมาถ่ายรูป” จอมขวัญชูกล้องในมือขึ้น ให้เหตุผลในการมาของตัวเอง
   
“ผมตามเพื่อนมา” นะโมให้เหตุผลแสนง่าย ผมอดมองไปยังคนสุดท้ายไม่ได้ เจ้าเด็กเพี้ยนยิ้มแก้มแทบปริ หันมาสบตากับผมแต่ไม่บอกเหตุผลในการมาของตัวเอง
   
“มันว่าง” นะโมกอดไหล่เพื่อนเป็นคนตอบเสียเอง ผมเห็นจอมขวัญหันไปมองเพื่อนตาโต
   
“งี้ก็เหมือนพวกมึงตามกูมาดิวะ”
   
“ไม่ถูกเหรอ วันนั้นมึงชวนไอ้ลีมาเป็นเพื่อนไม่ใช่เหรอ” ดวงตาของนะโมเป็นประกาย หญิงสาวคนเดียวของกลุ่มอ้าปากค้างก่อนถอนใจออกมาเบาๆ
   
“เออ พวกมึงตามกูมาก็ได้”
   
“หึๆ” ดูเหมือนนอร์ทจะชอบฟังการสนทนาของกลุ่มสาบแสบ เพราะหัวเราะได้เกือบทุกครั้งที่เพื่อนทำท่าจะตีกัน
   
“โช” เสียงเรียกชื่อผมดังขึ้น ผมหันไปมอง คิ้วขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของเดียว
   
“มีอะไร”
   
“มีคนมาหา ตรงประตู”
   
“ใครวะ” ผมหันหน้าไปมองเป็นจังหวะเดียวกับที่เดียวตอบ
   
“พี่ธาม”
   
“อืม” ใบหน้าของผมเรียบนิ่ง ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา “ฝากมึงบอกโค้ชด้วยกูขอเลทครึ่งชั่วโมง”
   
“ได้ ไปเถอะ”
   
ผมก้าวไปหาร่างสูงที่ยืนรออยู่ เป็นการพบหน้ากันอีกครั้งหลังจากผ่านมานาน

   
“สบายดีไหม” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา พี่ธามดูดีเสมอตั้งแต่เด็กจนโต
   
“ครับ”
   
“ไม่เจอกันนานเลยนะ”
   
“ครับ”
   
“หึ จะพูดกับพี่แค่นี้จริงเหรอ”
   
ผมถอนใจเบาๆ มองใบหน้าของลูกพี่ลูกน้องด้วยสายตาเรียบนิ่ง พี่ธามเป็นลูกของน้องชายคนรองของพ่อ เกิดก่อนผมเพราะอาแต่งงานเป็นคนแรกของบ้าน
   
“เดี๋ยวผมต้องซ้อมแล้ว พี่ธามพูดธุระมาเถอะครับ”
   
“เรารู้อยู่แล้วว่าเรื่องอะไร ไม่อย่างนั้นพี่คงไม่มาหาถึงนี่”
   
“ผมคิดว่าผมตอบอายุทธไปแล้ว อย่าเอาผมกับแม่ไปเกี่ยวข้องเลยครับ ที่บ้านนั้นอยากทำอะไรจะตัดสินใจยังไงก็ตามสบาย ผมกับแม่เป็นคนอื่นตั้งแต่วันที่พ่อเสียแล้ว”
   
“เราเป็นหลานของคุณปู่ เป็นลูกของลูกชายคนโตของบ้าน จะเป็นคนอื่นได้ยังไง”
   
“หลานที่ไม่มีใครยอมรับแม่เหรอครับ ผมไม่เป็นก็ได้ไม่เป็นไร”
   
“โช!” รอยยิ้มบนใบหน้าของพี่ธามหายไป ผมสบตาคู่นั้นโดยไม่หลบ
   
“ผมพูดความจริง”
   
“อย่าดื้อรั้นไปหน่อยเลย อนาคตเป็นสิ่งสำคัญนะ ถ้าไม่รับการช่วยเหลือเลยจะใช้ชีวิตอยู่กันยังไง”
   
“ผมอยู่ได้ครับ มีความสุขดีตามประสาแม่ลูก”
   
“แต่มันเป็นสิทธิ์ของนายที่ควรได้รับ”
   
“ป้านาง อานรีอยากให้ผมรับเหรอครับ” ผมยกยิ้มเยาะมุมปาก คุณปู่มีลูกทั้งหมดสี่คน ป้านางเป็นลูกสาวคนโต ตามด้วยพ่อผม อายุทธพ่อของพี่ธาม และอานรี ป้านางเป็นคนเดียวที่ยังไม่แต่งงาน และพ่อกับแม่ของผมเป็นคู่เดียวที่ไม่มีงานแต่งงาน มีแค่ทะเบียนสมรสที่ไม่ว่าปู่จะสั่งห้ามอย่างไรพ่อของผมก็ยังดื้อรั้นจดทะเบียนสมรสกับแม่จนได้
   
“โช!”
   
“ถ้ามันเป็นปัญหาคาราคาซังนัก ก็ทำเอกสารมาให้ผมเซ็นก็ได้ว่าผมไม่ยุ่งทรัพย์สินใดๆ ของพ่อ ส่วนใครที่อยากได้นักอยากได้หนาก็ไปขอจากคุณปู่เอง”
   
“แต่ปู่อยากให้นายเก็บไว้”
   
“โดยห้ามไม่ให้แม่ผมเข้าไปยุ่งเหรอครับ ข้อเสนอแบบนั้นผมไม่เอา”
   
“โช ความรักมันต้องมาพร้อมกับความเหมาะสม เรื่องนี้นายต้องเข้าใจคุณปู่”
   
“หึ” ผมหัวเราะเสียงขื่น “ผมถึงคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนบ้านนั้นไงครับ เพราะผมไม่มีวันคิดเหมือนปู่เหมือนที่พี่ธามคิด”
   
เสียงถอนใจดังมาจากร่างสูง “เอาเถอะพี่พูดไปตอนนี้ก็ป่วยการ นายลองกลับไปคิดดู พักนี้คุณปู่ไม่ค่อยสบายถ้าเป็นไปได้พี่อยากให้ไปหาท่านบ้าง”
   
สายตาของผมไหววูบ ถึงอย่างไรก็ตัดกันไม่ขาด “แล้วผมจะแวะไป”
   
“ดีแล้ว ไปให้ท่านเห็นหน้าบ้างว่านายสบายดี”
   
“ผมต้องไปซ้อมแล้ว”
   
“โช”
   
“ครับ” ผมหันกลับไปมอง พี่ธามเดินเข้ามาตบไหล่ผม
   
“อย่าลืมคิดเรื่องนั้น”
   
ผมยกยิ้มมุมปาก ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดซ้ำๆ ว่าผมไม่มีทางเปลี่ยนใจ “กลับดีๆ ครับ”
   
“อืม”
   
ผมหันหลังให้พี่ชายคนเดียวที่มี มันง่ายถ้าไม่เจอะเจอะกัน ต่างคนต่างใช้ชีวิต ลืมเลือนเรื่องที่ผ่านมาเสีย แต่การเห็นหน้าทำให้ความทรงจำเก่าๆ กลับคืนมา แม่ของผมทุกข์มามากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องกลับไปทุกข์อีก

• • • • • • • •

-ลี-

ผมมองสายตาเป็นกังวลของพี่เดียวที่มองตามหลังพี่โชไป ทำให้อดเบนสายตาไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ใกล้กับประตูทางออกไม่ได้ ผมกะจากสายตาคิดว่าอายุไม่น่าเกินยี่สิบหกหรือยี่สิบเจ็ดปี เสื้อผ้าที่ใส่เป็นชุดทำงาน
   
“หน้าคล้ายกันเลยเป็นญาติเหรอพี่” ดูเหมือนนะโมจะเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ได้
   
“ใช่” พี่นอร์ทเป็นคนตอบคำถาม
   
“พี่ชายเหรอครับ”
   
“เปล่า ลูกพี่ลูกน้อง”
   
“โคตรหล่อ” จอมขวัญเผลอหลุดปาก ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยสีหน้าเขิน
   
“ชมได้ หล่อๆอย่างพี่ยังต้องยอมพี่ธาม” พี่นอร์ทพูดติดตลก ผมทวนชื่อที่ได้ยินในใจ
   
“หยิ่งไหมพี่นอร์ท ทำไมดูหยิ่งๆ ยังไงก็ไม่รู้” จอมขวัญแอบหยิกนะโมเมื่อเพื่อนเผลอวิจารณ์
   
“ต้องถามไอ้เดียว พี่เคยเห็นหน้าครั้งเดียวตอนปีหนึ่งยังไม่เคยคุย”

“พวกพี่มาสนิทกันตอนมหาลัยเหรอ” นะโมยังซักถามต่อ

“เปล่าเฉพาะพี่คนเดียว เดียวกับไอ้โชจบมาจากโรงเรียนเดียวกัน ได้ทุนนักกีฬาว่ายน้ำทั้งคู่ ว่าไงวะไอ้เดียวพี่ธามหยิ่งไหม”
   
“เรียกว่ามีมาดดีกว่า คนรวยก็แบบนี้” พี่เดียวหันมายิ้มให้พวกผม
   
“รวยเหรอครับ” นะโมเบิกตากว้าง ผมคิดว่านะโมกำลังคิดถึงทาวน์เฮ้าส์ที่พี่โชอาศัยอยู่
   
“อืม” คำตอบรับสั้นๆ ทำให้รู้ว่าพี่เดียวไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ ทำให้ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าการมาของลูกพี่ลูกน้องคือเรื่องเดียวกับที่พี่โชไม่สบายใจหรือเปล่า
   
“พี่ไปเตรียมตัวดีกว่าเดี๋ยวไม่ทัน”  พี่เดียวยุติการซักถาม พี่นอร์ทพยักหน้าเดินตามพี่เดียวไป ทั้งสองคนพูดคุยกันเบาๆ
   
“ต้องทำบุญด้วยอะไรวะถึงได้หล่อทั้งพี่ทั้งน้องขนาดนี้” ผมหันกลับมามองเพื่อน จอมขวัญยังแอบมองทั้งคู่ จนผมต้องสะกิดเตือน
   
“เลิกมองได้แล้ว”
   
“หล่อกับหล่ออยู่ด้วยกันขนาดนั้น กูหักห้ามใจไม่ยกกล้องขึ้นมาถ่ายก็บุญแค่ไหนแล้ว”
   
“มึงมันผู้ชายขึ้นสมอง”
   
“ไม่จริง” จอมขวัญเถียงกลับนะโม “ถ้าจริงกูต้องกรี๊ดพวกมึงแล้ว นี่หางตากูยังไม่แล”
   
“พอ” ผมยกมือขึ้นห้ามทัพ รีบเบรกก่อนจะไปกันไกล
   
“แต่พูดก็พูดเถอะ ยังไงกูก็ว่าหยิ่งอยู่ดี ผู้ชายอะไรดูสำอางแบบนั้นวะ เสื้อผ้าโคตรเป๊ะ ” นะโมยังอดนินทาลูกพี่ลูกน้องของพี่โชไม่ได้
   
“ฮ่าๆ มึงอิจฉาความหล่อของเขาก็บอก” จอมขวัญหัวเราะชอบใจ
   
“พี่โชมาแล้ว” จอมขวัญให้สัญญาณผมจึงหันไปมอง สีหน้าของพี่โชเป็นสีหน้าที่ผมบรรยายเป็นคำพูดไม่ถูก จู่ๆ ก็รู้สึกใจหายขึ้นมา
   
“พี่โชครับ” ผมเผลอเรียกออกไปเสียงดัง พี่โชชะงักหันมามองผมด้วยสีหน้าเย็นชา ผมกลืนน้ำลายลงคอ ตัดสินใจทำในสิ่งที่ตัวเองคิด
   
“เฮ้ย!! ทำอะไรวะ!!”
   
“กอด” ผมเงยหน้าขึ้นยิ้มกว้างแต่ไม่ยอมปล่อยมือ  รัดแขนที่โอบไปรอบแขนและลำตัวของพี่โชให้แน่นขึ้น “เขาเรียกว่ากอดให้กำลังใจครับ”  ผมออกแรงรัดมากขึ้นอีกนิดก่อนขยับตัวออกห่าง “สู้ๆ นะครับ เอ่อ..ผมหมายถึงตอนซ้อมสู้ๆ นะครับ” ผมรีบพูดเมื่อสายตาดุๆ มองมา
   
พี่โชสบตาผมนิ่ง ก่อนเสียงถอนใจหนักๆ จะดังขึ้น ร่างสูงหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยไม่พูดอะไร
   
“พี่โชผมเป็นกำลังใจให้นะครับ สู้ๆ” ผมตะโกนตามหลังเสียงดัง
   
“แม่งโคตรเพี้ยน” ศีรษะของพี่โชโคลงไปมา ผมได้ยินเสียงที่ลอยมาชัดเจน ในน้ำเสียงนั้นแม้จะเหนื่อยหน่ายแต่ก็มีความขำปนอยู่ ผมยิ้มกว้างหัวใจหายหน่วง อย่างน้อยพี่โชก็ไม่เย็นชาเหมือนเมื่อครู่
   
“มึงอยากตายหรือไง” นะโมหน้าซีดกัดฟันพูดกับผม
   
“จริง หน้าพี่โชเมื่อกี้โคตรน่ากลัว กูขนลุกเลย” จอมขวัญยกแขนตัวเองให้ดู
   
“แต่ก็ไม่ตายนี่หว่า ยังอยู่ครบดี” พูดหัวเราะขำสีหน้าของเพื่อน
   
“แล้วมึงนึกยังไงของมึงวะถึงพุ่งตัวเข้าไปกอด กูตกใจหมดดีนะพี่โชไม่ต่อยมึงคว่ำ ชอบมากขนาดนั้นเลยเหรอวะ” นะโมส่ายหัวกับการกระทำของผม
   
“ใช่ชอบมากขนาดนั้น” ผมส่งยิ้มให้เพื่อน ดวงตาเป็นประกายที่มีผมคนเดียวเท่านั้นที่รู้ ผมคิดว่าตัวเองตอบไม่ผิด ผมชอบพี่โชมากจนอยากทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ดวงตาคู่นั้นหายเจ็บปวด คิดๆ แล้วโชคดีชะมัดที่ไม่โดนต่อย ผมหัวเราะขำตัวเอง ยอมรับว่าทำลงไปโดยไม่ทันคิดอะไรจริงๆ
   
“ได้! ถ้ามึงจะชอบมากขนาดนั้นกูยอมช่วยก็ได้”
   
“กูด้วย รับรองมึงเลิกโสดแน่” จอมขวัญยิ้มกว้าง ทำท่าสู้ตายส่งให้ผม
   
“ตกลง ถ้าสำเร็จกูเลี้ยงข้าวมือใหญ่เลย” ผมเล่นตามน้ำไปด้วย ยื่นมือออกไปให้เพื่อนจับ พวกเราหัวเราะกันเสียงดังก่อนจะรีบเบาเสียงลงเมื่อนึกได้ว่าอยู่ที่ไหน จอมขวัญห่อไหล่แลบลิ้นออกมา
   
“ขึ้นไปนั่งกันเถอะ ก่อนเขาจะติดป้ายห้ามเราเข้า” จอมขวัญทำเสียงกระซิบ
   
“ฮ่าๆ” นะโมหัวเราะลั่น ดันหลังจอมขวัญให้ออกเดิน ผมเดินตามทั้งสองคนขึ้นไปบนอัฒจันทร์ มองแผ่นหลังของเพื่อนด้วยรอยยิ้ม รู้สึกตัวเองเป็นคนโชคดีมาก ที่ชีวิตของผมเรียบง่าย มีแต่เสียงหัวเราะและความสุข นึกไม่ออกจริงๆ ว่าชีวิตที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายใจเป็นอย่างไร แต่ผมว่าพี่โชคงรู้เรื่องนี้ดี
   
✪✣✤✥✦TBC✤✥✦✧✪
สปอย...
.
.
.
เดียวไม่ได้คู่กับพี่ธามนะคะ เผื่อใครเดาเอาไว้ในใจ
Darin ♥ FANPAGE
Twitter : primdarin





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-12-2018 21:48:55 โดย darin »

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
แง้ โดนสปอยดักทาง

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1760
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
เดียวไม่ได้คู่พี่ธามไม่เป็นไร ว่าแต่นโมคู่ใคร  :z1: จอมขวัญละจะมีคู่หรือเปล่าเอ่ย  o18 พี่โชก็สู้สู้เด้อมีหนูมาลีเป็นกำลังใจสะอย่าง  :กอด1:

ออฟไลน์ ่patsaporn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4338
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-6
น้องน่ารัก ชีวิตจะสดใสขึ้นเลยนะพี่โช เชื่อเรา

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ sweetie

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
แค่เปิดตัวมาก็เหมือนจะไม่ชอบธามแล้วอ่ะ  :katai2-1:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1775
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
หนูมาลีได้กำไรนะเนี่ย กอดพี่ซะแน่นเลย :laugh:

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Kelvin Degree

  • ถ้าวันนั้นเลือกที่จะเดินออกไป คงไม่เจ็บมาจนถึงทุกวันนี้...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-2
อยู่ๆก็กอด ก็ได้หรอ แบบนี้,,,

ออฟไลน์ •♀NoM!_KunG♀•

  • *,*โสดสนิทศิษย์พยักหน้า*,*
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-8
นะๆ มีเปิดอีกคู่เร้วๆนี่สินะ

ออฟไลน์ darling

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1741
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-7
เอาใจช่วยนะหนูมาลี  :กอด1:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
ชีวิตของเฮียโช  :sad4:

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
เราว่านะโมคู่พี่ธามแน่เลย

ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7677
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
ชอบที่ลีคอยสังเกตพี่โช ชอบการให้กำลังใจของลี

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
เพี้ยนจริงๆน่ะแหล่ะ 555

จะบอกว่าไม่มีแว่บไปเลย เดียวธามน่ะ
มีแต่ นะโทธาม วิ้งๆๆๆๆมาตั้งแต่แรกเลย

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3025
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
เอาใจช่วยหนูลี เป็นเด็กน่ารักจริงๆ ด้วย

ออฟไลน์ arij-iris

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2904
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-5
หนูลีน่ารัก ช่างสังเกตด้วยน้าาาา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3

ออฟไลน์ darin

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2267/-46


ตอนที่ 4 : ตกลงไหม

“อยากไปหาอะไรกินก่อนกลับไหม”
   
พี่เดียวถามพี่โชหลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมว่าเพื่อนย่อมรู้จักเพื่อนดี พี่เดียวคงไม่อยากให้พี่โชอยู่คนเดียวแต่ก็ไม่แน่ใจว่าเพื่อนต้องการแบบไหนจึงถามนำไปก่อน
   
“ไปกินแถวบ้านมึงไหมร้านเดิม เดี๋ยวกูแวะเล่มเกมด้วย” พี่นอร์ทเสนอความคิดเห็น ถึงพี่นอร์ทไม่ค่อยแสดงออกว่าเป็นห่วงแต่ผมว่าคงเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย
   
“เอาสิ” พี่โชพยักหน้า ผมเห็นพี่เดียวมีสีหน้าโล่งใจ คงพอใจที่พี่โชดูปกติดี แต่เพียงครู่เดียวพี่โชก็ทำท่าประหลาด
   
“เป็นอะไรวะ” พี่เดียวมองปฏิกิริยาแปลกๆ ของเพื่อนด้วยสีหน้างง พี่โชไม่ตอบคำถาม จับจ้องมาที่ผมด้วยสายตาเอาเรื่อง
   
“ผมจะถามว่าไปด้วยได้ไหมครับ” ผมอดขำไม่ได้ ผมแค่ขยับเท้าเข้าไปหาก้าวเดียว พี่โชถึงกับสะดุ้ง ถอยเท้าหนีผมก้าวใหญ่
   
“แล้วมึงตกใจอะไรวะ” พี่นอร์ทมองเพื่อนด้วยความสงสัย
   
“จะไม่ตกใจได้ไงวะ เมื่อกี้จู่ๆ เจ้าเด็กเพี้ยนนี่ก็เดินเข้ามากอดกู”
   
“หะ!” พี่นอร์ทหันมามองหน้าผม ที่เตรียมพร้อมด้วยการยิ้มแฉ่งรออยู่ “กอด เรากอดไอ้โชเหรอ”
   
“ใช่ครับ แต่ผมกอดแบบนี้” เป้าหมายของผมอยู่ใกล้สุดนั่นคือพี่เดียว ผมโอบมือไปรอบตัว รัดไปทั้งแขน ไม่ได้สอดมือเข้าไปกอดเอว ไม่ได้เอาหน้าซบอก ทำเหมือนกับที่กอดพี่โชทุกอย่าง ผมรัดพี่เดียวแน่นๆ หนึ่งทีแล้วปล่อยออก “นี่ไง ผมอยากให้กำลังใจนักกีฬาเฉยๆ”
   
“โธ่ไอ้โชเล่นเอากูตกใจหมด แบบนี้เขาไม่เรียกว่ากอดหรอกโว้ย กูนึกว่ามาสิบแปดบวกกันแถวนี้”
   
“ใช่ ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลยครับ” ผมรีบพยักหน้าเห็นด้วย พี่โชมองผมด้วยสายตาเหลืออด
   
“งั้นวันหลังมึงก็เอากำลังใจไป กูไม่ต้องใช้”
   
“โห” ผมออกเสียงประท้วง “เจ็บนะเนี่ย เจ็บจี๊ดเลย” ผมยกมือกุมอก
   
พี่เดียวถึงกับหลุดขำ ดูจะชอบใจอาการปากยื่นปากยาวของผมมาก “มึงต้องเจอแบบนี้ จะได้รู้ว่าพูดจาใจร้ายแค่ไหน”
   
“ใช่พี่ ใจร้ายมากด้วย” ผมพยักหน้าเออออทันที
   
พี่โชถลึงตาใส่ผมผมเลยแกล้งทำท่าหัวหด คนอื่นหัวเราะกันใหญ่กับสงครามเล็กๆ ระหว่างผมกับพี่โช
   
“จะกอดพี่ก็ได้นะพี่ใจดี ไม่ใจร้าย” พี่เดียวมองผมยิ้มๆ ถือโอกาสแซวเพื่อนไปในตัว จอมขวัญได้ทีสะกิดแขนพี่เดียวเบาๆ “หนูกอดได้ไหมคะ กำลังใจหนูมีล้นเลย”
   
“ฮ่าๆ” พี่เดียวหัวเราะขำ ดึงจอมขวัญเข้ามากอดทีหนึ่ง ดูจากสีหน้าแล้วเพื่อนผมคงฟินน่าดู
   
“ตกลงจะกินข้าวไหม ถ้าไม่กินกูจะได้กลับเลย” เสียงห้วนๆ ดังขึ้น ดูเหมือนมีคนไม่ขำอยู่หนึ่งอัตรา
   
“กินสิวะ อย่าเพิ่งอารมณ์เสีย โมโหหิวหรือไง” พี่เดียวพูดด้วยสีหน้ายิ้มๆ ท่าทางสบาย ไม่ได้รีบร้อนตามเพื่อน
   
“แต่กูว่าไปเลยก็ดีนะกูหิวแล้ว” พี่นอร์ทเอนเอียงไปทางพี่โชเพราะความหิว ทุกคนจึงพร้อมใจกันหยิบข้าวของส่วนตัวขึ้น ยังไม่มีใครอนุญาตให้พวกผมไปด้วย แต่จากการไม่ปฏิเสธผมขอโมเมว่าไปได้

   
“ขอบใจนะ” เสียงพูดเบาพอให้ได้ยินกันแค่สองคน ผมหันไปมองคนที่ลดฝีเท้าลงมาเดินข้างๆ
   
“เรื่องอะไรครับ”
   
“หึๆ” พี่เดียวไม่ตอบผม มีเพียงสายตาอ่อนโยนที่แทนคำขอบคุณได้ดี
   
“โชมันไม่ได้เป็นแบบที่เห็น บางคนก็มีเกราะป้องกันตัวเอง”
   
“ผมรู้ครับ”
   
พี่เดียวหันมามองผมด้วยสีหน้าประหลาดใจ ผมยิ้มใส่ดวงตาคู่นั้น
   
“ผมไม่รู้หรอกครับว่าเรื่องอะไร แต่รู้ว่าคนที่มีสายตาแบบนั้นคงผ่านอะไรมามาก”
   
“อืม” พี่เดียวเงียบไป สายตามองตรงไปยังแผ่นหลังของเพื่อน
   
“ลี”
   
“ครับ”
   
“อาจจะฟังประหลาดไปสักหน่อยแต่..ถ้าเป็นไปได้พี่ฝากโชด้วยนะ”
   
ผมยิ้มกว้างเข้าใจความหมายของพี่เดียวทันที “ไว้ใจผมได้เลยครับ พร้อมตั้งคณะตลกทุกเวลา”
   
“ฮ่าๆ”
   
ผมยิ้มกว้างตามเสียงหัวเราะของพี่เดียว ร่างสูงที่เดินอยู่ด้านหน้าหันมามองพวกเราแวบหนึ่งเพราะเสียงหัวเราะของพี่เดียวก่อนหันกลับไป ผมมั่นใจในสิ่งที่รับปากพี่เดียว ถึงความคิดความฉลาดผมอาจมีไม่เยอะ แต่เรื่องความสดใสผมมีไม่แพ้ใครแน่นอน

• • • • • • • •
   
“โชกูชวนน้องไปบ้านมึงด้วยได้ไหมวะ”
   
ผมแอบได้ยินพี่นอร์ทถามพี่โชระหว่างเดินออกจากร้านอาหาร ผมลุ้นจนเกือบเดินสะดุดขาตัวเองกว่าพี่โชจะพยักหน้าอนุญาต
   
“พี่จะแวะบ้านโชก่อน สนใจกันไหม”
   
“สนครับ” ผมตอบรับโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด
   
“เราสองคนล่ะจะแวะไหม ถ้าไม่สะดวกพี่วนรถออกไปส่งก่อนได้นะ” พี่เดียวถามจอมขวัญกับนะโมซึ่งก็ได้คำตอบเดียวกันคือสะดวก ไม่รีบไปไหน
   
ผมเดินผ่านประตูเข้าไปยังห้องรับแขก บ้านของพี่โชสะอาดสะอ้าน ตกแต่งเรียบง่าย เฟอร์นิเจอร์ไม่มากชิ้นนักด้วยพื้นที่อันจำกัดของทาวน์เฮ้าส์ แต่ก็ถือว่าดูดีระดับหนึ่ง
   
ผมเห็นรูปที่ติดโชว์อยู่บนผนังห้องเลยอดเดินไปดูไม่ได้ เป็นรูปครอบครัวพ่อแม่ลูกและรูปพี่โชเดี่ยวๆ ตั้งแต่เด็กไล่จนถึงโต ผมสังเกตว่าบ้านที่ถ่ายในภาพไม่ใช่บ้านหลังนี้ เพราะดูใหญ่โตโอ่โถงกว่ามาก อีกทั้งรูปที่ดูใหม่หน่อยกลับมีเฉพาะพี่โชกับแม่ ผมเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ แม้จะแอบคาดเดาไปล่วงหน้าว่าหรือคุณพ่อพี่โชจะไม่อยู่ด้วยแล้ว
   
“รับ” ผมรีบเดินไปนั่งที่โซฟาเมื่อพี่โชเดินลงมาจากชั้นบน ในมือมีอุปกรณ์เกมมาส่งให้พี่นอร์ท
   
“ใครสนใจจะเล่นเกมกับพี่” พี่นอร์ทหันมาเรียกพวกผม
   
“ผมครับ” นะโมเสนอตัวก่อนใคร เพราะชอบเล่นเกมเหมือนกัน
   
“พวกมึงนั่งเล่นไปก่อนเดี๋ยวกูลงมา”
   
“เออ” พี่นอร์ทตอบรับโดยไม่หันไปมองพี่โช เพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับการต่อเกมเข้ากับจอโทรทัศน์ ผมนั่งมองคนอื่นเพลินๆ จนปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา
   
“ห้องน้ำอยู่ตรงไหนครับ”
   
“เดินตรงไป เลยบันไดทางขึ้นชั้นบน อยู่ถึงก่อนครัว” พี่เดียวเงยหน้าจากนิตยสารที่เปิดอ่านขึ้นมาตอบ ผมพยักหน้ารีบลุกเดินตรงไปตามที่อีกฝ่ายบอก
   
ผมเดินผ่านบันไททางขึ้นชั้นบน ได้ยินเสียงหงุดหงิดของพี่โชแว่วลงมาแต่จับใจความไม่ได้ ผมเดินต่อไปยังห้องน้ำ นึกสงสัยว่าเป็นเรื่องเดิมหรือเปล่านะ


หลังจากผมออกมาจากห้องน้ำ พี่โชนั่งอยู่ที่โซฟา ชุดนักศีกษาถูกเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านสบายๆ เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มขายาว ผมมองซ้ายมองขวาเพื่อหาที่นั่งให้กับตัวเอง ก่อนตัดสินใจนั่งลงข้างโต๊ะรับแขก ใกล้กับนะโมที่นั่งเล่นเกมอยู่กับพื้นห้อง
   
เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะสั่นเบาๆ แต่ไม่มีเสียงเรียกเข้า ผมอดมองไม่ได้เพราะนั่งอยู่ใกล้สุด เจ้าของโทรศัพท์นั่งเฉยคล้ายไม่ได้ยินเสียงสั่น ผมกลัวว่าพี่โชจะไม่รู้ว่าโทรศัพท์เข้าจึงหันไปบอก
   
“พี่โชครับมีคนโทรมา”
   
เหมือนพี่โชไม่ได้ยินสิ่งที่ผมพูด สายตาคู่นั้นจับจ้องไปยังหน้าจอโทรศัพท์ สีหน้าครุ่นคิด เมื่อผมแน่ใจว่าพี่โชเห็นแล้วจึงหันหลับไปนั่งตามเดิมโดยไม่เรียกอีกฝ่ายซ้ำ
   
“ขวัญจะออกไปซื้อขนมตรงร้านหัวมุม มีใครเอาอะไรไหมคะ” จอมขวัญหยิบกระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์ กวาดสายตามองทุกคน
   
“เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้” ผมแปลกใจที่พี่โชเอ่ยปาก ร่างสูงลุกขึ้นยืน
   
“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร ขวัญออกไปเอง” จอมขวัญรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน
   
“นั่งเล่นไปเถอะพี่ไปซื้อเอง ลีไปช่วยพี่ถือของหน่อย”
   
“ครับ!” ผมถึงขั้นตะลึง พี่โชชวนผมไปซื้อของ หูฝาดไปหรือเปล่า
   
“ลุกสิ”
   
“อ๋อ ครับๆ” ผมเงอะงะรีบลุกขึ้นยืน รู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ
   
พี่โชไม่พูดอะไรต่อ เดินนำผมออกไปจากบ้าน ผมเดินตามไปเงียบๆ จนถึงร้านขายของชำ พี่โชบอกให้ผมหยิบขนมให้เพื่อน ส่วนตัวเองไปหยิบเครื่องดื่ม
   
เราเดินตามกันออกจากร้านเงียบๆ เหมือนขามา ผมเริ่มทำใจแล้วว่าเราคงไม่ได้คุยกันสักคำ
   
“พี่โช” ผมเรียกด้วยความแปลกใจ เมื่อพี่โชเปลี่ยนเส้นทางข้ามถนนไปยังฝั่งตรงข้ามบ้าน จนผมต้องรีบข้ามตามไป พี่โชเดินตรงไปยังชิงช้า วางของลงที่มุมเสาก่อนนั่งลง
   
“นั่งก่อนสิ”
   
“ครับ” ผมวางของไว้กับของพี่โช ก่อนตามไปนั่งข้างๆ
   
ผมไกวชิงช้าไปมาช้าๆ รอให้อีกฝ่ายพูดแต่พี่โชเงียบมาก จนผมคิดว่าหรือพี่โชอยากนั่งคิดอะไรคนเดียว ผมจึงตัดสินใจไม่กวน
   
“เรามีแฟนหรือยัง”
   
“ครับ!” ผมหันไปมองด้วยสายตาแปลกใจ พี่โชมองผมอยู่ก่อนแล้ว สายตาของเราจึงสบเข้าด้วยกันอย่างจัง “ไม่มีครับ” ผมส่ายหน้าไปมา
   
“เป็นแฟนพี่ได้ไหม”
   
“อะ..อะไรนะครับ!” ผมเกือบตกจากชิงช้า ดวงตาสองข้างเบิกโพลง ละล่ำละลักถามซ้ำให้แน่ใจ
   
“พี่ถามว่าเป็นแฟนพี่ได้ไหม”
   
“พี่โชชอบผมเหรอ!” ผมถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หัวใจเต้นตุ๊บตั๊บ เลือดลมสูบฉีดดีเหลือเกิน
   
เสียงถอนใจหนักๆ ดังขึ้น นิ้วชี้ถูกจิ้มเข้ามาที่กลางหน้าผากของผม “เพี้ยนหรือไง”
   
“อ้าว!” ผมยกมือขึ้นคลำหน้าผากป้อยๆ “ก็พี่โชขอคบกับผมเอง”
   
“ไม่ได้ขอคบ หมายถึงช่วยเป็นแฟนพี่ชั่วคราวได้ไหม”
   
“ไม่ค้างคืนเหรอ” ผมถามตาเป็นประกาย ริมฝีปากยกรอยยิ้มล้อเลียน แต่สีหน้าของอีกฝ่ายนิ่งสนิทจนผมต้องเป็นฝ่ายหัวเราะแห้งๆ ออกมา “ไม่เล่นก็ได้ครับ”
   
“สะดวกไหม”
   
“เหมือนชวนไปธุระเลยเนอะ” ผมว่าจะไม่แซวแล้วเชียว แต่มันอดขำไม่ได้
   
“ช่างมันเถอะ” พี่โชลุกขึ้นยืน คนอะไรขี้น้อยใจชะมัด
   
“เดี๋ยวครับ” ผมคว้ามือของพี่โชเอาไว้ คนตัวสูงหันกลับมามอง ผมรีบส่งยิ้มกว้างไปให้
   
“ผมว่าง เป็นให้ก็ได้ครับ”
   
“หึ” พี่โชหลุดขำออกมาสีหน้าดุดันเมื่อครู่คลายออก
   
“ว่าแต่พี่โชจะให้ผมเป็นแฟนทำไมครับ หรือว่ามีปัญหาสาวเกาะติดไม่ปล่อย”
   
“เปล่า”
   
ผมรอให้พี่โชเล่า แต่อีกฝ่ายกลับเงียบไม่ยอมพูดอะไร จนผมต้องเป็นคนถามนำขึ้นมา

“แล้ว?”
   
“วันเสาร์นี้ว่างไหม”
   
“ว่างครับ”
   
“ไปธุระกับพี่หน่อย”
   
“ก็ได้ครับ” ผมพยักหน้า รู้เองโดยอัตโนมัติว่านัดครั้งนี้ต้องเกี่ยวกับเรื่องที่พี่โชขอผมเป็นแฟนแน่ๆ “ตกลงพี่โชยังไม่อยากบอกผมใช่ไหมครับว่าเพราะอะไร งั้นก็ไม่เป็นไรครับ ไว้เมื่อไหร่อยากบอกค่อยบอกก็ได้...อะไรครับ?” ผมเลิกคิ้วเมื่อเห็นว่าพี่โชมองหน้าผมแปลกๆ
   
“ปล่อยมือได้แล้วมั้ง”
   
“เอ้า! นึกว่าแฟนกัน” ผมหัวเราะขำ รีบปล่อยมือพี่โช ลืมไปเลยว่าผมจับมือของอีกฝ่ายเอาไว้ สีหน้าพี่โชกึ่งบึ้งกึ่งขำ เหมือนไม่รู้จะทำยังไงกับผมดี
   
“จะเข้าบ้านเลยไหมหรืออยากนั่งเล่นก่อน”
   
“จำได้ด้วยว่าผมชอบนั่งชิงช้า” ผมยิ้มด้วยความดีใจ พี่โชมองผมนิ่ง นิ่งจนผมอดก้มลงมองตัวเองไม่ได้ เมื่อไม่เห็นสิ่งใดผิดปกติจึงถามออกไปตรงๆ “มีอะไรหรือเปล่าครับ”
   
“นายมีความสุขง่ายเกินไปไหม เรื่องแค่นี้ต้องดีใจด้วย”
   
“ดีใจสิครับ” ผมส่งยิ้มให้กับพี่โช “ความสุขผมว่ายิ่งง่ายยิ่งดี”
   
“....”
   
“กลับเข้าบ้านเลยดีกว่าครับ” ผมลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่าพี่โชไม่พูดอะไร เดินไปหยิบของที่วางไว้ขึ้นมา
   
“ขอบใจนะที่ช่วย”
   
“ขอบคุณครับที่ขอให้ช่วย” ผมส่งของส่วนหนึ่งให้พี่โช ทำทุกอย่างให้เป็นปกติ เหมือนเรื่องที่เราคุยกันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร
   
พี่โชมองหน้าผม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันนิดๆ ผมจึงส่งยิ้มกว้างไปให้    “ไม่ต้องถามครับว่าทำไม เพราะผมไม่บอกเหมือนกัน”
   
“เราคิดว่าทำไมพี่ถึงเลือกขอให้เราช่วย”
   
“เพราะผมเพี้ยนพอจะรับปาก”
   
“หึๆ”
   
“ตอบถูกแน่เลย” ผมย่นจมูก คิดอยู่แล้วเชียว
   
พี่โชไม่ตอบคำถาม แต่ใบหน้าเคร่งขรึมปรากฏรอยยิ้มขำ ดวงตาเป็นประกาย ร่างสูงก้าวเท้านำผมข้ามถนน ผมมองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้า เผลอหัวเราะออกมาเบาๆ
   
วันนี้เป็นแฟนหลอกๆ ไปก่อนเนอะ เดี๋ยวสักพักค่อยหลอกมาเป็นแฟนจริงๆ

✪✣✤✥✦TBC✤✥✦✧✪
ขออนุญาตแจ้งข่าวค่า บลูมารักจะเปิดขายในงาน ONE SENSE DAY ครั้งที่ 1  มีเล่มพิเศษไค&กรมแถมให้ด้วยค่ะ
ณ หอประชุม สมาคมนายทหาร  กองพลทหารม้าที่ 2 รักษาพระองค์ (สนามเป้า)
วันอาทิตย์ที่ 26 สิงหาคม 2561  ตั้งแต่เวลา 10.00-15.00 น. ค่ะ ใครวางคนเขียนฝากมาจ๋ากับหมูบลูด้วยนะคะ
Darin ♥ FANPAGE
Twitter : primdarin





ออฟไลน์ darling

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1741
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-7
เป็นแฟนแบบเล่นๆไปก่อน สักพักค่อยเป็นแฟนจริงๆเนอะพี่โช  :กอด1:

ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
วันนี้เป็นแฟนหลอกๆ สักวันจะหลอกมาเป็นแฟนจริง  :laugh: โอ้ยยย หนูลี ช่างคิด แต่คิดว่าหนูลีทำได้อยู่ละ

ออฟไลน์ O-RA DUNGPRANG

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1760
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-5
เดี๋ยวแฟนชั่วคราวจะกลายเป็นแฟนถาวรนะพี่โช  :z1: :z1: :z1:

ออฟไลน์ Al2iskiren

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1775
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-3
เดี๋ยวแฟนชั่วคราวจะได้เลื่อนขั้น  :-[

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
เดี๋ยวพี่โชต้องหลงเสน่ห์น้องลีแน่ๆ รอไปก่อนเถอะ

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
"ตอนนี้เป็นแฟนหลอกๆ เดี๋ยวสักพักค่อยหลอกมาเป็นแฟนจริงๆ".  :laugh:
ไม่รอดแน่พี่โช เสร็จหนูมาลีแหง๋ๆ  :laugh:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
คบหลอกๆ ตบตาใครบางคนหรือเปล่านะ  :hao4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด