---> ดาวอย่ายั่ว!!__Chapter25 >> END <<
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: ---> ดาวอย่ายั่ว!!__Chapter25 >> END <<  (อ่าน 55256 ครั้ง)

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ได้กลิ่นมาม่ามาแต่ไกล..ลลลล  :ling2: :ling2: :ling2:

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3262
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
ขิงแกจะรอดไหมเนี่ย

ออฟไลน์ Pin_12442

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 258
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6016
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +842/-16
ตบมานนนนนนนนน..บังอาจมาก
คิดจะงาบขิงไปนวดนาบ

ดาวจัดการเลย

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1171
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
พี่ดาวต้องออกโรง ดูแลน้องบ้างนะ น้องขิงยังไงก็เป็นเด็กใสๆ

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
เดี๋ยวน้องโพจะโดนพี่ดาวจัดหนักนะจ๊ะ

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5700
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-9

ออฟไลน์ ofious

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +100/-4
    • @sweeterthansw
Chapter 20 - พี่ดาวไม่งอเเง

 :mew4:


ในที่สุดก็ใกล้วันกำหนดกลับของดาว ขิงเลื่อนคิวงานโปรโมทวงตัวเองให้ว่างติดกัน3คืน เพื่อจะบินไปรับคนพี่ที่ญี่ปุ่นทันที

ดาริณส่งกระเป๋าใบใหญ่ไปรอไว้ที่โอซาก้า เพราะเขากับขิงจะเเวะเเช่ออนเซ็นกันที่เกียวโตก่อนกลับไทย เรื่องเรียวกังแบบญี่ปุ่นเเท้ขิงก็จัดการจองมาเเล้วตั้งเเต่อยู่ไทย

คู่รักยิ้มกริ่มให้เเก่กันเมื่อก้าวเข้าสู่เรือนพักแบบญี่ปุ่นโบราณที่มีบ่อน้ำร้อนส่วนตัว รอบข้างรายล้อมด้วยป่าและมีเสียงน้ำไหลจากลำธารธรรมชาติขับกล่อม

ถามว่าที่ยิ้มนี่เพราะชื่นชมบรรยากาศหรอ ก็ไม่ใช่ แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นที่ได้นอนในสถานที่เเปลกใหม่ กับชุดยูคาตะสำหรับใส่นอนที่วางอยู่บนฟูกนุ่มมากกว่า

หากนี่เป็นการ์ตูนขิงก็กำลังยิ้มร้ายกาจเเบบพระเอกจอมหื่นทั้งหลาย ส่วนดาริณก็ไม่ได้เขินอายเเละพร้อมกระโจนเข้าไปในกองเพลิงเเห่งราคะกับน้องเหมือนกัน พวกเขาไม่ได้เจอกันแบบตัวเป็นๆ ตั้งหลายอาทิตย์ และดาริณเขินอายที่จะจุดจุดจุดกันผ่านกล้องหน้าโทรศัพท์ เพราะฉะนั้นเเค่มองตาก็รู้กันเเล้วว่าคืนนี้ต้องไม่พลาด จัดหนักจัดเต็มอย่าให้เสียชื่อคู่หื่น2018

“อ่า...มาเหนื่อยๆ เราไปเเช่ออนเซ็นกันก่อนดีกว่ามั้ยครับ” ขิงคีพลุคพระเอกคูลๆ ดาริณยิ้มกระมิดกระเมี้ยนพยักหน้า พวกเขาเลิกสนใจกระเป๋าเป้ที่เเบกกันมาคนละใบ แล้วเดินจูงมือกันไปที่ส่วนบ่อน้ำร้อนกลางเเจ้ง ที่สร้างเป็นส่วนหนึ่งของห้องพัก ใช้ม่านบังตาเป็นต้นไม้น้อยใหญ่เพื่อสร้างความเป็นส่วนตัว

ขิงถอดชุดที่สวมใส่ออกช้าๆ เริ่มด้วยเสื้อยืดตัวเก่ง เผยกล้ามอกแน่นๆ และช่วงหน้าท้องลีนๆ ขับเน้น V Line จนดาริณมองแล้วแก้มร้อนผ่าว

“เจ้าเด็กน่ากินจังอ่ะ” คนพี่พูดออกมาเหมือนเพ้อๆ แล้วขิงเองก็ต้องยันหน้าผากอีกฝ่ายไว้ด้วยความรวดเร็ว ดาริณพุ่งเข้ามาราวกับเป็นซอมบี้

ดาริณทำหน้างอ อ้าปากงับอากาศอย่างน่าสงสาร

“แช่น้ำก่อน ใจเย็นนะที่รัก”

“ตัดพาร์ทไปเลยได้มั้ยอ่ะ”

ขิงก้มลงไปจุ๊บปากงุ้ยๆ หนึ่งที ใครกันที่ทำเสียงน่ารักๆ ใส่เขาตอนอ้อนว่าอยากมาเเช่ออนเซ็น แล้วถ้าไม่ได้เเช่จะงอเเงอีกมั้ย คนน้องยื่นมือไปจับชายเสื้อยืดอีกฝ่าย ดาริณกำมือยกขึ้นเหนือศีรษะเป็นเด็กปล่อยให้ขิงถอดเสื้อให้โดยดี

ใบหน้าหล่อเหลาก้มต่ำลงไปอีกนิด ประทับจูบลงบนตำเเหน่งหัวใจบนหน้าอกบาง

จุ๊บ!

แล้วค่อยขยับปากลงไปงับตุ่มไตที่ฝังห่วงไว้ข้างหนึ่ง

“อะ อื้อ” ดาริณครางต่ำๆ ในลำคอ แค่โดนสัมผัสเบาๆ เท่านั้นเขาก็เกือบเป็นเกือบตายเเล้ว ขิงใช้มือที่ว่างปลดกระดุมกางเกงยีนส์ขายาวที่ดาริณสวมอยู่ ร่นมันลงจากสะโพกสอบของอีกฝ่าย โดยไม่ละปากออกจากอกเลย

“เจ้าเด็ก..ฮึก..ขี้โกง” ดาริณฟ้องเอากับลมฟ้าอากาศ

ถัดจากกางเกงขายาว ก็เป็นกางเกงชั้นในขอบลาย Supreme ที่วันนี้พวกเขาใส่คู่กัน ขิงยังดูดดึงเยลลี่สีหวานไปเรื่อยๆ พร้อมกับเกี่ยวชั้นในตัวจ้อยลง

“มะ ไม่เอานะ”

“ไม่ให้ทำหรอครับ”

“ขิงบอกให้ไปแช่น้ำก่อนไม่ใช่หรอ”

“แต่พี่รู้สึกมากขนาดนี้ ผมจะใจร้ายได้ยังไง”

ดาริณไม่มีโอกาสปฏิเสธเลย เมื่อใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนต่ำลงไปอีก พร้อมกับที่เจ้าตัวนั่งยองลงกับพื้น

“ดะเดี๋ยว..ฮื้อ” ดาริณห้ามน้อง แต่ขิงนั้นไม่ได้สนใจเเล้ว เขาต้องประพฤติตัวเป็นชายใจเหี้ยม กำจัดลูกๆ ของดาริณออกไปบางส่วนก่อน ไม่งั้นนะเจ้าตัวดีก็จะเเรงเยอะ พลังล้นสะกิดเขาจนไม่ได้แช่น้ำกันพอดี

“อื้อ ขิง!”

ลิ้นอุ่นๆ จัดการรีดเร้นอารมณ์ของดาริณให้พุ่งสูง ฝ่ามือขาวขยำไปบนเส้นผมของคนน้องบางครั้งก็ลูบไล้บางครั้งก็บังคับให้อีกฝ่ายเคลื่อนเรียวลิ้นตามที่ตนต้องการ ไม่นานเจ้าเด็กก็ทำสำเร็จ ทอนพลังของคนพี่ออกไปได้มากโข

หลังทำให้คนพี่เเรงน้อยลงได้ ขิงก็ลากเจ้าตัวดีของเขาไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เตี้ยๆ แล้วเปิดฝักบัวล้างตัวให้อีกฝ่าย ดาริณนั่งนิ่งให้ขิงจัดการ อารมณ์เมื่อสักครู่รุนเเรงจนในสมองเขายังมึนเบลอ ขิงล้างตัวให้ดาริณเสร็จก็บอกให้อีกฝ่ายลงไปแช่ออนเซ็นก่อน

“แล้วเจ้าเด็กอ่ะ” ดาริณที่ร่างกายเปล่าเปลือยถาม

“ผมเเก้ผ้าต่อหน้าพี่เดี๋ยวก็ไม่ได้แช่อีกอ่ะ เดินลงไปก่อน ปิดตาด้วย แล้วเดี๋ยวขิงตามไป”

ดาริณยู่ปากอย่างแง่งอน เดินปัดๆ ลงไปหย่อนขาลงในบ่อหิน ขิงส่ายหน้าเเล้วยิ้มตาม ขี้หงุดหงิดอย่างกับลูกเเมวเเหนะ

เมื่อเห็นว่าคนพี่ดี๊ด๊าไปกับน้ำอุ่นจนลืมสนใจเขาเเล้ว ขิงก็ถอดกางเกงลงบ้าง เขาจัดการล้างตัวตามมารยาทการลงเเช่ออนเซ็นที่ดี แล้วค่อยไปหย่อนตัวลงไปในน้ำอุ่นกว่าอุณหภูมิร่างกาย

ปรับตัวเพียงเเป๊บเดียวจากที่รู้สึกร้อนมากก็เป็นความอุ่นกำลังดี

ควันสีขาวจางๆ ลอยคลอไปกับผิวน้ำ บังโฉมหน้าดาริณไว้บางส่วนทำให้กลายเป็นภาพที่หน้ามอง ขิงทรุดนั่งลงที่ขั้นบันไดหินใต้น้ำ แล้วมองคนพี่ที่เดินไปเดินมาอย่างอารมณ์ดี ไม่นานดาริณก็ก้าวเตาะเเตะมาซุกตัวอยู่ข้างๆ ขิง คนน้องกดจูบลงไปบนเเก้มชมพูนุ่มนิ่ม ดาริณหอมเเก้มอีกฝ่ายกลับเช่นกัน

“ชอบมั้ย” ขิงถาม ใช้นิ้วเกลี่ยจมูกเล็กนั้นไปด้วยความหลงใหล

ดาริณพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มเเทบจะถึงหู “ขอบคุณนะครับ ที่พาพี่มา”

เขาเเค่เปรยๆ ว่าอยากเเช่อ็อนเซ็นท่ามกลางธรรมชาติสวยๆ บ้าง เย็นวันนั้นขิงก็ส่งใบจองเรียวกังมาให้ดู เจ้าเด็กเอาใจคนพี่เก่งที่สุด

พวกเขานั่งชมวิวเเล้วก็พูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อยกันพักหนึ่งก็ถึงเวลาที่ควรขึ้นจากน้ำ แน่นอนว่าขิงไล่เจ้าพี่ขึ้นไปก่อน พวกเขาสองคนยังไม่ควรสปาร์คกันทันทีหลังเเช่น้ำร้อน เดี๋ยวจะหน้ามืดเอาได้ เมื่อดาริณตะโกนบอกว่าเเต่งตัวเรียบร้อยขิงก็ลุกออกไปบ้าง เขาอาบน้ำอีกครั้งเพื่อปรับอุณหภูมิร่างกาย ขิงเปิดฝักบัวให้สายน้ำไหลผ่านร่างเปลือยเปล่าตั้งเเต่ศีรษะไปจนถึงข้อเท้า เขาหลับตาฮัมเพลงไปด้วย โดยไม่ได้รู้เลยว่าภาพสุดเซ็กซี่นั้นตกอยู่ในสายตาซุกซนของใคร ดาริณยกชายผ้าขึ้นมากัดเพื่อกลั้นเสียงกรีดร้อง เจ้าเด็กของเขาดูฮอตจนน่าหวงไปหมดทำยังไงดี และเมื่อขิงปิดน้ำดาริณก็ต้องกลิ้งตัวกลับไปที่ห้องนั่งเล่น ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ตอนนี้ใบหน้ามันร้อนผ่าวไปหมดแล้ว ดาริณนั่งทับขาอยู่หน้าโต๊ะเตี้ยๆ ที่มีกาน้ำชาวางอยู่

พอขิงเดินเข้ามา เขาก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบทั้งที่มันว่างเปล่า พยายามให้เหมือนนั่งทำพฤติกรรมเเบบนี้มานานเเล้วไม่ได้ไปแอบดู

นัยน์ตาคมจ้องมองท่าทางหลุกหลิกนั้นเเล้วก็ทำคิ้วขมวด ดาริณหันมาเจอหน้ายุ่งๆ ของขิงเข้าไปแล้วอยากจะตายไปเสียเดี๋ยวนั้น เวลาน้องดุทำไมมันกร้าวใจจังอ่ะ เขาหลงเจ้าเด็กจนจะไม่ไหวอยู่เเล้วนะ

ปล้ำหลัวตัวเองผิดมากมั้ยวะ!

“เป็นอะไร” ขิงถาม แล้วเดินมานั่งลงใกล้ๆ ดาริณถอยกรูดไปชิดฝาผนังด้านหนึ่ง

“ดาว” ขิงเรียกเสียงเข้มเเล้วคลานตามไป มันเหมือนหมาป่าตัวใหญ่ที่ไล่ต้อนกระต่ายตัวน้อย

“อยะ อย่าเข้ามานะ” ดาริณหลับตาปี๋ แล้วส่ายหน้าผับ

ขิงยิ่งงง ปกติมีเเต่วิ่งเข้าหา “โกรธอะไรผมหรอ”

“ไม่ได้โกรธ”

“แล้วหนีผมทำไม”

“จะเจ้าเด็กหล่อเกินไป หัวใจพี่ดาวเต้นไม่ทันเเล้ว หัวใจจะวายอยู่เเล้ว งือ”

ขิงขำหลุดยิ้มออกมานิดนึงก็ปั้นหน้าดุเหมือนเดิม เจ้าตัวโตคว้าข้อเท้าคนพี่หมับ มันเป็นส่วนหนึ่งที่เซ็กซี่มากในตัวดาริณก่อนจะยกมันขึ้นจุมพิตลงไปเบาๆ

ดาริณเลือดลมเดินจนหน้าและหูเเดงไปหมด ขิงลากข้อเท้าคนพี่ให้ทั้งตัวสไลด์มาตกอยู่ใต้ร่าง ดาริณยกมือปิดหน้า ขิงจับมือสองข้างนั้นออกเบาๆ แล้วรวบมันไว้เหนือศีรษะ ตาคมกวาดมองใบหน้าเขินอายจนตลกไปหมดของดาริณ

“พร้อมโดนกินหรือยัง” เสียงแหบเซ็กซี่ถาม

คนพี่ตาโต นึกว่าจะกินข้าวเย็นกันก่อน แล้วค่อยทำกันก่อนนอนซะอีก

“หิวแล้วหรอ” เสียงหวานถาม

ขิงพยักหน้า เเช่น้ำร้อนมาเนื้อน่าจะเปื่อยพร้อมเคี้ยวละ

เขาไม่รอให้คนพี่ตอบแล้วก้มลงจูบทันที จูบอ่อนหวานในตอนเเรกแล้วก็ทวีความรุนเเรงขึ้นเรื่อยๆ ขิงขบกินกลีบปากสีอ่อนอย่างชอบใจ

สาปเสื้อยูคาตะค่อยๆ หลุดลุ่ยออกตามเเรงขยับของคนตัวเล็ก เสียงหายใจช้าๆ เริ่มกลายเป็นหอบหนักขึ้นเรื่อยๆ ดาริณผลักขิงออกจากตัว ไม่ได้รังเกียจรังงอนแต่พี่ชอบกระทำ ขิงนอนเเผ่รับเอวเจ้าตัวเล็กที่ปีนขึ้นมานั่งลงตรงช่วงกลางลำตัว

ขิงผ่อนลมหายใจอย่างยากลำบาก อาจจะเพราะเราห่างหายกันไปนาน ส่วนนั้นของดาริณจึงคับเเน่นคูณสาม คนพี่เองก็ทำหน้าทรมาณไม่เเพ้กัน แล้วค่อยๆ ขยับตัวเล่นซุกซนไม่ต่างจากลูกหมา ดาริณก้มลงไปจูบปากขิงบ้าง เเต่จูบไม่ถนัดมากหรอก เพราะส่งเสียงอิ๊อ๊ะในทุกครั้งที่คนน้องขยับเอวโต้ตอบ และวันนี้ขิงก็ไม่มีเวลาเล่นกับดาริณมากเพราะมันจะไม่ไหวแล้วโว้ย

คนน้องผลักไหล่คนพี่ออกบ้าง ดาริณลุกออกไปพร้อมหน้างอเเง แต่ขิงไม่เสียเวลาปลอบใจเหมือนเช่นที่เคยทำ อารมณ์เขากำลังพัดกระพือรุนเเรง ดาริณคลานกลับไปตรงฟูกนอน เพราะรู้ว่าช่วงต่อไปขิงไม่อ่อนโยนกับหัวเข่าเขาเเน่ๆ นุ้งดาวไม่อยากให้หัวเข่าด้านฮะเลยไปหาเบาะนุ่มๆ คอยซับเเรงกระเเทกหน่อยดีกว่า ขิงตามไปทาบทับที่ด้านหลังคนพี่ทันที เขาจับสะโพกนุ่มกลมไว้มั่นแล้วก็เชื่อมต่อส่วนสำคัญกัน ขิงเร่งจังหวะจนดาวต้องส่งเสียงต่ำๆ ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ประสานไปกับเสียงเนื้อบนต้นขาที่กระทบกันดังลั่น

ไม่นานคนน้องก็รวบเอวคนพี่ขึ้นมากอด ไหลเลื้อยมือลามไปตรงหน้าอก บีบเค้นมันไปด้วยจนดาวเเทบห้ามความรู้สึกไม่ไหว มือเล็กๆ ของดาวจับท่อนขาของขิงเเน่นเพื่อบรรเทาอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ใบหน้าหวานยุ่งเหยิง เกร็งตัวเป็นพักๆ เพื่อรองรับหนั่นเนื้อร้อนของเจ้าเด็กที่ตอกตรึงเข้ามาเเบบไม่เว้นจังหวะให้หายใจ

ท่ามกลางเสียงลมพัดใบไม้ไหว ภายในห้องพักกลับคุกกรุ่นไปด้วยเสียงหอบของสองร่างที่สอดประสานกันอย่างลึกซึ้ง

โชคดีที่เรือนโบราณสร้างมาอย่างเเข็งเเรงทนทาน ไม่งั้นเจอเเรงบดเบียดอันเเสนดุดันของน้องขิงเข้าไปเสาเรือนอาจจะทรุดได้

พายุอารมณ์ของคู่รักพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งติดต่อกันอีกหลายชั่วโมง ขิงถึงยอมปล่อยคนพี่ให้เป็นอิสระ เขาโอบกอดรอบตัวดาริณไว้ กอดปลอบจนกว่าลมหายใจของดาริณค่อยๆ เข้าสู่ภาวะปกติ จูบซับเหงื่อรอบขมับแผ่วเบาไปพร้อมกับการลูบหลังให้อีกฝ่ายผ่อนคลายลง ทุกการกระทำเป็นไปอย่างอ่อนโยน เพื่อชดเชยการเอาเเต่ใจที่ผ่านมาเมื่อครู่ ขิงคงคิดถึงดาวมากไปหน่อย เล่นเอาคนพี่หมดเเรงครางหงิงๆ เลยทีเดียว

เมื่อดาริณพอจะหายงอเเงแล้ว คนตัวสูงก็รวบสาบเสื้อยูคาตะให้ปกปิดร่องรอยบวมเเดงทั่วร่างที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมา และไม่ต้องเดาว่าส่วนไหนของร่างกายที่ถูกรังเเกมากที่สุด

“อาบน้ำนะ” ขิงบอกคนพี่เบาๆ ดาวจะทำอะไรได้ โดนเขากินจนตัวอ่อนไปหมดก็ได้เเต่พยักหน้า กอดคอน้องเป็นลิงเลย

หลังจากได้พักร่างนิดหน่อยพี่ดาวคนเก่งก็กับมาฟิตเหมือนเดิม ขิงสอดนิ้วเข้าไปในอุ้งมือคนพี่เเล้วจูงเดินเรื่อยๆ ไปยังห้องอาหารของเรียวกัง เขาจองคอร์ส Omakase สำหรับ 2ที่ไว้ ซึ่งเป็นการรับประทานอาหารญี่ปุ่นเเบบดั้งเดิมคือเชฟจะเป็นคนเลือกเมนูมาให้เราเอง ดาริณตัวน้อยตัวนิดตื่นเต้นจนเเทบจะกระโดดดึ๋งดั๋งให้ไปถึงเร็วๆ แต่ขิงนั้นรู้ดีว่าร่างพี่อ่ะไม่อำนวยหรอก ทำมาเองกับมือทำไมจะไม่รู้ว่าสะบักสะบอมเเค่ไหน

ร่างสูงมองตามปากบวมฉึ่งที่พูดจ้อยๆ ไปตลอดทางเเล้วตัวขิงเองก็ต้องบีบเสียงเล็กเสียงน้อยตอบเพื่อให้เข้ากับบทสนทนาของคนพี่ บางครั้งดาริณก็เหมือนเด็กๆ ที่ยังไม่โต มีโลกสดใสเหมือนวิ่งเล่นอยู่ในการ์ตูนมังงะ ขิงมองเเล้วก็ยิ้ม มันเป็นยิ้มจางๆ ที่เขากำลังมีความสุขกับช่วงเวลาตรงนี้ เเต่ก็อดพาลกังวลไปถึงช่วงที่เขาต้องไปอยู่บ้านดาวไม่ได้ ถึงตอนนั้นที่ต้องเเยกกันนานๆ ชีวิตคู่ของพวกเขาจะเป็นอย่างไรบ้างนะ และเมื่อความคิดนี้เเทรกเข้ามาหัวใจเขาก็วูบโหวงแปลกๆ

ในขณะที่ดาริณยังไม่รู้เลยว่า ‘พายุ’ กำลังจะพัดมา

ดาวมีความสุขกับการกินมื้อพิเศษ ตั้งใจฟังเชฟเเนะนำทั้งที่ภาษาอังกฤษกระท่อนกระเเท่นมากเต็มที ขิงเองก็อดจะยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ เขารักใบหน้าที่เเสนสดใสของดาว ถ้าเป็นไปได้เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายมีน้ำตาเลยเเม้เเต่น้อย ดาริณของเขาส่องประกายงดงามที่สุด มันเหมือนดาวสว่างได้ด้วยความหวังและความฝันอันเเรงกล้า

ขิงรักดาวที่เป็นเเบบนั้น รักดาวที่มีความสุขในการใช้ชีวิต

ร่างสูงรู้สึกตัวอีกครั้ง เมื่อมือนุ่มเเตะลงมาบนหัวเข่าเขา พร้อมใบหน้าน่ารักยื่นมามองเขาจนใกล้ ขิงพึ่งรู้ตัวว่าเชฟบรรยายจบเเล้ว

“เจ้าเด็กเหม่ออะไร”

“ผมมองดาวของผมเพลินไปหน่อย”

“โกหก ตาลอยไปไกลเชียว ไม่ได้มองหน้าดาวเเน่ๆ”

“ขอโทษครับ”

ดาวเปลี่ยนมาลูบเเขนคนน้องเบาๆ เเทน

“ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ ก็บอกดาวนะ”

ร่างสูงเลือกจะส่ายหน้า ดาวกำลังมีความสุขกับการท่องเที่ยว เขาไม่ควรเอาเรื่องนั้นมาทำลายความสนุกในตอนนี้

“ขิงเเค่คิดว่าพรุ่งนี้จะพาพี่ไปนั่งรถไฟชมวิวสวยๆ หรือจะเเค่เข้าไปเดินเล่นในเมืองดี” นายขุนเขาเลือกที่จะปด

ดาวยิ้มกว้าง “เเค่ได้อยู่ด้วยกันจะไปไหนดาวก็แฮปปี้ทั้งนั้น”

ดาว...

ขิงอดส่งมือไปขยี้กลุ่มผมนุ่มของอีกฝ่ายไม่ได้ ดาวไม่ได้ตอบเอาใจเขา ดวงตานั้นตอบกลับมาด้วยความใส่ซื่อ ขิงเริ่มไม่แน่ใจว่าเรื่องที่เขาตกลงกับพ่อดาวนั้นมันคือทางออกที่ดีเเล้วจริงหรือไม่

คืนนั้นพวกเขานั่งดูท้องฟ้ากันที่ชานเรือน บนฟ้าพร่างพรายไปด้วยดวงดาวสุกสว่าง

“ดาวนำทางของขิงคือดวงไหนหรอ” ดาวถามย้อนไปถึงสิ่งที่ขิงเคยให้สัมภาษณ์บนเวที

ขิงกุมมือคนพี่มาไว้ที่หน้าตัก เขาไม่จำเป็นต้องตอบ ว่าทุกวันนี้ที่ชีวิตเขาดำเนินไปเพราะมีใครคอยให้ความสุขอยู่ข้างๆ

“ดาวของเรา ดาวของขิง” คำว่า ‘เรา’ ขิงไม่ได้หมายถึงตัวเอง แต่หมายถึง ‘ความรักของเรา ที่มีดาวของเขาคอยทำทาง’

ดาริณตีความในใจ แล้วก็อมยิ้ม เขาใช้มือที่ว่างช้อนใบหน้าของขิงไว้ แล้วยืดตัวเองขึ้นไปจูบเบาๆ ที่ปลายคาง

“ขิงของดาว ขิงที่ทำให้ดาวมีความหมาย”

นัยน์ตาของทั้งคู่มีเพียงกันและกันเท่านั้น ซึมซับความอบอุ่นที่ถ่ายทอดออกมารอบตัวอย่างรู้ความหมาย

พออากาศเริ่มหนาวเกินไป ขิงก็ชวนดาวเข้าห้องปิดประตูที่เชื่อมกับชานระเบียงเสีย ดาวคลานลงไปซุกตัวบนฟูกนุ่ม ขิงนอนตาม แล้วเจ้าตัวเล็กตัวน้อยก็พลิกเอาแก้มมาเเนบไว้กับอกขิง มือใหญ่เลื่อนไปจับหูดาวเล่น บางทีก็ลามไปเกาเเก้มนุ่มๆ นั้นบ้าง ดาวมุดหน้าหนีไปกับอก จนเลยเถิดพลิกตัวกอดเกี่ยวเขาไว้ทั้งตัว ดาวเงยหน้าเเล้วยิ้มซนให้ขิง คนน้องลูบไหล่พี่เบาๆ เหมือนจะกล่อมให้นอนได้แล้ว

ดาวหลับตาลงพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ ที่ริมฝีปาก เพียงเเค่ได้สัมผัสตัวเจ้าเด็ก ได้อยู่ใกล้ ความเหนื่อย ความเครียด แรงกดดันที่ได้รับตอนฝึกงานก็กลายเป็นเรื่องเเสนเบาบางราวปุยนุ่น ขิงคือขุมพลังของเขา เเค่มากอดๆ ก็เหมือนได้ชาร์ตเเบตให้เต็ม ดาวรู้สึกอบอุ่นหัวใจจริงๆ ที่ได้อยู่ใกล้ๆ ขิง

“ขอบคุณที่อยู่ข้างๆ พี่ดาวนะ” ดาวพึมพำเเผ่วเบาอยู่กับอก แต่เพราะในห้องมันเงียบมากทำให้ขิงได้ยินชัดทุกคำ เขาลูบเเขนดาวเบาๆ เป็นเชิงว่ารับรู้ ทั้งที่ในใจกำลังหนักเเสนหนัก

ความรักมั่นคงที่มีให้กันมันจะทดเเทนการอยู่ข้างๆ กันได้หรือไม่นะ?



ขิงเเละดาริณกลับมาถึงเมืองไทยเเล้ว เด็กมัธยมเปิดเทอมก่อนและไม่นานเด็กมหา’ ลัยก็ต้องไปเรียนบ้าง ช่วงม.6ของขิงอาจจะไม่ได้ยุ่งเรื่องเรียนวิชาการมากเพราะเป็นโรงเรียนที่เน้นศิลปะเเละดนตรี เเต่ขิงเองก็ต้องเตรียมตัวสอบเข้าระดับอุดมศึกษา เเถมยังมีเรื่องงานเพลงที่หลังได้รับรางวัล วงของเขาก็เข้าใกล้คำว่าศิลปินมีชื่อเสียงเข้าไปอีกนิด สัญญาทำเพลงเเละโปรโมทมีระยะเวลา10เดือน ดังนั้นกว่าจะหมดก็ตอนขิงเรียนจบม.ปลายพอดีนั้นเเหละ เเละขิงกับเพื่อนๆ ในวงเองก็ไม่ได้มีความคิดจะอยู่ในวงการต่อ ความฟันของพวกเขาถูกเติมเต็มตั้งเเต่ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งในเวทีระดับเอเชียเเล้ว

ส่วนดาริณ ปีสี่ก็เป็นปีเเห่งการทำโปรเจค Animation ของตัวเองที่กินไปหลายหน่วยกิต ใช้เวลาเตรียมงานมากมายตั้งเเต่ร่าง Story Board ขายงานจนไปถึงปั้น3D ขึ้นมาเป็นการ์ตูนสั้น 1เรื่อง เเต่ดาวก็ยังอยากเจียดเวลารับงานรีวิวสินค้า หรือถ่ายโฆษณาเหมือนเดิมเพื่อหาเงินไว้ใช้ซื้ออุปกรณ์ต่างๆ ป๊าไม่ได้ให้เงินเขามาใช้ทิ้งขว้างไปกับคอมพิวเตอร์หรือเม้าท์ปากกาหรอกนะ

และไม่นานเกินรอดาริณก็มีเข้าไปถ่ายงานที่สตู GXX อีกครั้ง เเน่นอนว่าเป็นไปเพราะเเรงเชียร์ของอลงกรณ์ต่อลูกค้า รวมไปถึงพยายามทำให้ดาริณยุ่งเข้าไว้ โพนี่จะได้มีเวลาทักไปคุยกับขิงบ้างเป็นระยะ หลังจากที่ได้เเลกไลน์กันหลังจากที่ได้เจอกันบ่อยๆ ที่ขิงมาออกรายการ

Pony : น้องขิงคุยได้หรือเปล่า

KKK : ครับ

Pony : ปวดหัวเรื่องคนที่คุยด้วยอีกเเล้วอ่ะ

โพนี่สร้างเรื่องคนในจินตนาการขึ้นมาเพื่อปรึกษาขิงเรื่องความรัก และขิงจะได้ไม่รู้ตัวด้วยว่าเขากำลังวางเเผนจับ!

KKK : จับได้อีกแล้วอ่ะว่าคุยกับคนอื่น

Pony : ไม่เชิง แต่เเบบเค้าห่างๆ ไป ทักไปไม่ตอบ ทั้งที่พึ่งเล่นโซเชียลอื่นๆ

KKK : คิดมากน่า

Pony : หงุดหงิดอ่ะ แบบจะเอายังไงก็บอก พี่เเค่อยากได้ความชัดเจน

KKK : เค้าก็ยังไม่ชัดเจนไง พี่ถอยๆ ออกมาเองดีกว่ามั้ง จะได้ไม่เสียใจทีหลัว

Pony : จะมีคนอื่นก็หยุดคุยกับพี่ไปเลยดิ นี่พอจะห่างเดี๋ยวก็กลับมาง้ออีก

KKK : งั้นบอกเลิกเค้าก่อนมั้ยละ สวยๆ

Pony : เฮ้ย...ความคิดดี เดี๋ยวพิมพ์ไปบอกเลย

KKK : ใจเย็นดิพี่ มีตัวสำรองไว้ยัง เดี๋ยวไม่มีคนคุยด้วยก็เหงาอีกอ่ะ

Pony : สตรองดิ อยู่คนเดียวด๊ายยย สบ๊ายยยย

KKK : ได้จริงก็อย่าเสียงสูงดิ

Pony : ถ้าไม่ไหว เดี๋ยวค่อยไปงอเเงกับขิง

KKK : เอางั้นเลยนะ

Pony : อย่าพึ่งรำคาญนะ

KKK : ไม่หรอกพี่ ว่างก็คุยด้วยได้

Pony : ขอบคุณน๊า ไม่กวนละ ไปบอกเลิกก่อน

KKK : สู้ๆ ครับ

Pony : น้องขิงอย่าลืมลบเเชทที่เราคุยกันด้วยน๊า

KKK : ทำไมละครับ

Pony : ก็เดี๋ยวเเฟนมาเห็น คิดมากเปล่า คุยกับคนอื่น

KKK : แฟนผมไม่เล่นโทรศัพท์หรอก แล้วที่เราคุยกันก็ไม่เสียหายนิครับ

Pony : กันไว้ดีกว่าเเก้ เชื่อพี่ เนี่ยพี่ก็จะลบ เพื่อเค้ามาเห็นเเล้วโวยวายอีก ขี้เกียจอธิบาย

KKK : เอ้า พี่จะเลิกเเล้วไม่ใช่หรอ ยังกลัวอะไรอีก 555

Pony : กั๊กไว้ก่อนดิ เพื่อเรางอเเงเเล้วเค้ากลับมา

KKK : ร้ายมากอ่ะ

Pony : พี่จะไม่ตอบเเล้วนะ ขิงจะได้ลบ

KKK : เคเค ลบก็ได้ครับ

โพนี่คว่ำโทรศัพท์ลงกับหน้าตักแล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มันจะไม่เเปลกเลยถ้าไม่ได้นั่งอยู่ในกองถ่ายเดียวกับดาริณ เเล้วเก้าอี้ก็ใกล้กันมาก เมื่อเห็นว่าดาริณไม่ได้สนใจรอบข้างมาก เขาก็หยิบมือถือขึ้นมาทยอยลบข้อความที่ไม่เกี่ยวข้องออก เหลือไว้เเค่

KKK : สู้ๆ ครับ

หึหึ...

“น้องโพนี่ คุยกับคุณกรณ์หรอ ทำไมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนั้น” เสียงพี่ช่างเเต่งหน้าเเซว หลายคนรู้ว่าเขากิ๊กๆ อยู่กับผู้บริหาร แต่ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังกำลังจับมือกันทำลายความสัมพันธ์ของอีกคู่ต่างหาก

โพนี่คว่ำมือถือลงอย่างเนียนๆ แล้วส่ายหน้า ตอบไว้ให้เป็นปริศนา “เด็กกรุบกรุบ”

“วร้ายๆ กินเด็กเป็นอมตะ”

“เด็กขี้อ้อนด้วย คุยด้วยเเล้วรู้สึกดีจังครับพี่ตา”

“คบกันรึป่ะ หรือเเค่คุยๆ” พี่ตาถามต่ออย่างใส่ใจ

“ไม่รีบครับ คุยๆ กันก่อน”

“แหม...อัพเดทเป็นระยะๆ นะคะ พี่อยากเห็นเเฟนเด็กเเซ่บๆ แล้ว”

“รอดูข่าวเดทเเล้วกันครับ” โพนี่ยักไหล่ แล้วก็เป็นช่วงที่ผู้กำกับเรียกให้ไปถ่ายทำต่อพอดี มันเป็นฉากถ่ายเดี่ยวของโพนี่ เขาจึงลุกขึ้นเเละจงใจทำโทรศัพท์ตกหน้าดาริณชนิดที่ว่าอีกฝ่ายต้องก้มลงช่วยเก็บให้ และถึงให้เป็นคนไม่ใส่ใจเรื่องชาวบ้านให้ตายยังไง ก็ไม่มีทางที่จะไม่เห็น Background Line ที่เซตไว้เป็นรูปขิง พร้อมข้อความที่หลังเหลือไว้เดี่ยวๆ ว่า

KKK :สู้ๆ ครับ

ดาริณส่งโทรศัพท์คือให้โพนี่ คนเจ้าเเผนการณ์ยิ้มขอบคุณนิดหน่อยเเล้วเดินไปเข้าฉาก ดาวเม้มปากครุ่นคิด แต่ก็ช่างเถอะเจ้าเด็กที่บูชาเขาเช้าเย็นแบบนั้น ขิงน่าจะเป็นศิลปินที่ใครหลายๆ คนชอบ จะมีคนเซฟรูปไปใช้บ้างคงไม่ผิด...



หรา...ดาริณ

ความสงสัยเล็กๆ มันเกาะหนึบทำให้หัวใจดาริณคันนิดๆ เขากลับไปคอนโดแล้วก็นั่งกอดอกจ้องประตูทางเข้าห้องเขม็ง

ขิงเลิกเรียนแล้วไม่มีงานที่ไหน ก็กลับห้องกะจะหยอกเย้าดาริณคนฮอตให้สมใจ แต่กลับมาเจอบรรยากาศมาคุตาขวางเเทน ร่างสูงวางเป้ลงบนโต๊ะรับเเขกแล้วทรุดตัวนั่งลงไปบนโซฟาข้างๆ ตัวดาว

“เมนส์มาอีกแล้วหรอแฟน” คนตัวโตถาม เขารวบเอวขนาดกำลังพอดีนั้นมากอด หอมเเก้มนุ่มๆ ไปอีกหนึ่งที นัวเนียดาริณนี่เป็นสิ่งที่ขิงโปรดปราณอันดับหนึ่งล่ะ

“ขอดูมือถือหน่อยสิ” ดาริณอยากจะกัดลิ้นตัวเอง เขาไม่อยากทำตัวเป็นเเฟนงี่เง่าเลย แต่มันก็สลัดความสงสัยว่าเขาสองคนคุยอะไรกันออกไปไม่ได้จริงๆ

ขิงชะงักไป เขาพึ่งคุยกับรุ่นพี่พิธีกรในเครือ GXX ที่เคยเจอกันบ่อยๆ เวลาไปอัดรายการพอดีว่าดาวไม่มีทางเช็คโทรศัพท์หรอก อยู่ๆ วันนี้เจ้าตัวเล็กก็องค์ลงซะงั้น ดาวเเบมือมาตรงหน้ากวักยิกๆ เป็นแมวกวักเลย ขิงกดปล็ดล็อคแล้วส่งให้

ดาวเข้าไปในแอพลิเคชั่นไลน์ทันที ไล่ดูก็ไม่มีบทสนทนากับโพนี่เลย เเต่ขิงมีโพนี่เป็นเพื่อนจริงๆ ด้วย หัวใจคนตัวเล็กพลันเต้นเเรงขึ้นไปอีก เเปลว่าขิงคุยเเล้วเเอบลบข้อความหรอ ถ้าบริสุทธิ์ใจทำไมต้องลบด้วยอ่ะ มีเเต่ความไม่เข้าใจเต็มหัวดาวไปหมด ขิงมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาตลอดเวลาของเเฟนเเล้วก็ต้องรวบกอดเอวนั้นไว้อีกรอบ

“อยากถามอะไรขิงหรือเปล่า” เขาเกยคางลงไปบนไหล่คนพี่

ดาริณส่ายหน้า จะให้ถามในเรื่องที่ไม่มีหลักฐานได้ยังไง

“ดาวครับ”

ดาริณหันมามองหน้าคนรัก แล้วก็ถอนหายใจ

“ไม่มีอะไรหรอก ดาวงี่เง่าเอง”

ขิงอมยิ้ม กดจูบลงไปบนริมฝีปากน่ารักนั้นหนึ่งที

“งี่เง่าเรื่องอะไรบอกได้มั้ย เราไม่มีความลับกันสิ” ขิงตะล่อมเเล้วก็อยากจะตีปากตัวเอง เขานี่เเหละยังมีความลับที่ไม่ได้บอกดาวเรื่องว่าต้องย้ายไปอยู่ภูเก็ต

“ไม่มีอะไรเเล้ว ขิงรักพี่ดาว ดาวรักน้องขิงเเค่นี้ก็พอเนาะ ไม่ต้องสนใจอย่างอื่นหรอก”

ขิงตามดาวไม่ทันเเล้ว เพราะหลังพูดจบคนพี่ก็หันมากอดเอวอ้อนเขาเเทน

“อยากกินขนมอ่ะ พาไปกินหน่อย”

“ขอเปลี่ยนชุดแป๊บนึงนะ”

ดาวพยักหน้ารับ

เมื่อขิงลุกจากไป ดาวก็ตบเเก้มตัวเองเรียกสติ “ไม่มีอะไรหรอกดาว อย่ากวนน้ำให้ขุ่นเลย”

หลังให้กำลังใจตัวเองเเล้วดาวก็รู้สึกดีขึ้น พอดีกับขิงเเต่งตัวด้วยเสื้อยืดสบายๆ กับกางเกงขาสั้นออกมา ดาวลุกขึ้นไปเกาะเเขนหนึบ เเล้วก็เดินออกไปจากห้องด้วยกัน



TBC 

 ลงต่ออย่างรวดเร็ว เพราะเห็นคอมเม้นเเล้วแบบ โอ้ยอยากสปอย ชั้นอยากสปอยรีดเดอร์ทั้งหลาย ให้รางวัลไรต์ที่ลงเร็วด้วยนะฮะ ^^ 

คือแต่งๆ มาเเล้วแบบ เป็นนิยายที่สงสารตัวร้ายเหลือเกิน คือไม่ว่าจะพยายามขนาดไหน อิพระนางของเราไม่สนห่าเหวไรทั้งนั้น นัวกันอย่างจริงจังเเละคร่ำเคร่ง คือถ้าโพนี่และอลงกรณ์รู้คือแบบ อกแตกอ่ะ 

คอมเม้นแม่ๆ น้องดาวมาเต็มมากตอนที่ผ่านมา ขอบคุณนะคะ เเล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ

ปล. ลาสบอสเป็นคุณป๊าของดาวนี่เเหละ ที่เหลือก็เเค่เเสบๆ คันๆ ฮี่ๆ 

ออฟไลน์ TORR

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เพิ่งอ่านไปแปปๆ มาจ่อแล้วววว กรี้สสส  :hao7:  โพนี่นี่แบบ อ่านแล้วรู้สึกสงสารอ่ะ ดูเป็นคนแบบ wanna be มากๆ
หวังว่าพี่ดาวจะถามไปตรงนะ ไม่อยากให้ดาวร้องไห้  :sad4: อลงกรณ์นี่แย่สุด อะไรมันจะขนาดนั่น  :z6: อ่านแล้วอินมาก.
จิ้มคนเขียนมาต่ออีกนิสสสนึง 555  :z13:

ออฟไลน์ TORR

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เพิ่งอ่านไปแปปๆ มาจ่อแล้วววว กรี้สสส  :hao7:  โพนี่นี่แบบ อ่านแล้วรู้สึกสงสารอ่ะ ดูเป็นคนแบบ wanna be มากๆ
หวังว่าพี่ดาวจะถามไปตรงนะ ไม่อยากให้ดาวร้องไห้  :sad4: อลงกรณ์นี่แย่สุด อะไรมันจะขนาดนั่น  :z6: อ่านแล้วอินมาก.
จิ้มคนเขียนมาต่ออีกนิสสสนึง 555  :z13:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ TheDoungJan

  • ขอบคุณนักเขียนที่คนที่สร้างทุกตัวละครขึ้นมานะคะ(♡˙︶˙♡)
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 735
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
โพนี่นี่ร้ายสุด น่าตบอะ555555 น้องขิงอย่าไปยุ่งกะมันรู้กกก มันไม่หวังดีกะพี่ดาวของหนูนะ นังร้าย นังเป็นจอมแผนการ สร้างเรื่องตั่งต่างนานามาทำให้หนูดาวงอแง อยากให้ขิงบอกความจริงพี่ดาวได้แล้ว ไม่อยากให้พี่ดาวร้องไห้เสียใจ ชอบที่พี่ดาวเป็นดาวจรัสฟ้าส่องแสงสวยๆมากกว่า คุณป๋าสงสารน้องดาวเถอะน้าาาา

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ดาวอย่ายอม...หมั่นไส้ขิงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมม้าโพนี่ หึ!!!  :m16:

ออฟไลน์ unicorncolour

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1030
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6016
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +842/-16
วอนตรีนมากนะจ๊ะโพนี่
ใกล้แระ..พี่ดาวไม่ต้องจัดเอง
ให้เจ้าเด็กจัดการเองเลยจะดีกว่า

แล้วพี่ดาวค่อยจัดการกับเจ้าเด็กทีหลังอีกทีนึง
โทษฐานทำให้พี่ดาวงอน
อิอิ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
เรื่องนี้พระนางต้องฉลาดนะรู้ไหม

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3262
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
โอ้ยยย หยุดเผือกไม่ได้แล้ว มาต่อเร็วๆ

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
พี่ดาวรีบจัดการเลยจ้า ตอนนี้น้องตามคุณโพไม่ค่อยจะทัน

ออฟไลน์ ofious

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +100/-4
    • @sweeterthansw
Chapter 21



เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ดาวลืมเรื่องที่กวนใจไปเกือบสนิท เพราะหลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้เห็นขิงมีพิรุธอะไร ตัวเองก็ยุ่งกับการทำธีสิสมากขึ้นจนบางครั้งก็หายไปอยู่ในสตูดิโอที่มหาวิทยาลัยจนดึกดื่น ส่วนขิงก็อ่านหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัย เเถมยังลงเรียนติวพวกวิชาที่ไม่มั่นใจไว้ด้วย ขนาดอยู่ด้วยกันยังได้เจอกันน้อยลงเลย

ในส่วนของโพนี่ก็ยังส่งข้อความปรึกษาขิงเป็นระยะ เเต่ไม่ได้มากมายจนทำให้เหยื่อรู้สึกเเปลก เหมือนเป็นการเลี้ยงไว้เพื่อรอเวลาลงมือมากกว่า

แต่เเม้ว่าธีสิสจะวุ่นวายสักแค่ไหน ดาวก็พยายามหาเวลากลับมานอนกับขิงที่คอนโด เจ้าเด็กอ่านหนังสือจนดึกดื่น เขาก็จะใส่หูฟังนั่งทำงานไปเงียบๆ เพียงเเค่ให้รู้ว่ามีกันเเละกันเงียบๆ และถ้าคืนไหนขิงนั่งอ่านหนังสืออยู่เกินเที่ยงคืนดาวก็จะไปปิ้งขนมปัง พร้อมอุ่นนมร้อนมาให้ อ้อนนั่งตักน้องบ้าง เพื่อมองเจ้าเด็กทานของว่างใกล้ๆ บางทีก็ไปแย่งขนมมาจากปากน้องบ้าง พอให้กระชุ่มกระชวยหัวใจเล่น

“เจ้าเด็กเลือกมหา’ ลัยอะไรบ้างเนี่ย”

ดาวมองหนังสือที่ขิงอ่าน มันเป็นวิชาที่ใช้ยื่นคณะบริหารนั้นเเหละ ตอนนี้เขานั่งอยู่บนต้นขาขิง จึงไม่เห็นว่าคนที่กอดเอวเขาอยู่ทำหน้ายังไงเมื่อเจอคำถามนั้น

“ดาว…” ขิงเรียกแล้วก็ลังเลที่จะพูด

คนพี่เงียบเพื่อรอฟัง

“ถ้าขิงเลือกม.ที่ไม่ได้อยู่ในกรุงเทพฯ ดาวจะโกรธมั้ย” ถามเเล้วก็ฝังหน้าลงบนหลังคนพี่ เพื่อเลี่ยงไม่ให้ดาวหันมามองหน้าเขา ขืนดาวหันมาตอนนี้ขิงคงทำความทั้งหมดเเตก

“ถ้าเจ้าเด็กอยากเรียนพี่ดาวจะห้ามได้ยังไง มันเป็นชีวิตของขิงนะ เเต่...คณะบริหารในกรุงเทพก็มีน่าเรียนตั้งหลายม.หนิ ขิงจะไปไหนหรอ”

“ผมเเค่ถามดูหนะ ยังไม่ได้ตัดสินใจหรอกว่าจะเลือกที่ไหน”

“เรื่องเรียนเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับตัวขิงโดยตรง มันคือสิ่งที่ขิงต้องสนใจและอยู่กับมันไปอีก4ปีนะ คิดดีๆ ล่ะ”

“ครับ พี่ดาวคนเก่ง”

ดาวพยักหน้า

“ดูอย่างดาวสิ ที่คนเห็นว่าเรียนง่ายๆ ไม่เครียด แค่วาดรูปทำโปรเเกรมในคอม ลองมาเรียนดูเเล้วจะรู้ว่ามันไม่ง่ายเลย ทั้งยากแล้วก็กดดัน เพราะทุกคนรอบตัวเก่งไปหมด ต้องเเข่งกับเพื่อนร่วมคณะและที่ยากที่สุดคือเเข่งกับตัวเองเนี่ยแหละเพื่อให้ได้ผลงานที่ดีขึ้นทุกวัน ทำลายขีดจำกัดของตัวเองไปเรื่อยๆ ถ้าไม่รักไม่ชอบจริงๆ อาจจะทนเเรงกดดันพวกนี้ไม่ได้”

ขิงพยักหน้ากับเเผ่นหลังอุ่นๆ

“ครอบครัวขิงไม่ได้บังคับเรื่องเรียน เพราะฉะนั้นถ้ามีสิทธิ์เลือกได้ ก็ตามใจตัวเองให้มากๆ เพราะเชื่อว่าเรียนจบไปแล้ว เราคงไม่มีสิทธิ์ได้ทำตามใจตัวเองอีกหรอก”

ร่างสูงยิ้ม ซุกหน้าเเน่นยิ่งขึ้น ดาริณโหมดจริงจังกำลังสอนเขา เเละขิงเองก็ชอบฟัง มันเหมือนการเเชร์มุมมองความคิดซึ่งกันเเละกัน ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็ผ่านประสบการณ์บางเรื่องมามากกว่าเขา

“...อย่าให้เหมือนดาวเลยนะ” เสียงที่เคยสดใสในตอนเเรกลดระดับลงเล็กน้อย มันทำให้ของต้องกอดเอวอีกฝ่ายเเน่นขึ้น

“ดาวมีความสุขที่เลือกเรียนอนิเมฯ ก็จริง แต่ก็เป็นเหมือนลูกอกตัญญูในสายตาป๊า” คนพี่พยายามปรับเสียงให้ปกติ แต่ขิงเห็นว่าอีกฝ่ายกำมือตัวเองเเน่น

“ไม่คิดเเล้วคนดี” เสียงทุ้มปลอบเบาๆ เขาคว้าเอามือดาวมาเเล้วเเทรกนิ้วเข้าไปไม่อยากให้เล็บต้องจิกเนื้อจนฝ่ามือนุ่มๆ ได้แผล

“มันเหมือนเป็นเเผลในใจอ่ะขิง...” พูดได้เท่านั้นคนที่อยู่บนตักขิงก็เงียบไป แต่ขิงกลับได้สัมผัสเปียกชื้นบนมือเขาเเทน ดาวกำลังร้องไห้ ไม่มีเสียง มีเพียงน้ำตาที่หยดอาบเเก้ม

ดาวของเขาบอบบางถึงเพียงนี้ มันเป็นบางด้านที่เชื่อว่าไม่มีใครเคยได้เห็นหรอก เหมือนดาวพยายามกดมันเอาไว้ให้ลึกที่สุด แล้วกลบด้วยการใช้ชีวิตมีความสุขในทุกๆ วัน

“หันหน้ามาหาขิงมา มาซบไหล่ขิงเร็ว” คนน้องพูดเเค่นั้น คราวเเรกดาวส่ายหน้า แต่คนน้องก็ขืนไหล่ให้อีกฝ่ายยอมหันมาจนได้

“เวลาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นนะดาว ให้เวลาป๊าหน่อย”

ดาวอมยิ้มทั้งน้ำตา

“ขอบคุณนะเจ้าเด็ก ขอบคุณที่พยายามเข้าใจดาว”

ร่างสูงถอนหายใจ กดหลังศีรษะคนพี่ให้ซบลงมาบนไหล่ แล้วลูบแผ่นหลังอีกฝ่ายเเผ่วเบา

ป๊าดาวก็ไม่ผิดหรอก เพียงเเค่เป็นความคิดของคนที่อยู่คนละ generationแล้วไม่ได้อยู่ในเเวดวงอุตสาหกรรมบันเทิงเท่านั้น จึงไม่รู้ว่าสิ่งที่ดาวเรียนอยู่นั้นมันมีข้อดีอย่างไร และคนที่จะประสบความสำเร็จในอาชีพนี้ได้ต้องผ่านความกดดันเเค่ไหน พอมาเจอว่าครอบครัวไม่สนับสนุนอีก ดาวจึงต้องเข้มเเข็งมากเพื่อให้ยืนหยัดอยู่ได้ท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำ โดยไม่มีสิทธิ์จะหาหลักยึดใดได้เลย

…แล้วตอนนี้ขิงเเข็งเเรงพอจะเป็นหลักยึดให้ดาวได้หรือยังนะ

…หรือจะเป็นปีกที่โอบอุ้มดาวให้ผ่านพายุร้ายนั้นไปได้

…ต้องเข้มเเข็งขึ้นอีกสินะ เพื่อปกป้องคนพี่เขา

“ดาวขอโทษ” ผ่านความเงียบไปพักใหญ่คนพี่ก็พูดขึ้น

“กวนจนขิงไม่ได้อ่านหนังสือเลย” คนพี่ว่า เขาซับน้ำตาด้วยปกชุดนอนของคนน้องคนเเห้งเเล้วเงยหน้าขึ้นมา ตาแดงๆ จมูกแดงๆ ขิงเงยจุ๊บปากคนพี่เพื่อบอกให้รู้ว่าไม่ได้โกรธเลย และเขาดีใจที่ได้เป็นคนที่อยู่เคียงข้างดาวในวันที่อ่อนเเอ ได้รู้บาดเเผลในใจดาว ได้เป็นคนที่ดาวเปิดเผยตัวตนทุกด้านออกมาให้เห็น คิดได้ดังนั้นก็ดันมุมปากให้เกิดร้อยยิ้มกว้าง แล้วถามด้วยสายตาวับวาว

“คลายเครียดหน่อยมั้ย”

“เจ้าเด็กต้องอ่านหนังสือ”

“พอเเล้ว อ่านมาเยอะเเล้ว ต้องเเบ่งเวลาไปดูเเลเเฟนเเล้วครับตอนนี้”

ดาวค้อน เเต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเเก้มเข้าตุ่ยขึ้นเพราะริมฝีปากมันยกยิ้ม

“ว่าไงครับ เข้านอนตอนนี้คงไม่หลับมั้ง ขิงเองก็...อยากผ่อนคลายเหมือนกัน” เจ้าเด็กเสียงอ้อน แบบพี่ดาวไม่กล้าปฏิเสธเลย มือที่เล็กกว่ายกขึ้นประคองที่ข้างเเก้มของคนน้อง แล้วปากสีเเดงก่ำที่เกิดจากการร้องไห้เมื่อสักครู่ก็ก้มลงมาประทับเจ้าของเสียงอ้อนๆ

ดาริณจูบขิงด้วยความอ่อนโยน ส่วนขิงเองก็เลื่อนมือเข้าไปในเสื้อนอนเเล้วลูบไล้เนื้อตัวของคนพี่เบาๆ ที่จริงเขาไม่ได้มีอารมณ์ใคร่ขนาดนั้น เเต่รู้สึกว่ามันเป็นจังหวะที่ต้องดึงดาวขึ้นมาจากอาการจมลึกไปในความรู้สึกผิด ขิงคิดว่าเซ็กส์ที่กำลังจะเกิดขึ้นต้องอ่อนหวานสักหน่อย เพื่อให้ดาวได้หลับฝันดีตลอดคืน

ขิงปล่อยให้คนพี่นำเกมไปก่อน จูบนุ่มๆ ถูกป้อนให้เเก่กัน ก่อนที่ดาวจะส่งเรียวลิ้นเข้าไปหยอกล้อกับขิงที่รอรับอยู่แล้ว มือใหญ่ยังคงลูบเนื้อตัวนุ่มๆ นั้นเเผ่วเบา ไล่ไปตามกล้ามเนื้อขนาดพอดีมือ บางครั้งก็เคลื่อนนิ้วโป้งไปสะกิดยอดอกคนพี่บ้างให้พอรู้สึกวาบหวาม และเมื่อถึงช่วงเวลาที่เหมือนต้องมนต์ สะโพกนุ่มเนื้อของดาวก็เริ่มขยับ มันเป็นจังหวะเหมือนเพลงWaltz ที่เนิบช้าอ่อนหวาน แต่ทว่าบางครั้งก็หนักเเน่นขึ้นมาอีกสองสามจังหวะ ในหูของขิงเหมือนจะได้ยินเพลงเพลงหนึ่งขึ้นมาตามจังหวะที่ดาริณเคลื่อนไหวร่างกายบดเบียดเขา

When you believe somehow you will

You will when you believe

(When you Believe - Mariah Carey)

เขาเองก็เชื่อเเบบนั้น เชื่อว่า ‘ความรัก’ จะเป็นดาวนำทางให้ดาวก้าวผ่านทุกอย่างไปได้ และมีทางออกที่ดีในทุกเรื่อง

ความรักที่ว่า...ก็คือความรักระกว่างป๊ากับดาว และความรักของเขาสองคน

“ผมรักพี่นะ”

ดาวพยักหน้ารับรู้

“ดาวก็รักขิง”

ดาวอบอุ่นหัวใจ และขอบคุณอะไรก็ตามที่ส่งเด็กน้อยคนนี้มาให้เขา

‘เรา’ จูบกันอีกครั้ง ก่อนที่เสื้อผ้าจะค่อยๆ ปลิวหายไปจากร่างแล้วกอดก่ายกันให้แนบเเน่นกว่าเดิม ดวงตาสองคู่สบกันอย่างลึกซึ้ง ดาวยิ้มแล้วพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้ขิงดำเนินการต่อ ริมฝีปากร้อนผ่าวจึงตรงเข้าจองจำยอดอกสีสวยทันที ดาวโอบกอดรอบคออีกฝ่ายด้วยความวาบหวาม เท้าเเทบจะไม่ติดพื้นอยู่เเล้ว ขิงทำให้ดาวปั่นป่วนตั้งเเต่ยังไม่ได้สัมผัสส่วนที่อยู่ต่ำกว่าสะดือ ขิงเพียงทารุณนักโทษในปากไปเรื่อยๆ ใช้เครื่องมือคือเรียวลิ้นที่ช่ำชอง และปลายฟันขบกัดมันอย่างปราณี

เสียงน้ำลายที่หยาบโลน ปลุกใจบาปๆ ให้หลงระเริง ดาริณขบเม้มปากแน่น สลับกับส่งเสียงออกมาเป็นห้วงๆ เขารู้สึกดีจนเเทบจะร้องไห้ ขิงอุ้มดาวจากโต๊ะอ่านหนังสือไปวางลงบนเตียงนอนนุ่ม สถานที่ที่พวกเขาใช้พลอดรักกันเเทบทุกคืน ขิงยันเเขนเพื่อรับน้ำหนักตัวเองไว้ข้างศีรษะดาว จ้องมองใบหน้าเปื้อนสีเเดงนั้นด้วยสายตาร้อนเเรง

“พร้อมให้ผมดูเเลรึยัง” ขิงเย้า ดาริณจ้องหน้าอีกฝ่ายกลับ ขิงดูโตมากๆ โตทั้งเรื่องที่กำลังจะทำกัน กับทางด้านจิตใจที่เป็นหลักยึดให้เขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ดาวให้คำตอบขิงด้วยการหันหน้าไปจูบท่อนเเขนฝ่ายซ้ายของอีกฝ่าย แล้วเคลียเเก้มกับท่อนเเขนฝั่งขวา เหมือนลูกเเมวตัวเล็กๆ ที่ทั้งคันฟันและอยากอ้อนให้โดนรักเเรงๆ

ขิงหัวเราะขำ เขาลดหน้าลงไปจุ๊บปากอีกฝ่ายจนเกิดเสียงดังรุนเเรงไปทั้งห้อง ก่อนจะเปิดลิ้นชักหัวเตียงหยิบปราการสำคัญมาสวมใส่ชะโลมเจลหล่อลื่นลงไปในปริมาณที่พอดี เมื่อเตรียมตัวเองพร้อม ก็สไลด์ตัวลงมาเเยกข้อเท้าพี่ดาวออก ยกสะโพกให้สูงขึ้นจนมาวางทับบนหน้าขาแข็งเเรง เเล้วเริ่มกดปลายนิ้วลงไป ‘ดูเเล’ ดาริณ

ค่ำคืนนี้เจ้าเด็กค่อยๆ ทำ มันเลยกินเวลาไปมากโข แต่ดาวก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นรสรักที่น่าจดจำอีกรูปแบบ



ปลายเทอมการ์ตูนสั้นของดาวก็เป็นรูปเป็นร่าง และต้องเตรียมจัดเเสดงผลงานที่ห้างสรรพสินค้าเเห่งหนึ่ง ที่มหาวิทยาลัยติดต่อไว้ เพราะอยากให้งานของเด็กๆ ได้ออกไปสู่สายตาคนหมู่มาก แถมยังสะดวกกับคนในเเวดวงที่เกี่ยวข้องมาส่องผลงานเพื่อดึงตัวว่าที่บัณฑิตเข้าไปร่วมงานด้วย ดาวเองก็เริ่มเล็งๆ บริษัทที่อยากไปร่วมงานไว้เเล้วบ้าง ใจจริงเขาก็อยากไปทำงานที่ญี่ปุ่นนั้นเเหละ เเต่ด้วยความห่วงพะวงทั้งเรื่องครอบครัวเเละขิงเลยทำให้เกิดความลังเลอย่างช่วยไม่ได้

และเมื่อถึงวันจัดเเสดงผลงานธีสิสดาวก็ออกอาการตื่นเต้นจนเก็บไม่มิด ก่อนหน้านั้นขิงก็เห็นแอบจุดธุปมาไหว้เจ้าSpace Gray คอมพิวเตอร์ราคาเเพงอยู่ปะหลกๆ เห็นพฤติกรรมดาวเเล้วก็รู้สึกบันเทิงดี แต่ภายใต้ท่าทางสดใสร่าเริงนั้น มันมีอีกภาพหนึ่ง ที่ทำให้ขิงปวดใจ

เเม้จะยอมให้ดาวกลับมาเรียนต่อให้จบปีสี่ และยอมให้ดาวทำงานที่อยากทำ เเต่กระนั้นป๊าก็ไม่ยอมคุยกับดาวเลยเเม้เเต่น้อย เหมือนตัดขาดกันไป เหลือเพียงมะม๊า ที่ดาวยังโทรไปคุยด้วยเเทบทุกวัน และเขาก็ได้ยินดาวบอกที่บ้านว่าจะมีงานจัดเเสดงผลงานโปรเจ็คจบ

สีหน้าหงอยๆ กับอาการซึมๆ มองโทรศัพท์บ่อยๆ ทำให้ขิงพอจะเดาคำตอบได้ว่าที่บ้านดาวคงไม่มาหรอก ขิงจึงพยายามไปเฝ้าบูทกับดาว เเละชวนเเม่กับพ่อตัวเองมาดูงานด้วยในวันเสาร์

แม่มาพร้อมช่อดอกไม้ ส่วนพ่อนั้นให้ซองดาวไป ข้างในคงเป็นเช็คเงินสดเอาไว้ให้ดาวได้ไปซื้ออุปกรณ์ประกอบการทำงาน

บูทผลงานของว่าที่บัณฑิตทั้งหลาย มีคอมพิวเตอร์ หรือจอทีวีเปิดการ์ตูนสั้นฉายวันไป นอกจากนั้นยังมีเอกสารหรือ Presentation เเสดงเเนวคิดของเรื่อง รวมไปถึงสตอรี่บอร์ดแปะประดับไว้ เพื่อให้เห็นเเนวคิดและกระบวณการทำงานทั้งหมด

พ่อกับเเม่ดูการ์ตูนของดาวด้วยสายตาชื่นชม มันเป็นผลงานที่เล่าเรื่องสถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดภูเก็ต เล่าเรื่องโดยผู้ชายตัวโต ที่อุ้มเด็กผู้ชายตัวเล็กไว้ในอ้อมเเขน เดินพาเที่ยวไปยังสถานที่ต่างๆ รอบเกาะ (จริงๆ เเล้วตัวละครนั้นคือดาวกับป๊าที่ไม่มีใครรู้นอกจากขิง)

หลังจากพูดคุยกันสักพัก ก็มีกลุ่มเด็กๆ ม.ปลายเเวะมาดูผลงาน แล้วทำหน้าตาอยากซักถามมากมาย ผู้ใหญ่สองท่านเลยขอตัวกลับปล่อยให้ดาวได้ให้ความรู้กับเด็ดรุ่นใหม่ที่สนใจในคณะนี้เเทน

ดาวจัดเเสดงงานอยู่สามวันก็เก็บกลับ เเละหลังจากนี้ก็เป็นช่วงเวลาว่างๆ รอเกรดออก และเข้าพิธีรับปริญา คนตัวเล็กอยากกลับบ้าน แต่ก็รู้สึกว่ามันน่าจะเป็นบรรยากาศอึดอัดมากกว่าทุกปี เลยเลือกจะอยู่ที่กรุงเทพฯ เพื่อรอไปสัมภาษณ์งานมากกว่า เเม้ว่าขิงจะกลับไปอยู่บ้านเสียเป็นส่วนมากก็เถอะ เพราะว่าเจ้าเด็กเองก็ปิดเทอมเเล้วย่อมต้องไปให้เวลากับครอบครัวบ้าง

เหงาจัง...มันเป็นความรู้สึกลึกๆ ที่ดาวปฏิเสธไม่ได้เลย จะออกไปหาเพื่อนๆ ช่วงนี้หลายคนก็หันไปให้เวลากับครอบครัวอย่างเต็มที่เช่นกัน เพราะเหมือนเป็นวงโค้งสุดท้ายที่จะว่างก่อนจะต้องเข้าสู่โลกแห่งการทำงานที่แท้จริงๆ เเละพวกเขาก็รู้ๆ กันอยู่ว่าอาชีพที่กำลังจะทำมันไม่ใช่การเข้างาน 8โมงเช้า เลิก 5โมงเย็น เเต่มันคือการเนรมิตทุกอย่างให้เกิดขึ้นได้จริง ไทม์ไลน์ไม่มีอยู่จริง เพราะ

กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จในหนึ่งวัน แต่ถ้าลูกค้าจะเอากรุงโรมพรุ่งนี้ ก็ต้องเสร็จ!!

Ring Ring Ring

ระหว่างคิดอะไรเพลินๆ ขิงก็โทรมา

“มานอนบ้านขิงมั้ยวันนี้”

ดาวเกรงใจ แต่ปากเขาตอบไปเลยทันทีว่าไป จากนั้นก็ตกลงกันว่าขิงจะมารับ

ทางฝ่ายเด็กหนุ่มเมื่อวางโทรศัพท์ลงแล้วก็ต้องลูบหน้าให้กำลังใจตัวเอง วันนี้เขากำลังจะจิ้มเลือกคณะ เเล้วเเม่ก็ทักขึ้นมาเรื่องที่จะลงไปเรียนที่ภูเก็ตว่าได้บอกดาวหรือยัง ขิงคิดว่ามาบอกดาวที่บ้านน่าจะดี เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นจะได้มีพ่อกับเเม่ช่วยพูดกับดาวให้เข้าใจ

และนั่นเเหละกว่าขิงจะรวบรวมความกล้าได้ก็คือตอนที่ดาวเดินมาหยุุดดูเอกสารต่างๆ บนโต๊ะทำงานของขิง

ร่างสูงสาวเท้าเข้ามายืนซ้อนหลัง เเล้วรั้งให้คนพี่พิงมา

ดาวขืนตัวไว้ จ้องตาไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ส่วนปากก็ขยับถาม

“ที่เคยถามว่าถ้าขิงไปเรียนต่างจังหวัด ดาวจะโอเคมั้ย...”

“ขิงจะไปจริงๆ หรอ”

“ครับ”

“มีอะไรมากกว่าอยากเรียนมั้ย อย่าโกหกดาว”

ขิงรู้ว่าการปิดบังคงไม่มีประโยชน์สำหรับตอนนี้ จึงเล่าเรื่องที่ตกลงกับพ่อดาวไป

“ทำแบบนี้ทำไม” ดาวถามเสียงเรียบ จนขิงเเอบหวั่นใจว่าคนพี่จะโกรธ

“ผมรักพี่นะ” ขิงตอบแบบนั้น ไม่รู้สิ...ตอนนั้นดาวขอร้องให้เขาช่วยให้ดาวได้ไปฝึกงานที่สตูดิโอของญี่ปุ่น เขาเลยทำ เขาไม่ชอบเห็นดาวร้องไห้ เขาไม่ชอบให้ดาวผิดหวัง เขาเลยนิยามมันเอาว่า...ทั้งหมดที่ทำไปนั้นเพราะเขารักดาว

“ขอบคุณ” ดาวตอบได้เรียบเย็นกว่าตอนถามอีก

“โกรธผมหรอ” ขิงกอดอ้อนพี่จากด้านหลัง ในขณะที่ดาวยังนิ่งเงียบ

“ขิง พี่อยากกลับไปนอนคอนโด”

คนน้องคลายอ้อมกอด เเล้วพลิกตัวคนพี่ให้มาประจันหน้า แต่ดาวขืนตัวไว้สุดเเรง ขิงเองก็ไม่กล้าทำรุนเเรงไปมากกว่านั้น

“ดึกเเล้ว นอนนี่เถอะนะ ถ้า...ยังไม่อยากให้ผมอยู่ใกล้ๆ เดี๋ยวผมไปนอนห้องอื่น”

“พี่ไปนอนห้องอื่นเองก็ได้”

สิ่งที่ดาวพูดทำให้ใจขิงเจ็บยิ่งกว่าเดิม ทฤษฎีที่เขาตอกย้ำกับตัวเองมาตลอดว่ามันคือทางออกที่ดีที่สุดเริ่มสั่นคลอน

“ดาว..ขิงขอโทษ ขิงขอโทษ” เขาได้เเค่พูด ตอนนี้ไม่กล้าเเตะตัวคนที่ยังยืนเเผ่นหลังเรียบตรงเลยด้วยซ้ำ

“ไม่เป็นไรหรอก ดาวเเต่ช็อคนิดหน่อยเลยอยากคิดอะไรเงียบๆ” ดาวปรับน้ำเสียงให้ดีขึ้น เพื่อไม่ให้คนน้องใจเสียไปมากกว่านี้

“พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันนะขิง ตอนนี้ดาวยังคิดอะไรไม่ออก”

“ให้ขิงกอดมั้ย ให้ขิงอยู่เป็นเพื่อนนะคืนนี้”

“ไม่อ่ะขิง...พี่อยากอยู่คนเดียว”

น้ำเสียงเด็ดขาดนั้น ทำให้ร่างสูงต้องอุ้มหมอนออกไป

เเละเมื่อเสียงประตูปิดลง น้ำตามากมายก็ล้นทะลักออกมาจากดวงตาคู่กลม

ทำไม...ทำไมไม่มีใครถามความต้องการดาวเลย

ทำไม...ทำไมต้องตอกย้ำให้เขารู้สึกว่าทางเดินที่เลือกมานี่มันผิดไปหมด



TBC 

มาลงไวมากเลย ปรบมือให้ไรต์เร็ว อิอิ
ขอบคุณสำหรับนักอ่านทุกท่านที่คอมเม้นให้น๊า กอดๆๆ น๊า แล้วพอดราม่าก็เม้นกันเยอะเชียว 55 ชอบใช่มั้ย

ปล. แล้วก็ใครอยากคุยกับเราอยากถามคำถามก็แวะไปคุยที่ twitter @sweeterthansw ได้นะคะ เราไถเล่นทั้งวันอ่ะ ตอบไว เหงา ชวนคุยเถอะ แล้วก็ #ดาวอย่ายั่ว ได้นะคะ ส่องอยู่ตลอด


เอาล่ะมาคุยเรื่องเนื้อเรื่องบ้าง คือขอบอกว่าตอนที่จะมี turning point ให้ดราม่านิดๆ เนี่ย เรากังวลและกดดันมาก เพราะช่วงเเรกมันจะไม่เครียดเบาๆ สมองใช่มั้ย เราก็กลัวแบบอ่านกันมาเเล้วจะผิดหวัง เเต่พออ่านๆ คอมเม้นของช่วงที่ผ่านมาก็โล่งใจ เย่ ขอบคุณนะคะที่รักน้องดาวกับน้องขิงขนาดนี้ แล้วก็ชอบมากที่ทุกคนวิเคราะห์เนื้่อเรื่งพร้อมก่นด่าโพนี่ (ที่จริงโพนี่เป็นตัวละครที่ไรต์ชอบ เเบบเออร้ายดีนะลูก) คือเรามองว่าความรักถ้าไม่ผ่านอุปสรรคสักอย่างมันจะไม่เห็นคุณค่าที่ได้มา แล้วเราก็ยังยืนยันว่าไม่ใช่เรื่องมือที่สามเนาะที่จะมาสั่นคลอนความรักทั้งคู่ แต่ถามว่ามันเป็นตัวเเปรมั้ยก็มีส่วนค่ะ ดังนั้นตอนนี้ก็ไม่มีโพนี่ออกมา เก็บเธอไว้ก่อน เพราะเเค่นี้เธอก็ออกไปนอกบ้านไม่ได้แล้ว เเม่ๆ น้องดาวดักตบเเน่ 

อย่างที่บอกไว้ก่อนหน้านี้ว่า Last boss เป็นพ่อดาว ก็ยังคงยืนยันนะคะ จะเริ่มเห็น Emotion ของน้องดาวมากขึ้นนะคะ ยังไงก็ฝาก #ดาวอย่ายั่ว ไว้ในอ้อมใจด้วย ขอบคุณมากๆ ที่เป็นกำลังใจให้เราในทุกๆ ตอน รักทุกคนที่เเวะเข้ามาเลยน๊า 





ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
เข้ามาปรบมือให้ไรต์   :m4: :m4: :m4:
น้องดาว สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-6
ดาวใจร่มๆ นะ น้องทำไปเพราะรักดาว อยากให้ดาวได้ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ เข้าใจเจ้าเด็กหน่อยนะๆๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13940
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • ขอบคุณนักเขียนที่คนที่สร้างทุกตัวละครขึ้นมานะคะ(♡˙︶˙♡)
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 735
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
อยากจะไปโอ๋พี่ดาวเลย ขิงต้องง้อพี่ดาวให้ได้นะ สู้ๆวว

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3262
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
ตอนนี้นังโพนี่มันได้ใจ จัดการมันก่อนไหม?

ออฟไลน์ Tiffany

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
พี่ดาวอย่าเพิ่งงอนน้องนะ เดี๋ยวน้องขิงจะจัดการง้อพี่ชุดใหญ่เลย

ออฟไลน์ ofious

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +100/-4
    • @sweeterthansw
Chapter 22



3เดือนต่อมา ขิงไปภูเก็ตได้สักพักแล้ว และดาวก็เข้าทำงานในบริษัทผลิต Computer Graphic ชื่อดังแห่งหนึ่ง โดยดาวอยู่ในแผนก 3D Motion สำหรับเมืองไทยเขาคงไม่ได้มานั่งผลิตอนิเมชั่นเป็นเรื่องที่ใช้ฉายในโรงภาพยนตร์เหมือนดิสนีย์ หรือจิบิหรอก ส่วนใหญ่จะเป็น งาน Motion เพื่อซัพพอร์ตงานโฆษณา มิวสิควิดีโอ งานอีเว้นท์ หรือคอนเสิร์ตมากกว่าที่ทำเงินให้ออฟฟิส นานๆ ทีจะมี Project Animation เข้ามาให้ได้ลองมือ

ซึ่งพอเป็นงานที่ต้องเเข่งกับเวลาและความกดดันสูงอย่างที่เล่าไปข้างต้นเเล้ว ก็ทำให้นักศึกษาพึ่งจบอย่างดาวยิ่งกดดัน ขนาดไปฝึกงานต่างประเทศมาเเล้ว ยังเเทบเอามาใช้ไม่ได้เลย เพราะในโลกการทำงานจริง ศิลปะกับมาร์เก็ตติ้งมันค่อนข้างจะสวนทางกัน และหลายๆ ครั้งเราก็ต้องยอมกัดฟันตามใจลูกค้า เพราะเขาคือคนกุมเม็ดเงิน เรื่องพวกนี้ดาวรับฟังมาเรื่อยๆ คนทำงานตรงนี้ก็ต้องปรับตัวให้ได้ จนกว่าจะเก่งและมีชื่อเสียงระดับหนึ่ง จึงพอจะเอาเเต่ใจแล้วโน้มน่าวให้ลูกค้าเชื่อได้บ้าง ส่วนดาวในตอนนี้จึงได้เเต่ทำงานไปตามบรีฟของ Producer เท่านั้น เเละต้องทำให้ทันกับเวลาด้วย

เขาใช้เวลาวันละ 12-14ชั่วโมงอยู่ในสตูฯ กลับคอนโดมาก็ดึกดื่น ที่เคยคิดจะ VDO Call ทานข้าวกับขิงก็เป็นอันต้องเลิกไป ชีวิตไม่เป็นเวลามากขึ้น ทั้งที่ขิงก็ยังพยายามติดต่อเขามาเรื่อยๆ ส่งไลน์มาทักทายตลอดทั้งวัน เเต่เป็นดาวเองที่ยุ่งจนวางมือถือคว่ำหน้า นานๆ ที่จะส่งสติ๊กเกอร์กลับไปให้ขิง

ช่วงเเรกขิงโทรปลุกเขาตอนเช้า แต่ด้วยความนอนไม่ตรงเวลา บางครั้งการที่ขิงโทรมาตอนเช้าดาวก็เผลอหงุดหงิดใส่ เลยทำให้ขิงรู้ว่าไม่ควรโทรปลุกเเล้ว เเค่ส่งข้อความอรุณสวัสดิ์ทิ้งไว้ก็พอ

บางครั้งดาวหมดพลัง อยากกอดขิง อยากให้คนน้องโอ๋ๆ ก็ทำได้แค่ VDO Call ซึ่งดาวก็รู้สึกไม่พอใจอีก เขาต้องการคนเป็นๆ พอคุยกันผ่านกล้องมันกลับทำให้ว้าเหว่กว่าเดิม

ขิงมาหาดาวเกือบทุกเสาร์อาทิตย์ บินมาคืนวันศุกร์มานอนกับดาว วันอาทิตย์เเวะไปทานข้าวกับพ่อเเม่และบินกลับภูเก็ตช่วงเย็นๆ หลังๆ ดาวก็บอกขิงว่าไม่ต้องมาเเล้ว เขาไม่ชอบการจากลา ที่ต้องรู้ว่าอยู่ด้วยกันได้ไม่กี่ชั่วโมงขิงก็ต้องจากไปอีกแล้ว



ล่วงเข้าสู่เดือนที่ 6ที่ขิงจากไป ดาวเริ่มรู้สึกได้ว่าตัวเองร่าเริงน้อยลงจนหงุดหงิดตัวเองวนไปซ้ำๆ แบบนี้ แถมยังนอนไม่หลับบ่อยๆ เพราะมีเรื่องตีกันวุ่นวายอยู่ในหัวทุกครั้งที่หลับตา

Ring Rin Ring

มันเป็นเบอร์เเปลกที่โทรมาช่วงพักเที่ยง ดาวไม่กล้าไม่รับ เพราะอาจจะเป็นเบอร์ของคนในออฟฟิส

‘สวัสดีครับ’

‘น้องดาว พี่กรณ์เองนะ’

‘อ่าครับ’

‘น้องดาว มีงานใหม่เข้ามารับมั้ยครับ’

‘งานอะไรครับ’

‘โปสเตอร์งานเซลล์ของห้างสรรพสินค้าครับ น้องดาวต้องแต่งตัวเป็นนักเรียน ม.ปลาย’

‘วันเดียวเสร็จใช่มั้ยครับพี่กรณ์’

‘ครับ เป็นโปสเตอร์เซตเดียว ถ่ายสักสามชั่วโมงก็เสร็จเเล้วนะพี่ว่า’

หลังจากถามวันเวลากันเรียบร้อย มันตรงกับวันเสาร์ที่ดาวว่างพอดี เขาเลยรับงานเพื่อหาอะไรทำแก้เบื่อ ดาวคิดว่าตัวเองกำลังเครียดกับการปรับตัวในช่วงชีวิตใหม่เกินไป ถ้าได้กลับไปทำอะไรเหมือนเดิมบางน่าจะทำให้ผ่อนคลายขึ้น





“เสาร์นี้ขิงไปหานะ” คำพูดเดิมๆ ที่ของรู้ว่าดาวจะต้องปฏิเสธกลับมาอีก แต่เพราะไม่ได้เจอหน้ากันมาเกือบเดือนเเล้วขิงเองก็อดจะคิดถึงคนตัวเล็กของเขาไม่ได้เหมือนกัน

“ดาวมีไปถ่ายแบบอ่ะ”

ขิงมองจอภาพที่เเสดงว่าคนตัวเล็กกำลังนอนคุยกับเขาอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้ร่าเริงขี้เล่นเหมือนเเต่ก่อน

“ไม่คิดถึงผมหรอ”

“ขิง! ดาวว่าดาวพูดเรื่องนี้ไปหลายรอบเเล้วนะ”

“ครับ ผมขอโทษ” ขิงตอบกลับมา เด็กปีหนึ่งหมาดๆ ต้องเอาหน้าออกจากจอเพื่อไปแอบถอนหายใจ ดาวย้ำเสมอว่าไม่ชอบช่วงเวลาที่ต้องจากกันอีก สู้ไม่มาเจอเลยเสียยังดีกว่า

“ดะ ดาวขอโทษ” เมื่อคนพี่รู้ว่าเผลอเกรี้ยวกราดเกินไป ก็เอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรครับ ขิงรักดาวนะ” คนน้องบอก แล้วก็จุ๊บปากใส่กล้อง

“กู๊ดไนท์นะที่รัก ขิงนอนล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไปดูงานกับป๊าอีก”

ดาวข่มลมหายใจที่หนึกอึ้ง แล้วพยักหน้า

“กู๊ดไนท์เจ้าเด็ก ฝันดีนะ”

และเมื่อกดปิดหน้าจอ ดาวก็ฟุบหน้าลงกับหมอนทันที เขาร้องไห้ น้ำตามันล้นทะลักออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ดาวเป็นเเบบนี้มาสักพักแล้ว เขาร้องไห้ทุกครั้งที่พูดคุยกับขิงผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมผืนผ้านั่น ใครว่าเทคโนโลยีทำให้คนใกล้ชิดกันง่ายขึ้น ดาวขอค้านหัวชนฝา เขาไม่ชอบเลย เขาไม่ชอบที่สัมผัสตัวขิงไม่ได้ กอดขิงไม่ได้เหมือนเมื่อก่อน มันเป็นเหมือนสิ่งที่ดาวยังยอมรับไม่ได้ ยอมรับในข้อตกลงของขิงกับพ่อไม่ได้ มันเลยเป็นสิ่งที่ย้อนเเย้งอยู่ในห้วงความคิดดาวตอนนี้



สรุปว่าวันเสาร์ขิงก็แอบมาโดยไม่ได้บอกดาวนั้นเเหละ เขาเเวะไปหาคุณพ่อคุณเเม่ที่บ้านก่อน เปรยเรื่องดาวมีนิสัยเเปลกๆ ไปเหมือนไม่ร่าเริงอย่างเก่าจนเขาเป็นห่วง

แม่เลยออกความเห็นว่าควรจะชวนดาวมาทานข้าวที่บ้านบ้าง หรือให้ย้ายมาอยู่ที่นี่เลยก็ได้ จะได้ไม่เหงาเกินไป ขิงไปอยู่บ้านดาวนั้นมีคนอยู่ด้วยเยอะเเยะ อาหารการกินมะม๊าก็เอาใจไม่ขาด แต่ดาวกลับต้องอยู่คอนโดคนเดียวพาลจะฟุ้งซ่านเอาง่ายๆ แล้วไม่รู้ว่าพึ่งเริ่มทำงานจะเครียดมากหรือเปล่า เธอเลี้ยงลูกมาตั้งสามคน ตอนเจ้าสองคนเเรกเริ่มทำงานใหม่ๆ ก็เห็นมีภาวะจิตตกอยู่เหมือนกัน

พี่สะใภ้คนโตของขิงเป็นหมอ แม้เธอยังไม่เคยเจอดาว เเต่หลังจากที่ฟังขิงเล่าเเล้วก็เริ่มเป็นห่วง จึงทักว่าน่าจะลองเช็คดูว่าดาวมีอาการเหล่านี้บ้างมั้ย

“นอนไม่หลับ เพลียไปหมด หดหู่ รู้สึกเบื่อไม่ รู้สึกไม่มีค่า กินนอนผิดเวลา คิดช้า ไม่มีสมาธิ”

“ถ้ามีบ้าง พี่ก็แนะนำให้ลองพาไปคุยกับจิตเเพทย์ดูนะน้องขิง หมอจะมีวิธีพูดเพื่อดึงเอาปัญหาออกมา แล้วช่วยกันเเก้ปัญหาให้ตรงจุด อย่าคิดว่าเป็นเรื่องเล็กๆ ไม่มีอะไร ยิ่งอยู่คนเดียวด้วย”

“ขอบคุณครับพี่หยก”

เมื่อทานอาหารเสร็จ ขิงก็ให้พ่อเช็คกับเลขาฯ ว่าตอนนี้ดาวถ่ายเสร็จหรือยังเขาจะได้ไปดักรอถูก

พ่อส่ายหน้าเอือมๆ กับความใช้งานของเจ้าคนเล็ก เเต่เพราะเขาเองก็เอ็นดูดาวมากเช่นกัน พอรู้ว่าสถานการณ์จิตใจของน้องดาวไม่ค่อยโอเคจึงอยากช่วยเหลือเต็มที่

“เค้าไปเลี้ยงกองกัน เดี๋ยวเลขาพ่อส่งโลเคชั่นมาให้ในไลน์”

“ขอบคุณครับ”

“ลองไปคุยกับน้องดาวดูดีๆ นะ บางทีที่ิขิงเลือกทำไป อาจจะไปทำลายความมั่นใจเขามากกว่าเดิมก็ได้” พ่อเตือนเเล้วลูบหัวลูกชายเบาๆ เป็นวัยรุ่นมันก็เหนื่อยเเบบนี้เเหละ แต่ถ้าผ่านพ้นอุปสรรคทั้งหมดไปได้ เราก็จะเเข็งเเกร่ง และเติบโตอย่างภาคภูมิใจ

ขิงขอบคุณพ่อที่เตือนสติ เขารออยู่ที่บ้านจนเมื่อได้โลเคชั่นเรียบร้อย ขิงก็คว้าเจ้าส้มคันเดิมของเขาออกไปข้างนอกทันที

ฝ่ายดาวไปสังสรรค์กับกองถ่าย (แบบเบื่อๆ) แต่ก็ด้วยมารยาทจึงไม่อยากปฏิเสธ ฝ่ายอลงกรณ์ก็ตามไปด้วย พ่วงด้วยโพนี่ที่วันนี้ถ่ายด้วยกัน แต่เหมือนอีกฝ่ายจะสงบศึกกับเขาไปแล้วเพราะไม่ได้มาทำตาเหลือกหรือกระแทกไหล่ใส่อย่างทุกที

มันเป็นร้านอาหารญี่ปุ่นประเภทอิซากายะที่เสิร์ฟพร้อมเบียร์นานาชนิด อลงกรณ์ลงทุนปิดชั้นสองของร้านเพื่อเอาใจทีมงาน ส่วนขิงที่ตามมาเงียบๆ เมื่อข้างบนขึ้นไปไม่ได้ เขาก็เลือกนั่งดักอยู่ที่โต๊ะใกล้ทางออกด้านล่างเพื่อรอรับดาวกลับ แต่ดันเจอโพนี่ที่เดินลงมาจากชั้นสองพอดี คนตัวเล็กไม่ได้บังเอิญหรอก เป็นอลงกรณ์สะกิดบอก ชายหนุ่มรู้ตั้งเเต่เลขาฯ ของพ่อขิงโทรมาถามเเล้วว่าวันนี้กองถ่ายไปเลี้ยงที่ไหนกัน เเล้วเขาก็หลอกถามนิดๆ หน่อยๆ จึงได้คำตอบว่าขิงลูกชายคุณอรรถพลต้องการมาเซอร์ไพรส์เเฟน เขาเลยอยากจัดเซอร์ไพรส์กลับให้เอง

โพนี่เห็นขิงนั่งอยู่จึงทำทีวิ่งเร็วเข้ามาหาเเล้วก็ได้เรื่องชนกับพนักงานที่ถือเเก้วเบียร์สดไว้เต็มถาดพอดี

โครม!

“โอ๊ย!”

ขิงลุกขึ้นไปช่วนประคองโพนี่ที่ล้มไปกองกับพื้น พนักงานหน้าเสียเพราะเเอลกอฮอล์ทั้งหมดรดลงไปบนเชิ้ตสีขาวของลูกค้าเรียบร้อย

โพนี่ลุกขึ้นยืนได้เขาก็ไม่ได้ตวาดกลับตามนิสัยเก่าแต่หันไปขอโทษขอโพยพนักงานเเละผู้จัดการร้านที่เดินเข้ามาดูเเลแทน

“ผมซุ่มซ่ามเอง ขอโทษครับ พอดีจะเข้าไปทักเพื่อนเลยไม่ทันมอง”

ท่าทางโค้งปะหลกๆ นั้นบวกคะเเนนในใจขิงเพิ่มเข้าไปอีก แล้วไอดอลหนุ่มก็หันมาทำหน้ายู่ใส่ขิง

“พี่กำลังจะไปงานอีเว้นท์ของบริษัทเเวะมาเอาของกับเพื่อนที่เลี้ยงกองกันอยู่ข้างบน ทำไงดีอ่ะ เสื้อเลอะหมดแล้ว ต้องรีบไปด้วย คอนโดก็อยู่ไกลขืนกลับไปอาบน้ำต้องไม่ทันเเน่เลย” คนหน้าตาน่ารักพอพูดด้วยน้ำเสียงจ๋อยๆ แบบนั้นใครฟังก็ต้องรู้สึกสงสาร

“คอนโดผมอยู่ใกล้ๆ เอ่อ ถ้าพี่ไม่กลัวนะ ไปอาบน้ำแล้วเลือกเสื้อผ้าผมไปใช้ก่อนมั้ย”

“จังหวะนี้พี่ต้องขอกวนเเล้วล่ะ”

คนตัวเล็กกระโดดเกาะเเขนด้วยท่าทางดีใจที่เนียนกริ๊บเป็นธรรมชาติ ขิงเองก็คิดว่าดาวน่าจะยังทานไม่เสร็จ เเวะไปเปิดห้องให้พี่ที่รู้จักแป๊บนึงก่อนคงไม่เป็นไร

หารู้ไม่ว่าดาวเห็นด้วยหางตา (เพราะคนในกองสะกิดว่าโพนี่คว้าใครออกไป)

“ที่บอกว่ามีคนมารับ หล่อไม่เบานะเนี่ย” หนึ่งในคนที่นั่งข้างๆ ดาวเอ่ยขึ้น

“น้องขิงมือเบสวงนั้นไง...ที่โพนี่ได้สัมภาษณ์บ่อยๆ อ่ะเเก”

“อ๋อ... เนี่ยเมื่อไม่กี่เดือนก่อนนางก็บอกว่าคุยกับเด็กกรุบๆ อยู่อย่าบอกนะว่า”

“โอ้ย! จิ้นหวะเเก น้องขิงเเม่งโคตรหล่อ แล้วโพนี่ก็ยั่วๆ หน่อย คิดดีไม่ได้เลยกู”

“เบาๆ หน่อย เกรงใจคุณอลงกรณ์ด้วย”

“แหม เขาก็เเค่ข่าวลือมั้ยว่าเป็นเด็กคุณกรณ์ ถ้ากล้านัดมารับกันถึงร้านเเบบนี้ฉันว่าน้องขิงนั่นน่าจะเป็นตัวจริงมากกว่า”

“ก็จริงนะ...ไม่งั้นคุณกรณ์นั่งอยู่ด้วยแบบนี้จะกล้าได้ไง”

อลงกรณ์เห็นใบหน้าดาวหมองลงเรื่อยๆ เข้ามาเเตะไหล่

“ตามไปดูมั้ย”

ดาริณพยักหน้า ที่จริงเขาอยากขอตัวกลับสักพักแล้วเลยถือโอกาสนี้แยกตัวเสียเลย เเละพอลงมาก็ทันเห็นรถคันสีส้มเลี้ยวยูเทิร์นเข้าไปในคอนโดฝั่งตรงข้ามร้าน คอนโดขิงไงทำไมจะจำไม่ได้ สถานที่ที่เขามาฟีทเจอริ่งกับเจ้าเด็กเป็นครั้งที่สอง (รถคันสีส้มอ่ะคือครั้งแรก)

“น้องดาวโอเคมั้ยคะ” อลงกรณ์ก้มลงมาถามใกล้ๆ ดาวเงยหน้ามองอีกฝ่าย คงจะชอบใจสินะถ้าเขามีปัญหากับขิง เเต่เเค่เรื่องงานกับเรื่องที่อีกฝ่ายต้องไปอยู่ภูเก็ตมันก็รบกวนจิตใจเขามากพอเเล้ว ยังจะมีเรื่องมือที่สามที่สี่อีกหรอว่ะ

ทำไมอลงกรณ์ใจร้ายกับเขาจัง

มันพอดีไปเสียทุกอย่างเเบบนี้ ใครจะไม่รู้บ้างว่าวางแผน

ดาวเม้มปากเเน่น เขาน้อยใจโลกใบนี้เเล้วมีเเต่คนร้ายกาจอยู่รอบตัวเขา

“ไม่ร้องนะคะน้องดาว ถ้าขิงไม่รักน้องดาวเเล้ว พี่กรณ์พร้อมจะดูเเลหนูนะ”

ดาวซัดสายตาเเรงไปให้คนที่ตัวสูงกว่าแล้วอยากจะด่ากราดออกมาเหมือนเมื่อก่อน เเต่เพราะช่วงนี้ใจเขาไม่ค่อยโอเค เลยทำได้เเค่พูดออกไปว่า

“ผมอยากกลับคอนโดครับ”

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ไม่กวนพี่กรณ์หรอกครับ พี่น่าจะอยู่กับทีมงานมากกว่านะครับ”

“พี่เป็นห่วงดาว หนูทำหน้าเหมือนจะร้อง”

กูโกรธมึงไง มึงเเม่งใจร้ายทำแผนการณ์ทำร้ายจิตใจกู แง๊~

ดาวคิดในใจเเล้วฝืนยิ้ม มันทำให้เป็นภาพที่น่าสงสารไปอีก

“พี่กรณ์อย่าใจร้ายกับดาวนะครับ เข้าไปเถอะ ดาวโอเค ดาวอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ”

“งั้นถึงบ้านเเล้วโทรหาพี่นะ”

“ไลน์ได้มั้ย ดาวเศร้าจนไม่อยากขยับปาก”

“ได้ครับ ถ้าเป็นน้องดาวพี่ก็ตามใจหมดแหละ”

ดาวยกยิ้ม ยอมให้อีกฝ่ายลูบผมเปาะเเปะเเล้วค่อยเดินไปเรียกเเท็กซี่

พออยู่คนเดียวได้เท่านั้นเเหละ ใครว่าดาวไม่หึง เขาเปิดเเอพลิเคชั่นกล้องวงจรปิดอย่างไว มันเชื่อมสัญญาณไว้กับกล้องห้องขิง เขาสามารถเปิดดูได้ทุกมุมนั่นเเหละว่าเจ้าเด็กกับโพนี่เเอบขึ้นไปเเซ่บกันหรือเปล่า

ขิงนั่งเล่นมือถืออยู่ที่ห้องนั่งเล่น ส่วนโพนี่ไม่เห็นสงสัยไปอยู่ในห้องนอนซึ่งเป็นห้องเดียวที่ขิงไม่ได้ติดกล้อง เพราะไม่อยากให้เกิดกรณีภาพหลุดออกไป

ดาวสั่งให้พี่เเท็กซี่ขับรถวนรอบเมืองแถวๆ นั้นไปก่อน เผื่อต้องกลับมาตบชู้จะได้ไม่เสียเวลา คนตัวเล็กหมกมุ่นดูจอจนเห็นว่าโพนี่ออกมาจากห้องนอนเเล้ว ยืนคุยกับขิงนิดหน่อย เจ้าเด็กของเขาเก็บไม้เก็บมือเหมือนพระที่ไม่ถูกตัวสีกา

ดาวยกยิ้มแหมคนอาร๊ายยยหล่อทะลุกกล้องได้ขนาดนี้

เดี๋ยว!! ผิดประเด็นแล้วดาว คนตัวเล็กส่ายหน้าแรงเรียกสติก่อนจะมองภาพทั้งคู่ก็เดินออกนอกประตูคอนโดไป

ดาริณสบายใจแล้วจึงบอกทางให้พี่เเท็กซี่ขับกลับไปส่งที่คอนโดตัวเอง แต่ระหว่างที่รถเเล่นไปคำพูดของพี่ทีมงานที่โต๊ะอาหารก็ลอยวนเข้ามาในหัวอีก

“น้องขิงมือเบสวงนั่นไง...ที่โพนี่ได้สัมภาษณ์บ่อยๆ อ่ะเเก”

นอกจากถ่ายโฆษณาเเล้วโพนี่ยังเป็นพิธีกรด้วยหรอ ดาริณเชื่อมโยงบางอย่างในใจ ย้อนไปปีก่อนหลังจากที่โพนี่ประกาศศัตรูกับเขาในสตูดิโอ GXX ไม่กี่วันป๊าก็ขึ้นมาลากเขากลับภูเก็ต แล้วป๊าก็พูดเหมือนรู้เรื่องพวกนี้มาจากพิธีกรที่ไปทำรายการท่องเที่ยวและไปสัมภาษณ์ป๊าในฐานะเจ้าของโรงเเรมและท่าเรือยอร์ช

มือขาวหยิบมือถือขึ้นมาเสิร์ซทันที แล้วไม่นานคลิปก็ปรากฏ มันเป็นรายการท่องเที่ยวปกตินี่เเหละเเต่พิธีกรหน้าละอ่อนดันถามไปถึงครอบครัวของผู้ให้สัมภาษณ์ด้วย ป๊าเขาก็ประกาศเสียปาวๆ ว่าลูกชายคนเล็กเรียนบริหาร

โพนี่!! เเม่งศัตรูหมายเลขหนึ่งที่ดาวหมายหัว ชั่วร้ายมากตามรังควาญถึงบ้าน แถมยังมีอลงกรณ์ที่กำลังร่วมมือกันแยกเขากับขิงแน่ๆ!!?

ดาวรู้สึกหัวร้อนขั้นสุดแต่ก็ยังนึกวิธีแก้เผ็ดทั้งคู่ไม่ออก



tbc 



มาๆ Talk เนื้อเรื่อง คือแบบตอนเเต่งก็รู้เเหละว่ามันมีดราม่าแต่แบบไม่คิดว่ามันจะยาวขนาดนี้ วันนี้มานั่งอ่านตอนนี้ก็แบบ ยังไม่หยุดดราม่าอีกหรอฟระ ทำไมมันหลายตอนจุงอ่ะ ตีตัวเอง นี่ๆๆๆ น่าตีนัก 

ตัดความดราม่าอย่างรวดเร็ว จากตอนที่เเล้วที่เหมือนขิงงอนดาว เราก็ไม่พูดถึงเนาะ เพราะสองคนนี้เขาก็รักกันนั้นเเหละมีเคืองๆ บ้าง เเต่ก็ไม่ได้ทะเลาะไร (เดี๋ยวไปคลี่ให้ตอนหน้าๆ ว่าดาวรู้สึกยังไงบ้างง)

แต่ว่า เรื่องที่ทุกคนจะกลัวว่าโพนี่สร้างข่าว น้องดาวเข้าใจผิดอะไรนี่คือแบบตัดไปได้เลยนะคะ เจ๊ดาวสตรองยิ่งกว่าหน่วย CSI FBI MIB มีหน่วยอะไรอีกมั้ย คือเจ้มีเเอปกล้องวงจรปิดห้องน้องขิง เอ็นดูเเลงอ่ะลูก แบบโพนี่และอลงกรณ์พวกเธอต้องหลั่งน้ำตา ฮรือ (โอ๋ๆ นะโพนี่่)

แต่ที่บอกว่าคู่นี่เป็นตัวเเปร ก็มีนะคะ อยู่ในตอนต่อไป ว่าเค้าจะเเปรยังไง อุบไว้ก่อน 

ขอบคุณที่อ่านมาถึงตอนนี้นะ เหลืออีกสัก 3 ตอนก็จะจบเเล้วค่ะ เรามาอยู่ด้วยกันไปให้ถึงตอนนั้นนะคะ 


รักมากๆๆๆ 





ออฟไลน์ TheDoungJan

  • ขอบคุณนักเขียนที่คนที่สร้างทุกตัวละครขึ้นมานะคะ(♡˙︶˙♡)
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 735
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
รีบๆคิดแผนเร็วพี่ดาววว เดี๋ยวนังใบโพธิ์จะจับตัวพระ นังนี่มันร้ายยิ่งนัก ชอบความพี่ดาวรู้ทันแผน แต่ช้าไปนิดนึงง่ะ สู้เค้าพี่ดาว เห็นบอกว่าใกล้จะจบแล้ว งั้นขอสเปไว้ก่อนเลยได้มั้ยคะ555555555.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-09-2018 21:29:08 โดย TheDoungJan »

ออฟไลน์ sweetie009

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 ขิงนางฉลาด  ต้องเอาคืนให้หนัก

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ดาวเก่ง...ฉลาดมากด้วย ชอบ..บบบบบบ   :m3: :m3: :m3:

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1171
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
พี่ดาวเตะให้คว่ำเลยคร่า

ออฟไลน์ Quatree

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 285
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด