[ครอบครัวศักดินนท์] ☁️ อาณาเขตรัก ☁️ [Mpreg] {30/07/61} ➡ ตอนพิเศษ 1 [จบแล้ว]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ครอบครัวศักดินนท์] ☁️ อาณาเขตรัก ☁️ [Mpreg] {30/07/61} ➡ ตอนพิเศษ 1 [จบแล้ว]  (อ่าน 41026 ครั้ง)

ออฟไลน์ little_munoi

  • ++ singular ++
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1711
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-3
โอ้ววววววววววว
เค้ากำลังจะได้กัน
พิมไปก็มือสั่น
ได้กันเถอะหนา...
ข้ารออยู่

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2427
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

เอิ่ม......

ได้กัน ๆ อิอิ

ออฟไลน์ jimmyjimmy

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2002
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-17
ไม่พอ ไม่พอ.,.. เขตไม่พอ พี่เมฆไม่พอ..... คนอื่น ก้อ ไม่พอ นะ... คนเขียนกลับมาต่อเลย

ออฟไลน์ jaokhwan

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0

ออฟไลน์ SawachiYuki

  • แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +261/-38
    • Fanpage
11




หมับ!!!

จู่ๆ ร่างสูงก็ผละออก จนเมฆาตกใจผวาตัวลุกขึ้นนั่งแล้วยกแขนเรียวโอบรอบลำคอแกร่งเอาไว้ไม่ให้ร่างสูงผละออกไปอย่างไม่รู้ตัว เบียดกายเข้าหาร่างใหญ่ของเด็กอายุน้อยกว่าที่ตอนนี้พยายามแกะมือออกจากคอเขา คณินกัดฟันอย่างอดทน

“เขต...อ๊ะ อย่าไปนะ อื้อ” เมฆาไม่รู้ว่าคณินลุกจากร่างกายเขาทำไม ความอายที่มีไม่สามารถเอาชนะความต้องการของตัวได้เลยเก็บยางอายทั้งหมดไว้ก่อน

“อืม...ซี้ด ปล่อยก่อน”

ไม่รู้ว่าเมฆาเอาแรงมาจากไหน ที่บังคับให้คณินนั่งลงไปก่อนที่ตัวของเขาจะขึ้นคร่อมทับหน้าขา คนอายุน้อยกว่ามองการกระทำที่ไม่คาดคิดจากเมฆาอย่างตกใจ มองสีหน้าปานจะร้องไห้แล้วยื่นหน้าไปหา ร่างโปร่งเห็นแบบนั้นก็เป็นคนประกบริมฝีปากเข้าหาเอง เลียกลีบปากหนาเหมือนหมาเลียปากเจ้าของ มือแกร่งจับที่เอวบางแล้วลูบมันเบาๆ ตอนแรกที่ลุกออกเพื่อจะจับอีกคนหันหลังแล้วเผด็จศึก แต่พอเห็นแบบนี้ คณินจะยอมกัดฟันอดทนเพื่อรอดูว่าเมฆาจะทำอะไร

สงสัยคิดว่าเขาจะไปแล้ว ไม่ต่อแล้ว หึหึ แบบนี้มันยิ่งทำให้มั่นใจ ว่าไม่มีทางที่เมฆาจะหยุดพ้นไปจากเขาได้ และเขานี่แหละ ที่จะทำให้เมฆาหลงเขาจนไปไหนไม่ได้

จุ๊บ จุ๊บ...จ๊วบ!

“อื้ม...เขต อ๊ะ จะไปไหน อึก ไม่ให้ไปนะ” ร่างโปร่งถอนปากออกมาแล้วพูด เสียงสั่น ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา แต่ร่างกายก็เบียดเข้าหาอีกแล้วนั่งทับส่วนที่มันแข็งจนปวดไปหมด ร่างสูงขมวดคิ้วแล้วครางเบาๆ

“อา...ทำไม...ตอนแรกก็ไล่นี่”

“ไม่ไล่แล้ว อ๊ะ อยู่ก่อนนะ อื้อ…”

ร้ายกาจ!!! เมฆาร้ายกาจเกินไป ทั้งสายตา ทั้งน้ำเสียงออดอ้อน แล้วการร่อนสะโพกนั่นอีก ร่างสูงกัดฟัน หายใจแรง

“ไม่ใช่สเปคนี่”

“ก็ใครบางคนมันไม่ชัดเจน อ๊ะ อื้อ…”

“แล้วที่เป็นบ้าแบบนี้เพราะอะไร ยังไม่ชัดเจนหรือไง?”

“เพราะอะไรล่ะ” ร่างโปร่งหยุดขยับแล้วนั่งเฉยๆ บนหน้าขาของเขา โอบรอบคอของคณินแน่นไปอีก เลื่อนใบหน้าเข้าไปหาใบหน้าหล่อเหลาของคณิน เมฆาไม่รู้ว่าตัวเองใจกล้าหน้าด้านแบบนี้ได้ยังไง แต่เขากลัว...กลัวว่าถ้าคณินไปแล้ว เขาจะไม่ได้เจออีก…

คณินไม่ตอบ แต่กระตุกยิ้มร้ายให้ จับร่างของเมฆาออกแล้วพลิกให้อีกคนหันหลัง เมฆาเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อคณินทาบทับลงมา มือหยาบไล้ไปตามเอว สะโพก บีบมันอย่างมันเขี้ยวนิดๆ แล้วกรีดนิ้วที่รอยทางเข้าของช่องทางหลัง ร่างขาวตัวสั่น ทั้งตื่นเต้น ทั้งหวาดกลัว

“ครั้งแรกรึเปล่า”

“อื้อ...อ๊ะ เขต ไม่”

“ถาม...ก็ตอบ”

“อึก”

“ตอบ!”

“ค่ะ ครั้งแรก อื้อ...ข้างหลัง เป็นครั้งแรก”

“ดี...เพราะฉันจะเป็นคนแรกของนาย และคนเดียวของนาย” นิ้วแกร่งค่อยๆ สอดเข้าไปในช่องทางคับแคบของเมฆา คิ้วเข้มขมวดแน่นกับความแน่นของมัน...

ถ้าเอาของตัวเองสอดเข้าไป ต้องรู้สึกดีแน่ๆ

“เจ็บ...เขต มันเจ็บ”

“แค่นิ้วเดียว เจอของจริงรับรองฉีก”

“ไม่เอาแล้ว อึก ไม่เอา ไม่พร้อม ขอร้องนะเขต”

“ชู่ว...ใจเย็นๆ จะพยายามอ่อนโยนนะ”

มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น พยายามผ่อนคลายให้ได้มากที่สุด เขาเคยมีประสบการณ์กับผู้หญิงที่ไม่เคยมาก่อน รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะสามารถเข้าไปได้ เมฆาก็ใช้วิธีนั้นแหละกับตัวเอง จนกระทั่งนิ้วที่สองของคณินเข้าไปได้ ร่างสูงหมุนวน กดย้ำเพื่อหาจุดกระสันของเมฆา มืออีกข้างก็ขยับแก่นกายของตัวเองไปด้วย เสียงครางอู้อี้กับหมอนจนได้ยินไม่ชัดใจคณินยิ่งนัก

พรึ่บ!!!

สวบ!!!

“อ๊า!!!!”

ร่างสูงดึงนิ้วออกแล้วจับร่างขาวพลิกหงาย ยากขาเรียวสวยพาดที่ไหล่ข้างหนึ่ง ก่อนจะจับแก่นกายของตัวสอดเข้าไปทีเดียว เรียกเสียงครางลั่นอย่างเจ็บปวดจากร่างเล็กกว่าทันที น้ำตาไหลจากตาสวยเพราะเจ็บและจุก

“ใจร้าย”

“ตอนนี้นายเป็นเมียฉันแล้วนะ อย่าคิดให้ท่าใครอีก เพราะบทลงโทษของนายจะหนักกว่านี้ร้อยเท่า!! ไม่ต้องกลัวนะที่รัก...มันจะไม่เกิดขึ้น ถ้าทำตัวดีๆ เชื่อฟังผัว ไม่ทำให้ผัวโกรธและหงุดหงิด”

เมฆาส่ายหน้าไปมาอย่างอึดอัด ความเจ็บมันหายไปแล้ว นึกแปลกใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเจ็บแค่แป๊บเดียว นี่คงเป็นความพิเศษของเลือดกรุ๊ปนี้ล่ะมั้ง

“ข่ะ...เขต”

“หืม? อืม...อย่าขยับ อา หายเจ็บแล้วเหรอ” ถามเสียงแหบพร่าพลางเริ่มขยับสะโพกนิดๆ เมื่อได้ยินเสียงครางเป็นคำตอบ ร่างสูงก็ยิ้มมุมปากแล้วเร่งความเร็วขึ้น

ไม่ทนมันแล้ว...ไม่ไหวแล้ว เชี่ย!! น่าเอาฉิบหาย

“อ๊ะ อ๊ะ โอ๊ว เขต เร็วไป อ๊า เร็วไป”

“ฮืม...อา ตอดแรงๆ พี่เมฆ แบบนั้น คนดี อา…”

“เสียว อ๊า เมฆ เมฆเสียว อ๊ะ อ๊ะ เขต...เขต โอ้ว! ดี แบบนั้น อือ อ้า”

“ครางดังๆ โอ้ว...สุดยอดเลยเมียกู อา…”

เมฆาไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นนอกจากความสุขและความเสียวซ่านที่ได้รับจากคน ที่รัก เมฆาเด้งเอวสวนกลับไป เขาไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายก็จริง แต่ใช่ว่าจะเรียนรู้ไม่ได้ อะไรที่ผู้หญิงเคยทำให้กับเขา เขาก็จะลองใช้มันกับคณิน อย่างเช่นตอนนี้ที่รั้งคอแกร่งลงมาจูบ แลกสัมผัสหวานอย่างเมามัน ตอดรับท่อนแข็งแรงอย่างเป็นจังหวะเรียกเสียงครางจากคณิน

“ซี้ด...ครั้งแรกแน่เหรอวะ แม่ง! ลีลาดีฉิบหาย”

เมฆายกยิ้มได้ใจ ช้อนตามองอีกคนอย่างยั่วยวน จนเห็นได้ชัดเลยว่าคณินกำลังกัดปากอดทนแค่ไหน หากแต่ท่อนล่างก็สวนใส่กันไม่ยั้ง

ต้องไม่ใช่แค่เขาที่จะหลงคณิน แต่คณินต้องหลงเขาด้วย

“มัน อ๊า จะแล้ว เขต อ๊า มัน”

“พร้อมกัน อื้อ ไม่ไหวเหมือนกัน”

แล้วทั้งสองคนก็เร่งจังหวะรุนแรงขึ้นจนกระทั่งร่างเกร็ง ก่อนจะปลดปล่อยปล่อยออกมาโดยที่เมฆาเสร็จก่อน ส่วนคณินก็สวนเข้าออกอีกสองสามรอบก็แช่ค้างปล่อยน้ำรักเข้าไปเต็มๆ ช่องทาง ทำเอาเมฆาเบิกกว้างอย่างตกใจ

ปล่อยข้างใน!!!

พรึ่บ!!

ร่างสูงทิ้งตัวนอนทับร่างบาง เมฆาหอบหายใจหนักหน่วง คิ้วเริ่มขมวดแน่น... ไม่เคยคิดว่าจะมาเสียตัวให้ผู้ชาย เลยไม่มียาคุมฉุกเฉินป้องกัน…ทำไงดี?

“เขต…”

“อะไร!”

“พรุ่งนี้”

“พรุ่งนี้ทำไม”

“ป่ะ เปล่า”

“จะไล่เหรอ...ไม่ต้องห่วง ตีสี่ปลุกด้วยก็แล้วกัน”

“ห๊ะ! จะนอนนี่เหรอ รีบกลับไปเลยนะ ใครมาเห็นเข้าจะแย่เอา” เมฆาบอกเสียงเครียด ร่างสูงพลิกตัวไปนอนด้านข้าง แผ่หลาไม่สนใจว่าตัวเองจะเปลือยอยู่เลยสักนิด เมฆาเม้มปากแน่น ค่อยๆ ยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง มองคณินที่นอนหลับตาอยู่ แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกอายขึ้นมาอีกครั้ง

นี่เรา...ทำเรื่องน่าอายกับเขตจริงๆ สินะ

“เขต…”

“อะไร!”

“คือว่า...คำตอบล่ะ” ถามเบาๆ ไม่มองหน้า นั่งตัวตรงเอาผ้าห่มมาปกร่างกายให้มากที่สุด เพราะบางส่วนของผ้าคณินทับมันอยู่

“เฮ้อ…” คนที่หลับตาอยู่ถอนหายใจเสียงดัง

“ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ เอากันเสียงดังขนาดนี้น่ะ”

ไอ้เด็กปากเสีย!!!

“ก็แค่อยากหรือเปล่า” เมฆาพูดไปแบบนั้นแหละ แต่ก็รู้แล้วว่าไอ้คนปากแข็งมันคิดยังไง รู้สึกยังไง ต่อให้ไม่ตอบเป็นคำพูด การแสดงออก การกระทำของคณินมันก็ชัดเจนแล้วล่ะ แต่มันก็อยากได้ยิน แค่ครั้งเดียวก็ได้…

“ฮึ่ย!!! ถ้าแค่อยากนะ จะเอากับใครก็ได้ไหม จะแอบเข้าบ้านศัตรูทำไมให้เป็นอันตรายวะ แม่ง! คนจะนอนด้วยน่ะมีเยอะแยะ คนอยากให้เอาก็ต่อคิวเรียงยาว ทำไม หรือไม่อยากให้เอา ก็ดีจะได้ไปเอากับคนอื่น” ร่างสูงลุกพรวดขึ้นมาแล้วพูดอย่างหงุดหงิด
เมฆาที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่พอใจ

จะไปเอากับคนอื่นเหรอ...ไม่มีทางหรอก!

พรึ่บ!!

จุ๊บ!

ร่างโปร่งบางฝืนกายที่ปวดหน่วงๆ ของตัวเองขึ้นไปนั่งคร่อมหน้าขาของคณิน จุ๊บเบาๆ ที่ปากหนาอย่างเอาใจ ข่มความอายของตัวเองสบตากับคณิน ร่างสูงมองด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่สายตาวาววับพอใจ

“แค่เขตชัดเจน...ฉันยอมทุกอย่างเลย”

“หึ...จะเอาชัดแค่ไหนล่ะ?” นิ้วแกร่งเกลี่ยแก้มเนียนเล่น

“แล้วแต่เขตเลย ยังไงก็ได้”

“ยั่วแบบนี้ จะนอนไหม”

“เขตอยากให้นอนไหมล่ะ”

“อยาก…”

พรึ่บ!!!

เขาพลิกร่างของเมฆาลงไปนอนบนที่นอนอีกครั้งและตามขึ้นคร่อมทันที ปากหนาจูบหนักหน่วงอย่างมันเขี้ยว แล้วซุกไซ้คอขาวพร้อมกับกระซิบว่า…

“อยากให้นอนรับแรงกระแทก แล้วครางดังๆ จนถึงเช้าเลย”

และมันก็เป็นแบบนั้น จนกระทั่งพายุรักสงบลงตอนตีสี่ เมฆาสลบไปอย่างหมดแรง ส่วนคณินก็ลุกจากร่างหอมหวานอย่างเสียดาย คณินใส่เสื้อผ้าของตัวเองแล้วเดินมาจูบเบาๆ ที่ปากบวมเจ่อ บ่งบอกว่าผ่านสมรภูมิรักมาอย่างหนักหน่วงจริงๆ

“รัก...ชัดเจนพอไหม”

คณินยิ้มให้กับคนที่อยากได้ยินแต่ไม่มีโอกาสได้ยินเพราะหลับไป ก่อนที่ตัวเองจะแอบย่องกลับไร่ตัวเองไปแบบรอดปลอดภัยจากคนของสมรชัย...



คณินเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีเข้าบ้านไป คนงานบางคนก็ตื่นบ้างแล้วพอเห็นเจ้านายอย่างคณินที่ตื่นสายเป็นนิจในเวลาเช้ามืดแบบนี้ก็ตกใจเหมือนเห็นผี ทั้งที่ความเป็นจริง เจ้าตัวยังไม่ได้นอนและเพิ่งจะหลับมาต่างหาก

“อารมณ์ดีจังนะ ทำไมเพิ่งกลับ”

มือที่กำลังจะเปิดประตูห้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงของบิดาที่ไม่คิดว่าจะตื่นแล้วถามตน

“พ่อ”

“เออ พ่อแกนั่นแหละ ตอบคำถามได้ยัง”

“ก็...ไปเที่ยวมา”

“เหรอ? สภาพแบบนี้ เที่ยวผู้หญิงงั้นสิ” พ่อเลี้ยงอาทิตย์ยังเค้นต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เอ่อ...โหยพ่อ ที่ผ่านมาก็ไม่เคยเห็นซีเรียสเลยนี่ นิดๆ หน่อยๆ เอง”

“อย่าคิดว่าพ่อไม่รู้ว่าแกไปทำอะไรมา”

“อะไรพ่อ ผมก็ไปเที่ยวมาจริงๆ”

คณินไม่อยากจะโกหกพ่อหรอก แต่ยังไม่อยากจะพูดตอนนี้ ไม่อยากถูกล้อว่ากลืนน้ำลายตัวเอง รอให้มันผ่านไปมากกว่านี้อีกหน่อย แล้วจะบอกด้วยตัวเองเลย

ให้มันเป็นความลับไปก่อนเถอะ

“ระวังไปทำเขาท้องขึ้นมา ทำอะไรก็ให้ระวังหน่อย ฉันไม่อยากให้น้องของแกอายุน้อยกว่าหลานของตัวเอง เข้าใจใช่ไหมเขต”
คือว่าคนที่เขามีอะไรด้วยเนี่ยเป็นผู้ชาย แล้วใช่ว่าทุกคนจะท้องได้เสียหน่อย

“พ่อก็ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ผมไม่ทำให้น้องกับลูกผมสับสนหรอก ยังไงก็ต้องให้พ่อกับไอ้หมูแต่งงานกันก่อนอยู่แล้วน่า จำสัญญาได้อยู่ว่าผมจะสามารถมีลูกได้ก็ต่อเมื่อมีทุกอย่างพร้อมดูแลคนอื่น”

“ก็ดี...จำให้ดีนะเขต อ้อ! แล้วอย่าลืมสืบประวัติข้อมูลส่วนตัวของคนที่แกพัวพันอยู่ให้ดีๆ ด้วย จะได้ไม่ทำพลาด ไม่งั้นเรื่องใหญ่แน่”

คณินยืนนิ่ง พ่อพูดเหมือนพ่อรู้ทุกอย่าง แต่นั่นแหละ เขาไม่สามารถปกปิดอะไรพ่อได้หรอก ความรู้สึกที่มีต่อเมฆาเองก็เหมือนว่าพ่อจะดูออก

“ไปนอนไป ฉันอนุญาตให้เข้างานบ่ายได้ พ่อก็จะไปนอนต่อแล้ว ยังไงก็ต้องให้หมูไปปลุก นั่งรอแกเกือบชั่วโมงเนี่ย เบื่อจริง มีลูกชายแบบนี้” พ่อเลี้ยงอาทิตย์บ่นก่อนจะเดินเข้าห้องไป

ส่วนคณินเองก็ได้ยิ้มกับความเจ้าเล่ห์ของพ่อ ที่ตื่นแล้วแต่ไปนอนต่อเพื่อให้เพื่อนเขาเข้าไปปลุก

ร่างสูงเดินไปถอดเสื้อผ้าที่ใส่ข้ามวันข้ามคืนลงตะกร้า ก่อนจะไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทั้งสภาพเปลือยเปล่าแบบนั้นเพราะความเพลีย เขาเสียแรงกับการร่วมรักมาราธอนมาก แม้แต่รอบสุดท้ายที่ผ่านมาเขาก็ยังรู้สึกไม่พอ อยากจะนอนกอดร่างหอมๆ นั่นต่อ ตื่นขึ้นมาในอ้อมแขน จูบอรุณสวัสดิ์ แล้วก็นอนฟัดกัน หยอกล้อกันบนเตียง แค่คิดคณินก็ยิ้มอย่างมีความสุขอออกมา แต่มันเมื่อไหร่ล่ะ ที่เขาจะทำแบบนั้นได้…

นี่คือความทรมานในความรักของเรา มันจะต้องเป็นความลับ แอบคบกันไป ทางเขาไม่มีปัญหาอะไรหรอก
แต่มันจะมีปัญหาแน่ถ้าทางพ่อเลี้ยงมนัสรู้

คณินปัดความคิดยุ่งยากที่มันยังไม่มาถึงไปแล้วนึกถึงความสุขที่ได้ทำร่วมกันมาตลอดทั้งคืนแทน ก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อย…



เมฆาลืมตาขึ้นมาในยามสายของวัน เขายืดแขนขากายบิดขี้เกียจจนรู้สึกปวดแปลบที่เอวแล้วช่วงล่างที่มันเจ็บระบมไปหมด ร่างเปลือยเปล่าพยายามที่จะหยัดกายลุกขึ้นนั่ง มองน้ำเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ หัวเตียงแล้วขยับเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำมาดื่มเพราะเจ็บคอ โชคดีที่เขาเป็นพวกชอบดื่มน้ำตอนเช้า เลยให้เด็กเอามาเตรียมไว้ทุกๆ เย็น มองไปรอบๆ ห้องก็ไม่เห็นคณินอยู่ในห้องแล้ว

“ออกไปตอนไหน?”

ร่างโปร่งมองนาฬิกาก็เบิกตากว้างเพราะใกล้จะเที่ยงเต็มที ร่างขาวเลยพยายามลุกจากเตียงก่อนจะก้าวเท้าสั่นๆ เดินเข้าห้องน้ำไป แล้วเมื่อเห็นสภาพตัวเองในกระจกก็ต้องอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้าง ก่อนที่ใบหน้าจะแดงซ่านด้วยความอาย…

“จะทำรอยอะไรเยอะแยะเนี่ย”

รอยตรงคอ หน้าอก ท้อง หลังไม่รู้มีหรือเปล่า ก้มมองต้นขาก็เม้มปากแน่น มันมีทั้งตัวโดยเฉพาะบริเวณคอกับหน้าอกที่จะเยอะหน่อยและชัดด้วย ปากบวม ผมฟูไม่เป็นทรง เมฆากัดปากตัวเองแล้วลูบไล้ไปตามรอยที่ประทับไว้บนตัวก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

อายก็อาย เขินก็เขิน

ทำอะไรลงไปบ้างก็พึ่งจะมารู้สึกเสียใจภายหลังเนี่ยแหละ ทำตัวร่านๆ แบบนั้นได้ยังไง ยิ่งคิดภาพตอนที่ตัวเองเบียดกายเข้าหาคณินด้วยตัวเองนั่นก็อีก

เอาความกล้าที่ไหนไปทำนะ

“แบบนี้จะกล้าสู้หน้าไหมนะ จริงสิ!” ร่างโปร่งบางนึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมอะไรบางอย่าง ยืนชั่งใจอยู่นานก่อนจะเอามือไปด้านหลัง สอดนิ้วเข้าไปในช่องทางของตัวเองเพื่อเอาน้ำรักของคณินที่ยังคาอยู่ออกจากตัว เม้มปากแน่น กลั้นเสียงคราง มันเจ็บ มันแสบ แต่ว่าพอทำแบบนี้มันก็ทำให้นึกถึงคณินขึ้นมา

คิดถึงตอนที่ร่างสูงอยู่ในตัวของเขา มันทั้งสุขและเสียวซ่านไปหมด

“อ๊ะ...เขต” เมฆาครางออกมาเมื่อนิ้วตัวเองสะกิดโดนจุดความรู้สึกก่อนจะกดเน้นย้ำเข้าไปแรงๆ หมุนวนเอาน้ำรักออกมาแล้วก็สอดเข้าไปใหม่ คราวนี้เขาใช้น้ำทำด้วยจนกระทั่งรู้สึกถึงความคับแน่นฝืดเคือง เมฆายังไม่ถอนนิ้วออกมา แต่กระแทกเข้าไปจุดรับความรู้สึกแรงจนตัวสั่นสะท้านครางเสียงหลง

“อ๊า…”

มืออีกข้างลูบก็ลูบไล้ไปตามตัวของตัวเองแล้วจินตนาการถึงริมฝีปากร้อนที่ไล่จูบ ไล่เลียไปทั่วตัวของเขา เมฆารู้สึกเสียวซ่านจนอยากจะปลดปล่อย ก็เอานิ้วออกมาจากช่องทางแล้วรูดรั้งแก่นกายของตัวเอง ปากก็ครางชื่อของเด็กร้ายกาจอย่างคณินไม่หยุด ไม่นานก็ปลดปล่อยออกมาเต็มมือตัวเอง

เมฆาหอบลืมตามองตัวเองในกระจก หน้าที่แดงอยู่แล้วกลับแดงเข้าไปใหญ่

“นี่เรา...หมกมุ่นเกินไปแล้วนะ”

เพราะนายคนเดียวเลยเขต นายทำให้ฉันกลายเป็นคนหื่นกามไปแล้ว!!

เมฆาใช้เวลาจัดการตัวเองอีกร่วมชั่วโมงเพราะหาชุดที่สามารถปกปิดรอยที่คอได้ โชคดีที่เอาเสื้อคอเต่ามาทั้งที่ตอนแรกจะไม่เอากลับมาด้วยแล้วเพราะเชื่อว่าเมืองไทยไม่ได้หนาวเท่าไหร่ หากแต่คิดว่าอาจจะจำเป็นได้ใช้ สุดท้ายเขาก็ได้ใช้จริงๆ แม้ว่าจะถูกคนมองแปลกๆ ก็ตาม

ร่างโปร่งเดินอย่างยากลำบาก ท่าเดินเลยแปลกไปกว่าทุกที หากแต่เขาก็พยายามที่จะทำสีหน้าให้มันปกติ

“อ้าว...คุณเมฆ ตื่นแล้วหรือคะ วันนี้ตื่นสายจังเลย อ้อยก็คิดว่าถ้าคุณเมฆยัง   ไม่ตื่น อ้อยจะขึ้นไปปลุกแล้วนะคะเนี่ย หิวหรือยังคะ ให้เด็กตั้งโต๊ะเลยไหม”

“ตั้งเลยครับ”

“ค่ะ พวกเธอ จัดโต๊ะอาหารให้คุณเมฆไป ว่าแต่ว่า ทำไมถึงได้ตื่นสายล่ะคะเนี่ย นอนดึกหรือคะ” หลังจากสั่งลูกน้องเสร็จ อ้อยก็หันมาถามเมฆาต่อ

“ครับ นอนดึกไปหน่อย แล้วก็เหนื่อยๆ เพลียๆ ด้วยน่ะครับ”

“แล้วนี่ไม่สบายใช่ไหมคะถึงได้ใส่เสื้อผ้าหนาแน่นแบบนี้ เหงื่อก็ออกอีก ไปหาหมอไหมคะ เดี๋ยวอ้อยบอกลุงจงให้พาไป”

“ก็ดีเหมือนกันครับ” เมฆาพยักหน้าแล้วตอบรับ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้าห้องรับประทานอาหารไป ด้านหญิงสาวที่เป็นหัวหน้าแม่บ้านก็รีบไปบอกลุงจงคนขับรถว่าให้เตรียมตัวพาเจ้านายไปหาหมอ

เมื่อเมฆาทานข้าวเสร็จก็เดินทางไปยังโรงพยาบาลกับลุงจง พอถึงโรงพยาบาลแล้วเมฆาก็ตรงไปหาแผนกสูติ นรีเวชกรรมทันทีแบบไม่ต้องกังวลว่าใครจะมองแปลกๆ เขาชินแล้ว ชินตั้งแต่ที่ร่างกายของตัวเองเปลี่ยนแปลงนี่แหละ เมฆานั่งรอเรียกเข้าห้องตรวจ ผ่านไปหลายนาทีก็ถึงคิวของเขา ร่างโปร่งยกมือไหว้หมอผู้หญิงวัยกลางคนที่ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีค่ะ คุณเมฆานะคะ เป็นเรื่องของการคุมกำเนิดสินะคะ”

“เอ่อ...ครับ” เมฆาตอบรับเขินๆ

“ไม่ต้องอายนะคะ มันเป็นเรื่องธรรมดา แล้วนี่แฟนไม่มาด้วยหรือคะ”

“ไม่มาครับ เขาติดงาน”

จริงๆ แล้วเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวของเขาสามารถตั้งครรภ์ได้

“อ๋อ...งั้นหมอขอถามคำถามหน่อยนะคะ”

“ได้ครับ”

“ไม่ทราบว่าคุณเมฆามีเพศสัมพันธ์ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่คะ”

แค่คำถามแรกเมฆาก็อายจนไม่กล้ามองหน้าหมอแล้ว

“ม่ะ เมื่อคืนครับ”

“แล้วได้ป้องกันหรือเปล่าคะ”

“ไม่ได้ป้องกันครับ”

“คุณเมฆาได้ทานยาคุมฉุกเฉินหรือยังคะ”

“ย่ะ ยังครับ”

คุณหมอยิ้มให้เมฆาอย่างเข้าใจ ซึ่งมันก็ทำให้ร่างโปร่งลดอาการประหม่าของตัวเองลงไปได้

“คุณเมฆาต้องรีบทานยาคุมฉุกเฉินภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงหลังจากมีเพศสัมพันธ์นะคะ เดี๋ยวหมอจะจัดยาให้แล้วทานทันทีเลยนะคะ ส่วนการคุมกำเนิดทั่วไปนั้นหมอต้องขอทราบก่อนว่าคุณเมฆาต้องการมีบุตรในอนาคตหรือเปล่า”

“ครับ...ผมต้องการ”

แม้ว่าตอนที่อยู่ต่างประเทศเขาอยากจะทำหมันโดยการตัดช่องทางสร้างรังไข่ที่ทางต่างประเทศสามารถทำได้ แต่เขากลับมีความคิดหาไม่ได้แต่งงานกับผู้หญิง อย่างน้อยการมีลูกก็น่าจะเป็นทางเลือกอีกทางในชีวิตของเขา ก็เลยไม่ได้ทำอะไรกับมัน
และพอได้เจอกับคณิน เขาก็คิดว่ายังต้องการจะมีลูกอยู่

“ถ้าอย่างนั้นหมอแนะนำให้คุณเมฆาคุมกำเนิดแบบฉีดยาระงับการสร้างรังไข่ แม้อสุจิจะเข้าสู่ร่างกายก็ไม่สามารถปฏิสนธิได้ แต่มันจะมีข้อจำกัดอยู่หลายอย่าง ก็ต้องตรวจร่างกายของคุณเมฆาอย่างละเอียดอีกทีว่าจะสามารถใช้ยาได้ไหม ถ้าใช้ไม่ได้ก็ต้องทาน แต่ยาทานเนี่ยเวลาหยุดทานแล้ว ต้องทานยาบำรุงต่ออีกเพื่อฟื้นฟูตัวสร้างรังไข่ จะมีบุตรยากหน่อยแต่ก็รับประกันว่ามีบุตรแน่นอนค่ะ”

“แล้วยาแบบฉีดล่ะครับ”

“เป็นเทคโนโลยีใหม่ค่ะ มีบุตรได้ง่ายขึ้นหลังจากหยุดให้ยา ไม่ต้องทานยาบำรุงก็ได้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสุขภาพของแต่ละคนอีกทีนะคะ ยาฉีดเหมาะสำหรับคนที่ไม่ค่อยมีเวลาค่ะ เดือนละหนึ่งเข็ม สามเดือนแรกให้มาตามนัดตลอด เปลี่ยนวันไม่ได้ โดยที่สัปดาห์แรกของการเริ่มคุมกำเนิดจะต้องทานยาด้วยเจ็ดวันค่ะ ต่อไปก็เว้นสองเดือนแล้วก็มาฉีดใหม่ครั้งละสองเข็มค่ะ เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงนะคะว่าจะลืมนัด ทางเราจะมีการโทรเตือนก่อนวันนัดสามวันค่ะ แล้วจะมีใบนัดให้กับคุณเมฆาด้วย สนใจจะคุมแบบไหนดีคะ”

“ขอแบบฉีดก็แล้วกันนะครับ รบกวนอย่าเปิดเผยเรื่องผมออกไปได้ไหมครับ”

“มันเป็นสิ่งที่เราปฏิบัติอยู่แล้วค่ะ”

“ขอบคุณนะครับ”

“วันนี้หมอจะสั่งยาคุมฉุกเฉินให้กับคุณเมฆาทานก่อน แล้วก็ไปตรวจสุขภาพนะคะ เมื่อได้ใบตรวจสุภาพเรียบร้อยแล้วจะออกใบนัดให้มาพบหมออีกครั้ง เพราะต้องเว้นระยะห่างจากการทานยาคุมฉุกเฉินด้วยสามวัน”

“ผมขอเร็วที่สุดได้ไหมครับ แล้วถ้าผมฉีดไปแล้ว เอ่อ...คือ”

“สามารถมีเพศสัมพันธ์ได้ปกติค่ะ ไม่ต้องงดใดๆ ทั้งสิ้น แต่ผลข้างเคียงของยาช่วงแรกๆ จะมีอาการหงุดหงิดง่าย อารมณ์แปรปรวน ถ้าไม่เป็นก็ถือว่าดีค่ะ แต่ช่วงสามวันหลังจากทานยาคุมฉุกเฉินไป ช่วยงดก่อนให้ยาหรือไม่ก็ให้แฟนคุณเมฆาป้องกันโดยการสวมถุงยางอนามัยไปก่อนนะคะ”

ใบหน้าหล่อแดงซ่าน ทำเอาหมอมากประสบการณ์ยิ้มเอ็นดู

“ครับ”

“คุณเมฆาก็อยู่ในวัยที่พร้อมจะมีครอบครัวแล้ว ทำไมถึงต้องการคุมกำเนิดล่ะคะ”

“คนรักของผม...ยังเรียนไม่จบน่ะครับ แล้วเขาก็ทำงานหนักด้วย ทั้งทำงาน ทั้งเรียน ผมยังไม่อยากเพิ่มภาระให้กับเขาตอนนี้”

หญิงสาวยิ้มให้กำลังใจ เขียนอะไรลงไปในใบสั่งแล้วส่งต่อเขาให้กับพยาบาล ซึ่งเธอก็ช่วยเขาในทุกๆ อย่างจนเสร็จธุระไปได้ด้วยดี หากก็ใช้เวลาไปหลายชั่วโมงเหมือนกัน เมฆามองยาคุมฉุกเฉินอีกเม็ดที่ต้องกินอีกสิบสองชั่วโมงแล้วถอนหายใจ ลูบท้องตัวเองไปมา

ไม่รู้อีกกี่ปีที่เขาจะได้มีลูก แต่ถ้าลูกมาเกิดตอนนี้จะมีแต่จะมาเผชิญกับปัญหาวุ่นวายที่ไม่รู้จบ ทั้งคณินเองที่ยังเรียนไม่จบ แล้วก็เรื่องของพ่อเลี้ยงมนัสด้วย






100%
 :mew1: :mew1: :mew1: :mew1:

อ่านแล้วคอมเม้นท์ให้กำลังใจ ยูกิด้วยนะคะ ^^
ติดตามข่าวสาร พูดคุย ทวงนิยาย ได้ทางแฟนเพจนะคะ https://www.facebook.com/sawachiyuki/

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

ได้กันแล้ว  ไวไฟจริง ๆ อิอิ

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
ต้องผจญอะไรกันอีกละเนีย  :katai1:

ออฟไลน์ little_munoi

  • ++ singular ++
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1711
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-3
ดีใจแทนเขตเนอะ
เมียดี!

ออฟไลน์ jimmyjimmy

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2002
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-17
เขต... มัน ร้าย... 55555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5750
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
พี่เมฆผู้แสนดี เห็นเรียบร้อยแบบนี้ แอบร้อนแรงไม่ใช่เล่น แบบนี้คณินจะไปไหนได้ อิอิ

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 790
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
//ปาดเลือดกำเดา :pighaun: :pighaun:

ออฟไลน์ SawachiYuki

  • แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +261/-38
    • Fanpage
12





“คุณเมฆเป็นอะไรหรือครับ ปวดท้องเหรอเห็นลูบท้องมาสักพักแล้ว”

“เปล่าครับลุงจง ผมแค่หิวนิดหน่อย”

“ให้ลุงจอดหาอะไรทานไหมครับ”

เมฆามองไปด้านนอกรถก็พบว่ายังอยู่ในเมือง นี่นั่งเหม่อจนไม่สังเกตอะไรเลยหรือไงกัน แต่ในเมื่ออยู่ในเมืองแล้วก็หาอะไรทานที่นี่ก็ดีเหมือนกัน

“ก็ดีครับ ลุงแนะนำเลย อยากกินก๋วยเตี๋ยว เจ้าไหนเด็ดพาไปเลยครับ”

“จัดให้เลยครับคุณเมฆ”

ร่างโปร่งนั่งทานก๋วยเตี๋ยวกับลุงจงแล้วชวนคุยเรื่องนั่นเรื่องนี้ ถามทุกอย่างที่เขาอยากจะรู้เพราะตอนอยู่ไร่ไม่มีเวลาได้พูดคุยด้วยสักเท่าไหร่ เพราะลุงแกก็ต้องไปทำงานในส่วนอื่นไม่ได้แค่ขับรถอย่างเดียว ส่วนเขาก็วุ่นอยู่กับการศึกษางานของไร่ที่ตอนนี้เพิ่มปัญหาการคอรัปชั่นเข้ามา

“ผมเห็นสั่งยาฆ่าแมลงมาเยอะมาก แล้วก็เบิกใช้เยอะมาก จริงๆ แล้วมันต้อง  ใช้เยอะขนาดนั้นเลยหรือครับลุง”

“ไม่เยอะหรอกครับ ลุงก็สงสัยเหมือนกันว่าสั่งมาทำไมกันเยอะแยะ แต่มันไม่ใช่งานในส่วนของลุง ลุงเลยไม่รู้ แต่ช่วงกลางคืนประมาณตีสองตีสามบางคืนจะมีเสียงรถขับอยู่ในไร่ พอถามไอ้จามัน มันก็บอกว่าขนของส่ง ลูกค้านัดช่วงนั้น ก็แค่นั้นแหละครับ คุณเมฆสงสัยอะไรมันเหรอ”

“เปล่าครับ ผมสงสัยเฉยๆ เพราะไม่เข้าใจว่าสั่งมาเยอะทำไม”

“เรื่องสั่งของมีแค่ไอ้จากับผู้จัดการเท่านั้นครับที่จะทราบรายละเอียดได้ คนอื่นๆ ก็ทำตามคำสั่งอย่างเดียวเลย”

“แบบนี้นี่เอง...รีบทานครับลุง จะได้รีบกลับ วันนี้ผมไม่ได้ทำงานเลย ยังไงก็ขอพักเต็มที่พรุ่งนี้ลุยงานต่อก็แล้วกันนะครับ”

“ครับ...พักบ้างก็ดี วันนี้คุณเมฆดูไม่สบายจริงๆ”

“แล้วไม่ต้องรายงานเขตล่ะครับ” เมฆาดักคนอายุมากกว่าอย่างรู้ทัน ทำเอาลุงจงหน้าซีดส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับเขา

“รู้ด้วยเหรอครับ”

“หึหึ จริงๆ สินะครับ เขตจ้างลุงให้ลุงส่งข่าวของผมใช่ไหม”

“ก็ประมาณนั้นแหละครับ แต่ลุงไม่ได้เห็นแก่เงินนะครับ ลุงก็เป็นคนหนึ่งที่เห็นพวกคุณตั้งแต่เด็ก เพียงแต่ตอนนั้นยังไม่ได้เข้ามาทำงานที่ไร่สมรชัยเท่านั้น เห็นพวกคุณรักกันดี ก็อยากให้คืนดีกัน”

ปัญหาของเขากับเมฆาไม่มีใครที่ไม่รู้จริงๆ สินะ ก็เจ้าตัวเล่นไล่เขากลางวัดที่จัดงานศพเลยนี่นา ทำยังไงได้ล่ะ ก็กลายเป็นเรื่องที่ชาวบ้านเขาจะจำแล้วพูดต่อๆ กันไปอยู่แล้ว

“แต่ก็ได้เงินใช่ไหมครับ”

“ก็...ลุงขอโทษ คือว่า”

“ฮ่าๆ ผมไม่ได้ว่าอะไรหรอกครับ อย่าคิดมากเลย ผมก็แค่พูดเล่น แกล้งลุงเล่นเฉยๆ แต่ความจริงอยากรายงาน มันก็รายงานได้ แต่ไม่ต้องทุกเรื่องนะครับ ผมเองก็อยากจะมีความเป็นส่วนตัวบ้าง แล้วเรื่องคุณศรันย์ ถ้าเขามา รบกวนลุงอย่างส่งข่าวให้เขตรู้เด็ดขาด เข้าใจนะครับ”

“เอ่อ...ได้ครับ”

เมฆายิ้ม...เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเขตไม่ได้ให้ลุงจงบอกแค่เบอร์โทรศัพท์แน่ๆ รู้ว่ากล้องวงจรปิดอยู่ตรงไหนบ้างไม่ใช่เรื่องที่จะใช้ความรู้สึกของตัวเองเท่านั้นที่จะทำได้

ต่อให้โชคดีมันก็ต้องมีพลาด แต่นี่ไม่มีเลย เอาเป็นว่ากลับไปเขาต้องหาทางเข้าไปทำลายไฟล์บันทึกภาพจากกล้องของเมื่อคืนดีกว่า ป้องกันไว้ก่อน...กันพลาด




ขณะที่รถแล่นเข้าไปในตัวไร่ โทรศัพท์ของเมฆาก็สั่นเตือนว่ามีข้อความเข้าเมื่อเปิดดูก็ยิ้มออกมา หน้าแดงซ่าน แล้วหันไปบอกลุงจงเพื่อเปลี่ยนเส้นทาง
เจอกันท้ายไร่

“ไปส่งผมที่ท้ายไร่หน่อยครับ แล้วเดี๋ยวผมจะเดินกลับเอง”

“จะดีเหรอครับ คุณเมฆไม่สบายอยู่ ยังไงลุงจะรออยู่ตรงสุดทางก็แล้วกันนะครับ ว่าแต่จะไปทำอะไรเหรอครับ”

“ผมชอบตรงนั้น บรรยากาศมันดี อยากจะไปพักผ่อนสักหน่อย”

พอมาถึงท้ายไร่ เมฆาก็เดินเข้าไปอีก เนื่องจากทางที่รถจะขับได้มันถึงแค่จุดที่ลุงจงจอดรออยู่ พื้นที่ข้างหลังไม่ใช้ทำอะไรเพราะมันติดกับไร่ศักดินนท์ พ่อเลี้ยงมนัสเลยปล่อยให้ข้างหลังมันรก ให้หญ้ามันขึ้น ไม่สนใจจะดูแล

ร่างโปร่งเดินมาหยุดที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ตัวเองชอบมานอนบ่อยๆ สายตามองหาคนที่ส่งข้อความมานัดแต่ก็ไม่เห็น มองถุงยาในมือแบบไม่รู้จะเอาเก็บที่ไหน ฝากไว้บนรถก็กลัวว่าลุงจงจะแอบดู เอามาด้วยอย่างน้อยก็คงถูกถามแค่นั้นล่ะมั้ง คงตอบได้ว่าไม่สบายเลยไม่ไปหาหมอมาแค่นั้น

สวบ!

ข้างหลัง…ร่างโปร่งค่อยๆ หันไปข้างหลัง ก็เห็นคณินยืนกอดอกหน้าเรียบนิ่งมองมายังตน คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจว่าทำไมร่างสูงถึงได้ดูอารมณ์ไม่ดี

“ไปไหนมา”

“ไปธุระในเมืองมา”

“กับใคร”

“ลุงจงไง” เขาเห็นสีหน้าโล่งใจของคณินแล้วหัวเราะเบาๆ

ปากแข็ง ปากไม่ตรงกับใจ ใจร้อน ขี้โมโห ขี้หงุดหงิด แล้วยังจะขี้หวงอีกด้วย

“หัวเราะอะไร แล้วไปทำธุระอะไร”

“ถามจัง...ทำไมต้องตอบด้วยไม่ทราบ”

“พี่เมฆ…” อีกคนเรียกเขาเสียงเข้ม

ไม่บ่อยหรอกที่คณินจะเรียกเขาว่าพี่เมฆ ถามว่าชอบไหมมันก็ชอบ แต่มันก็รู้สึกแปลกๆ มากกว่า ถ้าถามว่าชอบแบบไหนก็คงแบบห่ามๆ ฉัน นาย ล่ะมั้ง…

“เรียกทำไม” เมฆากอดอกตาม สีหน้ายียวนอีกคนเล่น หากแต่สิ่งที่ทำให้คณิน  สนใจกลับเป็นถุงยาที่อยู่ในมือนั่นมากกว่า ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็ว

“ถุงอะไร”

“อ๋อ...ถุงยาน่ะ ไปโรงพยาบาลมา พอดีถูกเด็กรังแกจนไม่สบายนิดหน่อย” เมฆาตอบด้วยน้ำเสียงปกติ แล้วยิ้มให้กับคนที่ดูเหมือนว่าเป็นห่วงแต่ไม่กล้าถาม

“รังแกอะไร ตัวเองเต็มใจทั้งนั้น”

ไม่น่าเริ่มเลยเมฆ...ให้ตายสิ ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ

“พอเลยๆ เรียกมามีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีอะไรแล้วเจอกันไม่ได้หรือไง หรือว่าต้องมีแบบไอ้บ้าเมื่อวาน”

“อย่าหาเรื่องน่าเขต...นี่เพลียมาก อยากพัก”

คณินเดินไปนั่งลงเอาหลังพิงต้นไม้ใหญ่ที่เมฆาใช้เป็นร่มนอนบ่อยๆ ก่อนจะกวักมือเรียกเมฆาให้ไปนั่งด้วยกัน ร่างโปร่งเดินไปแบบไม่อิดออดอะไร จะนั่งลงข้างๆ แต่คณินส่ายหน้า เหยียดขาไปข้างหน้าแล้วตบที่ตักตัวเอง สีหน้าก็ราบเรียบเหมือนเดิม ไม่อ่อนโยน ไม่โรแมนติก แต่การกระทำนี่มีผลต่อหัวใจมาก หวั่นไหวและก็เขิน

“ให้หนุน อยากพักไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ทำงานหรือไง”

“เคลียร์เสร็จหมดแล้ว ลูกเจ้าของไร่ ไม่ต้องทำอะไรมาก”

“เดี๋ยวคนมาเห็น”

“ไม่มีหรอกน่า”

“แต่…”

“เร็ว”

เมฆานั่งลงแล้วนอนหนุนไปบนตักแกร่ง มองสบตาคมที่ก้มมองกันอยู่แล้ว เมฆายิ้มหวานให้คณิน คนอายุน้อยกว่าชะงักแล้วหันหน้าหนี ใบหูแดงซ่าน เรียกเสียงหัวเราะจากคนอายุมากกว่าได้เป็นอย่างดี

“ฮะๆ เขินเหรอ” มือขาวเอื้อมไปจับที่ใบหน้าของคณินแล้วใช้นิ้วโป้งลูบเบาๆ คณินส่งเสียงไม่พอให้ ก้มมองคนที่ยังคงส่งยิ้มประกายให้อย่างดุๆ มือแกร่งจับมือเนียนที่ซนกับหน้าของเขาอยู่ออกมาแล้วจูบที่หลังมือ จูบเน้นๆ อยู่หลายรอบ เมฆามองการกระทำนั่นอย่างเขินๆ แต่ก็ไม่ดึงมือกลับ

เปลือกตาบางปิดลงเมื่อความง่วงเข้าแทรกซึม ลมเย็นๆ ทำให้บรรยากาศมันเคลิบเคลิ้มน่านอน บวกกับได้หนุนตักของคณินแล้ว เมฆาก็หลับไปด้วยความสบายใจ

มือแกร่งวางมือของเมฆาลงเบาๆ ก่อนจะหยิบถุงยาออกมาจากมืออีกข้างเมื่อให้เมฆานอนสบายมากขึ้น เขาไม่คิดจะเปิดถุงยาเลยถ้ามันไม่ได้มีอยู่แค่แผงเดียวจนน่าสงสัย

“ไปหาหมอยังไง ทำไมให้น้อย”

ปกติไม่สบายยังไงก็ต้องมียามากกว่าหนึ่งชนิดแล้วก็น้อยสุดก็ทานได้เจ็ดวัน ร่างสูงเปิดดูแล้วหยิบซองยาที่ด้านในเป็นแผงยาที่เหมือนจะกินไปแล้วหนึ่งเม็ดออกมาดู ลายมือที่ตวัดๆ ที่ด้านหน้าซองเขียนเอาไว้ว่ามันคือยาอะไร ตาคมเบิกกว้างอย่างตกใจ ก่อนจะหัวใจเต้นแรง สั่นระรัวด้วยความตื่นเต้น

“ยาคุมฉุกเฉิน…”

หมายความว่าเมฆาท้องได้อย่างนั้นสินะ…

ตอนนี้ความรู้สึกของคณินตีกันไปหมด ทั้งดีใจ ทั้งโกรธ ดีใจที่เมฆาสามารถมีลูกได้ ทั้งที่เขาตัดสินใจแล้วถ้าจะใช้ชีวิตคู่กันแล้วไม่มีลูกเขาก็ยอมรับได้ ค่อยหาทางอื่นเอา แต่มารู้แบบนี้มันก็ดีใจที่อนาคตของเราจะสมบูรณ์

“ให้ตายสิ...ทำไมชอบทำให้โกรธวะ”

ที่โกรธคือเมฆาปิดบัง ไม่บอกเขา แล้วก็ยังกินยาคุมแบบนี้แสดงว่าไม่อยากมีลูกกับเขาอีก มันคิดได้อย่างเดียวเท่านั้นแหละ เรื่องสำคัญแบบนี้ก็ต้องบอกกันหรือเปล่า

แล้วเมฆาจะได้รู้ว่าเวลาที่คณิน ‘งอน’ น่ะเป็นยังไง

เวลาโกรธ จะอารมณ์ร้าย ซึ่งเมฆาได้เห็นมันมาแล้วเมื่อคืนนี้ แต่คราวนี้มันน้อยใจมากกว่า




“สวัสดีครับ อาอาทิตย์” เมฆารับสายของผู้มีพระคุณในขณะที่ตัวเองกำลังจัดสำนักงานอยู่

สำนักงานสำเร็จรูปที่เขาสั่งซื้อและมาลงเสร็จในวันนี้ เขาขนเอกสารมาไว้ในสำนักงานขนาดกะทัดรัดที่เข้าไปก็เป็นห้องทำงานเลย แล้วก็มีห้องน้ำ ห้องครัว โต๊ะทำงานสองโต๊ะ ตู้เอกสาร เท่าที่จำเป็นต้องใช้

(ผู้ช่วยที่อาหาให้ เป็นยังไงบ้าง ใช้ได้ใช่ไหม)

“ครับ พี่เจตเขาเป็นคนเก่ง คุยสนุกด้วย ขอบคุณมากๆ เลยนะครับอาอาทิตย์” เมฆาบอกปลายสายไปทำเอาคนที่ถูกพูดถึงอยู่รีบโพล่งขึ้น

“น้องเมฆคะ เจสค่ะ ไม่ใช่เจต ไม่น่ารักเลยนะคะ เดี๋ยวลงโทษด้วยจูบเลยนี่” เสียงดัดให้เล็กของชายร่างใหญ่แต่หัวใจเป็นหญิงดังขึ้นมาจากด้านหลัง เรียกเสียงหัวเราะทั้งจากเมฆาและพ่อเลี้ยงอาทิตย์ที่อยู่ในสายทันที

เขาได้ผู้ช่วยมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วหลังจากไปฉีดยาคุมเข็มแรกที่โรงพยาบาล เราเข้ากันได้ง่ายเพราะบุคลิกนิสัยของเจตเป็นทุนเดิม ที่สำคัญเก่งและรู้เรื่องเกี่ยวกับงานมาก เมฆาได้ความรู้เพิ่มขึ้นเยอะจากเจตที่ไม่หวงวิชา อายุของเจตก็ปาไปสามสิบกว่าแล้ว เขาเลยขอเรียกพี่ เราเลยเป็นเพื่อนกันได้

(คนนี้ทำงานดี อาก็ไม่อยากให้ไปหรอก แต่ว่าเจ้าตัวบอกชอบความท้าทายขออาสาไป ที่จริงอาจะส่งอีกคนไปให้นะ แต่เขาค่อนข้างจริงจังกลัวเมฆจะเครียด)

“ขอบคุณอามากๆ นะครับ ผมทำงานได้ง่ายขึ้นเยอะเลย”

(เอ้อ! เมฆรู้จักคุณเชน ชานนท์ เจ้าของไร่ภูถึงดาวหรือเปล่า) คิ้วสวยขมวดเมื่อได้ยินแบบนั้น

“ครับ เราเป็นเพื่อนกัน ทำไมหรือครับ”

(ตอนนี้อากำลังทำเรื่องซื้อภูถึงดาวอยู่ แต่ก็เหมือนว่าเขาจะเอาเข้าประมูล พ่อเลี้ยงมนัสก็เหมือนจะอยากได้ ทางที่ดี เมฆอย่าให้พ่อรู้เด็ดขาดว่ารู้จักกับคุณเชน พรุ่งนี้คุณเชนจะเดินทางมาถึงที่นี่ แล้วอาก็มีนัดคุยกันในวันมะรืนนี้ด้วย คุณเชนเขาไม่ติดต่อหาเมฆบ้างเหรอ)

“ไม่มีนะครับ แต่จะว่าไปช่วงนี้ผมไม่ได้เล่นโซเชียลมีเดียเท่าไหร่ จะลองเปิดดูเผื่อว่าเชนติดต่อมานะครับ”

(เรามีปัญหาอะไรกับเจ้าเขตหรือเปล่า รู้สึกว่ามันจะหงุดหงิดมาอาทิตย์หนึ่งแล้ว)

“ครับ...ไม่มีนะครับ ผมไม่ได้เจอเขตมาอาทิตย์หนึ่งแล้วเหมือนกันครับ”
ไม่มีข้อความ ไม่มีโทรมาหา จนช่วงแรกๆ ที่ต้องทานยาคุมเจ็ดวันเขาหงุดหงิดมากที่คณินไม่ยอมมาหากันเลย รู้สึกน้อยใจเหมือนว่าได้เขาแล้วทิ้ง แต่ก็หายไปเมื่อยาหมด อ่า...เพิ่งมารู้สึกผิดปกติก็เมื่อพ่อเลี้ยงอาทิตย์ถามนี่แหละ นึกว่ามีงานเยอะเสียอีก

(อาว่ามันต้องมีแหละ เอ้อ วันจันทร์มันก็เปิดเทอมแล้วนะ เวลาเปิดเทอมมันจะไม่ค่อยกลับไร่หรอก จะอยู่บ้านใหญ่ในเมืองกับปู่ย่าเขานั่นแหละ แต่ช่วงนี้ปู่กับย่าเจ้าเขตไปเที่ยวรอบโลก ถ้ามันอยู่คนเดียวมันเที่ยวกลางคืนหนักแน่)

เมฆาคิดตามแล้วก็เครียด

“ครับ…”

(อาก็ระบายให้เราฟังไปเยอะเลย ไม่รบกวนแล้ว แค่นี้นะเมฆ)

“ครับ สวัสดีครับ” ร่างโปร่งถอนหายใจออกมาเสียงดัง ทำเอาผู้ช่วยถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วง

“เป็นอะไรไปน้องเมฆ”

“เปล่าครับ”

ร่างโปร่งนั่งลงที่เก้าอี้ของตนแล้วคว้าโทรศัพท์มาส่งข้อความหาคณินด้วยประโยคสั้นๆ ว่า ทำอะไรอยู่ แต่แล้วก็ไม่ได้รับการตอบกลับ จนเมฆาเม้มปากแน่น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเข้าทวิตเตอร์ว่ามีใครติดต่อมาบ้าง ก็มีเพื่อนหลายคนเลยที่ถามมาแนวเดียวกันว่าเป็นยังไงบ้าง เมื่อไหร่จะกลับ ส่วนหนึ่งในเพื่อนก็มีชานนท์ ที่รู้จักตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยเพราะเป็นคนไทยเหมือนกัน แล้วก็เหมือนพรหมลิขิตที่เราก็อยู่จังหวัดเดียวกัน

ชานนท์เหมือนกับเมฆาตอนแรกๆ ที่เข้าเรียน เพียงแต่ไม่ได้โดนแกล้ง แต่หาเพื่อนยากมาก เราเรียนคนละคณะ แต่ก็เจอกันบ่อยเพราะชานนท์ชอบเพื่อนสนิทในกลุ่มของเขา ก็เลยช่วยจีบ ตอนนี้ก็ลูกสามแล้ว

‘ไอจะกลับไทยไปเคลียร์เรื่องสมบัติ ไอไม่เหลือใครในไทยแล้ว ไอจะอยู่ที่นี่กับลูกกับเมีย ถ้ายูเห็นข้อความไอ ยูช่วยตอบกลับไอหน่อยได้ไหม’

เมฆาตอบกลับทันที

‘ถึงไทยแล้วติดต่อไอที่เบอร์...นะ พอดีไอไม่ค่อยเข้ามาดูเท่าไหร่ ขอโทษด้วย นะเชน’
เมฆาวางโทรศัพท์บนโต๊ะแล้วลุกขึ้นจัดห้องทำงานต่อ ไม่อยากคิดถึงคณินให้วุ่นวายใจ เพราะวันที่เขาหนุนตักใต้ต้นไม้ใหญ่วันนั้นคณินก็ปกติดีนี่ จะมาโกรธอะไรเขาได้ล่ะ

“ผมให้พี่เจสดูแลสำนักงานนี้นะครับ เวลางานแปดโมงเช้า เลิกงานห้าโมงเย็น ไม่มีตอกบัตร เพราะไม่ได้ขึ้นตรงกับไร่แต่ทำงานให้ผมโดยตรง”

“ได้จ้า แต่พี่ก็มีสิทธิ์ทราบระบบการทำงานของที่นี่ใช่ไหม คือพี่กังวลว่าจะทำงานกับคนไร่ไม่ได้ถ้าหากว่าพี่ไม่ใช่คนของที่นี่น่ะ”

“เป็นผู้ช่วยผมก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ ยังไงก็คนของผม”

“แต่คนที่นี่ดูร้ายๆ นะคะน้องเมฆ พี่เพลียจิต ต้องรับมือกับพวกนี้สินะคะ”

“ผมยังเข้าไปยุ่งในการบริหารจัดการไม่ได้ แต่ในเรื่องของการตรวจสอบเราทำได้ครับ ตอนนี้ผมสงสัยเกี่ยวกับทุจริตอยู่ พี่ลองดูแฟ้มบนโต๊ะที่ผมเอาวางไว้ให้นะครับว่าคิดเหมือนผมหรือเปล่า”

“ได้ค่ะ งั้นพี่ขอทำงานเลยนะคะ มีอะไรก็สั่งพี่ได้เลย”

“ครับ...อ้อ พี่ไม่ต้องไปกินข้าวกับพวกคนงานนะครับ ผมจะให้เด็กในบ้านจัดอาหารกลางวันมาให้ทุกวัน ส่วนพวกกาแฟขนมจะให้เด็กมาเต็มให้ทุกเช้า”

“โห...มีหวังอ้วนเป็นหมู ผัวไม่รักแน่ๆ”

“ฮ่าๆ ไม่หรอกครับ”

เมฆากลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน มองหน้าจอโน้ตบุ๊คที่ไม่ได้เปิดอย่างเหม่อลอย ในหัวมีแต่เรื่องของคณินเต็มไปหมด ทั้งกลัว หวาดหวั่น

กลัวว่าที่ผ่านมาเป็นแค่การแสดง

กลัวว่ามันเป็นแค่การแก้แค้น…

Rrrrrrr

เมฆาสะดุ้งรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้น ใบหน้ายิ้มมีความหวัง แต่พอเห็นเบอร์แปลกก็หุบยิ้มทันทีแล้วรับสายด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ

“สวัสดีครับ”

(ฮัลโหล...เมฆ นี่ไอเอง เชนนะ)

“ห๊ะ! เชนเหรอ ตอนนี้ยูอยู่ไหน ไอเพิ่งตอบข้อความยูเมื่อกี้ๆ เองนะ” เมฆาอุทานอย่างตกใจที่คนโทรมาคือเพื่อนของเขาเอง

(ไออยู่กรุงเทพ พักโรงแรมคืนหนึ่ง ไอมาถึงเมื่อคืนน่ะ)

“ยูมากับใคร”

(ไอมาคนเดียว)

“ทำไมไม่พาคาร่ากับหลานมาด้วยล่ะ ไอคิดถึงนะ”

(ไอมาทำธุระ ไม่นานก็กลับไปทำงานต่อ ถึงไอจะไปอยู่นั่นถาวรเลย แต่ไอก็จะกลับมาที่นี่บ้างแหละน่า ไอเกิดที่นี่นะ อย่างน้อยๆ ทุกปีไอก็ต้องมาเยี่ยมพ่อแม่) ปลายสายเสียงหม่นๆ

“ยูโอเคไหม ให้ไอบินไปหาหรือเปล่า ไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงแล้ว”

(ยูเป็นเพื่อนที่ดีเสมอเลย ไอแค่เหนื่อยน่ะ ไม่ต้องมาหรอก พรุ่งนี้เช้าไอก็ไปหาแล้ว)

“ถึงกี่โมง ไอจะไปรับ”

(ไอถึงสิบโมง แล้ววันมะรืนไอต้องคุยกับพ่อเลี้ยงอาทิตย์ที่จะขอซื้อไร่ไอต่อน่ะ ทั้งๆ ที่ไอบอกไปแล้วแท้ๆ ว่าไอจะให้ประมูลเพราะมีคนที่ต้องการเยอะ อย่างสมรชัยของยูน่ะ พ่อเลี้ยงมนัสก็อยากได้ด้วย ไอเลยอยากให้มันยุติธรรมมากกว่า ยูคิดว่าไง)

“ไอไม่รู้เรื่องนี้เลย แต่ไอว่ายูลองคุยกับพ่อเลี้ยงอาทิตย์ดูก่อนนะ แล้วก็อย่าคิดถึงผลประโยชน์มาก ให้คิดถึงคุณค่าของไร่ยูเยอะๆ”

(อือ...ไอก็เลยให้ผู้จัดการไร่เขาจัดการนัดแล้วล่ะ วันนั้นยูไปหาไอด้วยนะ ยูรู้จักนี่)

“จะดีเหรอ”

(ดีสิ นะๆ)

“ได้ๆ งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ ไอมีเรื่องจะคุยกับยูด้วย”

(โอเค บาย)

“บาย”

เมฆายิ้มอย่างดีใจที่ได้คุยกับเพื่อน แล้วก็จะได้เจอเพื่อน หากแต่ความดีใจนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้เมฆาหยุดคิดเรื่องของคณินเลยสักนิด

ไอ้เด็กบ้านั่น ชอบทำให้ใจของเราวุ่นวายตลอดเลย



เมฆาไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้คณินปั้นปึ่งใส่กันเหมือนกับวันแรกๆ คำพูดกระแนะกระแหนไม่ได้ทำให้เมฆารู้สึกอะไร เพราะเขาคิดว่าอีกคนคงจะเล่นละคร ความสัมพันธ์ของเราเป็นความลับ

แต่สายตาของคณินไม่ใช่…เหมือนว่าอีกคนกำลังโกรธเขาจริงๆ อยู่เลย

ระหว่างที่ทานข้าวกันเขาก็พูดคุยกับทุกคนปกติ ทั้งกับชานนท์เพื่อนสนิทที่ เมื่อวานเราก็อยู่ด้วยกัน พ่อเลี้ยงอาทิตย์แล้วก็ศตคุณ จะมีแค่คณินที่ทำตัวมีปัญหาอยู่นั่น ร่างโปร่งมาไม่ทันตอนที่พวกเขากำลังคุยเจรจาการซื้อขาย เพราะตั้งใจมาให้ทันช่วงรับประทานอาหารเท่านั้น

ถ้าเขตจะเล่นแบบนี้ ก็ได้...อยากรู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร มีทางเดียวเท่านั้นแหละที่ล่อเหยื่อมาติดกับ...นั่นก็คือทำให้เหยื่อหึงซะ…

“ไอจำได้ว่ายูบ่นอยากกินตลอดตอนอยู่ที่นั่น” เมฆาตักอาหารให้กับเพื่อน ซึ่งชานนท์ก็ยิ้มหวานขอบคุณ

“ยูนี่ไม่เคยลืมจริงๆ รักที่สุดอ่ะ”

“อยู่ที่นั่นเมฆเขาเป็นยังไงบ้างเหรอครับคุณเชน” พ่อเลี้ยงอาทิตย์ถามขึ้น

“เป็นยังไงเหรอครับ ฮ่าๆ เป็นคนฮอตครับ เพื่อนเยอะมาก ทุกเพศ ทุกวัยเลย เป็นคนสาธารณะ ใครๆ ก็ต้องการตัว เดินห้างด้วยกันอยู่ดีๆ ก็มีคนมาทัก ผมนี่ทึ่งเลย”

“ยูพูดเวอร์แล้ว”

“ไอพูดความจริงนะ”

บรรยากาศก็สนุกสนานดี ยกเว้นใครคนหนึ่งที่มองเมฆาปานจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนากำแน่น แล้วหันหนีจากภาพชวนหงุดหงิด สบตาเข้ากับพ่อและเพื่อนที่มองอย่างรู้ทัน ไม่พอยิ้มเยาะเย้ยให้อีกด้วย
โว้ย!! นี่จะไม่มีใครที่เข้าข้างเราเลยหรือไงวะ...

หลังจากทานข้าวเสร็จเมฆากับชานนท์ก็มาส่งพ่อเลี้ยงอาทิตย์ ศตคุณและคณินขึ้นรถ ก่อนที่จะขึ้นรถไป คณินมองเมฆาอย่างคาดโทษเอาไว้ซึ่งร่างโปร่งก็ยิ้มมุมปากยั่วโมโหกลับไป ทำเอาคนอายุน้อยกว่ากระฟัดกระเฟียดขึ้นรถไปทันที

“ไอว่ายูกับคุณเขตมีอะไรแปลกๆ นะ” เสียงของคนข้างๆ ถามขึ้นมา ซึ่งเมฆาก็หันมายิ้มให้เพื่อนสนิท

“แปลกยังไง”

“ไม่รู้สิ เหมือนมีอะไรกันสักอย่าง”

“เชน...ไออยากให้ยูคิดดีๆ นะว่ายูจะทำยังไงกับที่นี่ ถ้าเป็นไอ ไอจะรักษาสิ่งที่พ่อแม่สร้างมันมาเอาไว้ด้วยชีวิตเลย...ไอไม่อยากให้ยูเสียใจทีหลัง” ชานนท์มองหน้าเพื่อนก่อนจะยิ้มออกมานิดๆ

“ยูพูดเหมือนคุณเขตเลย”

“หือ?”

“ข้อเสนอของศักดินนท์น่ะ ไม่ใช่เล่นเลยนะ คุณเขตก็เก่ง อายุก็ไม่เท่าไหร่เอง แต่กลับมีคำพูดน่าเชื่อถือ พึ่งพาได้ ยูกับเขา...รักกันใช่ไหม”

“ห๊ะ! เอาอะไรมาพูด”

“ยูไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าเอาแต่มองคุณเขตตลอดเลย ตอนที่ตักอาหารเอาใจไอ ยูก็มองแต่คุณเขต ใครๆ เขาก็เห็น พ่อเลี้ยงก็เห็น น้องหมูก็เห็น ไหนจะคุณเขตที่มองแต่ยูเหมือนกัน แม้เขาจะทำหน้าไม่สบอารมณ์ แต่สายตาแบบนั้นใครๆ ก็มองออก แถมยังมองไอแบบจะกินเลือดกินเนื้ออีก”

“ยูคิดมาก ไม่มีอะไรหรอก”

ชานนท์ยิ้ม ก่อนจะหันมองไปรอบๆ ไร่ที่มีแต่ความทรงจำความอบอุ่นในครอบครัว สถานที่ที่เขาจำความได้ก็อยู่กับมันแล้ว รู้สึกเสียใจที่ไม่นึกถึงคุณค่าของมันมาก่อน

ลืมความยากลำบากของพ่อแม่แล้วคิดจะขายมันทิ้งไปโดยไม่สนเลยว่าที่ตรงนี้จะตกไปอยู่กับคนที่ดีหรือไม่ดี เกือบไปแล้ว เกือบทำลายจิตวิญญาณของพ่อแม่ ทำลายความทรงจำของครอบครัว ทำลายสถานที่ที่ทำให้เขามีทุกอย่างในวันนี้ได้

“ไอตัดสินใจได้แล้วล่ะ ว่าจะฝากที่นี่ให้กับใคร”





100%
 :mew1: :mew1: :mew1: :mew1:

อ่านแล้วคอมเม้นท์ให้กำลังใจ ยูกิด้วยนะคะ ^^
ติดตามข่าวสาร พูดคุย ทวงนิยาย ได้ทางแฟนเพจนะคะ https://www.facebook.com/sawachiyuki/


ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
สงสัยขายให้พ่อเลี้ยงอาทิตย์แน่ๆ  :hao3:

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +103/-1
 :pig4: :pig4: :pig4:

แหม่.....นุ้งเขต   ถ้าพี่เมฆไม่คุมกำเนิด   เด๋วลูกพ่ออาทิตย์จะเกิดทีหลังลูกเขต  แล้วลำดับญาติมันจะรวน ๆ นาจา

ออฟไลน์ mypink801

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1627
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
ช่ายๆ คุมน่ะดีแล้วเขตต ให้เรื่องมันคลี่คลายก่อนถึงค่อยมี ให้หมูมีไปก่อนน

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 790
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
เขตอายุน้อย ร้อยงอน 5555 :hao7:

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2427
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0

ออฟไลน์ jaokhwan

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 439
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :hao7: :hao7: :hao7:
เขตขี้งอน เดี๋ยวบอกหมูน้อยตบเลย 5555

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3736
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
เขตนี่ขี้หึง ขี้งอนเหลือเกิน แต่พี่เมฆก็ไปบอกน้องเรื่องท้องได้หน่อย เดี๋ยวจะงอนไปมากกว่านี้ 555555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ jimmyjimmy

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2002
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-17
แย่ละพีืเมฆ... คืนนี้... น้องมันมาแน่ๆ

ออฟไลน์ SawachiYuki

  • แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +261/-38
    • Fanpage
13





เมฆามาที่ไร่ภูถึงดาวอีกครั้ง เพื่อช่วยเพื่อนในวันเซ็นสัญญา เขารู้สึกดีใจที่ชานนท์ตัดสินใจที่จะขายให้กับพ่อเลี้ยงอาทิตย์ เพราะไม่อย่างนั้น ที่สวยงามแบบนี้จะหายไป กลายเป็นสถานที่ที่เอาไว้ทำแต่เรื่องที่มันไม่ดี และเมฆาไม่รู้เลยว่าพ่อตนจะทำอะไรหรือเปล่า เนื่องจากข่าวการยกเลิกการประมูลถูกเผยแพร่ออกไปแล้วจากผู้รับมรดกอย่างชานนท์ที่มอบหมายให้ทนายความจัดการ

“ทำไมไอต้องมาด้วย ไอไม่อยากมาเลยจริงๆ”

“ยูจะหลบหน้าคุณเขตไปทำไม”

ก็ไองอน...โกรธไอ้เด็กบ้านั่น กลับมาพูดจาร้ายกาจ ไม่ไปหา แล้วชอบทำกระฟัดกระเฟียดใส่ ขนาดวันนั้นอุตส่าห์ยั่วโมโหแล้ว คณินก็ไม่เดือดพล่านอย่างที่ต้องการเลย ทีกับคุณศรันย์นี่โมโหจนจะฆ่าเขาให้ตาย หรือว่าจะรู้อยู่แล้วว่าชานนท์เป็นแค่เพื่อนของเขาจริงๆ และมีลูกมีมีเมียแล้ว ก็แน่ล่ะนะ ข้อมูลของคู่ค้า ใครๆ ก็ตรวจสอบ

“ไอไม่ได้หลบ”

“งั้นยูก็ช่วยไอเนี่ยแหละ ยูเก่งกฎหมายนี่”

“ไอเรียนกฎหมายระหว่างประเทศ”

“เออน่า กฎหมายนั่นแหละ”

“ไอด่ายูเป็นคำหยาบได้ไหม”

“หึหึ นั่นไง คุณเขตกับน้องหมูมาแล้ว วันนี้พ่อเลี้ยงจะมาช้าหน่อยนะ”

“อือๆ”

เบื่อหน้าเขต ไม่อยากเจอหน้า คราวที่แล้วก็ขึ้น ‘ไอ้’ คราวนี้ไม่ขึ้น ‘กู’ ‘มึง’ เลยเหรอ

“ทำหน้าดีๆ นะเมฆ” เมฆามองสบตากับคณินที่เดินลงมารถแต่เจ้าตัวก็ตีหน้ายักษ์ใส่ หันไปถามชานนท์ว่าทำไมถึงมีคนนอก

“เมฆเขาเก่งกฎหมายครับ ยังไงต้องขออนุญาตด้วยที่ต้องให้เมฆมาอยู่เป็นพยานในวันนี้”

จากนั้นทุกคนก็เข้าไปนั่งที่ห้องรับแขกเพื่อคุยเกี่ยวกับรายละเอียดสัญญากัน แล้วในระหว่างที่เมฆานั่งมองศตคุณกับคณินเถียงกันว่าชื่อที่ครอบครองภูถึงดาวเป็นของใครก็เล่นทำเอารู้สึกเบื่อๆ ไป โชคดีที่พ่อเลี้ยงอาทิตย์มาถึงก่อน และเฉลยทุกอย่างให้ศตคุณเข้าใจ

มันมีข้อจำกัดอยู่เยอะมากของสัญญา คนที่สามารถครอบครองในตอนนี้คือพ่อเลี้ยงอาทิตย์แต่เพียงผู้เดียวเพราะมีคุณสมบัติทุกประการ หากแต่มันคือแผนที่แกล้งศตคุณเล่น ถ่วงเวลารอพ่อเลี้ยงอาทิตย์เดินทางมาก็เท่านั้น

เมื่อทำสัญญากันเสร็จแล้ว พ่อเลี้ยงอาทิตย์ก็พาศตคุณกลับโดยไปรถตัวเอง ส่วนคณินเองก็กำลังจะกลับเช่นเดียวกัน…

“งั้นไอกลับเลยก็แล้วกัน เดี๋ยววันขึ้นเครื่องไอจะไปส่งนะ”

“ยูจะกลับยังไง คนขับรถมาแล้วเหรอ”

“เดี๋ยวไอโทรหานะ”

“เฮ้!!”

เมฆาไม่รอฟังอะไรเพื่อนทั้งเดิน เดินตรงไปยังรถกระบะสีดำของคณินที่ไม่ยอมขับออกไปสักทีเหมือนรออะไรสักอย่าง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่งอย่างถือวิสาสะ

ปัง!!

ร่างโปร่งคาดเข็มขัดนิรภัยแบบที่ไม่มองหน้าของเจ้าของรถเลยว่ากำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่

“ขึ้นมาทำไม”

“ก็เห็นเหมือนจอดรอ หรือไม่ใช่?”

“ไม่ได้รอ แค่กำลังคุยโทรศัพท์”

“เหรอ...ไหนล่ะ ไม่เห็นคุยเลย”

“วางไปแล้ว”

เมฆาไม่รู้จะทำยังให้เด็กตัวยักษ์นี่เลิกปากไม่ตรงกับใจสักที แล้วอาการกระฟัดกระเฟียด ทั้งๆ ที่วันนั้นยังดีๆ กันอยู่เลย ไม่ว่ายังไงวันนี้ต้องเคลีย

“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

“เรื่องอะไร”

“ไปที่อื่นได้ไหม” เมฆาหันมามองหน้าคณินที่จ้องเขาอยู่ด้วยสีหน้าราบเรียบ

“ที่ไหนล่ะ ไร่ฉัน? หรือไร่นาย”

“จะบ้าหรือไง”

“งั้นไปดูดาว”

“ไม่!!!” เมฆาปฏิเสธทันทีแบบไม่ต้องคิดให้เสียเวลา คณินใช้ตาคมๆ ของตนมองสบกับคนที่ปฏิเสธเสียงแข็งก่อนจะขับรถออกจากภูถึงดาวไป

ร่างโปร่งกอดอกแต่ก็สังเกตท่าทางของคนข้างๆ ไปด้วย ไม่พูด ไม่คุย สีหน้าราบเรียบ แต่คิ้วก็ขมวดกันเหมือนกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่

รถแล่นไปตามทางที่เมฆาไม่ค่อยคุ้นเคยนัก แต่เมื่อเห็นว่ามีบางอย่างอยู่ไกลๆ ก็เริ่มที่จะจำได้แล้วว่าร่างสูงพาตนมาที่ไหน เขาไม่พูดอะไรทั้งนั้นยอมให้คณินพาไปตามที่ต้องการเลย ยังไงเขาก็เชื่อใจคณินว่าคณินไม่มีทางทำร้ายเขา และท่าทางแบบนี้มันก็เหมือนว่าคณินมีเรื่องไม่พอใจและน่าจะเกี่ยวข้องกับเขาโดยตรง แต่เมฆาก็นึกไม่ออกว่าไปทำอะไรไว้

คณินขับรถเข้าไปใน ‘เขตตะวัน’ ยังไม่ทันที่จะดูบรรยากาศของสถานที่ท่องเที่ยวเชิงเกษตรของมันอย่างเต็มที่ ก็ถูกพาเข้าไปยังพื้นที่ส่วนตัวที่มีป้ายติดหน้าประตูว่าห้ามบุคคลภายนอกเข้า ตรงเข้าไปเรื่อยๆ ก็พบว่ามีบ้านไม้ทรงเรือนไทยขนาดใหญ่ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนที่จัดขึ้นมาอย่างสวยงาม ถ้าให้เดานี่คงเป็นบ้านส่วนตัวของคณินในเขตตะวัน แม้ว่าที่นี่จะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวมีคนเดินทางมาท่องเที่ยวจำนวนมากในแต่ละวัน ทั้งแบบพักค้างคืนหรือจะไปกลับ ที่นี่กลับดูสงบและเป็นส่วนตัวมากๆ

“สวยจัง” เมฆาชมออกมาทันทีที่ลงจากรถ

“ชอบเหรอ”

“อือ...น่าอยู่แล้วก็เย็นสบาย”

“อืม…”

“ที่นี่ไม่มีคนอยู่เหรอ”

“บ้านของฉัน นานๆ ทีพ่อก็จะมาพัก ปู่กับย่าก็มาพักผ่อนบ้าง”

“แล้วเขตล่ะ?”

“ที่นี่ก็เป็นส่วนตัวดี นานๆ ทีก็พาผู้หญิงมานอนเล่น”

กึก…

เมฆาชะงักขาที่กำลังจะเดินไปดูดอกไม้ทันที ก่อนจะหันหลังกลับมามองคณิน อย่างเอาเรื่อง ซึ่งก็พบกับใบหน้ากวนๆ ที่กอดอกยักคิ้วให้กัน

“บรรยากาศมันน่านอนกับใครสักคนนี่นา ว่าไหมล่ะ”

“เป็นเด็กเป็นเล็กหยุดพูดอะไรที่มันแก่แดดเถอะ มันไม่ได้เท่” เอาตามความเป็นจริงเลยนะเมฆาไม่ได้รู้สึกหึงหวงหรือไม่ชอบใจอะไรหรอก เพราะคนอย่างคณินเป็นคนรักความเป็นส่วนตัว อะไรที่ขึ้นชื่อว่าเป็นของส่วนตัว เขาไม่มีทางที่จะให้คนอื่นเข้ามาง่ายๆ แน่ ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว

เมฆาจำได้ และคิดว่ายังคงไม่เปลี่ยนไป แต่ที่เขาไม่ชอบใจก็คือการพูดเรื่องแบบนี้ออกมาโดยไม่ละอายเนี่ยสิ…

“ทำไมชอบพูดว่าเป็นเด็กอยู่เรื่อยเลยวะ ไอ้เด็กคนนี้ไม่ใช่หรือไงที่เป็นผัวของนายน่ะ ไอ้เด็กคนนี้ไม่ใช่หรือไงที่กระแทกเข้าออกตัวนายจนครางลั่นห้องน่ะ!!!”

“เขต!!! เลิกหยาบคายสักทีได้ไหม หยุดทำตัวเป็นเด็กสักที มีเหตุผลบ้างโตๆ แล้ว” ร่างโปร่งเหลืออดจริงๆ โมโหอะไรกันก็บอกมาสิ ไม่พูดแล้วจะรู้ไหม ทำไมต้องหาเรื่องกัน

“ก็แล้วมันจะทำไมวะ!! ก็พูดถูกไม่ใช่ไง?”

“เริ่มจะคุยไม่รู้เรื่องแล้วนะ ถ้าอารมณ์ยังร้อนอยู่แบบนี้ ไม่ฟังใครแบบนี้แล้วมีอะไรก็ไม่พูดกันตรงๆ แบบนี้ คิดว่าเราคงไปด้วยกันยาก แล้วก็คงไม่มีใครอยากจะฝากชีวิตไว้ที่นายหรอก”

คณินได้ยินแบบนั้นอารมณ์น้อยใจที่มีอยู่ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง เขากำหมัดมองหน้าของเมฆาอย่างโมโห ก่อนจะตะโกนออกไปอย่างเหลืออดแล้วเดินกระแทกเท้าขึ้นบันไดบ้านไป

“ก็เหมือนที่นายไม่คิดที่จะฝากชีวิตไว้กับฉันใช่ไหมล่ะ!!! ถึงได้ไม่อยากมีลูกกับฉัน คงคิดจะคบไปงั้นๆ พอคนที่ตรงสเปคตัวเองมาก็จะไปงั้นสิ!!!”

เมฆาขมวดคิ้วยืนประมวลคำพูดแปลกๆ นั่นของคณิน

“ไม่อยากมีลูก…” เขาพึมพำ

หรือว่า...เขตจะเห็นยาคุมวันนั้น ให้ตายสินี่คิดว่าเขากินยาคุมเพราะไม่อยากมีลูกด้วยเหรอ? ไอ้เด็กนี่มันจะไร้เหตุผลมากไปแล้วนะ เป็นคนเดียวกันกับไอ้คนที่พูดเจรจากับชานนท์อย่างเก่งกาจจริงๆ น่ะหรือ?

ร่างโปร่งเดินขึ้นบันไดไปบนบ้าน เจอกับลานกว้างที่เอาไว้รับแขก ก็อยากจะซึมซับบรรยากาศของมันอยู่หรอก แต่ขอรีบเคลียกับเด็กขี้งอนและแสนจะคิดมากก่อนก็แล้วกัน

“เขต...อยู่ห้องไหนน่ะ” เขาถือวิสาสะเดินเข้าไปในตัวบ้านที่แสนจะใหญ่โตและสวยงาม หากก็ดูซับซ้อน เขามองหาห้องที่คาดว่าน่าจะเป็นของคณิน แต่ยังไม่ทันทีที่เขาจะเดินต่อก็มีป้าคนหนึ่งถือไม้ถูพื้นกับกะละมังออกมาจากห้องๆ หนึ่ง

“สวัสดีครับป้า”

“อ้าวคุณ? มาที่นี่ได้ยังไง ที่นี่ห้ามคนนอกเข้านะคะ เป็นบ้านของเจ้าของที่นี่น่ะค่ะ”

“เอ่อ...ผมมากับเขตน่ะครับ เขาเดินขึ้นมาบนนี้เลยอยากจะถามว่าห้องของเขาห้องไหน”

“คุณเขตมาหรือคะ”

“ครับ”

“ห้องทางซ้ายมือสุดค่ะ ป้าขอโทษคุณผู้ชายด้วยที่เข้าใจผิด งั้นป้าขอตัวก่อนนะคะ ต้องการอะไรตะโกนเรียกป้าได้เลยค่ะ ป้าจะอยู่แถวๆ นี้”

“ขอบคุณนะครับ”

ร่างโปร่งเดินไปทางด้านที่ป้าแม่บ้านบอกว่าเป็นห้องของคณิน และเมื่อเปิดเข้าไปก็พบเจ้าของห้องกำลังยืนกอดอกพิงกับขอบหน้าต่างมองบรรยากาศข้างนอกอยู่เงียบๆ แต่ก็น่าจะได้ยินว่าเขาเข้ามาแล้ว

หมับ!!

เรียวแขนโอบกอดเอวหนาของคณินจากข้างหลัง เล่นทำเอาคณินตกใจไม่คาดคิดว่าเมฆาจะง้อด้วยวิธีแบบนี้ หากแต่เขาก็ไม่ขยับหนี แต่ก็ไม่ตอบสนอง

“เด็กขี้งอน…”

“...”

“ฉันท้องได้ แต่ที่กินยาคุมไม่ใช่เพราะไม่อยากมีลูกกับนายนะ แต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา สถานการณ์ระหว่างครอบครัวเราก็ไม่ดี นายเองก็ยังเรียนไม่จบ ฉันไม่อยากทำลายอนาคตของนาย ไม่ใช่ว่าฉันต้องการจะเจอคนที่ดีกว่านี้ แต่เพราะว่าฉันต้องการให้โอกาสนาย นายยังเด็ก มีอนาคตที่ดี รุ่งเรือง มันไม่ยากนักหรอกที่จะมีคนที่ดีพร้อมทุกอย่าง เหมาะสมกับนายมากกว่าฉัน ในขณะที่ฉันเป็นเพียงลูกของคนที่ทำความผิด รอวันสูญสิ้นทุกๆ อย่าง ฉันไม่อยากให้ตัวของฉันผูกมัดนายเอาไว้ ถ้านายได้เจอคนที่ดีกว่าฉัน...ฉันก็ อ๊ะ!” ยังไม่ทันพูดจบก็โดนร่างสูงจับแขนแล้วกระชากเข้ามากอดแทน เมฆาเม้มปากแน่นแล้วกอดตอบ ใบหน้าแนบกับอกแกร่งในตำแหน่งหัวใจที่เขาได้ยินมันสั่นรัวอย่างชัดเจน

“ขอโทษ...ขอโทษที่งี่เง่า ขอโทษที่ประชดประชันทำตัวไม่ดีใส่ ก็แค่น้อยใจที่ไม่ยอมบอกว่าตัวเองท้องได้เลยคิดไปไกลว่าคงไม่อยากมีวันนั้นด้วยกัน”

เมฆาน้ำตาไหล พูดอู้อี้อยู่กับอกแกร่งหากแต่มันกลับชัดเจนในหูของคณิน

“พี่ไม่เคยทิ้งเขต...แต่พี่จะปล่อยมือจากเขตหากเขตไม่ต้องการแล้ว”

ร่างสูงกัดฟันแน่น กลั้นน้ำตาที่ไหลลงมาแต่ก็ห้ามมันไม่ได้ หัวใจเจ็บจนสะท้านที่ได้ยินแบบนั้น

เหมือนเมื่อสิบห้าปีก่อนที่เขาไม่ต้องการมีเมฆาในชีวิต เมฆาก็ปล่อยมือจากเขาจริงๆ และในวันที่เขาต้องการจะจับมือไปด้วยกันอีกครั้ง เมฆาก็ไม่ลังเลที่จะยื่นมือมาจับเอาไว้

พี่เมฆ...เขตจะไม่ปล่อยมือพี่เมฆอีกเป็นครั้งที่สองแน่ๆ แม้ว่าในอนาคตเขตจะทำตัวแย่ นิสัยเสีย ไม่มีเหตุผลจนทำให้พี่เมฆเสียใจ แต่เขตก็สัญญาว่าจะไม่มีวันปล่อยมือคู่นี้อีก จะจับมันเอาไว้แน่นๆ

เขาไม่มีวันที่จะปล่อยให้มันพลาดอีกครั้งแน่นอน


เป็นเวลานานหลายชั่วโมงที่เราสองคนนอนกอดกันอยู่บนเตียงในห้องนอนของคณินที่บ้านเรือนไทยหลังงามหลังนี้ เมฆาใช้อกแกร่งเป็นหมอน แขนเรียวพาดที่หน้าท้องแข็งแรงของคณิน ส่วนร่างใหญ่ก็นอนลูบผมของเมฆาบ้าง จูบกันบ้าง หรือนอนเอานิ้วไล้ไปตามแขนเรียว โดยที่ไม่พูดอะไรกันเลย

เมฆารู้ว่าคณินเป็นพวกที่ไม่ชอบพูด เพราะพูดออกมาแล้วมันจะไม่ตรงกับใจ คำหวานหูอะไรไม่ต้องหวังว่าจะได้ยินหรอก...เขาเข้าใจ

“เดือนหน้าก็ไปฉีดยาอีกใช่ไหม”

“อื้อ…” ร่างโปร่งบางส่งเสียงตอบเบาๆ เขาเล่าให้คณินฟังหมดแล้วว่าตัวเองไปคุมกำเนิดมา คณินเลยแซวกลับว่า

‘ที่ไปคุมกำเนิดทันทีที่มีอะไรกันเนี่ยแสดงว่าคิดไว้แล้วว่ามันต้องมีอีก’

เมฆาไม่ตอบแต่หน้าแดงหันหน้าหนีอีกต่างหาก

“จะพาไป” เสียงทุ้มของชายหนุ่มกระซิบเบาๆ ที่หู ก่อนจะจูบเบาๆ จนขนกายของเมฆาลุกไปทั้งตัวอย่างวาบหวาม

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวคนรู้”

“เหมือนละครเลยว่ะ...ต้องมาแอบ หลบซ่อนกันเหมือนเล่นชู้เลย”

“หึหึ สีสันของชีวิต”

“จะเปิดเทอมละ ไม่ค่อยได้กลับไร่หรอกนะ” คณินบอกอีก

“อือ...รู้แล้ว”

“ถ้าไม่ไปคุมบอกเลยนะว่าเที่ยวหนัก”

“เที่ยวไปเถอะ มีความรับผิดชอบตัวเองได้ก็พอ จะเมาแค่ไหนก็ต้องเอาตัวเองไปเรียนให้ได้ถึงจะเรียกว่ามีความรับผิดชอบ”

“ไม่กลัวว่าจะมีคนมาอ่อย?” สบตาคนที่ลุกขึ้นนั่ง คณินเลยลุกขึ้นนั่งตาม

“มันขึ้นอยู่กับคนอ่อยที่ไหนกัน ถ้านายไม่เล่นด้วยก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้านายเล่นด้วยนั่นก็คงจะชัดเจนที่ว่านายเห็นฉันเป็นแค่ของเล่นระบายความแค้น” คณินขมวดคิ้วแน่น ไม่เคยนึกมากก่อนว่าเมฆาจะมีความคิดแบบนี้อยู่ในหัว

“...”

“ก็บอกแล้วว่าฉันต้องการความชัดเจน ไม่พูดก็ได้ไม่ว่า แต่การกระทำต้องชัดเจน” เมฆาเป็นคนที่เอาคณินอยู่จริงๆ  พูดแค่นี้ก็ทำให้คณินไม่กล้านอกลู่นอกทางแล้ว…

“นายต้องปรับตัวใหม่ ถ้าคิดอยากจะเป็นผู้นำ ฉันอายุมากกว่านาย ความคิด ความอ่าน ประสบการณ์ก็มีมากกว่า นายก็ต้องปรับปรุงตัวเองทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ ใช้เหตุผลอยู่เหนืออารมณ์ มีอะไรก็คุยกัน อย่าปั้นปึ่งใส่กัน...แค่นั้นแหละ รู้สึกอะไรก็บอก อย่าเก็บเอาไว้ เพราะถ้าไม่พูดออกมา อีกคนก็ไม่รู้”

“จริงเหรอ?”

“หืม?”

“ที่บอกว่ารู้สึกอะไรก็บอกน่ะ” คณินถามย้ำ

ร่างโปร่งพยักหน้าหงึกหงัก ทำเอาร่างสูงถึงกับยิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์ แล้วมีหรือที่คนอายุมากกว่าจะไม่เข้าใจ เพราะเจ้าคนตัวใหญ่กว่ามันค่อยๆ คุกคามร่างโปร่งจนลงไปนอนแผ่นบนเตียงโดยหัวหันไปที่ปลายเตียง คณินขึ้นคร่อมร่างเล็กกว่าเอา แล้วยื่นหน้าเข้าไปหา

“อยาก เอา เมีย”

แล้วจะย้ำที่ละคำทำไมล่ะไอ้บ้า มันเขินนะเว้ยขอกันตรงๆ แบบนี้ บางทีมันก็ควรที่จะดูความเหมาะสมของคำถามด้วยนะ

“ด่ะ เดี๋ยวคนได้ยิน”

“ป้าแกไม่รู้หรอก”

“รอบเดียวนะ” เมฆาต่อรอง หากแต่คณินกลับไม่ยอม

“สอง...ห้ามต่อรอง เพราะถ้าต่อรองเพิ่มเป็นสาม ต่ออีกก็สี่ ถ้าต่อไม่หยุด ก็เอากันไม่หยุดเหมือนวันแรกนั่นแหละ เร้าใจดีนะ มาราธอน”

“บ่ะ บ้า!”

“หึหึ”

จากนั้นห้องก็กลายเป็นสมรภูมิรักที่มีเสียงครางอย่างมีความสุขของทั้งคู่ดังเคล้าไปกับเสียงของเตียงไม้ที่เคลื่อนตามแรงการกระแทกจนไม้ของขาเตียงเสียดสีกับพื้นไม้จนดังเอี๊ยดอาด ป้าแม่บ้านก็หลบลงไปข้างล่างอย่างรู้งาน เธอไม่เคยเห็นเจ้านายหนุ่มพาคนอื่นนอกจากคนในครอบครัวมาที่นี่ นั่นหมายความว่าคนนี้คือตัวจริง และเธอเองก็ไม่อยากยุ่งเรื่องของเจ้านาย ปล่อยให้เจ้านายมีความสุขกับคนรักกันตามลำพัง…



หลังจากปรับความเข้าใจกันกับคณิน เราก็ห่างกันแต่ก็โทรคุยกันบ้างเพราะว่าคณินเปิดเทอมแล้ว กลับไปเรียน เขาก็อยากให้คณินตั้งใจเรียน ส่วนตัวเมฆาเองก็รวบรวมหลักฐานทั้งหมดที่หัวหน้าคนงานกับผู้จัดการไร่ร่วมมือกันคอรัปชั่นสั่งยาฆ่าแมลงมาจำนวนมาก เบิกไปใช้มากทั้งที่จริงแล้วเอาไปขายต่อ เขาได้เจอกับตัวแทนที่ขายกับผู้จัดการไร่และหัวหน้าคนงานโดยบังเอิญ ก็เลยตามตัวไปยังบริษัทได้ถูก เจตผู้ช่วยของเขาทำหน้าที่ดีมาก เข้าไปกดดันจนพนักงานคนนั้นต้องเล่าความจริงเนื่องจากกลัวที่จะถูกตำรวจจับ

‘ผมได้แค่ค่าคอมตามปกติครับ ไม่ได้อะไรนอกเหนือจากนี้จริงๆ และไม่ทราบจริงๆ ว่าคุณเอกกับคุณจาจะเอามันไปขายต่อ’

พนักงานขายคนนั้นโชคดีไปที่ไม่ได้มีส่วนรู้เห็น เมฆากับเจตเลยรวบรวมหลักฐานทั้งหมดให้กับพ่อเลี้ยงมนัสดุทันทีที่กลับมาถึงที่บ้าน เมฆาจำได้ว่าพ่อของตนโกรธมากขนาดไหน และไม่รู้ด้วยว่าจากับเอกจะเป็นอย่างไร เพราะวันต่อมาเขาก็ไม่เห็นทั้งคู่อีกเลย แล้วพวกที่ให้ความร่วมมือ มีส่วนเกี่ยวข้องเองก็หายเงียบ ข่าวก็เงียบ ถามใครก็ไม่บอก ไม่รู้ เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เขาคิดไปแล้วว่าพ่อคงเก็บ อีกสามสิบก็คิดว่ายังมีชีวิตรอดแต่คงลำบาก

“เรื่องไอ้สองตัวนั่นแกทำดีมาก ลูกน้องของแกก็เหมือนกัน ฉันค่อยเบาใจที่จะฝากไร่ไว้กับแกหน่อย โง่อยู่ตั้งนานให้พวกมันมาหลอกเนี่ย ฝากจัดการเรื่องออเดอร์ยาด้วยก็แล้วกัน”

“ครับ”

“ส่วนคนที่จะมาทำหน้าที่แทนไอ้เอกฉันยังหาไม่ได้ ก็คงจะให้คุณศรันย์เขาเข้ามาช่วยบริหารไปก่อนแกคงไม่ขัดข้องอะไรใช่ไหม อ้อ! แล้วเขาก็จีบแกด้วยไม่ใช่หรือไง ถ้าเป็นไปได้ก็จับเอาไว้ให้อยู่”

“ผมไม่ได้ชอบคุณศรันย์”

“ก็ไม่จำเป็นต้องชอบ คิดถึงผลประโยชน์ คิดถึงเงินเข้าไว้ก็พอ”

“แต่…”

“ทำไม แกมีคนที่รักแล้วหรือไง มันเป็นใคร ผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่ฉันว่ายังไงคงเป็นผู้ชาย ก็แกดันมีเลือดบ้าๆ นั่นนี่นะ ตอนแรกก็คิดว่าไม่มีประโยชน์อะไร แต่ตอนนี้ก็มีประโยชน์แล้วล่ะ ยังไงเราก็ต้องดองกับคุณศรันย์ นี่ถ้าคุณศรันย์ชอบน้องสาวแกมันจะง่ายกว่านี้ แต่ดันมาชอบคนดื้อด้านแบบแกเนี่ย”

ร่างโปร่งกำหมัดแน่น คิดเอาไว้ว่าชีวิตต้องวุ่นวายอีกแล้วแน่ๆ ศรันย์จะเข้ามาทำงานที่ไร่

“แล้วที่โรงงานล่ะครับ”

“คุณศรันย์จะดูแลอยู่นั่นแหละ ที่นี่ก็ประสานกับแกเอาไม่ได้มาบ่อยนัก แต่ก็มา ส่วนฉันจะก็ไปมุ่งธุรกิจอื่นอย่างจริงจังเสียที ยิ่งอารมณ์เสียอยู่ด้วยที่ไม่ได้ภูถึงดาว อะไรๆ ไอ้อาทิตย์มันก็ชนะกูไปหมดเลย บางทีควรกำจัดก้างชิ้นใหญ่ไม่ให้มันขวางคอต่อไปได้อีก”

“พ่อจะทำอะไร”

“เรื่องของฉันเถอะน่า”

“อย่าทำอะไรพ่อเลี้ยงอาทิตย์นะครับ”

“ทำไม? มันเป็นญาติฝ่ายไหนของแกเหรอถึงต้องเป็นห่วงมัน”

“ถึงไม่ใช่ญาติ ไม่ใช่พ่อเลี้ยง พ่อก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำร้ายใคร”

“ฉันจะทำ มันเรื่องของฉัน!”

“งั้นผมจะแจ้งความ...หากพ่อเลี้ยงอาทิตย์เป็นอะไรไป ผมจะแจ้งความว่าพ่อเป็นคนอยู่เบื้องหลัง” พ่อเลี้ยงมนัสหันมามองลูกชายตัวเองตาขวาง ดวงตาเกรี้ยวกราด ก่อนจะเงื้อมือขึ้นแล้วตบที่ใบหน้าของเมฆาสุดแรง

เพี๊ยะ!!!

ใบหน้าขาวหันไปตามแรงตบ รู้สึกได้ถึงรสชาติเค็มปร่าในปาก แตะที่มุมปากนิดๆ เพราะรู้สึกเจ็บและนั่นถึงทำให้รู้ว่าปากของเขาแตก หน้าก็คงขึ้นรอยมือด้วย เมฆาก้มหน้ามองที่พื้นไม่เลยหน้าให้พ่อเห็นว่าตัวเองกำลังร้องไห้

เขาไม่ได้อ่อนแอ เพียงแต่ว่ากำลังน้อยใจ

“ไอ้ลูกอกตัญญู!!! ถ้าแกทำอะไรแบบนั้นฉันรับรองได้ว่าฉันจะเป็นคนฆ่าแกเองไอ้เมฆ”

“ผมยอมตาย ดีกว่าให้พ่อทำความผิดอีก”

“หึ...ก็ทำมาตลอด ฉันก็ยังได้เชิดหน้าชูคออยู่บนโลกนี้อย่างสุขสบายและมีความสุขด้วย ไอ้พวกที่เชื่อว่าทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่วก็เป็นพวกโง่งมงายเท่านั้นแหละ”

เพราะคิดแบบนี้ไง...ถึงได้ทำแต่เรื่องเลวร้ายมาตลอด

“ผมจะไม่ปล่อยให้พ่อได้ทำ ไม่มีวัน!”

เพี๊ยะ!!!

เมฆาที่เงยหน้าพูดอีกครั้งก็โดนตบซ้ำที่เดิมจนมันชา ไม่มีความเจ็บปวดอะไรอีก

“กรี๊ด!! พ่อเลี้ยงคะ อย่าค่ะ แค่นี้เธอก็เจ็บพอแล้วนะคะ” หัวหน้าแม่บ้านอ้อยกรี๊ดแล้วรีบวิ่งเข้าไปกอดแขนใหญ่ไม่ให้ตบซ้ำลงไปอีกเพราะดูท่าทางพ่อเลี้ยงมนัสกำลังอารมณ์ขึ้น

“ปล่อยฉัน!! ฉันจะสั่งสอนไอ้ลูกอกตัญญูไม่ให้มันกล้าหืออีก”

“พอแล้วค่ะ พอนะคะ” อ้อยยื้อสุดแรงเพราะเหมือนเธอจะไหลไปตามแรงของพ่อเลี้ยงมนัสที่พยายามดึงแขนตัวเองออกมา

“ฉันบอกให้ปล่อยไง!!!”

“พ่อเลี้ยงขา...พอเถอะนะคะ อ้อยสงสารคุณเมฆ แค่นี้เธอก็เจ็บมากพอแล้วนะคะ” เธอขอร้องเสียงหวาน เรียกร้องความสนใจจากเจ้าของบ้านโดยการขยับกายเข้าหาอย่างแนบชิด

พ่อเลี้ยงมนัสที่กำลังอารมณ์คุกรุ่นอยู่ตวัดสายตามามองหญิงสาวอย่างไม่พอใจ แต่แล้วก็ค่อยๆ สงบลงเมื่อเจอสายตายั่วยวนของหัวหน้าแม่บ้านที่เป็นหนึ่งในบรรดาเมียของเขา

“สมควรที่มันจะโดน”

“โธ่...ไปค่ะ เดี๋ยวอ้อยจะพาไปสงบสติอารมณ์นะคะ ไม่เอา ไม่เครียด อย่าลงไม้ลงมือกับคุณเมฆเลยนะคะ”

“จะไปไหนก็ไปไอ้เมฆ ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก!!” พ่อเลี้ยงมนัสไล่เมฆาที่มองพ่อด้วยสายตาเจ็บปวด ส่วนหญิงสาวก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจที่ตัวเองสามารถเกลี้ยกล่อมพ่อเลี้ยงมนัสสำเร็จ

เมฆาหันหลังแล้วค่อยๆ เดินออกไปด้วยสภาพที่หัวใจสลาย...เขาไม่อยากจะอยู่ที่นี่แล้ว เขาไม่ไหวแล้ว ใครก็ได้ ใครก็ได้มารับเขาออกไปที ในตอนนี้เมฆาคิดถึงอยู่เพียงแค่คนเดียว คือคณิน…

ร่างโปร่งเดินไปหาลุงจงด้วยสภาพที่มีแผลมุมปาก เลือดที่มันกบปากเขาก็กลืนมันลงคอไป ใบหน้าก็แดงด้วยรอยมือจนช้ำ ชายสูงวัยมองด้วยความเห็นใจ

“พาผมออกไปที…” เสียงของเมฆาสั่นเครือจนน่าใจหาย แกจึงไม่รอช้าที่จะพาเจ้านายออกไปจากที่นี่ เมฆาพยายามบังคับตัวเองไม่ให้น้ำตาไหลกับคนอื่น

โทรศัพท์ก็ไม่ได้เอาออกมา กระเป๋าเงินก็เหมือนกัน...แล้วจะไปไหนพ้น





100%
 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

อ่านแล้วคอมเม้นท์ให้กำลังใจ ยูกิด้วยนะคะ ^^
ติดตามข่าวสาร พูดคุย ทวงนิยาย ได้ทางแฟนเพจนะคะ https://www.facebook.com/sawachiyuki/


ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +166/-7
อ่านแล้วอยากตืบคน  :z6:

ออฟไลน์ mypink801

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1627
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
โอยเมฆ สงสารจัง
เขตหื่นมากๆ หื่นกว่าพ่อเลี้ยงอีกมั้ยเนี่ย

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3463
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
สงสารเมฆจัง

ออฟไลน์ little_munoi

  • ++ singular ++
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1711
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-3
พ่อเลี้ยงมนัสนี่ เลวเกิ๊น

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3736
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
โถ่ สงสารพี่เมฆ :katai1:

ออฟไลน์ noy

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1235
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-9
เมฆน่าสงสาร เมื่อไหร่จะมีความสุขกับเขาบ้าง

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2427
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0

ออฟไลน์ azure

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 790
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
สงสารเมฆาจริงๆ มีพ่อเข้าขั้นบ้า :ling3:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด