SECRET GARDEN#ความลับของต้นไม้-Epilogue The secret of tree -END P.4 29/07/18 up*
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: SECRET GARDEN#ความลับของต้นไม้-Epilogue The secret of tree -END P.4 29/07/18 up*  (อ่าน 80550 ครั้ง)

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
อยากรู้ความลับของต้นไม้ ขอบคุณสำหรับเรื่องน่ารักๆแบบนี้ค่ะ

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
แล้วแล้วรามิลก็ได้รับสารโอเมก้าสามอย่างเพียงพอ555

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
พระเอกเกือบจะรู้เรื่องแล้ว ดีใจจัง   :katai2-1:

ออฟไลน์ suck_love

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 780
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-1
รอลูกเพื่อนแม่อีกสามคนเลยค่ะ

 :hao7:

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
คุณมิลเนี่ยนะ กว่าจะนึกได้ แต่ก็นะ บางทีเรื่องใกล้ตัวเรามักมองข้าม ใกล้จบแล้วเหรอ  :เฮ้อ:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
อ่านคราวเดียวจบแบบลากยาวเลยสนุกมากๆ ชอบการใช้ภาษาของคุณมากค่ะ

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
พระเอกของเราเริ่มเรียนรู้อะไรบ้างแล้ว

ออฟไลน์ LonelyBoiZ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
สนุกมากเลยย ดีใจที่นักเขียนมา

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
อ่านเพลินมาก

ชอบที่ต้นไม้กับมิลเป็นตัวของตัวเองได้เมื่ออยู่ด้วยกัน

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..
EPILOGUE:  The secret of tree




มีเวลาว่างกับเขาสักที

พอโปรคเจคพรีเซ้นต์ CSR เสร็จรามิลก็โดนพี่สรลากไปช่วยงานต่อที่ภูเก็ตแบบชนิดไม่บอกกล่าวล่วงหน้า โดนด่าว่าเขาทำตัวงอแงหลังจากที่ขออนุญาตแวะไปหาคุณต้นไม้ก่อนจะบินไปทำงานที่ภูเก็ตด้วยระยะเวลาสองอาทิตย์ ขนาดแค่หัวหินสามวันรามิลยังบ่นแล้วบ่นอีกนี่สองอาทิตย์เชียวนะ

มันเหมือนนานนับปีเลยนะเว้ย(สำหรับรามิล)

พี่สรที่แอบดูอยู่ในรถหัวเราะออกมาเมื่อบอกว่าเห็นเหตุการ์ณร่ำลาทั้งหมด มีการบอกว่าไม่คิดว่าจะเขาเองจะเป็นถึงขนาดนี้ รามิลได้แต่ปล่อยให้พี่สาวหัวเราะอย่างสบายใจแต่ไอ้ที่พี่สรบอกไม่เห็นจะแปลกตรงไหนคนรักกันเวลาที่ต้องห่างกันเขาก็คิดถึงกันทังนั้นแหละ

ก็เพราะพี่สรจองไฟล์ทบินซะเช้าตรู่รามิลเลยต้องแวะมาหาคุณไม้ตอนตีห้ากว่าๆ คุณไม้เดินลงมาหาหน้าตาง่วงสุดๆ เห็นแล้วสงสารแต่รามิลก็รวบตัวเข้ามากอดพร้อมกับบอกว่าต้องไปทำงานที่ภูเก็ตนานมาก ต้นไม้เองได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายกอดอยู่อย่างนั้นจริงๆ ก็แอบขำอยู่เหมือนกันไปทำงานต่างจังหวัดทีไร รามิลทำท่าจะเป็นจะตายทุกที

พอถึงเวลาที่ต้องไปก็ยังไม่ยอมปล่อยจนพี่สรต้องเปิดกระจกมาเรียกพร้อมกับบอกว่ามีน้องชายปัญญาอ่อนนี่เหนื่อยใจ พี่เทพเองก็โทรมาตามรอบที่ห้าพอบอกความจริงว่ารามิลทำอะไรอยู่พี่เทพก็หัวเราะฝากข้อความทิ้งท้ายไว้ว่าให้มันบินตามไปเองไป

เตชนะหิรัญคงรักน้องชายคนเล็กมาก




“เดี๋ยวจะจัดบ้านให้ใหม่ใจเย็นๆ นะน้องกระบองเพชร”

รามิลกำลังรื้อๆ ค้นๆ ตรงสวนหลังบ้านวันนี้ตั้งใจจะจัดสวนตรงนี้ให้มันเรียบร้อยไหนๆก็ได้พักไม่ต้องเข้าบริษัท ตั้งแต่พ่อเขาเสียก็ไม่มีใครเข้ามาดูแลจริงๆ จัง ๆ ก็มีแค่มากวาดเศษใบไม้เพียงเท่านั้น รามิลจะปรับปรุงพื้นที่ให้วางดอกกล้วยไม้ของพ่อและต้นกระบองเพชรที่ได้มาจากคุณต้นไม้ ไว้ด้วยกัน แต่พอจะเริ่มทำก็ไม่รู้อีกว่าจะเริ่มจากตรงไหน หยิบๆ จับๆ ย้ายกระถางไปมาจน งง ไปหมด

พอลองเอากล้วยไม้มาวางเรียงกันอย่างนี้สีมันก็สวยดีเลยอยากจะถ่ายรูปเก็บไว้ รามิลเลยเดินกลับเข้าไปในบ้านพร้อมกับหยิบกล้องตัวโปรดออกมาด้วยแต่อยู่ดีๆ ก็นึกถึงกล้องโพลารอยด์ที่เคยใช้แต่มันก็นานจนจำไม่ได้แล้วว่าเก็บเอาไว้ไหนพยายามหาจนทั่วห้องก็ยังหาไม่เจอไม่แน่ใจยกให้เจ้าหลานฝาแฝดไปแล้วรึเปล่า

พอดีกับที่รามิลเงยหน้าขึ้นมองกล่องกระดาษที่วางอยู่ชั้นบนสุด ตอนแรกคิดว่าคงเป็นลังเก็บของธรรมดาๆ แต่ความรู้สึกบางอย่างทำให้รามิลตัดสินใจปีนขึ้นไปเอาลังกล่องนั้นลงมาดู พอเปิดออกก็ยิ้มกว้างเพราะในกล่องคือกล้องโพลารอยด์ที่ตามหา พอลองใส่ถ่านใส่ฟิล์มก็พบว่ามันยังใช้งานได้อยู่

“ซองอะไรวะ”

รามิลเห็นว่าในกล่องนอกจากจะมีกล้องโพลารอยด์แล้วยังมีซองกระดาษสีน้ำตาล เห็นว่ามีคล้ายๆ รูปถ่ายโผล่ออกมานอกซองหนึ่งใบรามิลเลยหยิบขึ้นมาดูมันเป็นภาพชั้นวางของตรงริมรูปคล้ายกับกระถางต้นไม้มันไม่ค่อยชัดเหมือนเป็นการถ่ายเพื่อลองกล้องซะมากกว่า

รามิลเลยวางรูปไว้ในกล่องตามเดิมพร้อมกับหยิบมันลงไปตรงสวนด้านหลัง กล้วยไม้ของพ่อขนาดไม่ได้ดูแลดีเท่าไหร่นักมันก็ยังสีสวยเหมือนเดิม พอถ่ายรูปกล้วยไม้เสร็จแล้วก็ถึงคิวต้นกระบองเพชรของคุณต้นไม้ เพราะอยู่ในกระถางสีเดียวกันแบบเดียวกันมันเลยทำให้ต้นกระบองเพชรดูสวยงามมากยิ่งขึ้น

ทันทีที่รามิลกดชัตเตอร์ภาพบางอย่างมันก็แวบขึ้นมาในหัวเหมือนตอนที่เขาถ่ายเจ้าต้น OBREGONIA ไม่มีผิด รามิลมองรูปในกล้องก่อนจะเห็นว่าด้านหลังของชั้นวางมันมีตะปูที่โผล่ออกมา เลยตั้งใจจะหาอุปกรณ์ทำสวนที่วางอยู่ใกล้ๆ แต่รามิลก็ไม่เคยรู้ว่าพ่อเขาเก็บของพวกนั้นไว้ตรงไหน สายตาเหลือบไปเห็นว่ามันมีซอกที่ให้เดินเข้าไปได้อาจจะเป็นที่เก็บของรามิลเลยลองเดินเข้าไปดู

ทันทีที่ก้าวขาเข้ามา
รามิลก็ยืนนิ่งอยู่กับที่

มันไม่ใช่ที่เก็บของอย่างที่รามิลคิด มันเป็นชั้นลอยที่ทำติดกับผนังไว้
บนชั้นมีต้นกระบองเพชรสามต้นวางอยู่

รามิลเดินเข้ามาดูใกล้ๆ เจ้าต้นกระบองเพชรทั้งสามต้นยังคงออกดอกสวยงามคงเพราะตรงนี้แสงแดดส่องลงมาพอดี ภาพวันที่เขาป่วยหนักจนคุณต้นไม้มาเยี่ยมที่บ้านย้อนเข้ามา ตอนนั้นเขาจำได้ว่าเขาพาคุณไม้มาที่นี่

“คุณมิลเคยเข้าไปตรงนั้นไหมครับ”

“ผมไม่ค่อยมาที่นี่หรอกครับ”

“ตรงนั้นมีต้นไม้อยู่ด้วย”

“หืม? ตรงนั้นมีต้นไม้ด้วยเหรอครับนึกว่าเป็นชั้นโล่งๆ”

“ถ้าคุณมิลหายดีแล้ววันไหนอยากเห็นก็เข้าไปดูนะครับ”


รามิลรู้สึกใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนทั้งๆ ที่เขายังไม่รู้อะไรแน่ชัดรามิลเอื้อมมือไปจับกระถางต้นกระบองเพชรต้นแรกที่วางอยู่เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงตัดสินใจหมุนกระถางจนเห็นข้อความภาษาอังกฤษที่เขียนบนกระถางพร้อมกับวันที่ปรากฏให้เห็น

My love for you is a journey
xx/02/14


วันวาเลนไทน์..   

“ทำไมจะเป็นไม่ได้ล่ะครับผมยังเคยให้ต้นกระบองเพชรเป็นของขวัญวาเลนไทน์เลย”

“………………………………………………………………..”

“ตอนนั้นเขามีแฟนอยู่แล้ว ผมเลยทำได้แค่เอาไปให้เขาโดยที่เขาไม่รู้”

“………………………………………………………………..”

“เป็นแบบนั้นก็ดีแล้วครับ เขามีแฟนอยู่แล้วมันคงไม่ดีถ้าอยู่ดีๆ ผมเอาต้นกระบองเพชรไปให้เขาแบบนั้นเขาต้องเกลียดผมแน่ๆ”

“………………………………………………………………..”

รามิลยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเองถ้ามันใช่เรื่องบังเอิญก็คงตลกเกินไปรามิลมองไปยังต้นกระบองเพชรต้นที่สองก่อนจะเลื่อนกระถางและแน่นอนว่ามันมีข้อความและวันที่เหมือนกับต้นแรก

Starting at forever
xx/04/04


วันเกิดรามิล..

“เป็นปีแรกที่ได้ของขวัญวันเกิดเป็นต้นกระบองเพชร”

“ปีแรกเหรอครับ? แน่ใจนะ”

“ใครจะมาให้ต้นกระบองเพชรเป็นของขวัญนอกจากคุณไม้ล่ะครับมีแค่คุณคนเดียวนั่นแหละ”

“ใช่ครับ ก็มีแค่ผมคนเดียวที่จะให้ต้นกระบองเพชรในวันเกิด”

“อย่าบอกนะครับว่าเคยเอาไปให้เขาแล้วเขาไม่รู้เรื่องอีกเหมือนตอนวันวาเลนไทน์”

“ตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ครับ”


เหลือแค่ต้นสุดท้ายที่วางอยู่บนชั้นทั้งๆ ที่ในใจเขาเหมือนรู้คำตอบอยู่แล้วแต่ก็อยากให้มั่นใจมากกว่านี้ รามิลเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ากระถางต้นกระบองเพชรต้นสุดท้าย รามิลหลับตาลงไม่ใช่ไม่อยากรู้แต่เพราะถ้ามันใช่อย่างที่เขาคิดเขาไม่เคยนึกมาก่อนว่าเรื่องทั้งหมดมันจะเป็นแบบนี้ทันทีที่เขาหมุนกระถางต้นกระบองเพชรที่วางอยู่บนชั้นจนเห็นข้อความและวันที่รามิลก็ถอยหลังไปพิงกำแพง

And ending  at never
For you..Cupid
XX/03/15



วันรับปริญญา..

“เหมือนรับปริญญาอีกรอบ ความรู้สึกเหมือนเรียนจบ”

“งั้นต้องให้ของขวัญรับปริญญาอีกรอบ”

ต้นไม้ถือต้นกระบองเพชรยื่นมาให้ตรงหน้ารามิลรับมันมาถือไว้เจ้า Espostoa ยิ่งดูใกล้ๆ ก็ยิ่งสวยรามิลเอ่ยถามว่าคุณไม้ต้องเคยให้ของขวัญรับปริญาใครด้วยต้นกระบองเพชรแน่ๆ และก็เดาไม่ผิดเพราะคุณไม้พยักหน้าตอบรับ

“เคยให้ครับ วันที่เขาประสบความสำเร็จก็อยากจะให้ของขวัญ”


รามิลแค่คิดว่าเราเคยเจอกันมาก่อนเราแค่เรียนมหา’ลัยเดียวกันจากแถบข้อมือในงานเลี้ยงรุ่นในวันนั้นแต่ไม่เคยนึกว่ามันจะมีอะไรลึกซึ้งขนาดนี้.. รามิลลุกขึ้นยืนอีกครั้งก่อนจะเดินออกมาข้างนอกแล้วยืนมองกระถางต้นกระบองเพชรที่คุณไม้เคยให้ก่อนจะหยิบทีละกระถางแล้วเรียงลำดับใหม่

“โอพันเทีย ..เจ้าพุดเดิ้ลไม่ๆ โบลิเวีย ถังทอง รีบูเทีย ขนแมว”

ทันทีที่ต้นกระบองเพชรต้นสุดท้ายวางเรียงกันเสร็จเรียบร้อย
รามิลค่อยๆ ถอยออกมาก่อนจะอ่านข้อความบนกระถางทีละข้อความ

OPUNTIA  : True love

LOBIVIA : is like

DISCOCACTUS: a jigsaw puzzle

MAMMILLARIA PLUMOSA : The

MAMMILLARIA BOCASSANA :  pieces

ECHINOCACTUS GRUSONII : will

MELOCACTUS :  find

ARIOCARPUS : themselves

REBUTIA : when

OBREGONIA: they are

ASTROPHYTUM : right for

ESPOSTUA : each other


*True love is like a jigsaw puzzle. The pieces will find themselves when they are right for each other.

ความรักที่แท้จริงก็เหมือนกับเกมจิ๊กซอร์ ชิ้นส่วนทั้งหมดจะสามารค้นพบตัวเองได้
ก็ต่อเมื่อแต่ละชิ้นสามารถหาชิ้นที่ใช่สำหรับตัวมัน


รามิลอ่านทีละข้อความช้าๆ แล้วนึกไปถึงต้นกระบองเพชรสามต้นที่เขาเพิ่งเห็นข้อความและลายมือบนกระถางมันเป็นแบบเดียวกัน เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้เจ้าต้นกระบองเพชรพวกนี้มาได้ยังไง เดาว่าพ่อเขาคงเอามาตั้งไว้ที่นี่ตั้งนานแล้ว รามิลหันไปหยิบกล่องสีน้ำตาลที่เขาถือลงมาด้วย ซองกระดาษยังคงวางอยู่ในกล่องก่อนที่รามิลจะตัดสินใจแกะซองแล้วหยิบสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา

มันเป็นรูปถ่าย
รูปถ่ายที่นานมากแล้วบางรูปสีซีดแต่ก็ไม่ถึงขนาดเลือนลางจนไม่เห็นอะไร

รูปกระถางต้นกระบองเพชรที่วางอยู่ชั้นแบบเดียวกับที่เห็นตอนที่ไปหาตั้มตรงคณะเกษตรแต่ต่างตรงที่รูปที่เขาถือไว้ในมือมีขนาดที่ต่างกันคงเป็นต้นที่เพิ่งเริ่มปลูก รามิลหยิบรูปทีละใบขึ้นมาดูมันเป็นรูปต้นกระบองเพชรหลากหลายสายพันธุ์เหมือนที่เห็นในโรงเรือนของที่ร้านSECRET GARDEN ไม่มีผิด

ทันทีที่เห็นรูปใบสุดท้ายที่ถืออยู่ในมือ
ภาพในความทรงจำทุกอย่างก็ย้อนกลับเข้ามา

ในที่สุดเขาก็รู้ความลับของคุณต้นไม้สักที


SECRET GARDEN


รามิลยืนมองคนที่กำลังฉีดน้ำใส่เจ้าต้นกระบองเพชร
มันเป็นภาพที่เขาเคยเห็นมาแล้วหลายต่อหลายครั้งเวลาที่เขามาที่นี่แต่จริงๆ แล้ว

เราไม่ได้เจอกันครั้งแรกที่ร้าน SECRET GARDEN

ในวันนั้น…เขาวิ่งมาจากคณะจนเหงื่อไหลเต็มหน้ามีกล้องตัวโปรดคล้องไว้ที่คอรามิลได้รับคำสั่งจากชมรมถ่ายภาพให้มาถ่ายรูปที่งานคณะเกษตร ตอนนั้นวิ่งวุ่นเพราะหลงทางอยู่ในคณะที่ไม่คุ้นเคยก่อนจะตัดสินใจถามทางจากใครสักคน เลยตัดสินใจโผล่หน้าเข้าไปในโรงเพาะชำที่อยู่ใกล้ๆ มองหาอยู่นานก็เจอใครคนนึงที่ยืนฉีดน้ำใส่เจ้าต้นกระบองเพชร รามิลตั้งใจจะเอ่ยปากถามแต่ก็เลือกที่จะเงียบลงเมื่อเห็นว่าคนๆ นั้นอยู่ดีๆ ก็ยิ้มให้เจ้ากระบองเพชรที่ถืออยู่

ยิ้มสวย

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้รามิลหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปคนที่ไม่รู้จักรู้ว่ามันผิดแต่เขาไม่เคยเห็นใครที่มองต้นกระบองเพชรแล้วมีแววตามีความสุขเท่านี้มาก่อน รามิลดูรูปในกล้องก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่ารูปที่ถ่ายไว้ดูดีมากทีเดียว พอเงยหน้าขึ้นมามองจังหวะเดียวกับคนที่ยืนถือกระถางต้นกระบองเพชรหันมามองเขาพอดี..






ร้าน SECRET GARDEN

“คุณต้นไม้ครับ”

“มาเงียบๆ อีกแล้วนะครับแล้วทำไมมอมแมมขนาดนี้ไปเล่นอะไรมา”

รามิลออกจากบ้านมาทันทีโดยที่ไม่รู้ว่าทั้งตัวเขาเลอะดินเลอะฝุ่นเต็มไปหมด เขาคิดแค่ว่าอยากจะมาที่ร้าน SECRET GARDEN ให้เร็วที่สุดรามิลไม่ได้ตอบคำถามคุณต้นไม้เพียงแค่เดินเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าของร้านดอกไม้

“คุณไม้จำได้ไหมครับว่าเราเคยพนันกันไว้ว่าดอกของเจ้าโลบิเวียจะเป็นสีอะไร”

“อ้อ..จำได้ครับผมทายว่ามันเป็นสีเหลืองแต่คุณมิลทายว่ามันเป็นสีขาว”

“ตอนนี้มันออกดอกแล้วนะครับมันเป็นสีขาว”

“อย่างนี้ผมก็แพ้..คุณมิลจะสั่งให้ผมทำอะไรแปลกๆ ไหมครับ”

“ผมแค่อยากถามคุณไม้แค่หนึ่งคำถามก็พอ”

“แค่ถามเฉยๆ เหรอครับ”

“ครับ แค่คำถามเดียว”

รามิลเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ที่จริงคุณไม้ไม่ได้ดูเปลี่ยนไปมากเท่าไหร่คงมีแค่ทรงผมที่ดูโตขึ้นจากเมื่อก่อนแววตาจากดวงตากลมๆ ยังคงมองมาที่เขาเหมือนวันนั้นไม่มีผิด..

“ขอโทษนะครับงานGreen lifeไปทางไหน”

ทันทีที่ได้ยินประโยคคำถามต้นไม้ยืนนิ่งทุกอย่างรอบตัวเงียบสนิท รามิลยังคงยืนยิ้มอยู่ที่เดิมมือใหญ่ยกขึ้นมาสัมผัสตรงแก้มขาวตรงหน้าหยดน้ำตาที่ไหลลงมาจากตากลมโตนั่นทำให้รามิลต้องปาดมันออกเบาๆ

“ขอโทษนะครับงานGreen life ไปทางไหนพฤกษา510 คณะเกษตร”


ต้นไม้หลับตาลงพร้อมกับรามิลที่รวบตัวเข้ามากอด ไม่ใช่แค่ต้นไม้ที่ร้องไห้
รามิลเองก็ยอมรับว่าเขาเองก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เหมือนกัน

“จำได้แล้วเหรอครับ”

“นาน..นานมากคุณไม้รักผมมานานขนาดนั้นได้ยังไง รักผมมาตั้งแต่ตอนไหนคุณไม้”

ถ้าถามว่านานขนาดไหน
ต้นไม้เองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาหลงรัก รามิล เตชนะหิรัญตั้งแต่เมื่อไหร่

มันเริ่มจากรูปถ่ายสี่ห้าใบที่ติดไว้ตรงบอร์ดของคณะเกษตรตอนปีสอง ตอนนั้นอาจารย์สั่งให้ทุกคนปลูกต้นไม้ประจำตัวแต่ละต้นเพื่อนๆ ในเอกทุกคนเลือกต้นไม้ได้แล้ว ต้นไม้เองก็ลองปลูกทุกอย่างที่คิดว่ามันจะเลี้ยงได้ง่ายๆ แต่ไม่ว่าจะต้นไหนก็อยู่รอดไม่ถึงอาทิตย์

“สงสารว่ะ มึงเรียรเกษตรแน่นะไม้ปลูกอะไรก็ตายหมด”

“อย่าซ้ำเติม กูเหนื่อยจะตายแล้วครั้งนี้ถ้าตายอีกจะลาออกไปเรียนคณะอื่น”

ตั้มหัวเราะจนตัวงอเมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมคณะหยิบกระถางต้นกระบองเพชรขึ้นมาวางไว้บนชั้น  คิดว่าต้นกระบองเพชรที่ทนทานทนแดดทนฝนได้ดีกว่าต้นอื่นๆ ที่ปลูกมาเลยตัดสินใจที่จะเลี้ยงต้นกระบองเพชรอาจารย์เดินมาตรวจก็ไม่ได้ว่าอะไรมีการอวยพรให้เขาเลี้ยงจนรอดตลอดรอดฝั่งไม่ตายเหมือนต้นก่อนๆ ก็พอ

“เดี๋ยวก็มีคนขโมยมึงปักชื่อไว้ด้วยไม้”

“เขียนชื่อไว้ที่กระถางเลยดีกว่า”

ต้นไม้หยิบปากกามาเขียนลงบนกระถาง
พอลองเขียนชื่อแล้วเห็นว่ามันสวยดีเลยเขียนคำอื่นลงไปด้วย


True love
-พฤกษา 510



.............................
.............................................................
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-07-2019 20:07:08 โดย RIBBINBO »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
............................
...................................................................

“มึงยืนมองอะไรวะไม้ กูเห็นมึงยืนมองเกือบสิบนาทีแล้ว”

“ตั้ม..มีคนถ่ายรูปต้นกระบองเพชรกูว่ะ”

บอร์ดคณะเกษตรที่ปกติจะเต็มไปด้วยแผ่นป้ายโฆษณาต่างๆ แต่ตอนนี้มันมีรูปกระถางต้นกระบองเพชรของเขาเองแปะไว้อยู่สี่ห้ารูปตั้มเลยเดินมาดูบ้างก่อนจะร้อง อ้อ..

“กูจะบอกมึงหลายรอบแล้วแต่ลืม เพื่อนกูเองมันบอกว่าจะลองเลนส์ตัวใหม่เลยขอถ่ายต้นกระบองเพชรมึง”

“เพื่อนมึง? ใคร?”

ต้นไม้เงยหน้าขึ้นมามองรูปต้นกระบองเพชรอีกรอบนี่ขนาดลองเลนส์เล่นๆ ไม่ได้ถ่ายจริงจังยังถ่ายเจ้าต้นกระบองเพชรออกมาได้สวยขนาดนี้ท่าทางฝีมือการถ่ายรูปคงไม่ใช่ธรรมดาๆ  ต้นไม้เพิ่งเห็นว่ารูปที่ถ่ายเจ้าRebutiaที่เขาเขียนคำไว้ที่กระถางมีโพส์ตอิทแปะทับไว้อยู่

“เพื่อนกูอยู่บริหาร”


“ขอโทษที่ถ่ายรูปต้นกระบองเพชรของคุณโดยไม่ได้ขออนุญาตก่อน แต่ผมเห็นว่ามันน่ารักดีตอนแรกที่เห็นคำว่า True love นึกว่าจะเขียนบอกรักใครซะอีก แต่ผมคิดว่าบอกรักด้วยข้อความบนกระถางก็เป็นไอเดียที่ดีเหมือนกัน
เอารูปมาให้หวังว่าจะชอบนะพฤกษา 510   - Cupid 875 “


cupid 875

“ชื่อมิล รามิล เตชนะหิรัญ”

ต้นไม้หันมามองตั้มที่พูดชื่อเพื่อนซ้ำอีกรอบก่อนจะบอกให้เขารีบไปเข้าเรียนได้แล้ว ต้นไม้พยักหน้าก่อนจะบอกว่าเดี๋ยวตามไป แล้วเงยหน้าอ่านข้อความในกระดาษอีกครั้งก่อนจะทวนชื่อที่ได้ยินมาเบาๆ

รามิล เตชนะหิรัญ


มันเหมือนชื่อที่ติดค้างอยู่ในหัว ต้นไม้ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมชื่อของรามิล เตชนะหิรัญถึงวนเวียนอยู่ในความคิดไม่รู้จบทั้งๆ ที่เขาไม่เคยเห็นหน้าหรือรู้จักมาก่อน จนกระทั่งวันนึงที่เพื่อนในคณะลากมาดูผลงานของชมรมถ่ายภาพปกติต้นไม้ไม่ค่อยได้สนใจพวกรูปถ่ายเท่าไหร่เวลาเห็นก็คิดว่ามันสวยดีก็เท่านั้น รูปถ่ายวิวถูกจัดแสดงโชว์ไว้หลายสิบรูป ต้นไม้เลยเดินดูรูปไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงรูปพระอาทิตย์ตกดิน

สวย
สวยกว่ารูปทุกรูปที่เดินดูมา
ต้นไม้เลยก้มลงไปดูชื่อที่เขียนนักศึกษาที่ติดไว้  Cupid

Cupid..Cupid 875
คนที่ถ่ายรูปต้นกระบองเพชรน่าจะเป็นคนเดียวกัน

“รามิล ไหนรูปมึงวะ”

“มึงไปเขียนคำแสดงความยินดีให้กูเร็วรูปกูต้องมีข้อความจากแกงค์ลูกเพื่อนแม่ทุกคน”

ต้นไม้หันไปมองกลุ่มผู้ชายสี่คนที่ยืนคุยอยู่อีกด้านมีแค่คนเดียวที่ใส่ชุดนักศึกษาเรียบร้อยกว่าทุกคน ตรงหน้าอกมีป้ายชื่อที่ติดอยู่คาดว่าชมรมถ่ายภาพคงทำไว้ให้ต้นไม้มองที่ป้ายชื่อแล้วอ่านตามเบาๆ

“รามิล เตชนะหิรัญ”
ได้เจอสักที Cupid875



ตกหลุมรักนี่มันเป็นแบบไหน
ตั้งแต่วันนั้นไม่ว่าจะทำอะไร ที่ไหน เมื่อไหร่ชื่อและหน้าของรามิล เตชนะหิรัญก็วนเวียนอยู่ในหัว ตอนแรกต้นไม้คิดว่ามันอาจจะแค่ปลื้มๆ ที่เขาถ่ายรูปเจ้าต้นกระบองเพชรออกมาสวยก็แค่นั้น แต่พอนานเข้าก็เริ่มคิดว่าไม่ใช่..

เขาหลงรักรามิล เตชนะหิรัญ
ทุกครั้งที่ได้เจอเขาต้องคอยแอบมองอยู่ตลอด เรื่องราวของรามิลในมหา’ลัยเขาก็ต้องคอยฟังยอมลงทุนเดินอ้อมไปที่คณะบริหารถึงแม้นานๆ ครั้งถึงจะเจอ ก็มันทำได้เท่านี้..เขารู้ตัวว่าเขาเองก็เป็นผู้ชายและรามิลเองก็เป็นผู้ชายที่ชอบผู้หญิงมันคงไม่ใช่เรื่องดีที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขารู้สึกยังไง

กลัวว่าเขาจะอึดอัด
กลัวว่าเขาจะเกลียด
เพราะกลัวเลยต้องเก็บทุกความรู้สึกไว้กับตัวเอง

แค่หวังไว้ลึกๆ ว่าสักวันเราอาจจะได้คุยกันไม่ว่าในฐานะอะไรก็ตาม ต้นไม้ขอแค่นั้นจริงๆ


“คนเยอะว่ะ กูไปรดน้ำต้นกระบองเพชรก่อน”

วันนี้ที่คณะมีงาน Green Life ก็เป็นงานที่เอาไว้นำเสนอพวกพืชผักออแกนิคต้นไม้เห็นว่าตรงนั้นมีมีคนช่วยเยอะแล้วเลยขอตัวไปดูเจ้าต้นกระบองเพชรในโรงเพาะชำ น่าแปลกที่ปลูกอะไรก็ตายหมดแต่เจ้าต้นกระบองเพชรกลับเจริญเติบโตงอกงามจนออกดอกสวยสะพรั่ง เวลาที่ได้ดูแลต้นกระบองเพชรทีไรต้นไม้มักจะไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยไม่รู้ว่ามีใครยืนอยู่ตรงหน้าประตู ทันทีที่รู้สึกตัวเลยหันมามองแต่ก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

รามิล..

“ขอโทษนะครับงาน Green Life ไปทางไหน”

“ตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายงานจัดอยู่ตรงลานครับ”

รามิลเอ่ยขอบคุณแล้วเดินไปตามทางที่บอกนับเป็นครั้งแรกที่ได้เจอรามิล เตชนะหิรัญใกล้ๆ ต้นไม้ยืนพิงชั้นอยู่อย่างนั้นก่อนจะยกต้นกระบองเพชรในมือขึ้นมามอง

“ได้เจอกันแค่นี้ก็ดีแล้วเนอะ”



การแอบชอบใครสักคนจะมีความสุข
ถ้าคนที่แอบชอบไม่มีเจ้าของ

ทั้งๆ ที่ทำใจไว้แล้วว่าอย่างรามิล เตชนะหิรัญหล่อขนาดนี้คงไม่โสด และแน่นอนว่าระดับรามิลแฟนก็คงจะต้องเป็นคนสวยๆสักคนในมหา’ลัย และก็เดาไม่ผิด ฝ้าย ดาวอักษรคือคนที่ได้หัวใจรามิลไปสงสัยต้นไม้คงโดนลงโทษที่ดันไปชอบคนอย่างรามิลขนาดตอนเขาเป็นแฟนกันเขายังได้อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย ต้นไม้ไม่เถียงหรอกว่าเขาก็เหมาะสมกันดีอีกคนก็หล่ออีกคนก็สวย พยายามยิ้มทุกครั้งที่เห็นทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน

ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องยากก็ตามเถอะ

“ต้นไม้กูสวยงามมากน้องบลูฮาวายอยากจะพรีเซนต์ให้คนในมหา’ลัยได้เห็น”

ตั้มกำลังผายมือให้เห็นต้นบลูฮาวายที่เลี้ยงมากับมือเพื่อนในคณะต่างโห่ใส่กับท่าทางโอเวอร์ของตั้ม ใกล้จะจบปีสี่อาจารย์ก็ให้เอาต้นไม้ที่เลี้ยงดูปูเสื่อออกมาโชว์ให้เพื่อนร่วมคณะร่วมมหา’ลัยได้เห็น แน่นอนว่าทุกคนจัดแต่งต้นไม้ตัวเองจนสวยงาม แต่ที่ทุกคนให้ความสนใจคงจะเป็น ต้นกระบองเพชรของต้นไม้ที่เอาออกมาวางโชว์ คนที่เดินดูงานก็มะรุมมะตุ้มคงเพราะทุกต้นสวยงามอย่างไม่น่าเชื่อบางต้นออกดอกจนคนที่เห็นตื่นเต้นกันใหญ่

“แกงค์ลูกเพื่อนแม่มาดูต้นไม้กู เบน  มิล รามิล”

ตั้มกวักมือเรียกกลุ่มนักศึกษาที่ยืนอยู่ไกลๆ พอรามิลเห็นเพื่อนกวักมือเรียกก็เดินเข้ามาหา ต้นไม้ที่นั่งอยู่เก้าอี้ด้านหลังหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าใครกันที่เดินเข้ามามันก็เกือบจะดีใจที่ได้เจอแต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้ารามิลไม่ได้พาฝ้ายมาด้วย ต้นไม้เลยเลือกที่จะนั่งอยู่ที่เดิมแทนที่จะเดินไปอยู่กับตั้ม

“มิล ฝ้ายไปหาเพื่อนก่อนนะ”

รามิลพยักหน้าเมื่อแฟนสาวสวยขอตัวไปหาเพื่อนที่อยู่อีกด้าน มีเสียงแซวเล็กน้อยเมื่อรามิลยกมือลูบหัวฝ้ายเบาๆ เมื่อฝ้ายแกล้งบอกว่าไม่ต้องคิดถึงนะเดี๋ยวมา สัมผัสที่อ่อนโยนกับรอยยิ้มของรามิลต้นไม้รู้ตัวเองดีว่าชาตินี้ยังไงเขาก็คงไม่มีวันได้รับ เคยคิดว่าสามปีในมหา’ลัยที่ได้เห็นภาพที่เขาอยู่ด้วยกันมันน่าจะชินได้แล้ว แต่พอมาเจอด้วยตัวเองใกล้ๆ มันก็เจ็บกว่าที่คิดเลยตั้งใจจะลุกไปที่อื่นแต่เสียงเรียกของตั้มทำให้ต้นไม้ต้องเดินกลับมาที่เดิม

“นี่เจ้าของต้นกระบองเพชรที่พวกมึงถามพฤกษา 510 มึงก็เคยถ่ายรูปต้นกระบองเพชรมันตอนปีสอง หรือสามปีไหนวะ ที่มึงบอกจะมาลองเลนส์กล้องที่ซื้อมาใหม่”

“เหรอวะคุ้นๆ ว่าเคยถ่ายต้นอะไรสักอย่างแต่จำรายละเอียดไม่ได้”

“เออมันเนี่ยแหละเจ้าของ ฮิตสุดในงานนี้ก็ต้นกระบองเพชรมีคนขอซื้อทุกสามวิ”

“ขายได้ด้วยเหรอนึกว่าเป็นผลงานเฉยๆ”

รามิลก้มลงมาดูต้นกระบองเพชรหลากหลายสายพันธุ์ที่วางอยู่ตรงหน้า รู้สึกแปลกตาดีทุกทีเขารู้จักต้นกระบองเพชรอยู่ต้นเดียว ก็ที่มันเป็นทรงกลมๆ แล้วมีหนามไม่คิดว่าจะมันจะมีหลายแบบหลายพันธุ์ท่าทางคนที่ดูแลจะต้องรักมันมากแน่ๆ ถึงได้เจริญเติบโตสวยงามขนาดนี้ พอเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของต้นกระบองเพชรยิ้มให้เขาหนึ่งทีก่อนจะบอก

“ถ้าเขารักต้นกระบองเพชรจริงๆ ถึงขายให้”

“มึงไม่มีใจรักสิ่งแวดล้อม รักน้ำ รักปลา รักกระบองเพชรเขาไม่ขายให้มึงหรอกมึงเอาไปเลี้ยงตายพอดี เขาปลูกของเขามาสองสามปี”

เบนจามินดึงตัวรามิลให้ออกห่างจากต้นกระบองเพชรก่อนที่ทั้งสี่คนขอตัวไปเดินเล่นต่อ ต้นไม้ไม่ได้น้อยใจอะไรหรอกที่รามิลจะจำไม่ได้ทั้งเรื่องที่เคยถ่ายรูปต้นกระบองเพชรหรือแม้แต่เรื่องที่เคยเจอกันเมื่อตอนปีสอง เขาไม่ได้สำคัญอะไรเลยไม่มีอะไรเป็นที่จดจำเขารู้ดี ต้นไม้เงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้งเมื่อเห็นว่ารามิลยังคงยืนอยู่ยังไม่ได้เดินไปที่ไหน

“อย่างนี้ถ้าเราจะซื้อนายก็ไม่ขายให้เราถูกป่ะ”

“ก็ถ้าชอบจริงๆ ก็จะขายให้แล้วชอบกระบองเพชรเหรอถึงอยากได้”

“เลี้ยงไม่เป็น”

“เราคงขายให้ไม่ได้”

“งั้นถ้าเจอกันอีกครั้งทำให้เราชอบกระบองเพชรทีนะ”

ต้นไม้ไม่รู้ว่าประโยคที่รามิลบอกมันหมายความว่าอะไรตอนนั้นคิดว่าอีกฝ่ายคงพูดไปเล่นๆ มากกว่า รามิลคงไม่รู้ว่าเขาเคยให้ต้นกระบองเพชรไปแล้ววาเลนไทน์ตอนปีสองและวันเกิดตอนปีสามต้นไม้เดาว่าอีกฝ่ายคงเอาไปทิ้งหรือไม่ก็วางมันไว้สักที่ในมหา’ลัย ต้นไม้ไม่ได้เอาไปให้กับตัวใครจะกล้าก็แค่วางไว้ตรงรถของรามิลที่จอดไว้ ต้นสุดท้ายที่เขาจะให้ก็คงจะเป็นวันรับปริญญา

ต้นไม้ตัดสินใจแล้ว
วันนั้นคงเป็นวันสุดท้ายที่เขารักผู้ชายที่ รามิล เตชนะหิรัญ



SECRET GARDEN

“ร้องไห้ทำไมครับ”

ต้นไม้หัวเราะเบาๆ เมื่อสัมผัสได้ว่าตรงไหล่เขาเปียกชุ่มแล้วคนที่ซบหน้ากับไหล่ตัวสั่นจนต้องกอดเอาไว้ ทันที่เล่าทุกอย่างให้รามิลฟังอีกฝ่ายก็เอาแต่กอดเขาแน่นจนต้นไม้ต้องยกมือลูบหลังเบาๆ

“ทำไมผมถึงลืม ทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้เลย”

“ไม่แปลกหรอกครับ สำหรับคุณมิลผมก็เป็นแค่เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตคุณเท่านั้น ไม่ผิดหรอกครับที่จำผมไม่ได้”

“คุณรักผมมานานมากต้นไม้นานมาก..วันวาเลนไทน์ วันเกิด หรือแม้แต่วันสุดท้ายที่ผมได้ต้นกระบองเพชรผมก็ยังไม่รู้ว่าคนนั้นที่คุณบอกว่าเคยให้ต้นกระบองเพชรคนๆ นั้นก็คือผมเอง”

“ตอนแรกผมคิดว่าถ้าเราเรียนจบคุณกับผมก็คงไม่ได้เจอกันอีก มันก็คงตัดใจได้เองแต่คุณมิลรู้ไหม พอผมเปิดร้านดอกไม้คุณเบนจามินเพื่อนคุณก็มาเป็นลูกค้าผม ตอนนั้นผมยังคิดเลยว่าคุณมิลจะสั่งดอกไม้ร้านผมไปให้คุณฝ้ายหรือเปล่าถ้าสั่งจริงสงสัยคงได้จัดไปร้องไห้ไปแน่ๆ ”

“………………………………………………………………………..”

“มันเหมือนกับว่าคุณยังวนเวียนอยู่รอบตัวผมไม่เคยไปไหน ตอนที่ผมไปส่งดอกไม้ให้คุณเบนแล้วก็เจอคุณนั่งอยู่ด้วย ไม่ก็ลูกค้าที่สั่งดอกไม้เป็นลูกค้าของเตชนะหิรัญ จริงๆ บริษัทคุณก็จ้างให้ร้านผมเป็นคนจัดดอกไม้ตอนเปิดตัวคอนโดผมยังยืนมองคุณมิลพูดตอนเปิดงานอยู่เลย”

“………………………………………………………………………..”

“ผมเคยเห็นคุณเดินจับมือกับคุณฝ้ายตอนไปส่งดอกไม้ที่ตึกบริษัทของคุณ ตอนนั้นคิดว่าถ้าผมยังต้องเจอคุณมิลอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ก็คงตัดใจไม่ได้ก็เลยตัดสินใจว่าจะรักให้ถึงที่สุดไปเลยแล้วกัน”

“คุณไม้ ผม..ผมไม่รู้จะพูดยังไงดีถ้าผมไม่เลิกกับฝ้ายแล้วแต่งงานกันตอนนั้นคุณไม้..”

“จะกลับไปอยู่เชียงใหม่ครับผมคิดไว้แล้วถ้าเป็นแบบนั้นผมจะไม่อยู่ในที่ๆมองเห็นคุณมิลได้ มันเจ็บเกินไปผมทนไม่ไหว”

รามิลยกมือลูบหน้าตัวเองนับเป็นครั้งที่สองในชีวิตที่รามิลร้องไห้ต่อหน้าใครสักคน ครั้งแรกคือตอนที่เลิกกับฝ้ายแล้วร้องไห้ใส่คุณพิมพ์ดาวในห้องทำงาน และตอนนี้เขากำลังร้องไห้ให้กับความรักของตัวเองอีกครั้ง แต่มันคนละความรู้สึกรามิลไม่คิดว่าการแอบรักของคนๆนึงมันจะยาวนานได้ถึงขนาดนี้ รามิลถอยหลังมายืนพิงโต๊ะก่อนจะรั้งให้ต้นไม้มายืนอยู่ตรงหน้า

“วินาทีที่ผมเห็นคุณมิลยืนอยู่ที่นี่ที่โรงเรือนกระบองเพชร ผมเลยตัดสินใจว่าจะลองดูสักครั้ง”

“ลอง?”

“ลองทำให้คุณชอบต้นกระบองเพชรอย่างที่คุณเคยบอกผมไว้”

“งั้นทั้งหมดคือแผนของคุณ ตั้งแต่ที่คุณไม้บอกให้ผมมาฝึกงาน”

“ครับ..คุณมิลไม่รู้หรอกว่าผมต้องอดทนแค่ไหนเวลาที่ต้องอยู่ใกล้ๆ คุณ เขินก็เขินใจก็เต้นเหมือนจะระเบิดออกมา”

น่ารัก..
รามิลหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมากอดเอวคนตรงหน้าไว้เมื่อต้นไม้เดินเข้ามาหาพร้อมกับยกมือวางบนไหล่กว้าง รามิลกระชับกอดให้แน่นขึ้นแก้มขาวที่อยู่ใกล้ๆ เลยถูกหอมครั้งแล้วครั้งเล่า ต้นไม้เอียงหน้าหลบก่อนจะกระซิบบอก

“แต่ผมตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อให้คุณมิลรัก”

ให้ตายเถอะ..
ยิ่งเห็นอีกฝ่ายยิ้มให้ใกล้ๆ แบบนี้รามิลอยากจะฟัดคุณไม้ให้สลบคาอก รามิลไม่โกรธไม่ถือสาอะไรทั้งนั้นทั้งหมดที่คุณไม้ทำมันเทียบไม่ได้เลยกับการที่แอบรักเขามาเกือบสิบปี รามิลจับมือของต้นไม้ขึ้นมาแนบแก้มตัวเองต่างคนต่างเงียบแล้วมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น

“นานมากใช่ไหมกับการที่ต้องมองผมอยู่ฝ่ายเดียว”

“นาน..จนคิดว่าจะต้องแอบรักไปตลอดชีวิต”

“วันนี้ผมอยู่ตรงนี้แล้วคุณเห็นแล้วใช่ไหมรามิล เตชนะหิรัญอยู่ตรงหน้าคุณไม้แล้ว”

ทั้งๆ ที่บอกตัวเองเอาไว้แล้วว่าจะไม่ร้องไห้แต่ต้นไม้ต้องผิดคำพูดกับตัวเอง หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลลงมาตรงแก้มแต่มันก็เกิดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มต้นไม้พยักหน้าทั้งน้ำตา เขาเคยฝันถึงภาพแบบนี้มาโดยตลอดแต่มันก็จบลงด้วยความฝันทุกครั้งพอตื่นมามันก็พบกับความจริงที่ต้องยอมรับ

“ผมจะทำอะไรให้คุณไม้ดีให้มันสมกับที่คุณรักผมมากขนาดนี้”

“ไม่ต้องทำอะไรหรอกครับแค่คุณมิลอยู่ตรงนี้มันก็ดีมากแล้ว ต่อให้วันข้างหน้ามันจะเกิดอะไรขึ้นแค่วันนี้คุณมิลรักผม ผมจะไม่ขออะไรอีกแล้ว”

รามิลมองรอยยิ้มที่อยู่ตรงหน้ารอยยิ้มของคนที่รักข้างเดียวมาเกือบสิบปีมันสวยงามได้ขนาดนี้เลยเหรอ อ้อมกอดกระชับให้ต้นไม้เข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างต่างคนต่างมองตาก่อนที่ต้นไม้จะหลับตาลงเมื่อรามิลก้มลงมาหา มันเป็นจูบที่อบอุ่นที่สุดรามิลอยากจะตอบแทนความรักที่ต้นไม้มีให้เขาผ่านการสัมผัส ริมฝีปากอ่อนนุ่มมอบจูบให้จนแทบหมดแรง ต้นไม้เผลอกำเสื้อรามิลไว้แน่นเมื่อจูบครั้งนี้จะไม่จบลงง่ายๆ รามิลทั้งตวัดปลายลิ้นทั้งเปลี่ยนองศาการจูบจนต้นไม้คิดว่าถ้านานกว่านี้เขาต้องทนไม่ไหวแน่ๆ หลังจากจูบดูดดื่มจนแทบหมดแรงรามิลก็ปล่อยให้ต้นไมได้พักหายใจแต่ก็ยังแต้มจูบอยู่เรื่อยๆ พอหยุดจูบก็วกมาหอมแก้ม พอหยุดหอมแก้มก็กลับมาจูบอีกรอบ

“ต้นไม้”

“ครับ”

“ผมเรียงกระถางต้นกระบองเพชรที่คุณไม้ให้ผมแล้วนะ”

“เป็นยังไงบ้างครับ”

“ผมบอกแล้วว่าบอกรักด้วยข้อความบนกระถางก็เป็นไอเดียที่ดีเหมือนกัน”

จริงๆ ต้นไม้ก็ไม่ได้คาดหวังว่ารามิลจะเข้าใจข้อความบนกระถางต้นกระบองเพชรหรอกแต่เขาก็ตั้งใจทำไปแล้ว นึกว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจด้วยซ้ำ รามิลก้มลงมาหาพร้อมกับบอกว่าอยากฟังเป็นคำพูดมากกว่าพอเอาเข้าจริงมันก็เขินกว่าที่คิดรามิลอมยิ้มเมื่อเห็นว่าหูของต้นไม้เริ่มขึ้นสี ต้นไม้หลับตาลงก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

“ผมรักคุณรามิล เตชนะหิรัญ”

รามิลยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำนี้ใกล้ๆ
และคาดว่าต้นไม้เองก็อยากได้ยินเหมือนกัน

“คุณไม้คงรอที่จะฟังคำนี้มาตลอดและต่อจากนี้ผมจะพูดให้คุณฟังทุกวันถ้าคุณต้องการ ผมก็รักคุณพฤกษา ”

รามิลกอดคนในอ้อมแขนไว้แน่นก่อนที่รามิลจะพลิกรูปถ่ายใบสุดท้ายในซองสีน้ำตาลที่เขาหยิบติดมือมาด้วย มันเป็นรูปที่ทำให้เขาจำทุกเหตุการณ์ได้ รูปถ่ายของคนที่ยืนฉีดน้ำใส่เจ้าต้นกระบองเพชรอยู่ในโรงเรือนเพราะชำตอนที่เขาเข้าไปถามทางที่คณะเกษตร

พฤกษา510


...............
....................................................
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-08-2018 16:10:34 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
...


SECRET GARDEN


รางวัลชมเชย
ภาพถ่ายของรามิลที่ส่งประกวดได้รับรางวัลชมเชย เขาส่งรูปไปเมื่อสองเดือนที่แล้ว

มันเป็นภาพต้นกระบองเพชรของคุณต้นไม้รามิลถ่ายโดยใช้แสงธรรมชาติไม่มีการเซ็ทฉากเหมือนที่ตั้งใจไว้ในตอนแรก รูปที่ได้มานับว่าเป็นที่พอใจรามิลตั้งใจให้เห็นเป็นภาพต้นกระบองเพชรที่แดดส่องไม่ถึงรามิลต้องการสื่อให้เห็นถึงอันตรายที่ซ่อนอยู่ ด้วยหนามรอบตัวของต้นกระบองเพชรและความหม่นของแสงยิ่งทำให้ดูน่ากลัว แต่ในรูปเดียวกันมันเป็นภาพที่ต้นกระบองเพชรโดนแสงแดดส่องมันดูสดใสและสวยงามเหมือนมีแสงส่องประกายออกมาจากหนามแหลมๆ นั่นเรียกได้ว่าเป็นภาพที่มองแล้วให้ความรู้สึกมีสองอารมณ์อยู่ในภาพๆเดียว

คำบรรยายใต้ภาพ : ดูอันตรายจนน่าค้นหาแต่ในสายตาสวยงามจนตกหลุมรัก – Cupid

“ผมรู้ว่าคุณรามิลมีรูปไม้ตายที่เด็ดกว่านี้ที่จะส่งประกวด”

คุณสมิทธิ์เดินเข้ามาหารามิลทื่ยืนมองผลงานตัวเองอยู่และแน่นอนว่าระดับช่างภาพมือาชีพมีหรือจะไม่รู้ว่า นี่ไม่ใช่รูปที่เจ้าของตั้งใจส่งมาประกวดอีกอย่างเขาก็รู้จักรามิล เตชนะหิรัญมานานพอสมควรรูปถ่ายที่ถ่ายโดย Cupid มักจะชนะรางวัลอยู่เสมอแต่ครั้งนี้เจ้าตัวกลับพอใจที่ได้รางวัลชมเชย

“ครับ ตั้งใจจะส่งอีกรูปนึงแต่คิดบางอย่างขึ้นมาได้เลยเปลี่ยนใจ”

“ไม่เสียดายเหรอครับที่ไม่ได้ที่หนึ่ง”

“ไม่เลยครับสิ่งที่ผมได้มามันยิ่งกว่ารางวัลที่หนึ่งซะอีก”

“เดาว่าเป็นเจ้าของต้นกระบองเพชรในรูปแน่ๆ”

รามิลมองไปยังต้นกระบองเพชรที่อยู่ในรูปนึกถึงตอนเลือกรูปแล้วรามิลก็ยิ้มออกมาเขาเองไม่ได้เครียดหรอกว่าจะได้รางวัลหรือไม่ได้รางวัลแต่คนที่เครียดกว่าคือเจ้าของร้านดอกไม้ SECRET GARDEN ต้นไม้หน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนคนจะส่งประกวดเองคงกังวลว่าต้นกระบองเพชรของตัวเองไม่สวยพอรามิลเองก็พูดปลอบใจซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าไม่ต้องเครียดเขาไม่ได้หวังรางวัลอะไรอยู่แล้ว รามิลหันมาบอกบางอย่างกับคุณสมิทธิ์ก่อนที่ช่างภาพชื่อดังจะยิ้มกว้างเมื่อฟังจบ

“ครับ ได้รู้ว่าก็มีคนที่แอบรักใครสักคนมาเกือบสิบปีโดยที่ไม่เคยเปลี่ยนใจไปไหนเลย”



แน่นอนว่าจะขาดแกงค์ลูกเพื่อนแม่ไม่ได้
เบนจามินถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่มาแสดงความยินดีและมันก็เป็นอย่างที่คิดไว้ช่อดอกไม้เป็นของ ร้าน SECRET GARDEN แกงค์ลูกเพื่อนแม่ทุกคนรู้เรื่องเขากับต้นไม้หมดแล้วเขาไม่เคยมีเรื่องปิดบังกับเพื่อนสนิทและคุณไม้เองก็บอกว่าเล่าได้ นึกว่าคนที่ร้องไห้โฮจะเป็นคุณชายทับทิมที่อารมณ์อ่อนไหวแต่กลับกลายเป็นเบนจามินที่ปล่อยน้ำตาไหลพรากอย่างไม่อายใคร

“กูมีส่วนร่วมรักข้างเดียวสิบปีของคุณไม้ด้วย ถ้ากูไม่สั่งดอกไม้ร้านคุณไม้ให้แฟนบ่อยๆ ชาตินี้มึงไม่มีทางได้แฟนดีเลิศเลอขนาดนี้หรอกมิลรักกูให้มากๆ  ไอ้หัวหน้า”

มันก็เกือบจะดีนะแต่ก็ตลกมากกว่า
ขนาดต้นไม้ยังกลั้นหัวเราะกับไอ้ท่าทางซึ้งใจจนน้ำตาไหลของไอ้เบนไว้ไม่ได้

“กูนึกว่าระดับรามิล เตชนะหิรัญจะเล่นใหญ่กว่านี้ซะอีกกูนึกว่ารูปที่ส่งประกวดจะเป็นรูปคุณไม้”

ตั้งแต่รู้เรื่องคินเองก็นึกว่ารามิลจะทำอะไรใหญ่โตให้สมกับการที่ถูกแอบรักมาตลอดแต่ก็แปลกใจเหมือนกันที่รูปที่ส่งประกวดเป็นรูปต้นกระบองเพชรแทนที่จะเป็นรูปเจ้าของร้านดอกไม้ รามิลเพียงแค่ยิ้มนิดๆก่อนจะบอกว่าวันอาทิตย์ถึงคิวของเขาคิดกิจกรรมแล้วทั้งสามคนหยักหน้ารามิลเลยยื่นบัตรเชิญบางอย่างให้ ทันทีที่ทุกคนเห็นชื่องานบนบัตรก็เข้าใจทันที

“กูว่าแล้วว่าระดับมึงไม่น่าจะทำแค่นี้”

“เล่นใหญ่เวอร์มากสัสมิลไอ้เบนจะร้องไห้อีกรอบ”

ทั้งสามคนตบลงบนไหล่หัวหน้าแกงค์ลูกเพื่อนแม่เบาๆ
เพื่อนที่อยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิตกลับมามีความรักดีๆ อีกครั้งมันเป็นเรื่องที่น่ายินดี


SECRET GARDEN


เสียงจากโทรศัพท์ที่ตั้งปลุกไว้ดังขึ้นรามิลขยับตัวเอื้อมมือไปกดปิดแล้วหันไปมองคนที่นอนอยู่ข้างๆ  ต้นไม้ยอมมาค้างที่บ้านเขาแล้วหลังจากที่ไม่ยอมมาเพราะเกรงใจครอบครัวเขาจนคุณแม่ใบบัวต้องไปหาด้วยตัวเองที่ร้านดอกไม้ถึงยอมใจอ่อน ใจจริงก็อยากจะเก็บข้าวของให้คุณไม้มาอยู่ถาวรแต่ก็นะมันต้องค่อยเป็นค่อยไป  ลูกเขามีพ่อมีแม่

รามิลเคยเจอแม่กับพี่ชายของคุณไม้แล้วส่วนพ่อคุณไม้บอกว่าแยกทางกันตั้งแต่เด็ก ทั้งแม่และพี่ต้นน้ำไม่ได้ตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมีการบอกว่าได้ยินชื่อเขามานานแล้วตั้งแต่สมัยเรียนและต้นไม้ก็เล่าให้ฟังเอง ไม่มีใครตกใจจนช็อคไม่ได้สตินอกจากไอ้ตั้มตอนมันรู้เรื่องนี่ยิ่งกว่าไอ้เบนจามิน

ถ้ากรี๊ดได้คงกรี๊ดไปแล้ว

ต้นไม้ยังคงนอนหลับสนิทเราสองคนไม่ได้นอนกอดแน่นอะไรแบบนั้นหรอกก็ต่างคนต่างนอนกันปกติ รามิลยกตัวขึ้นมาก่อนจะก้มลงฟัดแก้มคนที่ยังนอนหลับตาอยู่ คาดว่าต้นไม้เองก็คงชินเพราะโดนทุกครั้งที่มานอนที่นี่ระหว่างเราสองคนมันยังไม่ถึงขั้นนั้นมากสุดก็แค่มือกับปาก เขารู้ดีเรื่องแบบนี้ต้องใช้เวลาและเขาก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร

“วันนี้ไปไหนกับแก้งค์ลูกเพื่อนแม่ครับ”

“เลี้ยงน้องอันนา”

“ถ้าไปแค่บ้านเบนมิลจะตื่นเช้าขนาดนี้ทำไม”

“ล้อเล่นเดี๋ยวคงออกไปข้างนอก แต่อย่าลืมนัดของเราตอนบ่ายไปถูกใช่ไหม”

“ไม่หลงหรอกไปเจอกันที่ร้านเลย”

ต้นไม้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงเมื่อรามิลลุกจากเตียงไปหยิบผ้าเช็ดตัวท่าทางสะลืมสะลือเหมือนเด็กของต้นไม้มันดูน่ารักดียิ่งอยู่ในชุดนอนตัวใหญ่ของเขาเองมันยิ่งดูน่าฟัดเข้าไปใหญ่รามิลเดินกลับมาที่เตียงอีกรอบก่อนจะจับล๊อคใบหน้าแล้วฟัดคนที่เพิ่งตื่นอีกรอบ

“อื้ออออ..พอแล้วไปอาบน้ำ”

“วันนี้”

“ครับ”

“วันนี้”

“วันนี้ทำไมครับ”

“เอาเป็นว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้ผมตั้งใจทำมันมากๆ ต้นไม้”

รามิลพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นหอมแก้มแรงๆ หนึ่งทีก่อนจะลุกออกไป
ทิ้งคนที่นั่งอยู่บนเตียงไม่เข้าใจกับคำพูดแปลกๆ ที่ได้ยิน

ทำอะไร?




15.50 น.
ต้นไม้เงยหน้ามองตึกที่อยู่ตรงหน้าเริ่มแปลกใจว่าตัวเองมาถูกจริงๆ หรือเปล่าตึกที่เห็นไม่น่าจะเป็นร้านอาหารตามที่นัดกับรามิลไว้ ทันทีที่ลิฟท์เปิดออกต้นไม้มองซ้ายมองขวาเพราะไม่เห็นจะมีพนักงานออกมาต้อนรับแถมมันยังเป็นชั้นที่เหมือนห้องประชุมมากกว่า ต้นไม้เดินไปที่หน้าประตูแต่คนที่ยืนอยู่ไม่ใช่พนักงานร้านอาหารแต่เป็นแกงค์ลูกเพื่อนแม่ทั้งสามคน

คินเป็นคนยื่นบัตรเชิญมาให้ตรงหน้าต้นไม้รับมันมาถือไว้
ก่อนจะอ่านสิ่งที่เขียนไว้บนบัตร

นิทรรศการภาพถ่าย : The secret of tree by Cupid


เบนจามินดันตัวต้นไม้ให้เดินมาหยุดที่หน้าประตูก่อนที่ทิมจะเป็นคนเปิดประตูให้ทันทีที่ต้นไม้เดินเข้ามาในห้องก็ต้องหยุดนิ่งอยู่อย่างนั้นเมื่อรูปภาพที่อยู่ที่นี่คือรูปถ่ายต้นกระบองเพชรที่ตั้งอยู่ในร้าน SECRET GARDEN ทั้งหมดต้นไม้ค่อยๆ เดินไล่ดูทีละรูปเขาเองเคยถามรามิลว่ารูปที่ถ่ายทุกวันเอาไปเก็บไว้ไหนแต่อีกฝ่ายก็เอาแต่บ่ายเบี่ยงจนเขาเลิกถามไปเอง

แต่วันนี้เขารู้แล้ว

ต้นไม้หยุดมองรูปเจ้าต้นโอพันเทีย
ที่เขียนคำว่า true love ไว้บนกระถาง

และรูปต่อจากนั้นมันก็เป็นรูปต้นกระบองเพชรที่เขาเคยให้รามิลต้นไม้เดินมาหยุดอยู่ตรงต้นสุดท้ายแต่มันยังมีรูปอีกหนึ่งรูปที่ติดไว้ ต้นไม้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ารูปสุดท้ายของนิทรรศการภาพถ่ายมันเป็นรูปที่เขากำลังรดน้ำกระถางต้นกระบองเพชรไว้ในมือแล้วยิ้มให้กล้อง  ความรู้สึกมันตื้นตันจนอยากร้องไห้เขาไม่เคยคิดจริงๆ ว่ามันจะมีวันนี้เกิดขึ้น

อ้อมกอดที่สวมกอดจากด้านหลังพร้อมกับรั้งให้คนที่ยืนดูรูปอยู่
เข้ามาแนบชิดรามิลแนบแก้มตัวเองกับคนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่

“เป็นยังไงบ้างครับรูปถ่ายฝีมือ Cupid”

“ถ้ามิลเป็นผม จะต้องไม่เชื่อว่านี่คือเรื่องจริงผมเคยมองคุณอยู่ข้างเดียวมาตลอด เข้าไปหาไม่ได้ พูดด้วยไม่ได้ กอดไม่ได้ สัมผัสก็ไม่ได้ แต่วันนี้.. ”

“มันอาจจะเทียบไม่ได้กับที่คุณไม้รักผมมาตลอดแต่ผมไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครมาก่อนเหมือนอย่างที่คุณเคยบอกผมตอนนั้น”

“ผมไม่รู้หรอกนะเวลาที่คุณถ่ายรูปคุณถ่ายด้วยความรู้สึกแบบไหน แต่สำหรับผมๆ คิดว่าถ้าเรารักสิ่งที่เราจะถ่ายรูปมันก็คงจะออกมาสวยการที่เราถ่ายไปงั้นๆ”


รามิลกระชับกอดให้แน่นขึ้น
ก่อนจะบอกเบาๆ

“ขอบคุณที่รักผม”


ต้นไม้มองไปที่รูปถ่ายที่อยู่ตรงหน้าทุกอย่างในรูปมันเหมือนรูปถ่ายเมื่อหลายปีก่อนที่รามิลเคยเอาให้ดู  เพียงแต่ว่ารูปใบเก่าเขาไม่ได้มองกล้องแล้วยิ้มให้แบบนี้ต้นไม้มองไปยังคำบรรยายที่ติดไว้ใต้ภาพเพิ่งเห็นว่ามันเป็นกระดาษโพส์ตอิทเหมือนครั้งที่ติดที่บอร์ดเกษตรเมื่อตอนปีสองและที่สำคัญรามิลเขียนด้วยลายมือตัวเอง

“ขอโทษที่ถ่ายรูปคุณโดยไม่ได้ขออนุญาตก่อน แต่ผมเห็นว่าน่ารักดี
วันนี้ผมเข้าใจคำว่า True love ที่เขียนไว้บนกระถางแล้ว ขอบคุณที่ทำให้ผมตกหลุมรักต้นกระบองเพชร
เอารูปมาให้หวังว่าจะชอบนะพฤกษา 510   - Cupid 875 “

TREE & CUPID


รามิลเอียงหน้ามาจูบขมับคนที่ยังเงยหน้ามองดูรูปไม่เลิก เขารู้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะแอบรักแล้วสมหวังเหมือนเขากับคุณต้นไม้มันอาจจะเป็นหนึ่งในล้านเลยก็ว่าได้ นึกย้อนกลับไปในอดีตก็อยากขอบคุณตัวเองอยู่เหมือนกันที่ตัดสินใจถ่ายรูปต้นกระบองเพชรในวันนั้น..

“มึงทำไรวะมิล”

“ซื้อเลนส์มาใหม่เลยลองถ่ายรูปไปเรื่อย คณะมึงมีอะไรให้กูถ่ายบ้างวะตั้ม”

“ตึก โต๊ะ คนแล้วก็เดินตรงไปจะเจอต้นไม้ของเอกกูเลือกถ่ายได้ตามใจชอบมีกระบองเพชรด้วย ถ้ามึงเบื่อต้นไม้ใบหญ้าทั่วๆไป”

"กูถ่ายได้ใช่ไหมวะเจ้าของไม่ด่ากูแน่นะ"

"ถ่ายได้มันไม่โกรธหรอก"

รามิลมองไปตามทางที่ตั้มบอกก่อนจะเดินถ่ายรูปต่อพอเดินมาถึงก็มีต้นไม้วางอยู่บนชั้นเต็มไปหมดแต่ละต้นมีชื่อของต้นไม้และชื่อนักศึกษาปักไว้ตรงกระถาง รามิลไม่ได้ยกกล้องขึ้นมาถ่ายจนกระทั่งเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ากระบองเพชร ตั้งแต่เดินมามีแต่คนปลูกไม้ดอกไม้ประดับน่ารักๆ ทั้งนั้นคนนี้ใครวะปลูกต้นกระบองเพชรแหวกแนวโคตรๆ

รามิลมองต้นกระบองเพชรที่วางเรียงรายกันอยู่ก่อนจะยกกล้องในมือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ พอถ่ายไปหนึ่งรูปก็คิดว่ามันน่ารักดีเลยกดถ่ายไม่หยุดลองหาป้ายชื่อที่ปักำไว้ก็ไม่เห็นจะมีเหมือนของคนอื่น เลยลองหมุนกระถางดูก่อนจะเห็นว่ามีตัวอักษรเขียนไว้ที่กระถาง

True love
-พฤกษา 510


“โห..กระบองเพชรมีชื่อว่าtrue loveเหรอวะ”

รามิลจับกระถางต้นกระบองเพชรให้เข้าที่เข้าทาง
ก่อนจะกดชัตเตอร์ให้เห็นข้อความบนกระถางชัดๆ

“เดี๋ยวเอารูปไปให้ดูนะพฤกษา 510”





ฉันรู้เหมือนที่เธอรู้ ว่าความรักต้องใช้วันเวลา
จะอยู่เพื่อจะฟังคำนั้น นั่นคือรางวัลที่ปรารถนา
คุ้มค่ากับการค้นใจของเธอ



SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..

-END-


Ps. เรื่องคณะในมหา’ลัยขออนุญาตรวมทุกคณะอยู่ในมหา’ลัยเดียวกันหมดเลยนะคะ
ไม่ได้แบ่งแยกว่าอยู่มหา’ลัยไหนกัน

ขอบคุณมากนะคะสำหรับทุกคนที่อ่านมาถึงตอนจบ
ตั้งใจให้นิยายเรื่องนี้เป็นบรรยากาศที่เหมือนอ่านในสวนมีลมพัดผมปลิว อบอุ่นอุณหภูมิ20องศา 55
ps1. รามิล แปลว่ากามเทพนะคะ CUPID

และเร็วๆ นี้ขอเชิญพบกับซีรีส์ลูกเพื่อนแม่คนที่สอง
เบนจามิน เกียรติธนธาดา
MUSIC BOX  #นิยายกล่องดนตรี

ขอบคุณต้นกระบองเพชรทุกต้นบนโลกนี้
หากใครที่อ่านแล้วอยากลองเลี้ยงต้นกระบองเพชรลองดูนะคะ ^^

Thanks:หนังสือแด่เธอผู้หลงรักแคคตัส
ประโยคภาษาอังกฤษบนกระถางต้นไม้ * : lifestyle.campus-star.com

twittter : @ribbinbo
#ความลับของต้นไม้




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-08-2018 16:11:45 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
เป็นบทสรุปที่เต็มอิ่ม และซึ้งค่ะ เราน้ำตาซึมไปกับความรักครั้งนี้ ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆ และรอตอนพิเศษกับเรื่องต่อไปของแก๊งค์ลูกเพื่อนแม่ค่ะ

ออฟไลน์ donutnoi

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2187
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-7
เป็นตอนจบที่เต็มอิ่มมาก ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆให้อ่านค่ะ  :กอด1: :pig4:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8200
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
ฮืออออ สวยงาม ซาบซึ้งจนร้องไห้ตาม ดีมาก ๆ ขอบคุณนะคะ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
เป็นอะไรที่บรรยายออกเป็นคำพูดไม่ได้ มันอบอวลซาบซ่านอยู่ในอก ซึ่งมันดีมากๆ

ออฟไลน์ LonelyBoiZ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
อิ่มใจมากครับ
ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆ ภาษาสวยๆครับบ

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0

ออฟไลน์ Riik

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
เริ่มต้นจากการแอบรัก แล้ว ทำให้เรียนรู้ความรัก

น่ารัก ละมุนอบอุ่นมาก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Matia

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ตามมาจาก coffee shop ><

ชอบนิยายมากค่ะ ละมุนน อ่านแล้วแฮปปี้
รอติดตามเรื่องต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
เป็นตอนจบที่ซาบซึ้งมาก เหมือนสรุปเรื่องราวทั้งหมดลงในตอนนี้ ขอบคุณสำหรับเรื่องรักละมุนๆ เรื่องนี้ และจะติดตามพลพรรคแก้งส์ลูกเพื่อนแม่คนอื่นๆ ค่ะ.  :กอด1:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4994
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
น้ำตาซึมเลยอ่ะ

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
จบน่ารักมาก

ต้นไม้เลี้ยงกระบองเพชร แต่ใจมั่นคงอย่างกับไม้ยืนต้น
ในที่สุดรามิลก็ฉลาด ฮ่า ๆ ๆ ๆ

ขอบคุุณมากค่ะ


ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
อ่านแล้วรักต้นกระบองเพชรกว่าเดิมอีกค่ะ ชอบแก๊งลูกเพื่อนแม่ น่ารักกันทุกคนเลน ต้นไม้ให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบเย็นๆมาก เป็นนายเอกที่ไม่ได้สะดุดตาแต่ว่าสะดุดใจ  :hao7: :mew1:

ออฟไลน์ klongpani

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
อ่านรวดเดียวจบเลยค่ะ
เป็นนิยายที่ฟีลกู้ดมากกกกกกกกกก คุณต้นไม้ทำให้เราตกหลุมรักไปด้วยเลย
ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆอีกเรื่องนะคะ
รอติดตามเรื่องต่อไปค่า

ออฟไลน์ Meen2495

  • is allergic to drama.
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-4
เมียงมองมานานค่ะ รอให้ "จบ" แล้วถึงคลิกมาอ่าน
อยากบอกว่า ...

1. เป็นนิยายวายที่ feel good และละมุนมาก และมาก ๆ
2. ชอบตัวละครทุกตัวในเรื่องนี้ ... ทุกคนดีงามในที่ในทาง และในแบบของตน
3. ชอบมิตรภาพของเดอะแก๊งค์ และชอบสายสัมพันธ์ในครอบครัวรามิล
4. ชอบความเป็น "ต้นไม้" สัมผัสได้ถึงความเย็นใจที่ได้ใกล้ชิด
5. แอบชอบ "เต้" โดยไม่มีเหตุผล โดยเฉพาะความหวงเวสป้า ทั้งที่มีเบนซ์เป็นตัวประกัน
6. ชอบตอนเริ่ม ชอบตอนดำเนินเรื่องทุกตอน และชอบตอนจบ

ขอบคุณมากนะคะ สำหรับเรื่องดี ๆ
ที่จะคลิกเก็บไว้ เพื่อย้อนกลับมาอ่านอีกครั้ง แน่นอน

แต่ก็อยากจะ "ติง" นิดนึง นิดเดียว ...
คำผิดอื่น ๆ ที่มีเยอะพอประมาณ ... ยังพอจะมองผ่านได้ค่ะ
อารมณ์แบบแก้ตัวให้เลยว่า คงพิมพ์ผิด คงกดแป้นพิมพ์พลาด
แต่กับคำนี้ ในฐานะที่เป็นเรื่องของต้นไม้ เรื่องของการปลูกต้นไม้
... คำว่า  "เพาะ" ค่ะ
ในเรื่อง คุณคนเขียนสะกดด้วยคำว่า "เพราะ" หมดเลย
ไม่ว่าจะ เพราะชำ เพราะปลูก เพราะพันธ์ เพราะเมล็ด
อ่านแล้ว ปวดใจจี๊ดจี๊ดดดดดด
คำในกลุ่มพวกนี้ สะกด "เพาะ" นะคะ
เพาะชำ เพาะปลูก เพาะเมล็ด ... ส่วน เพาะพันธุ์ ... ตรงพันธุ์ไม้ มีสระอุด้วยค่ะ

ทั้งหมดที่เขียนมานี้ ย้ำและยืนยันว่า "เพราะรัก" ค่ะ
 


ออฟไลน์ dukdikdukdik

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +233/-3
ตอนแรก ๆ อ่านแล้วเฉย ๆนะคะ แต่พออ่าน ๆ ไป ชอบมากกกกกกก  :mew1:

อ่านไปยิ้มไปเลย ขอบคุณนะคะ เรื่องนี้น่ารักมาก ๆ เลย o13

ออฟไลน์ peary

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
น่ารักมากๆเลยค่ะ ดีใจที่ตัวเองกดเข้ามาอ่าน >_<
อ่านแล้วละมุนมาก
อิจฉารามิลที่มีคนแบบต้นไม้มาชอบ รู้สึกได้ถึงความเย็น  สบาย อยู่ด้วยแล้วต้องมีความสุขมากแน่ๆ
อ่านเรื่องนี้แล้ว ทำให้อยากกลับไปเลี้ยงกระบองเพชรจริงจังเลยค่ะ
ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ต้นที่ซื้อมามั่วๆจากร้านแล้วเลี้ยงจนออกดอกได้คือต้นอะไร
เดี๋ยวจะไปทำความรู้จักกับน้องๆใหม่ค่ะ :)

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด