SECRET GARDEN#ความลับของต้นไม้-Epilogue The secret of tree -END P.4 29/07/18 up*
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: SECRET GARDEN#ความลับของต้นไม้-Epilogue The secret of tree -END P.4 29/07/18 up*  (อ่าน 80999 ครั้ง)

ออฟไลน์ onlyplease

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
ทำไมมิลใจร้ายกับต้นไม้อย่างงี้นะะะ :mew2:

ออฟไลน์ uyong

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 362
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
ไม่มีคำอธิบาย :mew6: :sad4:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
ถึงวิธีนี้มันจะใจร้ายไปนิดแต่ก็ได้ผลดีจริง ๆ นะ ลุยเลยค่ะคุณมิลของบ่าว

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
อย่าสับสนนานเด้อ พลีส

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
อาการอยากกอด ก็ต้องไปกอดถึงนะหายนะรามิล

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
ยังเป็นเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกละมุนละไมแต่หนักแน่น
เหมือนนั่งดูแมมขนแมวเลย (นี่! ไปทำการย้านมาด้วย อิอิ)

ปล. ดูเรื่องเว้นวรรคระหว่างประโยคด้วยนะคะ บางทีพอโพสต์ลงเล้าแล้วที่จัดไว้อาจจะรวนได้
บางประโยคติดกันเป็นยาว ๆ เลยค่ะ อ่านแล้วบางทีงง ๆ

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..
CH7. ECHINOCACTUS GRUSONII


อาการหนัก
เพื่อนอาการหนักมาก
คุณพิมพ์ดาวโทรมาหาคินรอบที่ห้าภายในหนึ่งอาทิตย์นี่เขาทำตัวเหมือนพี่เลี้ยงเด็กอนุบาลต้องมานั่งกอดอกบังคับให้เพื่อนกินข้าว คุณดาวบอกไอ้มิลกินข้าวสามคำแต่กินกาแฟดำสี่แก้วตายห่า…มันไม่เมาคาเฟอีนเหรอวะดื่มเข้าไปเยอะขนาดนั้น นี่แกงค์ลูกเพื่อนแม่ก็ผลัดกันมาดูอาการแต่สำหรับคินนี่ที่ทำงานตึกเดียวกันเลยต้องมาขึ้นมาหามันสามเวลาหลังอาหาร

“ทำตัวเหมือนอกหักทั้งที่มึงฟอลอินเลิฟ”

“เลิฟพ่อง”

“เอ๊า..น้องลูกแพร์ลูกพีชนั่นไม่เลิฟเหรอวะเห็นควงมาสองสามอาทิตย์แล้ว”

“...................................................”

“ตอบไม่ได้ งั้นบอกกูมาที่ห่างๆ กับเจ้าของร้านดอกไม้ตามทีไอ้เบนบอกตั้งแต่วันที่เริ่มห่างจนถึงตอนนี้มึงได้คำตอบอะไรบ้างรึยัง”

“...................................................”

“ถ้าตัวมึงเองยังไม่รู้เพื่อนสนิทตั้งแต่เกิดอย่างกูขอบอกเลยว่า มึงไม่รอดแน่”

“ไม่รอดอะไรวะ”

“ไม่เกินอาทิตย์มึงซมซานไปที่ร้านดอกไม้ชัวร์”

“...................................................”

“ต้นกระบองเพชรที่เอามาตั้งที่โต๊ะทำงาน และตอนนี้ที่มึงคุยกับกูอยู่มือมึงก็เอาแต่เลื่อนดูข้อความเก่าๆ ที่คุยกับเขาในไลน์และอย่าคิดว่ากูไม่รู้ว่ามึงขับรถไปดูหลังคาร้านดอกไม้ทุกวัน”

พอเพื่อนทักขึ้นมาแบบนั้นรามิลก็หยุดชะงักนิ้วมือที่กำลังเลื่อนอ่านไลน์ค้างไว้หน้าที่ขึ้นชื่อว่า TREE  และก็เป็นอย่างที่คินบอกมันเป็นแค่ข้อความเก่าๆ เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนมันไม่มีข้อความใหม่ๆเข้ามาเลยหลังจากที่เขาไม่ได้ตอบข้อความสุดท้ายของคุณต้นไม้ได้แต่ปล่อยให้มันขึ้นว่าอ่านแล้วอยู่อย่างนั้น

“นี่มึงรออะไรวะมิล”

รามิลมองไปยังต้นกระบองเพชรโอพันเทียต้นแรกที่เข้าได้รับมา นี่เขาเอามาตั้งที่โต๊ะทำงานเพื่ออะไรก็ไม่รู้คุณดาวคือคนแรกที่แตกตื่นตกใจเมื่อเห็นเจ้าทรูเลิฟตั้งอยู่ที่หน้าคอมเพราะปกติโต๊ะทำงานเขาแทบจะไม่มีอะไรมาวางไว้เลยก็แค่แฟ้มงานก็เต็มโต๊ะไปหมดแล้ว รามิลเอื้อมมือไปขยับกระถางต้นกระบองเพชรก่อนจะหันมาตอบคิน

“กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าอะไรที่ทำให้กูตัดสินใจได้สักที”


SECRET GARDEN



“คุณนุชเดี๋ยวผมขอเบอร์ติดต่อช่างที่รีโนเวทรีสอร์ทที่หัวหินด้วยนะครับ”

“คุณมิลจะติดต่อเองเหรอคะให้พี่เมธคุยให้ไหมคะ”

“ผมคุยเองไม่ต้องกลัวผมจะดุเขาหรอกผมแค่คุยด้วยเรื่องเฟอร์นิเจอร์เฉยๆ นี่คุณนุชเลี้ยงกระบองเพชรด้วย”

รามิลชะโงกหน้าไปมองโต๊ะทำงานของพนักงานเมื่อเห็นว่ามีต้นกระบองเพชรวางอยู่ที่หน้าจอคอม คุณนุชรีบยกกระถางต้นกระบองเพชรมาให้เจ้านายดูท่าทางที่ดูตื่นเต้นเหมือนเด็กๆ  ที่เห็นของเล่นทำให้นุชเอนตัวมากระซิบถามกับเลขาคุณดาวว่าคุณรามิลชื่นชอบพวกต้นไม้ดอกไม้ตั้งแต่เมื่อไหร่คุณดาวเลยพูดเบาๆ ที่โต๊ะทำงานตอนนี้ก็มีกระบองเพชรตั้งอยู่เหมือนกันมีชื่อว่า ทรูเลิฟ คุณดาวย้ำอีกว่ามองต้นกระบองเพชรบ่อยกว่าอ่านเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าซะอีก

“ผมไม่เคยรู้จักพันธุ์นี้มาก่อนเลยมันคือพันธุ์อะไรเหรอครับ”

“นุชเองก็ไม่แน่ใจว่าว่าพันธุ์อะไรแต่คนขายบอกว่ามันคือถังทองค่ะ”

รามิลเอ่ยชื่อถังทองซ้ำๆ ก่อนจะคืนให้พนักงานพอดีกับที่นาฬิกาบอกเวลาหกโมง คุณดาวกำลังจะเอ่ยถามเรื่องงานต่อแต่รามิลกลับบอกว่าเลิกงานแล้วขอตัวกลับก่อนทิ้งนุชกับคุณดาวที่มองหน้ากันอย่าง งงๆ พิมพ์ดาวได้แต่ถอนหายใจเดี๋ยวนี้เจ้านายของเธอมีอาการแปลกๆ มาเกือบเดือนเอาเป็นว่าเริ่มมีอาการผิดปกติ ตั้งแต่เลิกทำงานพิเศษ

ดูซึมๆ เหมือนคนอกหักทั้งๆที่เดือนก่อนยังทำตัวลัลล้าเหมือนคนอินเลิฟอยู่เลย
พิมพ์ดาวอุตส่าห์ดีใจที่คุณมิลกลับมาร่าเริงหลังจากเลิกกับคุณฝ้ายได้แล้วแท้ๆ
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น



ไม่เห็นหน้าแต่เห็นหลังคาบ้านก็ยังดี
เมื่อก่อนใครมาพูดแบบนี้ใส่ตอนนั้นเขาคงด่ามันว่าเพ้อเจ้อ น้ำเน่า ไร้สาระ แต่ตอนนี้รามิลกำลังทำแบบนั้นอยู่ ทำมาหลายวันแล้วด้วย นี่ก็เอารถไปจอดไกลๆ เพราะกลัวว่าเจ้าของร้านดอกไม้จะเห็น ดีที่ฝั่งตรงข้ามร้าน SECRET GAEDEN เป็นร้านกาแฟเล็กๆ เขาถึงได้มานั่งอุดหนุนทุกเมนูในร้านนี่ก็ว่าเจ้าของร้านคงจะจำหน้าเขาได้แล้วด้วย

ทั้งๆ ที่มันก็มองไม่เห็นว่าในร้านดอกไม้เกิดอะไรขึ้นหรอกแต่รามิลก็ตอบไม่ได้ว่าจะมานั่งมองร้านดอกไม้ไปทำไมกัน ไอ้เบนบอกให้ห่างๆ คุณต้นไม้แท้ๆ แต่เขาเองที่พยายามจะเข้าใกล้จริงๆ รามิลค่อนข้างมั่นใจกับความรู้สึกของตัวเองในระดับนึงแล้วแต่เขาก็อยากจะให้แน่ใจจนถึงที่สุด

เพราะถึงเวลานั้นเขาจะทุ่มทุกอย่าง
โดยไม่สนใจอะไรอีก



“ฝนจะตกแล้วนะครับ”

เจ้าของร้านกาแฟเดินมาเก็บแก้วกาแฟเอ่ยขึ้นพร้อมกับเสียงฟ้าร้องที่ดังลั่นทำให้รามิลมองไปยังร้านดอกไม้ทันทีที่ประตูเปิดออกคุณต้นไม้ก็เดินออกมาวินาทีนั้นรามิลบอกได้เลยว่าหัวใจเขาเต้นแรงมันเหมือนกับว่านี่คือสิ่งที่เขาเฝ้ารอมาโดยตลอด คุณต้นไม้ก็ยังคงมีใบหน้าที่เรียบเฉยเหมือนเดิมไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่าว่าอีกฝ่ายผอมลงดูไม่สดใสเหมือนก่อน

สายฝนที่เทลงมาไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้คุณต้นไม้ต้องรีบยกกระถางดอกไม้ที่วางอยู่ตรงหน้าร้าน เดาว่าเต้คงไม่อยู่ถึงได้มาทำด้วยตัวเอง รามิลเริ่มขมวดคิ้วเมื่อเริ่มเห็นว่าคุณไม้ยกกระถางไม่ทันสายฝนที่ตกลงมาทำให้เปียกฝนแทบทั้งตัว

เสียงกระถางต้นไม้แตกดังขึ้น
ทำให้รามิลลุกออกจากเก้าอี้แต่ก็ต้องหยุดอยู่กับที่เหมือนรู้สึกตัว

คุณต้นไม้นั่งลงมองกระถางต้นกระบองเพชรที่ตกลงมาแตกโดยที่ไม่สนใจว่าสายฝนจะตกลงมาแรงแค่ไหน  สายฝนสาดเข้ามาจนรามิลเห็นว่าใบหน้าของคุณต้นไม้ชุ่มไปด้วยน้ำ รามิลยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเองเมื่อเห็นภาพตรงหน้าด้วยตัวเอง

มือที่จับประตูร้านกาแฟไว้กำแน่นๆ คุณต้นไม้ค่อยๆ ประคองต้นกระบองเพชรที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะวางมันลงตรงชั้นแล้วลุกขึ้นเพียงเสี้ยวนาทีที่รามิลเห็นอีกฝ่ายยกมือปาดน้ำบนใบหน้า

รามิลตอบไม่ได้ว่ามันมีน้ำตาปนอยู่กับน้ำฝนหรือไม่เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ใบหน้าที่ดูอ่อนล้าและแววตาที่หม่นหมองทำให้รามิลรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม เหมือนถามตัวเองซ้ำๆ ว่าเขาทำอะไรอยู่ ประตูร้านดอกไม้ปิดลงไปพร้อมกับสายฝนที่ตกหนักมากกว่าเดิม

รามิลมองไปยังป้ายร้านดอกไม้ที่ติดอยู่
SECRET GARDEN

จากนั้นแสงไฟจากป้ายค่อยๆ ดับลง




น่าเบื่อ
ตอนนี้รามิลรู้สึกเบื่อยอมรับเลยว่าเขาโคตรเป็นผู้ชายที่แย่มากๆ เพราะเขาอยากรู้ว่าถ้าเขาอยู่กับคนอื่น คนที่อยู่ด้วยจะทำให้เขารู้สึกดีได้เท่ากับตอนที่อยู่กับคุณต้นไม้ได้ไหมเขาถึงได้ตัดสินใจคุยกับลูกพีช เอาจริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยเขาแค่ทักลูกพีชไปแค่ประโยคเดียวจากนั้นอีกฝ่ายก็ตอบลองหยอดอะไรอีกฝ่ายก็ตอบกลับมา ทุกอย่างมันเลยตามน้ำไปหมดจนรามิลเองรู้สึกว่า

เออ ก็ลองดู
อีกฝ่ายก็สวยเปรี้ยวถึงขนาดนักธุรกิจคนอื่นยังอิจฉาที่เขาควงสาวสวยระดับนี้

แต่พอมาอยู่ด้วยกันรามิลกลับรู้สึกเฉยชาไปหมดซะทุกอย่าง ทั้งคำพูดการกระทำมันเหมือนเขาฝืนจนไม่เป็นตัวเอง เหมือนทำตามหน้าที่ไปงั้นๆ ลูกพีชก็แต่งตัวแต่งหน้าสวยทุกวันขนาดพนักงานที่บริษัทยังบอกเลยว่าสวยขนาดนี้เขาต้องหวงมากแน่ๆ เขาเองได้แต่ยิ้มๆ ไปตามประสาแต่ใจเขาไม่ได้เต้นหรือมีความรู้สึกหึงหวงทั้งๆ ที่มันควรจะเป็นแบบนั้น

บอกตามตรงเขาชอบ
คนที่แต่งตัวธรรมดาๆ แต่ใส่ผ้ากันเปื้อนมอมแมมมากกว่า


“คุณมิลไม่ค่อยพูดเลย”

“ผมเครียดเรื่องานนิดหน่อยครับ”

รามิลขยับตัวออกจากลูกพีชเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายเอียงตัวเข้ามาหา วันนี้ลูกพีชโทรมาหาเขาบอกว่าอยากทานข้าวด้วยนัดเพื่อนไว้ตอนแรกเขาจะปฏิเสธแต่อีกฝ่ายก็ตื้อแล้วตื้ออีกจนต้องยอมตกลงจริงๆ  บรรยากาศตอนนี้จะเรียกว่าอะไรดีเดทคู่? เพราะเพื่อนที่ลูกพีชนัดไว้ก็มากับแฟนเหมือนกัน สวีตกันจนรามิลยังรู้สึกว่ามันเลี่ยนๆ และนั่นทำให้ลูกพีชบอกให้เขาทำแบบนั้นบ้างแต่เขากับลูกพีชยังไม่เคยตกลงเป็นแฟนอะไรกันเลย มันก็เหมือนแค่คุยๆ ไปตามประสาและเขาเองก็รู้ด้วยว่าลูกพีชก็ไม่ได้คุยกับเขาแค่คนเดียว

“วันนี้คู่นี้มีอะไรเป็นพิเศษยัยแหวนดูหน้าชื่นตาบานมาตั้งแต่เช้า”

“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วขออวดเลยแล้วกันวันนี้วันครบรอบของแหวนกับพัฒน์”

อ้อ..มิน่าล่ะ รามิลคิดในใจว่าแล้วทำไมวันครบรอบจะต้องลากเอาเพื่อนมานั่งอยู่ตรงนี้ด้วย
ทำไมไม่ไปสวีตวี๊ดวิ้วกันสองคนวะ

ตามมารยาททางสังคมแล้วรามิลก็ยกแก้วไวน์ในมือขึ้นมาพร้อมกับบอกแสดงความยินดีด้วย เห็นเพื่อนลูกพีชถามว่ามีอะไรเซอร์ไพรส์และแน่นอนว่าฝ่ายชายจะต้องเตรียมไว้อยู่แล้วแน่ ๆ ไม่งั้นวันครบรอบอาจจะกลายเป็นวันสงครามโลกตามประสบการณ์ตามที่เคยพบเจอ

แค่เพียงไม่นานก็เห็นคนถือดอกไม้ช่อใหญ่เดินเข้ามาในร้าน รามิลขมวดคิ้วเมื่อเริ่มเห็นคนที่ถือดอกไม้ยิ่งเดินเข้ามาใกล้ๆ รามิลก็กำมือแน่นและทันทีที่อีกฝ่ายยื่นช่อดอกไม้ให้แหวนรามิลก็รู้ทันทีว่าดอกไม้ที่พัฒน์สั่งนั้นมาจากร้านไหน

“Happy anniversary ครับคุณแหวนร้านดอกไม้ SECRET GARDEN ยินดีอย่างยิ่งครับ”


คุณต้นไม้..

ดอกไม้ช่อใหญ่สีขาวเรียกเสียงกรี๊ดจากผู้หญิงสองคนได้ดี ฝีมือการจัดดอกไม้ของคุณไม้ก็ยังสวยเหมือนเดิมคุณแหวนชมแล้วชมอีกกอดช่อดอกไม้ไม่ยอมปล่อย รามิลไม่รู้ว่าเพราะว่าอยู่ในเวลางานหรือเปล่าถึงได้ทำเป็นไม่รู้จักเขา ใบหน้าที่เขาคุ้นเคยยิ้มให้แต่คุณแหวนที่ยังกรี๊ดกับช่อดอกไม้ไม่เลิก

“ดอกไม้สวยมากเลยค่ะมิลพีชอยากได้บ้างจัง”

ลูกพีชกอดแขนเขาไว้พร้อมกับบอกว่าดอกไม้ที่แหวนถือไว้ช่อใหญ่และสวยมากให้เขาขอนามบัตรของร้านดอกไม้ไว้ รามิลเห็นว่าคุณต้นไม้ไม่แม้แต่มองมาที่เขาเลยสักนิดเอาจริงๆ ก็เหมือนจงใจจะไม่มองมามากกว่ารามิลเลยแกะมือลูกพีชที่กอดแขนอยู่ก่อนจะค่อยๆ กระเถิบออก

“ผมต้องขอตัวก่อนถ้ามีโอกาสอย่าลืมใช้บริการ SECRET GARDEN อีกนะครับ”

เพียงแว๊บเดียวที่เขาเห็นคุณต้นไม้มองสบตาเขาก่อนจะหันหลังเดินออกไปเสียงพูดคุยยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแต่รามิลเหมือนไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นตอนนี้บอกตามตรงในใจเขาว้าวุ่นไปหมดรามิลมองตามหลังของคนที่เลี้ยวออกจากร้านไปแล้วก่อนจะเอ่ยขอตัวไปห้องน้ำ เขาไม่ทันได้ฟังว่าลูกพีชพูดอะไรต่อเขารู้แค่ว่าเขาจะต้องไปหาคุณต้นไม้ตอนนี้

แผ่นหลังที่เห็นไกลๆ ทำให้รามิลเร่งฝีเท้าให้ทันก่อนจะคว้าเอาแขนของเจ้าของร้านดอกไม้ไว้ รามิลดึงอีกฝ่ายเข้าหาตัวจนคุณต้นไม้เงยหน้าขึ้นมามอง เป็นครั้งแรกในรอบหลายทิตย์ที่ได้เจอหน้ากันตรงๆ เขาเคยบอกแล้วว่าเวลาที่คุณต้นไม้มองมาที่เขาแววตามันเหมือนมีอะไรบางอย่าง

แววตาตอนนั้นมันเต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆ
แต่ตอนนี้รามิลบอกได้เลยว่ามีแต่มันความว่างเปล่า…และเสียใจจนเขารู้สึกใจหาย

“ไม่เจอกันนานเลยนะครับคุณรามิล”

คุณต้นไม้เป็นฝ่ายทักก่อนพร้อมกับข้อมือที่ค่อยๆ บิดให้หลุดออกจากการเกาะกุม ทั้งๆ ที่รามิลไม่อยากที่จะปล่อยแต่คิดว่าคงไม่เหมาะที่จับมืออีกฝ่ายไว้แบบนี้ รามิลทำได้แค่มองหน้าคุณต้นไม้นิ่งๆ เขาเองก็รู้ว่าตอนนี้คุณต้นไม้เองก็ทำตัวไม่ถูกที่อยู่ดีๆ ก็มาเจอหน้ากันตรงๆ แบบนี้แต่สิ่งหนึ่งที่รามิลรู้สึก

คำพูดคำจาเรามันห่างเหิน
เหมือนคนไม่รู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่

“คุณไม้”

“งานยุ่งหรือเปล่าครับ”

“ก็ไม่..”

“แฟนคุณมิลสวยมากเลย มีแฟนแล้วนี่เองถึงได้ไม่มีเวลามาที่ร้านดอกไม้”

“เดี๋ยวครับคุณไม้”

“ถ้าจะสั่งดอกไม้ให้แฟนอย่าลืมนึกถึง SECRET GARDEN นะครับผมจะจัดให้สุดฝีมือเลยแฟนคุณมิลจะต้องชอบมากแน่ๆ ”

ไม่ใช่..
รามิลมองเจ้าของร้านดอกไม้ที่ยื่นนามบัตรร้านดอกไม้มาให้รามิลรู้สึกตัวชาเมื่อทุกอย่างระหว่างเรามันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน มันเหมือนความสัมพันธ์ในแบบธุรกิจไม่ใช่แบบเมื่อก่อน แต่ที่เจ็บที่สุดคือคุณไม้กำลังยิ้มให้เขาทั้งๆ ที่ดูก็รู้แล้วว่ากำลังฝืนขนาดไหนแววตาที่ไม่ยิ้มตามมันคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใสจนเขาเองยังรู้สึกเลยว่าเจ้าตัวพยายามกลั้นไว้เต็มที่แล้ว

รามิลยกมือขึ้นมา แต่เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้รามิลต้องหยิบขึ้นมาดูหน้าจอที่มีชื่อขึ้นโชว์ว่า PEACH ทำให้รามิลต้องถอนหายใจและแน่นอนว่าคนที่ยืนอยู่ด้วยต้องเห็นแน่นอนคุณต้นไม้หันหน้าไปอีกทางเมื่อเขารับโทรศัพท์จากลูกพีชพร้อมกับบอกว่ากำลังกลับไปที่ร้าน

“คุณไม้..”

“ไว้ถ้ามีโอกาสเราคงได้เจอกันอีกนะครับ”   

รามิลยังไม่ทันได้ตอบคุณต้นไม้ก็หันหลังเดินออกไปแล้วไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้รามิลคว้ามือของอีกฝ่ายไว้ คุณต้นไม้เพียงแค่หันมามองมือที่จับไว้ต่างคนต่างมองหน้ากันอยู่อย่างนั้นไม่มีใครพูดอะไรออกมา พอนานเข้ารามิลเห็นแค่ว่าคุณไม้ก้มหน้าลงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองจนกระทั่งรามิลรู้สึกถึงอะไรบางอย่างตรงหลังมือ

น้ำตา?


ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมามองจังหวะเดียวกับที่คุณไม้บิดมือออกแล้วรีบเดินออกไปทิ้งรามิลยืนนิ่งอยู่กับที่ เป็นครั้งแรกเลยที่รู้สึกว่าขาไม่มีแรงในหัวสมองมันตื้อไปหมดรามิลค่อยๆ ถอยไปยืนพิงกำแพงไว้เพราะรู้สึกว่าร่างกายมันทรงตัวไม่ไหวจริงๆ มือใหญ่ยกขึ้นมาลูบหน้าตัวเองแรงๆ คำพูดที่เคยบอกไว้กับคินมันย้อนเข้ามา

“กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าอะไรที่ทำให้กูตัดสินใจได้สักที”


คิน..ตอนนี้กูรู้แล้วว่ะ


SECRET GARDEN


“พี่ไม้ครับเป็นอะไรหรือเปล่าวันนี้ลูกค้าไม่โอเคเหรอ”

เต้ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าหลังจากกลับมาจากส่งดอกไม้ที่ร้านอาหารหรูหราห้าดาวพี่ไม้ก็เอาแต่เงียบ ตาก็ช้ำๆ นี่ก็เอาแต่นั่งมองเหม่อๆ ตอนแรกเต้ก็ไม่กล้าถามรอให้อารมณ์พี่ไม้ดีกว่านี้แต่นี่เวลาผ่านมานานแล้วก็ไม่เห็นว่าจะมีทีท่าว่าจะดีขึ้นเหมือนจะแย่ลงกว่าเดิมด้วยซ้ำ

“โอเคเขาชอบดอกไม้มากเลย”

“แล้วพี่ไม้..”

“อันนี้ของเราเหรอเต้”

เต้ยังไม่ทันถามจบประโยคพี่ไม้ก็หยิบแผ่นโบรชัวร์หนังหลายเรื่องที่เขาเผลอวางไว้ตรงหน้าเคาน์เตอร์ขึ้นมาดู พอเขาบอกว่าใช่ต้องเอาไปใช้ทำงานพี่ไม้ก็พยักหน้าแล้วก็บอกว่าขอดูมันเป็นโบรชัวร์หนังเก่าๆ หลายๆเรื่องจนกระทั่งเต้เห็นพี่ไม้หยุดค้างอยู่ที่หนังเรื่องนึงเลยเอนตัวมามอง

“พี่ไม้ชอบเรื่องเมย์ไหนเหรอ”

“ก็ชอบ..รู้สึกตัวเองล้ายกับนางเอกเรื่องนี้”

“พี่ไม้ปล่อยกระแสไฟฟ้าได้เหรอพี่”

เต้ตั้งใจจะเล่นมุขตลกๆ ให้พี่ไม้หัวเราะซะหน่อย แต่ท่าทางจะไม่ได้ผลเพราะอีกฝ่ายนอกจากจะไม่หัวเราะด้วยแล้วยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกต่างหากยิ่งประโยคที่ตอบกลับมาทำให้เต้รู้สึกว่าท่าทางเรื่องที่พี่ไม้เจอจะไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ซะแล้ว

“เหมือนตรงที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนต้นไม้ไหนก็เป็นได้แค่ต้นไม้ไหนอยู่ดี”



วันนี้ปิดร้านเร็วเต้ถามรอบที่ร้อยว่าเขาไม่สบายหรือเปล่า
เลยต้องแกล้งบอกว่าปวดหัวเลยขอตัวปิดร้านไม่งั้นเจ้าเต้ถามไม่เลิกแน่ๆ

โรงเรือนกระบองเพชรเงียบเหงาเหมือนเดิมต้นไม้มองไปรอบๆ ภาพของใครบางคนที่ใส่ผ้ากันเปื้อนเดินไปเดินมามันทำให้เขาพอยิ้มได้รอยยิ้มเสียงหัวเราะที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ทุกอย่างมันคือเรื่องจริง ไม่ใช่แค่ความฝัน ต้นไม้ลากเก้าอี้มานั่งมองต้นกระบองเพชรที่วางอยู่ตรงหน้า

คนจืดๆ อย่างเขาจะเอาอะไรไปสู้กับคนอื่นมันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว
สุดท้ายมันก็เหมือนเดิมเขาก็อยู่ในจุดเดิมไม่เคยก้าวข้ามมันไปได้เลย




ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้ต้นไม่ไม่รู้สึกตัวว่ามีใครเดินเข้ามาในโรงเรือนกระบองเพชร รองเท้าหนังสีดำที่กำลังเดินเข้ามาหยุดนิ่งเมื่อเห็นภาพตรงหน้าเจ้าของร้านดอกไม้นั่งชันเข่าอยู่บนเก้าอี้ใบหน้าที่เรียบเฉยมองไปยังต้นกระบองเพชรไม่ละสายตาไปที่อื่น

รามิลเห็นว่าต้นกระบองเพชรที่คุณไม้มองอยู่มันเหมือนกับต้นกระบองเพชรที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของคุณนุช “เจ้าถังทอง” แต่ต้นของคุณต้นไม้ดูจะสวยกว่าเยอะหนามของมันเป็นสีทองสวยตามชื่อ  ทั้งท่าทางและสายตาที่หม่นหมองทำให้รามิลตัดสินใจหยุดเดิน เพราะไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยเรียกจนกระทั่งอีกฝ่ายรู้สึกตัวถึงได้หันมามอง


“คุณมิล”

“...................................................”

“มาสั่งดอกไม้เหรอครับวันนี้ผมปิดร้านเร็วขอโทษด้วยนะครับ”

“...................................................”

“คุณมิลโทรมาสั่งก็ได้นะครับไม่ต้องมาที่นี่เอง”   


“...................................................”

“คุณมิล”

“...................................................”

“เป็นเด็กฝึกงานร้านดอกไม้ไม่สนุกแล้วใช่ไหมครับ”

“...................................................”

“มันต้องน่าเบื่อมากแน่ๆ”

“...................................................”

“คุณมิลไม่อยากรักต้นกระบองเพชรแล้วเหรอครับ”

“...................................................”

เพียงแค่ประโยคเดียวรามิลทิ้งทุกอย่างที่คิดอยู่แล้วก้าวเข้าไปหาคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับคว้าเอาเจ้าของร้านดอกไม้เข้ามากอดไว้แน่น อ้อมกอดรัดแน่นเหมือนถ่ายทอดความรู้สึกที่มีอยู่ตอนนี้ให้อีกฝ่ายได้รับรู้มือใหญ่ยกขึ้นมากระชับแผ่นหลังเล็กนั่นให้แนบชิดยิ่งขึ้น นานหลายนาทีที่ไม่คำพูดบอกกล่าวอะไรมีเพียงแค่ภาษากายเท่านั้น

รามิลยังคงกอดต้นไม้ไว้แนบอกตอนแรกคุณไม้แค่ยืนนิ่งปล่อยให้เขากอดไว้เฉยๆ แต่พอผ่านไปสักพักรามิลรู้สึกถึงความชื้นตรงเสื้อเชิ๊ตที่เขาสวมอยู่พร้อมกับอ้อมแขนที่กอดรัดช่วงเอวเขาเอาไว้แน่นเช่นกัน

“ไม่เอาแล้ว ผมไม่อยากคิดอะไรแล้ว”

“........................................................”

“ที่หายไปเพราะผมอยากรู้ว่าที่ผมอยากจะรู้จักกระบองเพชร มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบหรือมันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงๆ ผมลองอยู่ห่างๆ เพื่อจะได้รู้ว่าระหว่างที่ผมไม่เจอต้นกระบองเพชรมันจะเป็นยังไง”

“........................................................”

“ตอนแรกผมลังเลไม่แน่ใจอะไรหลายๆ อย่างเลยลองไปสนใจอย่างอื่น และผมก็รู้ว่าอย่างอื่นก็ไม่ทำให้ผมรู้สึกดีได้เท่ากับต้นกระบองเพชร ผมไม่มีความรู้สึกอะไรเลยผมไม่ได้ชอบไม่ได้อยากอยู่ใกล้”

“........................................................”

“เอาจริงๆผมก็ไม่รู้คำตอบอะไรที่ตามหาหรอกรู้อยู่อย่างเดียว”

“........................................................”

รามิลก้มลงมามองคนที่ผละตัวออกจากอกเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าที่แดงก่ำดวงตาฉ่ำน้ำทำให้รามิลละมือจากเอวของอีกฝ่ายขึ้นมาสัมผัสตรงใต้ตาเบาๆ ครั้งแรกที่เขารู้ว่าต้นไม้ร้องไห้นั่นคือเหมือนจุดสิ้นสุดของทุกอย่าง เขาถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำแล้วว่าเขาทำแบบนี้ได้ยังไงกัน มันเหมือนกับว่าเขาทนไม่ได้ที่ต้องเห็นน้ำตาจากคนตรงหน้า

รามิลก้มลงจนหน้าผากแนบชิดแววตาที่มองต้นไม้มองเขาอยู่ตอนนี้มันกลับมาเป็นแบบเดิมแววตาที่มองเขาด้วยความรู้สึกดีๆ เขาไมรู้หรอกนะว่าคุณต้นไม้เริ่มรู้สึกกับเขาตั้งแต่ตอนไหนความรู้สึกมันบอกว่ามันไม่ใช่แค่เพิ่งเกิดขึ้นแน่ๆ

มันเหมือนนาน..
นานมากแล้ว

“ผมรู้แค่ว่าผมคิดถึงคุณ  ต้นไม้ผมคิดถึงคุณจนจะบ้าตายอยู่แล้ว”


รามิลยิ้มกว้างในรอบหลายอาทิตย์มันเป็นรอยยิ้มที่เขาเต็มใจยิ้มจริงๆ คุณต้นไม้ไม่ได้หลบสายตาไปไหนยังมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้นก่อนที่หยดน้ำตาจะไหลลงมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เกิดขึ้นต่างคนต่างยิ้มกันอยู่อย่างนั้นก่อนที่รามิลกระชับให้อีกคนเข้ามาซบลงตรงอก กลิ่นหอมที่คุ้นเคยที่เขาบอกมันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของคุณต้นไม้ทำให้รามิลรู้สึกชื่นใจ  รามิลมองเลยไปยังต้นกระบองเพชร ถังทอง ที่วางอยู่ตรงชั้นด้านหลังตรงกระถางก็ยังคงมีข้อความเขียนไว้เหมือนเดิม


will


รามิลอ่านมันอีกรอบแล้วก้มลงมองคนที่เขากอดไว้แนบอก เขาชอบต้นกระบองเพชรจริงๆ อยากจะเรียนรู้และทำความรู้จักมันไปเรื่อยๆ อยากรู้ว่าเป็นแบบไหน ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร  อยากอยู่ใกล้ๆ  อยากจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ทุกวัน ทุกเวลา ไม่อยากหายไปไหนอีก เขารู้สึกแบบนี้กับเจ้าต้นกระบองเพชร

และรู้สึกแบบนี้กับ

ต้นไม้ เจ้าของร้านSECRET GARDEN ด้วย    






ไม่ต้องไปหาคำตอบจะดีไหมแค่รู้ว่ารักก็พอไม่ต้องไปทำความเข้าใจ
ขืนคิดคิดมากไปก็ไม่ได้อะไรยิ่งทำให้มีน้ำตายิ่งผิดหวัง
ไม่ต้องไปหาคำตอบจะดีกว่า
ปล่อยปล่อยให้รักมันเป็นไปตามที่เธอไม่เข้าใจ
ก็เธอเลือกแล้วไง



TO BE CON

SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..

ข้อมูลต้นกระบองเพชรจาก
หนังสือ Cactus Lover แด่เธอผู้ตกหลุมรักแคคตัส

ps.นี่คือนิยายฟีลกู๊ดดดดดดดดดด

เนื้อเพลง: สมการ MUZU
twitter : @ribbinbo #ความลับของต้นไม้

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-07-2019 20:02:14 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
 :o12:
สงสารต้นไม้ ตอนที่ไปส่งดอกไม้แล้วเจอมิล คงจะเจ็บปวดน่าดู
รามิล ก็คงรู้ใจตัวเองสักทีนะ ว่าที่ห่างมานั้นมันเหมือนใจหล่นหาย
เข้าใจกันเสียทีนะ
 :เฮ้อ:
 :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
หลังจากที่หน่วงๆ มาพักนึง. วันนี้ยิ้มได้จากใจจริงๆ แล้วนะคุณต้นไม้

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
เจอแบบนั้นเป็นใครก็ช็อค

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
ละมุนมาก ฟินมากด้วย

ออฟไลน์ phoenixa

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 569
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
ทำไมรามิลใจแข็งขนาดนี้
เรานี่ใจบางตั้งแต่ฉากที่ต้นไม้เก็บร้านตอนฝนตกแล้ว

ออฟไลน์ yamapong

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
โอ้ย ร้องไห้หนักมาก

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
ใจเราพังไปพร้อมกระถางที่แตกแล้วค่ะ รามิลใจแข็งมากกว่าจะถึงจุดที่ทนไม่ไหววว  :hao5:

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2

SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..
CH8. MELOCACTUS



“คุณมิล”

“ครับ”

“คุณมิล”

“ครับ”

“คุณมิล”

“ครับผม”

“คุณนั่งจ้องหน้าผมมาจะชั่วโมงแล้ว”

ต้นไม้บอกอ้อมๆ ก็แล้วบอกตรงๆ ก็แล้วแต่คุณรามิลก็ยังคงนั่งมองหน้าไม่เลิก จนต้นไม้ต้องแกล้งยกมือขึ้นมาปิดตาแต่มือก็โดนจับไว้อีก  พอจะลุกขึ้นก็โดนรั้งให้นั่งลงตามเดิม ไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกตอนนี้ยังไงดีพอคุณรามิลบอกว่าคิดถึงแล้วก็กอดไม่ยอมปล่อย 

ไม่ปล่อยจริงๆ
นี่ก็ว่ากอดกันนานอยู่นะ ถ้าเขาไม่บอกว่าหายใจไม่ออกคุณมิลก็คงไม่ปล่อยง่ายๆ

ขนาดตอนนี้ก็ยังเอาแต่นั่งจับมือแน่นแถมยังไม่ยอมละสายตาไปที่ไหนเอาแต่นั่งมองหน้าเขาอยู่นี่  ตอนแรกก็ยังทนไหวแต่พอนานเข้ามันก็เริ่มจะเขินๆ ขึ้นมาบ้างแล้วอย่างน้อยก็น่าจะคุยกันให้รู้เรื่องเพราะนี่ก็เอาแต่นั่งมองหน้าอย่างเดียว

“ผมไม่เจอคุณไม้ตั้งนานให้ผมนั่งมองนานๆ หน่อย”

“แล้วใครให้หายไปล่ะครับ”

“ไอ้เบนเลย แผนไอ้เบน”

“ไม่ต้องไปโทษเพื่อนเลยครับ คุณมิลนั่นแหละ”

“ถ้าผมไม่หายไปผมก็ไม่รู้นะว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน”

“หายไปเกือบเดือนนี่ไปหาคำพูดแบบนี้มาจากไหนกันครับ”

รามิลอมยิ้มเพราะคิดว่าคุณต้นไม้คงอยากด่าเขาว่าเลี่ยนมากกว่าแต่ก็คงไม่อยากทำร้ายจิตใจเขานี่ก็รู้สึกว่าตัวเองใกล้เคียงกับไอ้เจ้าของไร่ดอกไม้ที่เคยมาหยอดคุณต้นไม้อยู่เหมือนกัน  บรรยากาศตอนนี้มันดีมากจนรามิลอยากจะถามตัวเองว่าที่ผ่านมาเขาตัวแต่ทำอะไรอยู่ถึงได้ทิ้งช่วงเวลาแบบนี้ไป ดีนะที่เขายังรู้ตัวไม่งั้นเขาจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ  พอคิดได้ก็จับมืออีกฝ่ายขึ้นมาแนบแก้มตัวเอง

“คุณมิลคิดว่ามันดีแล้วเหรอครับ”

“หืม?”

“หมายถึงเรื่องของเราที่มันเป็นแบบนี้”

“ผมก็ไม่รู้หรอกแต่ตอนนี้ที่มีคุณกับผมอยู่ด้วยกันมันดีกว่าตอนที่ผมไม่ได้เจอคุณ อาการผมแย่มากถ้าไม่เชื่อโทรถามแกงค์ลูกเพื่อนแม่หรือคุณดาวเลขาผมได้เลย”

“แล้วทำไมวันนี้ถึงได้มาหาผม”

“คุณร้องไห้”

ต้นไม้เงียบไปเมื่อรามิลบอกออกมาแบบนั้นทั้งๆ ที่คิดว่าคุณมิลจะไม่สังเกตเห็นเพราะว่าตอนนั้นมันกลั้นไว้ไม่ไหวจริงๆ ถึงได้ตัดสินใจผละออกมา รามิลลุกขึ้นยืนพิงโต๊ะแล้วรั้งให้เจ้าของร้านดอกไม้มายืนอยู่ข้างหน้ารามิลไม่ได้คิดไปเองว่าคนตรงหน้าก็ดูไม่สดใสเหมือนเดิม แก้มที่เคยพองๆ ก็ซูบลงดวงตาก็ช้ำๆ ขนาดตอนแรกที่เจอยังมีน้ำตาคลออยู่

“ผมกับลูกพีชไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“...............................................”

“ไม่สิเคยคุยกัน เอาเป็นว่าตอนแรกรู้จักกันกิ๊กกันนิดหน่อยแล้วก็กลับมาคุยกัน คุณไม้อย่าเพิ่งโกรธผมนะ”

“ผมจะไปโกรธคุณมิลได้ยังไงกันครับ”

“โกรธได้สิ ผมให้สิทธิ์คุณไม้ทุกอย่างเลย”

“งั้นผมตีคุณมิลได้ไหมคุณทำตัวไม่ดีเลยผู้หญิงเขาไม่ได้ผิดอะไรเลยนะครับ คุณมิลนั่นแหละไปจีบเขาก่อน”

“อย่าใช้คำว่าจีบสิครับ นี่ผมโดนคุณแม่ใบบัวทั้งตีทั้งหยิกเลยนะ”

“เห็นไหมครับคุณแม่คุณก็เห็นด้วยกับผม”

“แม่ผมบอกว่าอย่าทำคุณต้นไม้เสียใจรีบๆมาหาได้แล้วถ้านานเกินกว่านี้แม่จะฟาดด้วยไม้เรียว”

“......................................................”

“อย่างนี้สิครับถึงเรียกว่าจีบ”


ท่าทางจะตกใจของจริงคุณต้นไม้ตาโตขึ้นมาทันทีไม่รู้ว่าตกใจที่โดนเขาจีบหรือตกใจเรื่องแม่กันแน่ รามิลไม่ได้โกหกคุณแม่ใบบัวชอบมาเรียบๆเคียงๆ ถามถึงคุณต้นไม้อยู่บ่อยๆ และพอเขาตอบว่าเขาไม่ได้ไปเจอก็โดนตีบ้างหยิกเบาๆ  บ้างบอกว่าเขาไม่ได้เรื่องถ้านานกว่านี้จะเอาไม้เรียวมาฟาดจริงๆ รามิลเดาว่าคนในครอบครัวเขาพอจะรู้เรื่องหมดแล้ว เพราะเห็นพี่เทพกับพี่สรแอบหัวเราะตอนที่คุณแม่ใบบัวพูดเรื่องนี้

รามิลยังไม่เคยพูดกับแม่เรื่องนี้ตรงๆ เพราะอยากจะคุยกับคุณต้นไม้ให้เรียบร้อยก่อนแต่ก็โล่งใจไปเปราะนึงที่ครอบครัวเขาไม่ได้ต่อต้านที่เขาจะชอบผู้ชายด้วยกัน …เขาเองก็จะไม่คิดอะไรแล้วจะสนใจคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้เท่านั้น รามิลกระชับมือคุณต้นไม้ให้แน่นขึ้นยิ้มนิดๆ เมื่ออีกฝ่ายก็ประสานนิ้วตอบกลับมา

“คุณแม่คุณจะไม่ว่าเหรอครับ”

“เรื่อง?”

“เรื่องผม”

“เห็นแม่ผมเหมือนคุณหญิงคุณนายตีกะบังผมแบบนั้นแต่ใช่ว่าจะหัวโบราณ  ผมมั่นใจว่าแม่ผมรักลูกเกินกว่าจะมาสนใจสังคมภายนอก นี่ก็ถามถึงคุณทุกวันเลยนะผมเพ้อไว้เยอะตอนเราไม่เจอกัน ”

“เพ้อ? คุณมิลเนี่ยนะจะเพ้อ”

“ถ้าคุณไม้รู้ว่าผมขับรถมาดูหลังคาหน้าร้านดอกไม้ SECRET GARDEN ทุกวันคุณต้องด่าว่าผมบ้าแน่ๆ อ้าว..นี่ผมบอกเลยนี่หว่า”

วันนี้รามิลบอกได้เลยว่าเขาทำเจ้าของร้านดอกไม้ตกใจไปไม่รู้ตั้งกี่รอบ คุณไม้ทำหน้าไม่เชื่อแต่พอรามิลบอกว่าวันไหนเกิดอะไรขึ้นที่ร้านดอกไม้บ้าง คุณต้นไม้ถึงยอมเชื่อว่าเขามาที่นี่ทุกวันจริงๆ มีการบอกว่าเจ้าของร้านกาแฟตรงข้ามก็รู้จักกันวันหลังจะพาไปแนะนำตัว รามิลอยากจะบอกเหลือเกินว่านี่ก็รู้จักเจ้าของร้านกาแฟถึงขนาดมองตาก็รู้ใจว่าเขาดื่มกาแฟแบบไหนแล้ว


รามิลรั้งให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าให้เข้ามาใกล้มากกว่าเดิมต้นไม้เลยต้องพาดแขนทั้งสองข้างไว้บนไหล่กว้าง ตั้งแต่รามิลมาที่นี่ก็ยังไม่ยอมปล่อยให้คุณไม้ห่างไปไหนทั้งกอดทั้งจับอยู่ตลอดเวลาแค่รู้สึกว่าเวลานี้เขาอยากจะทำอะไรเขาก็จะทำแต่ถ้าอีกฝ่ายไม่โอเคเขาก็จะรู้ลิมิตแต่สังเกตได้ว่าเวลาที่เขาสัมผัสตัวคุณไม้มักจะเขินจนหูแดงไปหมด

“ผมถามจริงนะที่คุณไม้บอกผมว่าถ้าผมจะให้ดอกไม้พีชแล้วผมสั่งดอกไม้ร้านคุณ คุณไม้จะจัดให้เหรอครับ”

“ผมก็บอกไปงั้นแหละครับ ผมงานยุ่งจะตายไม่มีเวลามาจัดดอกไม้ให้คุณมิลหรอก”

“หูว...มีมุมแบบนี้ด้วย”

“ผมไม่ได้ล้อเล่นนะครับ ถ้าคุณมิลโทรมาผมก็จะบอกว่าให้ไปร้านอื่น SECRET GARDEN งานเยอะมาก”

“ไหนบอก SECRET GARDEN ยินดีบริการทุกคนไง”

“ผมเป็นเจ้าของร้านผมจะตัดสินใจยังไงก็ได้”

“น่ารักว่ะ”

รามิลหัวเราะเมื่อเห็นเจ้าของร้านดอกไม้ทำหน้าตาบึ้งตึงเมื่อเขาแกล้งพูดถึงลูกพีชแถมยังได้เห็นอีกมุมของคุณไม้ ก็อยากจะใช้คำว่าหึงแต่ก็กลัวจะคิดไปเองเรียกว่าอาการไม่พอใจแล้วกันพอเขาเผลอบอกว่าน่ารักเจ้าตัวก็พึมพำว่าไม่ได้น่ารักสักหน่อย พอเห็นแบบนั้นเขาก็อยากจะกอดคุณไม้อีกรอบแต่ท่าทางจะรู้ตัว คุณไม้เลยเอามือมาจับแขนไว้ทัน

“พอแล้วครับไม่กอดแล้ว งานผมไม่เสร็จพอดี”

รามิลมองเลยไปยังต้นกระบองเพชรที่วางเรียงรายอยู่ด้านหลัง รู้สึกว่ามันจะเยอะขึ้นมากอีกทั้งยังมีกระบะอีกหลายกระบะวางอยู่คุณต้นไม้ผละตัวออกไปก่อนจะหยิบกระถางต้นไม้ต่างๆ และกระบองเพชรต้นเล็กๆ มาใส่กระบะ รามิลเดินตามมาแล้วหยิบกระถางต้นกระบองเพชรที่มีคำว่า Find เขียนไว้ขึ้นมา

“เจ้าถังทองนี่คุณจะให้ผมใช่ไหมครับ”

“คุณมิลรู้จักเจ้าถังทองด้วยเหรอครับ”

“ถามจากพนักงานที่บริษัทครับ เขาวางเจ้านี่ไว้ที่โต๊ะทำงาน”

“ครับ เจ้านี่ชื่อถังทองแต่ผมบอกเหรอครับว่าจะให้คุณมิล ไม่มาดูแลต้นกระบองเพชรเลยผมไม่ให้คุณมิลง่ายๆ หรอกครับ ”


ต้นไม้แกล้งจะเอาคืนแต่รามิลก็ส่ายหน้าไม่ยอมคืนให้แถมยังแกล้งเอาไปกอดไว้แน่นอีกต่างหาก ท่าทางที่ดูเหมือนเด็กๆ ทำให้ต้นไม้ยิ้มขำๆ ก่อนจะปล่อยเลยตามเลยเพราะยังไงเขาก็ตั้งใจจะให้เจ้าถังทองกับคุณมิลอยู่แล้ว

“ทำไมวันนี้ต้นกระบองเพชรถึงดูเยอะกว่าปกติ แล้วคุณไม้เอาใส่กระบะทำไมเหรอครับจะเอาไปไหน”

ราเพิ่งสังเกตว่ารอบโรงเรือนมีต้นกระบองเพชรหลากหลายพันธุ์หลายขนาดโดยเฉพาะต้นเล็กๆ ปกติคุณไม้ก็จัดต้นกระบองเพชรทุกวันอยู่แล้วแต่วันนี้ปริมาณมันเยอะกว่าทุกทีที่รามิลเคยเห็น

“วันอาทิตย์มีงานอีเว้นท์ครับงาน Green Day ปกติผมเอาเจ้าต้นกระบองเพชรไปขายอยู่แล้วคุณมิลไปด้วยกันไหมครับ”

“ชวนเพื่อนไปได้ไหมครับ”

“แกงค์แฟนฉันเหรอครับ”

“ครับ เบน คิน ทิม”

“ได้สิครับทุกทีมีแค่ผมกับเต้เท่านั้นมีหลายๆ คนจะได้ช่วยกัน”

“เจอกับแกงค์ลูกเพื่อนแม่ได้เลยครับ รับรองคุณไม้ได้ขายต้นกระบองเพชรไม่ทันแน่”



SECRET GARDEN



“ห๊ะ!”

“พูดใหม่อีกครั้งดิ”

“ให้กูไปทำอะไรนะ”


ปฏิกิริยาไม่ต่างจากที่คิดไว้เท่าไหร่ ไอ้เบนทำหน้าตกใจเหมือนหุ้นบริษัทตกไอ้คินขมวดคิ้ว งงๆ ยกเว้นไอ้ทิมที่หูตั้งหางกระดิกเรื่องสนุกๆ คุณชายทับทิมไม่เคยพลาด หลังจากที่กลับมาจากร้านดอกไม้รามิลส่งข้อความไปหาแกงค์ลูกเพื่อนแม่ว่ามีเรื่องจะคุย

ไม่ถึงสิบนาทีเพื่อนสามคนก็หอบหิ้วข้าวของมาจากบ้าน (ที่ห่างกันเพียงสองซอย) มานอนค้างที่บ้านรามิล ตอนนี้ก็นอนกลิ้งกันอยู่ตามมุมห้องหลังจากที่รามิลเล่าเรื่องที่ไปเคลียร์กับคุณต้นไม้ให้แกงค์ลูกเพื่อนแม่ฟัง ไอ้เบนที่น้ำตารื้นเพราะเป็นคนคิดแผนการณ์ทั้งหมดขึ้นมาและเห็นว่ามันจบลงด้วยดี

“กูบอกว่ากิจกรรมวันอาทิตย์นี้ถึงคิวกู กูจะบอกให้พวกมึงไปช่วยคุณไม้ขายต้นกระบองเพชรที่งานอีเว้นท์”

“ยังไม่ทันไรมึงใช้เพื่อนรักทำงานให้เมียแล้วอะ”

“จริงๆ เป็นข้ออ้างกูอยากอยู่กับคุณต้นไม้เอาพวกมึงไปขายต้นกระบองเพชร คุณไม้จะได้มีเวลาอยู่กับกู”

“ด่าหัวหน้าแกงค์ได้ไหมวะนี่ทำตัวยังกะคนละคน เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อนทำตัวป่วยเหมือนคนใกล้ตาย”

“กูหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้กอดคุณต้นไม้”

“อยากถีบมึงว่ะรามิล”

“ทับทิมอย่าใจร้ายกับมิลสิครับ”

“กูจะถีบที่มึงเรียกกูว่าทับทิมนี่แหละ เดี๋ยววันอาทิตย์กูจะเอาตัวคุณต้นไม้มาอยู่กับกูทั้งวันส่วนมึงไปขายต้นกระบองเพชร”

คินได้แต่ยืนมองรามิลเอาหมอนฟาดใส่หัวทิมก่อนจะเอาตัวมาทับ เสียงไอ้ทิมโวยวายดังลั่นบ้านพอเบนเห็นแบบนั้นก็เข้ามาร่วมลงมะรุมมะตุ้มมันไม่ใช่เรื่องแปลกไอ้ทิมโดนแกล้งมาตั้งแต่เด็กๆ พอได้ยินเสียงหัวเราะของเพื่อนคินก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อยยอมรับว่าสองสามอาทิตย์ก่อนพวกเขาทุกคนเป็นห่วงรามิลกันหมด

รามิลเป็นคนไม่แสดงออกเพราะปกติมักจะร่าเริง และเป็นผู้ชายสนุกสนานอยู่ตลอดเวลา
มีครั้งนี้ที่เป็นหนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ก็ดีใจที่เพื่อนกลับมายิ้มได้เหมือนเดิม




“ร้านเรามีพนักงานขายต้นไม้ที่หล่อมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่ไม้ไปเอาลูกใครมาเนี่ย!”


เต้กระซิบถามต้นไม้พลางเบนสายตาไปยังผู้ชายสี่คนที่ตื่นเต้นกับต้นกระบองเพชรหลายร้อยต้นที่วางอยู่หน้าร้าน ตอนที่พี่ไม้บอกว่างานอีเว้นท์ครั้งนี้จะมีผู้ช่วยขายต้นไม้ตอนแรกเต้ก็คิดว่าคงจะเป็นพี่มิลคนเดียว งงๆ เหมือนกันที่อยู่ดีๆ พี่มิลก็โผล่มาที่ร้านเหมือนเดิมแถมยังทำตัวร่าเริงทั้งแหย่ทั้งแกล้งพี่ไม้ไม่หยุด ทั้งที่เมื่อเดือนก่อนหายหน้าไปทั้งเดือน

แต่วันนี้พี่มิลมาพร้อมกับแกงค์ลูกเพื่อนแม่ พี่ไม้บอกว่าชื่อแกงค์เขาชื่อนี้จริงๆ ไม่ได้ตั้งเองได้ยินครั้งแรกนี่พยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ แต่แกงค์ลูกเพื่อนแม่ของพี่มิลแต่ละคนโคตรเท่ คุณเบนจามินนี่เต้รู้จักอยู่แล้วเคยไปส่งดอกไม้ให้แฟนเขาบ่อยๆ (ถึงจะสงสัยมากว่าส่งดอกไม้ให้ทุกครั้งแฟนไม่ใช่คนเดิมสักครั้ง)

ส่วนคุณคินก็เซอร์ๆ ติสๆ ดูไม่ใช่มาดนักธุรกิจแต่ท่าทางสาวๆ จะชอบผู้ชายลุคนี้เห็นเจ๊พิมเจ้าของร้านน้ำสมุนไพรเอาน้ำมาให้คุณคินชิมรอบที่แปด ส่วนคนสุดท้ายคุณทิมตัวเล็กกว่าทุกคนในกลุ่ม หน้าตาดูเหมือนเด็กๆ แต่จริงๆ เขาอายุเท่ากันยิ่งตอนนี้คุณเบนกำลังเอาผ้าของร้าน SECRET GARDEN มาโพกหัวให้ยิ่งดูเด็กลงไปอีก


.........................
........................................................................

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-08-2018 15:56:31 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
........................................
.................................................................................



“ร้านผมขายดีแน่ๆ ”

“ผมกลัวว่าไอ้เบนจะขอเบอร์ลูกค้าสวยๆ ของคุณไม้มากกว่าขายต้นกระบองเพชร”

“คุณคินก็ฮ็อตนะครับ”

“แต่รามิลหล่อสุดนะครับ”

ต้นไม้แกล้งถอนหายใจคล้ายรับไม่ได้รามิลเลยแกล้งยื่นหน้าไปใกล้ๆ พร้อมกับถามซ้ำๆ ว่าไม่หล่อเหรอรามิลไม่หล่อเหรอครับ พอเห็นว่าหูของต้นไม้เริ่มจะแดงขึ้นมาบ้างแล้วเลยหยุดแกล้ง เสียงเรียกของทิมที่ดังลั่นทำให้ต้นไม้เดินออกมาหาคงมีลูกค้าถามอะไรที่ตอบไม่ได้ถึงได้เรียกเสียงดังขนาดนี้

“ถ้าชอบที่มีดอกผมขอแนะนำต้นนี้ดีกว่าครับ ต้นนี้ไม่มีดอกมันจะแตกหน่อไปเรื่อยๆ”

“………………………………………….”

“ครับ ต้นนี้ออกดอกได้ตลอดปีแต่ถ้าต้นนี้คุณจะต้องเลี้ยงไปอีกสองสามปีถึงจะออกดอก”

“………………………………………………..”

ทันทีที่ลูกค้าตกลงต้นไม้ก็ให้เต้ห่อกระดาษให้ท่าทางที่ดูคล่องแคล่วจนเบนจามินต้องเอ่ยถามว่าคุณไม้จำได้หมดเลยเหรอว่าต้นไหนพันธุ์อะไรเป็นแบบไหนพอต้นไม้พยักหน้ารับเบนก็ยกนิ้วโป้งให้พร้อมกับบอกว่าสุดยอดเรื่องต้นไม้ดอกไม้ใบหญ้านี่เขายอมแพ้นี่เป็นครั้งแรกที่อยู่ใกล้ชิดกับต้นไม้ขนาดนี้

“แน่สิ ทุกทีมึงอยู่แต่กับอบายมุขสุรานารี”

“อ้าว ทิมภาพจน์กูเสียหมดแต่วันนี้กูชอบมากที่ได้มาขายต้นไม้ฟิลลิ่งติ๊กเจษฏาภรณ์เลยมึง ผู้ชายรักสิ่งแวดล้อม”

“พี่ติ๊กไม่ตาตี่เท่ามึง”

“ตี๋แล้วมันผิดตรงไหนวะ กูว่ากูก็หล่อในระดับนึง”

“ผู้หญิงก็ชอบผู้ชายตี๋ๆ กันเยอะนะครับ”

“คุณไม้พูดถูกงั้นผมกับรามิลคุณไม้ว่าใครหล่อกว่ากันครับ”

“แน่นอนว่าคำตอบคือกู”

รามิลเดินมาร่วมวงหลังจากโดนไล่ไปขายต้นไม้กับคิน ตอนนี้ไอ้คินโดนลูกค้ารุมล้อมเลยชิ่งหนีมาก่อนต้นไม้หัวเราะพร้อมกับบอกว่าใช่เหรอครับ รามิลเลยเดินเข้ามาใกล้ๆแล้วเอนตัวไปหา เบนกับทิมเลยต้องแกล้งทำเสียงแซว ได้ยินคุณไม้บอกเบาๆว่าเพื่อนอยู่แต่รามิลก็ยักไหล่แถมก็ยังจับมือต้นไม้ไว้หลวมๆ

“วันนี้เป็นไงกันบ้างครับ”

“ผมขายได้ห้าต้น”

“ไอ้ทิมขายต้นกระบองเพชรให้เขาโดยที่มันยังไม่รู้ว่าพันธุ์อะไร”

“อ้าวทำไมวะมิล ต้นกระบองเพชรคุณไม้สวยทุกต้นกูเชียร์ต้นไหนลูกค้าก็ชอบหมด”

“สนุกดีครับคุณไม้ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้มาทำอะไรแบบนี้วันหลังผมชวนแฟนผมมาทำอะไรแบบนี้บ้างดีกว่า”

“โห จ๊ะจ๋า เจนนี่ จ๋อมแจ๋ม จุ๊บจิ๊บคงยอมมาทำกับมึงหรอกเบน”

“มึงมีปัญหาอะไรกับแฟนกูวะทิม แล้วแฟนกูตอนนี้ชื่อ จุ๊บแจง”

“บอกไว้ก่อนกูจะไม่ออกแบบแหวนแต่งงานให้เพื่อนสะใภ้ของแกงค์ลูกเพื่อนแม่ถ้าคนนั้นไม่ผ่านและกูไม่ชอบ”

“งั้นให้ไอ้มิลไปเลือกแบบแหวนรอเลยมีมันคนเดียวเท่านั้นแหละตอนนี้”


รามิลดีดนิ้วก่อนจะแทกมือกับเบนจามินเหมือนรู้กัน ทิมเองก็ตบอกตัวเองพร้อมกับบอกว่าสำหรับหัวหน้าแกงค์ลูกเพื่อนแม่จะออกแบบให้เวอร์วังอลังการที่สุด ต้นไม้ไม่อยากขัดได้แต่ปล่อยให้แกงค์ลูกเพื่อนแม่คุยกันอยู่อย่างนั้นเป็นกลุ่มเพื่อนที่ตลกดีสามนาทีดีกันพอผ่านไปห้านาทีก็ตีกันอีก ต้นไม้บอกกับรามิลว่ากลุ่มเพื่อนที่สนิทกันพอเรียนจบก็แยกย้ายเพราะคณะสาขาที่เรียนส่วนมากจะไปทำงานที่ต่างจังหวัดมีแค่ไม่กี่คนที่อยู่กรุงเทพฯ  แต่ก็ยังติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ

“ถ้าอยู่กับแกงค์ลูกเพื่อนแม่ทั้งวันคุณไม้อาจจะปวดหัวก็ได้นะครับ”

“แตกต่างจากที่คิดไว้เหมือนกันนะครับ เวลาที่พวกคุณอยู่ด้วยกันถ้าคนภายนอกจะคิดว่าเป็นแกงค์ลูกคุณชายรวยๆ แต่ถ้าได้มารู้จักกันจริงๆ ก็เหมือนแกงค์เด็กผู้ชายทั่วๆ ไป”

“คุณไม้พูดเหมือนเห็นแกงค์ลูกเพื่อนแม่มานานแล้ว”


“………………………………………………………………….”

“คุณไม้”

“ผมชอบเวลาที่คุณเป็นรามิลหัวหน้าแกงค์ลูกเพื่อนแม่นะครับ”

รามิลหัวเราะเพราะคิดว่าน้อยคนนักที่จะเห็นเขาในมุมแบบนี้แล้วยังชอบเพราะทุกคนที่เข้ามาหาล้วนแต่รู้จักเขาในนาม รามิล เตชนะหิรัญ กันทั้งนั้นตอนนี้คินเข้ามาสมทบหลังจากที่เต้บอกว่าต้นกระบองเพชรเหลือไม่กี่ต้นแล้ว หมดเร็วมากตั้งแต่ออกอีเว้นท์มา เต้เลยขอตัวไปเดินดูงาน ต้นไม้ยังคงตลกกับการคุยไปทะเลาะไปของแกงค์ลูกเพื่อนแม่เรื่องสัพเพเหระก็ยังตีกันได้ตอนนี้ก็เถียงกันเรื่องซูเปอร์ฮีโร่ในหนัง

“กูจะเป็นไอร่อนแมนเท่สุดกูเป็นหัวหน้าแกงค์”

“กูรักสไปเดอร์แมนมาตั้งแต่อายุสิบเจ็ดกูไม่เปลี่ยนใจ”

“ยังไงกูก็จะเป็นไอร่อนแมน แล้วคุณไม้ชอบใครครับ”

“ผมเหรอ ตั้งแต่ดูมาผมชอบหมอแปลกสุดแล้วครับไม่เหมือนคนอื่นๆ ดี”

“ไอ้เบนงั้นมึงเป็นไอร่อนแมนกูจะเป็นหมอแปลก”

“ไม่ๆ กูจะเป็นสไปเดอร์แมนกูชอบสไปเดอร์แมน”

ต้นไม้ยังไม่เคยเห็นใครในวัยเกือบสามสิบแย่งกันเป็นซูเปอร์ฮีโร่กันจริงจังขนาดนี้มาก่อนเลยแกล้งทำท่ายิงใยแมงมุมใส่เบนและแน่นอนว่าแฟนคลับตั้งแต่อายุสิบเจ็ดทำท่ากลับอย่างแม่นยำ ยังไม่ทันจะได้เล่นต่อก็มีลูกค้าผู้หญิงมายืนดูอยู่หน้าร้านท่าทางกล้าๆ กลัวๆ เหมือนไม่กล้าเข้ามาต้นไม้เลยบอกว่าเดี๋ยวไปดูเองให้แกงค์ลูกเพื่อนแม่พักบ้าง เบนจามินมองตามหลังเจ้าของร้านดอกไม้ไปก่อนจะบอก

“เป็นครั้งแรกที่กูทำตัวปัญญาอ่อนกับแฟนเพื่อนได้โดยไม่ต้องเก๊ก ถ้ากูไปเล่นแบบนี้กับจุ๊บแจงคงโดนด่าทำไมวะพวกผู้หญิงไม่แย่งกันเป็นเซเลอร์มูนเหรอ”

“ว่าที่แฟนก่อนเขายังไม่ได้ตกลงอะไรกับกูเลย”

“เอาตรงๆ ตอนมึงเป็นแฟนกับฝ้ายเวลาเจอกันกูก็ยังเป็นเบนจามินที่ดูเป็นนักธุรกิจ แต่กับคุณไม้…ใช้คำว่าอะไรดีสบายๆ ง่ายๆธรรมชาติ”

“ที่กูพาพวกมึงมาวันนี้ที่จริงกูก็อยากรู้ว่าถ้าเขาเจอกับแกงค์ลูกเพื่อนแม่แล้วจะเป็นไงกูถามความเห็นพวกมึงดีกว่า”

ทั้งสามคนหันไปมองเจ้าของร้านดอกไม้ที่ตอนนี้กำลังยืนฟังลูกค้าอยู่หน้าร้าน ถึงแม้เรื่องหน้าตาคุณไม้จะไม่ได้โดดเด่นที่ขนาดเป็นที่สนใจแต่อย่างที่ทุกคนรู้ แต่ละคนมีเสน่ห์อยู่ในตัวอยู่แล้วทั้งสามคนคิดเหมือนกันว่ารอยยิ้มของคุณไม้ทำให้คนเคลิ้มได้ไม่ยากเรียกว่ายิ้มสวยมาก เวลาอยู่ใกล้ๆ ก็รู้สึกสบายๆ สดชื่นสมกับที่ชื่อ ต้นไม้ พอทุกคนเงียบทิมเลยเป็นฝ่ายบอกแทนและคินกับเบนก็พยักหน้าพร้อมกัน

“เอาเป็นว่าอยากได้แหวนแบบไหนบอกกูมาแล้วกันหัวหน้า”



SECRET GARDEN


“ทำอะไรครับ”

“ลูกค้าบอกว่าวันนี้วันครบรอบแต่ไม่รู้จะให้อะไรแฟนดีผมเลยเสนอให้เอาต้นไม้ต้นนี้ให้แต่ทำให้มันสวยหน่อย”

รามิลมองคุณไม้จัดต้นโฮย่ารูปหัวใจใส่กระถางสวยงามแล้วผูกโบว์ ท่าทางตั้งอกตั้งใจทำให้รามิลเท้าคางมองอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งมันสวยจนเป็นของขวัญแล้วเลยนำมันมาให้ลูกค้าที่รออยู่หน้าร้านลูกค้าท่าทางชอบมากถึงได้เอ่ยชมไม่หยุด

“ต้นไม้ก็เป็นของขวัญได้เนอะ”

“ทำไมจะเป็นไม่ได้ล่ะครับผมยังเคยให้ต้นกระบองเพชรเป็นของขวัญวาเลนไทน์เลย”

“หืม? ใช่คนที่คุณเคยบอกผมหรือเปล่าครับตอนที่คุณเรียนมหา’ลัยคนที่เป็นพี่เฟรมในหนังเรื่องเมย์ไหน”

“ครับ”

“เล่าให้ผมฟังได้ไหม”

“ตอนนั้นเขามีแฟนอยู่แล้ว ผมเลยทำได้แค่เอาไปให้เขาโดยที่เขาไม่รู้”

“ไม่เสียดายเหรอครับที่ไม่ได้ให้เขาด้วยตัวเอง”

“เป็นแบบนั้นก็ดีแล้วครับ เขามีแฟนอยู่แล้วมันคงไม่ดีถ้าอยู่ดีๆผมเอาต้นกระบองเพชรไปให้ เขาต้องเกลียดผมแน่ๆ”

“งั้นคิดซะว่าวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์”

“ครับ?”

“เลือกต้นกระบองเพชรมาเลยครับย้อนวัยกันหน่อย”

รามิลพยายามยีผมให้ผมตกลงมาเหมือนเด็กวัยรุ่นก่อนที่ต้นไม้จะเดินไปหยิบเอาต้นกระบองเพชรตรงกระบะด้านหลังรามิลแปลกใจเมื่อเห็นว่าเจ้าต้นนี้ทำไมมาอยู่ตรงนี้แถมกระถางก็ไม่เหมือนกับที่ไปวางขายหน้าร้าน คุณไม้บอกว่าต้นนี้ชื่อ Melocactus (เมโลแคคตัส) เป็นต้นกระบองเพชรทรงกลมเรียบๆ แต่มีหนามอยู่รอบตัวตรงกลางของต้นมีดอกสีชมพู ท่าทางประหม่าและดูตื่นเต้นของคุณต้นไม้ทำให้รามิลต้องยิ้มอย่างเอ็นดูเหมือนย้อนวัยไปตอนเรียนมหา’ลัยจริงๆ


“………………………………………………………”


จากที่เล่นๆ อยู่ดีๆ ก็เงียบกันทั้งคู่รามิลมองต้นไม้ที่ยืนถือต้นกระบองเพชรอยู่ตรงหน้า แววตาที่มองมาทำให้รามิลเลือกที่จะรอฟังแต่คุณไม้ไม่ได้พูดอะไรออกมาไม่มีคำว่าHappy Valentine เพียงแค่ยื่นต้นกระบองเพชรมาให้ รามิลยิ้มให้พร้อมกับรับต้นกระบองเพชรมาถือไว้กับมือ

“ขอบคุณครับ ต้นไม้”


เพียงแค่ประโยคเดียว
ทำให้เจ้าของร้านดอกไม้ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น   

“ร้องไห้ทำไม”

รามิลถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มทั้งน้ำตามันไม่ใช่ร้องไห้เพราะความเสียใจรามิลสัมผัสได้เพราะคุณไม้กำลังยิ้มจนตาหยีลง รามิลเลยคว้าเอวคนที่ยืนอยู่เข้ามากอดไว้ยิ่งกอดไว้แน่นเท่าไหร่คุณไม้ก็ซบหน้าลงกับอกเขาแถมยังได้ยินเสียงหัวเราะอีกต่างหาก

“นี่ร้องไห้เพราะตอนนั้นคุณอยากให้เขากับมือแบบนี้ใช่ไหมครับ”

ต้นไม้ไม่ได้ตอบเพียงแค่พยักหน้ากับอกกว้าง รามิลเลยยกมือขึ้นมาลูบศีรษะเบาๆ น่าแปลกทำไมเขาถึงไม่รู้สึกหึงหวงหรือรู้สึกไม่พอใจถ้าคุณต้นไม้ยังคิดถึงคนนั้นอยู่ ตอนนี้มันมีแต่ความรู้สึกดีๆ เต็มไปหมดมันเหมือนกับว่าเขาเป็นผู้ชายคนนั้นเมื่อหลายปีก่อนจริงๆ

“คิดซะว่าผมคือคนแรกแล้วกันที่ได้ต้นกระบองเพชรในวันวาเลนไทน์จากคุณ”

รามิลมองไปยังกระถางต้นกระบองเพชรเมโลแคคตัสในมือเพิ่งเห็นว่าตรงกระถางต้นไม้มันมีคำภาษาอังกฤษเขียนไว้เหมือนทุกครั้งวันนี้รามิลไม่ได้สังเกตว่ากระถางต้นไม้ที่วันนี้คุณไม้เอามาขายมันมีคำเขียนไว้เหมือนกันหรือเปล่า แต่มันก็เป็นเรื่องที่คุ้นเคยไปแล้วเมื่อได้เห็นคำภาษาอังกฤษบนกระถาง


find



รามิลเลิกสนใจคำบนกระถางแล้วก้มลงมองคนที่เขายังกอดไว้อยู่ หน้าผากขาวๆ ที่อยู่ตรงหน้าทำให้รามิลก้มลงไปจูบเบาๆ ต้นไม้นิ่งไปสักพักก่อนจะช้อนตาขึ้นมามองมองแววตาที่สะท้อนภาพเพียงแค่ตัวเขาทำให้รามิลแนบจูบลงมาอีกรอบ มือของต้นไม้ที่อยู่ข้างลำตัวยกขึ้นมากอดเอวรามิลไว้หลวมๆ ต้นไม้หลับตาลงเมื่อรามิลไม่ยอมถอนจูบออกเสียงพูดเบาๆ จากเจ้าของร้านดอกไม้ทำให้รามิลฟังไม่ชัดแต่รามิลไม่ได้สนใจเท่าไหร่เขาสนใจแค่คนในอ้อมกอดก็พอแล้ว


“ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้คุณก็คือคนแรก รามิล”






TO BE CON


SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..

ps,ต่อจากตอนนี้เป็นต้นไม้อาจจะเลี่ยนตายได้เพราะพระเอกจะหยอดและแต๊ะอั๋งเยอะมาก 555

TWITTER : #ความลับของต้นไม้ @ribbinbo



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-07-2019 20:05:11 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
หวานๆ มาเลยค่ะ ชอบ คุณต้นไม้จะได้ชื่นใจ หลังร้องไห้มาเป็นเดือน

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
รามิลสายเต๊าะ

ออฟไลน์ donutnoi

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2187
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-7
ชอบหวานๆค่ะ  :3123:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
อยากรู้เรื่องราวในอดีตมากกก  :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
น่ารัก ๆๆๆๆ

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
เดี๋ยวต้องไปอ่านย้อนว่ากระถางต้นตะบองเพชรเขียนไว้ เอามาเรียงประโยคหาความหมาย
คนที่คุณต้นไม้แอบรัก คือรามิลเหรอ ย้อนอดีตหน่อยนะ อยากรู้ อิอิอิ
 :z2: :z2: :z2:

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
หวานกันจนมดทั้งรังมาตอมแล้วมั้ง  :hao3:

ตลกแก้งส์ลูกเพื่อนแม่ เหมือนเด็กโข่งเล่นกันเลย   :m20:

ออฟไลน์ darinsaya

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 592
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
 :hao7: น่ารัก

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..
CH9. ARIOCARPUS




“ผมไม่อยากไปหัวหินแล้วคุณดาว”

“อายุเท่าไหร่แล้วคะเนี่ยถึงมาโวยวายไม่อยากไปทำงาน”

“ผมไปเช้าเย็นกลับได้ไหมครับ”

“โอ๊ย..เดี๋ยวตีตายเลยคุณมิล”

พิมพ์ดาวแทบจะหยิบยาดมขึ้นมาสูดให้เต็มปอดนี่เธอก็ไม่รู้ว่าไอ้อาการระหว่างซึมเป็นหุ่นยนต์แบตหมดกับร่าเริงเกินเหตุแบบวันนี้อะไรมันดีกว่ากัน แต่พอเป็นแบบนี้ก็โล่งใจเปราะหนึ่งที่เจ้านายของเธอเริ่มกลับมีสติในการทำงานหลังจากที่เรียกได้ว่าสมองเบลอไปพักนึง (ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าเซ็นลายเซ็นตัวเองผิด)

“สามวันสองคืนเองค่ะ ทำเหมือนไปเป็นปี”

“ห่างกันสองสามนาทีก็ขาดใจตายแล้วครับ”

“คุณลูกพีชเหรอคะ”

รามิลเงยหน้าขึ้นมามองเลขาคู่ใจที่เหมือนแม่นมคอยดูแลมาตั้งแต่เขาเข้ามารับตำแหน่งถึงแม้ว่ารามิลจะรักและเคารพคุณพิมพ์ดาวเหมือนคนในครอบครัวเตชนะหิรัญ แต่รามิลก็ไม่แน่ใจได้เลยว่าคุณดาวจะรับเรื่องที่เขาชอบผู้ชายด้วยกันได้มากน้อยแค่ไหนแต่รามิลไม่อยากที่จะปิดบังเรื่องนี้กับคุณพิมพ์ดาวเหมือนกัน

“คุณดาวครับ ถ้าผมบอกอะไรบางอย่างคุณดาวอย่าเพิ่งโกรธผมนะครับ”

“นี่จริงจังไหมคะเนี่ย”

“ครับ”

“ไม่โกรธหรอกค่ะ”

“ผมจะบอกเรื่องนี้กับคุณดาวในฐานะญาติผู้ใหญ่ที่ผมนับถือไม่ใช่เลขาของรามิล เตชนะหิรัญ”

“……………………………………………………………………………”

“คนที่ผมคุยด้วยตอนนี้ไม่ใช่ลูกพีช เขาชื่อต้นไม้เป็นเจ้าของร้านดอกไม้ หน้าอาจจะนิ่งไปหน่อยแต่ยิ้มสวยมากๆ  ผมรู้จักเขามาสักพักแล้วถึงตอนนี้อาจจะยังไม่ใช่แฟนแต่ผมมั่นใจความรู้สึกตัวเอง แต่สิ่งที่ผมอยากจะบอกก็คือ คุณดาวครับคุณต้นไม้เป็นผู้ชาย”

“……………………………………………………………………………”

“คุณดาว”

“คุณต้นไม้คือคนที่ทำให้คุณมิลมีอาการแปลกๆ เมื่อเดือนก่อนและก็เป็นคนเดียวที่ทำให้กลับมายิ้มได้ใช่ไหมคะ ต้องเป็นเจ้าของต้นกระบองเพชรที่เอามาตั้งหน้าโต๊ะทำงานด้วยแน่ๆ ”

“ครับ คนเดียวกันตอนแรกผมสับสนจนแทบจะเป็นบ้าแต่ก็เป็นอย่างที่เห็นผมเหมือนคนใกล้ตายเลยคิดเหมือนกันว่าถ้าผมปล่อยเขาไปผมคงตายจริงๆ ”


“……………………………………………………………………………”


“ผมอยากให้คุณดาวได้รู้จักคุณต้นไม้ถ้าคุณดาวได้เจอจะต้องชอบเหมือนที่ผมชอบแน่ๆ”

“……………………………………………………………………………”


“แต่ถ้าคุณดาวไม่อย..”

“ชื่อน่ารักดีนะคะต้นไม้..จะพามาวันไหนบอกล่วงหน้าด้วยจะเตรียมเรื่องเผาคุณมิลให้คุณต้นไม้ฟัง เริ่มจากงอแงไม่อยากไปทำงานที่หัวหินก่อนเลยค่ะ”


รามิลจากที่ทำใจแล้วว่าเรื่องแบบนี้ใช่ว่าทุกคนที่จะรับได้เพราะเห็นคุณดาวเองก็เงียบไปเป็นนาทีแต่พอได้ยินประโยคนั้นรามิลก็ยิ้มกว้างก่อนที่จะบอกว่าจะตั้งใจทำงานไม่งอแงแล้วกลับบ้านไปจะรีบเก็บกระเป๋าเลยงานที่หัวหินจะได้เสร็จเร็วๆ คุณดาวได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดู เคยได้ยินประโยคที่ว่าความรักจะทำให้ดูเด็กลงเพิ่งมาเห็นกับตาก็วันนี้  เจ้านายของเธอเหมือนกลับไปสมัยวัยรุ่นที่เพิ่งมีแฟน

พิมพ์ดาวยอมรับว่าตอนแรกที่ได้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชายเธอเองก็ตกใจมากเหมือนกัน แต่เพราะเธอได้เห็นเองกับตาว่าตอนที่คุณรามิลต้องห่างจากคุณต้นไม้นั้นมีอาการยังไง เผลอๆ เธอได้เห็นมากกว่าคนอื่นด้วยซ้ำเพราะทำงานด้วยกันตั้งแต่เช้าจรดเย็นเรียกว่าหนักเอาการอยู่อาจจะยังไม่เท่าตอนที่เลิกกับคุณฝ้าย ตอนนั้นเธอจำได้ว่าคุณรามิลเมาหัวราน้ำทุกวันขาดงานเป็นว่าเล่นแต่พิมพ์ดาวก็คิดว่า

อาการอกหักกับอาการเริ่มรักมันต่างกันอยู่แล้ว

ยังไงเธอก็อยากจะรู้ว่าคุณต้นไม้คนที่จะเข้ามาดูแลหัวใจเจ้านายของเธอ
อีกครั้งเป็นคนแบบไหน


SECRET GARDEN



 รามิลเริ่มรู้ว่าเวลาที่คุณต้นไม้มีสมาธิอยู่กับอะไรสักอย่างจะไม่มีการวอกแวกไปสนใจสิ่งไหนเลย ทุกทีถ้าเขาก้าวขาเข้ามาในโรงเรือนกระบองเพชรคุณต้นไม้จะรู้สึกตัวทันทีขนาดไม่ได้หันมามองที่ประตูนะ แต่ตอนนี้ท่าทางสิ่งที่กำลังทำอยู่สำคัญมากถึงก้มหน้าก้มตาทำไม่สนใจเลยเลยว่าเขามายืนอยู่ข้างๆ นานแล้ว

“ทำอะไรครับ”

ทันทีที่เขาตัดสินใจเอ่ยทักเพราะเห็นว่าขืนยืนรออยู่อย่างนี้คงอีกนานกว่าอีกฝ่ายจะสังเกตเห็น แต่พอทักเข้าคนที่กำลังก้มหน้าดูเมล็ดพันธ์ที่อยู่ในถาดก็สะดุ้งสุดตัวหน้าตาตื่นท่าทางเหมือนแมวขี้ตกใจซึ่งนานๆ ครั้งจะได้เห็นมันก็ดูน่ารักดี

“ทำไมคุณมิลมาเงียบๆ ล่ะครับ”

“ผมก็มาของผมปกติคุณไม้นั่นแหละทำอะไรอยู่ครับ ไม่สนใจผมเลย”

“เพาะเมล็ดกระบองเพชรครับ ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไงบ้างผมไม่ได้เพาะเมล็ดพันธ์นี้นานแล้วเหมือนกัน”

“พันธ์อะไรเหรอครับ”

Ariocarpus คุณมิลอาจจะไม่ค่อยได้เห็น พันธ์นี้ค่อนข้างโตช้าแล้วก็ราคาสูงมากด้วย เพาะเมล็ดมันก็โตยากไม่รู้ว่าจะขึ้นหรือเปล่า ออกดอกแค่ปีละครั้งเองครับคนเลยไม่ค่อยนิยมผมเองก็มีไม่ค่อยเยอะ”

“ไหนคือต้นของมันผมอยากเห็น”

ต้นไม้หันไปหยิบกระถางต้นกระบองเพชรที่วางอยู่ใกล้ๆ มันเป็นต้นกระบองเพชรที่รูปทรงแปลกดีมันไม่ได้มีหนามรอบตัวเหมือนเจ้าต้นถังทองหรือขนปุกปุยเหมือนเจ้าพุดเดิ้ลมันเหมือนต้นไม้เตี้ยๆ แต่ตรงกลางมีดอกสีชมพูอ่อนๆ รามิลยกกระถางขึ้นมามองใกล้ๆ มันแปลกตาจนเขาเองรู้สึกตื่นเต้นไปหมดเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นทำให้รามิลต้องลดกระถางลง

“หัวเราะอะไรครับ”

“คุณมิลตาเป็นประกายเหมือนเจอของเล่นที่ถูกใจ”

“ผมใจเต้นตึกตักเลยครับ”

“แสดงว่าตกหลุมรักกระบองเพชรจริงๆ แล้วสินะ”

“เวลามองหน้าคุณไม้ก็เป็นเหมือนกันนะครับ”

รู้สึกสกิลการจีบจะพัฒนาขึ้นเยอะรามิลเห็นคุณไม้ที่กำลังจะพูดต่อเงียบไปซะดื้อๆ ก่อนจะเห็นว่าเจ้าของร้านดอกไม้หูแดงขึ้นมาเหมือนทุกครั้งที่เขินพอสู้ไม่ได้ต้นไม้ก็หันไปจัดการเจ้าเมล็ดต้นกระบองเพชรต่อ รามิลเลยลากเก้าอี้มานั่งเรียนรู้วิธีการเพาะเมล็ดไปด้วย

เป็นประสบการณ์ทีแปลกใหม่มาก

ครั้งสุดท้ายที่เห็นเมล็ดพันธุ์พืชคือตอนป.5 ที่โรงเรียนให้ปลูกต้นถั่วงอกบนกระดาษทิชชู่ตอนนั้นรามิลไม่ได้สนใจเท่าไหร่ให้พี่เทพเป็นดูแลต้นถั่วงอกด้วยซ้ำ รามิลนึกว่าแค่โยนเมล็ดลงบนดินแล้วรอมันขึ้นมาก็จบแค่นั้น แต่มันไม่ใช่…คุณไม้ดูแลเอาใจใส่ทีละเมล็ด คอยดูและจดสังเกตว่ามันเป็นแบบไหน อันไหนมีเชื้อรา อันไหนมีแนวโน้มที่จะปลูกไม่ขึ้น

“ผมว่าคุณไม้ต้องเป็นคนที่ดูแลเอาใจใส่คนเก่งแน่ๆ”

“ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะครับ”

“ขนาดต้นกระบองเพชรคุณไม้ยังเอาใจใส่ขนาดนี้เลย”

“ถ้ารักสิ่งไหนก็ต้องดูแลเอาใจใส่สิ่งนั้นสิครับ ผมดูแลต้นกระบองเพชรเพราะว่าผมรักที่สุดในบรรดาต้นไม้พืชพันธุ์ที่ผมรู้จักมา”

“ดูเป็นคนรักเดียวใจเดียว”

“ก็คงเป็นอย่างนั้น”

“รักคนเดียวที่รักนานเท่าไหร่”

“ถ้าหมายถึงผมรักคนๆนึงได้นานแค่ไหนขอบอกเลยว่า นานจนคุณมิลเองต้องไม่เชื่อแน่ๆ”


“งั้นถ้ารักใคร…”

“นี่จะเล่นมุขจีบอีกหรือเปล่า”

“บอกตามตรง ผมว่าคนแบบคุณต้นไม้เป็นคนที่ผมไม่เคยเจอ ตอนเจอกันครั้งแรกคุณนิ่งมากๆ ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกอาจจะใกล้เคียงกับคำว่าเย็นชา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ดูไม่เป็นมิตรเวลาทิ่อยู่ใกล้ๆ ผมรู้สึกสบายๆ เหมือนเรานั่งพิงต้นไม้”

“พี่ชายผมเคยบอกว่าภายนอกผมก็ดูเหมือนผู้ชายธรรมดาทั่วๆ ไปเรียกว่าจืดชืดเลยก็ว่าได้แต่ถ้าได้รู้จัก..”

“ถ้าได้รู้จักแล้ว?”

รามิลเห็นคนที่พูดอยู่เงียบไปเลยถามซ้ำเจ้าของร้านดอกไม้วางกระถางต้นกระบองเพชร Ariocarpus ที่ถืออยู่ไว้บนชั้นก่อนจะเอนตัวเข้ามามือวางพาดลงบนไหล่กว้างมืออีกข้างก็ยกขึ้นมาป้องไว้ก่อนจะกระซิบข้างหูรามิลเบาๆ

“ถ้าได้รู้จักแล้วจะค่อยๆ ตกหลุมรัก”


เสียงกระซิบเบาๆ  ตบท้ายด้วยรอยยิ้มที่รามิลเป็นคนบอกเองว่าสวยมากนี่รามิลไม่ได้คิดไปเองว่าคุณต้นไม้ทำให้คนใจสั่นได้ไม่ยากนอกจากรอยยิ้มที่พิมพ์ใจแล้วคำพูดธรรมดาๆ แต่ทำให้ใจสั่นนี่แหละรามิลอยากจะบอกพี่ชายคุณไม้ ว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ในฐานะผู้ชายด้วยกันคุณไม้ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นถึงขนาดที่ว่าเจอกันครั้งแรกแล้วประทับใจแต่พอได้รู้จักกลับมีอะไรเยอะแยะจนเขาเองที่อยากจะค้นหาไปเรื่อยๆ

“คุณมิล”

“นี่ผมเป็นฝ่ายโดนจีบหรือเปล่า”

รามิลยกแขนขึ้นวางพาดลงบนเอวของคนที่เอนตัวเข้ามาหาพร้อมกับออกแรงให้คุณต้นไม้ลงมาจากเก้าอี้รามิลกระเถิบตัวให้เจ้าของร้านดอกไม้มายืนอยู่ตรงระหว่างขาต้นไม้เลยต้องยกขึ้นมาจับแขนอีกฝ่ายไว้เพราะรามิลเล่นกอดเอวไว้แน่นขนาดนี้ พอเห็นคนตรงหน้าถอนหายใจสองสามครั้งเหมือนมีเรื่องอะไรหนักใจก็เลยต้องเอ่ยถาม

“เป็นอะไรครับ”   

“คุณไม้รู้ไหมผมเป็นคนวอแว ติดสัมผัสมากด้วยผมจะต้องขาดใจตายแน่ๆ”

“ติดสัมผัส?”

“เวลาที่ผมชอบใครผมอยากอยู่ใกล้ๆ อยากจะกอด อยากจะหอมเหมือนตอนนี้ คุณไม้ครับผมมีข่าวร้ายจะบอก”

“ครับ”

“ผมต้องไปทำงานที่หัวหิน”

“นานเหรอครับ”

“สามวันสองคืน”

ต้นไม้หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคนตรงหน้าบอกจำนวนวันที่ต้องไปทำงาน ตอนแรกนี่ใจเสียไปแล้วนะเพราะเห็นคุณรามิลทำหน้าตาจริงจังนึกว่าเป็นเรื่องซีเรียสร้ายแรงอะไรเพราะทำท่าหงอยๆ พอเขาหัวเราะคุณรามิลก็บ่นเบาๆ ว่าคุณดาวก็หาว่าผมเวอร์แต่ไม่เป็นผมไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง

“ก็คุณมิลเวอร์จริงๆ นิครับผมนึกว่าคุณจะไปอยู่นานเป็นอาทิตย์ๆ ซะอีก”

“ก็ผมบอกคุณไม้แล้วว่าผมเป็นคนชอบวอแว เนี่ยผม..”

ต้นไม้ค่อยๆ ยกแขนขึ้นมาพาดไหล่แล้วกอดคนตรงหน้าไว้พร้อมกับตบหลังเบาๆ รามิลนิ่งไปสักพักก่อนจะกระชับกอดเอวคุณต้นไม้ให้แน่นขึ้น ได้ยินเสียงบอกเบาๆ ว่าห้ามเขางอแงเรื่องงานเพราะว่าโตแล้ว รามิลไม่ได้ตอบรับเพราะคิดว่าตอนแรกว่าจะเลิกบ่นเรื่องนี้แล้วแต่เจอแบบนี้ก็ของอแงให้ถึงที่สุด

“เจออย่างนี้ผมจะไปไหนรอด ไปเที่ยวทะเลกันไหมครับคุณไม้”

“ไม่ต้องเลยมาบอกอย่างนี้แสดงว่าไปพรุ่งนี้สินะกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะครับตอนนี้ดึกแล้ว”

ปกติรามิลไม่เคยเกเรเรื่องานเลยสักนิดทุกทีพรุ่งนี้บินไปฮ่องกงวันนี้ยังไปเที่ยวเย้วๆ กับแกงค์ลูกเพื่อนแม่อยู่เลย กลับบ้านตีสี่บินหกโมงเช้าก็ไม่เป็นปัญหา แต่พอเห็นท่าทางของคุณต้นไม้แล้วก็คงเป็นห่วงกลัวว่าเขาจะพักผ่อนใจจริงรามิลอยากอุ้มเจ้าของร้านดอกไม้ไปไว้ที่บ้านเลยด้วยซ้ำแต่ทำจริงๆ อาจจะโดนโกรธ รามิลเดินมาที่หน้าประตูโรงเรือนหลังจากโดนไล่ให้กลับบ้านรอบที่สิบพอคิดอะไรได้ขึ้นมาก็เลยกวักมือเรียกให้คุณไม้เดินเข้ามาหาอีกรอบ

“ผมบอกว่าผมเป็นคนติดสัมผัส”

“คุณมิลบอกผมรอบที่สามแล้ว”

ต้นไม้ทำหน้าสงสัยเมื่อรามิลไม่ตอบรับอะไรแถมยังทำหน้าตาเจ้าเล่ห์แปลกๆ กำลังเอ่ยถามอีกรอบแต่อยู่ดีๆ คนที่ยืนพิงประตูอยู่ก็ก้มลงมาหาก่อนที่จมูกโด่งนั่นจะสัมผัสกับแก้มขาวเต็มแรงแถมยังค้างไว้อย่างนั้นอีกหลายนาทีกว่าจะตัดใจผละออกมา รามิลก้มลงมามองหน้าคนที่ยืนทำหน้าตกใจอยู่หน้าประตูก่อนจะบอก



“อีกสามวันเจอกันนะครับ”



..............................
......................................................
........................................................................





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-08-2018 22:16:03 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
SECRET GARDEN

   

“ทำไมมึงมาหัวหินวะไม่ทำงานทำการเหรอไงเบน”

“ทำด้วยเที่ยวด้วยไม่ได้เหรอวะ จุ๊บแจงอยากมาทะเลกูก็เลยมา”

“ก็เป็นซะแบบนี้ป๊ามึงเขาถึงไม่ไว้ใจให้มึงทำงานใหญ่ๆ สักที”

“เวลาทำงานกูก็จริงจังเว้ย ห้ามพูดเรื่องซีเรียสที่บ้านเอาแต่ถามกูว่าเมื่อไหร่กูจะเลิกเปลี่ยนแฟนกูเบื่อจะตายอยู่แล้ว”

“มึงก็เลิกเจ้าชู้สิวะ ควงคนนู้นคนนี้ไปเรื่อยเดี๋ยววันนึงเจอของจริงแล้วจะรู้สึก”

“ใคระมาจริงกับกูนี่เบนจามิน เกียรติธนธาดานะครับ”

“กูรู้นะว่าลึกๆ มึงไม่จริงจังกับใครสักคนเพราะอะไรกูนี่เพื่อนมึงตั้งแต่เกิด”

“กูลืมไปแล้ว”


“อย่ามาโกหกหัวหน้าแกงค์ กูรู้ว่ามึงยังรอ…”

“เฮ้ย ไอ้มิล!”

เสียงตะโกนที่ดังขึ้นทำให้ทั้งสองคนหยุดบทสนทนาแล้วหันไปตามเสียงเรียก รามิลลุกขึ้นยืนทักทายเพื่อนเก่าตั้งแต่สมัยมหา’ลัยตั้มเป็นเพื่อนของเพื่อนอีกทีแต่ก็รู้จักกับรามิลมาตั้งแต่เรียนอยู่ปีสองนี่ตั้งแต่เรียนจบรับปริญญากันไปก็ไม่ได้เจอกันอีก เห็นว่าตั้มเองก็เดินสายต่างจังหวัด

“ไม่เจอกันนานพวกแกงค์ลูกเพื่อนแม่ก็ยังหล่อเหมือนเดิม มีอีกคนที่เรียนนิเทศกับไอ้ตัวจิ๋วๆ เรียนออกแบบ”

“มึงลองไปเรียกไอ้จิ๋วต่อหน้าไอ้ทิมมันกระโดดเตะมึงแน่”

“เออ..รู้ยังวะปีนี้คณะมึงจัดงานเลี้ยงรุ่นพร้อมคณะกูจัดที่มหา’ลัยด้วยมึง”

“เห็นแว๊บๆ ในไลน์กรุ๊ปปีนี้ว่างพอดีว่าจะไปทุกทีแม่งติดงานเสียดาย”

พอไม่เจอกันนานก็เลยคุยอะไรเรื่อยเปื่อยชีวิตในวัยมหา’ลัยที่ถูกขุดขึ้นมาเล่าทำให้ทั้งสามคนต่างหัวเราะกันไม่หยุด เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ตั้มต้องขอตัวก่อน  รามิลกับเบนโบกมือลาเพื่อนสมัยมหา’ลัยก่อนที่จะตะโกนถาม

“เฮ้ย..กูลืมไปแล้วมึงเรียนคณะอะไรวะตั้ม”

“คณะเกษตรไงโว้ย”


ตั้มตะโกนกลับก่อนจะลากันอีกรอบ
ตั้มกดรับโทรศัพท์อีกครั้งหลังจากที่สายตัดไปในครั้งแรก


“ไอ้พฤกษไม้รหัส510งานเลี้ยงรุ่นสิ้นเดือนนี้จัดที่มหา’ลัยว่ะเออ..ดีกูชอบกูอยากกลับไปคณะใจจะขาดคิดถึงต้นไม้ใบหญ้าที่กูเคยปลูกแล้วนี่…”






กลับมาจากหัวหินนึกว่าคุณรามิลจะอารมณ์ดีมีประชุมด่วนก็นึกว่าจะได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็วแต่กลับกลายเป็นว่าเจอปัญหาหนักบรรยากาศตอนนี้พิมพ์ดาวบอกได้ว่าเหมือนอยู่ในสงครามโลก

“ที่ดินตรงนี้ผมลองศึกษาแล้วผมคิดว่ามันคุ้มค่าแก่การลงทุน”

“ผมเคยบอกคุณแล้ว คุณภพธรผมไม่อนุมัติที่ดินตรงนั้น”

“แต่ที่ดินตรงนั้นมันมันเหมาะแก่การสร้างคอนโดริมน้ำมากนะครับคุณมิล”

“ผมไม่อนุมัติ”

“คุณมิลในฐานะที่ผมอาวุโสกว่าผมขอให้คุณพิจารณาโครงการนี้อีกทีครับ”

“จะแก่กว่าผมสักร้อยปีผมก็ยังยืนยันคำเดิม ไม่อนุมัติครับ!”



“…………………………………………………………….”


พิมพ์ดาวและพนักงานที่เข้าร่วมประชุมต่างหันมามองหน้ากันเพราะนี่นับเป็นครั้งแรกที่เห็นคุณรามิลไม่พอใจขนาดใช้คำพูดแบบนี้มาก่อนทันทีที่จบประโยคนั้นเหมือนห้องประชุมก็แบ่งออกเป็นสองฝั่งเถียงกันไม่หยุด ตอนนี้คุณรามิลก็เริ่มจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน พิมพ์ดาวเดินเลี่ยงออกไปนอกห้องประชุมเมื่อโทรศัพท์ขึ้นชื่อของคุณทิม คุณทิมบอกไว้แล้วว่าวันนี้จะเข้ามาหาคุณมิลแต่เพราะการประชุมที่ยังหาข้อสรุปไม่ได้เวลาก็เลยเลทไปอีก

“คุณทิมคะ คุณมิลยังประชุมไม่เสร็จตอนนี้ในห้องประชุมลุกเป็นไฟแล้วค่ะ”





ร้าน SECRET GARDEN

“ ผมอยากได้ช่อดอกไม้น่ารักๆ  ไม่เอาใหญ่มากเอาแค่น่ารักกุ๊บกิ๊บครับคุณไม้”

เบนจามินกำลังอธิบายลักษณะช่อดอกไม้ที่เขาอยากได้ในวันนี้ให้คุณต้นไม้ที่พยักหน้ารับ วันนี้บังเอิญมาทำงานแถวร้านดอกไม้เลยแวะมาอุดหนุนว่าที่แฟนเพื่อนสักหน่อย เบนจามินกำลังจะเลือกดอกไม้ตามที่คุณไม้แนะนำแต่อยู่ดีๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นยังไม่ทันจะได้เซย์ฮัลโหลคุณชายทับทิม เสียงตะโกนที่ดังลั่นก็แทรกขึ้นมาซะก่อน

“เบน! มึงอยู่ไหนโทรหาไอ้คินแล้วกูลืมไปว่ามันไปทำงานเชียงใหม่”

“กูอยู่ร้านดอกไม้..มึงว่าอะไรนะทิมค่อยๆ พูด”

“ไอ้มิลแม่งทะเลาะกับบอร์ดบริหารจะต่อยกันอยู่แล้วไอ้มิลหัวร้อนมากมึงรีบมา!”

เบนจามินตอบรับก่อนจะหันมาบอกคุณไม้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอน์ว่ามีธุระด่วน ต้นไม้คิดว่าคงเกิดเรื่องร้ายแรงจริงๆ เพราะได้ยินเสียงอีกฝั่งที่คุณเบนคุยด้วยดังออกมาจากโทรศัพท์แต่จับใจความไม่ได้ เบนเอ่ยขอโทษก่อนจะหยุดนิ่งไปสักพักแล้วหันมามองหน้าเจ้าของร้านดอกไม้อีกครั้ง

“ทิม..กูเอาต้นไม้ไปดับร้อนด้วยจะดีไหมวะ”





เป็นครั้งแรกที่ได้ขึ้นมาที่บริษัทของคุณรามิล
ตอนนี้ต้นไม้ไม่รู้รายละเอียดมากนัก รู้แค่ว่าหลังจากที่คุณเบนจามินวางโทรศัพท์ต้นไม้ก็ถูกขอร้องให้มาหาคุณมิลที่บริษัท จับใจความได้คร่าวๆ ว่าคุณมิลมีเรื่องกับฝ่ายบริหารปกติต้นไม้ไม่ค่อยรู้เรื่องพวกธุรกิจแบบนี้อยู่แล้วแต่เดาได้ว่าคงจะเป็นเรื่องใหญ่พอสมควร

“แล้วคุณจะเสียใจคุณรามิล! ไอ้เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม”

หน้าห้องประชุมตอนนี้มีคนมุงอยู่เยอะเต็มไปหมด ต้นไม้เลยเลือกที่จะยืนหลบอยู่ข้างหลังคุณเบนเพราะตอนนี้ยังมีแต่คนในบริษัทรวมทั้งคนในครอบครัวเตชนะหิรัญ คนที่รั้งแขนคุณมิลไว้น่าจะเป็นคุณทัดเทพพี่ชายคนโตก่อนที่ผู้ชายที่ดูมีอายุจะปาแฟ้มลงพื้นแล้วเดินออกไป

“ผมขออยู่คนเดียวสักพัก”

รามิลยกมือคล้ายกับว่าขอเวลาส่วนตัวทุกคนที่ยืนอยู่หน้าห้องประชุมได้แต่ถอนหายใจ เพราะไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเลยรับมือไม่ค่อยถูกพอเหตุการณ์ลุ้นระทึกผ่านไปทุกคนก็หันมามองคนที่ยืนอยู่ข้างเบนจามิน ต้นไม้เลยยกมือไหว้ก่อนที่คนแนะนำตัวให้ทุกคนได้รู้จักคือเบน

“นี่คุณต้นไม้ครับ”



ห้องทำงานคุณมิลก็เหมือนห้องทำงานผู้บริหารในละครมันทั้งใหญ่โตและดูหรูหรา ต้นไม้เองก็ไม่รู้ว่าที่เขาเข้ามาอย่างนี้จะดีหรือเปล่าแต่ทุกคนก็บอกให้เขาเข้ามาเพราะไม่อยากให้คุณมิลอยู่คนเดียว ก่อนเข้ามาคุณพิมพ์ดาวถือชากลิ่นหอมมาหนึ่งแก้วพร้อมกับบอกว่า

“ยินดีที่ได้เจอคุณต้นไม้นะคะ ฉันพิมพ์ดาวเลขาคุณมิล”


ต้นไม้ยืนมองรามิลที่ตอนนี้นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานแล้วพิงศีรษะไปกับเก้าอี้ท่าทางคงจะเหนื่อยมาก เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นทำให้รามิลรู้สึตัวก่อนจะบอกว่าคุณดาวผมขออยู่คนเดียวยังไม่อยากจะเจอหน้าใคร

“ผมขออยู่ด้วยได้ไหมครับ”


เสียงที่คุ้นเคยทำให้รามิลลืมตาขึ้นมามองรามิลไม่ได้ตาฝาดและคนที่ยืนอยู่ตรงข้างเก้าอี้ทำงานคือคุณต้นไม้ หลากหลายคำถามที่อยากจะถามออกไปแต่ตอนนี้มันเหนื่อยเกินกว่าจะพูดคุย รามิลเลยทำได้แค่ยื่นมือไปหาต้นไม้เองก็ยื่นมือไปจับก่อนที่เดินเข้าไปใกล้ๆ ให้อีกฝ่ายกอดไว้ ใบหน้าหล่อซบลงตรงหน้าท้องเหมือนหาที่พักพิงต้นไม้เลยลูบหลังกว้างเบาๆ ให้ผ่อนคลาย

“ผมไม่เคยรู้สึกแย่เท่าวันนี้เลยคุณไม้”

“คนเราก็ต้องมีวันที่แย่บ้างสิครับ”

“แต่ผมอนุมัติให้สร้างคอนโดตรงที่ดินตรงนั้นไม่ได้จริงๆ ….”

ต้นไม้ปล่อยให้คุณรามิลเล่าทุกอย่างตามที่อยากจะเล่า ใบหน้าที่ดูอ่อนล้าทำให้ต้นไม้ต้องคอยตบหลังเบาๆ คล้ายกับบอกว่ากำลังรับฟังอยู่ ถึงจะไม่เข้าใจเรื่องธุรกิจมากนักแต่ต้นไม้ก็พอเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น

“ผมยังไปซื้อทองม้วนสดคุณลุงที่ขายตรงนั้นอยู่เลย อยู่ดีๆ จะไปบอกว่าขอซื้อที่ดินมาสร้างคอนโดผมทำไม่ลง”

“คุณมิลมีเหตุผลของคุณมิล คุณภพธรเขาก็มองที่ดินตรงนั้นในเชิงธุรกิจคุณมิลลองอธิบายให้เขาฟังสิครับว่าเพราะอะไรทำไมถึงไม่อนุมัติ หรือไม่ก็ลองหาโปรเจคอื่นหรือโครงการที่คุณมิลคิดว่ามันแทนคอนโดริมน้ำตรงนี้ได้เสนอให้บอร์ดบริหารเห็นเลยว่าถ้าไม่ทำตรงนี้ เราก็ยังมีโครงการอื่นทดแทน”

“……………………………………………………………..”

“ถ้าเขาคัดค้านคุณมิลก็เอาเหตุผลมาเสนอให้เขาลองพิจารณาดู ห้ามขู่เขาว่าจะลดตำแหน่งหรือเงินเดือนนะครับ ไม่ดีเลยแบบนั้นเดี๋ยวคนจะมองคุณไม่ดี”


“……………………………………………………………..”

“แต่ถ้ายังไม่เห็นด้วยก็ตัดสินใจเองเลยบริษัทเรา เราจะทำอะไรก็ได้”

ในที่สุดรามิลก็ยิ้มได้หลังจากที่เครียดมาทั้งวันรามิลเงยหน้าขึ้นมามองคุณต้นไม้ก็ยังยิ้มสวยอยู่เหมือนเดิม อาการเหนื่อยล้าเหมือนเจอทางตันจนคิดอะไรไม่ออกหายวับภายในพริบตา เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้รามิลตะโกนบอกว่าเข้ามาได้คุณพิมพ์ดาวเดินเข้ามาหาก่อนจะยิ้มให้คุณต้นไม้ที่ยืนอยู่ข้างๆ

“คุณมิลหายโมโหหรือยังคะ วันนี้คุณเทพบอกว่าให้คุณมิลพักได้ก็เลยเข้ามาถามว่าจะทำงานต่อไหมคะ”

“คุณดาวครับ”

“คะ”

“ผมเอาต้นไม้มาไว้ในห้องทำงานได้ไหมครับ ถ้ามีในห้องทำงานจะต้องทำงานอย่างสดชื่นแน่ๆ”

“ถ้าไม่ใหญ่โตเท่าต้นมะม่วงอะไรแบบนั้นก็ได้นะคะ”

รามิลหันมามองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนที่จะบอกบางอย่างที่ทำให้เลขาอย่างคุณพิมพ์ดาวต้องยกแฟ้มขึ้นมาปิดหน้าเพราะทนไม่ได้กับมุขจีบของเจ้านาย

“งั้นน่าจะได้ คุณไม้ไม่ได้สูงเท่าต้นมะม่วงนิครับ”




SECRET GARDEN


ทองม้วนสดของคุณลุงอร่อยตามที่คุณมิลบอก
หลังจากที่คุณดาวบอกว่าพี่เทพให้พักครึ่งวัน รามิลก็ขอใช้สิทธิ์อย่างเต็มที่เพราะให้ทำงานต่อตอนนี้ก็ทำไม่ได้เหมือนกัน ต้นไม้ขอไปปิดร้านก่อนเพราะตอนออกมาฝากเต้ไว้ สงสัยอยู่เหมือนกันว่าคุณมิลจะพาไปที่ไหนสุดท้ายก็มาที่ดินริมน้ำปัญหาของวันนี้

ลมที่พัดเข้ามาทำให้ต้นไม้ต้องหลับตาลงนานแล้วเหมือนกันที่ไม่ได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้ คุณรามิลพาไปหาคุณลุงที่ทำทองม้วนสดอยู่ตรงศาลาริมน้ำ ท่าทางจะจำคุณมิลได้เพราะเห็นทักทายสนิทสนมกันดี บรรยากาศยามเย็นกับทางเดินเลียบแม่น้ำทำให้ทั้งคู่เลือกที่จะเดินข้างกันเงียบๆ ก่อนที่รามิลจะหยุดเดินแล้วนั่งพักตรงศาลาริมน้ำ

“เชื่อไหม ครั้งแรกที่ผมเห็นที่นี่ผมก็คิดเหมือนคุณภพธรที่ดินตรงนี้ไม่มีอะไรเหมาะไปกว่าคอนโดริมน้ำ”

“แล้วทำไมถึงเปลี่ยนใจครับ”

“คุณลุงขายทองม้วนสดกวักมือเรียกให้ผมไปชิมฟรีๆ บอกว่าจะกลับบ้านไปเลี้ยงหลานเลยยกให้ ตอนยืนรอแกทำแก็เล่าว่าอยู่ตรงนี้มาสิบปีแล้ว สงบแล้วก็บรรยากาศดีมากยังแซวผมอยู่เลยว่าผมมาเดินเล่นกับแฟนเหรอ”

“…………………………………………”

“ตอนนั้นผมเลยมองไปรอบๆ ตรงนี้มันเหมือนเราหลุดออกมาอีกโลกเลยมีคุณลุงที่ให้ทองม้วนสดกินฟรีๆ มีเด็กๆ เตะบอลอยู่ตรงลานกว้าง เด็กขี่จักรยานเป็นแกงค์ๆ มันเป็นแว๊บเดียวที่คิดขึ้นมาว่าภาพเหล่านี้มันจะหายไปแล้วกลายเป็นตึกสูงๆ แทน”

“บางทีความรู้สึกมันก็ตรงข้ามกับธุรกิจใช่ไหมครับ”

“ประมาณนั้นครับวันนี้ความรู้สึกชนะก็เลยสู้สุดใจเลย”

“เพิ่งรู้นะครับเวลาที่คุณมิลโมโหก็น่ากลัวเหมือนกัน”

“ตอนที่คุณเจอผมครั้งแรกคุณไม้คิดว่าเป็นคนแบบไหนเหรอครับ”

“ก็เป็นรามิล เตชนะหิรัญ”

“……………………………………………………..”

“……………………………………………………..”

“แค่นี้เหรอครับ”

“ครับ ตอนที่เจอกันครั้งแรกคุณคือรามิล เตชนะหิรัญผมรู้จักได้แค่นั้นเพราะผมไม่เคยมีโอกาสได้เข้าใกล้คุณเลย”


“…………………………………………………………………”

รามิลมองหน้าคุณต้นไม้ประโยคในแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยิน มันแปลความหมายได้หลายอย่างรามิลเลยกระเถิบเข้ามาแล้วโน้มตัวเข้ามาหาคนที่นั่งอยู่ข้างๆ จนจมูกสัมผัสกันเบาๆ สายตาที่มองกันทำให้รามิลยิ้ม

“ตอนนี้ใกล้พอหรือยังครับ”

“ตอนที่เจอกันครั้งแรกผมกับคุณมิลเราดูห่างกันมากจนผมเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเราจะได้มาอยู่ใกล้กันขนาดนี้”

“คุณพูดเหมือนผมอยู่บนโลกแล้วคุณไม้อยู่บนดาวเสาร์”

“อยู่บนโลกเดียวกันเนี่ยแหละครับผมอาจจะมองเห็นคุณแต่คุณมิลมองไม่เห็นผม”

รามิลยกมือดีดหน้าผากคนตรงหน้าเบาๆ พร้อมกับบอกว่าชอบพูดให้ งง อยู่เรื่อยรามิลเลยขยับตัวแล้วล้มลงนอนตักที่นั่งอยู่บรรยากาศตอนพระอาทิตย์ใกล้ตกท้องฟ้ามันเป็นสีส้มสวย ไม่มีใครพูดอะไรต่อแต่ทุกอย่างตอนนี้มันดีจนเกินกว่าจะคุยอะไรกัน รามิลหันไปมองคนที่หยิบของออกมาจากกล่องกระดาษเห็นเหมือนกันว่าคุณไม้ถือถุงออกมาตอนที่แวะไปปิดร้านดอกไม้

“ผมเห็นว่าวันนี้คุณมิลเครียดมากเลยเอาเจ้า Ariocarpus มาให้เผื่อจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง”

รามิลรับเอากระถางของต้นกระบองเพชรมาวางไว้บนตัวมันเป็นต้นเดียวกับที่เขาเห็นเมื่อหลายวันก่อน รามิลหมุนกระถางจนเห็นข้อความที่เขียนไว้เหมือนทุกที

Themselves

รามิลอ่านเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมามองคนที่ก้มลงมามองพอดี
ต้นไม้ยิ้มให้คล้ายจะรอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดว่าอะไร


“ตอนนี้เราอยู่บนโลกเดียวกันคุณไม้มองเห็นผมและผมก็มองเห็นคุณไม้แล้ว”



ต้นไม้ยกมือขึ้นมาลูบแก้ม
คนที่นอนอยู่ตักเบาๆ ก่อนจะบอก


“ครับ เราเจอกันแล้ว”


SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน.

TO BE CON



TWITTER : #ความลับของต้นไม้ @ribbinbo




Talk : จริงๆ แล้วเรื่องนี้ก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรมากเลยค่ะ
แค่อยากถ่ายทอดให้เห็นถึงบรรยากาศของความเป็น SECRET GARDEN
หมายถึงต้นไม้ รู้สึกอบอุ่น สบายๆ แต่มีความลับอยู่นะจ๊ะ งง.. 55555

Ps. เรื่องคณะในมหา’ลัยขออนุญาตรวมทุกคณะอยู่ในมหา’ลัยเดียวกันหมดเลยนะคะ
ไม่ได้แบ่งแยกว่าอยู่มหา’ลัยไหนกัน
 
: นิยายซีรีส์ลูกเพื่อนแม่แบ่งออกเป็น4เรื่องเลยค่ะ ทุกคนมีตอนของตัวเอง
1.   SECRET GARDEN  รามิล (หัวหน้าแกงค์)
2.   MUSIC BOX   เบนจามิน
3.   WATERCOLOR ภาคิน
4.   JEWELLY DESIGN นพจินดา (ทับทิม)

ดูยิ่งใหญ่มากซึ่งจริงๆ ตอนนี้อยู่ที่ตอนที่ 9 เรื่องที่ 1 -*-  555555555555
แล้วก็พยายามคิดแทกนิยายให้มันคล้องจองกันอยู่มันยากกว่าแต่งเนื้อเรื่องอีกนะเนี่ย ฮือ 
ขอฝากซีรีส์ลูกเพื่อนแม่ไว้ด้วยนะคะ *โค้งหวังว่ามันจะเสร็จในปี 2018 (มั้งนะ)
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ

Thank: ข้อมูลต้นกระบองเพชร
http://ariocarpus.blogspot.com/2012/07/ariocarpus_31.html
https://pantip.com/topic/35240595
https://pantown.com/


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-08-2018 22:29:29 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
เดี๋ยวงานเลี้ยงรุ่นก็คงได้รู้ที่มาที่ไปมากขึ้นเนาะ

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
หยอดคุณต้นไม้ประหนึ่งตัวเองเป็นระบบน้ำหยดเชียวนะ

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
หยอดเก่งอ่ะ

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
เมื่อไหร่ความจริงจะเฉลยว่าเจอกันตั้งแต่เมื่อไหร่    :katai1:

เค้าหอมแก้มกันแล้วววววว

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด