[ เ รี ย ล อั ล ฟ า ] #รอฟ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ เ รี ย ล อั ล ฟ า ] #รอฟ  (อ่าน 685335 ครั้ง)

ออฟไลน์ LadySaiKim

  • ▫▪□Dezine'Kim□▪▫
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1705
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 4 _ p. 4 _ 0 2 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #150 เมื่อ03-05-2018 21:29:55 »

เด่วน้ะ เด่วววๆๆๆ :hao6:

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 4 _ p. 4 _ 0 2 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #151 เมื่อ04-05-2018 13:52:30 »


EP. 5





[การ์ด]


   วันนี้เป็นวันเปิดร้านครับ

   พวกเราตื่นขึ้นมาเตรียมพร้อมกันแต่เช้า แม้ว่าพนักงานที่ทำงานจิปาถะอย่างรบจะไม่อยู่สักสองถึงสามชั่วโมง แต่ผมเชื่อว่าร้านแบล็คแพ็คก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ผมกับเพื่อนอีกสามคนที่เหลือ ‘เป็นงาน’ กันจะตาย

   ถ้าจะมีใครสักคนสร้างปัญหาล่ะก็...คนคนนั้นก็คือเจ้าของร้านนั่นเอง

   ไอ้ธนูทำเพื่อนปวดหัวตั้งแต่เช้า...เพราะอะไรรู้มั้ยครับ

   มันหาชุดไปหาหมอฟันกับรบไม่ได้

   ไอ้เวรเอ๊ยยยย ถ้ายากนักกูขอแนะนำให้มึงใส่ชุดนักประดาน้ำไปเลย

   “ชุดนี้ไม่เท่เลยว่ะ” มันพูดก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องของมันอีกรอบ ชุดที่มันเลือกมีแต่สีดำล้วนๆ แถมยังหลากหลายแบบ ถ้าจะถามผมตรงๆ ล่ะก็...มันดูดีหมดทุกตัวนั่นแหละ เพียงแต่ไอ้คนใส่มันไม่มีความมั่นใจเอง

   จะพาเขาไปหาหมอฟันหรือจะพาเขาไปเดตกันแน่...

   “รบเป็นคนง่ายๆ มันไม่ซีเรียสหรอก มึงใส่เสื้อยืดกางเกงบอลมันก็ไปกับมึงได้” ผมตอบแทนความรู้สึกของเพื่อนทุกคน เพราะพวกมันเหนื่อยที่จะชมไอ้ธนูแล้วว่ามันดูเข้ากับทุกชุด

   เบ้าหน้าดีก็มีชัยไปกว่าครึ่งอยู่แล้ว จะกลัวอะไรนักหนา

   เพราะไอ้ธนูมันกังวล ตอนนี้มันจึงไม่ได้กั๊กอะไรกับเพื่อนทั้งสิ้นว่ามันกำลังแต่งตัวเพื่อรบอยู่ แม้ว่าผม ไอ้โฮม ไอ้ยุ และก็ไอ้ก้องจะรู้กันหมดแล้วว่าธนูรู้สึกยังไงกับรบ แต่พวกเราก็เลือกที่จะไม่ถามธนูมันตรงๆ บางทีการกระทำของธนูมันก็เป็นคำตอบของทุกอย่างหมดแล้ว อีกอย่างหนึ่ง...ภาพไอ้ธนูมันสูญเสียความมั่นใจนี่ก็เป็นอะไรที่ตลกดี

   นานๆ ทีมันจะมีมุมนี้สักครั้ง ปกติแดกคอหอยพวกผมได้ มันคงทำไปนานแล้ว...ช่วงนี้เรียกว่าซอฟต์ลงไปตั้งเยอะ
 
   จะว่าไปก็ตั้งแต่หลังวันสอบไฟนอลนั่นแหละ...จากคนที่พร้อมต่อยคนอื่นทุกเมื่อ ก็กลายเป็นคนที่ใจเย็นมากขึ้นแถมยังดูละมุนขึ้นด้วย

   เพราะงี้ไงพวกผมถึงอยากขอบคุณรบน่ะ...หากไม่ได้รบล่ะก็ ผมกับเพื่อนคงต้องทนกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของท่านผู้นำไปอีกนาน

   “เหี้ย นึกอะไรไม่ออกแล้วว่ะ” ธนูเดินออกมาจากห้องทั้งๆ ที่ใส่กางเกงยีนตัวเดียว มันแทบจะกระโดดลงบันไดมาเพื่อระบายอารมณ์หงุดหงิด ข้าวเช้าของมันจากฝีมือการทำของโฮมรอคอยอยู่ที่โต๊ะเบื้องล่างอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว...

   “ใส่อะไรก็ใส่ไปเหอะ จะมาคิดให้ยุ่งยากทำไม” ก้องอดบ่นไม่ได้

   “มึงไม่เข้าใจ” ธนูทำสีหน้าตำหนิเพื่อน “รบมันชอบไปกับคนที่ดูดี”

   มึงอยากดูดีเพราะมึงอยากได้ใจเขามากกว่า...ไอ้ตูดหมึกเอ๊ย

   เมื่อวานโฮมมันจับสังเกตได้ว่า...ถ้าธนูมันกังวลล่ะก็ มันจะไม่กั๊กความรู้สึกและการกระทำของตัวเองเลย แต่ถ้าอยู่ในอารมณ์อื่น...ก็เป็นอย่างที่หลายคนรู้กัน แม่งเดายากฉิบเป๋ง

   “ทำไมถึงอยากดูดีสำหรับรบล่ะ” ยุลองถามหยั่งเชิงดู ผมเอามือฟันคอตัวเองพร้อมๆ กับบอกให้ยุแก้ไขคำพูดตัวเอง แต่ไม่ทันแล้ว...ไอ้คนเดาใจยากมันเริ่มชักสีหน้า

   “เสือกเหี้ยไร” นั่นยังไงล่ะ...หมดกัน ธนูเวอร์ชั่นสูญเสียความมั่นใจได้หายไปในบัดดลเพราะไอ้ยุเพียงคนเดียว

   “ขอโทษครับ” ยุยกมือไหว้อย่างประหลกๆ

   “หวัดดีตอนเช้าทุกคน” จู่ๆ รบก็เดินเข้ามาในร้าน นี่ยังไม่ถึงเวลางานด้วยซ้ำ...เราทุกคนทำสีหน้าประหลาดใจกันหมด โดยเฉพาะไอ้ธนู แต่มันก็รีบเปลี่ยนเป็นสีหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว

   มันกำลังเขิน...เพราะผมเห็นมันจ้วงเอาข้าวเข้าปากเร็วเกินกว่าปกติไปนิด

   “แล้วไอ้ชีเปลือยนี่มันอะไร ไม่มีเสื้อใส่เหรอ” รบเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่กล้าจิกกัดท่านหัวหน้า...ระหว่างที่มันถาม ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่าว่ามันกำลังหน้าแดง

   หูย น่ารักน่ามองเชียวล่ะ...หนุ่มลูกครึ่งที่โคตรหล่ออย่างมันกำลังเขินกล้ามไอ้รบเนี่ยนะ

   “มี ไปเอามาให้หน่อยดิ”

   “อยู่ไหน”

   “ข้างบนห้องกูอ่ะ...เลือกมาสักตัว” เชี่ยธนูนี่แม่งแผนสูง...ในเมื่อตัวมันเองเลือกไม่ได้ ก็ให้เป้าหมายที่มันทำทุกอย่างเพื่อเขาแต่เช้าไปเลือกให้ซะก็สิ้นเรื่อง

   “ได้”

   “...”

   “กูขึ้นไปบนห้องมึง มึงไม่โกรธแน่นะ” ก่อนเดินไปรบหันมาถามเพื่อความมั่นใจ

   “ไม่โกรธอยู่แล้ว”

   ไอ้โฮมนี่แทบจะร้องไห้หลังจากได้ยิน...เมื่ออาทิตย์ก่อนมันขึ้นไปเคาะห้องเรียกธนูลงมากินข้าว มันโดนหัวหน้าแก๊งด่ายับแถมยังสวดใส่ไม่ยั้งเรื่องที่ว่าไปรบกวนความเป็นส่วนตัวของมัน

   เห็นทีว่าเรื่องขึ้นไปยังชั้นสองนี่จะเป็นข้อยกเว้นของรบ...

   มีหลายเรื่องของรบที่เป็นข้อยกเว้นสำหรับธนู

   “ใส่ซะ” รบเดินลงมาพร้อมๆ กับเสื้อยืดสีดำที่โคตรจะเรียบง่าย พอเห็นแล้วไอ้ก้องถึงกับหัวเราะร่วน บอกเลยว่าไอ้ธนูใช้เวลาเลือกทั้งหมดเสื้อผ้ามาตลอดทั้งเช้านั้นล้วนแล้วแต่สูญเปล่า แต่เจ้าตัวก็ดูพออกพอใจที่ได้เสื้อถูกใจสักที

   แถมเสื้อตัวนี้ยังมาจากคนที่มันมีใจให้ด้วย

   บรรยากาศนี่แทบจะเป็นสีชมพูเลยทีเดียวเชียว

   พวกผมสี่คนยังมีความจำเป็นในฉากนี้อยู่มั้ย...










[ยุ]


   ตั้งแต่เปิดร้าน...เราก็มีลูกค้าเข้ามาเรื่อยๆ อย่างไม่ขาดสาย

   ไอ้ธนูดูพออกพอใจมาก มันให้กำไรลูกค้าด้วยการอวดโฉมตัวเอง เดินไปเดินมาในบริเวณร้านชั้นล่างแถมยังเล่นกีต้าร์ไปด้วยทำตัวเสมือนอยู่บ้านและไม่มีลูกค้าอะไรใดๆ ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่านี่จะเป็นจุดขายของร้านนี้ มีหลายต่อหลายคนที่มาร้านนี้เพียงเพราะอยากมาสัมผัสใกล้ชิดกับวิถีชีวิตเกย์โคตรหล่อที่สุดแสนจะฮอตอย่างไอ้ธนู

   มันเกากีต้าร์ไม่เป็นเพลง...ลูกค้าก็ยิ้ม

   มันเดินมากวนประสาทพนักงานที่ชื่อรบ...ลูกค้าก็ยิ้ม

   มันด่าไอ้การ์ด เตะไอ้ก้อง ใช้กีต้าร์เคาะหัวไอ้โฮม...ลูกค้าก็ยิ้ม

   วันนี้มันโคตรอารมณ์ดีจนผมรู้สึกขนลุกขนพอง ปกติแล้วธนูจะไม่อารมณ์ดีได้นานขนาดนี้ เพราะฉะนั้นผมกับเพื่อนจำเป็นที่จะต้องเตรียมตัวเอาไว้เพื่อรับมือกับอารมณ์ของมัน...หากอารมณ์ดีๆ ของมันถูกเบรกกะทันหัน มันมักจะตามมาด้วยพายุลูกใหญ่ๆ เสมอ

   ขออย่าให้เป็นแบบนั้นเลย

   ไอ้ธนูมันเดายากใช่มั้ยล่ะครับ...ผมเป็นเพื่อนกับมันมานานหลายปี ทุกวันนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจมันเลยสักนิดเดียว

   “พี่ธนูหนูขอถ่ายรูปพี่หน่อยได้มั้ยคะ” ลูกค้าสาวคนหนึ่งถามเพื่อนผมอย่างใจกล้า

   “ไม่ครับ” เพื่อนผมเองก็กล้าที่จะตอบแบบนี้ “แอบถ่ายได้ครับ...แต่อย่าให้พี่รู้ตัว”

   ธนูมันพูดจริง แต่ลูกค้าสาวคิดว่าเป็นมุก พวกเธอเลยแอบถ่ายไอ้ธนูกันใหญ่ โดยที่เจ้าตัวก็นั่งเล่นกีต้าร์อยู่แบบนั้น...มันไม่ให้ความสนใจต่อสิ่งใดๆ แม้แต่น้อย ยกเว้น...ลองเติมคำในช่องว่างดูสิครับ

   เฉลย...ไอ้รบนั่นไง

   ผมเชื่อว่าทุกคนตอบถูกกันหมดเลย

   “จะไปเมื่อไหร่เนี่ย ออกช้ากว่านี้รถจะติดนะ” ธนูเริ่มส่งเสียงเอาแต่ใจ การ์ดกับผมสบตากันอย่างหวาดระแวง กลัวว่าแม่งจะระเบิดตูมกลายเป็นอะไรที่น่ากลัวกว่าโกโก้ครันช์

   “ทำงานอยู่...ไม่เห็นหรือไง” รบขยันมาก อาจเป็นเพราะรู้สึกผิดที่ตัวเองจะต้องโดดงานไปหาหมอ ซึ่งพวกผมไม่ได้คิดมากอะไรเลยสักนิดในเรื่องนี้

   “กูสั่งให้มึงเลิกทำงาน” ธนูทำท่าจะวางกีต้าร์เป็นครั้งที่แปดสิบสี่ของวัน

   “กูขอขัดคำสั่งมึง” คำพูดของรบทำเอาธนูต้องวางกีต้าร์ลงบนตักตัวเองอีกครั้ง

   เชี่ย...รบนี่มันมีอิทธิพลต่อไอ้ธนูจริงๆ ว่ะ นอกจากเพื่อนผมมันจะไม่กล้าขัดแล้ว มันยังยอมรบง่ายๆ อีกต่างหาก ผิดกับที่ผ่านมาเวลาที่ผมกับเพื่อนขัดใจมัน มันเอาแต่ด่า ด่า และก็ด่า...

   สองมาตรฐานจังเลยสาดดดด

   แต่ก็นะ...คนมันรัก คนมันชอบนี่หว่า

   “พอแล้ว...ไปกันเหอะ” เสียงธนูใกล้จะเป็นเสียงกระเง้ากระงอด ซึ่งขัดกับความน่ากลัวของมันมาก

   “ไม่” รบยังคงสืบทอดเจตนารมณ์ตัวเองด้วยการขัดใจไอ้ธนูต่อไป

   ยอมใจรบเลยว่ะ...ธนูไม่เคยยอมใครขนาดนี้จริงๆ นะ ผมสาบานได้ ผมไม่เคยเห็นมันเกรงอกเกรงใจใครขนาดนี้มาก่อน ขนาดพ่อมัน...มันยังเคยชกหน้าพ่อมาแล้วเลยครับ

   นี่ผมพูดจริงๆ นะ!

   “รบ...ลูกค้าโต๊ะสามรีเควสต์ให้มึงไปเสิร์ฟ” การ์ดเดินมาส่งถาดใส่มือรบอย่างซื่อๆ ท่านหัวหน้าของผมหันขวับไปมองลูกค้าโต๊ะสามทันที

   นั่นมันทาร์เก็ตเพื่อนผมและก็เป็นทาร์เก็ตของรบด้วยนี่...เกย์ควีนตัวเล็กๆ ที่รูปร่างพอเหมาะพอเจาะกับการปู้ยี่ปู้ยำ (ผมยืมคำพูดของไอ้ก้องมา)

   ปกติแล้วลูกพี่ผมจะตาวาวเมื่อเห็นอะไรแบบนี้ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นชักสีหน้า พร้อมแดกหัวลูกค้าทุกเมื่อถ้ากฎหมายไม่ห้ามว่าห้ามแดกมนุษย์ด้วยกันเอง...

   รบเดินไปเสิร์ฟด้วยท่าทางชิลๆ พร้อมๆ กับแจกยิ้มให้พร้อมชวนคุยไปเรื่อยๆ อย่างคนที่กล้าแสดงออก (มันเรียนเอกที่ต้องใช้ความกล้าแสดงออกแบบสุดๆ ก็เลยถนัดนัก) ธนูที่นั่งอยู่บริเวณเคาน์เตอร์บาร์หน้าเครื่องทำกาแฟเริ่มบีบคอกีต้าร์แน่นจนผมกลัวมันหัก

   เป้าสายตาของธนูเดินกลับมาที่หลังเคาน์เตอร์อย่างคนทำงานปกติ ส่วนไอ้ธนู...แม่งไม่ปกติตั้งแต่วินาทีที่รบรับถาดใส่แก้วกาแฟมาจากมือของการ์ดแล้ว

   “กูไม่ให้เอานะ” ผมได้ยินท่านหัวหน้าของผมกัดฟันพูด

   “ไอ้เหี้ยนี่...” รบกำหมัดแน่น “กูไม่ได้จะเอากับใครก็ได้นะโว้ย”

   “ดีมาก”

   “...”

   “ขอให้เครื่องคิดเงินจงเป็นพยาน”

   รบทำสีหน้าเบื่อโลก...แต่ก็ไม่ได้โกรธธนูแต่อย่างใด ที่จริงผมแอบเห็นว่ามุมปากของมันกระตุกเป็นรอยยิ้มเล็กๆ ด้วย
 
   ผมถึงกับถลึงตาเพราะบทสนทนาเมื่อกี้มันเด็ดมาก...แม่งเจาะลึกได้อย่างกับจะถอดรากถอนโคน คนสองคนที่คุยกันได้ขนาดนั้นมันจะหมายถึงอะไรได้อีกนอกเสียจากว่า...

   เขาทั้งคู่เป็นของกันและกันแล้ว

   เฮ้ย นี่มันข่าวใหญ่ระดับหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์สิบแปดฉบับเลยนะโว้ยยยยยยยยยยยยย

   ดูเหมือนว่าวันสอบไฟนอลวันนั้นจะเกิดเรื่องอะไรบางอย่างขึ้นระหว่างรบกับธนู แต่ที่แน่ๆ...เพื่อนผมหลงคนคนนี้ซะเหลือเกิน หลงจนยอมเขาไปหมดทุกอย่างแล้วเนี่ย

   หากเป็นเมื่อก่อน...ผมกับเพื่อนคงมีค้านหัวชนฝา แต่พอได้มาเห็นและได้สัมผัสว่าจริงๆ แล้วรบมันเป็นคนยังไง พวกผมก็เริ่มมีใจอยากที่จะสนับสนุนขึ้นมา

   คนที่ทำให้คนที่เย็นชาตายด้านอย่างไอ้ธนูมีความรู้สึกรักได้...มันต้องเป็นคนพิเศษมากๆ สิวะ

   “เสร็จแล้ว” รบถอดผ้ากันเปื้อนเมื่อเริ่มถึงเวลา “มึงจะไปกับกูแน่นะ”

   “โห...กูรอมึงมาตั้งกี่ชั่วโมงแล้ว คงไม่ไปมั้ง” เพื่อนผมแทบจะกระโดดลงจากเคาน์เตอร์บาร์แล้วเอากีต้าร์ไปเก็บ ลูกค้านี่มองตามมันจนคอหันกันเกือบหมดทุกคน

   “โทษทีนะยุ” รบหันมามองผม “กูจะรีบกลับมา”

   “นานแค่ไหนก็ได้...มึงอย่าลืมว่ามึงพาลูกพี่กูไปด้วย”

  “เกรงใจพวกมึงอ่ะ”

   “ไม่ต้องเลย” ผมรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ “มึงทำให้ลูกพี่กูมีความสุขก็พอ...นอกนั้นพวกกูโอเคหมด”

   รบดูจะงงๆ กับคำพูดของผมเล็กน้อย...แต่ก็ไม่คิดจะพูดอะไรต่อ มันส่งยิ้มให้ผมขณะเดินนำธนูออกไปยังหน้าร้าน ผมมองตามด้วยสายตาละห้อย...

   อดเผือกต่อเลยว่ะ...โธ่เอ๊ยยยยยย

   “ได้อะไรมาบ้าง” โฮม ก้อง และการ์ดเดินเข้ามารุมผมทันทีที่ไอ้ธนูมันหายตัวออกไป

   ผมยิ้มอย่างนึกขัน “กูไม่ได้อะไร...แต่สองคนนั้นน่ะ...เขาได้กันแล้วโว้ยยยย”












[รบ]


   อยากจะบ้าตาย...เจ้าตัวดีมันดื้อด้าน อยากจะขี่มอเตอร์ไซค์แดงไบเล่

   ผมน่ะขี่ได้ไม่มีปัญหา แต่อากาศมันร้อนขนาดนี้เอาไว้ขี่วันอื่นไม่ได้เหรอวะ ผมอยากจะเขย่าคอไอ้ธนูอย่างหมั่นไส้ซะเหลือเกิน เราสองคนเถียงกันมานานสองนานแล้วเรื่องพาหนะในการขับรถไปคลินิกหมอฟันของผม

   ผมอยากไปแบบขับรถยนต์ ส่วนอีกฝ่ายอยากไปแบบขี่มอเตอร์ไซค์

   “แอร์บนรถทำกูคันคะเยอ กูแพ้แอร์บนรถ” มันเถียงผมหน้าตาย

   “งั้นมึงขี่ไปคนเดียวเลย ไว้เจอกันที่คลินิก” ผมตัดบทและก็ตัดปัญหาด้วย

   “ได้ไงวะ” มันโวยวาย “กูไม่นั่งรถยนต์จริงๆ นะ”

   “มึงนอนบนรถก็ได้ นอนราบไปเลย กูไม่ว่า”

   “นี่มึงเล่นมุขหรือไง”

   “เลิกดื้อและก็ขึ้นรถได้แล้ว กูขับให้เอง” ผมจับตัวมันยัดใส่รถของผม

   “กูโดนแอร์บนรถแล้วกูจะคันจริงๆ นะโว้ย” มันยังไม่หยุดพูดแบบนี้อีก

   “กูจะช่วยเกาให้” เชี่ย ฟังดูแปลกๆ ว่ะ เอาใหม่...เทคสอง “เดี๋ยวกูหาซื้อยาแก้แพ้มาให้”

   โชคดีที่เด็กดื้ออย่างไอ้ธนูมันไม่ได้สนใจประโยคนั้นของผม...มันเอาแต่หน้าบึ้งอยู่ที่นั่งข้างๆ คนขับอย่างผมซึ่งเดินอ้อมมานั่งทันทีที่เห็นว่าธนูนั่งดีแล้ว ดูก็รู้ว่าไม่ชอบนั่งรถยนต์อย่างแรง ไม่ใช่เพราะว่ามันจะคันเพราะโดนแอร์เลยสักนิด

   “หมดกัน...ความเท่ของกู” ธนูหลับตาแน่นอย่างรับตัวเองไม่ได้ตอนที่ผมออกรถแล้ว “กูไม่ได้นั่งรถยนต์มานานหลายปีแล้ว”

   “เพราะอะไร...เพราะคิดว่าขี่มอเตอร์ไซค์แล้วจะเท่กว่าอย่างนั้นใช่มั้ย”

   “ใช่”

   ไม่มีเหตุผลอะไรที่ดีกว่านี้แล้วเหรอ “คนเท่...จะนั่งขี้อยู่ก็เท่โว้ย”

   “แล้วตอนนี้กูเท่มั้ย” มันถามผมตรงๆ

   ไอ้บ้านี่มันก็เท่อยู่ตลอดนั่นแหละ คนมันหล่อ ทำเหี้ยอะไรก็หล่อก็เท่...ที่ผ่านมาผมอาจจะไม่ค่อยชอบขี้หน้ามัน แต่ไม่มีครั้งไหนที่ผมรู้สึกว่าใบหน้างดงามของมันจะไม่หล่อเลยสักนิด

   “เท่” ผมตัดสินใจตอบตรงๆ เช่นเดียวกัน

   ธนูดูพอใจ...เด็กน้อยดูอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่โดนผมขัดใจเรื่องยานพาหนะ

   “จุดอ่อนของมึงคือมอ’ไซค์นี่เอง” ผมพูดพร้อมกับส่งเสียงท้าทายอีกฝ่าย “ถ้าไปพังรถมึงเล่นๆ มึงคงช้ำใจตาย” จริงๆ แล้วผมก็คงไม่พังเจ้าแดงไบเล่ของไอ้ธนูหรอก...ผมอยากจะเชยชมความหล่อของมันไปนานๆ

   “ไม่ว่ะ...อยากทำเหี้ยอะไรกับรถกูมึงก็ทำเหอะ กูซื้อรถใหม่ได้” มันท้าทายผมกลับด้วยคำตอบ “มอ’ไซค์ไม่ใช่จุดอ่อนของกู”

   “แล้วจุดอ่อนของมึงคืออะไร”

   “กูจะตอบให้มึงรู้ไปทำไม”

   นั่นสินะ...ใครจะไปอยากให้คนที่มาจากแก๊งอื่นรู้จุดอ่อนของตัวเองกัน

   เหี้ย...แต่ผมอยากรู้ว่ะ ผมลองเซ้าซี้มันดูอีกหน่อยดีมั้ย

   “กูขอลองเดา” ไหนๆ บนรถก็ไม่ได้เปิดวิทยุหรือเพลงกันอยู่แล้ว ฉะนั้นผมกับมันควรได้มีอะไรคุยกัน “แครอต”

   “แครอตเนี่ยนะ” มันทำหน้าด่าผม “ไปเอามาจากไหน”

   “เดาก็คือเดาไงไอ้บ้า...ก็คนมันไม่รู้อ่ะ”

   “ง่ายจะตายห่า”

   รถจอดรอไฟเขียวที่สี่แยกในจังหวะนั้นพอดี ผมหันไปมองคนข้างๆ อย่างพินิจพิจารณา “งั้นก็...ใบหู”   

   จู่ๆ มันก็คว้ามือผมให้ลองไปจับใบหูมันดู...ผมถึงกับเอามือออกเพราะผมรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน

   “ยังเดาผิดอยู่” สีหน้าของธนูดูสนุกสนานมาก

   “งั้น...” ผมมองลงต่ำ พยายามอย่างยิ่งที่จะมองข้ามอวัยวะที่ทำให้ตัวเองนึกไปถึงฉากสิบแปดบวกระหว่างผมกับมัน “นิ้วหัวแม่เท้าเหรอวะ”

   “มึงนึกอยากจะตอบอะไรก็ตอบนี่หว่า”

   “กูไม่รู้ไง”

   “จุดอ่อนของกูก็มึงไง...สัด”



   .


   .


   .


   ผมกระพริบตาอ้าปากค้างเติ่ง

   “มึงตอนจูบกู มึงตอนกอดกู มึงตอนอยู่ใต้กู มึงตอนอยู่เหนือกู...” ผมเอื้อมมือไปปิดปากมันก่อนที่มันจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ หน้าผมต้องเริ่มแดงอีกแล้วแน่ๆ “มึงตอนยิ้มให้คนอื่น มึงตอนหลอกกูว่าไปนอนกับคนอื่น...รวมๆ แล้วก็คือมึงทั้งนั้น”

   “...”

   “ปกติแล้วคนอย่างกูไม่มียอมให้อะไรมาเป็นจุดอ่อน...แต่หลังจากวันนั้นที่เรามีอะไรกัน ทุกอย่างก็แปลกไปหมดเลย”

   “...”

   “มึงนี่มันแย่จริงๆ” นิ้วชี้ของธนูมาดีดริมฝีปากล่างของผมเล่นอย่างแผ่วเบาสองสามครั้ง จากนั้นมันก็เสมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับว่าสิ่งที่มันเพิ่งพูดไม่ได้ทำให้ใครคนอื่นเขาใจเต้นแรง หนำซ้ำยังเป็นเรื่องที่มันเองก็หนักอกหนักใจ “มึงอย่าเอาไปบอกใครล่ะ...คนอื่นจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้”

   “เรื่องที่กูเป็นจุดอ่อนของมึงนี่น่ะเหรอ” ผมกลืนน้ำลายลงคอ

   “ใช่” มันตอบโดยไม่หันกลับมามองผม “ป้องกันเอาไว้ก่อน...เพราะคนอย่างกูไม่เคยมีจุดอ่อน”

   แม้จะงงอยู่นิดหน่อย แต่ผมก็ตัดสินใจที่จะไม่พูดอะไรต่อ ความยินดีมันถ่าโถมเข้ามาเกาะกินหัวใจผมจนทำให้สมองของผมขาวโพลน และก็เต็มไปด้วยเสียงจากคำพูดของไอ้ธนูเมื่อสักครู่
   
   “รู้ว่ากูไม่ชอบก็อย่าไปอ่อยคนอื่นเยอะนักสิวะ” จู่ๆ มันก็หันมาหาเรื่องผมซะงั้น สงสัยแม่งฝังใจ

   “ไม่ได้อ่อยเลยเหอะ” แล้วผมก็แก้ตัวกับมันไปเพราะผมไม่ชอบเห็นมันหน้าบึ้ง รู้ดีว่ามันกำลังพูดถึงตอนที่ผมไปเสิร์ฟกาแฟให้โต๊ะของน้องทิว หนุ่มเอวบางร่างน้อยจากคณะวิทยาศาสตร์

   จะว่าไปผมก็กว้างขวางในแวดวงเกย์ควีนตัวเล็กๆ นี่จังเลย...มันใช่เรื่องดีตรงไหนเนี่ย

   “กูยังจัดการความรู้สึกนี้ของตัวเองไม่ได้” มันหน้าบึ้งขึ้นเรื่อยๆ และมีท่าทีสบสน “มันโอเว่อร์โหลด...ควบคุมไม่อยู่สุดๆ ไม่รู้จะเอายังไงกับมันดี”

   เริ่มฟังดูน่ากลัวขึ้นมาตะหงิดๆ “หมะ...หมายความว่ายังไง”

   “พอกูเห็นปุ๊บ...กูก็อยากจะจับมึงกับใครก็ตามที่อยู่กับมึงมาหักแขนหักขาแล้วก็โยนให้ฝูงหมากิน”

   น่ากลัวโว้ย...เสียงไอ้เหี้ยนี่ฟังดูจริงจังมากด้วย

   “กูล้อเล่น” มันขำออกมาตอนที่เห็นว่าผมช็อกไปแล้วจริงๆ “กับมึงกูไม่ทำ...แต่กับคนอื่นกูรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ”

   ผมกลัวแล้วจริงๆ นะ

   “กูเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเพื่อนๆ ของมึงถึงได้กลัวมึงกันนัก” แม้ที่ผ่านมาผมจะรู้ว่าไอ้ธนูมันมีความน่าเกรงขามอยู่เต็มเปี่ยม แต่ผมก็ไม่คิดว่ามันจะน่าหวาดหวั่นถึงเพียงนี้

   คนน่ากลัวยักไหล่อย่างไม่สนใจ...มันเริ่มเปลี่ยนมานั่งท่าสบายๆ จากนั้นก็เอาแต่มองไปข้างนอกหน้าต่าง

   คนแบบนี้อ่ะนะ...จะมีผมเป็นจุดอ่อนของมัน

   มันแปลก...แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงได้รู้สึกปลาบปลื้มก็ไม่รู้







[ มีต่อนะคะ ]




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-05-2018 14:33:55 โดย Chiffon_cake »

ออฟไลน์ Chiffon_cake

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 712
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1544/-12
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 4 _ p. 4 _ 0 2 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #152 เมื่อ04-05-2018 13:52:59 »









   คลินิกทันตกรรม

   “ทำไมมีแต่เด็กกับผู้หญิงวะ” ธนูหันไปมองรอบๆ คนไข้ที่มารอพบหมอซึ่งมีมากกว่าปกติมาก อาจเป็นเพราะช่วงนี้เป็นเวลาปิดเทอมก็เป็นได้

   ผมกับธนูทิ้งตัวลงนั่งที่นั่งว่าง...จากนั้นธนูมันก็ได้รับคำตอบเองโดยที่ผมไม่ต้องพูดคำตอบนั้นให้ฟัง

   “เคสนี้ผมอยากให้นัดอีกทีช่วงต้นเดือนหน้า” หมอฟันหน้าหล่อของผมซึ่งเปิดหน้าจากการเอาหน้ากากอนามัยไว้ใต้คางคือคำตอบที่ดีที่สุดของคำถามจากไอ้ธนู “คนไข้คนนี้ชอบทำเครื่องมือหลุด ยังไงผมก็อยากนัดดูเพื่อให้ความแน่ใจ”

   “ได้ค่ะ” พนักงานหน้าเคาน์เตอร์บอกหมอฟันประจำคลินิก

   หมอสบตากับผมแล้วส่งยิ้มให้...ผมส่งยิ้มตอบกลับไปอย่างเคยชิน ผมเจอหมอมาตั้งแต่สมัยผมเรียนอยู่มัธยมปลาย จนตอนนี้ผมกำลังจะขึ้นชั้นปีที่สี่แล้วผมก็ยังเจอหมออยู่ จะไม่ให้สนิทกันได้ยังไงไหว...

   ผมเริ่มรู้สึกได้ว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เริ่มชักสีหน้า

   “หมอฟันของมึง มึงก็ยังอ่อยงั้นเหรอ”    

   ความหวงแบบโอเว่อร์โหลดของธนูเริ่มทำงานอีกแล้วใช่มั้ย...ผมลองแกล้งแหย่มันเล่นดู

   “ก็เคยอ่อย...แต่ไม่ได้ผลอะไรเลยว่ะ” ในเมื่อมันหวงผมกับคนอื่นมั่วไปหมดแบบนี้ผมก็ขอพูดเล่นกับมันหน่อยเถอะ

   “เพราะหมอเขาไม่ได้เป็นเกย์เหรอวะ”

   ยังไม่ทันที่ผมจะตอบ หมอคินตาก็โผล่หน้ามาหาพนักงานหน้าเคาน์เตอร์อีกครั้ง “ถ้าคุณเหนือมา...บอกว่าให้ไปรอที่ห้องทำงานของผมนะ”

   “คุณเหนือมาพอดีเลยค่ะหมอ”

   ผู้ใหญ่ร่างสูงหุ่นกำยำผิวขาวจั๊วะดึงดูดสายตาของคนทุกคนที่อยู่ในบริเวณนี้...

   “คินทำไมไม่ทานข้าวเช้าก่อนออกมา” เขาพูดกับหมอฟันของผมแบบนี้

   “อย่าโวยวายสิ” หมอกวักมือเรียกแฟนตัวเองยิกๆ “รีบเข้ามาข้างใน...เร็วๆ เข้า”

   “ถ้าไม่ทานข้าวเช้าก่อนมาทำงานอีก...เหนือจะบุกมาทุกวัน” ช่างเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยจริงๆ หมอกับแฟนหายวับเข้าไปในข้างหลังคลินิกแล้ว พนักงานสาวที่เคาน์เตอร์หันมาสบตากันแล้วยิ้ม

   “คุณเหนือก็บุกมาทุกวันอยู่แล้ว”

   ผมหันไปสบตากับธนูแบบยิ้มๆ...มันอ้าปากค้างเพราะมันเพิ่งเห็นความจริง

   “เข้าใจแล้วว่าทำไมมึงอ่อยแล้วไม่ได้ผล” ธนูตวัดสายตามามองผม “แฟนหมอเขาหล่อกว่ามึงเยอะนี่เอง”

   คุณเหนือทั้งหล่อทั้งโหดอีกทั้งยังแก่กว่าไม่รู้กี่ปี...ใครจะเป็นบ้าไปอ่อยแฟนเขาวะ อีกอย่างหนึ่งผมจะไปยุ่งกับหมอฟันของตัวเองที่มีแฟนแล้วทำไม ไอ้ธนูนี่แม่งก็บ้าบอเหลือทน

   “อาจจะต้องรอนานหน่อยนะ” ผมถอนหายใจอย่างยอมรับในชะตากรรม แม้ว่าจะมีเวลานัดแน่นอนแต่ยังไงซะคิวแทรกก็ต้องมีเพียบอย่างแน่นอน

   “ยังไงก็ได้” ธนูเริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเกม

   “มึงไม่ห่วงร้านมึงหน่อยเหรอ” ผมเป็นแค่พนักงาน...ถ้าจะห่วงก็คงห่วงเรื่องทิ้งภาระงานไว้กับคนอื่น แต่สำหรับธนู...มันเป็นเจ้าของ มันต้องห่วงเรื่องของร้านร้อยแปดพันเก้าอยู่แล้ว

   “มึงก็เห็นเพื่อนกูรันงานกันเองมาตั้งแต่ไหนแต่ไร...อีกอย่างไอ้การ์ดมันก็เคยบอกว่ากูทำหน้าที่แค่เป็นตัวดูดลูกค้าก็พอแล้ว ที่เหลือมันกับเพื่อนจะจัดการเอง”

   ไม่เข้าใจสไตล์ของกลุ่มนี้เลยจริงๆ

   “ว่าแต่...มึงไม่คิดถึงเพื่อนมึงบ้างเหรอ” ธนูเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์แล้วหันมาถามผม “ปกติแล้วตัวติดกันมากไม่ใช่หรือไง”

   “ช่วงนี้ทุกคนยุ่งๆ หาเงินกัน เบียร์ไปเป็นเด็กปั๊ม จุนเป็นเด็กเสิร์ฟร้านอาหาร ส่วนชู้ตก็วิ่งทำงานหลายอย่าง”

   “...”

   “แล้วทำไมกูต้องเล่าให้มึงฟังละเอียดแบบนี้ด้วยเนี่ย”

   ถ้าดีดนิ้วแล้วลองย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน...ผมกับไอ้ธนูคงไม่มีโอกาสได้รู้เรื่องราวแบบเจาะลึกของกันละกันแบบนี้อย่างแน่นอน

   “เล่าให้กูฟังแล้วมันทำไม กูไม่ใช่ศัตรูเบอร์หนึ่งของมึงสักหน่อย”

   “มึงคือศัตรูเบอร์หนึ่ง” ผมสวนกลับทันควัน “กูโคตรไม่ชอบขี้หน้ามึงเลย”

   ธนูไม่ได้บอกว่านี่คือคำพูดที่สบประมาทมัน ตรงกันข้าม...มันกลับมองว่าเป็นคำพูดที่ทำเอามันยิ้มกริ่ม

   “กูก็เหมือนกัน”

   เชี่ย

   พูดก่อนแต่ทำไมรู้สึกแพ้

   ผมกำหมัดแน่น...ทำปากขมุบขมิบด่ามันเพราะมันกวนตีนซะเหลือเกิน

   “ถ้ามึงห่วงร้านนักมึงก็โทรไปถามไอ้การ์ดสิ” ธนูพูดไปด้วยเล่นเกมไปด้วย “แต่การ์ดมันคงจะสงสัยนะ...ว่ามึงเป็นเมียเจ้าของร้านหรือเปล่าถึงได้เป็นห่วงเป็นใยร้านขนาดนั้น”

   นี่ผม...แพ้อีกแล้วเรอะ!

   “มึงกวนตีนกูให้เด็กมันดูหรือไง” เพราะแถวนี้มีเด็กผู้หญิงเยอะ ผมเลยอดที่จะถามอีกฝ่ายออกไปไม่ได้ “อยู่นิ่งๆ ไปเลยมึงอ่ะ”

   “สงสัยพาลเพราะเถียงไม่ชนะกูสินะ”

   “กูรำคาญเสียงมึงเฉยๆ”

   “เหรอ งั้นกูจะพูดเรื่อยๆ ให้มึงรำคาญจนช้ำใจตาย”

   ความกวนตีนนี้แม่งสุดจะทนจริงๆ นี่ถ้ามันไม่ใช่เจ้านายผม ผมคงจะไล่มันออกจากคลินิกหมอฟันแห่งนี้ไปแล้ว ให้มันโบกแท็กซี่กลับร้านตัวเองที่อยู่ชานเมืองเล่นๆ ไปเลย

   แต่ครับแต่...วันพระไม่ได้มีหนเดียว

   ถึงเวลาที่มารอย่างผมจะมีวันเป็นของตัวเองแล้ว (ว่าแต่...ทำไมผมถึงกลายเป็นมารไปซะได้)

   หนุ่มน้อยคนหนึ่งทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ผม น้องส่งรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเหล็กจัดฟันมาให้ซึ่งเข้ากับน้องมากๆ ผมก็เลยส่งรอยยิ้มตอบกลับไป...

   ไอ้ธนูเลิกเล่นเกม...มันบีบโทรศัพท์ตัวเองจนผมกลัวว่าจะแหลกคามือของมัน

   “เปลี่ยนที่นั่งกัน” ธนูออกคำสั่ง

   “กูไม่ให้มึงเอาเด็กคนนี้ไปเองหรอก...กูจองแล้ว” ผมโวย

   มันมองหน้าเหมือนด่าผมว่าผมคิดได้ยังไงก่อนจะโวยวายบ้าง

   “กูไม่เอาไม่จองเหี้ยอะไรทั้งนั้นอ่ะ...ลุกขึ้น!”

   “...”

   “รบ”

   “...”

   “บอกให้ลุกขึ้นไงวะ”

   “บอกมาก่อนว่ากูชนะมึง”

   “หา” อีกฝ่ายชักสีหน้า...ถ้าตีก้นผมได้มันคงทำไปแล้ว

   “พูดมา...ว่ากูชนะมึง” ผมนี่มันขี้แพ้ชวนตีดีจริงๆ

   “เออ มึงชนะ มึงชนะกูเสมอ...พอใจหรือยัง”

   ผมพอใจกับคำพูดที่สุดแสนจะประชดประชันของไอ้ธนู ก่อนที่จะลุกขึ้น รอจนธนูขยับไปนั่งข้างๆ น้องคนนั้น แล้วผมก็ทิ้งตัวนั่งลงแทนที่เดิมของมัน

   รู้สึกอารมณ์ดีกับชัยชนะแบบงงๆ ของตัวเองยังไงก็ไม่รู้

   แม้จะเป็นอย่างนั้น...แต่ผมก็ลอบมองธนูอย่างลังเล กลัวว่าแม่งจะทำเป็นหวงผมกับเด็กคนนี้แล้วสอยน้องมันไปเอง ซึ่งถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงเป็นแบบนั้น...เราแย่งคู่นอนของกันและกันเสมอ

   แต่คำพูดของไอ้ธนู...กลับกลายเป็นคำตอบของสิ่งที่ผมสงสัยอยู่ในใจ

   “มองเหี้ยไร”

   นอกจากมันจะไม่สนเด็กคนนั้นเลยสักนิดแล้ว...มันยังไปด่าน้องเขาอีกต่างหาก

   ผมกลับมาอารมณ์ดีสุดๆ อีกครั้ง ก่อนจะหุบยิ้มฉับเมื่อได้นั่งเงียบๆ กับตัวเองแล้วได้รวบรวมความคิดตัวเองอย่างมีสติ...

   ปัญหาในตอนนี้คือธนูมันหวงผม...หวงทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย

   และปัญหาที่หนักกว่านั้นก็คือผมยอมให้มันหวง...ชอบทำในสิ่งที่มันชอบเพราะคิดว่ามันจะพอใจ และจะไม่ทำในสิ่งที่มันไม่ชอบเด็ดขาดเพราะรู้ว่ามันจะต้องโวยวายแน่ๆ ผมไม่ชอบเห็นมันหงุดหงิด

   ผมลอบมองไปที่ธนู...มันเล่นเกมในโทรศัพท์จนเบื่อแล้วจึงกดล็อกหน้าจอแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง...เมื่อมือมันว่าง มันจึงเอาแขนข้างหนึ่งมาพาดที่พนักที่นั่งตรงข้างหลังที่ที่ผมนั่งอยู่ คล้ายกับโอบกลายๆ...

   หนุ่มน้อยคนนั้นทำหน้าเศร้า...ก่อนจะมองผมสลับไปกับธนูแล้วลุกหนีไปนั่งที่อื่น

   “มองไรวะ” น้ำเสียงของมันตอนถามผมช่างแตกต่างจากตอนที่ถามน้องคนนั้นซะเหลือเกิน

   ผมจ้องมองดวงตาของธนูซึ่งอยู่ใกล้ผมมาก...พยายามคิดให้หนักเรื่องความหมายของสิ่งที่เราทั้งคู่กำลังทำอยู่ อาการวูบวาบของผมเริ่มแล่นไปทั่วร่างจนผมเผลอหลุบสายตาลงต่ำ

   “ตามึงสวยดี” ธนูชมดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมากๆ ของผม “ได้แดดดี้มาเหรอ”

   “...” ผมยักไหล่

   “ถ้ามึงได้กับคนไทย...ลูกมึงจะตาสีอะไรวะ” คำถามอะไรของมันน่ะ

   “ไม่รู้” ความรู้วิชาพันธุกรรมศาสตร์ของผมเท่ากับศูนย์เพราะผมจบสายศิลป์มา

   “แต่มึงคงไม่มีลูกอ่ะ...”

   “ทำไมวะ”

   “ก็มึงได้กับคนไทยที่เป็นผู้ชายนี่”

   ทำไมผมต้องเขินด้วย “กู...ยังไม่ได้กับใคร” คำว่า ‘ได้’ ของมันย่อมหมายถึงเป็นคู่ชีวิต คู่แต่งงาน ไม่ใช่ ‘ได้’ แบบมีความสัมพันธ์บนเตียงชั่วคราวประเดี๋ยวประด๋าวแน่ๆ

   “ยังไม่ ‘ได้’ แน่เหรอ...ถามจริง” การที่มันมากระเซ้าเย้าแหย่ผมพร้อมกับกระซิบเสียงเบา เป็นอะไรที่รับมือได้ยากลำบากจริงๆ นะ คำว่าได้ของมันแม่งใช้เป็นความหมายอย่างหลังเพื่อเอามาล้อเลียนผม

   “หุบปากไปเลย”

   “สั่งจังวะ” มันโวยวายเล่นๆ

   “กูชนะมึงเสมอนะมึงอย่าลืม” ผมทำเป็นชี้หน้ามัน

   “ความจำดีฉิบ”

   “...”

   “...”

   “มึงเงียบทำไม” ผมถามอย่างงงๆ เพราะจู่ๆ มันก็เงียบไปเลย

   “ก็มึงบอกให้กูหุบปากอ่ะ”

   อ๋อ...ลืมไป

   ใครจะไปรู้ว่ามันจะทำตามที่ผมพูดด้วย






   
[พนักงานหน้าเคาน์เตอร์คลินิกทันตกรรม]


   “ดูคู่นู้นสิ...”

   “หา”

   “...”

   “ผู้ชายหล่อได้กันอีกแล้วใช่มั้ยเธอ”

   “ก็น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ”

   “โอย เสียดายหมอกับแฟนหมออยู่ทุกวี่ทุกวัน นี่ยังจะต้องมาเสียดายคนไข้กับแฟนคนไข้อีกเหรอ”

   “เอาน่า”

   “...”

   “เด็กๆ เขาก็น่ารักดีนะ คุยกันงุ้งงิ้งเชียว”








[รบ]


   ผมใช้เวลาในการหาหมอคินตาทั้งหมดเกือบสองชั่วโมงครึ่ง

   ธนูหิวจนไส้กิ่ว...มันโวยวายให้รีบไปหาร้านอาหารกลางวันทานกันก่อนกลับร้าน ผมเองก็หิวเหมือนกันจึงได้รีบขับไปหาอะไรทาน ระหว่างที่ทานกันอยู่ผมเห็นว่ามันกำลังพิมพ์ไลน์คุยกับการ์ด แถมยังซีเรียสเพราะเป็นเรื่องงานล้วนๆ อีกด้วย

   ใครว่าเจ้าของร้านอย่างมันจะไม่ใส่ใจร้านตัวเอง...

   คนที่ทำหน้าที่เป็นผู้บริหารร้าน ก็คือเป็นผู้บริหารร้านจริงๆ ไม่ทำอย่างอื่น (หน้าที่ตัวดูดลูกค้าถือเป็นหน้าที่เสริม)

   “มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” ผมถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจเพราะเห็นธนูเอาแต่ทำหน้าเครียด

   “มีลูกค้าบางคนไปรีวิวหน้าเพจและก็ให้หนึ่งดาว...การ์ดมันบอกว่าในเพจลูกค้าโทษหาว่าขนมในร้านไม่อร่อย แต่จริงๆ แล้วโมโหจนพาล มารอเจอกูตั้งนานสองนานแต่ก็ไม่ได้เจอ”

   “ก็เลยไปแกล้งรีวิวให้ร้านออกมาดูแย่อย่างนั้นเหรอ”

   “อืม”

   “แม่ง...นี่คนประเภทไหนกันวะเนี่ย” ผมรู้สึกโมโหแทนจนหน้าบึ้งตึง

   “หวงหรือไง”

   ดึงเข้ามาเรื่องหวงกันและกันอีกแล้ว... “กูแค่ไม่เข้าใจคนแบบนั้น”

   ธนูยิ้มมุมปาก มันตัดสินใจคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงแล้วลงมือทานอาหารต่อ “มึงเก่งนะ”

   “อะไรวะ” ผมเงยหน้า

   “ตอนอยู่ที่คลินิก...มึงใช้เรื่องความหวงของกูให้เป็นประโยชน์”

   “...” ผมกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ

   “รู้ว่ามันจะโอเว่อร์โหลดใช่มั้ย”

   “มันก็...ผิดปกติอ่ะ” มันเกินกว่าความรู้สึกที่เกิดจากคนที่นอนด้วยกันแค่คืนเดียวไปนิดนึง...เอ๊ะ หรือเกินไปมากวะ

   “ที่มึงเพิ่งทำไปถือว่าเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ถ้ามึงใช้ประโยชน์เรื่องนี้ในการทำเรื่องใหญ่มากกว่านี้ล่ะก็...” มันยกส้อมขึ้นมาชี้หน้าผม “กูไม่ปล่อยมึงกับมันคนนั้นเอาไว้แน่”   

   เชี่ยนี่แม่งก็แสดงความน่ากลัวออกมาได้เก่งเหลือเกิน...ผมสั่นศีรษะเรียกสติตัวเองให้กลับคืนมา

   “กู...ถามอะไรหน่อยได้มั้ย” ผมทำใจกล้าลองเสี่ยงดูสักตั้ง

   “ว่ามา”

   “ทำไมเราเป็นแบบนี้กันวะ”

   “เป็นยังไง...เป็นคนหล่อกันงี้เหรอ”

   ผมก็อยากจะเห็นด้วยอยู่หรอกเพราะความหลงตัวเองนี้มันเกี่ยวข้องกับผม...แต่นี่มันไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดเล่นโว้ย

   “ไม่ใช่อย่างนั้นดิ...กูหมายถึง...” ผมชี้นิ้วสลับไปมาระหว่างผมกับไอ้ธนู จากนั้นก็ทำแบบนั้นอีกรอบอย่างไม่รู้จะพูดอะไรออกมา

   “เป็นผัวเมียกัน?”

   “ไม่ใช่!”

   “มึงจะพูดอะไรของมึง”

   “คือ...ทำไมเราต้องหวงกันทั้งๆ ที่เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันวะ”

   เสียงของผมเต็มไปด้วยความสงสัยปนความวิตกกังวลคล้ายกับต้องการจะปรึกษา...ธนูเลิกคิ้ว รอยยิ้มน้อยๆ ของมันก่อกวนหัวใจผมให้ปั่นป่วนเล่นๆ

   “ก็นั่นน่ะสิ” แม่งไม่ช่วยกูเลยสักนิด... “มึงคิดว่ามันเพราะอะไรล่ะ”

   “ไม่รู้” ผมจนใจ

   “กูก็ไม่รู้”

   “...”

   “แต่กูหวงไปแล้ว กูห้ามความรู้สึกไม่ได้ด้วย กูรู้แค่นั้นแหละ”

   มือผมสั่น...ผมเองก็ไม่ได้รู้สึกแตกต่างอะไรจากมันสักเท่าไหร่นักหรอก

   “กูไม่ชอบขี้หน้ามึง” ผมตัดสินใจพูดในสิ่งที่ผมคิดว่าผมรู้สึกกับไอ้ธนู

   “กูก็ไม่ชอบขี้หน้ามึง” ธนูสวนกลับทันควัน “แต่กูก็หวงมึง ไม่อยากให้มึงไปนอนกับใครอีก”

   ผมกระพริบตาถี่ๆ จนผิดวิสัย...ธนูส่งเสียงหัวเราะออกมากับท่าทางของผม “กูขอเสนอวิธีแก้ปัญหา”

   “มึงจะแก้ยังไง”

   “เราสองคนต้องทำความรู้จักกัน...เรียนรู้กันและกัน...ก่อน”

   ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว...ทำทุกอย่างให้มันเป็นขั้นเป็นตอนน่าจะเหมาะกว่าทำอย่างมึนๆ นะผมว่า

   “แล้วหลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้นวะ” สีหน้าทีเล่นทีจริงของธนูทำเอาผมเขินอายจนหน้าแดงก่ำ

   ธนูคนขยี้เก่งงงงงงงง

   “กูก็จะฮุบเอาร้านแบล็คแพ็คมาเป็นของกูไงสาด” ผมพูดมั่วๆ ไปเพื่อเลี่ยงปัญหา

   “นั่นมันแปลว่า...มึงจะกลายมาเป็นเมียกูนะ”

   เหมือนผมขุดหลุมฝังศพตัวเองยังไงยังงั้น...ยิ่งเห็นไอ้ธนูอารมณ์ดีผมก็ยิ่งรู้สึกอยากทุบหน้ามัน ทำลายรอยยิ้มหล่อๆ นั่นซะให้พังยับเยิน

   “ก็...ประมาณนั้น” ผมตอบพร้อมกับลอบมองดูสีหน้าของธนูที่ชะงักค้าง มันทำหน้าช็อกไปแล้วพร้อมกับไม่ยอมขยับเขยื้อนใดๆ 

   มันอึ้งมากมายเลยทีเดียว

   เชี่ย...เกมพลิกโว้ยยยยยยยยยยย

   ผมชนะ!

   “กูชื่อธนู ลูกสาม เมียสี่...แต่หย่าแล้ว” มันพูดรัวเร็วอย่างขึงขังแต่ความหมายแม่งกวนตีนไปโลกหน้า

   ทุกอย่างกำลังจะดีอยู่แล้วเชียว...   

   เอาวะ...ในเมื่อมันบอกว่าผมชนะมันเสมอ ยังไงผมก็ต้องหาทางมาเอาชนะมันสิ

   “กูชื่อรบ...ไม่เคยเป็นเมียใครเลย จนกระทั่งได้มาเจอมึง”

   ธนูมันกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่...ริมฝีปากมันเม้มแน่นจนค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม ซึ่งนั่นคงหมายความว่ามันกำลังเขินอยู่

   “กูยอม” มันกระซิบพร้อมกับรอยยิ้ม “มึงชนะกูอีกแล้ว...ตามเคย”

   ผมหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม...เพราะผมเองก็เขินไม่แพ้กันกับมันเหมือนกัน









   จริงๆ แล้วเรื่องที่ธนูพาผมไปหาหมอฟันมันควรจบแค่นั้น...แต่...มันยังไม่จบครับ

   “ขอเติมน้ำมันแป๊บ” ผมบอกมัน เพราะลูกชายของผมมันส่งสัญญาณโอดครวญว่ามันกำลังหิว ผมกลัวว่าน้ำมันจะหมดกลางทางซึ่งมันเสี่ยงมาก ทางไปร้านไอ้ธนูมีแต่ป่าดงพงไพร คงจะไม่สะดวกเท่าไหร่นักหากเราทั้งคู่เกิดซวยขึ้นมาเนื่องจากน้ำมันรถหมด

   ผมเลี้ยวเข้าไปต่อคิวรถคันอื่นๆ ก่อนจะเห็นว่ามีเด็กปั๊มคนหนึ่งที่คุ้นหน้าคุ้นตา

   ฉิบหายแล้ว นั่นไอ้เบียร์เพื่อนผม!

   มือของผมตั้งท่าจะกดศีรษะของธนูลงโดยอัตโนมัติ แต่ร่างกายของอีกฝ่ายมีปฏิกิริยาโต้กลับว่องไวมาก เพราะมันขยับตัวหลบได้อย่างว่องไว

   “จะทำอะไรของมึง”

   “นั่นเบียร์!”

   “บ้า ตาฝาดแล้ว...ในปั๊มไม่ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์”

   มึงไม่ได้เล่นมุขใช่มั้ยธนู... “ไม่ใช่โว้ย เบียร์เพื่อนกู”

   โชคดีที่เพื่อนของผมมันกำลังขยันทำงาน ยังไม่ได้สังเกตว่ารถคุ้นตาของผมกำลังจะเข้ามาเติมน้ำมัน

   “แล้วไง” ธนูนี่ก็แม่งไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้เลย

   “จะให้มันเห็นว่ากูอยู่กับมึงไม่ได้”

   “ทำไมวะ”

   “คือ...กู...คือมันก็ต้องเล่าให้เพื่อนกูฟังยาวๆ อ่ะ”

   “มึงก็เล่าไปสิ”

   ให้ตายสิวะ...จะให้ผมเคลียร์กับเพื่อนที่กำลังทำงานเป็นเด็กปั๊มซึ่งกำลังยุ่งหัวหมุนฉิบหายเนี่ยนะ

   “เพื่อนกูก็เริ่มรู้เรื่องกูกับมึงแล้ว ทำไมเพื่อนมึงจะรู้เรื่องกูกับมึงไม่ได้” ธนูทำสีหน้าขุ่นเคือง

   “มันต่างกัน” ผมอยู่กับมันและเพื่อนมันวันละหลายชั่วโมง อีกอย่างเพื่อนมันก็ไม่ใช่เด็กสามขวบ ยังไงพวกมันก็ต้องดูผมกับธนูออก “กูแค่ยังไม่มีเวลาเล่าให้พวกมันฟัง ไม่อยากให้มีอะไรไปทำลายสมาธิพวกมันระหว่างทำงาน ถ้าพวกมันรู้ว่ากูอยู่กับมึง ทำงานให้มึงล่ะก็...”

   ธนูเปิดประตูลงจากรถไปเลย...

   แม้ว่ามันจะดูเหมือนธนูเสียมารยาท แต่ผมกลับช็อกมากกว่า

   ไอ้เหี้ยนั่นมันต้องโกรธอีกแล้วแน่ๆ โธ่เว้ยยยยยยยยย

   ผมมองตามแต่ก็ต้องกลับมาขยับรถเพราะมีรถเติมน้ำมันเสร็จแล้วก็ขับออกไป...รู้ตัวอีกที ผมก็เห็นธนูมันแตะไหล่เพื่อนผม จากนั้นก็ชี้มือมาที่ผมซึ่งอยู่บนรถ

   เวรกรรมแล้ววววววววว

   เบียร์ถลึงตามองผมกับธนู...ผมไม่รู้ว่าสองคนนั้นคุยอะไรกัน แต่ผมไม่สามารถปล่อยให้เพื่อนของผมคิดไปในทิศทางที่ผมไม่ได้เคลียร์ด้วยตัวเอง ฉะนั้นผมจึงเลือกที่จะขยับรถออกจากคิวเติมน้ำมัน จากนั้นก็ลงจากรถเพื่อไปหาธนูกับเพื่อนของผม

   ตอนที่ผมเดินมา...ธนูมันกำลังจัดการเติมน้ำมันให้ลูกค้าคันอื่นๆ อยู่ ส่วนเบียร์ก็วิ่งเอาตังค์ไปให้แคชเชียร์ที่อยู่ในตู้คล้ายๆ ป้อม

   “ทำอะไรของมึง” ผมมองดูไอ้ธนูที่ไม่ควรจะเติมน้ำมันให้ลูกค้าของปั๊มอย่างสงสัย

   “ช่วยงานเพื่อนมึงไง” มันตอบ...พะยักเพยิดไปทางเบียร์ที่มองมาแต่ก็ยังมิวายต้องวิ่งไปเติมน้ำมันให้ลูกค้าที่รออยู่หัวจ่ายน้ำมันเครื่องอื่นๆ

   “ทำเป็นด้วยเหรอ”

   “ยากตรงไหน...กูดูเด็กปั๊มเติมน้ำมันให้รถกูบ่อย” มันเอียงคอเข้าไปมองลูกค้าในรถ “เต็มถังใช่มั้ยครับ”

   “ใช่ค่ะ” ลูกค้าเป็นผู้หญิง อีกทั้งยังมองธนูชนิดที่ว่าหลงใหลได้ปลื้มจนน่าหมั่นไส้

   ธนูกดอะไรก็ไม่รู้บนเครื่อง เสียบสายส่งน้ำมันเข้าไปในรถของผู้หญิงคนนั้น จากนั้นก็ยืนรอด้วยสีหน้าเฉยเมย

   “เมื่อกี้มึงพูดอะไรกับเบียร์” ผมยังคงวิตกไม่หาย เบียร์ที่อยู่ห่างออกไปมันมีสีหน้าไม่เข้าใจ แต่มันก็ไม่มีเวลามาเคลียร์

   “กูบอกว่ามึงทำงานกับกู”

   ฉิบหายยยย...

   “อา...พวกมันต้องเป็นห่วงกูแน่ๆ” ผมชักจะปวดหัวขึ้นมา...

   “อย่าคิดไปเองน่า” มันเดินชนไหล่ผมเพราะมันต้องเดินไปที่หัวจ่ายเครื่องอื่นๆ ผมมองตามอย่างไม่เข้าใจ ธนูคล่องมากเหมือนเคยเป็นเด็กปั๊มมาก่อนทั้งๆ ที่ไม่น่าจะใช่ มันให้เบียร์ซึ่งเป็นเด็กปั๊มที่แท้จริงเป็นคนวิ่งเก็บเงิน ส่วนมันก็เอาแต่เดินไปเสียบสายส่งน้ำมันให้กับรถลูกค้าคันนั้นคันนี้

   รู้ตัวอีกที...ผมก็มองตามมันจนหัวหมุนแล้ว

   มันช่วยเบียร์ประมาณสิบห้านาที...ในที่สุดลูกค้าของปั๊มก็เริ่มบางตาลง เพื่อนของผมเดินมาหาผมโดยที่ธนูเองก็เดินมาหาผมด้วย ท่าทางของเบียร์จะมีคำถามซ่อนอยู่ในใจมากมาย แต่ก็ไม่อยากถามผมต่อหน้าธนูเท่าไหร่นัก

   “กูกับคนอื่นได้ยินข่าวแว่วๆ มา แต่ไม่คิดว่ามันจะจริง”

   “แสดงว่าพวกมึงคงยุ่งจนไม่ได้ตามโซเชียลเลยสินะ” ผมยิ้มแหยๆ ส่งให้เพื่อน รูปของผมปรากฎเด่นชัดในเพจของร้านแบล็คแพ็ค ถ้าเพื่อนผมไปดูสักนิดมันคงรู้กันหมดแล้ว

   “ใช่ ชู้ตมันได้นอนแค่วันละสองสามชั่วโมงเองมั้ง”

   สะเทือนใจฉิบ...ผมถอนหายใจด้วยความกังวล แต่เบียร์มันเปลี่ยนประเด็นได้เร็วมาก จนผมต้องมากังวลเรื่องอื่นต่อ
 
   “แล้ว...ทำงานกับไอ้นี่เป็นยังไงบ้าง”

   ธนูทำหน้าเบื่อใส่เพื่อนผม...ส่วนผมก็รีบระล่ำระลักบอกเพื่อนเพราะกลัวว่ามันจะเข้าใจผิด

   “กูโอเค”

   “มึงแน่ใจนะ...มึงลองคิดดีๆ มึงอยู่กับพวกเหี้ยนี่ทุกคนเลยนะ ดีไม่ดีมันอาจจะคิดร้ายกับมึงอยู่ก็ได้” เบียร์มองธนูอย่างไม่ไว้ใจ

   ธนูกลอกตา... “มึงช่วยพูดให้เหมือนกับว่ากูไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้จะได้หรือเปล่า”

   เบียร์ชักสีหน้าใส่ธนู ผมต้องรีบห้ามปรามไม่ให้สองคนนี้ชกหน้ากัน

   “คือ...งานร้านมันเงินดี...มึงก็น่าจะเห็นเงินก้อนที่กูส่งให้ไอ้ชู้ตไปแล้วนี่” ผมพูด “มองดูสภาพกูดิ กูยังอยู่ดีครบทุกส่วน ไอ้พวกนี้...” ธนูดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่ผมพูดกับมันแบบนั้น “มันไม่กล้าทำอะไรกูหรอก มันกลัวกูจะตาย”

   “เหอะ” ธนูแค่นเสียง แต่ก็ไม่คิดจะแก้ไขคำพูดของผม “กูไม่ทำอะไรเพื่อนมึงหรอก ไม่ต้องห่วง ฝากมึงไปบอกเพื่อนคนอื่นด้วย”

   “จริงหรือเปล่า” เบียร์ต้องการคำยืนยันจากปากผมคนเดียวเท่านั้น

   ธนูส่งสายตาข่มขู่ให้ผมตอบดีๆ ไอ้สาด...มึงไม่ขู่กูก็จะตอบดีแน่นอนอยู่แล้วล่ะ

   “อืม” ผมพยักหน้า

   “มึงบอกเรื่องอื่นด้วยสิวะ” ธนูเอ่ยแทรก

   “ไม่”

   “เฮ้ย...มึงคิดว่ากูช่วยงานไอ้เบียร์เพราะกูเป็นคนดีมีน้ำใจเฉยๆ เหรอ เปล่าเว้ย กูทำหวังผล” ธนูเดินเข้ามาเกาะไหล่ของผม “บอกไปเลย...เดี๋ยวนี้”

   “...” ผมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

   “ไม่ต้องบอกลึกก็ได้ ถ้ามึงอาย...มึงบอกแค่นิดหน่อยก็ได้”

   เหี้ยไรของแม่งวะ โธ่

   “อะไรวะ” เบียร์ทำหน้าสงสัยหนักไปกว่าเดิมอีก มันมองตามมือของธนูที่เกาะไหล่ของผม แม่งคงงงซะยิ่งกว่าข้อสอบทุกข้อที่มันเคยเจอมาทั้งชีวิตอีกมั้ง...

   “กูกับธนู...” ผมหลับหูหลับตาพูด

   “เฮ้ยยยยย” เบียร์อ้าปากค้าง

   “เรา...อาจจะ...”

   “อาจจะอะไรวะ”

   “อาจจะ...”

   “ปากหนักฉิบ...นี่มึงมีหมูอ้วนมาถ่วงปากมึงเอาไว้เหรอ” ธนูหันไปพูดกับเบียร์เอง “กูกับมันอาจจะคบกัน หรือไม่ก็ถือว่าคบกันแล้ว...ฉะนั้นมึงกับเพื่อนๆ ที่เหลือจงเตรียมใจเอาไว้ให้ดี”

   อ๊ากกกก...ธนูมันพูดออกไปแล้ววววววววว

   ผมไม่กล้าแม้แต่จะมองสีหน้าของเบียร์ ไหล่ของผมยังคงสัมผัสได้ถึงมือของธนูที่เกาะอยู่ ส่วนดวงตาของผมที่จ้องมองพื้นเริ่มมองเห็นรองเท้าของเบียร์ที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้

   “กูไม่รู้ว่าที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง...แต่ถ้ารบมันเลือกมึงแล้ว มึงก็คงไม่แย่เท่าไหร่”

   ผมเงยหน้าขึ้นมองหน้าเพื่อนอย่างตกตะลึง มันกำลังทำสีหน้าข่มขู่ธนูโดยที่ไม่แคร์ว่ามันจะเป็นหัวหน้าหรือลูกกระจ๊อกมาจากแก๊งไหน

   “ถ้ามึงทำเพื่อนกูเจ็บล่ะก็...มึงตายแน่”

   เหี้ย...ทำไมผมรู้สึกซึ้งขึ้นมาซะงั้นวะ

   แทนที่ธนูมันจะแสดงอาการขุ่นเคือง แต่มันกลับพึงพอใจในคำพูดของเบียร์เป็นอย่างมาก

   “กูสัญญาว่ากูจะทำให้มันเจ็บแค่เรื่องเดียวเท่านั้นนั่นแหละ” ธนูพูดทิ้งท้าย...ลากตัวผมให้เดินตามมันกลับมาที่รถของผม ผมมองกลับหลังไปยังเบียร์ เห็นมันกำลังทำสีหน้าเป็นห่วงผมอยู่...

   “เมื่อตะกี้แปลว่าอะไรวะ” ขนาดผมยังแปลคำพูดของธนูไม่ออก ผมไม่รู้ว่าเบียร์มันจะเข้าใจความหมายที่ไอ้ธนูต้องการสื่อหรือเปล่า

   “อ้าว...นี่มึงโง่หรอกเหรอ”

   ไอ้เวรนี่...มึงตอบดีๆ ไม่ได้หรือไง “อธิบายมา”

   ธนูมองซ้ายมองขวาก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนหลังของผมติดกับรถ จากนั้นมันส่งยิ้มเผล่มาให้ พร้อมๆ กับ...

   “ก็นี่ไง”

   มือใหญ่ของมันบีบสะโพกของผมจนผมสะดุ้งตัวโยน

   “ไอ้เหี้ยยยย” ผมร้องด่ามัน

   “กูชอบก้นมึง” มันลอยหน้าลอยตาพูดขณะเดินอ้อมไปยังที่นั่งข้างๆ คนขับ

   เรื่องนั้นมันคิดว่าผมไม่รู้เหรอออออ มันชอบมองบั้นท้ายผมแค่ไหน ผมรู้ดีอยู่แล้ว

   ...แต่ก็นะ ได้ฟังแบบนี้แล้วมันก็เขินอีกจนได้

   ไม่ได้...ผมจะแพ้มันอีกไม่ได้ (ทำไมตลอดเวลาที่อยู่กับมันต้องกลายเป็นการแข่งขันด้วย)

   ผมขึ้นมาบนรถแล้วปิดประตู จากนั้นก็มองไปที่ตรงกลางระหว่างหว่างขาของไอ้ธนู...

   “กูก็ชอบไอ้นั่นมึงนะ”

   คิดว่ามันทำให้คนอื่นเขินเป็นคนเดียวหรือไง...

   ธนูมองตามตาผม จากนั้นมันก็ขยับขาหนีสายตาของผม...

   “เวรเอ๊ย” มันบ่นเบาๆ

   เชี่ย...ผมพูดเล่น แต่มันเสือกเขินจริง ฮ่าๆๆ

   ชนะโว้ย ผมชนะ ผมชนะ...

   “มึงพูดแบบนี้...ถ้าอยากอีกเมื่อไหร่ก็บอก” ธนูหันมาพูดกับผม

   เพล้ง เสียงหน้าแตก...แม่งเอ๊ย ชัยชนะเป็นของผมยังไม่ถึงห้าวินาทีเลย

   “กูเติมแก๊สโซฮอลล์ 95” ผมเปลี่ยนประเด็น “แต่บางทีกูก็เติมแก๊สโซฮอลล์ 91 ถ้ากูขับรถแม่อ่ะนะ”

   ธนูยิ้ม...แม่งคงจะรู้แหละว่าผมแพ้มันอีกจนได้ 








To be continued






ดูทรงแล้ว...พวกพี่เขาไม่น่าจะหนีกันรอดนะคะ :katai2-1:

ออฟไลน์ arjinn

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1377
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #153 เมื่อ04-05-2018 14:22:47 »

โอ๊ยยยย สนุกมากกกกกก
แมนๆ คนจริงทุกคนเลย

ออฟไลน์ itsgonnabeme

  • It's me, not you.
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 264
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #154 เมื่อ04-05-2018 14:31:50 »

แวะมากรี๊ดก่อนทีนึง

แพ้ชนะกันแบบนี้คุณเจ้ตายค่ะ
ฮืออออออออ นี่แค่เปิดผ่านๆ
อดใจไม่ไหวเห็นแล้วต้องมาเจิม

เดี๋ยวมาอ่านนะ รัก***

ออฟไลน์ HISY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3645
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-3
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #155 เมื่อ04-05-2018 14:36:12 »

น่าร้ากกก
มีคินตากับเหนือมาด้วย

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3322
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #156 เมื่อ04-05-2018 14:47:08 »

โคตรเขิล รู้สึกเหมือนตัวเองนั้งฟินอยู่ข้างๆ :hao7:
 

ออฟไลน์ ChabaSri

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 602
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #157 เมื่อ04-05-2018 14:53:33 »

 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #158 เมื่อ04-05-2018 15:02:48 »

ฮ่อลลลล ยิ่งอ่านธนูนี่ยิ่งคล้ายร่างโคลนพี่สงจริงๆ นิสัยไม่ต่างกันเล้ยยยขี้หวงทั้งคู่ แต่ก็ชอบนะ ชอบความหลงรบของธนูมันชวนเขินดี

ออฟไลน์ DrSlump

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-2
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #159 เมื่อ04-05-2018 15:13:23 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

โอววววว  เปิดเผยสถานะกันแล้วเว้ยเฮ้ย

ป.ล.  เหนือ-คิน  ก็มา.........ว่าแต่คู่นี้มาจากเรื่องไรหว่า  ลืม  555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
« ตอบ #159 เมื่อ: 04-05-2018 15:13:23 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ AeRoMoZa

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 432
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #160 เมื่อ04-05-2018 15:25:54 »

รบเหนือกว่าเห็น ๆ เลยเนี่ยงานนี้555

ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 594
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #161 เมื่อ04-05-2018 15:37:32 »

"ขอให้เครื่องคิดเงินจงเป็นพยาน"
ตลก55555555 ทำไมมองว่าธนูน่ารักวะ เด็กชายธนูก๊าก

ออฟไลน์ КίmY

  • BJYX♥
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1715
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-3
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #162 เมื่อ04-05-2018 15:38:12 »

โง้ยยยย คืออ่านไปยิ้มไปกรามจะค้างแล้ววว  :impress2:
รออออ

ออฟไลน์ Tmeaw

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #163 เมื่อ04-05-2018 15:38:55 »

โอ้ยยยยยย ทำไมนี่ถึงนึกภาพคนเท่ห์นั่งขี้ พี่ขำาาาา 555555555 :laugh:

มันก็จะเขินๆหน่อย พูดกันตรงเวอร์ งุ้ยยยยย ชอบนะเออชอบ อรั้ยยยย :hao6:

ออฟไลน์ Mazaaki

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 15
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #164 เมื่อ04-05-2018 15:49:22 »

 :pighaun:เค้ากำลังจะคบกันเอ๊ะหรือคบกันอ้ายฟินไปอีก :impress2:

ออฟไลน์ คุณซี

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #165 เมื่อ04-05-2018 16:07:18 »

น่ารักค่ะ เขินค่ะ ยอมค่ะ

ออฟไลน์ fun_la_ong

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 74
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #166 เมื่อ04-05-2018 16:12:31 »

เอ็นดูความขี้หวงของธนูจริงๆ #เด็กน้อย

ออฟไลน์ fun_la_ong

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 74
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #167 เมื่อ04-05-2018 16:12:48 »

เอ็นดูความขี้หวงของธนูจริงๆ #เด็กน้อย

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-7
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #168 เมื่อ04-05-2018 16:27:00 »

คบกันแล้ว.  :mc4:

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #169 เมื่อ04-05-2018 16:28:11 »

โอ๊ยยยยย ตายๆๆๆๆ  :haun4: คือ .. มันใช่มากเลยอ่ะค่ะหัวหน้าาาา เขาแฟนกันมากเลยยยย ไม่ต้อง "อาจจะคบ" หรือ "กำลังคบ" กันหรอกค่าาาา มันผัวเมียแล๊ววววววว อิ(ควาย)ธนู ก็หึงหวงเป็นเอามาก รบก็อ้อยได้ใจ นี่ไปสัมปทานไร่อ้อยกันมาเหรอคะ สาดกันขนาดนี้ คนอ่านจะไม่ทนนนนน  :z3:  :heaven

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
« ตอบ #169 เมื่อ: 04-05-2018 16:28:11 »





ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 687
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #170 เมื่อ04-05-2018 17:12:30 »

เขาเริ่มแล้วค่ะแม่  เค้าจะรักกันแล้ววววว

ออฟไลน์ BAKA

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3025
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-10
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #171 เมื่อ04-05-2018 17:51:13 »

5555555 โอ้ยยยย ตอนแรกดูสายโหดกันมาเลย
ตอนนี้ทำไมตลก เอ็นดู

ออฟไลน์ มาดามพีพี

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 55
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #172 เมื่อ04-05-2018 18:00:54 »

งุ้ยยยยย!! ทำไมรบถึงน่ารักขนาดนี้...!!

ออฟไลน์ colorofthewind21

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #173 เมื่อ04-05-2018 18:14:33 »

อ้ากกก ทั้งสองคนพูดอะไรออกมา ทำคนอ่านเขินไปหมดแล้วว

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #174 เมื่อ04-05-2018 18:32:43 »

เขินกันไปกันมา

ออฟไลน์ Pumpkin

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #175 เมื่อ04-05-2018 18:36:57 »

ตลกจัง บทจะวางฟอร์มก็วางซะแข็ง แง่งๆใส่กันตลอด
บทจะเปิดเผยก็ท็อปฟอร์มเหลือเกินพ่อเอ๊ยยยย เขินกับความดิบๆ ตรงๆ แบบนี้จัง คิคิ

ออฟไลน์ kredkaew26

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 102
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #176 เมื่อ04-05-2018 18:57:47 »

ง่ะ มาเก็บศพเค้าด้วย  ตายอย่างสงบศพสีชมพู  ^^
 :heaven :heaven :heaven

ออฟไลน์ itsgonnabeme

  • It's me, not you.
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 264
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #177 เมื่อ04-05-2018 19:23:30 »

คุณเจ้มาอีกรอบล้าววววว

ก่อนอื่นขอปรบมือให้น้องการ์ด
เอาจริงๆทุกคนเล่าสนุกนะ แต่การ์ดแบบมีความเฟียซเล็กๆ เล่าแล้วฮาหนัก เจ้ปรบมือค่ะ!

แล้วก็จากตอนนี้ขอเพิ่มแฮชแท็ค
นอกจาก #ทีมควายธนูแล้ว ยังมี
#ธนูคนจริง2018 แล้ว #น้องรบผู้ยิ่งใหญ่เหนือธนู

เอาจริงๆธนูอาจจะดูมึนๆ แต่สิ่งที่น้องแสดงออก
มันเรียลและมาจากใจมากเลยนะ
การกล้าบอกคนอีกคนว่าเค้าเป็นจุดอ่อนของตัวเองคือแบบ...โรแมนติกมากกกกกก

อ่อ ฝากบอกพี่ธนูหน่อยนะคะ
มอเตอร์ไซค์ไม่ได้แปลผันกับความเท่ลูก
ขับรถก็เท่ได้ ถึงเวลาถอยรถสปอร์ตมารับน้องรบล้าววววววววววววววว

รบนี่เป็นทุกอย่างของธนูจริงๆ
และรบเองก็เป็นทุกอย่างให้ธนูได้ดีเช่นกัน

ขนาดเจอกันไม่นานแต่เจ้รักเรื่องนี้มากเลย
เป็นกำลังใจให้เสมอนะจ้ะ

ปล. พี่ยุนี่พ่อหมอ2018ใช่มะ เดาเก่งงงง หุหุ

ออฟไลน์ Supparang-k

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1909
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-3
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #178 เมื่อ04-05-2018 20:35:56 »

ธนูคือแบบที่สุดขิองความตรง! ตรงกับความรู้สึกของตัวเอง คิดยังไงแสดงออกแบบนั้น ทั้งต่อรบ ต่อเพื่อนตัวเงและเพื่อนรบ  การรุกของธนูคือมีแต่ความตรงไปตรงมาก ชอบให้รู้ว่าชอบ เปิดเผยทุกอย่างแบบไม่มีกั๊กเลย สุดยอด!

ออฟไลน์ Jthida

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1549
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-3
Re: [ เ รี ย ล แ อ ล ฟ า ] _ Ep. 5 _ p. 6 _ 0 4 . 0 5 . 1 8
«ตอบ #179 เมื่อ04-05-2018 21:55:06 »

โอ้ยยย ทำไมน่ารักอ่ะ เขินกันไปมา

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด