SECRET GARDEN#ความลับของต้นไม้-Epilogue The secret of tree -END P.4 29/07/18 up*
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: SECRET GARDEN#ความลับของต้นไม้-Epilogue The secret of tree -END P.4 29/07/18 up*  (อ่าน 80558 ครั้ง)

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
เจอกันในงานเลี้ยงรุ่นไหมนะ  :hao5:

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..
CH10.REBUTIA




“คุณไม้ ผมขอเอากล้องมาถ่ายรูปกระบองเพชรได้ไหมครับสัญญาว่าจะไม่เอาไปใช้ทำอะไรไม่ดีแน่นอนแค่ถ่ายเก็บไว้เฉยๆ”

“จะต้องส่งประกวดแล้วเหรอครับ”

“ยังครับ แต่ตอนนี้ผมอยากถ่ายรูปเจ้าพวกกระบองเพชรเก็บไว้”

“ผมไม่เคยบอกว่าจะให้ถ่ายสักหน่อย”

รามิลถือกระถางต้นกระบองเพชรค้างไว้แบบนั้นหน้าตาตกใจจนต้นไม้ต้องหัวเราะเพราะมันเหมือนย้อนเวลากลับไปเมื่อตอนที่รามิลอ้อนวอนมาขอถ่ายรูปกระบองเพชรส่งประกวดไม่มีผิด พอได้สติก็เลยวางกระถางในมือลงแล้วเดินดุ่มๆ เข้ามาหาคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะตัวใหญ่ ต้นไม้ที่กำลังโรยหินตกแต่งกระถางกระบองเพชรเลยต้องยกมือขึ้นมาดันอกคนตรงหน้าไว้ไม่รู้ว่าโกรธจริงหรือโกรธเล่นก็เล่นเดินเข้ามาหาทำหน้าตาขึงขังแถมตอนนี้ยังโดนล๊อคตัวหนีไปไหนไม่ได้อีก

“คุณมิล”

“คุณไม้จะไม่ให้ผมถ่ายรูปจริงๆ เหรอครับ”

“คุณยังฝึกงานไม่ถึงเวลาที่เราตกลงกันไว้เลย อย่ามาโกง”

“ผมตกหลุมรักกระบองเพชรแล้วจริงๆ นะครับ”

“ผมรู้ว่าคุณเริ่มชอบกระบองเพชรแล้วแต่ผมก็อยากให้คุณมิลยังเรียนรู้กระบองเพชรไปเรื่อยๆ จนกว่า..”

“จนกว่า?”

“จนกว่าคุณจะรู้”

“มาอีกแล้วปริศนาสายฟ้าแลบ”

ต้นไม้ใจชื้นขึ้นมาหน่อยที่คุณเห็นรามิลยิ้มให้เหมือนเดิม แถมเจ้าตัวยังบอกว่าแกล้งทำหน้าโกรธไปงั้นจริงๆ ไม่ได้โกรธอะไรเลยมันสมควรโดนทุบจริงๆ ตอนนี้ก็เหมือนโดนแกล้งทั้งๆ ที่เราคุยกันจบแล้วแต่รามิลก็ยังไม่ยอมกระเถิบตัวไปไหนแถมยังโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกต่างหาก ที่จริงอยากจะไม่สนใจแต่สายตาวิบวับนั่นทำให้ต้นไม้ต้องเงยหน้าขึ้นมามอง

“อู้งานเหรอครับกลับไปเช็ดกระถางต้นกระบองเพชรเลย”

“ไม่เอาอยากกอด”

พูดกันตรงๆ แบบนี้ต้นไม้เลยต้องวางกระถางต้นกระบองเพชรที่ถืออยู่เพราะกลัวว่าขืนคุณมิลขยับตัวเข้ามาใกล้มากกว่านี้คงได้บาดเจ็บกันบ้างไม่แน่อาจจะโดนหนามเจ้าต้นที่ถืออยู่นี่ทิ่มหน้าทิ่มตาเอาและมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ทันทีที่วางกระถางไว้ข้างๆ รามิลก็กระเถิบตัวจนแนบชิด

“รู้เหรอครับว่าผมจะทำอะไร”

“นี่ผมอายุเท่าไหร่แล้ว แล้วก็ไม่ใช่คนใสใสอินโนเซ้นท์ด้วย”

“งั้นช่วยเอามือที่ดันอกผมอยู่มาคล้องคอผมเลยได้ไหมครับ”

“อันนี้ก็เกินไปหน่อย”

ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่รามิลก็ตัวแข็งทื่อเมื่อคุณต้นไม้ค่อยๆ เลื่อนมือที่ดันอกอยู่ไปจนถึงไหล่ทั้งสายตาและท่าทางมันทำให้รามิลใจเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกยิ่งมือคุณไม้สัมผัสตรงต้นคอรามิลเริ่มรู้สึกว่าขนอ่อนแถวๆ นั้นมันลุกพรึบขึ้นมาสุดท้ายเลยตัดสินใจก้มหน้าลงไปหาแต่คนที่นั่งอยู่บนโต๊ะกลับเอนตัวหลบพร้อมกับเอามือดันหน้าเขาไว้อีกแต่ดีที่รามิลล๊อคตัวไว้ทันแถมยังหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นว่าเขาพลาด

“ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกเจี๊ยบเลย”

“ทำไมครับ”

“ผมเป็นลูกไก่ในกำมือคุณไม้ชัดๆ ”

“ผมมีอำนาจขนาดนั้นเลย”

“สั่งให้ผมทำอะไรก็ทำทั้งนั้นแหละตอนนี้ ยอมสุดๆ แล้ว”

“ไม่แปลกใจเลยนะที่คุณดูเป็นผู้ชายในอุดมคติของผู้หญิง  รามิล เตชนะหิรัญ หล่อ รวย ดูเข้าถึงยากแต่จริงๆ คุณมิลก็เป็นผู้ชายขี้เล่นแถมยังชอบพูดประโยคแบบนี้อีก”

“แบบไหนครับ”

“แบบที่ทำให้คนฟังเขิน”

“ความจริงเวลาที่ผมชอบใครผมก็อยากให้เขารักผมที่ผมเป็นแบบนี้ อยากให้เขารู้สึกดีเวลาที่มีผมอยู่ใกล้ๆ ตอนที่ผมเป็นแฟนฝ้าย…ไม่โกรธผมนะ ”

“ไม่หรอกครับ”

“ผมก็เป็นของผมแบบนี้มาตลอดจนวันนึงอยู่ดีๆ ฝ้ายก็บอกว่าผมเล่นเกินไปอยากให้ทำตัวมีสาระ ผมก็ไม่เข้าใจหรอกถ้าเราอยู่กับคนที่เรารักสองคนทำไมเราต้องทำตัวเท่ๆ คูลๆ ด้วยผมจะงอแงบ้าบอเหมือนเด็กบ้างไม่ได้เหรอครับ”

“ผมถามได้ไหมครับ ทำไมถึงคุณมิลกับคุณฝ้ายถึงเลิกกัน”

“ฝ้ายบอกว่าผมว่าเขาไม่อยากผูกมัดอยากมีอิสระมากกว่านี้  ผมคบกับฝ้ายตอนประมาณปีสองปีสามพอจบมาต่างคนต่างแยกย้ายไปทำงาน ฝ้ายเป็นคนเก่งพอเจอสังคมใหม่ๆ เขาก็เริ่มสนุกเหมือนเขาค่อยๆ ลืมผม”


“…………………………………………………………..”


“เราทะเลาะกันบ่อยจนสุดท้ายเราก็เลิกกัน  ถ้าคุณไม้เห็นผมตอนนั้นคุณไม้ต้องไม่เชื่อแน่ๆ ผมเมาหัวราน้ำทุกวัน ขาดงานบ้าง หนีประชุมบ้างดีที่แกงค์ลูกเพื่อนแม่มาเตือนสติผมไว้ทัน”

“คุณมิลคงรักคุณฝ้ายมากนะครับ”

“ผมยอมรับผมเคยรักฝ้ายมากแต่มันก็เป็นแค่อดีตคุณไม้รู้ไหมว่าผมขอฝ้ายเป็นแฟนแบบไหน คิดย้อนไปยังอายอยู่เลย”

“ขอเป็นแฟนกลางเวทีคอนเสิร์ตที่มหา’ลัยแบบนี้หรือเปล่าครับ”

“……………………………………………………..”

รามิลเงียบไปเพราะที่คุณไม้บอกมันถูกทุกอย่างเขายังจำวันนั้นได้อยู่เลยมันเป็นงานของคณะอักษรและฝ้ายก็ทำงานนี้ด้วยเป็นคนเล่นเปียโนโชว์ในงาน วันนั้นเขาเตรียมกับเพื่อนของฝ้ายเรียบร้อยรามิลคิดว่างานวันนั้นน่าจะมีแต่คณะอักษรเพราะจัดอยู่ในหอประชุมที่คณะและงานก็ไม่ได้ประชาสัมพันธ์ให้คนนอกรู้มากนัก เอาจริงๆ วันนั้นรามิลมั่นใจว่ามีแค่เด็กอักษรเท่านั้นถึงกล้าทำอะไรแบบนั้น

“คุณไม้รู้”

“แล้วตอนนี้คุณมิลยัง..”

“ฝ้ายเป็นแค่ความทรงจำของผมไปแล้วครับ ตอนนี้ฝ้ายเองก็ทำงานที่สิงคโปร์ล่าสุดก็เห็นว่ามีแฟนเป็นนักธุรกิจที่นู่น ผมรู้ตัวก็เพราะเรื่องนี้ ตอนที่ผมรู้ผมไม่ได้เสียใจอะไรเลยผมรู้สึกแค่ว่ายินดีด้วย”

“ไม่เสียใจเหรอครับ”

“ไม่เลยครับ อีกอย่างตอนนี้ผมมีแต่คุณต้นไม้ คุณต้นไม้ คุณต้นไม้ และก็คุณต้นไม้ ผมไม่รู้ว่าคุณจะรำคาญผมบ้างหรือเปล่าที่ผมเป็นแบบนี้ แต่ผมอยากให้คุณรู้จักตัวตนของรามิล เตชนะหิรัญ”

ต้นไม้เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะยกมือขึ้นมากอดเอวของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า รามิลเลยต้องโน้มตัวเข้ามาใกล้มากกว่าเดิมสัมผัสเบาๆ ตรงหลังทำให้รามิลยิ้มนิดๆ เพราะรู้ดีว่าคุณไม้กำลังปลอบเขาอยู่ รามิลเอียงตัวเมื่ออีกฝ่ายเหมือนตั้งใจจะพูดอะไรให้เขาฟังแต่สัมผัสที่แก้มทำให้รามิลก้มลงมองคนที่หอมแก้มเขาก่อน

“งอแงกับผมแค่ไหนก็ได้ จะเล่นแค่ไหนก็ได้ เป็นรามิล เตชนะหิรัญหรือจะเป็นแค่เด็กชายรามิลก็ได้ ที่คุณมิลบอกว่าคุณมิลยอมผม จริงๆ ผมต่างหากที่เป็นฝ่ายยอมคุณมิล ผมยอมให้คุณมากกว่าที่คุณคิดซะอีก”



ให้ตายเถอะ..รามิล
ยิ่งกว่าลูกไก่ในกำมืออีกตอนนี้


SECRET GARDEN


งานเลี้ยงรุ่นนี่มันดีจริงๆ
รามิลพลาดงานเลี้ยงรุ่นมาหลายปีเพราะติดงานตลอด ไม่ไปต่างจังหวัดก็ไปต่างประเทศ ดีที่ปีนี้ไม่มีงานแถมยังจัดที่คณะอีกต่างหากรู้สึกเหมือนย้อนวัยกลับไปตอนเรียน มีธีมด้วยนะตอนแรกโคตรตื่นเต้นนึกว่าจะได้แต่งตัวแปลกๆ แต่ปีนี้ธีมของงานเลี้ยงรุ่นคือ


ชุดนักศึกษา


ผู้ชายนี่ไร้ซึ่งความตื่นเต้นเพราะแค่ทุกคนถอดไทด์ที่ใส่อยู่จากชุดทำงานก็เหมือนชุดนักศึกษาแล้ว แต่ที่ตื่นเต้นคือผู้หญิงไอ้เบลเจ้าเก่าเจ้าของร้านห้องเสื้อกรี๊ดยาวเกือบห้าบรรทัดในไลน์ว่าอยากกลับไปแต่งชุดนักศึกษามานานแล้ว บรรดาผู้หญิงกรี๊ดกร๊าดกันอยู่ในกรุ๊ปจนถึงตอนนี้ ไอ้เบนบ่นรอบที่แปดแสนว่าเป็นตากล้องให้บรรดาผู้หญิงในคณะที่ถ่ายรูปเกินห้าพันรูปไปแล้ว

“ทำไมรถเยอะขนาดนี้วะ นึกว่ามีแค่คณะเรา”

“มันจัดพร้อมกันหลายคณะว่ะปีนี้ ไม่รู้ว่าคณะอะไรบ้าง”

“เออ มันถึงมีไอ้แถบข้อมือนี่กูนึกว่าดูคอนเสิร์ตแจกแท่งไฟนี่ใช่เลย”

“เออ แถบข้อมือเห็นเขาบอกว่ากันคนนอกเข้ามาเพราะปีนี้คณะจัดพร้อมกันเยอะเกือบทั้งมหา’ลัย  เขาเลยให้ทุกคนใส่ไว้แบ่งสีตามคณะด้วยมั้งกูเห็นเพื่อนกูอยู่วิทยาสีเหลือง เราบริหารสีน้ำเงินมีแม่งครบทุกสีเท่สัสเหมือนกูมาเข้าค่ายตอนอายุ27”

รามิลยกข้อมือตัวเองขึ้นมาดูเพิ่งสังเกตว่าไอ้แถบๆ ข้อมือที่เขาแจกตอนเข้างานมันคนละสีกับคณะอื่น รามิลเลยนึกถึงตั้มตอนที่เจอที่หัวหินเออคณะมันก็คงจัดงานเลี้ยงรุ่นวันนี้เหมือนกันไว้ว่างๆ ค่อยแวะไปหามันตอนนี้บนเวทีกำลังเล่นตลกกันอยู่ แกงค์บ้าๆ บอๆ ก็ยังคงสนิทและเล่นกันเหมือนเดิมถึงจะโตขึ้นแค่ไหนก็ตาม

“เดือนคณะรุ่นเราอยู่ไหนคะฮัลโหลรามิล อีเดือนคณะที่ไม่เคยทำกิจกรรมอะไรเลยส่งแต่อีเบนจามินมาแทนตลอดเบื่อตาตี่ๆ ของมันจะแย่”

“อย่าพาดพิงกู กูหล่อสุดในบริหารแล้วไอ้มิลมันเดือนปลอม”

“มึงตะโกนมาจากตรงไหนอีแกงค์ลูกเพื่อนแม่ รามิลมึงขึ้นมาบนเวทีเดี๋ยวนี้”

รามิลวางแก้วน้ำในมือลงแล้วเดินขึ้นไปบนเวทีเสียงแซวของเพื่อนดังขึ้นมาทันที นี่ไม่ได้กรี๊ดกร๊าดที่เห็นเดือนหรือมันหล่ออะไรแต่ที่แซวเพราะเพื่อนบอกว่าตั้งแต่เรียนจบนึกว่าเข้าป่าไปแล้วเพราะไม่เคยมางานรุ่นสักปีปีนี้เป็นบุญตาที่ได้เจอ

“เข้าป่าห่าอะไรล่ะกูทำงาน”

“กิจการบ้านมึงจะเยอะเท่าเซเว่นอยู่แล้วผุดเป็นดอกเห็ด ขอเช็คสถานะหน่อยค่ะตอนนี้ยังไงๆ ได้ข่าวว่าโสดแล้ว ว๊าย!ดาวอักษรหน้ามนคนงามหายไปไหน”

“เออ ก็โสดแต่ก็มีคนคุยด้วยนะเว้ย”

เสียงโวยวายที่ดังลั่นของเด็กบริหารทำให้คนที่ยืนอยู่หลังผ้าม่านตรงประตูอมยิ้มยิ่งอีกฝ่ายใส่ชุดนักศึกษาถือไมค์บนเวทีแบบนี้มันเหมือนความทรงจำมันย้อนเข้ามา ถึงตอนนั้นจะเรียกว่าความทรงจำที่แย่มากก็ตามเถอะ


FLASHBACK

“ไอ้ไม้ว่างป่ะวะ เอาของนี่ไปให้เพื่อนกูที่อยู่อักษรหน่อยวันนี้คณะมันมีงานมันต้องใช้อ.อัญชลีเรียกกูให้ไปหาพอดี”

“เออได้ เพื่อนมึงนี่ใคร”

“ไอ้แบงค์มันน่าจะอยู่ที่งานหอประชุมสอง”

ท่าทางจะเป็นงานใหญ่ของอักษรพอสมควรคนถึงได้คนเยอะขนาดนี้จะเดินเข้าไปถึงหลังเวทีก็ยังเดินไปไม่ได้ เสียงเพลงที่ดังขึ้นจากบนเวทีทำให้ต้องหันไปมองคนที่คุ้นเคยในชุดนักศึกษากำลังเดินร้องเพลงมาจากด้านหลัง ในมือมีช่อดอกไม้เล็กๆ เดินตรงมาหาคนที่กำลังเล่นเปียโนอยู่ทั้งๆ ที่เพื่อนบอกให้รีบไปหาคนที่ชื่อแบงค์แต่ตอนนี้ขาแทบจะไม่มีแรงขยับเขยื้อนไปไหน

“ฝ้ายครับ เป็นแฟนกับมิลนะ”

เสียงกรี๊ดดังลั่นทั้งห้องประชุมบนเวทีคือภาพของนักศึกษาผู้ชายหน้าตาดีกำลังยื่นดอกไม้ให้ฝ้ายดาวคณะอักษร จริงๆ มันดูน่ารักและโรแมนติคกับฉากขอความรักตรงหน้าแต่ตอนนี้บอกได้เลยว่าความรู้สึกตอนนี้คืออยากเดินออกไปไกลๆ ไปให้ไกลจากตรงนี้ทั้งๆ ที่บอกกับตัวเองมาตลอดว่าไม่ได้หวัง อย่าไปหวังอะไรแต่พอมาเจอทุกอย่างด้วยตัวเองมันก็ทำไม่ได้อย่างที่คิด ทันทีที่ฝ้ายดาวอักษรพยักหน้าตกลงท่ามกลางเสียงกรี๊ดของเหล่าบรรนักศึกษาคณะอักษรเท่านั้นก็รู้..

เขาไม่มีความหวังอะไรให้หวังอีกแล้ว




“ไม่ทราบว่าคนคุยด้วยของคุณรามิลนี่เป็นไงวะสวยแค่ไหน”

“น่ารักมากกว่า”

“วันนี้พามาด้วยป่ะวะจะขอเป็นแฟนกลางงานแบบตอนนั้นอีกป่ะ”

“แก่แล้ว กูจะอยู่กับเขาแค่สองคนพอตอนขอคบไม่ต้องการพยาน”

“ขอพอสังเขปน่ารักขนาดไหน”

“เป็นคนนิ่งๆ ไม่ค่อยยิ้มแต่ยิ้มแล้วน่ารักใจงี้สั่น เวลาอ้อนก็ทำเอาเป๋ไปเลย ดูภายนอกอาจจะดูธรรมดาแต่มีสเน่ห์มากแต่คงไม่มีใครได้เห็นนอกจากกู อยู่ด้วยกันแล้วกูโคตรรู้สึกมีความสุขล่าสุดกูทำตัวไร้สาระใส่เขาก็ไม่โกรธ”

“อีดนิดกูจะคิดว่ากูอยู่ในงานแต่งงานไม่ใช่งานเลี้ยงรุ่น”

“เออว่ะมึงพูดแล้วคิดได้กูไม่ควรขอเขาเป็นแฟนกูควรขอแต่งงานไปเลย”

ยังไม่ทันจะได้ดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนเวทีต่อหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นข้อความว่าให้กลับมาที่คณะได้แล้วเลยต้องพิมพ์ตอบกลับไปว่ากำลังไป เสียงบนเวทียังคงคุยกันไม่เลิกแต่ถึงเวลาที่ต้องไปแล้วอยู่ดีๆ เสียงที่เงียบไปก็ดังขึ้นอีกครั้งแต่ประโยคที่ได้ยินทำให้มือที่กำลังจะเปิดประตูหยุดชะงัก

“ต้นไม้ครับ แต่งงานกับมิลนะ”

มันเหมือนประโยคซ้อนทับกับความทรงจำเมื่อหลายปีก่อน แต่ในวันนี้มันเป็นชื่อของเขาที่ถูกเอ่ยออกมาไม่ใช่ชื่อของผู้หญิงคนอื่น เขาไม่ได้หันไปมองที่เวทีว่าตอนนี้คนที่พูดกำลังทำอะไรอยู่  รู้ว่ารามิลคงไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีใครที่อยู่ที่นี่รู้ว่าคงไม่เห็นว่าเขาที่ยืนอยู่ตรงนี้ได้ยินของเด็กบริหารพูดใส่ไมค์ว่านี่ไม่ใช่เวทีแต่งงานมาซ้อมพูดขอเขออะไรตอนนี้  ข้อความที่ขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้งทำให้ต้องรีบเปิดประตูออกไป

TUM: เขาจะถ่ายรูปรวมมึงอยู่ไหนกลับมาได้แล้ว!




SECRET GARDEN


“คณะเกษตรเลี้ยวซ้ายป่ะวะหรือขวา”

ตอนนี้รามิลกำลังหลงทางอยู่ในมหา’ลัยงานใกล้จะเลิกแล้วเลยโทรหาไอ้ตั้มมันบอกว่าปลีกตัวไปไม่ได้เลยให้แวะมาหาที่คณะ รามิลมาที่คณะเกษตรนับครั้งได้เพราะอยู่ไกลจากคณะบริหารพอสมควรอีกอย่างเขาก็รู้จักแค่ไอ้ตั้มคนเดียวด้วยไม่ได้รู้จักใครเป็นพิเศษ ทันทีที่มาถึงรามิลนึกว่าตั้มจะให้ไปเจอที่หอประชุมที่จัดงานแต่กลับบอกให้มาตรงข้างคณะแทน มันบอกข้างในเสียงดังคุยไม่รู้เรื่อง

“กูดูให้แล้วมีสองสามที่มึงก็ลองเลือกดูราคาไม่ต่างกันเท่าไหร่เดี๋ยวกูติดต่อเซลล์ที่กูรู้จักให้คุยกับมึงแล้วกัน”

“เออ ขอบใจว่ะเดี๋ยวกูไปคุยกับแม่กูก่อนแค่ให้มึงช่วยหาก็เกรงใจจะแย่”
   
“คิดมากไรวะเพื่อนกันเว้ย ยังไงกูก็ทำงานตรงนี้อยู่แล้ว”

ตอนนี้ตั้มจะอยู่ทำงานที่กรุงเทพถาวรเลยให้มิลช่วยหาบ้านให้ตอนแรกว่าจะไม่รบกวน แต่รามิลก็อาสาพร้อมกับช่วยเหลือหลายอย่าง หลากหลายเรื่องราวที่คุยกันทำให้นึกย้อนวัยไปตอนเรียนตั้มยังหัวเราะแทบตายตอนที่เห็นรามิลเดินเข้ามาด้วยชุดนักศึกษาเหมือนตอนเรียนเป๊ะๆ

“ทำไมมึงไม่มีไอ้แถบข้อมือเหมือนกูตั้มคณะมึงไม่ต้องใส่เหรอวะ”

“มีเว้ยแต่ของกูขาดไปแล้วทิ้งไว้ที่โต๊ะแม่งกราบคนคิดสร้างสรรค์มากกูนึกว่ามาแข่งเฟรชชี่เกมส์”

“ที่นี่คืออะไรวะมีแปลงผักปักป้ายชงป้ายชื่อ”

“เออ เอกที่กูเรียนแม่งให้ปลูกต้นไม้ประจำตัวต้นอะไรก็ได้นี่ของกูบลูฮาวายนึกว่าจะตายไปแล้ว ยังอยู่ดี”

“เท่ว่ะปลูกคนละต้นเลยเหรอวะ”

“คนละต้น แต่แม่งมีคนเดียวที่แหวกแนวกว่าคนอื่นต้นกระบองเพชรมาเลย”

“กระบองเพชร?”

“มันบอกปลูกต้นอะไรก็ตายหมดมันเลยลองกระบองเพชร เสือกเจริญเติบโตออกดอกสวยงามมันเลยบ้ากระบองเพชรตั้งแต่ตอนนั้น”

ตั้มชี้ไปทางด้านหลังของกำแพงมันมีชั้นวางอยู่รามิลเลยขอเดินไปดู ต้นกระบองเพชรสี่ห้าต้นอยู่ในกระถางสีน้ำตาลธรรมดาทั่วๆไปไม่รู้ว่าเพราะรามิลเริ่มชอบต้นกระบองเพชรหรือเปล่าถึงได้ตื่นเต้นเวลาที่ได้เห็นพันธุ์ใหม่ๆ ที่เขาเองยังไม่รู้จัก แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างที่มันเกิดขึ้นเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงคุ้นกับกระบองเพชรพวกนี้เหมือนเคยเห็นมาก่อน ป้ายชื่อที่พลิกกลับด้านทำให้ไม่เห็นชื่อของเจ้าของต้นกระบองเพชรพวกนี้รามิลค่อยๆ เอื้อมมือตั้งใจจะพลิกป้ายชื่อ

“มิล! รามิล! ไอ้มิล! เบนเพื่อนมึงโทรมาตามเขาบอกอาจารย์จะกลับกันแล้วให้มึงรีบไปที่คณะ”

รามิลตะโกนตอบรับว่าได้ยินแล้วเขาลังเลที่จะเอื้อมมือไปพลิกป้ายชื่อแต่สุดท้ายก็ปล่อยมันไปอย่างนั้น  รามิลหันหลังกลับไปมองที่ต้นกระบองเพชรที่วางอยู่บนชั้นอีกครั้งก่อนจะจะตัดสินใจครั้งสุดท้ายแล้วเดินกลับไปที่รถ เสียงพูดคุยที่ดังขึ้นเพราะงานเลี้ยงรุ่นใกล้เลิกแล้วทุกคนเลยเดินออกมาจากห้องประชุมแล้วมานั่งกันตรงบริเวณลานคณะ  ป้ายชื่อที่กลับด้านตรงชั้นที่วางกระบองเพชรทำให้คนที่กำลังเดินผ่านพลิกกลับให้เหมือนเดิม


พฤกษา (ต้นไม้) รหัส 510








“วันนี้เป็นนายรามิลปีหนึ่งเหรอครับ”

ทันทีที่เห็นหน้าคุณต้นไม้ก็ทักขึ้นเออ..นี่ก็ลืมไปเลยว่าแต่งตัวชุดนักศึกษาอยู่ทั้งเข็มขัดเนคไทด์มหา’ลัยยังอยู่ครบ ตอนแรกรามิลตั้งใจจะกลับบ้านแต่ไม่รู้ว่าทำไมว่าตั้งแต่กลับจากงานเลี้ยงรุ่นเขาถึงอยากเจอคุณไม้นี่ก็กลัวว่าจะงี่เง่าเกินไปเพราะว่าดึกมากแล้วแต่คุณไม้ก็บอกว่าไม่เป็นไรคิดว่าคุณไม้ก็น่าจะเพิ่งกลับมาจากข้างนอกเพราะผมก็ยังเซ็ทเป็นทรงอยู่ไม่เหมือนทุกวัน

สรุปตอนนี้ทิ้งรถเบนซ์หลายล้านไว้ที่ SECRET GARDEN แล้วเอาเวสป้าของเต้มาแทนเพราะรามิลบอกว่าอยากขี่รถเล่น  นึกว่าจะโดนด่าว่าปัญญาอ่อนแต่คุณไม้ก็วิ่งเข้าไปเอาหมวกกันน๊อคมาสวมให้พร้อมกับถือถุงกระดาษมาด้วยก่อนจะบอกให้เขาไปซิ่งได้ ขับวนเล่นอยู่นานเลยมาจอดตรงข้างแม่น้ำ

“ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้มานานตั้งแต่เรียนจบ วันนี้ผมไปงานเลี้ยงรุ่นมาเจอเพื่อนเจอบรรยากาศเก่าๆ รู้สึกได้ชาร์ตพลัง”

“พูดเหมือนคุณมิลแก่แล้วเลย”

“วันนี้คุณไม้ไปไหนมาเหรอครับ”

“ก็ไปชาร์ตพลังมาเหมือนคุณมิล”

“ผมถามจริงๆ นะผมรู้ว่าคุณไม้มีอะไรที่ปิดบังผมอยู่และผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะบอกผมเมื่อไหร่”

“ถ้าผมไม่บอกทำไมคุณมิลไม่ลองหาคำตอบเองล่ะครับ บางทีผมก็อยากให้คุณรู้ด้วยตัวเองมากกว่า”

“ถ้าสมมุติว่าผมมารู้ทีหลังแล้วผมโกรธคุณมากและผมไม่มีวันให้อภัยคุณ”

รามิลเหลือบมองคนที่ยืนพิงเสาเหล็กอยู่ข้างๆ ท่าทางที่เงียบไปพร้อมกับแววตาที่เหมือนครุ่นคิดอะไรสักอย่างทำให้รามิลต้องก้มลงไปหาใกล้ๆ อีกฝ่ายเลยเหลือบตาขึ้นมามอง

“หลอก ดูละครมากไปหรือเรา”

ทันทีที่บอกแบบนั้นนี่กำปั้นก็ทุบลงมาตรงอก รามิลเลยต้องจับมือไว้พร้อมกับบอกนี่เขาไม่ใช่พระเอกงี่เง่าที่รู้ความจริงแล้วก็โกรธทิ้งนางเอกหนีหายไปเมืองนอก รามิลยิ้มขำเมื่ออีกฝ่ายบอกเดี๋ยวจะหนีไปเองเพราะว่าชอบแกล้งอยู่เรื่อย หน้าตาที่ออกอาการตึงๆ ของคุณไม้ก็ดูน่ารักดีรู้หรอกว่าไม่ได้โกรธจริงพอเข้าไปแหย่ก็หัวเราะออกมากลับมายิ้มเหมือนเดิม

“วันนี้ผมนึกถึงต้นกระบองเพชรต้นแรกที่ผมเลี้ยงด้วยครับ”

“ต้นแรก?”

“ครับ ต้นแรกที่ตัดสินใจว่าจะดูแลมันอย่างดีวันนี้ผมเอาพันธุ์นี้มาให้คุณมิลด้วยมันคือ Rebutia ”

รามิลรับกระถางต้นกระบองเพชรมาถือไว้เจ้าต้นนี้เป็นทรงกลมมีหนามขึ้นรอบตัวแต่ที่น่าสนใจคือดอกของมันเป็นส้มสว่างสดใส รามิลเงยหน้าขึ้นมามองคุณไม้ที่บอกว่าตอนที่เลี้ยงเจ้าต้นนี้มามีแต่คนบอกว่าเดี๋ยวมันก็ตายเพราะเลี้ยงยากแต่สุดท้ายก็ได้เห็นดอกของมันมีการเล่าไปยิ้มไป

“คุณไม้ดูชอบเจ้านี่มาก”

“ครับ เคยมีคนถ่ายรูปมันออกมาแล้วสวยทั้งๆ ที่ตอนนั้นมันยังเป็นแค่กระบองเพชรธรรมดาๆ ไม่สวยเหมือนตอนนี้ ไม่รู้ว่าเขายังเก็บรูปไว้อยู่หรือเปล่า”

รามิลมองดอกสีส้มของเจ้า Rebutia แล้วยิ้มออกมาสีมันสดใสแค่มองก็รู้สึกอารมณ์ดี รามิลหมุนกระถางต้นกระบองเพชรในมือก่อนจะเห็นตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เขียนไว้เหมือนทุกครั้ง


When


มาเป็นคำๆ เหมือนเดิมรามิลเลิกสงสัยไปแล้วว่ามันคืออะไรเลยหันไปมองคนที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ก่อนจะยื่นมือรั้งแขนให้คุณไม้มายืนด้านหน้าของตัวเองแล้วยื่นกระถางต้นกระบองเพชรให้อีกฝ่ายถือไว้ คุณไม้ทำหน้างงๆ ก่อนที่เขาจะบอก

“ถือแล้วกอดไม่ได้ฝากไว้ก่อน”

รามิลสอดมือมากอดเอวคนที่ยังยืนถือกระบองเพชรทำหน้า งง อยู่ด้านหน้ากว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่เขารั้งให้หลังของอีกฝ่ายเข้ามาแนบชิดกับอกกว้าง ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมามีเพียงอ้อมกอดที่กระชับแน่นพร้อมกับมองเจ้าต้น Rebutia ไปด้วย

กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ทำให้รามิลแนบจูบเบาๆ ตรงข้างขมับคนที่กอดอยู่เป็นจังหวะเดียวที่คุณไม้ยกกระถางต้นกระบองเพชรขึ้นมามองใกล้ๆ แขนเสื้อแขนยาวที่เจ้าตัวใส่อยู่ร่นลงมาตรงข้อศอกคงเพราะตัวใหญ่เกินไป รามิลมองตรงไปที่ข้อมือของคุณไม้…สิ่งที่เห็นทำให้รามิลขมวดคิ้ว


“เออ แถบข้อมือเห็นเขาบอกว่ากันคนนอกเข้ามาเพราะปีนี้คณะจัดพร้อมกันเยอะเกือบทั้งมหา’ลัย  เขาเลยให้ทุกคนใส่ไว้แบ่งสีตามคณะด้วยมั้งกูเห็นเพื่อนกูอยู่วิทยาสีเหลือง เราบริหารสีน้ำเงินมีแม่งครบทุกสีเท่สัสเหมือนกูมาเข้าค่ายตอนอายุ27”



รามิลยอมรับว่าตอนแรกไม่ได้สนใจไอ้แถบข้อมือนี่เท่าไหร่
คิดว่ามันไร้สาระด้วยซ้ำแต่ตอนนี้เขาอยากรู้ว่า






แถบสีขาวนี่คณะอะไร?






SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..



TO BE CON

TWITTER : #ความลับของต้นไม้ @ribbinbo


Ps. เรื่องคณะในมหา’ลัยขออนุญาตรวมทุกคณะอยู่ในมหา’ลัยเดียวกันหมดเลยนะคะ
ไม่ได้แบ่งแยกว่าอยู่มหา’ลัยไหนกัน

ps.1 วันที่พระเอกฉลาดคือตอนจบเรื่องค่ะ 5555 เรื่องนี้ไม่ยาวเดี๋ยวก็จบแล้ว


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-08-2018 22:46:21 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
ไม่อยากให้จบเลยค่ะ อยากให้หวานกันเรื่อยๆ

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
ความจริงนี่ช่างยากเย็น คลาดกันไปมาเนอะ อีกนิดเดียวเอง.  :katai1:

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
น่าร้ากกกก ชอบคุณมิล

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
พระเอกไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่ ถ้าสนใจกระถางต้นไม้ที่มีตัวอักษรแต่ละคำ น่าจะเอ๊ะใจสักนิดนะ

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..
CH11.OBREGONIA




“คุณไม้อายุเท่าผมใช่ไหมครับ”

“จริงๆ อาจจะแก่กว่าคุณมิลสักห้าสิบปี”

“เป็นคนที่ไหน”

“เชียงใหม่”

“มีพี่น้องไหมครับ”

“พี่ชายหนึ่งคนชื่อต้นน้ำ”

“ชอบสีอะไร”

“เขียวครับ”

“เครื่องดื่ม”

“กาแฟอะไรก็ได้”

“แฟนเก่า”

“ไม่มีมีแต่คนเคยคุย”

“ไปต่อไม่ถูกเลย”

รามิลยกมือยอมแพ้นั่งพิงกำแพงท่าทางเหมือนเด็กไม่ได้ดั่งใจนั่นมันขัดกับตัวโตๆ ที่สูงถึง180กว่านี่ก็ไม่รู้เป็นอะไรหลังเลิกงานขับรถมาถึงร้านดอกไม้ก็เล่นถามคำถามไม่หยุด บางคำถามก็คำถามพื้นๆ เหมือนสอบประวัติส่วนตัวแต่บางคำถาม..อย่างคำถามเมื่อกี้พอตอบความเป็นจริงก็ทำหน้าบึ้งตึงใส่

แฟนเก่าเขาไม่เคยมีหรอก
แต่คนที่เคยคุยด้วยมันก็ต้องมีบ้าง

“ถึงผมจะบอกให้คุณมิลลองหาคำตอบแต่ก็ไม่ใช่ให้มาถามตรงๆ แบบนี้นะครับ”

“เคยมีคนคุยด้วยจริงเหรอครับ”

“ทีคุณมิลยังมีแฟนเก่าได้เลย”

“เหมือนผมแพ้ทุกอย่าง”

ท่าทางเหมือนเด็กโข่งงอแงไม่เลิกต้นไม้เลยเดินเข้ามาหาคนที่นั่งห้อยขาอยู่บนโต๊ะ คุณรามิลก็ยังอยู่ในชุดทำงานเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้บอกขี้เกียจเปลี่ยนชุดแล้วเนคไทด์ที่ยังอยู่ที่คอคุณรามิลไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ที่เสื้อผ้าจะเลอะเทอะถ้าวันไหนไม่ค่อยได้ทำอะไรก็พอหยวนๆ ไปได้บ้างแต่ถ้าวันไหนมีลงมือทำตักดินตักหินก็คงต้องให้เปลี่ยน พอเห็นคนตรงหน้ายังทำหน้าตาบึ้งตึงไม่เลิกต้นไม้เลยเอื้อมมือไปคลายเนคไทด์ให้

“แล้วก็มาอ้อนให้ผมใจอ่อน”

“คุณมิลไม่เบื่อเหรอครับที่ต้องมาที่ร้านดอกไม้ทุกวัน”

“ทำไมถามแบบนี้ล่ะครับ”

“ผมไม่อยากให้คุณคิดว่าชีวิตผมมีแต่ดอกไม้กับต้นกระบองเพชร เราเจอกันเหมือนคนอื่นๆ เจอกันก็ได้ครับ ไปกินข้าว ดูหนัง ผมกลัวว่าคุณจะเบื่อถ้าจะต้องเลิกงานแล้วมาอยู่อย่างนี้ตลอด”

“ผมไม่เบื่อหรอกให้อยู่ทั้งวันก็อยู่ได้แต่ต้องมีคุณไม้อยู่ด้วย งั้นเอาเป็นว่าถ้าวันไหนคุณไม้อยากไปไหนเราก็ค่อยออกไปข้างนอก แต่ผมบอกไว้ก่อนว่าผมไม่ได้เบื่อ”

“ไม่ต้องเอาใจขนาดนี้ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมเอาแต่ใจขึ้นมาคุณมิลจะปวดหัว”

“ผมพูดจริงๆ เมื่อก่อนถ้ามีแฟนผมก็อยากจะควงไปไหนต่อไหนแต่พออายุมากขึ้นผมก็แค่อยากจะกลับบ้านมาอยู่ด้วยกันมากกว่าเหมือนสามีกลับมาเจอภรรยาที่บ้าน”

“...........................................”

“รู้ว่าเขินอยู่”

พอโดนทักขึ้นมาแบบนั้นต้นไม้เลยยกมือขึ้นมาเอาผมปิดหูตัวเองแต่ก็ไม่ได้รอดสายตาของรามิลไปได้  รามิลสังเกตหลายครั้งแล้วคุณไม้มักจะแกล้งทำเป็นมองไปทางอื่นเวลาที่เขามองหน้าตรงๆ  ตอนที่เจอกันครั้งแรกเขาไม่ได้สังเกตเท่าไหร่จนเมื่อได้มาอยู่ใกล้ๆ ถึงได้รู้

“ตอนนี้ผมรู้ความลับของคุณไม้อย่างนึงแล้ว”

“ความลับ? รู้อะไรครับ”

“ไม่บอกหรอกคุณมีความลับของต้นไม้ผมก็มีความลับของรามิล”

“มีชื่อด้วย”

“แน่นอนไว้ผมรู้ความลับของคุณไม้เมื่อไหร่วันนั้นคุณจะต้องตอบคำถามผมทุกคำถามเลยนะครับ”

“ใบ้สักนิดสิครับ”

“เวลาเขินคุณไม้จะหูแดง”

“อันนี้ไม่ใช่ความลับสักหน่อย”

“ตอนที่เราเจอกันแรกๆ ผมไม่ได้สังเกตแต่ตอนนี้ผมรู้เวลาที่ผมมองคุณไม้นานๆ ก็จะหลบตาผมไม่ก็ชอบมองไปทางอื่น เวลาที่ผมจับตัวแบบนี้ แบบนี้ แบบนี้ หูก็แดง”

รามิลไม่ใช่แค่บอกแต่ยังสาธิตให้ดูตั้งแต่ยกมือขึ้นมาสัมผัสตั้งแต่ลูบศีรษะจับแก้มเลื่อนลงมาตรงริมฝีปากแกล้งปัดผ่านเบาๆ ก่อนจะมาที่ไหล่ทั้งสองต้นแขนข้อมือก่อนที่อะไรจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ต้นไม้เลยจับมือรามิลไว้ก่อน และมันก็เป็นอย่างที่รามิลบอกตอนนี้หูทั้งสองข้างเปลี่ยนสีแถมมันลามไปถึงทั้งใบหน้า รามิลเลยก้มลงไปหาใกล้ๆ

“ถ้าไม่ชอบมากก็ไม่เขินขนาดนี้หรอกนะ”


ต้นไม้ยกมือขึ้นมาทำท่าจะชกคนตรงหน้าแต่รามิลรู้ทันเลยรับหมัดนั้นไว้ ยิ่งเห็นหน้าคุณไม้ตอนนี้ก็ยิ่งชอบใจ หน้าแดงจนแทบจะแทบจะทั้งใบหน้าหยิกแก้มไปทึนึงก็แดงเป็นปรื้นๆ

“ทำไมร้ายขนาดนี้วะ”

“มีวะมีโว้ย ทำใจไว้เลยผมจะอยู่แกล้งคุณไม้ไปเรื่อยๆแบบนี้แหละตอนนี้ต้องแกล้งเผื่อไว้ก่อนอีกสามวันผมต้องไปทำงานหัวหินอีกแล้ว”

“กลับมาวันไหนครับ”

“กลางคืนวันศุกร์แล้ววันเสาร์เป็นวันที่ดีมากๆ วันนึง”

“วันหยุด”

“วันที่ดีกว่านั้นครับ”

“วันพระ”

“ให้โอกาสอีกครั้งนึงถ้ายังแกล้งตอบผิดอีกผมจะฟัดคุณตรงนี้แหละ”

“วันเกิดคุณมิล”


รามิลคิดอยู่แล้วว่าคุณไม้รู้ว่าวันเสาร์ที่จะถึงนี่มันเป็นวันเกิดเขาขนาดเรื่องเล็กๆ น้อย ๆ ยังรู้เลยวันเกิดรามิลทุกปีไม่มีอะไรมากก็แค่โดนแม่ปลุกมาใส่บาตรเพื่อความเป็นสิริมงคลกับชีวิต ถ้าตรงกับวันทำงานก็ไปทำงานตามปกติแล้วก็มีเซอไพร์สจากบรรดาพนักงานบริษัทนำทีมโดยคุณดาว (ถึงแม้จริงๆ รามิลจะรู้ทุกอย่างเพราะทำเหมือนเดิมทุกปี)แต่ก็นึกขอบคุณบรรดาพนักงานบริษัทที่ยังนึกถึงเจ้านายคนนี้

ถ้าตอนนั้นเป็นแฟนกับฝ้ายก็ไปดินเนอร์ก่อนหนึ่งวันไม่ค่อยได้ไปตรงวันเกิด ความจริงตอนที่คบกันฝ้ายก็ไม่ได้มาที่บ้านรามิลบ่อยสักเท่าไหร่ทั้งๆ ที่คบกันมานานเหมือนกัน ตอนเย็นกลับบ้านก็กินข้าวมีเค้กที่หลานเลือกโดยเจ้าแฝดสองคนอยากกินเอง รามิลโตจนจะสามสิบแล้วเขาไม่ได้มาสนใจเรื่องเค้กวันเกิดด้วยซ้ำ

เป่าเค้ก อธิษฐาน
จบวัน

มันก็เหมือนงานวันเกิดทั่วๆ ไปไม่มีงานเลี้ยงยิ่งใหญ่มีแค่กับข้าวบ้าน
และเค้กช็อกโกแลตก้อนโตก็เท่านั้น


“เดี๋ยวผมมารับคุณไม้แล้วไปทานข้าวที่บ้านผมกันนะครับ”

“จะดีเหรอครับเป็นงานในครอบครัวคุณมิล”

“มาเถอะครับคุณแม่ก็ถามหา พี่เทพพี่สรก็อยากเจอหลานแฝดผมน่ารักนะ และก็ไม่ต้องกลัวแกงค์ลูกเพื่อนแม่มาทุกปีอย่างน้อยคุณไม้ก็จะได้มีเพื่อนคุยแล้วก็คุณไม้ไม่อยากอยู่กับผมเหรอครับรามิลอายุ28ขวบแล้วนะ”

พอเห็นท่าทางอ้อนหนักขนาดนั้นต้นไม้เลยพยักหน้าแล้วคนตรงหน้าก็กลับมาท่าทางดี๊ด๊าเหมือนเดิม เลยโดนไล่ให้ไปทำงานทำการต่อเพราะเห็นอู้มาหลายนาที พอโดนไล่รามิลก็แกล้งบ่นเบาๆ ว่ายังสวีตกันไม่ถึงชั่วโมงก็โดนใช้แรงงานต่อ ยังไม่ทันจะได้ขยับตัวไปไหนรามิลก็กลับมาเล่นสิบคำถามเหมือนเดิม

“คุณไม้อายุเท่าผมใช่ไหมครับ”

“คุณถามผมไปแล้วเรื่องนี้”

“ผมรู้ว่าคุณไม้อายุเท่าผม เผลอๆเราอาจจะเรียนรุ่นเดียวกันจบพร้อมกัน แล้วก็ผมรู้ว่าคุณไม้ชอบ…”


รามิลก้มลงมองผ้ากันเปื้อนที่ตัวเองใส่อยู่มันยับยู่ยี่เพราะคุณไม้กำลังกำแน่น
เห็นอย่างนี้รู้เลยว่ากำลังตื่นเต้นอยู่ รามิลยิ้มนิดๆ ก่อนจะบอก

“ชอบอะไรที่เกี่ยวกับต้นกระบองเพชรมาก ผมไปทำงานต่อดีกว่า”

ต้นไม้ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วหันหลังกลับมาจัดการการต้นกระบองเพชรที่ทำค้างไว้อยู่ นี่เขาก็เดาไม่ออกจริงๆ แล้วคุณมิลแกล้งทำเป็นไม่รู้หรือว่าไม่รู้จริงๆ หลังจากกลับมาจากที่แม่น้ำในวันนั้นก็ทำสายตาเจ้าเล่ห์ตลอด ยังไม่ทันจะได้ทำงานต่อสัมผัสตรงแก้มแรงๆทำให้ต้องหันมามอง พอเห็นเขายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นก็ย้ายมามาหอมอีกข้าง

“วันนี้คุณไม้หูไหม้แน่ๆ แดงแจ๋เลย”




SECRET GARDEN


“HAPPY BIRTHDAY หัวหน้าแกงค์ลูกเพื่อนแม่ เพื่อนคนเดียวที่กูยอมเสียสละสติกเกอร์สไปเดอร์แมนให้”

“กูเกือบซึ้งละ สัสเบนกูไม่เคยอยากเป็นสไปเดอร์แมนอีกอย่างไอ้ทิมยังเคยได้ฟิกเกอร์สไปเดอร์แมนของมึงเลยได้หรูหรากว่ากูอีก”

“ห่าทิมเคยอยากได้อะไรแล้วไม่ได้ไหม งอแงจนกูต้องยกให้เนี่ยสไปเดอร์แมนไม่ใช่แนวมันมันเหมาะกับหนูน้อยอาราเล่มากกว่าว่าแต่คุณต้นไม้มาแล้วเหรออยู่ไหนวะ”

“คุยกับแม่อยู่”

“หูว..แม่ผัวลูกสะใภ้”

“มึงพูดซะกูกลัวไปด้วยเลย นี่กูก็โดนไล่ให้ออกมาข้างนอก”

“เอาแล้ว เออวันนั้นมึงจะถามอะไรพวกกูนะที่บอกให้มาคุยวันนี้แทน”

“พวกมึงเคยรู้จักคุณต้นไม้มาก่อนไหมวะ ไม่นับเบนที่รู้จักจากร้าน SECRET GARDEN”

“งง”

“หมายถึงเคยเจอเขาตอนเรียนมหาลัยบ้างไหม”

คินกับทิมที่เพิ่งเดินเข้ามาหลังจากออกไปเอาเครื่องดื่มทำหน้าไม่เข้าใจทันทีที่เขาถามขึ้นแต่ทุกคนก็ส่ายหน้า รามิลไม่แปลกใจเท่าไหร่เขาเองก็อยู่กับพวกมันแทบตลอดเวลาถ้ารู้จักเพื่อนคนอื่นก็คงรู้จักกันหมด อีกอย่างก็เรียนจบกันมานานมากแล้วเหมือนกัน ท่าทางที่ดูจริงจังทำให้คินต้องเอ่ยถามเรื่องราวความเป็นมา

“ความลับ?”

“เออ เหมือนเขารู้จักกูมาก่อนแต่ทำไมกูนึกไม่ออกเลยวะอย่างกูจะไปเคยเจอคุณต้นไม้ที่ไหน ชีวิตเขากับกูดูต่างกันมากกูคิดไม่ออก”

“ถ้าเป็นอย่างที่มึงคิดเขาก็อาจจะรู้จักมึงฝ่ายเดียวไหมแบบ รามิลที่เรียนบริหารเหมือนที่กูรู้จัก ไอ้แพทที่เรียนวิทยา ไอ้กรที่เรียนวิศวะ”

“ถ้าแค่นั้นทำไมต้องปิดบังด้วยวะ”

“เคยถามคุณไม้ตรงๆ ยัง”

“ถามแล้วเขาไม่บอกเขาบอกให้กูหาคำตอบเอง”

“คุณต้นไม้ลึกลับน่าค้นหาดีว่ะ อย่างนี้คงเป็นเรื่องที่บอกตรงๆไม่ได้มั้งไม่ก็เขาบอกอ้อมๆ ให้มึงรู้แล้วแต่มึงเสือกโง่เอง ”

“เออ มึงโง่ป่าวมิลเขาพยายามบอกแต่มึงไม่รู้เรื่อง กูว่าคุณไม้เขาเป็นผู้ชายด้วยจะให้บอกความรู้สึกตรงๆ กับผู้ชายด้วยกันเขาก็คงไม่อยากบอกเลยบอกวิธีอื่น”

“อยู่ด้วยกันมาสองสามเดือนแล้วนะเว้ยมันต้องมีอะไรบ้างสิวะ”

รามิลคิดตามที่เพื่อนบอกทุกวันที่อยู่ด้วยกันก็ไม่เห็นคุณไม้ก็ไม่เห็นจะบอกใบ้อะไรให้รู้ แต่รามิลก็สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายก็มีความรู้สึกเดียวกันแต่แค่ไม่พูดออกมาแต่อย่างน้อยก็ยังแสดงออกให้เขาได้ใจชื้นขึ้นมาหน่อยแต่ถ้าเรื่องคำพูดไม่ว่าจะเป็น

ชอบ
รัก


หรืออะไรทำนองนี้คุณไม้จะไม่พูดให้ได้ยินเลยเหมือนรอเวลาให้เขารู้อะไรบางอย่างก่อน
ถ้าไม่พูดตรงๆ แสดงว่าก็บอกอ้อมๆ มาแล้วถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ มันคืออะไร


ยังไม่ทันจะได้ถกเถียงอะไรต่อแกงค์ลูกเพื่อนแม่ก็โดนตามตัวมาที่ห้องอาหารเพราะว่าจะเป่าเค้กแล้วแน่นอนว่าไอ้คนที่รีบไม่ใช่รามิลแต่เป็นเจ้าหลานฝาแฝดเพราะอยากกินเค้ก เค้กปีนี้ก็เป็นเค้กช็อกโกแลตเหมือนทุกปีเพิ่มเติมคือมีตัวการ์ตูนซูเปอร์ฮีโร่เต็มไปหมดไอ้เบนตาวาวเมื่อเห็นเค้กแทกมือกับเจ้าหลานสองคนอย่างชอบอกชอบใจ

รู้สึกเหมือนมีหลานแฝดสามเลยทีเดียว

รามิลหลับตาอธิษฐานแล้วก็เป่าเค้กเป็นอันเสร็จพิธีก่อนที่เค้กจะโดนตัดอย่างรวดเร็ว รามิลหันไปมองคุณต้นไม้ที่ยืนอยู่ข้างคินก่อนจะกวักมือเรียกให้เดินเข้ามาหาตอนแรกคุณไม้ส่ายหน้าเพราะเห็นว่าที่ตรงนั้นมีแต่คนในครอบครัว แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้เพราะเจ้าของวันเกิดกวักมือไม่เลิกจนคุณแม่ใบบัวเป็นคนบอกให้ต้นไม้ไปยืนข้างๆ รามิลไม่งั้นคงไม่เลิกงอแงสักที

“น้องไม้เอามือวางบนมือมิลนะคะ”

“ครับ?”

“ตอนแต่งงานเห็นพี่ฝนทำอย่างนั้นพี่เทพเลยเป็นพ่อบ้านกลัวเมียจนถึงทุกวันนี้”

ทุกคนหัวเราะกับคำพูดของพี่สรขนาดพี่สะใภ้คนโตอย่างสายฝนที่ตอนนี้กำลังป้อนเค้กลูกแฝดมีการยกมือการันตีว่าจริง คงมีแต่ทัดเทพคนเดียวที่พยายามจะเถียงแต่พอเจอสายตาเมียก็กลับมาท่าทางหงอยตามเดิม รามิลเห็นคุณต้นไม้ผ่อนคลายขึ้นมาบ้างเมื่อพี่สรเล่นมุขแบบนี้ อย่างน้อยก็ไม่เกร็งเท่าตอนแรกแต่พอเขาแกล้งจับมีดตัดเค้กแล้วฮัมเพลงแต่งงานก็โดนศอกใส่เต็มๆ


ดีที่วันนี้ฟ้ายังไม่มืดเท่าไหร่
รามิลเลยพาคุณไม้มาที่สวนหลังบ้านเพราะคุณไม้ถามถึงบรรดาต้นกระบองเพชรที่เคยให้ สวนหลังบ้านที่คุณไม้เคยมาเยี่ยมตอนที่รามิลไม่สบายเปลี่ยนไปเล็กน้อยตรงชั้นที่วางกระถางต้นกระบองเพชรมีการทำความสะอาดสวยงามมากขึ้นครั้งก่อนยังเป็นใบไม้แห้งๆ ร่วงเต็มไปหมด ต้นไม้เงยหน้าขึ้นมองต้นกระบองเพชรที่วางอยู่บนชั้นอยู่อย่างนั้น ทุกต้นยังคงเจริญเติบโตเหมือนได้รับการดูแลอย่างดี

“ผมวางแผนไว้ว่าหลังเสร็จโปรเจครีโนเวทที่หัวหินผมจะจัดตรงนี้ใหม่ ทั้งกล้วยไม้ของพ่อและต้นกระบองเพชรที่คุณให้ผม คุณไม้ผู้เชี่ยวชาญมีอะไรแนะนำไหมครับ ”

ต้นไม้ยิ้มบางๆ เอื้อมมือไปหยิบกระถางต้นกระบองเพชร OPUNTIA ต้นแรกที่ให้คุณรามิลมาถือไว้ ได้ยินว่าเอากลับมาไว้ที่นี่แล้วหลังจากเอาไปวางไว้ที่โต๊ะทำงานอยู่นาน ต้นไม้เขย่งเท้าแล้ววางเจ้าต้นนั้นไว้ต้นแรกแล้วหันมามองหน้ารามิลที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ก็แค่ให้เจ้าต้นกระบองเพชรมันโดนแดดบ้าง รดน้ำอาทิตย์ละครั้งแล้วก็…เรียงกระถางด้วยนะครับ

ประโยคหลังรามิลขมวดคิ้วเพราะไม่เข้าใจจนคุณไม้เรียกอีกครั้งถึงได้หันมาเห็นว่าในมือของคุณไม้ตอนนี้มีกระถางต้นกระบองเพชรหน้าตาสวยงามอยู่ รามิลไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่เขารู้อยู่แล้วว่าคุณไม้จะให้อะไรเขาในวันเกิด และมันก็เป็นอย่างที่คิดต้นกระบองเพชรมีกลีบสีเขียวเป็นชั้นๆ เหมือนกระทงแถมตรงกลางยังมีดอกสีขาวอยู่หนึ่งดอก

“เบื่อต้นกระบองเพชรหรือยังครับ”

“ไม่เบื่อและไม่มีวันเบื่อ วันนี้คือพันธ์ุอะไรครับ”

OBREGONIA (โอบีโกเนีย) เรียกว่ากลีบกระทงทองมันอาจจะค่อนข้างโตช้าแต่ก็เลี้ยงไม่ยากเท่าไหร่ผมกลัวว่าคุณมิลจะเบื่อกระบองเพชรที่มีแต่หนามเลยเอาพันธุ์นี้มาให้เป็นของขวัญวันเกิด ”

รามิลยิ้มกว้างก่อนจะรับของขวัญวันเกิดชิ้นสุดท้ายในปีนี้มาถือไว้ในมือ โอบีโกเนียชื่อก็แปลกรูปร่างก็แปลกตาคุณไม้บอกอีกว่าเจ้ากลีบของเจ้าต้นนี้จะขึ้นเป็นชั้นๆ แบบนี้ได้ต้องใช้เวลารามิลเลยรับคำว่าเขาจะต้องเลี้ยงให้มันสวยงามให้ได้

“เป็นปีแรกที่ได้ของขวัญวันเกิดเป็นต้นกระบองเพชร”

“ปีแรกเหรอครับ? แน่ใจนะ”

“ใครจะมาให้ต้นกระบองเพชรเป็นของขวัญนอกจากคุณไม้ล่ะครับมีแค่คุณคนเดียวนั่นแหละ”

“ใช่ครับ ก็มีแค่ผมคนเดียวที่จะให้ต้นกระบองเพชรในวันเกิด”

“อย่าบอกนะครับว่าเคยเอาไปให้เขาแล้วเขาไม่รู้เรื่องอีกเหมือนตอนวันวาเลนไทน์”

“ตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ครับ”

“ผมไม่เล่นบทบาทสมมุติให้คุณไม้แล้วด้วยวันนี้คือวันเกิดผม ผมต้องสำคัญที่สุดคุณไม้ต้องคิดถึงแต่ผมเท่านั้น”

ต้นไม้ได้แต่หัวเราะกับท่าทางขัดใจมีการกอดกระถางต้นกระบองเพชรให้แน่นขึ้นไปอีก พอเห็นท่าทางแบบนี้ก็นึกถึงคำพูดที่ได้คุยกับคุณแม่ใบบัว บอกตรงๆ ตอนนั้นเขานั่งตัวแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหินเมื่อคุณใบบัวบอกให้คุณมิลไปรอข้างนอก ทันทีที่คุณมิลปิดประตูบรรยากาศก็ดูเย็นยะเยือกขึ้นมาทันทีแต่แค่เพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงหัวเราะ

“ไม่ต้องกลัวแม่ขนาดนั้นหรอก แค่คุยด้วยเฉยๆ”

“ต้นไม้รู้จักกับตามิลมานานแล้วเหรอคะ”

“ถ้ารู้จักกันจริงๆ ก็ไม่นานมานี้แต่ถ้าความจริงคือผม…”

คุณแม่ใบบัวขมวดคิ้วเมื่อได้ฟังประโยคที่ขาดหายไปต้นไม้บีบมือตัวเองไปมาเพราะไม่รู้ว่าจะเล่าเรื่องดีหรือเปล่าท่าทางประหม่าจนคนเป็นผู้ใหญ่สัมผัสได้เลยเอื้อมมือไปจับไว้พร้อมกับบอกว่าถ้ายังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไรยังไงต้นไม้ก็มีเวลาที่จะเล่าเรื่องให้แม่ฟังอีกนาน ท่าทางใจดีแถมยังเจือไปด้วยความเอ็นดูทำให้ต้นไม้ตัดสินใจบอก

“นี่ตามิลนี่ก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลยเหรอคะ”

“ครับ ที่จริงตอนนั้นผมก็เป็นแค่คนๆ นึงแค่นั้นเองคุณมิลไม่รู้ก็ถูกแล้วครับ”

“แล้วเราน่ะต้นไม้ ยังจะมามั่นคงอะไรกับผู้ชายซื่อบื้อขนาดนี้นับถือจริงๆ จะว่าไปสังคมภายนอกเวลาที่รู้จักรามิล เตชนะหิรัญก็คิดว่าเป็นหนุ่มหล่อสุดเพอเฟ็คแต่จริงๆ แล้วก็ผู้ชายติงต๊องคนนึงเคยเจอโหมดนี้ยังคะ”

“ก็เป็นแบบนั้นทุกวันนะครับ”

คุณแม่ใบบัวหัวเราะดังลั่นก่อนจะบอกว่าแสดงว่าใกล้ชิดกับรามิลในระดับที่เปิดเผยตัวตนได้แล้วเพราะรามิลจะเป็นแบบนี้เฉพาะคนในครอบครัวแล้วก็แกงค์ลูกเพื่อนแม่ เสียงเรียกของป้าแม่บ้านเพราะอาหารบนโต๊ะเสร็จแล้วทำให้คุณแม่ใบบัวบอกให้ต้นไม้ไปหารามิล จังหวะที่ลุกขึ้นคุณแม่ใบบัวก็เอื้อมมือมาจับมือต้นไม้ไว้

“แม่สัญญานะคะว่าจะไม่บอกรามิลเรื่องนี้ลูกแม่ควรจะรู้เรื่องนี้ด้วยตัวเขาเอง แล้วก็ยินดีที่ได้รู้จักนะคะต้นไม้”




“คิดอะไรอยู่ครับ”

“นึกถึงตอนที่คุยกับคุณแม่คุณมิลอยู่ครับ”

“คุยอะไรกันแม่ผมก็ไม่ยอมบอก”

“ความลับ”

“นี่คุณไม้มีความลับกี่อย่างกัน”

“มีอย่างเดียวครับ”

“โอเค..เราจะไม่พูดถึงความลับ”

พูดถึงเรื่องความลับที่จริงเรื่องแถบข้อมือที่เขาเห็นในวันนั้น
มันทำให้เขาคาใจอยู่ไม่น้อยเขาถึงกับพิมพ์ไปถามในกรุ๊ปไลน์คณะ


RM: มีใครรู้บ้างวะว่าแถบข้อมือสีขาวในงานเลี้ยงรุ่นนี่คณะอะไร

เขาพิมพ์ทิ้งไว้แล้วก็ไมได้รอคำตอบเพราะเนื่องจากติดประชุมได้มีเวลากลับมาอ่านอีกครั้งก็ตอนเย็น แต่เป็นอย่างที่คิดไม่มีใครรู้ว่าแถบสีขาวคณะอะไรแล้วกรุ๊ปก็คุยกันเรื่องอื่นจนหัวข้อเขาตกลงไป จนกระทั่งมีคนมนชั่นเขาตรงๆ

@EARTH @RM กูมาช้าไปป่ะวะกูรู้นะเว้ยว่าคณะอะไร

รามิลเห็นชื่อคณะที่เพื่อนพิมพ์บอกมาก็ยอมรับว่ามันตรงกับที่เขาคิดไว้ แต่เขาก็ไม่ได้บอกว่าเขาตามหาแถบข้อมือสีขาวไปทำไมแม้ข้อความของไอ้เอิร์ทจะทำให้เขาลังเลก็ตามที

@EARTH @RM ปิ้งสาวคณะนี้เหรอวะตามหาคนเหรอให้กูสืบให้ป่ะ

ยอมรับว่าคิดอยู่นาน
สุดท้ายรามิลก็พิมพ์ตอบกลับไป

@RM @EARTH ไม่เป็นไรเว้ยเดี๋ยวกูหาคำตอบเอง กูควรรู้ทุกอย่างรู้ด้วยตัวเองคิดว่าอีกไม่นาน





“วันนี้วันเกิดผมยังไม่ได้ยินคำอวยพรเลย ไหน..ขอสักประโยคให้ชื่นใจ”

รามิลวางกระถางเจ้าต้นกระบองเพชรที่เป็นของขวัญวันเกิดบนชั้นเดียวกับเจ้าต้นกระบองเพชรต้นก่อนๆ โดยหันตัวอักษรบนกระถาง they are  ให้หันออกมาข้างนอก ทันทีที่วางเสร็จรามิลก็หันมารวบเอวคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าให้เข้ามาใกล้ๆ ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันพิเศษหรือเพราะบรรยากาศยามพระอาทิตย์ตกดินตรงสวนหลังบ้านมันดีจนทำให้ทั้งคู่เลือกที่จะเงียบแล้วมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น

“HAPPY BIRTHDAY ครับไม่เคยคิดเหมือนกันว่าจะได้มาพูดคำนี้ด้วยตัวเอง ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะอวยพรอะไรแต่ผมอยากเห็นคุณมิลมีความสุขในทุกๆ วันผมเองก็ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าเราสองคนจะเป็นยังไงแต่ผมอยากให้คุณมิลมั่นใจว่าความรู้สึกผมไม่เคยเปลี่ยนไปเลย”

“…………………………………………………………………”

“วันที่ผมรู้ตัวว่าผมรู้สึกยังไงกับรามิล เตชนะหิรัญวันนี้มันก็ยังรู้สึกเหมือนเดิมและผมคิดว่ามันก็คงจะเป็นแบบนี้ตลอดไป”


“…………………………………………………………………”

เป็นคำอวยพรที่รามิลรู้สึกว่าทุกอย่างมันมาจากใจจริงๆ คุณต้นไม้ยิ้มให้เขาหลังจากพูดจบทั้งๆ ที่อยากจะตอบรับคำพูดเหล่านั้นแต่ก็ไม่รู้ว่าใช้คำพูดแบบไหนถึงจะบอกความรู้สึกของเขาตอนนี้ รามิลก้มลงมาหาคนที่มองหน้าเขาอยู่ไม่ละสายตาไปไหน มือคุณไม้ที่วางอยู่ตรงอกค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาตรงไหล่กว้างและทันทีที่รามิลรวบเอวให้อีกฝ่ายเข้ามาแนบชิดพร้อมกับแนบจูบลงไปต้นไม้ก็หลับตาลง มันเป็นแค่สัมผัสบางเบาเพียงเท่านั้นเหมือนต่างคนต่างไม่กล้าลึกซึ้งไปมากกว่านี้ รามิลยังคงแต้มจูบไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมือของไม้สัมผัสที่หลังคอ

“วันนี้วันเกิดคุณมิล ผมตามใจคุณทุกอย่างเลย”

“พูดแล้วนะ”

“ครับ ผมตามใจคุณ”

“ไม่มีเวลาพักหายใจห้ามโกรธกันนะบอกไว้ก่อน”

ต้นไม้พยักหน้าทั้งๆ ที่คนพูดก็พูดชิมริมฝีปากอยู่อย่างั้น รามิลจูบเบาๆ หนึ่งทีก่อนจะค่อยๆ กดจูบให้ลึกซึ้งมากกว่าเดิม ปลายลิ้นที่สัมผัสกันทำให้รามิลต้องกอดกระชับต้นไม้ให้แน่นขึ้น รามิลรู้ไม่ใช่แค่เขาแค่ฝ่ายเดียวที่รู้สึกเพราะเขาเองก็รับรู้ว่าคุณไม้เองก็รู้สึกแบบเดียวกัน รามิลแทบบ้าเขาสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายก็เหมือนจะหยอกล้อให้เขาตายใจแต่บางครั้งลิ้นร้อนก็เป็นฝ่ายถอยหนีเหมือนแกล้งให้เขาเล่นตาม แต่มีหรือคนอย่างรามิลจะยอมแพ้เขาจะจูบให้คุณไม้ขาดใจตายคาอกเขานี่แหละ และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ คุณไม้ยกมือขึ้นมาทุบอก เมื่อเริ่มหายใจไม่ทัน

รามิลหัวเราะเบาๆ แล้วผละออกมาเพียงนิดปล่อยให้อีกฝ่ายพักหายใจไม่ถึงครึ่งนาทีก็ก้มลงไปจูบใหม่ ต้นไม้เลยยกมือขึ้นมากอดคอรามิลไว้แน่น และมันก็เกิดขึ้นซ้ำๆ โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าจะสิ้นสุดเมื่อไหร่ รามิลยกมือขึ้นมาลูบแก้มคนที่โดนจูบจนหมดแรง ตามด้วยหอมแก้มฟอดใหญ่แล้วก็วกเข้ามาจูบอีกรอบ


แล้วต้นไม้เองก็ยินดีที่จะจูบตอบครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ในวันนี้




TO BE CON


SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..


TWITTER : #ความลับของต้นไม้ @ribbinbo

Ps. เรื่องคณะในมหา’ลัยขออนุญาตรวมทุกคณะอยู่ในมหา’ลัยเดียวกันหมดเลยนะคะ
ไม่ได้แบ่งแยกว่าอยู่มหา’ลัยไหนกัน

PS. อีกสองตอนพระเอกก็จะฉลาดแล้วค่ะ 555555 ซึ่งนั่นคือตอนจบ
- ขอบคุณข้อมูลต้นกระบองเพชร http://www.baanlaesuan.com / www.pantown.com
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-08-2018 16:03:04 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ PharS

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
งั้นให้พระเอกไม่ฉลาดต่อไปได้ไหมคะ ไม่อยากให้จบเลยยยยย 55555 :hao7:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
แอบรักเงียบ ๆ มาตั้งนาน อดทนมากนะคุณต้นไม้

ออฟไลน์ darinsaya

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 592
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-1
 :ling3:น่่า :mew1: :mew1:รัก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
รามิลจอมซื่อบื้อ555

ออฟไลน์ LonelyBoiZ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
มาเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยยย
ชอบมากเลย ชอบภาษาที่ใช้ในการเขียนมากเลย

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
รักคุณแม่ของรามิลเลยล่ะ   :katai2-1:

รามิลโง่ไปอีกสัก 2-3 ตอนได้ไหม  ขอให้ต้นไม้เล่นเกมใบ้คำอีกสักหน่อย กำลังฟินเลย

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
ฉลาดแล้วอย่าเพิ่่งจบได้ไหม

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
ต้นไม่ที่จริงไม่ได้ลับอะไรหรอก แต่มิลสนใจแต่ตัวต้นไม้จึงละเลยสิ่งรอบข้าง
เจอทีก็อยากกอดอยากจูบ แต่ก็ดีทำมึนไปเรื่อยๆ น่ารักดี
 :mew3: :mew3:

ออฟไลน์ ma-prang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
นี่ลุ้นแล้วลุ้นอีกว่าเมื่อไหร่จะรู้ 5555

ออฟไลน์ LonelyBoiZ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
เมื่อไหร่จะมานะ ชอบมากเลย

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..
CH12.  ASTROPHYTUM




“มึงจะว่ายน้ำไหมวะมิลนั่งยิ้มเป็นคนบ้าอยู่ได้ อายุ28แล้วสมองไหลไปเลยเหรอ”

“ตั้งแต่อินเลิฟอีกรอบนี่ทำตัวเป็นเด็กอายุสิบสี่เลยว่ะ”

ปากคอเราะร้ายไม่เคยเปลี่ยนรามิลมีฉลองวันเกิดกับแกงค์ลูกเพื่อนแม่นอกรอบ และสถานที่คือบ้านไอ้ทิมเป็นการฉลองวันเกิดที่ง่ายๆ ง่ายมากไอ้คินที่บ้านติดกันเดินมาทั้งชุดกางเกงบอลเสื้อยืด ส่วนไอ้เบนขี่จักรยานกอดขวดเหล้าชื่อดังที่เอามาจากบ้านแน่นอนว่ามันเป็นของรักของหวงของเจ้าสัวกรรณ (พ่อมันเอง) ในตะกร้าจักรยานมีน้องอันนาแมวสีขาวตัวยักษ์ทำหน้าบึ้งตึงอยู่น้องอันนาเป็นแมวของไอ้เบนที่ดูไม่ค่อยรักเจ้าของเท่าไหร่ จับมาเล่นด้วยทีไรกระโดดหนีตลอด

วันเกิดปีที่ 28 ปีของรามิลกับแกงค์ลูกเพื่อนแม่
ก็เหมือนเดิมทุกปีไม่เคยเปลี่ยน

ตอนแรกก็ยังคุยเรื่องบ้าๆ บอ ๆ มีสาระบ้างไร้สาระบ้าง พักเล่นเกม  มีปรึกษาปัญหาชีวิต ขุดคุ้ยเรื่องเก่าๆ แล้วก็จบลงด้วยการเมาจนหัวทิ่มและก็นอนสลบเป็นตายโดยที่ตอนเช้าตื่นขึ้นมาทุกคนนอนกระจัดกระจายอยู่ตรงพื้นห้องมีแค่น้องอันนาแมวขนฟูของไอ้เบนที่นอนหลับสบายอยู่บนเตียง กว่าจะสร่างเมาก็เกือบเที่ยง ไอ้ทิมตื่นขึ้นมาก็ถอดเสื้อกระโดดลงสระว่ายน้ำที่อยู่ข้างบ้าน ทุกคนตื่นมาก็เลยตัดสินใจว่ายน้ำให้สร่างเมา

“เหมือนกูคุยกับคนสติไม่ดีเลยว่ะ ไอ้มิลเอาแต่ยิ้มกับโทรศัพท์”

“กูคุยกับคุณไม้อยู่ กูบอกให้เขาส่งรูปตัวเองมาให้ดูไม่คิดว่าจะทำจริงน่ารักว่ะ”

“เขาไปไหนวะ”

“กลับบ้านที่เชียงใหม่”

เบนถามขึ้นเพราะเห็นว่ารูปข้างหลังเป็นเหมือนไร่ดอกไม้ที่ไหนสักที่  มันก็เป็นรูปธรรมดาๆ ทั่วๆ ไปแต่คุณไม้ถ่ายย้อนแสงตาโตๆ เลยหยีลงเพราะแดดเข้าตาจะว่าไปก็ดูน่ารักดีเหมือนเด็กๆ เวลาไปเที่ยวแล้วส่งรูปมาให้ผู้ปกครองดูว่าไปเที่ยวจริงๆ ไม่ได้โกหก เชื่อได้เลยว่าไอ้มิลไปบังคับให้ถ่ายส่งมา

“สงสารก็สงสารแดดจ้าขนาดนี้ยังต้องมายิ้มสู้ถ่ายรูปให้มึง”

“ส่งมารูปเดียวไอ้มิลนั่งมองเป็นชั่วโมง ทำตัวเป็นสมัยมัธยมนั่งรอแฟนที่ดาว้อง”

“ย้อนวัยไกลฉิบหาย”

“กูยังจำได้ไอ้ทิมฮ็อตสุดผู้ชายจีบไม่เว้นวัน เราสามคนนี่ผลัดกันเฝ้ายิ่งกว่าลูก น้องทับทิมกางเกงน้ำเงิน”

ไอ้ทิมที่นอนแผ่หลาอยู่บนห่วงยางกระโดดใส่ไอ้คินที่นึกถึงอดีตสมัยขาสั้นคอซองทั้งกดน้ำ ทั้งเตะ ทั้งล็อคคอ จนเบนต้องเข้ามาแยกเพราะกลัวว่าไอ้คินจะจมน้ำไปจริงๆ รามิลเลิกสนใจแกงค์ลูกเพื่อนแม่แล้วกลับมาสนใจคนที่ส่งรูปมาให้ดูต่อ

บอกได้เลยว่าหลังจากเหตุการณ์ที่สวนหลังบ้านมันทำให้เราสองคนใกล้ชิดกันมากขึ้น รามิลโดนคุณไม้ทั้งทุบทั้งต่อยเมื่อเขาไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอิสระสักที มีแค่ให้พักหายใจไม่ถึงวิ แล้วเขาก็จูบต่อรามิลเชื่อแล้วว่าคุณไม้ยอมให้เขามากกว่าที่คิด จะมีใครที่ไหนยอมให้จูบมาราธอนนานขนาดนี้ กว่าจะตัดใจหยุดจูบได้ก็หลายนาที แต่ถึงอย่างนั้นเขาทั้งหอมทั้งฟัดแก้มขาวตรงหน้าไม่เลิก

“แก้มผมยุบลงไปแล้วแน่ๆ”


คำพูดคำจามันน่ารักจนรามิลต้องหยุดพักแล้วหัวเราะออกมาคุณไม้ไม่ใช่แค่หูแดงมันแดงไปหมดทั้งหน้า ดีที่ตรงนี้ยังมีไฟที่พ่อเขาเคยทำไว้ ถึงแม้จะเป็นแค่เงาสลัวๆ ก็ตามรามิลนั่งลงตรงชั้นวางต้นไม้ที่ว่างๆ แล้วรั้งให้คนที่ยืนอยู่ให้นั่งลงข้างกัน เป็นปีแรกที่รามิลฉลองวันเกิดกับคนที่ชอบตรงสวนหลังบ้านตัวเอง

ไม่มีแสงเทียน มีแค่ไฟสลัวๆ
ไม่มีดอกไม้ช่อโตมีต้นกระบองเพชรรูปร่างแปลกตา

คุณไม้มัวแต่ตื่นเต้นกับดอกกล้วยไม้ของพ่อที่ออกดอกสวยงาม ตาโตๆ นั่นดูมีความสุขเมื่อได้เห็นสิ่งที่ตัวเองชอบ มีการบอกบอกว่าไม่ค่อยได้สนใจกล้วยไม้เท่าไหร่เพราะราคาค่อนข้างสูงรามิลคิดว่าถ้าพ่อเขายังอยู่สองคนนี้คงได้คุยเรื่องต้นไม้กันไฟแลบ

เป็นวันเกิดปีที่ 28 ที่โคตรมีความสุข
อยากขอบคุณคุณต้นไม้ที่ทำให้วันนี้เป็นวันที่พิเศษอีกหนึ่งวัน





“แล้วสรุปงานที่บริษัทมึงนี่จะทำอะไรนะมิล พี่สรบอกยัง”

คินถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเมื่องานวันเกิดพี่เทพกับพี่สรเอ่ยถึงงานประจำปีบริษัทที่ปกติจะจัดประมาณช่วงนี้อยู่แล้ว แต่ทุกปีฝ่ายบุคคลก็จะเสนอกิจกรรมที่ให้พนักงานทำในวันนั้นมาให้พิจารณาก่อน นอกจากนั้นจะมีกิจกรรมอื่นที่ครอบครัวเขาเองเป็นคนคิด นี่ก็ทำกันมารุ่นต่อรุ่นตั้งแต่สมัยปู่ย่าตายาย 

“กูไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ ปีนี้พี่สรไม่อยู่ด้วยไปทำงานเรื่องรีสอร์ตที่ภูเก็ตพี่เทพก็โคตรยุ่ง”

“แล้วทุกทีใครเป็นคนคิดวะ”

“ก็ช่วยๆ กันพี่เทพพี่สรหัวคิดหลัก แต่ปีนี้ยกให้กูโซโล่ปีที่ผ่านมาก็มีฝ้ายที่ช่วยกูคิดบ้าง”

“..................................................”

“อ้าว..แฟนเก่าพูดเบาๆ ก็เจ็บ”

“กูเป็นคุณต้นไม้จะเอากระบองเพชรทุ่มใส่หัวมึงมิล”

“ก็พวกมึงถามกูก็ตอบตามความจริงเนี่ย เอาเป็นว่าเดี๋ยวกูลองคิดเองก่อนกะว่าไปปรึกษาคุณดาวด้วย”

“เป็นเจ้าของบริษัทต้องมานั่งคิดอะไรแบบนี้ด้วยกูนับถือตระกูลเตชนะหิรัญมึงมาก แน่นอนว่ากูเป็นฝ่ายดนตรีเจ็ดสีคอนเสิร์ตเหมือนเดิมมึงอยากได้ใครช่วยบอกกูล่วงหน้าด้วย ศิลปินค่ายกูมีงานยาว2025นะครับ”

“มึงนั่นแหละเบนว่างสุดในบริษัท เจ้าสัวกรรณตัดมึงทิ้งออกจากกองมรดกแน่มึงมีแค่น้องอันนาตัวเดียวที่เป็นสมบัติ”

แล้วก็กลับมาตีกันเหมือนเดิมแต่ถึงอย่างนั้นรามิลก็ขอบใจเบนถึงจะเล่นๆ แต่ก็จัดงานฟรีให้ทุกปีเคยบอกว่าให้คิดค่าจ้างมาได้เพราะยังไงก็ถือว่าเป็นธุรกิจ แต่เจ้าสัวกรรณก็ไม่ยอมรับเงินแถมยังขนเอานักร้องมาให้พนักงานบริษัทกรี๊ดจนแทบหมดค่ายเรื่องนี้เขาไม่ห่วงหรอกยังไงเบนก็จัดการได้อยู่แล้ว แต่เรื่องกิจกรรมที่จะให้พนักงานทำเนี่ยเขายังคิดอะไรไม่ออกเลย

งานยากจริงๆ


SECRET GARDEN



“อันนี้ให้คุณป้านะครับแล้วก็อันนี้ของเจ้าแฝด แล้วนี่ของพี่สร..คุณมิล คุณมิลครับ มิล รามิล”

ท่าทางสะดุ้งเหมือนหลุดออกจากภวังค์ทำให้ต้นไม้ต้องแตะลงบนแขนของคนที่ถือต้นกระบองเพชรให้หยุดทำงานก่อนเพราะดูแล้วท่าทางจะไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ใจลอยจนไม่ได้ฟังที่เขาพูด

“มีเรื่องเครียดเหรอครับ”

“นิดหน่อยครับ”

“น่าจะไม่นิดนะคิ้วขมวดขนาดนี้ เรื่องงานเหรอครับ”

รามิลถอนหายใจแล้วเล่าสิ่งที่เขากังวลมาตลอดทั้งอาทิตย์ให้คุณต้นไม้ฟัง ก็มีแค่เรื่องเดียวงานประจำปีของบริษัทรามิลไม่เคยต้องรับผิดชอบเรื่องนี้คนเดียวแล้วเขาก็ไม่ใช่คนที่จะคิดกิจกรรมแบบนี้ด้วยปีที่ผ่านๆ มาก็แค่รับคำสั่งจากพี่เทพพี่สรคอยประสานงานฝ่ายอื่นๆ เพียงเท่านั้นพอต้องมาจัดการทั้งหมดคนเดียวก็ไม่ค่อยมั่นใจ

ขนาดแค่กิจกรรมเขาก็ยังคิดไม่ออก
คนที่ต้องทำงานด้วยก็ต้องมารอเขาคนเดียว รู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูก

“แล้วปีที่ผ่านมาทำอะไรบ้างครับจะได้ไม่ซ้ำกัน”

“ปีที่แล้วฝ้ายเป็..”

รามิลหยุดชะงักเมื่อเอ่ยชื่อฝ้ายขึ้นมาแต่คุณต้นไม้ก็พยักหน้าบอกให้เขาเล่าต่อ รามิลเลยบอกว่าปีที่แล้วฝ้ายเสนอเกี่ยวกับภาษาอังกฤษคล้ายๆ ทายคำต้นไม้ก็พอรู้ว่าฝ้ายแฟนเก่าคุณมิลเก่งภาษามากไม่แปลกเลยที่กิจกรรมที่ทำจะเกี่ยวกับเรื่องนี้ ต้นไม้ไม่ได้โกรธที่คุณมิลจะพูดถึงแฟนเก่ามันไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมาหึงหวงเพราะตอนนี้มันเป็นเรื่องงานล้วนๆ

“ผมไม่ได้ทำให้คุณไม้รู้สึกไม่ดีใช่ไหม”

“ผมเข้าใจแต่ห้ามพูดถึงอีกนอกจากเรื่องงาน”

“โอ้โห..มีโหมดนี้ด้วยหวงผมมากไหมครับหวงผมมากแน่ๆ ”

รู้สึกคุณมิลจะอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีหลังจากได้เล่าเรื่องที่กังวลให้ฟัง ทำท่าท่างผิดกับเมื่อกี้ลิบลับมีการเนียนว่าขอกอดเพิ่มพลัง ต้นไม้เองก็ไม่เคยคิดว่าคุณมิลจะติดสัมผัสมากขนาดนี้เอะอะกอดเอะอะหอม เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกแต่กลัวว่าจะเขินจนโดนแซวทุกครั้งไม่ว่าจะโดนสัมผัสสักก็ยังไม่ชิน

“กิจกรรมที่ต้องทำกำหนดไหมครับว่าต้องเป็นแบบไหน เน้นวิชาการหรือว่าสนุกสนานคลายเครียดได้”

“ไม่ได้กำหนดไว้หรอกครับฟรีสไตล์แต่สำหรับผมก็ไม่อยากให้เครียดมาก”

“จัดสวนถาดไหมครับเอาแค่เล็กๆ ก็ได้”

“สวนถาด?”

“ครับ เอาต้นไม้มาจัดไว้ในถาดที่เตรียมไว้และก็เอาพวกอุปกรณ์ตกแต่งมาประดับ โรยหิน โรยทราย เดี๋ยวผมจะจัดต้นไม้ไว้ก่อนแล้วก็ให้พนักงานตกแต่งสวนกันเอง”

“ผมเคยเห็นที่มันอยู่ในขวดแก้ว”

“ใช่ครับ แต่แบบนั้นมันจะยากไปหน่อยเปลียนมาเป็นถาดเปิดๆ จะง่ายกว่าถ้ามันไม่โอเค...เดี๋ยวผม”

“โอเค”

“คุณมิลลองดูก่อนก็ได้”

“ผมจะเอาอันนี้ไปเสนอฝ่ายบุคคล ก็ดีเหมือนกันพนักงานจะได้ผ่อนคลายกันด้วย”

“แต่อุปกรณ์มันก็เยอะอยู่นะครับ พวกหิน พวกของตกแต่ง”

“ผมเซ็นอนุมัติได้ร้อยล้านเลย”

ต้นไม้เห็นท่าทางกระตือรือร้นของอีกฝ่ายเลยไม่อยากจะขัด เลยต้องลากมานั่งตรงโต๊ะเพื่อจัดการทุกอย่างให้มันเป็นงานเป็นการมากขึ้นรามิลเท้าคางมองเจ้าของร้านดอกไม้ที่วันนี้เหมือนสลับตำแหน่งมาเป็นนักธุรกิจ คุณไม้ลองเขียนตัวอย่างกิจกรรมรวมถึงอุปกรณ์ค่าใช้จ่ายมาคร่าวๆ รามิลเลยลงรายละเอียดและทำให้มันเป็นสัดส่วนเหมือนแผนธุรกิจ พอเลิกเล่ยแล้วกลับมามาดนักธุรกิจรามิลก็เท่ขึ้นมาทันที เหมือนที่คุณแม่ใบบัวบอกถ้าคนทั่วไปได้เห็นก็คงจะคิดว่ารามิล เตชนะหิรัญเป็นผู้ชายที่เพอเฟ็คคนนึง

“ผมรู้ว่าผมหล่อมากแต่ถ้าคุณไม้จะแอบมองผมนานขนาดนี้ผมเก๊กหน้าจนเมื่อยไปหมดแล้ว”

“ยังหล่อไม่ถึงชั่วโมงเลย”

“มีหลายคาแรคเตอร์คุณไม้จะได้ไม่เบื่อ”

“ไม่เบื่อหรอกครับ”

“งั้นขอกลับโหมดหล่อก่อนนะคุณดาวตามงานนี้ทุกห้านาที”

รามิลเดินไปหยิบแม๊คบุ๊คที่เอามาด้วยวางลงตรงโต๊ะเป็นการทำงานท่ามกลางธรรมชาติที่แท้จริง เพราะรอบตัวเต็มไปด้วยต้นกระบองเพชรพอเห็นท่าทางจริงจังต้นไม้เลยลุกไปหยิบสวนถาดที่วางอยู่หน้าร้านมาเป็นตัวอย่าง รามิลหันไปมองคนข้างๆ ที่ตอนนี้กำลังจดรายละเอียดต่างๆ พอเห็นแบบนั้นรามิลบอกได้เลยว่าเขารู้สึกประทับใจ

ตามความจริงคุณไม้ไม่จำเป็นจะต้องมานั่งทำอะไรพวกนี้ด้วยซ้ำ แต่ก็ยังช่วยคิดจนมันเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมารามิลเครียดเรื่องนี้มาเป็นอาทิตย์แล้วเขาคิดกิจกรรมหลายอย่างแต่มันก็ดูไม่สนุกและดูน่าเบื่อ เขาอยากได้อะไรที่แปลกใหม่อยากให้พนักงานรู้สึกสนุกเมื่อได้ทำ

“ก็เดี๋ยวผมเตรียมพวกต้น…..อื้อออ”

จังหวะที่ต้นไม้เงยหน้าขึ้นมายังไม่ทันจะได้พูดจนจบประโยครามิลก็ก้มลงมาหอมแก้มแรงๆ
เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวเกือบจะหงายหลังดีที่รามิลยกมือขึ้นมาจับตัวไว้ทัน

“หอมทำไมเนี่ย”

“ผมอยากหอมสักสิบที คุณไม้ใส่ใจงานของผมมากทั้งช่วยคิดทั้งช่วยทำ”

“คุณมิลยังมาเรียนรู้งานของผมได้เลย งานของคุณมิลถ้าผมช่วยได้ผมก็อยากจะช่วยอีกอย่างคุณมิลเครียดแล้วคิ้วขมวดตลอดเวลาผมไม่สบายใจ”

“หอมอีกดีกว่า”

รามิลก้มมาหาอีกรอบแต่ดีที่ต้นไม้ยกมือมาดันตัวไว้มันพร้อมกับบอกว่าทำงานให้เสร็จก่อนเพราะคุณดาวรองานอยู่ พอเอ่ยชื่อคุณเลขารามิลก็กลับมาจริงจังตามเดิมท่าทางเหมือนนักเรียนที่กลัวส่งการบ้านไม่ทัน

ไม่รู้ว่าใครเป็นเลขาหรือใครเป็นเจ้านายกันแน่


SECRET GARDEN


“คุณแม่อยากทำบ้างค่ะ ไปค่ะคุณดาวโยนงานให้ตามิลแล้วไปจัดสวนกัน”

รามิลยังไม่ทันจะท้วงหรืออ้าปากพูดอะไรคุณแม่ใบบัวก็จัดการลากเอาเลขาเขาไปนั่งจัดสวนถาดตามอำเภอใจ  ที่จริงตอนเสนอไอเดียนี้ให้ฝ่ายบุคคลก็มีฝ่ายที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย รามิลเองก็ไม่อยากจะใช้อำนาจบังคับเลยขอพาคุณไม้เข้ามาร่วมประชุมกิจกรรมนี้

รามิลนึกว่าคุณไม้จะตื่นเต้นหรือกลัวสายตาพนักงานที่เอาแต่จ้องเวลาที่คุณไม้พรีเซนท์รูปแบบกิจกรรมอยู่ด้านหน้า แต่ไม่เป็นอย่างที่คิดคุณไม้สามารถนำเสนอการจัดสวนถาดได้อย่างละเอียดมีการเอาตัวอย่างมาให้ดูด้วย เพื่อให้ทุกคนได้เห็นภาพชัดเจน

ในที่สุดกิจกรรมนี้ก็ผ่านการอนุมัติ


“เหนื่อยไหมครับ”

“สนุกดีครับ ผมไม่ค่อยได้ทำอะไรแบบนี้เลยตื่นเต้น”

“พนักงานชอบกันใหญ่”

“คุณมิลจะจัดด้วยไหมครับผมเตรียมมาให้คุณด้วยนะ”

ต้นไม้หยิบถาดที่มีเจ้าต้นกระบองเพชรหลากหลายสายพันธุ์ขึ้นมาวางไว้ให้ รามิลตาโตขึ้นมาทันทีเพราะมันไม่เหมือนกับของบรรดาพนักงานคนอื่นๆ คุณไม้เลยอธิบายว่าของพนักงานเป็นการจัดสวนแบบชื้นต้นไม้ที่เอามาจัดก็จะเป็นพวกเฟิร์น มอส กุหลาบหิน  ที่เหลือก็แล้วแต่ว่าอยากได้ต้นอะไร

“ต้นกระบองเพชรมันต้องระวังมากกว่ามีทั้งหนามทั้งกลีบที่เป็นส่วนคมๆ แต่คุณมิลเก่งแล้วเลยให้จัดเป็นสวนกระบองเพชรแทนแต่เวลามีไม่มากผมเลยเลือกแบบไม่มีหนามมาให้นะครับ”

รามิลก้มลงมองกระบองเพชรที่อยู่ในถาดมันเป็นรูปทรงแปลกตามากกว่าที่เคยเห็น มันเป็นทรงกลมๆ มีจุดขาวๆ อยู่รอบตัวคุณไม้บอกว่าต้นกระบองเพชรชนิดนี้เรียกว่า Astrophytum ( แอสโตรไฟตัม) พันธุ์ที่มีจุดสีขาวเรียกว่า astro miracle จุดเด่นของมันก็คงจะอยู่ที่จุดสีขาวบนทรงกลมๆ ของมันนี่แหละรามิลรู้สึกว่ามันไม่เหมือนใครดี

“ไม่เคยเห็นต้นนี้มาก่อนผมชอบ”

รามิลนั่งลงกับพื้นแล้วจัดการตกแต่งสวนถาดกระบองเพชรอย่างตั้งใจ  ท่าทางเหมือนเด็กสนุกกับของเล่นต้นไม้เลยยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ เบนจามินที่วันนี้มาคุมงานเลี้ยงตอนเย็นเดินเข้ามาหาพอเห็นว่าเพื่อนทำอะไรอยู่ก็แกล้งโห่เพราะรู้ว่าไอ้สวนถาดที่เพื่อนจัดอยู่มันดูจะแตกต่างจากของคนอื่นๆ พอไอ้เบนไปทำงานต่อคุณดาวก็แวะเข้ามาคุยเรื่องงานพอเห็นสวนถาดเขาก็แซวอีก สุดท้ายก็เห็นจะเป็นคุณแม่ใบบัวที่เข้ามาสมทบ

“ทำไมของแม่ไม่ได้กระบองเพชรบ้างล่ะคะ”

“ของผมต้องพิเศษกว่าคนอื่นสิ”

“หลงตัวเองตลอดแต่จริงๆ แล้วเราน่ะเป็นตามิลที่ซื่อบื้อ”

“อ้าว ผมทำอะไรผิด”

“แต่ถึงยังไงก็ต้องขอบใจต้นไม้ นี่เขาก็มาช่วยแม่ดีใจนะเขาสามารถเป็นทั้งเพื่อน เป็นทั้งคนรัก และเป็นที่ปรึกษาให้ลูกได้ด้วย”

“ผมก็ดีใจที่ได้เจอเขาครับ”

“เคยได้ยินไหมรามิล คนที่คู่กันยังไงก็ต้องคู่กันเราอาจจะเคยเจอเขาแล้วแต่ก็จากกันไป แล้วก็วนมาเจอกันใหม่คล้ายๆ พรหมลิขิต”


รามิลมองตามสายตาของแม่ที่กำลังจับจ้องคนที่กำลังอธิบายการจัดสวนถาดให้พนักงาน  เขารู้ดีว่าคุณไม้เองก็เหนื่อยกับงานนี้เหมือนกันเพราะเอาเข้าจริงก็มีคุณไม้คนเดียวที่มีความรู้ด้านนี้เลยต้องจัดการทุกอย่างคนเดียว ดีที่เต้เองก็มาช่วยบ้าง แต่คุณไม้ก็ยังไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยให้ได้ยิน แถมบรรยากาศวันนี้ก็สนุกอย่างที่คิดไว้พนักงานหลายคนตื่นเต้นและมีความสุขกับการจัดสวนถาด

รามิลภูมิใจที่งานที่เขาจัดการทั้งหมดด้วยตนเองสำเร็จไปได้ด้วยดี
และอยากขอบคุณคุณต้นไม้ที่อยู่ช่วยเขาตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้


...........................
.................................................................
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-07-2018 22:46:06 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
..............................
......................................................


ช่วงงานเลี้งตอนเย็นพนักงานกรี๊ดกร๊าดกันมาก
ไอ้เบนขนนักร้องมาหมดค่าย แถมมันยังขึ้นไปโชว์ดีดกีตาร์บนเวทีเรียกเรตติ้งจากพนักงานถล่มทลาย แกงค์ลูกเพื่อนแม่ที่ตามหาทีหลังอย่างคิน กับทิมเลยขึ้นร่วมร้องบนเวทีเหมือนบริษัทตัวเองแต่ทุกคนก็คุ้นเคยกับสามคนนี้ดี

พนักงานอาวุโสบางคนบอกว่าเห็นพวกแกงค์ลูกเพื่อนแม่มาตั้งแต่เด็กๆ ไม่คิดว่าจะโตกันขนาดนี้แล้ว มีการแฉว่าตอนเด็กๆ เวลาที่แม่ไอ้ทิมพามาที่บริษัทมันชอบมาหยิบโมเดลบ้านไปเล่นสร้างเมืองพนักงานต้องวิ่งไล่จับกันให้วุ่น

ดูมัน..แสบแต่เด็ก


“คุณเบนเล่นดนตรีเป็นด้วย”

“มันเกิดมากับค่ายเพลงเติบโตมากับเสียงดนตรีมันเล่นเป็นทุกอย่างโดยเฉพาะไวไอลีนเก่งสุด”

“ไวโอลีน?”

“เห็นกะล่อนไหลลื่นเป็นปลาไหลอย่างนั้นเวลาเล่นไวโอลีนนี่มาดเจ้าชายเลยนะ”

“แล้วคุณมิลไม่เล่นเหรอครับ”

“ผมหล่อและเก่งพอแล้วดนตรีไม่จำเป็นหรอก”

“เล่นไม่เป็นแน่ๆ”

รามิลหัวเราะพร้อมกับขยี้ผมคนที่ยืนอยู่ข้างๆ จนผมยุ่ง กว่างานเลี้ยงจะจบลงก็เกือบห้าทุ่มพนักงานหลายคนเต้นกันสุดเหวี่ยงเมื่อเพลงในงานเปลี่ยนเป็นเพลงเร็ว รามิลยิ้มจนเต็มแก้มเมื่อทุกคนบอกว่างานวันนี้สนุกและมีความสุขที่ได้ทำงานที่นี่ รามิลยิ้มให้พนักงานทุกคนที่เดินเข้ามาหาเกือบจะหลุดขำเมื่อเห็นว่าคุณดาวทำหน้าปลาบปลื้มใจอยู่อีกด้าน ถ้ามีผ้าเช็ดหน้ายกขึ้นมาซับหัวตานี่ใช่เลย



SECRET GARDEN


“ไม่เหนื่อยเหรอครับวันนี้”

“เหนื่อยไงครับถึงต้องพักผ่อน”

“ที่นี่เหรอครับ”

“บ้านไอ้เบนมีทุกอย่างที่ต้องการอยากเป็นนักร้องก็ได้นะ ข้างบนมีห้องอัดแบบสตูดิโอเลยมานั่งนี่เร็ว”

รามิลเรียกต้นไม้ที่ยืนมองห้องดูหนังจะเรียกว่าห้องดูหนังก็ไม่ถูกเหมือนโรงภาพยนตร์ขนาดย่อมๆ มากกว่า เพราะธุรกิจบ้านเบนเป็นธุรกิจบันเทิงที่บ้านก็เหมือนที่ทำงานไปด้วยมีตั้งแต่ห้องอัดเพลง ทำเพลง ตัดต่อภาพยนตร์ หลังจากที่งานเลี้ยงจบลงก็เลยเที่ยงคืนไปแล้วรามิลเห็นคุณไม้เริ่มเหนื่อยๆ เลยอยากจะให้พักผ่อนบ้าง ตอนแรกจะกลับไปที่ร้าน SECRET GARDEN แต่สุดท้ายรามิลก็พามาที่บ้านเบนแทน

“คุณไม้อยากดูเรื่องอะไร”

“ตามใจคุณมิลเลยครับ”

รามิลเลยตัดสินใจเลือกหนังสอบสวนฆาตกรรมมาหนึ่งเรื่องเพราะกลัวว่าจะหลับถ้าเปิดหนังรักโรแมนติคดู แต่เอาเข้าจริงท่าทางคุณไม้คงจะเหนื่อยมาทั้งวันเพราะเห็นว่าเริ่มเอนตัวพิงไปกับเบาะแล้ว รามิลเลยปรับเป็นเบาะนอนให้

“นอนไหมครับ”

“ผมไม่ง่วงนะแค่เมื่อยๆ ”

“กอดไหม”

รามิลกางแขนออกพร้อมกับต้นไม้เขยิบเข้ามาหาใบหน้าที่ซบลงตรงอกทำให้รามิลต้องก้มลงมามอง สายตาคุณไม้มองไปที่จอภาพยนตร์ที่ฉายอยู่ท่าทางเหมือนเด็กเวลาที่มีฉากน่ากลัวๆ มือที่วางอยู่บนอกก็จะกำเสื้อเขาไว้แน่น รามิลเลยกระชับกอดให้แน่นขึ้น

“ห้องนี้ดีเนอะเหมือนอยู่ในโรงหนังจริงๆ เลย”

“ถ้าอยากได้..”

“จะสร้างให้เหรอครับ”

“ถ้าอยากได้ก็มาบ้านไอ้เบน ผมเข้าออกบ้านแกงค์ลูกเพื่อนแม่ได้24ชั่วโมง”

“นึกว่าจะป๋า”

“มิลไม่รวยขนาดนั้นหรอกครับ”

“หูว..มีแทนตัวเองว่ามิลด้วย”

“เราต้องมีมุมน่ารักๆ ไหนคุณไม้ลองแทนตัวเองว่าไม้บ้าง”

“ไม้ว่า…พอเถอะไม่ไหว”

รามิลหัวเราะเมื่อคนที่นอนกอดอยู่ทำท่ารับไม่ได้จริงๆ มีการส่ายหน้าไปมา รามิลไม่โกรธหรอกเพราะเขารู้ดีว่าคุณไม้เองก็เป็นผู้ชายจะมาเรียกชื่อให้มันดูมุ้งมิ้งก็ใช่เรื่องเขาก็แกล้งแหย่ไปงั้น ตอนนี้หนังยังคงฉายต่อไปเรื่อยๆ แต่ทั้งสองคนไม่ได้สนใจเท่าไหร่เอาแต่นอนมองหน้ากันเงียบๆ

“สัญญาได้ไหมครับว่าเราจะคุยกันทุกเรื่อง”

“……………………………………………………”

“คุณมิลก็เป็นผู้ชายและผมเองก็เป็นผู้ชาย ถ้ามันมีอะไรไม่โอเคหรือผมทำให้คุณมิลรู้สึกไม่ดีคุณมิลต้องบอกผม ผมรู้ว่าคุณมิลคบแต่ผู้หญิงมาตลอดไม่ใช่ผมไม่เชื่อใจคุณนะแต่คุณมิลเข้าใจใช่ไหมครับ ผมก็อธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก”

“ผมเข้าใจ”

“รวมทั้งเรื่องเซ็กส์ผมเป็นผู้ชายและคุณมิลเองก็ไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อน ถ้ามันเกิดขึ้นแล้วสำหรับคุณมิลมันแย่จน..”

“ต้นไม้”

“……………………………………………………”

“ผมไม่เถียงหรอกนะว่า เซ็กส์ ก็สำคัญสำหรับชีวิตคู่ ถ้ามันถึงเวลานั้นจริงๆ เราจะเรียนรู้ไปด้วยกันมันจะไม่มีคำว่าแย่ เซ็กส์กับคนที่ตัวเองรักมันมีแต่ความสุขต้นไม้ เชื่อผม”

“……………………………………………………”

“อย่ากลัวว่าผมจะเบื่อ หรือจะไม่รัก อนาคตเราอาจจะทะเลาะกันบ้างแต่เชื่อเถอะผมไม่ยอมให้คุณหายไปจากชีวิตผมแน่ๆ และคุณไม้เองก็ห้ามปล่อยผมไปเหมือนกันถ้าผมดื้อก็ดุผม ถ้าผมทำอะไรผิดให้รีบบอก อย่าตามใจผมทุกเรื่องขัดผมได้เสมอ ผมเป็นคนประเภทถ้ารักใครแล้วผมรักหมดตัว ผมให้ได้ทุกอย่าง”

“รามิล เตชนะหิรัญ”

“ครับ”

“ขอจูบสักสิบที”

“ให้ทีเดียวแต่สิบนาทีแบบไม่หยุดพัก”

รามิลพลิกตัวคนที่นอนกอดอยู่บนอกให้นอนราบลงกับเบาะมือใหญช้อนศีรษะขึ้นให้รับจูบได้ถนัด ความอุ่นนุ่มที่สัมผัสทำให้รามิลกอดกระชับให้แน่นขึ้น มือของต้นไม้จากที่วางไว้บนอกกว้างเลื่อนขึ้นมาคล้องคอคนด้านบนก่อนจะกอดไว้แน่นเมื่ออีกฝ่ายไล่ต้อนปลายลิ้น เสียงครางต่ำๆ ทำให้ต้นไม้บีบไหล่รามิลไว้แน่น มันอาจจะไม่ถึงสิบนาทีตามที่บอกแต่มันก็เรียกว่านานจนแทบจะหมดลมหายใจ รามิลถอนจูบออกมาแต่ก็ยังจูบซ้ำๆ เหมือนแกล้งให้คนที่นอนหอบหายใจได้เขินเล่น กว่าจะตัดใจได้ก็ยังจะแนบจูบเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจะกลับมานอนกอดกันเหมือนเดิม

สุดท้ายคนที่บอกว่าไม่ง่วงก็หลับสนิทหลับตาซบอกเขานี่แหละ ก่อนหน้านี้นอนคุยกันอยู่หลายเรื่องพอเห็นอีกฝ่ายกะพริบตาถี่ๆ ก็เริ่มพอจะเดาได้ว่าคงฝืนเต็มทนพอบอกให้นอนคราวนี้เลยว่าง่ายแต่ก็ยังไม่ยอมหลับตาอยู่ดีจนรามิลต้องเป็นฝ่ายถามขึ้น

“อยากได้ Goodnight kiss เหรอครับ”

คนที่นอนมองหน้าอยู่ไม่ได้ตอบอะไรแต่พยักหน้าสองที
รามิลเลยก้มลงไปจูบหน้าผากขาวๆ นั่นก่อนจะปล่อยให้นอนพักผ่อนจริงๆ สักที

เสียงเปิดประตูเบาๆ พร้อมกับแกงค์ลูกเพื่อนแม่ทั้งสามคนจะโผล่หน้าเข้ามามอง รามิลเลยกวักมือเรียกให้ทั้งสามคนเข้ามาได้ ทันทีเห็นว่าในอ้อมแขนเพื่อนตัวเองมีใครนอนหลับซบอกอยู่เลยชะโงกหน้ามาดูใกล้ๆ

“คุณไม้หลับปุ๋ยเลย”

“คงเหนื่อยน่าดูวิ่งวุ่นทั้งวัน”

“กอดเขาขนาดนี้เอาแม่ไปขอลูกเขาเลยนะ”

“ไม่ทันใจเลยว่ะกูหนีตามกันไปเลยได้ป่ะวะ”

“กูฟ้องแม่ใบบัวมึงแน่รามิล ลูกไม่รักดี”

“เออ..ว่าจะเข้ามาตามไอ้คินจะทำมาม่ามึงจะกินไหม”

“กูว่าอาหารในงานเลี้ยงบริษัทกูนี่ห้าดาวเลยนะทำไมพวกมึงต้องมาต้มมาม่าแดกกันอีก”

“มาม่าคินอร่อยที่สุดในโลกแล้ว กูอยากกิน”

“เป็นเรื่องเดียวที่มึงกับคินไม่ตีกันเนอะทิม”

อยู่ดีๆ คนที่นอนหลับอยู่ก็ขยับตัวเพียงเล็กน้อยแถมมือก็กอดเอวรามิลแน่นขึ้นทั้งซุกทั้งซบจนคนที่โดนนอนกอดตัวแข็งทื่อ ทันทีที่คุณไม้ขยับตัวทุกคนในห้องก็หยุดค้างเหมือนกดปุ่มหยุดไว้เพราะกลัวว่าคุยกันเสียงดังจนรบกวน จนเจ้าของร้านดอกไม้หลับสนิทตามเดิมทุกคนเลยโล่งอก แต่ก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่ารามิลยกมือวางลงบนกลุ่มผมสีน้ำตาลนั่นเบาๆ คล้ายจะกล่อม

“มึงโคตรน่าอิจฉา รามิล”

“พวกมึงกูอยากแต่งงานแล้วว่ะ กูอยากนอนกอดเขาแบบนี้ทุกคืน”

“ใจเย็นสหายปริศนาที่คุณไม้ให้แก้นี่นึกออกยัง”

“นึกอะไรไม่ออกทั้งนั้นแหละตอนนี้ กูรู้แค่ว่ากูอยากให้เขานอนกอดกูแบบนี้ทุกวัน”

“รำคาญมึงแววติดเมียมาแต่ไกล”

“เป็นใครก็แพ้คุณไม้เหมือนไม่ค่อยแสดงออกแต่เวลาอ้อนก็ดูน่ารักดี ดูตอนนี้หลับเหมือนเด็กแถมยังกอดไอ้มิลแน่นขนาดนี้เพื่อนมึงนี่เอาแต่นอนมองเขาแล้วยิ้มห่ามีความสุขเหลือเกินอิจฉา คินมึงต้องต้มมาม่าให้กูแดกสักสามซอง”

กว่ารามิลจะไล่แกงค์เพื่อนแม่ให้ออกจากห้องได้ก็หลายนาที ไอ้เบนกับคินก็แกล้งแหย่ไม่เลิกเลยต้องส่งสัญญาณให้ทิมช่วยเหลือ ดีที่ไอ้ทิมเข้าใจเลยจัดการลากทั้งคนออกจากห้องได้สำเร็จ

รามิลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปสวนถาดที่จัดวันนี้พอเลื่อนไปเรื่อยๆ ก็เจอรูปต้นกระบองเพชร Astrophytum ที่คุณไม้เอามาให้เหมือนต้นกระบองเพชรต้นก่อนๆ มันเป็นพันธุ์เดียวกับที่อยู่ในสวนถาดข้อความตรงกระถางต้นไม้ยังคงมีคำว่า Right for เขียนอยู่คุณไม้ยังบอกอีกว่า

“ผมจะให้ต้นกระบองเพชรคุณมิลอีกแค่ต้นเดียวนะครับ”

รามิลคิดว่ามันคงครบกำหนดสามเดือนตามที่รามิลจะมาฝึกงานที่ร้าน SECRET GARDEN แล้วเผลอๆ อาจจะเลยสามเดือนด้วยซ้ำถ้านับช่วงเวลาที่เขาหายไปด้วย แต่สำหรับต้นกระบองเพชรสิบกว่าต้นที่คุณไม้ให้มาก็ถือว่ามากพอแล้วสำหรับคนที่ไม่เคยรู้เรื่องต้นกระบองเพชรมาก่อน

รามิลยอมรับรู้สึกแปลกๆ ตอนที่เขาจะถ่ายรูปเจ้าต้น Astrophytum เก็บไว้มันเหมือนเป็นภาพที่แวบเข้ามาในหัวว่าเขาเคยถ่ายรูปต้นกระบองเพชรที่มีตัวอักษรเขียนไว้ที่กระถางแบบนี้เหมือนกัน แต่มันเลือนลางขนเขาเองนึกไม่ออกชัดๆ ว่าเคยทำแบบนี้ที่ไหน

รามิลวางโทรศัพท์ในมือลงแล้วก้มมองหน้าคนที่หลับสนิทอยู่ตรงอก
มือใหญ่ยกขึ้นมาลูบที่แก้มขาวเบาๆ


“ถ้าเราเคยเจอกันมาก่อน แล้วคุณรักผมมาตั้งแต่ตอนนั้นคุณรอผมมานานแค่ไหนกัน ต้นไม้”









TO BE CON

SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..


TWITTER : #ความลับของต้นไม้ @ribbinbo



Ps. เรื่องคณะในมหา’ลัยขออนุญาตรวมทุกคณะอยู่ในมหา’ลัยเดียวกันหมดเลยนะคะ
ไม่ได้แบ่งแยกว่าอยู่มหา’ลัยไหนกัน

PS1. พระเอกไม่ได้ความจำเสื่อมเด้อมันเหมือนกับว่าไม่ใช่สิ่งสำคัญ
แบบทำวันนี้พรุ่งนี้ลืมไปแล้วว่าทำอะไรไปเลยไม่ได้สนใจ
 ทุกคนต้องมีช่วงเวลานั้นในอดีตมัน ที่ไม่ได้จำ ไม่ได้สนใจ จนนึกไม่ออกว่าเคยเกิดเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอวะ
 คิดว่าทุกคนคง งง 555555 ว่าอีนี่เขียนอะไร

Ps2 ถึงแม้จะจบแต่จะมีตอนพิเศษมานะคะและเร็วๆ นี้ขอเชิญพบกับซีรีส์ลูกเพื่อนแม่คนที่สอง
เบนจามิน เกียรติธนธาดา
MUSIC BOX  #นิยายกล่องดนตรี






« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-07-2018 23:09:50 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
โห ถ้ายิ่งรู้ว่าต้นไม้แอบรักมาตั้งนาน รามิลโงหัวไม่ขึ้นแน่

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1135
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
ลูกเพื่อนแม่ น่ารักทุกคนเลย

ออฟไลน์ ma-prang

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +18/-1
ใกล้รู้แล้วววววว
รอติดตามลูกเพื่อนแม่ที่เหลือค่ะ

ออฟไลน์ k2blove

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1868
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-3
คุณต้นไม้น่ารัก ชอบแกงค์เพื่อนลูกแม่มากๆ
มาต่อเร็วๆ น้าาา
 :katai4:

ออฟไลน์ miikii

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1725
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-1
อยากเห็นตอนนึกออกแล้ว T_______T

ออฟไลน์ Leenboy

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
เอาใจช่วยรามิลกับการแก้ปริศนา

ออฟไลน์ วายซ่า

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-6
เกิดอะไขึ้นตอนนั้นกันน้อ.  :mew2:

ออฟไลน์ LonelyBoiZ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
ดีใจมากกกกกก สนุกมากเลยย

ออฟไลน์ LonelyBoiZ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 309
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
เมื่อไหร่จะมานเ

ออฟไลน์ sembia

  • Me as me.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 82
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ตามอ่านรวดเดียวเลยค่า ชอบการบรรยายของนักเขียนมากๆ เป็นขั้นๆ เป็น step ค่อยๆ เผยเรื่องทีละนิด
ผูกเรื่องเก่ง นานแล้วที่ไม่มีนิยายดีๆอย่างนี้อ่าน รอตอนต่อไปค่าา :กอด1:

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..
CH13. ESPOSTOA




“ตั้งแต่อนุญาตให้ถ่ายรูปได้คุณมิลก็ถ่ายไม่หยุดเลยนะ”

คนที่ถูกพูดถึงดูไม่สะทกสะท้านใดๆ ทั้งสิ้นมีเพียงแค่ยกกล้องในมือลงแล้วก็ยิ้มหล่อหนึ่งทีแล้วก็หันไปกดชัตเตอร์ต่อ ตั้งแต่ต้นไม้บอกให้คุณมิลเอากล้องมาถ่ายรูปเจ้าพวกกระบองเพชรในร้านได้ SECRET GARDEN ก็เหมือนสตูดิโอย่อมๆ รามิลถ่ายทุกที่ ทุกต้น ทุกมุม นี่ถ้าเขาอนุญาตให้เอาอุปกรณ์มาเยอะกว่านี้ได้คงขนมาหมด

แต่ก็เท่ดี


เวลาที่เราสนใจสิ่งใดสิ่งหนึ่งหรือกำลังตั้งใจทำอะไรสักอย่าง ช่วงเวลานั้นหลายคนมักจะบอกว่ามันเป็นช่วงที่เรามีเสน่ห์  ต้นไม้เคยเห็นรามิลถ่ายรูปมาก่อนแต่ไม่เคยจะได้เห็นใกล้ๆ ขนาดนี้ทั้งท่าทางการจับกล้อง กดชัตเตอร์หรือแม้แต่การเช็ครูปหลังจากถ่ายรูปไปแล้ว ทุกอย่างมันทำให้ต้นไม้ละสายตาไปไม่ได้

“ขอถ่ายรูปคนที่แอบมองผมหน่อยครับ”

กว่าต้นไม้จะรู้ตัวรามิลก็กดชัตเตอร์ไปแล้ว เพราะไม่ทันตั้งตัวรูปที่ออกมาหน้าเลยดูเหวอๆ ไปหน่อย แต่นี่ไม่ใช่รูปแรกที่โดนถ่ายเลยไม่ค่อยตกใจก็มีแค่ต้นกระบองเพชรกับเจ้าของร้านดอกไม้เท่านั้นแหละที่รามิลจะถ่าย ขนาดเต้เก๊กหล่อตั้งแต่หน้าร้านคุณมิลยังถ่ายไปแค่สองแชะ

“ใจคอพี่มิลจะถ่ายแค่ต้นกระบองเพชรกับพี่ไม้เหรอ กล้องตัวละแสนควรได้ถ่ายรูปคนหล่ออย่างผมบ้างนะครับ”

“ไม่รักว่ะเลยไม่ถ่าย”

“ฮิ้ววววว หมั่นไส้แต่เขินจังวะเคยบอกพี่ไม้ยัง”

รามิลส่ายหน้าไม่ใช่ว่าไม่อยากบอกเห็นเล่นๆ แบบนี้แต่รามิลคิดว่าทุกวันนี้เขาเลือกที่จะปฏิบัติมากกว่าที่จะพูดออกไปรามิลชอบกอด ชอบหอม ชอบจูบ และเขาก็บอกให้คุณไม้รู้แล้วอีกฝ่ายก็ไม่ได้ขัดขืนหรือไม่ชอบที่เขาสัมผัสมีบางครั้งที่โดนดุเพราะไปวอแวตอนที่กำลังทำงาน นอกเวลานั้นก็โดนเขาฟัดแล้วฟัดอีก รามิลเองลึกๆ ก็อยากได้ยินว่าคุณไม้คิดยังไงบ้างเหมือนกันแต่เขาก็ไม่ได้เร่งอะไร ถ้าวันไหนที่คุณไม้อยากบอกให้เขารู้ก็คงจะบอกเอง

เอาเข้าจริงคุณต้นไม้เจ้าของร้าน SECRET GARDEN
มีความลับเยอะแยะไปหมด


“มองหน้าผมทำไมครับ”

“เมื่อก่อนผมหล่อมากไหมครับ”

“ถามแปลกๆ”

“คิดว่าคุณไม้น่าจะเจอผมมานานแล้วเหมือนกันอยากรู้ว่าเมื่อก่อนผมหน้าตาหล่อกว่าตอนนี้มากไหม”

“นี่หลอกถามเหรอครับ”

“ถามตรงๆ เลย”

“ตอนนั้นหล่อแบบวัยรุ่นๆ ตอนนี้ก็ดูโตขึ้นมาหน่อยทำงานหนักจนหัวเกือบล้านแล้วตอนนี้”

รามิลกำลังจะอ้าปากถามต่อพอเจอประเด็นอ่อนไหวก็เลยเลือกที่จะเงียบแล้วแกล้งเอากล้องไปถ่ายตรงอื่น  จริงๆ รามิลไม่ได้หัวล้านหรอกแต่พอต้องมาเซ็ทผมปาดเจลไปทำงานทุกวันทรงผมมันก็เลยต่างจากช่วยวัยรุ่นไปเยอะหน่อย ต้นไม้เดินเข้ามาหาแต่รามิลก็แค่เหลือบตามองแล้วก็เดินหนีไปทางอื่น ท่าทางยึกๆยักๆ จนสุดท้ายต้นไม้ต้องสอดมือเข้ามากอดเอวคนขี้น้อยใจไว้แน่น

รามิลหยุดชะงักมือที่กำลังจะกดชัตเตอร์หยุดนิ่งไว้อย่างนั้น พอเอี้ยวตัวมามองคนที่กอดเอวอยู่ก็เจอยิ้มใส่ โอเค..ถึงแม้ว่ารามิลชอบการสัมผัสแต่ทุกครั้งเขาจะเป็นคนเริ่มก่อนนานๆ ครั้งคุณไม้ถึงจะเป็นฝ่ายเข้ามากอดเข้ามาหอมแต่มันก็เริ่มจากที่เขาเข้าไปแหย่ แต่แบบนี้เพิ่งเคยเกิดขึ้นครั้งแรก

“นี่คือการง้อเหรอครับ”

“ผมอยากกอด”

“อ้อนด้วย?”

“ก็คุณมิลเมินผม”

“ผมไม่ได้โกรธหรอกเล่นตัวไปงั้นถึงผมจะหัวล้านจริงๆ ก็เถอะ”

“เมื่อก่อน..”

“หืม?”

“เมื่อก่อนผมกอดคุณมิลแบบนี้ไม่ได้แต่ตอนนี้กอดได้”

รามิลมองคนที่บอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไม่ได้ทำหน้าเศร้าทั้งๆ ที่รามิลฟังแล้วคำพูดมันก็แฝงความน้อยใจลึกๆ รามิลยกมือขึ้นมาวางทับบนมือของต้นไม้ที่กอดเอวอยู่แล้วจับให้กอดเอวตัวเองแน่นขึ้น

“ผมจะอยู่ให้กอดตามที่คุณไม้ต้องการเลยครับ”


SECRET GARDEN


งานหนัก
ตอนนี้รามิลทำงานหนักตั้งแต่มีเรื่องกับคุณภพธรเรื่องที่ดินริมน้ำในตอนนั้น ก็เหมือนว่ารามิลไม่เป็นที่ไว้ใจของบอร์ดบริหารอีกมันแบ่งออกเป็นสองสามฝ่ายหนึ่งคือฝ่ายที่เห็นด้วยกับเขาสองคือฝ่ายที่เห็นด้วยกับคุณภพธรส่วนสามคือไม่มีฝ่าย ทุกครั้งที่มีการประชุม ห้องประชุมมักจะตึงเครียดทุกครั้ง

จะต้องมีใครสักคนวกกลับมาเรื่องเดิม
เรื่องที่ดินริมน้ำตรงนั้นและรามิลก็จะโดนกระแนะกระแหนไม่เลิก

ดีที่เป็นคนใจเย็นในระดับนึงไม่งั้นห้องประชุมเละเป็นผุยผงไม่ก็คุณภพธรโดนเด้งไปอยู่ที่อื่นตั้งนานแล้ว คุณพิมพ์ดาวพยายามให้เขาหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเข้าประชุมทุกครั้งถึงแม้เวลาเลิกประชุมจะมีอาการอยากต่อยกำแพงเหมือนเดิมเพราะแกงค์คุณภพธรเอาแต่เล่นงานเขาไม่เลิก

ครั้งนี้ก็เช่นกัน

“เรื่อง CSR ครั้งนี้คุณรามิลว่ายังไงครับตอนนี้งานในมือผมเยอะมากเกรงว่าจะคิดโปรเจคไม่ทัน ถ้าคุณมิลล้มเลิกโครงการคอนโดริมน้ำไปแล้วก็คงจะว่างงั้นรบกวนคุณมิลช่วยคิดโปรเจคนี้ด้วยนะครับ”

ว่างพ่อง..

นี่เขาเริ่ม งง แล้วว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของบริษัทโดนสั่งเอาๆ พี่เทพกับพี่สรก็คอยบอกว่าให้ดูๆไปก่อนถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็คงต้องจัดการกันบ้างแต่งานโปรเจคถูกโยนมาเจาะจงชื่อขนาดนี้ก็คงต้องทำและแน่นอนว่าไม่มีใครอยากจะเข้ามาช่วยเขาเท่าไหร่เพราะงานแต่ละคนก็ล้นมือไม่ก็อยู่ทีมคุณภพธรเลยไม่อยากยุ่ง

“อย่าเพิ่งเครียดเลยค่ะคุณมิล”

“คุณดาวก็รู้ว่าผมไม่เก่งเรื่องคิดงาน คิดโปรเจคเลย”

นั่นคือจุดอ่อนของรามิล และคิดว่าคุณภพธรก็คงรู้จุดนี้ถึงได้เอามาเล่นงานเพราะเป็นน้องเล็กสุดในบรรดาพี่น้องทั้งสามคน ตั้งแต่เริ่มทำงานใหม่ๆ รามิลก็ทำตามที่พี่เทพและพี่สรเป็นคนชี้แนวทางมาโดยตลอด ถ้ามีคนเริ่มรามิลก็จะสานต่อให้แต่ถ้าให้คิดเองทั้งหมดรามิลยังไม่เคยได้ลองทำด้วยตัวเองเลยสักครั้ง

“ไม่มีใครเก่งตั้งแต่เกิดหรอกค่ะ คุณมิลต้องคิดว่าทำได้อย่าเพิ่งท้อทั้งที่ยังไม่เริ่มสิคะ”

“แต่ตอนนี้ผมตื้อมาก ผมรื้อโครงการ CSRเก่าๆ มาดูเหมือนบริษัทเราจะทำไปหมดแล้ว”

“ถ้าเครียดมากคิดอะไรไม่ออกหรอกค่ะ ไปที่ๆ ทำให้คุณมิลสบายใจก่อนดีกว่า”


และเขาก็มาที่นี่
ร้าน SECRET GARDEN

 
“เครียดอีกแล้วแน่ๆ คิ้วขมวดขนาดนี้”

รามิลซบหน้าลงตรงเค้าเตอร์หน้าร้านเพราะคุณไม้มีจัดดอกไม้ที่ลูกค้าสั่งเลยไม่ได้เข้าไปดูกระบองเพชรที่โรงเรือน ท่าทางซังกะตายหน้าตาก็ดูโทรมเหมือนซอมบี้ในหนังพอทักก็เงยหน้าขึ้นมามองพร้อมกับพยักหน้าแล้วก็ฟุบหน้าลงไปใหม่ ต้นไม้เลยเอาดอกไม้มือตีลงบนศีรษะคนที่นอนฟุบอยู่เบาๆ

“เดี๋ยวจัดช่อนี้เสร็จก็ไม่มีงานแล้วครับ คุณมิลอยากไปเที่ยวไหนไหม”

“ไม่อยากไปไหนเลย ผมคิดงานไม่ออก”

รามิลตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้คุณไม้ฟังอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทางตกใจอะไรเพียงแค่รับฟังเฉยๆ มีบ้างที่หัวเราะตอนที่เขาใส่อารมณ์เวลาที่พูดถึงคุณภพธร ทันทีที่เล่าจบคุณไม้ก็แค่ยิ้มให้เท่านั้นก่อนจะยกมือขึ้นมาตบไหล่เขาเบาๆ

“ ถ้าคุณมิลบอกว่าไม่ถนัดเรื่องคิดโปรเจคนี่ก็เป็นโอกาสที่ที่คุณมิลจะแสดงให้ทุกคนเห็นว่าคุณมิลทำได้ ผมว่าเขาก็รอให้คุณมิลแสดงฝีมืออยู่”

“…………………………………………………………..”


“ถ้าคิดไม่ออกงั้นเราไปที่จุดเริ่มต้นกันไหมครับ”



ที่ดินริมน้ำมากี่ครั้งก็ยังสดชื่นเหมือนเดิม

รามิลปลดเนคไทด์พับแขนเสื้อแล้วเดินเล่นไปตามทางเดินในมือมีกล้องที่เอาไว้ถ่ายบรรยากาศต่างๆ รอบตัว เวลาบ่ายแก่ๆ บริเวณตรงนี้ดูครึกครื้นคงเพราะเด็กๆ เริ่มกลับมาจากเลิกเรียน บรรดาแม่บ้านก็พากันออกไปซื้อของทำกับข้าว รามิลยกกล้องในมือถ่ายต้นไม้ที่ตอนนี้กำลังยืนรอคุณลุงทำทองม้วนสดเจ้าเดิม ท่าทางจะจำรามิลได้ถึงได้แถมมาซะจนกินไม่หมด

“หลบๆ กันหน่อยพ่อหนุ่มเดี๋ยวมีคนมาวิ่งและขี่จักรยานตรงทางเดิน โดนชนขึ้นมาจะบาดเจ็บเอา”

“คนออกกำลังกายเยอะดีนะครับลุง”

“ก็เยอะแต่ไม่มีที่ให้ออกกำลังกายเท่าไหร่จริงๆ มันก็มีพื้นที่ว่างๆ แต่มันก็แค่นั้นไม่มีอะไรให้ทำคนก็มาวิ่งกันแทน”

รามิลมองตามมือของคุณลุงที่ชี้ไปทางพื้นที่ว่างๆ ตรงซอกตึกรามิลเลยลุกไปดู มันเป็นพื้นที่สนามหญ้าว่างๆ มีดินเฉอะแฉะอยู่เป็นช่วงๆ อีกฟากนึงเป็นพื้นปูนโล่งๆ รามิลยกกล้องในมือถ่ายรูปเอาไว้พอนานเข้าต้นไม้ก็เลยเดินมาดูบ้างลมเย็นๆ ที่พัดเข้ามาทำให้ต้นไม้หลับตาลงก่อนจะลืมตาขึ้นเมื่อสัมผัสตรงมือ

“ผมรู้แล้วว่าผมจะทำอะไร”

“คิดออกแล้วเหรอครับ”

“ตอนนี้ในหัวผมคิดเป็นเรื่องเป็นราวเลย ขอบคุณนะครับคุณไม้”

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย”

“คุณไม้ว่าผมจะทำได้ไหม”

ต้นไม้กระชับมือให้แน่นขึ้นแทนคำตอบทั้งหมดมีการยกนิ้วโป้งขึ้นมาทำหน้าจริงจังอีกต่างหาก รามิลรู้สึกว่าความเครียดที่เขาสะสมมาทั้งอาทิตย์มันหายวับไปกับตา ก็อย่างที่คุณไม้บอกถ้าเขาไม่ลองทำด้วยตัวเองก็คงต้องพึ่งคนอื่นไปเรื่อยๆ รามิลก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคุณภพธรจะทำหน้ายังไงเมื่อได้เห็นโปรเจคนี้



“ขยันไปไหมคะเนี่ย เหมือนมีไฟออกมาจากคุณมิลเลยค่ะ”

พิมพ์ดาววางจานแซนวิชลงบนโต๊ะหลังจากที่คุณมิลทานข้าวกลางวันไปแค่นิดเดียว จริงๆ รามิลไม่ได้ว่างเหมือนที่คุณภพธรบอกงานผู้บริหารไม่เคยว่างอยู่แล้วแต่รามิลก็เลือกที่จะไม่เถียงเพราะเถียงไปก็ดูไร้ประโยชน์ยังไงฝ่ายนั้นก็ดูอคติไปแล้ว พอเงยหน้าขอบคุณเลขารามิลก็เหลือบมองนาฬิกาแล้วกดโทรหาเจ้าของร้านดอกไม้ ทั้งอาทิตย์รามิลไม่ค่อยมีเวลาไปหาคุณไม้เท่าไหร่เพราะติดงานหลายอย่างรวมทั้งงานโปรเจคล่าสุดที่คิดเองด้วย

“ขอสั่งดอกไม้หน่อยครับ”

“ให้ใครเหรอครับ”

“เจ้าของร้านดอกไม้ครับ”

“รู้เหรอครับว่าเขาชอบดอกไม้อะไร”

“งั้นเปลี่ยนเป็นกระบองเพชรแทนได้ไหมครับ หรือไม่ก็ผู้ชายที่ชื่อรามิล”

“เสี่ยวเกินไม่เล่นด้วยนะครับ”

รามิลเท้าคางมองคนในโทรศัพท์ที่ตอนนี้ทำท่าขนลุกหลังจากที่เขาเปลี่ยนเป็นแบบวิดีโอแทน  ขนาดคุณดาวที่จัดเอกสารอยู่ใกล้ๆ ยังทำหน้ารับไม่ได้เมื่อได้ยินประโยคที่เขาพูด ใจจริงรามิลสามารถไปหาคุณไม้หลังเลิกงานได้ทุกวันแต่ก็โดนห้ามไว้เพราะกลัวว่าเขาจะวูบตอนขับรถเพราะทำงานหนักมาทั้งวัน

เนี่ยถ้าได้อยู่บ้านเดียวกันปัญหานี้ก็ไม่เกิดแล้ว

“งานนี้เสร็จแล้วค่ะเหลือแค่ประชุมวันศุกร์แล้วก็โปรเจค CSR พรีเซนต์วันจันทร์นะคะ”

พอพูดถึงโปรเจคนี้รามิลก็กุมขมับขึ้นมาทันทีรามิลรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำทั้งหมดนี่คนเดียว รามิลรู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง ทำยังไง ขั้นตอนเป็นแบบไหนแต่เขาก็ไม่สามารถทำมันได้ทันเวลาถึงแม้คุณดาวจะคอยช่วยแล้วก็ตามที รามิลปิดแฟ้มในมือก่อนจะลุกขึ้นไปยังห้องประชุมข้างๆ แล้วเริ่มทำงานโปรเจคที่ค้างไว้

รามิลเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเพราะคุณดาวขอตัวกลับก่อนนี่ก็เพิ่งรู้ว่าเวลามันล่วงเลยมาจนถึงเกือบสามทุ่มแล้ว ตั้งแต่มีโปรเจคนี้รามิลกลับบ้านหลังเที่ยงคืนทุกวันเลยไม่ได้สนใจเวลาเท่าไหร่ เดาว่าข้างนอกพนักงานก็คงกลับบ้านกันไปหมดแล้วเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้รามิลเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้ง

แกงค์ลูกเพื่อนแม่ยืนอยู่หน้าประตูครบทั้งสามคน
ในมือมีอาหารการกินเหมือนมาจัดปาร์ตี้

“หัวหน้าแกงค์ลูกเพื่อนแม่หายหน้าหายตาไป เลยแวะมาหา”

“มาด้วยความคิดถึงแค่เอาของกินมาส่งไม่ช่วยทำงานนะครับ รามิล”

รามิลเอนตัวไปกับเก้าอี้กำลังจะอ้าปากด่า
แต่ก็เงียบลงเมื่อเห็นว่ามีบรรดาพนักงานโผล่หน้าเข้ามาในห้องประชุมทีละคน

“เพราะมึงมีคนมาช่วยเต็มไปหมดเลยพนักงานดูรักมึงอ่ะ เป็นกูนี่โดนตัดหางปล่อยวัดแน่ๆ”

เบนจามินถอยไปยืนมุมห้องเพราะมีพนักงานเข้ามาในห้องประชุมเรื่อยๆ รามิลลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มกว้างเมื่อทุกคนบอกว่าเห็นเขาทำงานหนักมาหลายวันแล้วเลยมาช่วย บางคนมีการบอกว่าไม่สนใจคุณภพธรแล้วเพราะจะอยู่ทีมรามิล  ยอมรับว่าไม่เคยตื้นตันใจเท่านี้มาก่อนรามิลเอ่ยขอบคุณทุกคน

ตั้งแต่ทำงานมาวันนี้รู้สึกว่าการเป็นเจ้านายที่ลูกน้องรัก
มันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง


“คุณมิลเอาเนื้อหานี้ไปไว้ตรงนี้แทนไหมคะ หรือจะเอาตรงพวกค่าใช้จ่ายใส่ลงไปด้วย”

“ตอนแรกจะใส่ลงไปด้วยแต่คุณปูฝ่ายบัญชีจะสรุปค่าใช้จ่ายให้ผมดูก่อน..แป๊บนึงนะครับ”

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นรามิลเลยขอเวลานอกพวกพนักงานที่ก้มหน้าก้มตาทำงานต่างพากันอมยิ้มเมื่อได้ยินประโยคที่คุณมิลคุยกับคนในโทรศัพท์ และท่าทางเจ้านายจะลืมตัวหยอดคนในสายไม่หยุดแต่ทุกคนก็เลือกที่จะนั่งทำงานต่อตามปกติถึงแม้จะพยายามกลั้นยิ้มไว้สุดความสามารถ

“เดี๋ยวผมเข้าไปหา พรุ่งนี้ก็ได้ เห็นใจผมเถอะเราไม่เจอกันนานเกินไปแล้วนะครับ”

รามิลเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะเงียบลงเมื่อสายตาของพนักงานทุกคนมองมาที่เขาเป็นจุดเดียว โดยเฉพาะพนักงานผู้หญิงนี่ยิ้มกริ่มเหมือนนางเอกในละครรามิลเลยแกล้งกระแอมกดวางโทรศัพท์ก่อนจะกลับมาทำท่าทางจริงจังเหมือนเดิม

“เมื่อกี้คุณนุชว่าไงนะครับต่อเลย….แล้วก็อย่าล้อ ผมไม่เจอเขามาเกือบอาทิตย์แล้วจะขาดใจตายแล้วเนี่ย”


โถ…เจ้านาย
น่าสงสารจริงๆ


SECRET GARDEN


“หายใจเข้าลึกๆ ครับใจเย็นๆ ”

ความรู้สึกเหมือนครั้งแรกที่ต้องออกไปพรีเซ้นต์งานหน้าชั้นตอนป.5 วันนี้วันจันทร์และเป็นวันที่รามิลต้องนำเสนอโปรเจคที่คิดเองคนเดียวต่อหน้าบอร์ดบริหารถึงจะเตรียมตัวมาแล้วเกือบสองวันแต่รามิลก็ยังตื่นเต้นไม่เลิกตอนเช้ารามิลเลยต้องแวะมาหากำลังใจที่ร้านSECRET GARDEN  แต่คงมาเช้าไปหน่อยคุณไม้ยังอยู่ในชุดนอนท่าทางเหมือนเพิ่งตื่นแต่พอเจอหน้ารามิลก็คว้าเข้ามากอด

“เดี๋ยวก็สายหรอกครับไปได้แล้ว”

“นี่ผมตื่นเต้นจริงๆ นะคุณไม้”

“คุณทำได้รามิล ถ้าคุณประชุมเสร็จแล้วผมมีต้นกระบองเพชรจะให้คุณด้วย”

รามิลพยักหน้าแต่พอถึงเวลาที่ต้องไปจริงๆ ก็ยังงอแงไม่เลิกกว่าจะตัดใจไปที่รถได้ก็นานอยู่ ก่อนไปยังจับต้นไม้มาหอมแรงๆ สองสามทีก่อนจะขับรถออกไป ต้นไม้มองท้ายรถที่ขับออกไปแล้วก่อนจะเดินไปที่ปฏิทินปากกาที่วงวันที่ไว้ทำให้ต้นไม้ยกกระถางต้นกระบองเพชรขึ้นมาวางบนชั้น

ต้นกระบองเพชรต้นสุดท้าย
และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของเด็กฝึกงานร้าน SECRET GARDEN
รามิล เตชนะหิรัญ



“เริ่มเลยไหมครับ”

รามิลลุกขึ้นไปยืนข้างหน้าท่าทางคุณภพธรดูกวนตีนและง่ายต่อการอารมณ์เสียใส่แต่คราวนี้รามิลจะไม่สนใจเขาจะสนใจแค่งานตรงหน้าเท่านั้น ทุกคนในห้องประชุมขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าหน้าจอที่เปิดอยู่เป็นรูปที่ดินริมน้ำที่เคยเป็นประเด็นถกเถียงเมื่อคราวก่อน

“ถึงผมจะไม่อนุมัติที่ดินตรงนั้นให้เป็นคอนโดริมน้ำอย่างที่ทุกคนหวังได้ แต่ผมก็สามารถพัฒนาพื้นที่ตรงนั้นให้เกิดประโยชน์ต่อชุมชน อย่างที่ทุกคนเห็นบริเวณนั้นมีพื้นที่ที่ถูกปล่อยให้ว่างค่อนข้างเยอะ”

“…………………………………………………………………………….”

“ตอนที่ผมลงพื้นที่ทุกคนในชุมชมให้ความสนใจในการออกกำลังกายมาก แต่ขาดเครื่องมือและอุปกรณ์ผมเห็นว่าพื้นที่ว่างๆ ตรงนั้นเราสามารถปรับปรุงให้เป็นลานออกกำลังกายของชุมชนได้”

“…………………………………………………………………………….”

“มีอุปกรณ์และเครื่องออกกำลังกายอาจจะไม่ต้องเยอะมากแค่มีให้เป็นทางเลือกของคนที่ชอบออกกำลังกายก็พอ ถึงแม้โปรเจคผมอาจจะไม่ได้ใหญ่โตเท่าไหร่นัก แต่ผมคิดว่าทุกทีบริษัทเราให้ความสนใจกับองค์กรใหญ่แล้วมองข้ามสิ่งเล็กๆ ไปอย่างน่าเสียดายผมขอเป็นโปรเจคแรกที่เริ่มจากสังคมเล็กๆ นะครับ”

“…………………………………………………………………………….”

ทั้งห้องประชุมเงียบกริบเมื่อรามิลพรีเซนต์เสร็จ โอเค…นี่ทำใจมาประมาณนึงแล้วนะว่าอาจจะไม่ผ่าน พี่เทพกับพี่สรหันไปมองบอร์ดบริหารก่อนที่ทุกคนจะหันกลับมามองคนที่ยืนกุมมืออยู่หน้าห้องประชุม

“คุณรามิลครับผมคิดว่าโปรเจคของคุณ..”


SECRET GARDEN


รามิลมองคนที่กำลังยืนถือกระถางต้นกระบองเพชรในมือคุณไม้ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จัก ทั้งสายตาและรอยยิ้มเวลามองต้นกระบองเพชรเป็นแววตาของคนที่รักมันมากๆ รามิลมองไปรอบๆ โรงเรือนกระบองเพชรเขาอยู่กับเจ้ากระบองเพชรมานานเท่าไหร่แล้วนะตอนแรกที่คุณไม้ยื่นข้อเสนอให้มาฝึกงานที่นี่สามเดือน

รามิลคอยนับทุกวันว่าเมื่อไหร่จะครบกำหนดสักที
แต่เมื่อเขาหลงรักทั้งต้นกระบองเพชรเขาก็ไม่ได้สนใจวันเวลาอีก

รามิลเดินเข้าไปหาคนที่เอาแต่สนใจต้นกระบองเพชรอยู่อย่างนั้นบอกแล้วว่าขืนปล่อยให้คุณไม้รู้สึกตัวเองอาจจะต้องรอสักสามชั่วโมง วันนี้ต้นกระบองเพชรในมือของคุณไม้มีขนสีขาวปกคลุมเหมือนเจ้าพุดเดิ้ลที่คุณไม้เคยให้มาแล้ว แต่ลำต้นกลับสูงโปร่งไม่ใช้ต้นกลมๆ อย่างที่เคยเห็น

“ต้นนี้คือพันธุ์อะไรเหรอครับ”

เสียงกระซิบที่ดังขึ้นทำให้ต้นไม้หันมามองและแน่นอนว่าคนเจ้าเล่ห์อย่างรามิลเตรียมพร้อมไว้แล้วเลยโดนจุ๊บหน้าผากไปอย่างเนียนๆ  ดีที่เคยชินแล้วต้นไม้เลยไม่ตกใจเท่าไหร่ไม่งั้นต้นกระบองเพชรในมือนี่หล่นลงพื้นแน่ๆ

Espostoa (เอสโพสทัว) มันมีหนามนะครับแต่มันถูกปกคลุมด้วยขนทั้งลำต้น มันจะออกดอกตรงลำต้นมันเลย ดอกมันเป็นสีขาวครับ คนชอบตรงที่ขนมันคลุมแบบนี้ดูแปลกดี”

“ขอดูใกล้ๆ ได้ไหมครับ”

รามิลยกขึ้นมาดูใกล้ๆ มันดูแปลกตาอย่างที่คุณไม้บอกขนมันยาวคลุมทั้งลำต้น รามิลคิดว่าถ้าเติมตาจมูกปากลงไปเจ้านี่ก็เหมือนตัวการ์ตูนแบบเจ้ามินเนียน น่ารักชะมัด

“แล้ววันนี้เป็นยังไงบ้างครับ”

“ก็…”


“คุณรามิลครับผมคิดว่าโปรเจคของคุณ..น่าสนใจมากแต่คงต้องปรับอะไรนิดหน่อยยังไงก็เก่งมากนะครับสำหรับโปรเจคเดี่ยวครั้งแรก ในฐานะที่ผมเห็นคุณมาตั้งแต่เริ่มทำงานที่นี่คุณโตขึ้นเยอะเลยครับ”



ตอนนั้นรามิลยอมรับเลยว่าเขาแทบจะร้องไห้ออกมาเลยด้วยซ้ำ
คำพูดที่ว่าความไม่พยายามไม่สูญเปล่าเพิ่งรู้ว่ามันจริงก็ตอนนี้


“ความรู้สึกเหมือนตอนรับปริญญา”

“งั้นต้องให้ของขวัญรับปริญญาอีกรอบ”

ต้นไม้ถือต้นกระบองเพชรยื่นมาให้ตรงหน้ารามิลรับมันมาถือไว้เจ้า Espostoa ยิ่งดูใกล้ๆ ก็ยิ่งสวยรามิลเอ่ยถามว่าคุณไม้ต้องเคยให้ของขวัญรับปริญาใครด้วยต้นกระบองเพชรแน่ๆ และก็เดาไม่ผิดเพราะคุณไม้พยักหน้าตอบรับ

“เคยให้ครับ วันที่เขาประสบความสำเร็จก็อยากจะให้ของขวัญ”

“เดาว่าเขาก็ไม่รู้อีกเหมือนเดิม”

“มันไม่สำคัญหรอกครับว่าเขาจะรู้หรือไม่รู้ผมแค่อยากให้ คุณมิลครับผมจะให้ต้นกระบองเพชรกับคุณมิลต้นนี้ต้นสุดท้าย แล้วก็คุณมิลฝึกงานที่ร้าน SECRET GARDEN ครบสามเดือนตามที่ผมเคยบอกไว้”

“……………………………………………………………..”

“ตอนนี้หลงรักต้นกระบองเพชรหรือยังครับ”

“รักครับ ไม่รู้คุณไม้จะเชื่อไหมผมไม่เคยสนใจต้นไม้ดอกไม้มาก่อนเลยในชีวิตและผมก็ไม่เคยคิดว่าวันนึงผมจะรักต้นกระบองเพชรได้มากขนาดนี้ ผมจะดูแลทุกต้นให้ดีให้เหมือนที่คุณไม้ดูแลมันมาตลอด”

“ผมให้คุณมิลถ่ายรูปเจ้าต้นกระบองพชรในร้านผมส่งประกวดได้ แล้วก็ขอบคุณนะครับที่ยอมตกลงรับข้อเสนอของผม”

รามิลยิ้มก่อนจะรั้งให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ ให้มายืนอยู่ตรงหน้ามือข้างที่ว่างกอดเอวให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ๆ เขาต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณถ้าคุณไม้ไม่ยื่นข้อเสนอมาในวันนั้นไม่รู้ว่าตอนนี้เราสองคนจะเป็นแบบไหนจะได้กอดกันแบบนี้ไหมหรือเราจะเป็นแค่คนที่รู้จักกันผ่านมาและผ่านไปเพียงเท่านั้น

“คุณไม้…ถ้าผมยังนึกอะไรไม่ออกจนถึงตอนนี้เรื่องที่เราเคยเจอกันมาก่อน เรื่องที่คุณรู้จักผมหรือผม..”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงมันก็เป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วสิ่งที่สำคัญตอนนี้คือรามิล เตชนะหิรัญอยู่ตรงนี้กับผม”

รามิลละมือจากเอวขึ้นมาลูบแก้มคนตรงหน้าเบาๆ คุณไม้ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้แล้วทำหน้าเศร้าเลยสักครั้ง มีแต่รอยยิ้มที่เขาบอกว่ามันสวย รามิลอาจจะทำใครสักคนหล่นหายไปในความทรงจำจนนึกไม่ออก รามิลสัญญาว่าเขาจะพยายามค้นหาความลับของต้นไม้จนถึงที่สุดและต่อให้สุดท้ายแล้วเขาจำเรื่องที่ผ่านมาไม่ได้แต่เขาจะให้ความสำคัญกับปัจจุบันเพื่อชดเชยในอดีตที่ผ่านมา

“ครับรามิล เตชนะหิรัญอยู่ตรงนี้อยู่ตรงหน้าคุณไม้แล้ว”

รามิลอ้าแขนรับคนที่เข้ามากอดไว้แน่นรามิลกระซิบบอกว่ากอดให้แน่นกว่านี้และคุณไม้ก็ทำตามที่บอก ทั้งกอดทั้งซบรามิลเลยกระชับกอดตอบไปเช่นกัน กระถางต้นกระบองเพชรเจ้า Espostoa ยังอยู่ในมือและแน่นอนว่ามันมีคำที่เขียนไว้เหมือนเคย

each other


รามิลคิดว่าคงไม่ใช่คำที่เขียนไว้เดี่ยวๆ
คงต้องไปรวมกับคำอื่น ..

รวมกับคำอื่น

รวมกับคำอื่น

รวมกับคำอื่น

มันเป็นความคิดที่แวบขึ้นมาในหัวเพียงเสี้ยววินาที
งั้นทุกคำบนกระถางต้นกระบองเพชรที่เขาได้รับจากคุณไม้ทุกต้น

มันเป็นประโยคงั้นเหรอ..


TO BE CON



SECRET GARDEN
คือความลับในใจฉัน..

TWITTER #ความลับของต้นไม้ @ribbinbo

Ps. เรื่องคณะในมหา’ลัยขออนุญาตรวมทุกคณะอยู่ในมหา’ลัยเดียวกันหมดเลยนะคะ
ไม่ได้แบ่งแยกว่าอยู่มหา’ลัยไหนกัน

PS1. กลับมาแล้วจ้ารู้สึกหายไปนาน 555555 และตอนหน้าก็คือตอนจบของเรื่องนี้แล้ว
และพระเอกฉลาดตอนจบดีใจกับรามิลด้วยนะคะ

Ps2 ถึงแม้จะจบแต่จะมีตอนพิเศษมานะคะและเร็วๆ นี้ขอเชิญพบกับซีรีส์ลูกเพื่อนแม่คนที่สอง
เบนจามิน เกียรติธนธาดา
MUSIC BOX  #นิยายกล่องดนตรี




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-08-2018 16:03:52 โดย RIBBINBO »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด