[ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* END +แจ้งข่าวตีพิมพ์: 1/05/18 PAGE.4
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* END +แจ้งข่าวตีพิมพ์: 1/05/18 PAGE.4  (อ่าน 49715 ครั้ง)

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 07: MOCHA 21/10/17 PAGE.2
«ตอบ #60 เมื่อ21-10-2017 20:04:15 »

.............................
.............................................................

“กัลป์มึงเหม่ออะไรเนี่ยลูกค้าสั่งมอคค่าไปสองแก้วรับออเดอร์หน่อยครับ”

“ถ้ามึงไม่ใช่เพื่อนเก่าแก่กูนะกูไล่มึงออกจากร้านไปนานละ”

“นอกจากกูเป็นเพื่อนแล้วกูยังเป็นพี่เขยมึงด้วย อย่าหือกับพี่เดี๋ยวไม่ยกน้องหมอให้”

“กูเกลียดมึงก็ตรงนี้ว่าแต่…กินเด็กเหรอน้องวีนี่ห่างกับพวกเราเจ็ดแปดปีเลยนะ”

กัลป์ชะโงกหน้าไปกระซิบบอกเพื่อนตัวเองเลยโดนตบหัวเข้าให้ โทรศัพท์เวดังขึ้นมาพอดีเลยขอตัวไปคุยทางอื่นคาดว่าคงเป็นเรื่องงาน พอกัลป์หันไปสบตากับรุ่นน้อง วีก็แกล้งหมุนเก้าอี้ตรงบาร์หันหลังมองไปยังรูปที่ติดอยู่บอร์ดแทน ยังไม่ทันจะถามอะไรต่อคนที่เดินเข้ามาในร้านทำให้กัลป์ต้องเรียกวีให้หันกลับมามอง
 
“ฝึกงานเป็นไงบ้างวียุ่งมากเหรอไม่ตอบไลน์พี่เลย”

พี่ณัฐ..


“ไอ้หน้าเต้าหู้นั่นคือใครวะ”

“เขาชื่อณัฐอยู่เภสัชเห็นว่าตามจีบน้องวีมานานแล้วเหลือกัน”

“เขาเป็นแฟนกัน?”

“กูบอกว่าเขาตามจีบน้องวีอยู่เว้ยมึงนี่ แล้วเป็นแค่เจ้านายนี่ต้องลุกลี้ลุลนขนาดนี้เลยเหรอวะ”

เวไม่ได้ตอบคำถามเพื่อนแต่สายตากลับจ้องไปยังสองคนที่นั่งคุยกันอยู่อีกด้านไอ้หน้าเต้าหู้นั่นพยายามชวนวีคุยแต่ท่าทางวีดูอึดอัดยังไงชอบกลเอาแต่มองซ้ายมองขวาเหมือนหาตัวช่วยพอหันมาสบตาเขาที่มองอยู่ก่อนแล้วเลยลุกออกมาจากเก้าอี้

“พี่เวช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหมครับ”

“ไม่อยากคุยกับเขาเหรอไง”

“ถ้าคุยในฐานะพี่น้องมันก็โอเคแต่นี่ไม่ใช่เลย”

“ไม่ได้ชอบเขาใช่ไหม”

“ไม่ครับ พี่เวช่วยบอกว่ามีประชุมนัดลูกค้าด่วนหรืออะไรก็ได้นะครับนะช่วยผมหน่อย”

เวพยายามปั้นหน้านิ่งทั้งๆ ที่อยากจะฉีกยิ้มให้มันรู้แล้วรู้รอดก็นะ..เขาแก่จะตายอยู่แล้วไอ้เรื่องมาปิดบังความรู้สึกตัวเองก็ไม่ใช่แนวเขารู้ตัวเองว่าเขาชอบน้องวี เจ้าเด็กแว่นที่เคยบอกว่าหน้าตาจืดชืดยังกะน้ำเปล่าแต่สุดท้ายเขาก็แพ้น้ำเปล่าจนได้ ท่าทางอ้อนๆ ในแบบไม่เคยเห็นก็ยิ่งทำให้เด็กแว่นดูน่ารักพอเห็นเขาไม่ตอบรับวีเลยพูดซ้ำอีกรอบเวเลยพยักหน้าสองสามทีพร้อมกับบอกให้วีกลับไปนั่งที่เดิมเดี๋ยวเขาจัดการให้เอง

“วีรีบเหรอเห็นดูนาฬิกาตลอดเลย”

“ก็..”

“รอนานไหมวี”

วีเงยหน้าขึ้นมามองคนที่เดินล้วงกระเป๋ามาที่โต๊ะทั้งส่วนสูงและหน้าตาทำให้ณัฐเองที่นั่งฝั่งตรงข้ามเผลอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เวนั่งลงตรงที่ว่างก่อนจะพาดมือไปบนพนักโซฟาคล้ายจะโอบไหล่ วีกะพริบตาปริบๆ มึนงงไปเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังไม่ทันจะเอ่ยถามพี่เวก็กระชับไหล่ให้เขยิบเข้ามาใกล้จนแทบจะนั่งตักกัน

“ทำอะไรครับ”

“ช่วยอยู่ไง”

“ช่วยแบบไหนครับเนี่ย”

“แบบไอ้หน้าเต้าหู้นี่จะไม่ยุ่งกับวีอีก”

“หน้าเต้าหู้?”

“ชู่ววว”

คงเพราะวีเริ่มเสียงดังเวเลยบอกให้เงียบลงก่อนแถมยังเบียดตัวเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม พี่ณัฐเภสัชกระแอมเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามนั่งเบียดกันเกินความจำเป็น พอทุกอย่างเข้าที่เข้าทางวีเลยแนะนำเจ้านายให้รู้จัก เวลารับไหว้เมื่อเห็นว่าอย่างน้อยเจ้าเด็กณัฐนี่ยังมีมารยาท

“เวลาอยู่ข้างนอกไม่ต้องแนะนำว่าพี่เป็นเจ้านายก็ได้”

“แล้ว..”

“เป็นแฟนกันก็บอกว่าพี่เป็นแฟนไปเลย”

วีตาโตขึ้นมาทันทีอยากจะถอดแว่นออกมาเช็ดแล้วใส่เข้าไปใหม่คนที่บอกเป็นแฟนยิ้มร่าเหมือนดีใจอะไรนักหนาก่อนรั้งคนที่นั่งช็อคอยู่ข้างๆ เข้ามาใกล้มากกว่าเดิมคราวนี้เลยโดยศอกตรงช่วงเอวใจจริงก็เจ็บอยู่นะแต่รักษาฟอร์มอยู่เลยได้แต่คว้ามือวีมาจับไว้แน่น พอมองไปยังที่นั่งฝั่งตรงข้ามคนนี่รียกว่าสติหลุดออกจากร่างของจริงนั่งนิ่งยังกะรูปปั้นจนวีต้องเรียกชื่ออยู่สองสามรอบ

“นี่วีมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ตอนนี้วีเป็นนักศึกษาฝึกงานที่บริษัทผมมันคงไม่ค่อยดีถ้ามีข่าวอะไรทำนองนี้ออกไป เราก็เลยไม่ได้เปิดเผยเท่าไหร่ แต่ผมเห็นว่าคุณเป็นพี่ชายที่ค่อนข้างสนิทกับวี ผมก็เลยบอกให้คุณรู้”

“พี่ณัฐคือวี…”

“พี่นัดลูกค้าไว้ตอนสี่โมงเดี๋ยววีไปกับพี่เลยนะ”

เวลุกขึ้นพร้อมกับรั้งให้วีเดินตามมาด้วยเอ่ยลาคนที่นั่งสติหลุดอยู่ตรงนั้นไม่แน่ใจว่ายังรับรู้บ้างรึเปล่า กัลป์โบกมือลาเพื่อนที่บอกว่าเดี๋ยวเจอกันพอเห็นแบบนี้แล้วก็ตลกไอ้เวครองตัวโสดมาตั้งนานดันมาแพ้เด็กแว่นอายุห่างกันเจ็ดแปดปีซะได้ นึกว่าคนที่มาเป็นแฟนไอ้เวนี่จะประมาณเปรี้ยวๆ เซ็กซี่ๆ หน่อยแต่ผิดคาดเพราะเห็นว่าตอนที่เรียนอยู่ควงแต่คนหุ่นเอ็กซ์ๆ ทั้งนั้น

“ทำท่าดุก็เป็นนะเรา”

“พี่เวนี่ไม่ตลกเลยนะผมไม่ได้ให้พี่ช่วยแบบนี้สักหน่อย”

“แบบนี้ก็ดีแล้วเขาจะได้ไม่กลับมายุ่งกับเราอีก”

“วีกลัวว่าพี่ณัฐจะเอาพี่เวไปพูดในทางไม่ดีน่ะสิ”

เด็กแว่นคิ้วขมวดยืนกอดอกพิงรถเวที่จอดอยู่แถมยังบ่นงึมงัมๆ อะไรฟังไม่รู้เรื่องแต่สิ่งที่เวสนใจคือเมื่อกี้เจ้าตัวคงไม่รู้ว่าเผลอเรียกตัวเองว่าวีแทนคำว่าผมตอนที่ได้ยินรู้สึกใจเต้นเหมือนกันยังกับสาวน้อยวัยแรกแย้มเพิ่งรู้ว่าแค่ชื่อแค่นี้เขาจะรู้สึกแบบนี้เป็นด้วยคงเพราะเขาเองก็เงียบไปวีเลยถามว่ามีอะไรเพราะเห็นเขาเอาแต่จ้องหน้า

“หน้าผมมีอะไรรึเปล่าครับ”

“เมื่อกี้วีแทนตัวเองว่าวีไม่ใช่ผม”

“อ้อ..ขอโทษครับผมลืมตัว”

“น่ารักดี”

“………………………………………………..”

“อยู่กับพี่สองคนเรียกแทนตัวเองว่าวีก็ได้เราเป็นแฟนกันแล้วนะ”

เด็กแว่นนี่ชอบทำร้ายร่างกายพูดจบเลยโดนทุบเข้าให้มีการมองค้อนอีกต่างหากอย่าคิดว่าใส่แว่นแล้วจะไม่เห็นสายตาแบบนั้นเลยดีดหน้าผากเหม่งๆนั่นทีนึง พอสู้ไม่ได้ก็เปิดประตูรถหนีเข้าไปนั่งซะดื้อๆ เวลาหัวเราะอย่างอารมณ์ดีมือก็หยิบโทรศัพท์พิมพ์ข้อความที่คุยค้างไว้ในไลน์

TIME.V : นาทีกลับมาเร็วๆ กูจะแนะนำเด็กแว่นให้รู้จัก

T. : ใครวะเด็กแว่น?

TIME.V : แฟนกูไง น่ารักน่ารักขนาดไอ้กัลป์ยังชมแล้วชมอีกเรียกน้องทุกคำ

T. : น่ารักกว่ากูเหรอ..

TIME.V : ใครๆ ก็น่ารักกว่ามึงทั้งนั้นแหละหมอ รีบกลับมาได้แล้วไอ้กัลป์โดนนักศึกษาจีบทุกวันกลัวมันใจอ่อน

T. :เรื่องของเขาดิ ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย

TIME.V  :เล่นตัวมากขึ้นคานไปคนเดียวเลยนะกูไม่อยู่กับมึงหรอก

T.  : ถ้ามึงป่วยกูจะไม่รักษา ไอ้แฝดชั่ว!


เวลาหัวเราะเมื่อเห็นว่านาทียังส่งสติกเกอร์กวนตีนมาอีกสองสามตัว
หมออะไรวะยังกะเด็กสามขวบทั้งๆ ที่อายุจะ 30แล้วแท้ๆ

MOCHA

“กลับก่อนก็ได้นะคะน้องวีคุณเวคงกลับดึก เป็นเรื่องปกติค่ะเวลามีโปรเจคเร่งด่วน”

พี่ปิ่นเลขาคนสวยคนเดิมเดินมาบอกที่โต๊ะทำงานหลังจากวางกล่องอาหารเย็นให้เจ้านายแต่พี่เวก็แค่หยิบไปวางไว้ตรงชั้นด้านหลังแล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อตอนนี้ห้องทำงานเต็มไปด้วยแบบเฟอร์เนิเจอร์เกลื่อนเต็มพื้น ไม่กล้าไปเข้าไปเก็บไม่รู้ว่าแผ่นไหนใช้ไม่ใช้

ถึงแม้ว่าวีจะพยักหน้าตอบรับพี่ปิ่นไปแล้วแต่ก็ยังมองไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่คงเพราะเขาเผลอมองนานไปหน่อยคนที่กำลังก้มหน้าทำงานอยู่เลยเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้หนึ่งทีพร้อมกับบอกให้เขากลับบ้านดีๆ วันนี้งานคงจะเร่งด่วนกว่าทุกวันทุกทีเวลาที่ต้องกลับบ้านเจ้านายตัวโตจะทำหน้าตางอแงไม่ยอมให้กลับไม่ก็ให้รอแล้วกลับบ้านพร้อมกัน วีเลยยกมือไหว้ก่อนจะขอตัวกลับก่อน


21.30 น.

“น้องวีนัดใครไว้เหรอ”

กัลป์ที่เช็ดพื้นอยู่ใกล้ๆ เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเด็กแว่น (เรียกตามไอ้เว) หลังจากเลิกงานก็มานั่งที่ร้านตั้งแต่เย็น ทุกทีประมาณหกโมงถึงทุ่มก็จะกลับแต่วันนี้เห็นเอาแต่นั่งมองนาฬิกาไม่ก็ชะเง้อมองไปยังตึกออฟฟิตฝั่งตรงข้าม พอโดนทักก็ส่ายหน้าไปมาจริงๆ ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่ารออะไรอยู่

แค่รู้สึกเป็นห่วง

ยอมรับก็ได้ว่าเป็นห่วงเจ้านายตัวโตๆ นั่นไม่รู้ว่าดึกป่านนี้จะกินข้าวเย็นแล้วหรือยังงานจะเสร็จไหมลูกค้าจะโทรตามงานหรือเปล่าหลากหลายคำถามที่วิ่งวนอยู่ในหัวมันทำให้เขาสับสนจนหัวแทบระเบิดพอไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับชีวิตก็เลยขอตัวกลับ กัลป์โบกมือลาเด็กแว่นที่วันนี้ดูสติไม่ค่อยจะอยู่กับตัวเท่าไหร่

สงสัยไอ้เวใช้งานหนัก
ไม่ก็จีบน้องเขาหนักไปหน่อย ดูเบลอๆ ชอบกล

สุดท้ายก็มาจนได้…
ตอนแรกว่าขาก้าวไปทางรถไฟฟ้าแล้วนะแต่อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนทิศทางขึ้นมาซะเฉยๆ ยามหน้าตึกตะเบ๊ะให้เขาเหมือนทุกครั้งที่เจอหน้าพอถามว่าเขาลืมของไว้ข้างบนเหรอวีก็ได้แต่พยักหน้าเอออห่อหมกไปก่อน พอขึ้นมาถึงห้องทำงานที่คุ้นเคยก็ยังเห็นไฟในห้องเปิดอยู่ยืนอยู่หน้าห้องเกือบสิบนาทีไม่รู้ว่าจะเข้าไปดีหรือเปล่าพอตัดสินใจได้จังหวะที่กำลังจะจับที่ลูกบิด ประตูบานใหญ่ก็เปิดออกวีเลยเสียหลักหน้าคว่ำดีที่เวคว้าแขนเอาไว้ทัน

“มาทำอะไรดึกขนาดนี้”

“......................................................”

วีเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไรดีตัวเขาเองก็ยังไม่รู้เลย เห็นท่าทางแบบนั้นเวก็พอรู้นี่เขาโตจนอายุจะ30อยู่แล้วมือใหญ่เลยวางลงบนกลุ่มผมสีดำก่อนจะบอกให้เข้ามารอในห้อง

“มาช่วยพี่ทำงานใช่ไหม”

“ผมยังไม่เห็นพี่เวทานข้าวตั้งแต่เที่ยงเลย”

 วีมองไปยังกล่องข้าวที่พี่ปิ่นเอามาให้ตั้งตอนเย็นจนถึงตอนนี้มันก็ยังวางอยู่ที่เดิมและมั่นใจได้เลยว่ามันจะต้องวางอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ เจ้านายที่ตอนนี้กลายร่างเป็นลูกแมวหง๋อๆ เมื่อเห็นสายตาของนักศึกษาฝึกงานจะอ้าปากแก้ตัวก็โดนกอดอกใส่คล้ายจะบอกว่าให้ไปกินข้าวเดี๋ยวนี้

ตอนแรกก็คิดว่าไม่หิวนะ
แต่พอกินเข้าไปหนึ่งคำก็เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองท้องว่างขนาดไหน

มันเป็นภาพที่ตลกดีตอนนี้เวกำลังนั่งกินข้าวกล่องอยู่บนพื้นเพราะบนโต๊ะทำงานมีกองงานที่ไม่สามารถจะเคลียร์ได้ภายในสามนาที ส่วนนักศึกษาฝึกงานกำลังตามเก็บเศษกระดาษที่เกลื่อนตามพื้นห้องมีการเอาม้วนกระดาษมาตีให้เขาเขยิบไปทางอื่นอีกต่างหาก

“รู้ไว้ชีวิตตอนเรียนกับตอนทำงานต่างกันขนาดไหน”

“ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นผู้บริหารเงินร้อยล้านนั่งกินข้าวกล่องบนพื้น”

“ไม่เห็นจะแปลกเมื่อวันก่อนพี่ยังนั่งกินมาม่าตรงชั้นวางของ”

น้องนักศึกษาฝึกงานทำหน้าไม่เชื่อว่าเขาพูดเรื่องจริงสงสัยแกล้งไว้เยอะ แต่พอเขาย้ำวีถึงจะยอมเชื่อนี่ถ้าไม่เชื่อว่าจะไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานให้ดูว่ามีมาม่ากระป๋องอยู่จริงๆ พอกินอิ่มแต่งานก็ยังไม่เสร็จเวเลยกลับมานั่งเครียดที่โต๊ะทำงานตามเดิมเพิ่มเติมคือนักศึกษาฝึกงานที่คอยเรียงเอกสารให้อยู่ตรงโต๊ะทำงานของตัวเอง  เวไม่รู้ตัวว่าเขาเลิกสนใจงานตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ตอนนี้สายตาเขาเอาแต่จ้องไปยังวีที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน

ตั้งแต่กลับมาทำงานที่ไทยหลังจากเรียนจบเขาเองก็คิดเรื่องการมีครอบครัวบ้างเหมือนกันวาดฝันไว้เยอะว่าอาจจะเจอกับผู้บริหารสาวสวยหรือไม่ก็ลูกค้าไฮโซที่เปรี้ยวเข็ดฟัน  แต่ตอนนี้เขาบอกเลยว่าภาพเหล่านั้นหายวับไปตาไม่น่าเชื่อว่าเขาจะตกหลุมรักผู้ชายที่อ่อนกว่าตั้งเจ็ดแปดปีแถมตอนเริ่มต้นมันก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

เพิ่งรู้ว่ามีคนคอยเป็นห่วงเป็นใยอยู่ใกล้ๆ
มันดีกว่านั่งทำงานคนเดียวเป็นไหนๆ


จะเที่ยงคืนแล้ว
เวเงยหน้าขึ้นมาจากงานเห็นว่านึกศึกษาฝึกงานยังคงนั่งพิมพ์งานช่วยเขาอยู่พอเห็นแบบนั้นก็เลยลุกไปหาพร้อมกับบอกว่าให้กลับบ้านนี่มันดึกมากแล้วที่บ้านจะเป็นห่วงแต่พอเขาบอกแบบนั้นวีก็ขยับแว่นที่ใส่อยู่ก่อนจะตอบกลับมาว่าบอกที่บ้านเรียบร้อยว่ากลับดึกมีการหัวเราะหาว่าเขาพูดเวอร์ทำยังกับวีเป็นสาวน้อยวัยใสนี่ก็เป็นผู้ชายคนนึง

“พี่ก็จะกลับแล้ว”

“กลับไปทำงานต่อแน่ๆ ”

และก็เป็นอย่างที่วีคิดเวหอบงานกลับบ้านเพราะไม่ว่ายังไงก็ต้องเสร็จให้ทันคืนนี้เขาเป็นประเภทไม่ชอบให้ค้างคา ภายในรถสีขาวเบาะข้างหลังเต็มไปด้วยกองเอกสารจนแทบจะไม่มีที่นั่ง แถมตอนนี้ก็ยังถือไอแพดเช็คอีเมลล์ที่ลูกค้าส่งมาไหล่ก็หนีบโทรศัพท์คุยกับลูกค้าอีกคน ท่าทางยุ่งวุ่นวายจนวีต้องช่วยถือของ

เจ้านายบอกว่าจะไปส่งที่บ้าน
แต่ตอนนี้ก็จอดรถส่งเมลอยู่ตรงริมฟุตบาท วีเองก็รู้สึกเหนื่อยตั้งใจจะหลับตาพักสักสิบนาที..

“ตื่นแล้วเหรอ”

วีลุกขึ้นมามองบรรยากาศรอบๆ ตัวเพราะท่าท่างที่ดูงัวเงียเหมือนเด็กๆ ทำให้คนที่นั่งมองอยู่หัวเราะ พอได้ยินเสียงคนที่ยังสะลือสะลือเลยตื่นเต็มตาพอยกนาฬิกาขึ้นมาดูก็ร้องเสียงหลงจนเวตกใจไปด้วยรู้ว่ามันดึกมากแล้วแต่เขาก็ไม่รู้จะทำยังไงตอนที่เขากำลังยุ่งวุ่นวายอยู่กับงานหันมาอีกทีก็เห็นว่านักศึกษาฝึกงานหลับคอพับคออ่อนไปแล้วจะปลุกขึ้นมาบอกทางกลับบ้านก็เกรงใจเพราะเห็นว่าหลับสนิทแถมวันนี้มาช่วยงานเขาอีกคงจะเหนื่อย

“นี่คอนโดพี่ไหนๆ ก็ค้างที่นี่เลยได้ไหมพี่ขี้เกียจขับรถแล้วหมดแรง”

คนที่บอกให้ค้างก็ไม่รู้ว่าเหนื่อยจริงหรือไม่จริงแต่ทำท่าสลบนอนซบไปกับพวงมาลัยรถเป็นที่เรียบร้อย เอาเถอะมาถึงขนาดนี้แล้ววีเลยพยักหน้าก่อนจะเดินตามเจ้านายมเข้ามาในคอนโด

ห้องกว้างกว่าที่คิด
วีเดินไปหยุดดูกรอบรูปที่วางอยู่บนชั้นเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นคนที่ชือว่า นาที  ภัทรนิติกุล เพิ่งเคยเจ้านายในมุมแบบนี้รูปที่ตั้งโชว์มีตั้งแต่วัยเด็กอนุบาล ชั้นประถม มัธยมจนถึงวันรับปริญญาตรีและรูปสุดท้ายที่วีเห็นน่าจะเป็นรูปรับปริญญาโทที่อเมริกาคนที่ชื่อนาทีกระโดดขี่หลังพี่เวทั้งตัวดูอย่างนี้พี่เวดูตัวใหญ่ไปเลยฝาแฝดนาทีตัวผอมกว่ามาก

“ทีเป็นหมอได้ทุนไปเรียนต่อที่อเมริกาเดี๋ยวก็จะกลับมาแล้ว”

“พี่นาทีเป็นแฟนพี่กัลป์เหรอครับ”

วีถามในสิ่งที่สงสัยมานาน.. เวเดินมามองรูปที่วางไว้ก่อนจะสายหน้าเพราะระหว่างสองคนนี้เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงคาราคาซังมาหลายปีไอ้นาทีเขารู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ชอบกัลป์แต่ส่วนกัลป์เขาไม่แน่ใจเลย

“ก็อยากให้ทั้งสองคนคุยให้มันรู้เรื่องเอาแต่หนีไปหนีมาอยู่ได้นี่ก็หนีไปครึ่งโลกแล้วไม่รู้กลับมาคราวนี้จะเป็นยังไง”

“พี่กัลป์นิสัยดีนะครับ...อย่ามาคิดอะไรแปลกๆ เมื่อไหร่จะเลิกคิดเรื่องนี้สักที”

พอพูดเรื่องเดิมๆ เจ้านายก็หันมาทำหน้าบึ้งไม่รู้ว่าติดใจอะไรนักหนา พี่กัลป์ก็ใจดีกับทุกคนนั่นแหละไม่ใช่แค่เขาคนเดียวสักหน่อยนี่ก็ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าพี่กัลป์มีแฟนอะไรอย่างนี้ด้วยเห็นโสดมาตั้งนานโดนนักศึกษาจีบมาไม่รู้ตั้งกี่คณะ พอเลิกคุยเรื่องพี่กัลป์เจ้านายก็เดินหายเข้าไปในห้องนอนออกมาในชุดอยู่บ้านดูแปลกตาดีพอเสร็จแล้วก็ไล่เขาให้ไปอาบน้ำอาบท่าบ้าง

เจ้านายทำงานหนักมาก
จะให้เขาที่เป็นเด็กฝึกงานอนก่อนก็รู้สึกผิดเลยมานั่งช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ แบบเฟอร์นิเจอร์กระจัดกระจายเต็มพื้นห้องนั่งเล่นเหมือนตอนอยู่ในห้องทำงานไม่มีผิด ตอนแรกวีก็ยังขยันขันแข็งคอยช่วยสรุปงานที่ต้องแก้ มีช่วยเสนอไอเดียเล็กน้อยเวยังชมว่าเรียนแค่ปีสามแต่ก็เก่งมากแล้ว แต่พอเวลาเกือบถึงตีสองวีก็คอพับคออ่อนไปกับโซฟา เวลาเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะหลุดขำเมื่อเห็นว่าในมือวียังถือปากกาอยู่เลยคงหลับไปแบบไม่รู้ตัวไม่รู้ว่าจะปลุกหรือปล่อยให้นอนตรงนี้ดี เห็นหลับลึกขนาดนี้ก็ไม่อยากจะปลุกสักเท่าไหร่

สุดท้ายก็เอาหมอนมาวางตรงพื้นแล้วขยับตัวให้วีนอนดีๆ เส้นผมที่ปรกหน้าทำให้เวต้องเอื้อมมือไปปัดออกเบาๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความรู้สึกเขามันเปลี่ยนไปจากเด็กฝึกงานที่ไม่ชอบหน้าคิดหาวิธีแกล้งสารพัดแล้วดูตอนนี้…เขาไม่คิดด้วยซ้ำว่าวีจะย้อนกลับมาช่วยเขาทำงานเขาแก่จนอายุป่านนี้แล้วก็พอรู้ว่าเจ้านักศึกษาฝึกงานรู้สึกยังไง

ตั้งแต่กลับมาจากอเมริกาเขาก็เอาแต่ทำงานทำงานและทำงาน
เรื่องความรักก็ไม่ได้สนใจแต่ตอนนี้เพิ่งรู้สึกว่าการมีใครสักคนอยู่ข้างกายก็ดีเหมือนกัน

MOCHA

เสียงกุกกักๆ ที่ดังมาจากข้างนอกทำให้เวรู้สึกตัวตื่น อาจเป็นเพราะว่าเขาอยู่คนเดียวมานานพอมีเสียงรบกวนอะไรก็เลยตื่นง่าย เวเลยลุกจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนจะยืนกอดอกอยู่ตรงประตูห้องเมื่อภาพตรงหน้ามันเป็นภาพที่เขาเคยวาดฝันไว้แต่วันนี้มันเกิดขึ้นจริงๆ เจ้านักศึกษาฝึกงานยังอยู่ในชุดนอน ผมยุ่งนิดๆ กำลังยืนทำอะไรสักอย่างคิดว่าน่าจะเป็นอาหารเช้าอยู่ตรงห้องครัวพอหันมาเห็นเขาก็ยิ้มให้

“ตื่นแล้วเหรอครับ”

เวเดินเข้ามามองไข่ดาว ไส้กรอกเดาว่าคงไปซื้อมาจากเซเว่นข้างล่างแถมยังมีขนมปังปิ้งทาเนยที่เจ้าตัวกำลังทำอยู่ จริงๆ มันก็ไม่ใช่อาหารเลิศหรูอะไรแต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงดีใจจนยิ้มแป้นอยู่ตอนนี้ แผ่นหลังของคนที่กำลังตั้งใจทาเนยอยู่ตรงหน้าทำให้เวเดินเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะวางมือกันตัวไว้แล้ววางคางตัวเองลงบนไหล่เล็กๆ นั่นรู้สึกได้ว่าวีชะงักไปเหมือนกันมีหันมามองแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรพอเห็นแบบนั้นเวเลยละมือข้างนึงมากอดเอวไว้

“…………………………………………………………………….”

“ฝึกงานเสร็จเมื่อไหร่”

“อีกสองอาทิตย์ครับ”

“นานจัง”

“เบื่อหน้าผมแล้วเหรอไง”

คนที่ทาเนยอยู่วางขนมปังลงบนจานแล้วหันมาจ้องคนที่กอดอยู่ท่าทางโกรธจริงแต่เวกลับมองว่ามันน่ารักดี เลยขยับตัวให้ใกล้น้องมากกว่านี้แต่พอกอดแน่นไปหน่อยก็โดนศอกใส่

“หมายถึงพี่จะได้จีบเราได้เต็มที่สักที เข้าใจใช่ไหมตอนนี้เราเป็นนักศึกษาฝึกงานที่บริษัทพี่มันก็รู้สึกนิดนึง..จะทำอะไรก็ไม่ค่อยสะดวกยิ่งเราใส่ชุดนักศึกษายิ่งรู้สึกผิดเหมือนลุงแก่ๆ แกล้งเด็กเลย”

วีอ้าปากค้างเมื่อได้ฟังเหตุผลนี่ก็ไม่รู้ว่าจะเขินจะขำหรือจะเอาที่ทาเนยฟาดใส่ดีเจ้านายมีการยิ้มปิดท้ายเหมือนเรื่องยินดีซะเต็มประดามีการบอกอีกว่าวันนี้ไม่ใส่ชุดนักศึกษาก็เลยไม่ค่อยรู้สึกผิดเท่าไหร่ วีรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยปลอดภัยเลยหันมาเอาที่ทาเนยมาขู่

“ทำไมเป็นคนแบบนี้วะเนี่ย”

วีแกล้งถอนหายใจทำหน้าตาเหนื่อยหน่ายก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าเจ้านายทำหน้าตาหงอย ทั้งๆ ที่เวลาทำงานเป็นคนจริงจังเคร่งเครียดไม่เคยนึกเลยว่าจะมีมุมนี้กับเขาด้วยเวยิ้มแฉ่งอย่างอารมณ์ดีก่อนจะก้มหน้าลงมาจุ๊บหน้าผากขาวๆ นั่นทีนึงพร้อมกับบอกมอร์นิ่งคิสคนโดนจุ๊บตัวแข็งทื่อเลยจุ๊บอีกรอบก่อนจะปล่อยให้วีทำอาหารเช้าตามเดิมเพราะกลัวว่าจะไม่เสร็จสักทีมีการไล่ให้เขาไปไกลๆ จากห้องครัวอีกต่างหาก วีเลยเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปคนที่ทำอาหารเช้าอยู่

TIME.V : ชีวิตกูไม่อดตายแล้วนะหมอ* แนบรูป

T. ถึงมึงจะมีเมียมึงก็ต้องเลี้ยงกูม๊าบอกห้ามมึงทิ้งกู!

TIME.V : ให้เจ้าของร้านกาแฟเลี้ยงเถอะหมอ บาย~


ร้านกาแฟพี่กัลป์

“มอคค่า 2 แก้วครับเพื่อนรัก”

“ทำไมมึงเป็นนักธุรกิจที่ดูว่างจังวะตามรับส่งน้องวีเช้าเย็น”

กัลป์แกล้งถามเพื่อนตัวเองที่มีการยักคิ้วใส่อีกต่างหากไม่มีการปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้นแค่เพียงไม่นานคนที่เพิ่งโดนพูดถึงก็เปิดประตูเข้ามาตอนนี้เพิ่งเปิดเทอมใหม่และวีก็อยู่ปีสี่แล้วอีกไม่นานก็จะเรียนจบ แต่คนที่ดีใจกว่าเจ้าตัวก็คืออดีตเจ้านายนี่เฝ้านับวันเรียนจบยิ่งกว่าวีซะอีก

“ไอ้เวนี่มึงรู้ไหมเนี่ยว่ามึงคว้าเทวดาของบริหารไปครองเลยนะ”

“เทวดา? ใครวะ? นี่เหรอเทวดา”

“เออ ฉายาน้องวีเลยเทวดาประจำบริหาร”

“กูว่าเดวิลมากกว่า โอ๊ย!”

ไม่ทันขาดคำก็โดนต่อยแขนเต็มแรงกัลป์หยิบมอคค่าสองแก้วมาวางไว้ตรงเคาน์เตอร์ นึกแล้วก็ตลกดีจากวันแรกที่คิดว่าคู่นี้จะเป็นเจ้านายกับนักศึกษาฝึกงานที่ต้องคอยลุ้นว่าจะไปด้วยดีไปตลอดรอดฝั่งไหม แล้วดูตอนนี้กลายมาเป็นคู่รักที่ใครๆ ก็คาดไม่ถึงหลังจากที่น้องวีฝึกงานเสร็จไอ้เวก็จีบน้องเขาหนักมากเอาอกเอาใจสารพัดเทคแคร์ดูแลยี่สิบสี่ชั่วโมงตั้งแต่รู้จักกันมาเพิ่งเคยเพื่อนตัวเองในมุมนี้เหมือนกัน

“แล้วทำไมวันนี้น้องวีไม่ใส่แว่น ใส่คอนแทคเลนส์เหรอ”

วีหันมามองเจ้าตัวต้นเรื่องที่ทำให้เขาต้องใส่คอนแทคเลนส์ในวันนี้
เวลาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสะกิดให้กัลป์เขยิบเข้ามาใกล้ๆ 

“เวลาจูบมันเกะกะกูเลยถอดแล้วโยนทิ้งไปเลยไม่คิดว่ามันจะหัก”

กัลป์ได้แต่ส่ายหน้าแล้วไล่เพื่อนให้ออกจากร้านพลางบอกขวางทางร้านเกะกะคนโสดเจ้าเด็กตาตี่ที่ยืนดูดชาเขียวอยู่กับเมษบริหารกลับหัวเราะดังลั่นเมื่อกัลป์แกล้งพูดประโยคเมื่อกี้เสียงดังแต่ดันมีเสียงตะโกนกลับมาจากชั้นสองคิดว่าคงเป็นเจ้าฟ้าครามน้องรหัสของวีเพราะเห็นสตางค์โผล่มาโบกมือทักทาย

“โสดอยู่คนเดียวก็เจ้าของร้านแหละครับ ลูกค้าเขามีแฟนกันหมดแล้ว”

พอกลับเข้าสู่เหตุการ์ณปกติหลังจากโดนลูกค้าแซวเรื่องคนโสดกัลป์เลยเข้ามาในห้องพักตรงด้านหลังร้าน อาจเป็นเพราะเพิ่งเปิดเทอมลูกค้าเลยเยอะเป็นพิเศษกัลป์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คอะไรเรื่อยเปื่อยเห็นเฟสบุ๊คไอ้เวลาลงรูปน้องวีที่กำลังลองแว่นแล้วคิดว่าน้องวีคงต้องซื้อแว่นใหม่ไปตลอดชีวิตแน่ๆ ถ้าไอ้เวยังทำตัวแบบนี้นิ้วมือที่กำลังเลื่อนเฟสบุ๊คไปมาหยุดลงตรงข้อความของคนๆ นึงกัลป์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเจ้าของเฟสบุ๊คอันนี้ไม่ได้เล่นมานานแล้วแต่ทำไมวันนี้ถึงมาอัพสเตตัสได้

NATEE  PTK
จะได้กลับไทยแล้วโว้ยยยยยยย คิดถึงโกโก้ที่ไทยใจจะขาด!


กัลป์ไม่ได้กดไลค์หรือแสดงความคิดเห็น
แต่สายตากลับมองไปยังโกโก้ร้อนที่เขาชงเองกับมือแล้วยิ้มออกมา

กลับมาสักที นาที ภัทรนิติกุล




TBC* เครื่องดื่มสุดท้ายจากร้านกาแฟพี่กัลป์
COCOA



ps,ขอบคุณค่ะ
Twitter @ribbinbo

ตอนสุดท้ายแบคทูเบสิคค่ะ โกโก้ 555555555 ทำไมเจ้าของร้านได้เครื่องดื่มเด็กน้อยเช่นนี้
เดี๋ยวตอนจบจะมาเฉลยใครโผล่มาตอนไหนของเรื่องบ้าง^^

นิยายเรื่องนี้จะตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์ รักคุณนะคะ ฝากไว้ด้วยนะคะ ^^ โค้ง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-10-2017 22:10:48 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 07: MOCHA 21/10/17 PAGE.2-3
«ตอบ #61 เมื่อ21-10-2017 20:14:02 »

 :pig4:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4994
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 07: MOCHA 21/10/17 PAGE.2-3
«ตอบ #62 เมื่อ21-10-2017 21:13:11 »

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-1
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 07: MOCHA 21/10/17 PAGE.2-3
«ตอบ #63 เมื่อ21-10-2017 21:36:20 »

โหยยยยยยย ดีจัง หวานทุกแก้วเลย ฟีลกู้ดมากกก  :กอด1:   :pig4:

ออฟไลน์ ArcanaPM

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 07: MOCHA 21/10/17 PAGE.2-3
«ตอบ #64 เมื่อ21-10-2017 22:24:35 »

พี่กัลป์นี่เคะหรือเมะคะ?

ออฟไลน์ rockiidixon666

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 761
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 07: MOCHA 21/10/17 PAGE.2-3
«ตอบ #65 เมื่อ22-10-2017 00:17:21 »

ดีงามทุกคู่  :o8: ฟินจนไม่อยากให้จบเลยค่ะ
รอโกโก้นะคะ เราก็ชอบกินโกโก้เหมือนค่ะกินทุกวัน 555
ปล.อยากไปกินร้านพี่กัลป์บ้างเผื่อจะเจอเนื้อคู่  :laugh:

ออฟไลน์ ซีเนียร์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 07: MOCHA 21/10/17 PAGE.2-3
«ตอบ #66 เมื่อ22-10-2017 01:12:32 »

 :pig4: :L2:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 07: MOCHA 21/10/17 PAGE.2-3
«ตอบ #67 เมื่อ22-10-2017 22:08:32 »

คู่นี้ก็น่ารักอีกแล้ว
พี่กัลป์กำลังจะไม่โสดแล้วนะ

ออฟไลน์ Dezzerr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 07: MOCHA 21/10/17 PAGE.2-3
«ตอบ #68 เมื่อ23-10-2017 09:30:08 »

ดีต่อใจ  :heaven

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 07: MOCHA 21/10/17 PAGE.2-3
«ตอบ #69 เมื่อ06-11-2017 20:13:27 »

08: COCOA
[เครื่องดื่มสุดท้ายจากร้านกาแฟพี่กัลป์]
รู้ไหมว่าเราเจอกันครั้งแรกตอนไหน
กัลป์ – นาที


วันนี้บรรยากาศเหมือนอยู่ในหนังผีทั้งๆ ที่เวลาแค่ตีหนึ่งเท่านั้น แต่ท้องฟ้าข้างนอกหลังฝนตกกลับมืดมิดจนมองไม่เห็นอะไร  ที่จริงเวลาที่ร้านไม่ได้เปิดบริการ 24 ชั่วโมงกัลป์เองก็อยู่ทำงานจนดึกดื่นเป็นประจำอยู่แล้วบางวันก็เช็คบัญชี เช็คของในร้านจนถึงตีหนึ่งตีสองแต่ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกๆ เหมือนวันนี้

หรือว่าวันนี้จะเหนื่อยเกินไป..

ตอนนี้กัลป์มีแพลนจะปรับปรุงห้องว่างด้านหลังเป็นห้องนอนเพราะบางวันก็เหนื่อยเกินกว่าจะขับรถกลับคอนโด ทุกวันนี้มันเป็นห้องโล่งๆ เขาเอาที่นอนมาวางไว้เวลาร้านเปิด 24 ชั่วโมงเท่านั้นคิดว่าอาทิตย์นี้จะติดต่อช่างและสถาปนิกจริงๆ จังๆ สักที แต่วันนี้ทำไมมันถึงเงียบแปลกๆ นี่ก็เงยหน้ามองรอบๆ ร้านหลายครั้งแล้วกัลป์เลยคิดว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่าควรกลับบ้านพักผ่อนอาบน้ำอาบท่าให้มันสดชื่น

บรรยากาศข้างนอกก็ดูเงียบทั้งๆ ที่ถนนหน้าร้านปกติก็มีคนพลุกพล่านทำไมวันนี้มันน่ากลัวจังวะมือไม้สั่นไปหมด กัลป์ล็อคกุญแจหน้าร้านเป็นที่เรียบร้อยมีมองซ้ายมองขวาเพราะรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองตลอดเวลาเลยรีบๆ จะล็อคกุญแจอีกชั้นให้มันเสร็จๆ พอกดล็อคสำเร็จจังหวะที่หันหลังกลับนาฬิกาเลยไปเกี่ยวกับโซ่ที่คล้องทำให้หลุดออกจากข้อมือก่อนที่นาฬิกาจะหล่นลงบนพื้นกลับมีอีกคนที่เอื้อมมือมารับไว้ทัน

“ปิดร้านแล้วเหรอครับ”


เสียงที่คุ้นเคยทำให้กัลป์ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นคนตรงหน้าคว้าเอานาฬิกาขึ้นมาถือไว้แล้วยิ้มให้ เสื้อผ้าหน้าผมเหมือนเพิ่งออกมาจากบ้านเสื้อยืดกางเกงขาสั้นผมก็ปล่อยสบายเป็นหน้าม้าไม่ได้เซ็ทเป็นทรงอะไรกัลป์ได้แต่ยืนเงียบอยู่อย่างนั้นไม่ได้พูดอะไรออกมา

“กัลป์”

พอเห็นอีกคนเอาแต่เงียบเลยยื่นนาฬิกาให้ก่อนจะหันหลังกลับแต่ข้อมือก็ถูกคว้าเอาไว้คนถูกจับพยายามจะบิดข้อมือหนีแต่อีกฝ่ายก็จับไว้แน่นแต่ก็ยังไม่พูดอะไรออกมาสักคำท่าทางฟึดฟัดเหมือนเด็กโดนขัดใจของคนที่จับไว้ขัดกับหน้าที่การงานที่เป็นนายแพทย์

“กินโกโก้ไหม นาที”


สุดท้ายก็ต้องเปิดร้านอีกรอบ

ดีที่เป็นแค่การชงโกโก้ง่ายๆ กัลป์เอาอุปกรณ์มาชงตรงหน้าเคาน์เตอร์คุณหมอเอาแต่นั่งเท้าคางมองตาไม่กะพริบ ถึงมันจะเป็นเครื่องดื่มที่ไม่ได้ชงยากมากมายแต่มันเป็นเมนูแรกที่กัลป์ชงเป็นพันๆ รอบกว่าจะได้รสชาติที่กลมกล่อมทันทีที่เขาเทนมปิดท้ายคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ก็ยิ้มออกมา

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ถ้าคนเราจะใส่ใจกันบ้างก็น่าจะรู้”

“จะดราม่าเหรอ”

“ไลน์ไม่ตอบ เฟสไม่เล่น ทวิตเตอร์ไม่มี ไอจีไม่อัพ อ้อ..ลืมไปเราไม่ได้เป็นอะไรกันไม่จำเป็นจะต้องติดต่อ”

“นาที..”

พอกัลป์ทำเสียงดุคุณหมอก็ก้มหน้าดื่มโกโก้ตามเดิมเหมือนไม่กล้าสู้หน้าเขาเท่าไหร่ พอเงียบก็เงียบกันไปหมดนาทีไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาถามอะไรเอาแต่ดื่มโกโก้อย่างเดียว กัลป์เลยเดินออกมาจากเคาน์เตอน์แล้วมายืนข้างๆ เสียงวางแก้วดังปึก! พร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้เอ่ยขอบคุณเบาๆ ตั้งใจจะเดินออกจากร้านดีที่กัลป์ดึงเสื้อไว้ทัน

“ไม่จ่ายตังค์เหรอไง โกโก้นี่อย่างดีเลยนะ”

“จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม”

นาทีพยายามล้วงหาเงินในกระเป๋ากางเกงให้ครบตามราคาที่เจ้าของร้านกาแฟบอกทั้งควักทั้งค้นทุกกระเป๋าก็ได้มาแค่สิบบาท กัลป์ยืนกลั้นหัวเราะเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหาเงินไม่เจอแล้ว นาทีเงยหน้าเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะพลางถามว่าโอนได้ไหมมีระบบออนไลน์หรือเปล่าอ้าปากโวยวายไม่เลิก

“ถ้ากัลป์จะเป็นคนแบบนี้นี่จะไม่มาให้เสี....”

“ผอมลงเยอะเลยเรียนหนักมากใช่ไหม”

ปลายนิ้วมือที่ไล้ไปตามแนวแก้มที่กัลป์คิดว่าครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกับนาทีมันมีเนื้อมากกว่านี้ คนที่กำลังจะเถียงถึงกับเงียบลงทันควันสัมผัสที่อ่อนโยนทำให้นาทีต้องเอียงแก้มเข้าหา พอนานเข้าก็เลยเดินเข้ามาซบหน้าตรงอกกว้าง กัลป์ชะงักค้างไปเหมือนกันมือก็ยกค้างกลางอากาศในหัวมันตีกันวุ่นวายว่าจะกอดดีไหม..

“ครั้งนี้เราจะไม่ยอม”

“พูดว่าอะไรนะ”

“เราจะไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว ถ้าเรากับกัลป์ไม่คุยกันให้รู้เรื่องครั้งนี้เราจะไป..ไปแล้วไม่กลับมาอีกเลยคอยดู”

เป็นคำพูดของคุณหมอที่ฟังดูเหมือนเด็กเอาแต่ใจ พูดจบก็ผละออกเดินปึงปังออกไปจากร้านมีทิ้งท้ายว่า ย้ายมาประจำที่ไทยถาวรแล้วจะมากินโกโก้ทุกวัน

พรุ่งนี้ก็จะมาใหม่!เตรียมตัวไว้เลย!

กัลป์ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์แล้วหัวเราะรู้สึกชีวิตมึนงงไปหมด ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนเขาตามไม่ทันเหมือนเมื่อวานเขาเพิ่งจะขีดปฏิทินไว้ว่าวันนี้คือวันที่นาทีจะกลับมาจากอเมริกาตามที่ไอ้เวลาบอก แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะได้เจอปุบปับขนาดนี้แล้วยังไม่ทันจะพูดจาให้รู้เรื่องก็หายตัวไปอีกแล้ว

ใช้ผ้าคลุมล่องหนหรือยังไงกัน


ถ้าจะให้เล่าระหว่างเขากับนาที…มันก็เป็นเรื่องที่คาราคาซังมานานเหมือนกัน

อย่างที่เขาบอกเขารู้จักกับเวลาที่มหา’ลัยนี้เจอกันตอนปีสี่ มันก็เคยบอกว่ามันมีฝาแฝดเรียนหมอชื่อนาทีแต่อยู่คนละมหา’ลัยตอนนั้นเขาก็แค่รับรู้ลืมชื่อไปแล้วด้วยซ้ำเพราะเวบอกตลอดว่าฝาแฝดมันเรียนหนักมากนานๆ ครั้งถึงจะได้เห็นหน้า กัลป์เองก็รู้ดีพวกหมอๆ ก็เรียนหนักแบบนี้อยู่แล้วเป็นเรื่องปกติ  วันรับปริญญาก็ยุ่งวุ่นวายถ่ายรูปกับรุ่นพี่รุ่นเพื่อนรุ่นน้อง กัลป์เองเห็นเวอยู่ไกลๆ แต่ก็ไม่ได้เรียกให้มาถ่ายรูปด้วยเพราะเห็นว่าอยู่กับครอบครัว มีพี่ชายคนโตพี่ทามที่เคยเรียนที่นี่แต่จบไปนานแล้วและอีกคนที่คิดว่าน่าจะเป็นฝาแฝดของเวแต่กัลป์เห็นแค่ด้านหลังเท่านั้น..

หลังจากนั้นเขาก็ลืมคนที่ชื่อ นาทีฝาแฝดเวลาเรียนหมอคนละมหา’ลัยไปแล้ว

จนกระทั่ง
เขามาเปิดร้านกาแฟหน้ามหา’ลัยที่นี่ยังจำวันแรกที่เจอกับนาทีได้บรรยากาศมันเหมือนกับวันนี้…ตอนนั้นเขากำลังจะปิดร้านท้องฟ้ามืดครึ้มเหมือนฝนใกล้จะตก ตอนที่กำลังล็อคกุญแจอยู่ดีๆ ก็มีคนโผล่พรวดเข้ามาหน้าตาดูอ่อนล้ามากเหมือนจะเป็นลมไปต่อหน้าต่อมาดีที่เขาคว้าแขนเอาไว้ทันไม่งั้นล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว

“ปิดร้านแล้วเหรอครับ”

ประโยคเดียวกันเป๊ะ

หน้าตาที่ดูอิดโรยของคนตรงหน้าทำให้กัลป์ต้องพยุงให้ลุกขึ้นมายืนดีๆ แต่ท่าทางจะไม่ไหวเพราะถึงกับต้องยืนพิงประตูไว้พอเห็นแบบนั้นกัลป์เลยตัดสินใจเปิดร้านอีกรอบแล้วพาคนที่อ่อนแรงให้มานั่งในร้าน พอถามว่าจะชงอะไรให้ดื่มคนที่นอนฟุบกับโต๊ะก็เด้งตัวขึ้นมาตอบว่า โกโก้! แล้วก็นอนฟุบลงไปกับโต๊ะตามเดิม

นี่คนทำงานหนักหรือคนบ้ากันแน่วะเริ่มกลัว

“ค่อยยังชั่วนึกว่าจะตายแล้ว”

กัลป์ยกเอาแก้วโกโก้ขึ้นมาดื่มบ้างจากการพูดคุยก็รู้แล้วว่าคนที่นั่งดื่มโกโก้อึกๆ ชื่อทีคิดว่าเป็นนักศึกษาแพทย์ปีสุดท้ายกัลป์บอกตามตรงว่าเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่ว่าที่คุณหมอกำลังระบายให้ฟังเท่าไหร่ศัพท์หมออะไรก็ไม่รู้ไม่เข้าใจแปลไม่ออก แต่คิดว่าคงทำอะไรพลาดไปนิดนึงเลยโดนอาจารย์หมอด่ามา (คิดว่างั้นนะ) เล่าไปร้องไห้ไปด้วยเลยประติดประต่อได้เท่านี้

“เข้มแข็งหน่อยสิเดี๋ยวคุณก็จะเป็นหมอแล้วนะ คุณต้องเจอที่หนักกว่านี้อีก”

พอเขาบอกแบบนั้นก็หยุดสะอื้นพยักหน้าเป็นเด็กๆ จะว่าไปหน้าก็ดูเด็กคิดว่าเรียนปีหนึ่งปีสองกัลป์นั่งมองคนที่ยกมือปาดน้ำตาแล้วรับโทรศัพท์คุยกับใครสักคนพอคุยโทรศัพท์ก็เบะปากร้องไห้อีกรอบ กัลป์เลยลุกขึ้นเอาแก้วโกโก้ไปเก็บ พอเดินกลับมาคนที่แหกปากร้องไห้ก็ฟุบหลับไปกับโต๊ะ คราวนี้หลับของจริงเอามือแตะแขนก็ไม่ขยับท่าทางวันนี้คงเหนื่อยมาก พอลูกค้าวีไอพีตอนเที่ยงคืนหลับสนิทเขาก็ไม่รู้จะทำยังไง จะปลุกให้ตื่นก็ไม่กล้าอีกเลยปล่อยให้นอนไปก่อน สายตาเหลือบไปเห็นข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะเลยจะเก็บให้เป็นระเบียบ ป้ายห้อยคอที่วางคว่ำอยู่ทำให้กัลป์หยิบขึ้นมาดูใกล้ๆ


EXTERN
นาที ภัทรนิติกุล


COCOA


“กัลป์!”

จากคนที่มาแหกปากร้องไห้ใส่เจ้าของร้านในวันนั้น กลายมาเป็นลูกค้าวีไอพีในวันนี้ พอได้ยินเสียงเรียกก็รู้หน้าที่แก้วโกโก้ถูกวางลงบนเคาน์เตอร์พร้อมกับมือที่เอื้อมมือขยี้ผมให้ยุ่งเหยิง นาทีมากินโกโก้ที่ร้านทุกวันเคยไล่ให้ไปลองร้านอื่นบ้างก็ไม่ยอม มีการบอกร้านนี้อร่อยที่สุดมีการการันตีด้วยว่าเวลาก็บอกว่ามอคค่าร้านกัลป์อร่อยที่หนึ่งเหมือนกัน

พอไม่ร้องไห้ก็เป็นคนที่สดใสดีมีเรื่องมาเล่าให้ฟังทุกวัน (แม้ว่ากัลป์จะไม่เข้าใจศัพท์หมอก็ตาม) บอกตามตรงเขาไม่ได้คิดไปเองว่านาทีคิดยังไงกับเขา สัญชาตญาณเขามันบอกคนบ้าที่ไหนจะมากินโกโก้ร้านเดิมทุกวันถ้าไม่ได้มีจุดประสงค์อื่น ขนาดไอ้แพทผู้ช่วยชงกาแฟยังชอบแซ็วอยู่บ่อยๆ

“ว่าที่คุณหมอจะอ้วนตายเพราะโกโก้ก่อนจะได้เป็นแฟนเจ้าของร้านรึเปล่า”

กัลป์เองยอมรับว่าในตอนนี้นาทีเป็นเดียวที่เขารู้สึกพิเศษด้วยก็รู้จักกันมาเป็นปีแล้ว แต่เพราะตอนนั้นอะไรหลายๆ อย่างในชีวิตมันยังไม่ลงตัวทั้งเรื่องร้านและเรื่องความรักกัลป์เองก็เป็นผู้ชายคนนึงเขาเคยมีแฟน มีคนรัก แก้ว..สาวที่เคยเรียนสถาปัตย์เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ตอนนั้นเขาคบอยู่ แต่พอเรียนจบก็ต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเองแก้วไปเจออะไรใหม่ๆ งานของกัลป์ก็ยุ่งจนไม่มีเวลาเลยตัดสินใจจบความสัมพันธ์เหลือแค่เพียงเพื่อน

แต่เพราะตอนนั้นต่างคนยังไม่มีใครใหม่
กัลป์กับแก้วก็เลยยังคุยกันอยู่ในฐานะเพื่อน

จนถึงวันนึงกัลป์กำลังจะปิดร้านตามปกติ เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้กัลป์ยิ้มออกมารู้อยู่แล้วแหละว่าคงเป็นนาทีเพราะมาเป็นคนสุดท้ายประจำ แต่พอเงยหน้าขึ้นมากลับเป็นแก้วที่ยืนร้องไห้อยู่หน้าร้าน

“เราก็เป็นซะแบบนี้อย่าใช้อารมณ์สิแก้ว นี่เอาสเกลปาใส่หัวเขารึเปล่าเนี่ย”

“ไอ้บ้าใครจะทำ จริงๆ อยากเอาโต๊ะดราฟทุ่มใส่มากกว่า”

กัลป์ทำท่ากลัวตัวสั่นเมื่อเห็นแก้วทำท่าทุ่มใส่จริงๆ ดีหน่อยที่ไม่ร้องไห้เหมือนเมื่อกี้กัลป์คิดว่าร้านเขาอาจจะมีอะไรทำไมถึงมีคนมาร้องไห้ตอนเวลาเที่ยงคืนตลอด ดีที่แก้วอารมณ์ดีขึ้นหลังจากที่ทะเลาะกับแฟนใหม่มาพอเย็นลงก็คุยกันรู้เรื่อง

“ขอบใจกัลป์นะ กัลป์ยังเป็นคนดีอยู่เสมอ”

“เรื่องเล็กน้อยน่า”

แก้วเอื้อมมาจับมือขอบคุณกัลป์เองก็ตบหลังมือให้กำลังใจ มันเป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูร้านเปิดออกอีกครั้ง นาทียืนค้างอยู่หน้าร้านเมื่อเห็นภาพตรงหน้าเขาไม่รู้ว่าจะต้องเอ่ยว่าอะไรต้องขอโทษไหมหรือว่าเดินออกไปจากตรงนี้ดี พอยืนนิ่งอยู่นานกัลป์เลยเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหา

“วันนี้คงชงโกโก้ให้ไม่ได้นะ”

“ไม่เป็นไร…แค่มีเรื่องจะบอก”

“สำคัญรึเปล่าพรุ่งนี้ได้ไหม”

นาทีเงียบไปเมื่อกัลป์ถาม สายตาเหลือบมองไปยังผู้หญิงที่นั่งอยู่ในร้านกัลป์เลยหันไปมองตามตั้งใจจะอธิบายแต่นาทีกลับเป็นฝ่ายถอยออกไปจากร้านเอง

“ไม่สำคัญหรอก”


จากวันนั้นนาทีก็หายไป…ตอนแรกคิดแค่ว่างานคงยุ่งมากจนไมมีเวลามาแต่พอเกินอาทิตย์สองอาทิตย์ กัลป์ก็เริ่มสงสัยไลน์ไปหาก็เหมือนว่าปิดเครื่องหรือเปลี่ยนเบอร์เพราะไม่ขึ้นแม้กระทั่งว่าอ่านแล้ว จนกระทั่งเขาตัดสินใจโทรหาเวลาเพียงแค่ประโยคเดียวทำให้กัลป์ต้องยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง

“ทีไป INTERN แล้วกูคิดว่ามันบอกมึงแล้วนะกัลป์วันนั้นเห็นบอกว่าจะไปหามึง”


“ไม่เป็นไร…แค่มีเรื่องจะบอก”
“สำคัญรึเปล่าพรุ่งนี้ได้ไหม”
“ไม่สำคัญหรอก”



“ขอโทษนะเว้ยกัลป์ทีมันไม่ให้บอกว่ามันอยู่จังหวัดอะไร”

กัลป์เข้าใจ…คิดว่าเวคงโทรไปถามทีให้กัลป์เลยเอ่ยขอบคุณเวลาก่อนจะวางสายทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาเคยชินกับการที่ได้เห็นนาทีมาดื่มโกโก้ทุกวันเขาไม่เคยรู้เลยว่าในวันที่ไม่ได้เจอมันจะทำให้เขารู้สึกแย่ได้ขนาดนี้  สองสามวันต่อมาเขาได้รับโปสการ์ดที่สอดไว้ตรงประตูร้านเป็นรูปแก้วโกโก้สองแก้ว

ไม่มีข้อความ
ไม่มีการลงชื่อ
แต่ก็รู้ว่าใคร


นั่นคือการจากกันครั้งแรกที่ไม่มีแม้แต่คำร่ำลาหรือสัญญาอะไร  เป็นเวลานานเหมือนกันที่กัลป์ได้เพียงโปสการ์ดที่ไม่มีลงชื่อเคยคิดที่จะหาที่มาที่ไปว่ามันถูกส่งมาจากที่ไหนแต่ก็คิดว่าเจ้าของคงอยากให้เป็นแบบนี้มากกว่า จนครั้งล่าสุดมันไม่มีโปสการ์ดมาสอดไว้ตรงประตูเหมือนทุกครั้ง วันนั้นกัลป์กำลังก้มหน้าเช็คของอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่ามีคนยื่นโปสการ์ดมาตรงหน้า กัลป์ยิ้มให้พร้อมกับเอื้อมมือมารับโปสการ์ดไปจากมือ

นายแพทย์นาที ภัทรนิติกุล


“ร้านนี้เหรอที่ทีบอกว่าโกโก้อร่อยที่สุดในโลก”

เสียงที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างของผู้ชายที่ดูหน้าตาดีและดูภูมิฐานท่าทางสนิทสนมกับนาทีมากถึงขึ้นลูบหัวโอบไหล่ นาทีแนะนำว่าเขาคือพี่ธัญ เป็นที่เจอกันตอน INTERN กัลป์ทำได้แต่ยิ้มรับพร้อมกับชงเอสเปรสโซให้อีกฝ่ายเพราะอยากกินกาแฟมากกว่า กัลป์ยอมรับว่าเขาจุกๆ ไปเหมือนกันตอนที่เห็นหมอธัญขยี้ผมของนาทีแบบที่เขาชอบทำ เขาไม่รู้ว่าระหว่างทีกับหมอธัญเป็นอะไรกันแต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะมีสิทธิ์ไปถาม เขาถึงได้เงียบอยู่อย่างนี้

ใช่…เขาไม่มีสิทธิ์

นาทียังคงมาดื่มโกโก้ถึงแม้ว่าร้านจะไกลจากโรงพยาบาลที่ประจำอยู่พอสมควรหมอธัญแรกๆ ก็มาบ้างแต่ก็เห็นว่าหลังๆ ก็หายหน้าไปแต่กัลป์ก็ไม่ได้ถาม เหมือนต่างคนต่างใช้ชีวิตเหมือนเดิม

“กัลป์ เรามีเรื่องจะบอก”

กัลป์เงยหน้าขึ้นมามองคนที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ท่าทางแววตาไม่ได้ล้อเล่นเลยเดินเข้ามาใกล้ๆ เพิ่งเห็นว่าในมือของนาทีมีกล่องกระดาษสีน้ำตาล

“เราได้ทุนไปอเมริกาสองปี”

“…………………………………………………………..”

ต่างคนต่างเงียบกัลป์เองยอมรับว่าตกใจเหมือนกัน มันไม่เหมือนกับการไปใช้ทุนที่ต่างจังหวัด แต่มันไกลคนละทวีปพอเห็นเขาเงียบไป นาทีพยายามฝืนยิ้มพร้อมกับบอกว่าบอกเฉยๆ นะคงไม่ได้กินโกโก้ร้านกัลป์อีกคิดถึงแย่ทีพยายามพูดไปหัวเราะไปให้เหมือนเป็นเรื่องตลกทั้งๆ ที่ตากะพริบถี่ๆ พยายามกลั้นน้ำตาอยู่

“ที่เมกาจะมีโก..”

กัลป์รั้งอีกคนเข้ามากอดไว้สองแขนกอดรัดคุณหมอตัวเล็กไว้แน่น นาทีซบหน้าลงตรงไหล่ก่อนจะร้องไห้เป็นเด็กๆ เหมือนวันแรกที่เจอกันไม่มีผิด มือใหญ่คอยลูบหลังปลอบหมอขี้แยที่เอาแต่ร้องไห้พอผละออกมาก็หยิบเอาของที่อยู่ในกล่องกระดาษขึ้นมา

มันเป็นนาฬิกาแค่มองก็รู้ว่าสั่งทำแบบพิเศษบนหน้าปัดมีอักษร T ตัวเดียว

“เราไม่รู้ว่าสองปีที่เราไม่อยู่จะเกิดอะไรขึ้นบ้างและเราก็รู้ด้วยว่าคนอย่างกัลป์ก็คงไม่มีคำพูดหรือคำสัญญาอะไรทั้งหมดที่ผ่านมาอาจจะเป็นเราที่คิดไปเองฝ่ายเดียว ถ้าในสองปีนี้กัลป์เจอใครที่กัลป์รักก็ถอดนาฬิกาออกได้เลยนะ”

ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเป็นการสารภาพรักได้รึเปล่า

แต่ทันทีที่นาทีสวมนาฬิกาให้กัลป์ก็ก้มลงมาหาพร้อมกับนาทีที่หลับตาลง จูบรสโกโก้เป็นจูบที่หวานที่สุดกัลป์ไม่ได้ตอบรับคำพูดของนาที กัลป์รู้ดีว่านาทีจะต้องเจออะไรอีกมากมายในชีวิตสองปีที่อเมริกาอาจจะได้เจอใครที่ดีกว่า เขายอมรับว่าเขาคิดเรื่องนี้มาโดยตลอด ชีวิตกัลป์มีแค่ร้านกาแฟร้านนี้แต่ระดับนายแพทย์นาที คงมีโอกาสได้เจอคนที่ดีและเหมาะสมกว่าเขา

กัลป์ไม่อยากเห็นแก่ตัว
ด้วยคำสัญญา หรือข้อผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น

แต่เขายอมรับตรงนี้ว่า คนธรรมดาที่มีแค่ร้านกาแฟก็รักผู้ชายคนนึงไม่น้อยกว่าใครเหมือนกัน
และนั่นก็เป็นการจากกันครั้งที่สองมันก็เหมือนครั้งแรก ไม่มีคำสัญญา มีแค่นาฬิกาอักษร T  เรือนเดียว


COCOA


“ไม่คิดว่าจะเป็นแก้ว เห็นย้ายบริษัทไปแล้ว”

“สวยไงเก่งด้วยโดนซื้อตัวกลับมาราคาแพงกว่าค่าตัวนักบอลอีกแล้วกัลป์ล่ะจะสร้างเรือนหอรึเปล่า คุณหมอนาฬิกายอมตกลงปลงใจแล้วสินะ”

“เขาชื่อนาที”

“ก็เจ้าของนาฬิกาที่กัลป์ใส่อยู่ไม่ใช่เหรอไง หวงกว่าร้านกาแฟก็นาฬิกาเรือนนี้นี่แหละ”

“แค่จะสร้างห้องข้างหลังใหม่เอง เลิกดึกจะได้นอนที่นี่ไปเลย”

“โอ๊ยเซ็ง! ทำแต่งานเมื่อไหร่จะมีเมียนอนพื้นไปนั่นแหละ”

ถึงแก้วจะบ่นแบบนั้นแต่พอทำงานก็มืออาชีพมากจนกัลป์ที่บอกแบบคร่าวๆ ยังตกใจเพราะจากห้องโล่งๆ มีแค่ที่นอนวางอยู่กลายเป็นห้องที่ดูสวยงามจนคาดไม่ถึง เพราะงานทีร้านกาแฟค่อนข้างยุ่งลูกค้าเต็มร้านกัลป์เลยคุยงานตรงหน้าเคาน์เตอร์มีบ้างที่นักศึกษาเข้ามาแซ็วเรื่องแก้ว คงเพราะร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงมาก่อน

“เผื่อพื้นที่ไว้มะ”

“เผื่อไว้ทำไม”

“เผื่อมีคนมาอยู่ด้วยไง”

“ไม่มีใครอยากมาอยู่ห้องเล็กๆ แบบนี้หรอก”

“เคยถามเขารึยังล่ะ...”

ดูเป็นคำถามที่โคตรจี้ใจจำ...กัลป์เงียบไปความจริงคือเถียงไม่ออกเลยตัดบทกลับมาเรื่องแบบห้องต่อ กำลังจะขีดดินสอวาดแบบบอกสถาปนิกแต่กลับมีเสียงสั่งเครื่องดื่มตรงหน้าเคาน์เตอร์ดังขึ้นมาก่อน

“โกโก้แก้วนึงครับ”


แน่นอนว่ากัลป์จำเสียงได้แม่นยำจะมีใครน้ำเสียงแบบนี้ได้อีกเป็นการสั่งเครื่องดื่มที่แข็งกระด้างระดับสิบ ทันทีที่กัลป์หันไปมองตรงหน้าเคาน์เตอร์กลับเป็นไอ้เวลาที่ยกมือมาเซย์ฮัลโหลแทน เวพูดไม่มีเสียงว่าตายแน่ๆ มึงโดนงอนตายแน่ๆ เลยโดนน้องวีที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟาดแขนทีนึงแล้วกลับมาทำตัวเจี๋ยมเจี้ยมตามเดิม กัลป์เลยเดินมาที่เคาน์เตอร์พร้อมกับบอกแพทว่าเดี๋ยวจะชงโกโก้แก้วนี้เอง

นายแพทย์นาที...วันนี้ดูภูมิฐานขึ้นมาหน่อยใส่ชุดทำงานเต็มยศผมเผ้าก็เซ็ทซะเข้าที่เข้าทางเปิดหน้าผากเหม่งๆ ผิดกับเมื่อวานยังกะคนละคน แต่ไอ้อาการหน้าบึ้งตาขวางนี่คนเดิมไม่ผิดแน่

“ถ้าไม่ว่างชงก็ไม่เป็นไรนะ ไม่กินก็ได้”

“แล้วไม่ทราบว่าคุณหมอจะมาร้านกาแฟทำไมถ้าไม่กิน”

“อย่าคิดว่าเป็นเจ้าของร้านแล้วเราจะไม่กล้านะ”

“น่ากลัวเนอะ”

ทั้งๆ ที่บทสนทนาเหมือนจะตีกันอยู่ร่อมร่อแต่บรรยากาศมันดูมุ้งมิ้งมากกว่านั้น โฟโต้ที่ต่อแถวซื้อกาแฟเอียงหน้ามามองทั้งคู่ พี่กัลป์เจ้าของร้านเท้าคางกับเคาน์เตอน์ดวงตาระยิบระยับดูก็รู้ว่ามีความสุข ส่วนอีกคนก็จ้องหน้าพี่กัลป์อย่างไม่ยอมแพ้แต่พอพี่กัลป์เอื้อมมาจับมือดูก็รู้ว่าเขินเพราะหูแดงแจ๋ โฟโต้ค่อยๆ ยกกล้องในมือขึ้นมาก่อนจะกดชัตเตอร์

“ไปแอบถ่ายเขาได้ยังไง”

แก๊ปที่ยืนอยู่ข้างๆ แกล้งเอามือปิดตาคนที่กดชัตเตอร์ไม่หยุดโฟโต้เลยยื่นรูปในกล้องให้ดูแก๊ปกระซิบเบาๆ ว่ารูปยังกะพรีเวดดิ้ง นี่ก็ไม่คิดว่าพี่กัลป์จะมีแฟนกับเขาเหมือนกันและมั่นใจมากว่าไม่ใช่เขาแค่คนเดียวที่สงสัยเพราะตอนนี้ลูกค้าต่างก็มองมาที่เคาน์เตอร์กันทั้งร้านแต่พอนาทีหันหลังกลับไปมองทุกคนก็ทำเป็นสนใจเครื่องดื่มตรงหน้าตามเดิม

“กัลป์ ตกลงแบบตามนี้นะเดี๋ยวแก้วต้องไปหาลูกค้าต่อแล้ว”

พอกัลป์พยักหน้าตกลง
แก้วก็เลยแกล้งเดินเข้ามาหาพร้อมกับเอนตัวมากระซิบเบาๆ

“คุณหมอนาฬิกากลับมาจากเมกาแล้วเหรอ น่ารักขึ้นเยอะเลย”

“โหดขึ้นด้วยนะ”

ท่าทางจะจริงเพราะผึ้งแอบขำตอนที่เดินเข้ามาใกล้กัลป์คุณหมอนาทีมองไม่วางตาเลย พอแกล้งเพื่อนจนหนำใจแล้วเลยโบกมือลาขอตัวไปทำงานต่อ บรรดานักศึกษาที่ยืนรอสั่งเครื่องดื่มตรงหน้าเคาน์เตอร์ส่งเสียงแซวเจ้าร้านกันดังลั่นเอาแต่แย่งกันถามว่าผู้หญิงสวยๆ ใช่แฟนพี่กัลป์รึเปล่า กัลป์ได้แต่แกล้งยืนอมยิ้มไม่ตอบคำถามแต่สายตาเหลือบมองไปยังหมอนาทีที่ยืนเคาะนิ้วกับเคาน์เตอร์

...............
............................
.....................................................
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-11-2017 21:35:38 โดย RIBBINBO »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 07: MOCHA 21/10/17 PAGE.2-3
« ตอบ #69 เมื่อ: 06-11-2017 20:13:27 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #70 เมื่อ06-11-2017 20:21:22 »

................
......................................................


“แฟนพี่กัลป์โคตรเช้งกะเด๊ะอ่ะ”

“คนนี้ก็น่ารักมาก เป็นเพื่อนพี่กัลป์เหรอครับ”

กลุ่มวิศวะปีสี่กระเถิบตัวเข้าหานาทีที่ยืนอยู่ ส่งยิ้มหวานสุดใจกะให้คุณหมอใจอ่อนแต่สิ่งที่ได้มาคือซองคุ้กกี้ที่กระแทกตรงกลางหน้าผาก ไฟกับสตางค์ถึงกับหัวเราะออกมาเมื่อพี่กัลป์ปาโดนหน้าไอ้พีได้อย่างแม่นยำ พีถึงกับเอามือกุมหน้าผากพูดเสียงเบาๆ ว่าคนนี้น่าจะตัวจริงดีที่พี่กัลป์ไม่ปาเครื่องชงกาแฟมาด้วย

“นี่มึงรู้ป่ะกัลป์ เวลาพักของหมอนี่หาได้ยากแล้วแต่หมอบางคนนี่เอาเวลาพักแค่หนึ่งชั่วโมงมานั่งเฝ้าเจ้าของร้านกาแฟ”

“มึงมีหน้ามาพูดแบบนี้เหรอไอ้เว อีกนิดเดียวมึงจะเข้าไปนั่งเรียนกับน้องวีแล้ว”

ไม่เห็นสองคนนี้เถียงกันมานานเชื่อแล้วว่าต่อให้อายุมากขึ้นมากแค่ไหนฝาแฝดก็ยังเป็นฝาแฝดเถียงกันเป็นเด็กๆ ไม่มีผิด  กัลป์ดึงแขนให้นาทีเดินเข้ามาตรงหลังเคาน์เตอร์เจ้าเด็กวิศวะที่ยังยืนอยู่ร้องหูว..กันอย่างพร้อมเพรียงจนเขาต้องไล่ให้นั่งรอที่โต๊ะก่อนไปยังมียื่นหน้ามาส่งเสียงกิ้วๆ ว่าคุณนายร้านกาแฟเป็นถึงคุณหมอหน้าตาใสกิ๊ง

“ต้องกลับไปทำงานกี่โมง”

“อีกครึ่งชั่วโมง”

“ไม่เหนื่อยหรือไงโรงพยาบาลก็ไม่ใช่ใกล้ๆ ”

“ตอนตั้งใจจะมาไม่เหนื่อยแต่พอมาถึงแล้วเหนื่อย”

กัลป์หลุดขำเดี๋ยวนี้คุณหมอนาทีประชดประชันเก่งก็พอรู้ว่าเรื่องอะไร กัลป์เลยหยิบโกโก้มาชงให้ไม่รู้เขาคิดไปเองรึเปล่าเขารู้ว่าโกโก้รสชาติแบบไหนใส่โกโก้แค่ไหนนมข้นเท่าไหร่และมันก็เป็นโกโก้สูตรเฉพาะสำหรับนาที กัลป์โรยผงโกโก้เป็นขั้นตอนสุดท้ายแล้วยื่นให้

“นี่มาเพราะอยากเห็นหน้า?”

สงสัยกัลป์จะถามตรงไปหน่อย
คนที่กำลังดูดโกโก้อึกๆ สำลักซะหน้าแดงไปหมด

“อยากกินโกโก้เฉยๆ”

“ถ้าแค่อยากกินทำไมไม่ซื้อร้านแถวโรง’บาล”

“กัลป์จะให้พูดตรงๆ ใช่ไหม”

“เอาแบบตรงที่สุด”

“มีคนไข้ตั้งแต่หกโมงเช้าจนถึงบ่ายสามยังไม่ได้พักสักวินาทีพอพักปุ๊บก็เลยขับรถมาที่นี่อยากกินโกโก้แล้วแต่พอมาถึงก็เจอเจ้าของร้านอยู่กับแฟ...ผู้หญิงสวยคนนึงก็เลยคิดว่าควรจะกลับไปทำงานต่อดีกว่า”


ตรงและละเอียดยิบคุณหมอนาทีจะยกโกโก้ในมือขึ้นมาดื่มต่อแต่กัลป์ก็ดึงข้อมือไว้ก่อน  นี่ยอมรับตรงๆ ว่ากล้ามเนื้อบนใบหน้านี่มันบังคับไม่ได้เลยว่ะโคตรอยากจะยิ้มค้างมันไว้อย่างนั้น กัลป์รู้สึกว่านาทีแสดงออกมากขึ้นถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่พูดอะไรแบบนี้ออกมาอาจจะหนีกลับไปแล้วด้วยซ้ำ

“ผู้หญิงสวยที่ว่าคือสถาปนิกที่เจ้าของร้านจ้างมาให้ออกแบบห้องด้านหลังให้เป็นห้องพักเพราะบางวันก็ขี้เกียจขับรถกลับคอนโด”

“อยู่คนเดียว?”

“ก็คิดอยู่ว่า...”

กัลป์แกล้งเดินเข้ามาใกล้ๆ มือที่จับข้อมือนาทีไว้รั้งอีกคนให้เข้ามาหา คณหมอเลยเอนตัวหลบแต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร เสียงโทรศัพท์ของนาทีก็ดังขึ้นมาแน่นอนว่ามีคนไข้เคสด่วนแน่ๆ ท่าทางรีบร้อนทำให้กัลป์ปล่อยให้คุยโทรศัพท์ดีๆ ก่อนจะหันมาบอกว่าต้องรีบไปแล้ว กัลป์เลยพยักหน้ารับอีกฝ่ายเลยรีบออกจากร้านแต่ยังไม่ถึงห้านาทีคุณหมอก็วิ่งกลับมาอีกรอบท่าทางอึกอักๆ ทำให้กัลป์ต้องเอ่ยถามว่ามีอะไร

“จริงๆ แล้วที่เรามาที่นี่เพราะคิดว่าอยากเจอหน้ากัลป์แค่ห้านาทีก็ยังดี”

“..........................................................”

“ไปก่อนนะ”

“นาที”

คุณหมอทำท่าจะรีบวิ่งออกไปอีกรอบแต่กัลป์กลับคว้าแขนไว้ทันแล้วดึงเข้าหาตัว อ้อมแขนกอดรัดจนนาทีซบหน้าลงกับอกกว้างทั้งร้านกาแฟเงียบกริบเมื่ออยู่ดีๆ เจ้าของร้านกาแฟสุดหล่อก็กอดใครไม่รู้หน้าตาเฉย นาทีตัวแข็งทื่อไม่กระดุกไม่กระดิกจนกัลป์กระชับกอดให้แน่นขึ้นถึงได้หันมาสบตา

“เจอหน้าห้านาทีมันน้อยไปแถมกอดอีกสามนาทีแล้วกัน”

คุณหมอนาทีหน้าแดงแปร๊ดแต่ยังไม่ทันได้เขินนานกว่านี้เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก ชีวิตคุณหมอไม่มีเวลาส่วนตัวนานเลยต้องรีบวิ่งออกจากร้านได้ยินเสียงไอ้เวนำแซ็วคนแรกตามด้วยบรรดาลูกค้าในร้านที่ส่งเสียงฮิ้วๆ กิ้วๆ กันไม่เลิกเห็นไกลๆ ว่าโฟโต้สถาปัตย์ชูกล้องในมือขึ้นมาแน่นอนว่าคงถ่ายฉากกอดได้ทัน ดีที่นาทีออกจากร้านไปแล้วไม่งั้นคงได้เขินมากกว่านี้แน่

“เป็นไงพี่อยากมีชีวิตคู่แล้วสิ”

“ก็แก่แล้วป่ะวะวันๆ กูเจอแต่มึงเนี่ยแพทแต่งงานกับกูไหม”

“ผมโคตร งง กับชีวิตรักพี่เลยหมอนาทีก็เดี๋ยวมาเดี๋ยวหายส่วนพี่ก็ไม่เคยชัดเจนปวดกบาล”

“กูเคยบอกมึงไปแล้ว..แพท”

“ผมรู้..แต่ที่พี่บอกผมมันเมื่อสองสามปีที่แล้วตอนนั้นพี่บอกเองว่าพี่ยังไม่มีอะไรสักอย่างที่เหมาะสมกับนายแพทย์นาที แต่ตอนนี้มันก็โอเคแล้วนะ ร้านพี่กำไรร้อยล้านแล้วมั้งมั่นคงยิ่งกว่ารากต้นไทร”

ดูมันเปรียบเทียบ ..กัลป์ยอมรับว่าทุกอย่างในชีวิตตอนนี้เขาก็คิดว่ามันลงตัวแล้ว เขามีงาน มีธุรกิจ  มีเงินที่คิดว่ามันก็มากพอที่จะไม่อดตาย เขาเองก็คิดเรื่องนี้ตั้งแต่ก่อนนาทีจะกลับมาจากอเมริกาด้วยซ้ำแต่พอเอาเข้าจริงเขาก็ไม่กล้าที่จะเริ่มคุยเป็นเรื่องเป็นราวสักทีเขาเองก็ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงแพทเลยยื่นแก้วโกโก้ที่นาทีวางทิ้งไว้ก่อนจะบอก

“บางทีหมอนาทีก็อาจจะไม่ได้ต้องการผู้ชายเพียบพร้อมอะไรขนาดนั้นก็ได้นะพี่ เขาอาจะต้องการแค่เจ้าของร้านกาแฟที่ชงโกโก้ให้เขากินไปตลอดชีวิต”

“............................................................................”

“เรื่องความรักเห็นแก่ตัวบ้างก็ได้นะพี่กัลป์”


กัลป์เดินเข้ามาในห้องพักแล้วหยิบกุญแจมาไขลิ้นชักที่เขาล๊อคกุญแจไว้
ซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนสุดทำให้กัลป์หลับตาลงเหมือนใช้ความคิด ..บางทีมันก็คงต้องถึงเวลา


COCOA


“ของๆ ใครใครก็ต้องห่วงของใครๆ ก็ต้องหวงห่วงใยรักใครถนอม ~ ”


เหมือนจ้างสถาปนิกบ้าๆ บอๆ มาทำงานให้ แก้วสาวสวยคนเดิมกำลังถือแบบแปลนห้องพักพร้อมกับเต้นยึกๆ ยือๆ ไปมาตาก็แอบเหล่ไปยังด้านนอกที่มีหมอนาทีนั่งทำงานอยู่ เมื่อวันก่อนหลังจากที่กัลป์บอกว่าจะปรับปรุงห้องพักด้านหลังร้านคงมีสถาปนิกมาที่ร้านตอนเย็นทุกวัน ตอนแรกก็ไม่เห็นนาทีจะตอบรับอะไรก็แค่พยักหน้ารับรู้ แต่ตอนเย็นนาทีจะโผล่มาที่ร้านตลอดถ้าไม่ติดคนไข้ก็จะมานั่งดื่มโกโก้รอจนเขาปิดร้าน  แต่ถ้าเข้าเวรพักชั่วโมงนึงก็มาก่อนเข้าเวรตอนเช้าก็มา ออกเวรเช้าก็มา

ขนาดไอ้เวยังบอก

“กูว่ากูติดน้องวีหนักแล้วนะมีคนหนักกว่ากูอีก”

อย่างวันนี้คุณหมอนาทีหอบงานมาด้วย หนีบมาทั้งเอกสารและแม๊คบุ๊คสีขาว นั่งหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะแต่ก็แอบขำเพราะเห็นเงยหน้าขึ้นมามองเขาทุกห้านาทีไม่รู้งานวันนี้จะเสร็จรึเปล่า แต่หลายวันมานี้เหมือนนาทีมีเรื่องเครียด เห็นนั่งมองเอกสารแล้วขมวดคิ้วอยู่นานสองนาน พอเดินเข้าไปใกล้ก็จะรีบเอาเอกสารไปซ่อนเหมือนไม่ต้องการที่จะให้เขาเห็น

“เสร็จเร็วกว่าที่คิด”

“แหม..มันจะอะไรมากมายละจ๊ะแค่ห้องนอนคนบ้างานไม่ได้สร้างเรือนหอสักหน่อย”

“วกมาเรื่องนี้ตลอด”

“เราพูดจริงๆ นะกัลป์ไม่มีใครอยากอยู่กับความไม่ชัดเจนไปตลอดชีวิตหรอก ถ้าวันนี้คุณหมอนาฬิกายังทนไหว แต่ถ้าวันนึงเขาไปจากกัลป์แล้วไม่กลับมาอีกเลยกัลป์จะทำยังไง”

“............................................................................”

“แก้วไม่อยากให้มีคำว่าสายเกินไปทั้งๆ ที่คนที่รักอยู่ตรงหน้า”

“รู้ไหมตั้งแต่นาทีกลับมาโดนสั่งสอนไม่หยุดเลยทั้งไอ้แพททั้งแก้ว”

“ก็กัลป์ไม่ได้เรื่องเลย อยากจะเดินไปบอกหมอนาฬิกาว่าให้ไปหาผัวใหม่”

“ปวดหัวกับผู้หญิงสมัยนี้ที่จริงแล้วกัลป์มีเรื่องให้แก้วช่วยอีกเรื่องนึง”

กัลป์เดินไปหยิบซองสีน้ำตาลพร้อมกับยื่นให้แก้ว ทันทีที่สาวสวยสถาปนิกเห็นเอกสารทั้งหมดก็ยืนช็อคตาค้าง เอาแต่ก้มลงมองเอกสารในมือสลับกับมองหน้ากัลป์อยู่อย่างนั้น

“เป็นไง ได้เรื่องยัง”

“สุดๆ อ่ะโหยกัลป์โคตรเท่พระเอกมาก เออแต่แก้วติดโปรเจคลูกค้ารายอื่นเดี๋ยวแนะนำเพื่อนให้รับรองเก่ง อีกอย่างเรื่องนี้สำคัญคุณหมอนาฬิกาคงรู้สึกไม่ดีถ้าให้แฟนเก่าแบบเรา...”

“ไม่เป็นไรเข้าใจ”

“เจ๋งว่ะ รีบๆ บอกเขาล่ะ”

แก้วกลับไปแล้วก่อนกลับมีการไปทำหน้าตาปลื้มปิติกับไอ้แพทที่ทำหน้า งงๆ เพราะมันไม่รู้เรื่องด้วยกัลป์เลยไล่ให้กลับบ้านกลับช่องกันไปทั้งคู่ พอสถาปนิกจอมวุ่นวายกลับไปกัลป์เลยเดินมาหาคุณหมอนาทีที่นั่งเท้าคางอยู่ตรงโต๊ะ ตอนแรกนึกว่าทำงานเคร่งเครียดแต่พอเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นเป็นรูปน้องหมาคอร์กี้ตัวป้อมๆ สั้นๆ

“อยากเลี้ยงเหรอ”

“อยาก แต่ที่คอนโดไม่ให้”

“รออีกหน่อยแล้วกัน”

“จะให้เอามาเลี้ยงที่นี่เหรอ”

“เรื่อง..ร้านพังพอดี”

กัลป์เห็นว่าวันนี้ดึกมากแล้วเลยบอกให้นาทีรีบกลับเดี๋ยวไปส่งที่คอนโดเพราะรู้ว่าเดี๋ยวนี้วันหยุดนาทีไม่ค่อยได้ขับรถ  คุณหมอว่าง่ายคงเหนื่อยอยู่เหมือนกันเห็นนั่งทำงานตั้งแต่บ่าย กัลป์หยิบชองทั้งหมดมาถือไว้เองเมื่อเดินมาถึงหน้าร้านกำลังจะกดล็อคกุญแจ

“ที ถ้าวันไหนเหนื่อยก็นอนพักเถอะไม่ต้องมาทุกวันก็ได้”

“ใครจะปล่อยให้กัลป์อยู่กับแฟนเก่าสองต่อสองล่ะ...............ขอโทษทั้งๆ ที่เราไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้”

“ที่อยากบอกคือถ้าวันไหนเหนื่อยไม่ต้องมาก็ได้เดี๋ยวเอาโกโก้ไปให้ที่คอนโด หรือถ้าวันไหนติดคนไข้พักแค่ไม่กี่นาทีกัลป์ไปหาที่โรงพยาบาลเอง ขับรถไปๆ มาๆ แบบนี้ไม่ดีเลย”

คุณหมอนาทียิ้มแฉ่งเป็นเด็กๆ  จากที่หน้าตาเหนื่อยล้าก็กลายเป็นแป๊ะยิ้มเห็นอย่างนั้นมันน่าหมั่นเขี้ยวเลยเอื้อมมือไปหยิกแก้มแรงๆ มีการทำหน้าบึ้งแต่บอกว่าวันนี้อารมณ์ดีจะไม่โกรธ ท่าทางน่ารักๆ ที่นาทีแสดงออกมันหมือนกับที่ไอ้เวบอกนาทีดูเป็นเด็กวัยรุ่นมากกว่าจะเป็นนายแพทย์ เคยมีการมากระซิบบอกว่ามีทั้งหมอและคนไข้ที่ตามจีบ บางวันหอบตะกร้ายังกะกระเช้าปีใหม่มาให้ มีชวนไปกินข้าวดูหนังฟังเพลงแต่นาทีก็ปฏิเสธหมด

ลึกๆ เขายอมรับเลยว่าหวง..นี่ก็ว่าจะไปหานาทีที่โรงพยาบาลบ่อยๆ เหตุผลรองคือไม่อยากให้ทีขับรถไปมากลัวว่าจะหลับในระหว่างทาง แต่เหตุผลหลักคือต้องไปประกาศความเป็นเจ้าของซะบ้างเดี๋ยวจะมีคนมาจีบเยอะไปกว่านี้

แต่มันก็มีบางเรื่องที่ยังคาใจอยู่

“นาที มีเรื่องอะไรจะบอกกัลป์ไหม”


แวบนึงที่เขาเห็นแววตาของคนตรงหน้าวูบไหว
แต่คุณหมอนาทีก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธ อยู่ดีๆ คำพูดของแก้วมันวนเวียนอยู่ในหัวจนกัลป์นึกกลัว

“แก้วไม่อยากให้มีคำว่าสายเกินไปทั้งๆ ที่คนที่รักอยู่ตรงหน้า”


COCOA


“พี่เป็นแฟนพี่กัลป์เหรอครับ”

“เป็นหมอ”

“หมอหน้าตาแบบนี้ผมก็อยากจะป่วยทุกวันเหมือนกันนะ”

“พี่คิดว่าน้องเองก็ใกล้จะป่วยแล้ว”

“ไข้ไจเหรอครับ”

“โดนแฟนกระทืบ”

ฟ้าครามหันไปมองข้างหลังทันทีที่จบประโยคแน่นอนว่าสตางค์เองก็ยืนกอดอกมองอยู่นาน กัลป์เดาได้เลยว่าคู่นี้เดี๋ยวก็ตีกันอีก เป็นคู่ที่สามวันดีสี่วันไข้งอนกันบ่อยที่สุด แต่มันก็เป็นไปตามประสาคู่รักฟ้าครามขี้เล่นชอบแหย่ให้สตางค์โกรธแต่สุดท้ายก็เห็นไปง้อจนสตางค์ใจอ่อน แต่ถึงแบบนั้นกัลป์ก็รู้ว่าฟ้าครามน่ะรักแค่สตางค์เท่านั้น เห็นครั้งล่าสุดทะเลาะกันเรื่องที่ฝึกงานของสตางค์ แน่ล่ะหน้าตาระดับสตางค์ก็คงมีพี่ที่ไปฝึกงานมาหยอดมาจีบเดือดร้อนถึงฟ้าครามที่รู้เรื่อง

เห็นว่าทะเลาะกันแรงอยู่เหมือนกันสตางค์ร้องไห้ด้วยแต่ก็จบลงด้วยดีรักกันเหมือนเดิมมากกว่าเดิมด้วยซ้ำและเป็นครั้งแรกที่กัลป์เห็นฟ้าครามเอาจริงเอาจังไม่ใช่ผู้ชายขี้เล่น เหมือนที่เคยเห็นทุกวัน คุณหมอนาทีโบกมือลาเจ้าเด็กกวนตีนเมื่อเห็นว่าท่าทางขี้เล่นหายวับเอาแต่เดินตามแฟนต้อยๆ กัลป์เลยเดินเข้ามาหามือใหญ่วางลงบนกลุ่มผมสีดำนั่น

“วันนี้จะปิดร้านเร็วหน่อยว่าจะจัดของในห้อง”

“ให้ช่วยไหม”

“นั่งรอเฉยๆ ก็ได้มันไม่มีอะไรมากหรอกแต่เดี๋ยวแก้วจะเข้ามาเก็บงานนะ”

แค่เพียงไม่นานหลังจากที่กัลป์ปิดร้านสถาปนิกคนสวยก็เข้ามาหา แก้วทักคุณหมอนาทีที่เงยหน้าขึ้นมาจากคอมแล้วยิ้มให้ กัลป์เลือกที่จะเปิดประตูห้องทิ้งไว้เพื่อความสบายใจของนาทีและมันก็คงไม่ดีด้วยถ้าอยู่กับผู้หญิงสองต่อสองโดยเฉพาะผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนเก่า

“โอเคแล้วนะ”

“โอเค ขอบใจมากแก้ว”

“แล้วเรื่องนั้นไม่ต้องห่วงนะแก้วบอกเพื่อนไว้แล้ว แล้วก็…เซอไพร์ส!!!!!”

แก้วหยิบการ์ดสีขาวขึ้นมาชูตรงหน้ากัลป์นิ่งไปสักพักก่อนจะรับมันมาเปิดดู พอเห็นชื่อที่เขียนไว้ก็ยิ้มออกมาแน่นนอนล่ะมันจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากการ์ดแต่งงาน แก้วมีการบอกว่าเขามัวแต่ชักช้ายืดยาดขออนุญาตแซงหน้าไปก่อนมีการย้ำว่าให้เขาพานาทีไปด้วย กัลป์ยิ้มรับพร้อมกับมองผู้หญิงที่เคยห้าวจนแทบจะกระทืบผู้ชายตายแต่อีกไม่กี่เดือนก็จะเป็นเจ้าสาวแล้ว

“ยินดีด้วยนะ”

“จ่ะ! ตัวเองเถอะรีบๆ เข้าไม่งั้นจะให้หมอนาฬิกาไปหาแฟนในงานแต่งแก้ว”

“ไม่มีใครหล่อเท่ากัลป์หรอก”

แก้วถึงกับเบ้ปากอย่างหมั่นไส้
ก่อนที่ทั้งคู่จะเข้ามากอดแสดงความยินดีตามประสาเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน

“กัลป์ขอยืมที่ชาร์ต….”

ทั้งสองคนชะงักค้างเมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นตรงหน้าประตู แก้วผละออกมาก่อนจะเอนตัวมากระชิบบอกกัลป์ว่าแก้ตัวเอาเองนะขอตัวกลับก่อนกลัวตายก่อนจะได้แต่งงาน สถาปนิกคนสวยทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้เจ้าของร้านกาแฟที่พยักหน้าอย่างเข้าใจ คุณหมอนาทีไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกเพียงแค่ยืนนิ่งๆ อยู่หน้าประตูกัลป์เลยเป็นฝ่ายที่เดินเข้ามาหา

“ที..คือแก้ว อืออออ!”

ยังไม่ทันจะได้พูดจบนาทีกลับเป็นฝ่ายกระชากกัลป์เข้ามาจูบ สองมือของนาทีกำเสื้อเชิ้ตสีขาวของกัลป์ไว้แน่นท่าทางที่เหมือนทั้งกลัวทั้งโกรธทำให้กัลป์ยกมือกอดเอวอีกฝ่ายไว้มันเหมือนว่านาทีขาดสติแต่พอนึกขึ้นได้ก็จะผละออกแต่กัลป์กลับไม่ยอมปล่อย ริมฝีปากที่เฉียดกันไปมาทำให้กัลป์ค่อยๆ แต้มจูบเบาๆ คอยดูท่าทีของนาทีว่าเป็นยังไงแต่พอคุณหมอไม่ได้หันหน้าหนีกัลป์เลยตัดสินใจแนบจูบลงไปอีกครั้ง

มันไม่ได้รุนแรงเหมือนครั้งแรก กัลป์ค่อยๆ แต้มจูบให้นาทีผ่อนคลายไม่ได้รีบเร่งให้จูบตอบ สองมือของนาทีที่กำเสือเชิ๊ตไว้ค่อยคลายออกก่อนจะเลื่อนมาวางบนไหล่กว้างกัลป์ยิ้มนิดๆ เมื่อเห็นว่านาทีเริ่มจูบตอบเขาบ้างแล้วปลายลิ้นที่สัมผัสกันทำให้ทั้งสองคนต่างกระชับกอดให้แน่นขึ้น เมื่อเห็นว่านาทีเริ่มหายใจไม่ทันกัลป์เลยต้องปล่อยให้คุณหมอได้พักหายใจแต่ก็ยังไม่วายแต้มจูบไปเรื่อยๆ

“กัลป์…เรามีเรื่องจะบอก”

“ไม่ชอบประโยคนี้เลย”

กัลป์หยุดจูบแล้วมองหน้านาทีชัดๆ เขารู้อยู่แล้วว่านาทีต้องมีเรื่องอะไรที่เก็บไว้ในใจ พอเห็นท่าทางไม่สบายใจของคุณหมอทำให้กัลป์ต้องคอยลูบแก้มเบา ๆ  พร้อมกับบอกว่าไม่ต้องกลัว

“ที่โรงพยาบาลจะส่งให้ไปเยอรมันแล้วหนึ่งในนั้นมี…”

“กี่ปี”

“หก”

“…………………………….....................”

“กัลป์เราอยากได้ยินอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่คำว่า ยินดีหรือดีใจด้วย”

นาทีช้อนตามองกัลป์ที่เงียบไปเมื่อได้ยินเรื่องทั้งหมดไม่มีคำพูดอะไรอีกหลังจากนั้น ต่างคนต่างใช้ความคิด นาทีคิดว่าสุดท้ายมันก็เป็นเหมือนเดิมระหว่างเราไม่มีอะไรที่ชัดเจนไปกว่าห้าปีที่แล้วเลย นาทีค่อยๆ ละมือที่กอดเอวกัลป์แต่อยู่ดีๆ กัลป์กลับเป็นฝ่ายรั้งให้เข้ามากอดอีกครั้งอ้อมกอดครั้งนี้มันแน่นซะจนนาทีเองยังตกใจ

“อย่าไป…อย่าไปไหนอีกเลยนะอยู่กับกัลป์ที่นี่ นาที”


เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นาทีร้องไห้หยดน้ำตาไหลลงซึมเสื้อเชิ้ตทำให้กัลป์ต้องยกมือขึ้นมาจับแก้มแล้วเช็ดน้ำตาให้คุณหมอเอียงแก้มเข้าหามือใหญ่แล้วยิ้มให้ทั้งน้ำตาท่าทางอ้อนๆ ที่ไม่เคยได้เห็นกัลป์เลยก้มลงมาจูบตรงหน้าผากขาวค้างไว้ก่อนที่จะเลื่อนมากระซิบบางอย่าง

“ถอดเสื้อให้หน่อยคุณหมอ”

ถึงแม้จะโดนต่อยแต่นาทีก็ยกมือที่สั่นน้อยๆ ขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อให้กัลป์อยู่ดี อายุจะสามสิบอยู่แล้วแต่นาทีก็ยังเขินเหมือนเด็กๆ เจ้าของร้านกาแฟเองก็ถอดเสื้อให้คนตรงหน้าแน่นอนว่านาทีแกล้งมองไปทางอื่นแก้เก้อเมื่อเขาปลดกระดุมออกหมดแล้วกว่าจะหันกลับมามองหน้ากันตรงๆ ก็ตอนที่เขาก้มลงมาหอมแก้มแรงๆ

มันเหมือนกับเราสองคนรอเวลานี้มานาน

ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติกัลป์หยุดขยับตัวเพราะอยากจะเห็นหน้านาทีชัดๆ มือใหญ่ไล้ไปตามช่วงขาก่อนจะเลื่อนมาที่ท่อนแขนนาทีเองก็รู้สึกเขินขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาของกัลป์มือที่วางข้างลำตัวยกขึ้นมาวางลงบนไหล่กว้างก่อนจะรั้งให้เข้ามาใกล้ๆ

“กัลป์ เราอยากบอก..”

“กัลป์รักทีนะ ขอโทษที่ผ่านมาไม่เคยชัดเจนเลย”

“ทีก็รั…อืออออ”

“ถ้าพูดตอนนี้กัลป์ไม่หยุดแค่รอบเดียวแน่”

กัลป์หัวเราะเมื่อเห็นว่านาทีเม้มปากแน่นแต่จะให้เชื่อฟังง่ายๆ คงไม่ใช่คุณหมอนาทีแน่ๆ เพราะกัลป์เห็นว่าเพียงแค่แป๊บเดียวนาทีก็กลับมาทำหน้าเจ้าเล่ห์แถมยังรั้งให้เขาเข้ามาใกล้กว่าเดิมก่อนจะกระซิบบอกรักเขาไม่หยุด แน่ละเขาก็จะไม่ยอมแพ้เหมือนกันเพราะคุณหมอตั้งใจยั่วเขาขนาดนี้เลยพลิกตัวให้นาทีขึ้นมาอยู่ด้านบน

“กัลป์!”

เอาซิ…ใครจะไปยอมแพ้ง่ายๆ



“ง่วงไหม”

“ไม่ง่วง”

นาทีพลิกตัวมาหาคนที่นอนอยู่ข้างๆ เนื้อตัวนาทีแดงก่ำจนกัลป์ต้องดึงเอาผ้าห่มมาห่มให้ กัลป์ก้มลงมองคุณหมอที่ไม่ยอมละสายตาไปไหนจากเขาสักวินาทีเลยก้มลงมาจูบเบาๆ นาทียิ้มหวานเงยหน้ารับจูบก่อนที่กัลป์จะเอื้อมมือไปหยิบบางอย่างออกมาจากลิ้นชักหัวเตียง

“อะไร”

“คีย์การ์ดคอนโดกัลป์ มันใกล้กว่าที่ร้านวันไหนออกเวรไปรอที่คอนโดก็ได้จะได้ไม่ต้องขับรถมาที่นี่ ที่คอนโดกัลป์ก็ชงโกโก้ได้เหมือนกัน”

“เราอยากกินโกโก้ที่ร้านกาแฟมากกว่าแต่ก็ถ้ากัลป์ให้เราก็เอาไว้ก่อนนะ”

นาทีมองคีย์การ์ดไม่วางตาเผลอตัวลุกขึ้นมานั่งแต่คงลุกเร็วไปหน่อยเลยเบ้หน้ากัลป์เลยลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงไว้ คุณหมอยิ้มแก้มปริจังหวะที่เอื้อมมือจะมาหยิบคีย์การ์ดแต่กัลป์กลับยกมือหนี

“แค่ชั่วคราวนะ”

“………………………………………”

หน้านาทีโคตรตลกเหมือนกดปุ่มหยุดเวลาไว้มือที่จะเอื้อมมาหยิบคีย์การ์ดค้างอยู่กลางอากาศ พอเห็นแบบนั้นก็เลยหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลให้ดู ทันทีที่คุณหมอเปิดดูก็เหมือนจะช็อคมากกว่าเดิม

“บ้านมันยังไม่เสร็จดี ห้องทำงานของทีกัลป์ให้สถาปนิกออกแบบให้อยู่มีห้องนอนห้องเดียว แล้วก็สวนหน้าบ้านก็ว่าจะจัดการเรื่องต้นไม้ใหม่อีกรอบ เจ้าคอร์กี้ของทีจะได้มีที่วิ่งเล่น”

“……………………………………………………………………………”

“ไว้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเราย้ายมาอยู่ด้วยกันนะ”


คิดว่ามันเป็นคำพูดที่บอกทุกอย่างไว้หมดแล้ว แบบแปลนบ้านที่นาทีเอาแต่ดูไม่เลิกคือสิ่งที่เขาทำงานมาตลอดห้าปีเขาทุ่มเทรองลงมาจากร้านกาแฟ มันไม่ใช่แค่บ้านของเขาคนเดียวแต่มันจะเป็นบ้านของเขากับนาที

บ้านของเรา


นาทีโถมตัวมากอดกัลป์ไว้นแน่นเขาไม่เคยคิดว่ามันจะมีวันนี้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านเขาขอแค่ให้กัลป์รู้สึกแบบเดียวกันก็เพียงพอแล้ว เรื่องอื่นเขาจะไม่เคยคาดหวังบอกตรงๆ ว่าเขาเคยอิจฉาคนอื่นที่ได้อยู่ด้วยกันกับคนรักได้เจอกันทุกวันตอนเช้า กลับบ้านพร้อมกัน ได้นอนกอดกันตอนนอนไม่คิดว่าตัวเองจะได้มีวันนี้เหมือนกับคนอื่น

แต่มีอีกเรื่องที่เขาต้องบอกให้กัลป์รู้..

“คือจริงๆ แล้วเรามีเรื่องจะสารภาพกับกัลป์”

คุณหมอนาทีทำหน้าตาเจี๋ยมเจี้ยมจนกัลป์ต้องยกมือขึ้นมากอดเอวคนตรงหน้าไว้กันหนี เพราะกลัวว่าสารภาพเสร็จจะวิ่งหนีหายไปไหน ท่าทางอึกอักๆ ยิ่งทำให้กัลป์ต้องกระชับกอดแน่นจนนาทีต้องหัวเราะแหะๆ

“เรื่องเยอรมันที่เราบอกกัลป์ว่ามีชื่อเราอยู่ในนั้น..”

“แล้ว?”

“คือชื่อเราติดหนึ่งในสามก็จริง แต่คนที่ได้ไปมีคนเดียว”

“ขอสรุป”

“มันเป็นสาขาที่เราไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่คือเราคิดว่าเราสนใจสาขาอื่นมากกว่าก็เลยสละสิทธิ์ไปแล้วหมอบีคือคนที่ได้ไปเยอรมัน”

“นาที”

“เราไม่ได้หลอกกัลป์นะ”

“แค่บอกไม่หมด”

“ก็ตอนนั้นมันกลัวนี่อยู่ดีๆ กัลป์ไปกอดแฟนเก่าได้ยังไงกันก็เลย..”

กัลป์ไม่ได้โกรธหรอกแต่ขอแกล้งหน่อยเถอะใครให้เอาเรื่องนี้มาล้อเล่นกัน คุณหมอนาทีพยายามอธิบายให้ฟังไม่หยุดแต่กัลป์ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แต่ยอมรับว่าลึกๆ รู้สึกโล่งใจแต่ถึงนาทีได้ไปเยอรมันแต่เอาเข้าจริงเขาก็คงไม่ขวางอะไรต่อให้เขาบอกไปแล้วว่าไม่อยากให้ทีไปไหนอีกแต่พอถึงเวลามันก็จะไปขัดขวางความก้าวหน้าอาชีพการงานใครไม่ได้

“ไม่โกรธนะ”

มีการถามซ้ำแล้วซ้ำอีกกัลป์เลยส่ายหน้าไปมาคุณหมอเลยยิ้มแฉ่งจนตาหยีก่อนจะร้องเสียงหลงเมื่อกัลป์พลิกตัวให้คนที่นั่งอยู่นอนลงบนเตียงตามเดิม นาทียกมือขึ้นมาดันไหล่กัลป์ที่กำลังก้มหน้าลงมาหาพลางถามว่าอีกรอบเหรอพอกัลป์พยักหน้าก็ยังไม่เอามือออกไปอยู่ดี

“เหมือนฝันเลยเนอะ”

กัลป์หัวเราะแล้วจับมือนาทีที่ดันไหล่ขึ้นมาจูบเบาๆ

“เรื่องจริงเลยล่ะคุณหมอถ้าไม่เชื่อทำถึงเช้าก็ได้นะ”


.................
............................................
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-11-2017 21:53:09 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ RIBBINBO

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 139
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-2
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #71 เมื่อ06-11-2017 20:41:27 »

.................
...................................

 COCOA


“ตั้งแต่มีพี่หมอนาทีกาแฟร้านพี่กัลป์หวานขึ้นเป็นกอง”

มีลูกค้าคนเดิมและคนเดียวที่กล้าพูดแบบนี้และแน่นอนว่านาทีก็สวนกลับไปได้อย่างสมน้ำสมเนื้อ กัลป์กับสตางค์แรกๆ ก็ต้องคอยห้ามแต่หลังๆ ก็ปล่อยเลยตามเลยถึงจะเถียงกันทุกวันแต่ก็นับว่าสร้างสีสันให้ร้านกาแฟได้ดี กัลป์ยังหัวเราะตอนที่นาทีถามว่าเขาทำไมไอ้เด็กกวนตีนอย่างฟ้าครามถึงมีแฟนหน้าตาน่ารักอย่างสตางค์ได้

ดูคำถาม...ตอบไม่ถูกเลย

ลูกค้าทุกคนที่เดินเข้ามาในร้านจะแอบมองมองนาทีที่ตอนนี้กำลังปีนเก้าอี้เอารูปเจ้าวินาทีมาติดตรงบอร์ดของร้าน อย่าสงสัยว่ามันคือตัวอะไรมันคือเจ้าหมาคอร์กี้ของคุณหมอเขาได้ยินชื่อครั้งแรกนี่ปวดหัวจี๊ด หมาอะไรวะชื่อวินาทีชื่อยาวกว่าชื่อคนอีกแต่เจ้าของก็บอกว่าอยากให้เจ้าคอร์กี้มาเป็นครอบครัวด้วยก็เลยตั้งชื่อคล้ายกัน

อ้อจ่ะ...ตามสบาย
ขัดใจไม่ได้เดี๋ยวหมอจะโกรธ


วันนี้ที่ร้านกาแฟพี่กัลป์ครึกครื้นมากเหมือนทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่หมด  กัลป์ถอยหลังมายืนกอดอกมองบรรยากาศในร้านโต๊ะในสุดมีตะวันกับเมษานั่งอยู่ด้วยกัน ทั้งคู่เป็นคู่รักหน้าตาดีทุกตำแหน่งที่เกี่ยวกับหน้าตาสองคนนี้มีรายชื่ออยู่ในอันดับต้นๆ ของมหา’ลัย  แน่นอนว่าหน้าตาดีขนาดนี้เรื่องที่ทะเลาะกันก็คงไม่พ้นมีคนเข้ามาจีบ กัลป์เพิ่งรู้ว่าน้องเมษาหน้าตาน่ารักคิกขุเวลาหึงทีก็ทำอะไรเกินคาดอยู่เหมือนกัน

ตะวันเคยแอบมาปรึกษากัลป์อยู่บ่อยๆ คงเพราะเพิ่งเคยคบผู้ชายครั้งแรกก็เลยมาถามว่าผู้ชายนี่เขาไม่หึงกันเลยเหรอมีการถามเขาว่าหมอนาทีเวลาหึงแสดงออกยังไงเพราะเมษาไม่เคยแสดงอาการใดๆ ทั้งสิ้นเห็นเฉยๆ ตลอด จนเมื่อน้องดาววิศวะเฟรชชี่ปีหนึ่งเข้ามาจีบตะวันคงเพราะน้องเขาสวยมากหน้าตาระดับนางเอกช่องสาม นั่นแหละจากคนที่ไม่แสดงออกถึงกับมานั่งเฝ้าตะวันที่คณะวิศวะ เด็ดสุดคือลงรูปคู่ในไอจีรูปก็ไม่มีอะไรหรอกแค่ถ่ายตอนทั้งคู่ดื่มนมและฟองนมเลอะปากแก้มแนบแก้มหัวติดกันด้วยนะ จำได้เพราะว่ากัลป์เป็นคนถ่ายให้เอง

ไอ้ตะวันเห็นครั้งแรกหัวใจเกือบวายตาย
เพระตั้งแต่เป็นแฟนกันมาเมษายังไม่เคยลงรูปคู่เลยสักครั้งเดียว


“แย่งกูกินนี่มันอร่อยตรงไหน”

คู่นี้ก็ยังแย่งชาเขียวกันเหมือนเดิมเป็นคู่รักที่อยู่ระหว่างกึ่งเพื่อนกึ่งแฟนซึ่งกัลป์เองก็คิดว่าทั้งสองคนคงพอใจในสถานะนี้ เคยลองถามว่าตกลงเป็นอะไรกันแต่เมษกับกรีนก็ไม่เคยตอบคำถามถามกี่ครั้งก็บอกว่า

“ก็เป็นแบบนี้แหละ”

ก็รักกันแต่ก็อาจจะยังไม่ถึงเวลาคงอยากจะเรียนรู้กันไปเรื่อยๆ  แต่เชื่อเลยว่าก็คงหนีกันไม่พ้นตัวติดกันยังกะปาท่องโก๋ อยู่ด้วยกันทุกวันไม่มีใครกล้าเข้าไปแทรกผู้ชายแบบเมษ…ผู้ชายในสเป็คในฝันของผู้หญิงหลายๆ คนแน่ล่ะระดับนี้ต้องมีผู้หญิงสวยๆ มาจีบอยู่แล้วแต่ทุกคนที่เข้ามาหาก็จะเจอประโยคเหมือนกันทุกคน

“ผมมีคนที่คุยด้วยแล้วและก็ไม่อยากจะคุยกับคนอื่นที่ไหนอีก”

ถึงแม้เมษจะไม่เคยบอกชื่อ
แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าคนคุยคนนั้นคือใคร

ส่วนกรีนกัลป์เองก็เคยคุยด้วยอาจเพราะความสัมพันธ์ของคู่นี้มันคล้ายๆ เขากับนาทีเมื่อหลายปีก่อน ทั้งไม่ชัดเจน สถานะไม่แน่ชัดไม่เคยบอกใครว่าเป็นอะไรกัน เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่ากรีนจะรู้สึกยังไงแต่คำตอบที่ได้มากัลป์รู้ทันทีว่าทั้งคู่คงไม่มีใครเข้ามาแทรกได้ง่ายๆ

“ผมก็เคยคิดมากนะพี่กัลป์ยิ่งผมเป็นฝ่ายที่ชอบเมษฝ่ายเดียวก่อนถึงเราจะไม่เคยพูดกันจริงจัง แต่การกระทำเมษมันก็ทำให้ผมเชื่อใจได้ พี่กัลป์เชื่อไหมเมษบอกชอบผมแค่ครั้งเดียวและก็ไม่เคยบอกอีกเลย”

“เฮ้ย..แบบนี้ดีแล้วเหรอ”

“แต่ผมโดนจุ๊บที่หน้าผากทุกวันนะ เมษบอกว่าจะทำแบบนี้แทนให้พูดมันเขินเกินไป”

“เป็นพวกชอบปฏิบัติมากกว่าพูดสินะ”

เจ้าเด็กตาตี่ไม่ได้ตอบอะไรแต่สายตากัลป์เหลือบไปเห็นแหวนสีเงินที่นิ้วนางข้างขวาที่กรีนใส่อยู่ แน่นอนว่าที่นิ้วนางข้างขวาเมษเองก็มีแหวนแบบเดียวกัน



“อเมริกาโน่แก้วนึงครับพี่กัลป์”

“วันนี้เรากินกี่แก้วแล้ว”

“หนึ่ง”

“พี่ไม่เชื่อ”

“หนึ่งครึ่ง”

“หนึ่งครึ่งนี่มันเป็นแบบไหน”

กัลป์บอกแพทว่าเดี๋ยวเขาชงกาแฟให้เองเจ้าเด็กสถาปัตย์งานเยอะกองท่วมหัวเป็นเรื่องปกติของคนที่เรียนคณะนี้อยู่แล้ว โฟกัสเลยมาซื้อกาแฟอเมริกาโน่ทุกวันบางวันก็ดื่มวันละสองแก้ว เขาเคยบอกเหมือนกันว่าให้ระวังสุขภาพบ้างกินเยอะเกินไปก็ไม่ดี บอกตามตรงคู่นี้เป็นคู่ที่กัลป์ห่วงมากที่สุดเพราะทั้งคู่เริ่มต้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่บอกได้เลยว่าตอนนี้คงเป็นคู่ที่ใครต่อใครก็ต้องอิจฉา

เบสเรียนจบไปเมื่อปีที่แล้วตอนนี้ก็ดูแลธุรกิจของครอบครัวอยู่ ตอนแรกนึกว่าทั้งคู่จะมีปัญหาเรื่องเวลาเพราะต่างคนก็งานยุ่งกันทั้งคู่แต่กลับไม่ใช่เลย มันเหมือนภาพกลับกันจากที่เคยเห็นโฟกัสวิ่งไล่ตามเบสต้อยๆ แต่มาวันนี้กลายเป็นเบสในชุดทำงานช่วยโฟกัสเถือโมเดลสิ่งก่อสร้าง บางวันก็จะขับรถมาหาเอากาแฟอเมริกาโน่ที่ซื้อจากร้านเขาไปให้ถึงคณะ

ล่าสุดในเพจคิวท์บอยที่ลงรูปล่าสุดของเบสบรรดาพวกผู้หญิงกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ ปกติแพจนี้ก็ลงรูปเบสมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วพอเรียนจบแล้วก็ยังเอารูปมาลงเผื่อใครคิดถึง  รูปพี่เบสอดีตลีดบริหารในวัยทำงานแฟนคลับชื่นชอบกันใหญ่แต่สิ่งที่แถมมาคือวิดีโอในไอจีสตอรี่ของเบส

ภาพที่ทุกคนเห็นคือโฟกัสกำลังนอนหลับท่ามกลางโมเดลบ้านหรือแบบร้านอะไรสักอย่างดูจากสถานที่น่าจะเป็นห้องทำงานของเบส รอบตัวเต็มไปด้วยกระดาษและอุปกรณ์เครื่องเขียนมากมายซากเศษกระดาษที่ใช้ทำโมเดลปลิวว่อนบางส่วนยังติดตามผมตามตัวโฟกัส ได้ยินเสียงเบสหัวเราะก่อนที่เบสจะแกล้งคนหลับด้วยการดึงดินสอในมือโฟกัสออกแต่ปรากฏว่าดึงยังไงโฟกัสก็ไม่ยอมปล่อยทั้งๆ ที่หลับสนิทจนไม่รู้เรื่อง

เบสเขียนกำกับวิดีโอไว้ว่า   ไม่ยอมปล่อยดินสอออกสักทีพยายามดึงมาหลายรอบแล้ว
ทั้งๆ ที่เป็นวิดีโอธรรมดาแต่ทุกคนที่ดูกลับบอกว่า เขิน..


“รูปนี้ผมถ่าย”

กัลป์มองไปยังบอร์ดติดรูปของร้านที่ตอนนี้นาทีกำลังปีนเก้าอี้ติดรูปเจ้าวินาทีอยู่ ข้างๆ มีโฟโต้กับแก๊ปทียืนถือแก้วลาเต้เงยหน้ามองรูปถ่ายที่ติดอยู่ นอกจากจะมีรูปเจ้าคอร์กี้ตัวป้อมขาสั้นนั่นแล้วยังมีบรรดาโปสการ์ดที่นาทีสั่งซื้อไว้ตอนอยู่ที่อเมริกา นี่ก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้ว่าโปสการ์ดที่นาทีสั่งซื้อออนไลน์จากร้านประจำที่ไทยทุกรูปเป็นฝีมือของโฟโต้ทั้งหมด

คู่รักเจ้าชายน้ำแข็งกับหนุ่มป๊อปรัฐศาสตร์ก็ยังรักกันดี ที่จริงทั้งสองคนคบกันมานานแล้วแต่ก็ไม่ค่อยออกสื่อเท่าไหร่คนอื่นเลยไม่ค่อยรู้ โฟโต้ก็ยังคงทำตัวไม่ถูกคงเพราะไม่ชอบเป็นจุดสนใจ แต่คิดว่าทุกคนในมหา’ลัยก็รู้เรื่องทั้งคู่คบกันอยู่แล้วและจะตื่นเต้นทุกครั้งเวลาที่เห็นทั้งคู่อยู่ด้วยกันหรืออัพรูปในไอจี(ซึ่งสามเดือนครั้งถึงจะมีรูปคู่โผล่มา)

ล่าสุดแก๊ปเป็นตัวแทนจากคณะรัฐศาสตร์สัมภาษณ์ลงหนังสือของมหา’ลัย
และแน่นอนว่าต้องโดนถามเรื่องความรัก

Q: ได้ข่าวว่าแฟนแก๊ปไม่ค่อยยิ้ม
GAP : เขาจะยิ้มหัวเราะเวลาที่ผมทำอะไรตลกๆ เท่านั้นครับ แต่เขาไม่ได้หยิ่งนะแค่หน้านิ่งกับเส้นลึกไปหน่อย จริงๆ ก็เป็นคนซื่อๆ เวลาพูดอะไรตลก ๆ หรือเล่นมุขที่เขาไม่ขำด้วยคือจริงๆ แล้วเขาแค่ไม่เข้าใจ น่ารัก (ยิ้ม)

Q: เป็นคำตอบที่น่าเอ็นดูมาก ไม่คิดว่าแก๊ป กวินท์แห่งรัฐศาสตร์จะดูรักดูหลงแฟนมากขนาดนี้
GAP : ผมเป็นมากกว่านี้อีกติดแฟนในแบบที่ใครก็คาดไม่ถึงอยากอยู่ด้วยตลอดเวลา

หูววว.....นี่ก็เอาหนังสือมาวางที่ร้านด้วยลูกค้าแย่งกันอ่านทุกวัน


“คาปูชิโน่สองแก้วครับ แล้วก็นี่ของฝากให้พี่กัลป์กับพี่หมอ”


กัลป์เอ่ยขอบคุณอันดากับเบียร์ที่เอาขนมหม้อแกงชื่อดังมาฝาก นี่เขาได้ของฝากจากสองคนนี้เกือบทุกอาทิตย์เป็นคู่ที่เที่ยวทะเลทุกที่ในประเทศไทยนาทียังเคยบอกว่า ทำไมเราไม่ไปทะเลทุกอาทิตย์แบบคู่นี้บ้างก็อยากจะไปอยู่นะแต่พอเอาเข้าจริงทั้งงานของนาทีทั้งร้านกาแฟมันยากที่จะหยุดยาวๆ เลยได้ไปแค่พัทยาไม่ก็หัวหิน

เมื่อเทอมที่แล้วรูปถ่ายของเบียร์ชนะการะประกวดของชมรมถ่ายภาพ ถึงจะได้ที่สามแต่ทุกคนก็บอกว่ามันเป็นภาพที่สวยงามมันเป็นรูปที่อันดาหันหลังยืนมองทะเลถึงกัลป์จะไม่ค่อยรู้เรื่องเทคนิคการถ่ายภาพแบบลงลึกเท่าไหร่แต่ก็บอกได้ว่าแสงและทุกอย่างในภาพเรียกว่าลงตัว

ชื่อภาพ : อันดามัน
จะมีสักกี่คนที่รู้ว่านั่นไม่ใช่แค่ชื่อทะเลแต่เป็นชื่อคนในภาพด้วย

ส่วนเจ้าแฝดของอันดา....ก็อย่างที่บอกไปแล้วฟ้าครามกับสตางค์ทั้งรักทั้งตีกัน แต่ก็ไม่เคยโกรธกันจริง มีเรื่องที่น่ายินดีคือคุณพ่อสตางค์ยอมให้สตางค์วาดรูปได้แล้วแต่ก็ยังต้องรับผิดชอบเรื่องการเรียนวิศวะให้ดีควบคู่ไปด้วย ฟ้าครามมากระซิบบอกว่าพ่อของสตางค์เอารูปที่สตางค์วาดไปใส่กรอบเห็นพี่เหรียญพี่ชายสตางค์ไปแอบถามมาได้คำตอบว่า

“ก็ว่างๆ....ไม่มีอะไรทำเลยหาอะไรทำแก้เบื่อ...มันก็สวยดี”

ฟอร์มจัดมากแต่คุณพ่อเขาก็น่ารักอ่ะนะ...ส่วนเรื่องฟ้าครามคิดว่าครอบครัวสตางค์ก็คงพอรู้แต่ก็ไม่ได้เอ่ยห้ามหรือขัดขวางอะไร ปิดเทอมที่แล้วยังเห็นสตางค์พาครอบครัวไปเที่ยวรีสอร์ทของฟ้าครามที่ใต้ก็ดูสนิทสนมรักใคร่กันดี


“ไฟทำไมมึงชอบห้ามกูไปหาตอนมึงว๊ากน้องอยู่”


“วันนั้นมึงมากอดกูร้องไห้ต่อหน้าทุกคนตอนนี้ไม่มีน้องเชื่อฟังกูแล้วห้ามมึงโผล่หน้ามาเลยนะนท”

“กูจะไปจะไปแหกปากร้องไห้ให้มึงปลอบอีก”

“เอาสิ คราวนี้กูจูบปลอบมึงเลยถ้ากล้าก็มา”

“ไอ้คนนิสัยไม่ดี ดูดิพี่กัลป์หัวเราะเลยชาเย็นกับมะนาวโซดาอย่างละแก้วครับ”

ไม่เคยเปลี่ยน…คบกันจนจะเรียนจบแล้วยังคงเถียงกันไม่เลิกแต่ก็เป็นคู่ที่บรรดาผู้หญิงทุกคนในมหาลัยต่างบอกกันว่าเป็นคู่รักในอุดมคติ ไฟที่ใจร้อนพูดจาโผงผางท่าทางยังกะนักเลงแต่กลับอ่อนโยนกับนทแค่คนเดียว บรรดาแฟนคลับพี่ไฟเฮดว๊ากต่างบอกกันเป็นเสียงเดียวกันว่า

“พี่ไฟหล่อสุดตอนอยู่กับพี่นทค่ะตอนว๊ากยังหล่อไม่เท่าตอนอยู่กับแฟน”

ก็เห็นว่าเพิ่งครบรอบที่คบกันเห็นลงรูปในไอจีแต่แทนที่จะได้เห็นรูปคู่หวานๆ แต่กลับเป็นรูปขนมโตเกียวสามสี่ชิ้นวางคู่กับชาเย็นและมะนาวโซดาไอจีนทไม่เท่าไหร่หรอกเพราะลงรูปเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วแต่แปลกตรงที่ไอจีไฟที่คุมโทนความดาร์กก็ลงรูปนี้กับเขาด้วยพอมีเพื่อนพี่น้องในวิศวะไปเม้นถามว่ามันคืออะไรคงไม่เคยเห็นลูกพี่ลงรูปแบบนี้มาก่อนแล้วไฟก็มาตอบ

FIRE.A : ขนมโตเกียวไงพวกมึงไม่รู้จักเหรออย่าให้กูต้องว๊ากเรื่องที่พวกมึงไม่รู้จักขนมโตเกียว


เอาจริงกัลป์ก็อยากรู้เหมือนกันนะว่ามันคืออะไรแต่ก็น่าจะมีความหมายสำหรับทั้งคู่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขาจะไปถามตรงๆก็นะเกรงใจนิดนึง (จริงๆ ก็กลัวโดนไฟว๊ากใส่เด็กมันโหดจะตาย)


“มอคค่าสองแก้วครับกัลป์เพื่อนรักและน้องเขย”

และนี่ก็เป็นนักธุรกิจที่ว่างที่สุดในประเทศ น้องวีใกล้จะเรียนจบไอ้เวลานี่ตามติดชีวิตน้องเขาทุกฝีก้าวแต่ก็ดูเป็นคู่รักที่ดูเป็นผู้ใหญ่เวลาทั้งคู่ทำงานหรือคุยกันเรื่องที่เป็นจริงเป็นจังก็ดูเป็นคู่รักนักธุรกิจขึ้นมาทันทีมีข่าวที่น่ายินดีคือบริษัทที่น้องวีไปฝึกงาน (ก็บริษัทเดียวกับที่ไอ้เวทำงานนั่นแหละ) ติดต่อมาหาวีเลยว่าถ้าเรียนจบแล้วสนใจให้มาสมัครงานที่นี่ได้เลย เรียกว่าจองตัวตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ ทุกอย่างดีหมดยกเว้นในห้องประชุมที่ไอ้เวลายกมือขึ้นมาถาม

“ผมขอถามอะไรอย่างหนึ่งได้ไหม”

บอร์ดกรรมการทุกคนตั้งใจฟังเรื่องที่เวจะบอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องร้ายแรงอาจจะเกี่ยวกับตัวนักศึกษาที่เคยมาฝึกงานเพราะในตอนนั้นเวลาก็เป็นเจ้านายของเด็กฝึกงานคนนั้นแต่สิ่งที่ทุกคนได้ยินกลับทำให้ทั้งห้องเงียบสนิทก่อนจะตามด้วยเสียงหัวเราะดังลั่นห้องประชุม

“บริษัทเราไม่มีกฏห้ามพนักงานเป็นแฟนกันใช่ไหมครับ”

“ไม่มีนะ....แล้วที่คุณถาม”

“ถ้าไม่มีกฏเรื่องนี้ผมก็ไม่มีข้อโต้แย้งเรื่องจะรับเด็กนักศึกษาที่เคยฝึกงานมาเป็นพนักงานของเรา แล้วก็ถ้าใครจีบน้องที่ชื่อวีวิศ มาคุยกับผมตัวต่อตัวเลยนะครับ”

นี่มันทำตัวยิ่งกว่าเจ้าของบริษัท
สมควรโดนไล่ออกมาก

ส่วนน้องวี...ก็ยังเปนเทวดาของน้องๆ บริหารเหมือนเดิมรุ่นน้องปีหนึ่งต่างบอกว่าสายรหัสของวีเป็นสายรหัสเทวดา เพราะหน้าตาดีทุกคนตั้งแต่วีจนถึงฟ้าครามรวมไปถึงน้องปีหนึ่งที่เข้าใหม่ด้วย จะว่าไปน้องวียังมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าไอ้เวเยอะรายนั้นทำท่าทางยังกะพวกเพิ่งเคยมีแฟนคนแรกห่างจากน้องวีทีก็ท่าจะเป็นจะตายส่วนน้องวีก็ทำหน้าตาเอือมระอาใส่เคยบ่นมันเรื่องนี้แต่ก็โดนตอกกลับมา

“ก็ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันเหมือนใครแถวนี้”


เลิกแซ็วมัน..


“โฟโต้ถ่ายรูปสวยเนอะไว้วันหลังให้น้องไปถ่ายเจ้าวินาทีดีกว่า”

หลังจากปีนเก้าอี้ติดรูปที่บอร์ดอยู่นานก็เสร็จสักที นาทีเงยหน้ามองคนที่เอาแต่กอดอกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองบรรยากาศในร้านกาแฟเห็นเหม่อๆ เลยลองเอามือโบกไปมาตรงหน้านึกว่ากัลป์จะเหม่อจนมองไม่เห็นกลายเป็นว่ามือที่โบกไปมาถูกจับไว้แน่นก่อนที่กัลป์จะกุมมือนั้นไว้หลวมๆ

“ภูมิใจล่ะสิร้านกาแฟกำไรร้อยล้านแล้ว”

“ก็นิดนึงตอนแรกที่เปิดมีลูกค้าแค่ไม่กี่คนเอง”

“เพราะว่ากัลป์ชงเครื่องดื่มอร่อย”

“และเจ้าของร้านหล่อมาก”

“ขอเถียง”

“ก็หล่อจนมีหมอบางคนเดินร้องไห้มาขอกินโกโก้ตอนเที่ยงคืน”

กัลป์หัวเราะเมื่อเห็นว่านาทีมองไปทางอื่นแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินที่เขาพูดเลยคว้าตัวให้มายืนใกล้ๆ ลูกค้าในร้านคงจะเคยชินเลยเลิกส่งเสียงไชโยโห่ฮิ้วแล้วแต่ก็ยังมีส่งสายตาล้อๆ มาแทน บรรยากาศในร้านกาแฟวันนี้มันทำให้กัลป์ยิ้มได้อย่างภูมิใจ จากร้านกาแฟที่มีลูกค้าเพียงแค่สองสามคน แต่ตอนนี้ลูกค้าแน่นเต็มร้าน  กาแฟที่ขายได้วันละแค่สิบแก้วแต่ตอนนี้กลับขายจนนับแก้วไม่ทัน

“กัลป์เรามีอะไรจะบอก”


“ประโยคนี้ได้ยินทีไรกลัวทุกที จะไปไหนอีกได้ทุนอะไรจะเก่งไปถึงไหนคราวนี้จะไปกี่ปี นี่กัลป์ต้องเตียมใจอีกแล้วสินะ ไม่ใช่ว่าบินพรุ่งนี้แล้วเพิ่งมาบอกจะฟาดให้ก้นลายเลย”

นาทีถือแก้วโกโก้ค้างไว้ตากะพริบปริบๆ 
มองกัลป์ที่กำลังโมโหคิ้วขมวดแล้วขมวดอีก

“แค่จะบอกว่าแชมพูที่บ้านกับอาหารเจ้าวินาทีหมดแล้ว วันนี้ปิดร้านแล้วแวะซูเปอร์มาร์เก็ตกันนะ”


“...........................................................................................”

รู้สึกได้ยินเสียงอะไรแตกดังเพล้งเห็นนกส่งเสียงร้อง กา...กาบินผ่านกัลป์กระแอมเบาๆ แก้เก้อแต่ก็ยังไม่พ้นสายตาของนาทีอยู่ดี นาทีวางแก้วโกโก้ลงบนชั้นด้านหลังก่อนจะยกมือขึ้นมาล้อกัลป์ไม่เลิก

~ โอ๋เอ๋ ไม่หนีไปไหนหรอกน่า ไม่ต้องกลัวนะครับน้องกัลป์ ~

กัลป์เลยจับมือนาทีให้หยุดแต่ท่าทางนานๆ จะได้เห็นจากกัลป์คุณหมอเลยสนุกแกล้งส่งเสียงแปลก ๆ ไม่เลิกจนสุดท้ายกัลป์เลยจับมือนาทีไว้แน่นก่อนจะจูบลงไปบนหลังมือ นาทีหยุดชะงักพร้อมกับลูกค้าในร้านที่หยุดค้างไปกับฉากจุ๊บมือด้วยเช่นกันและแน่นอนว่าจะต้องตามด้วยเสียงโห่ร้องไปทั่วทั้งร้านคิดว่าตอนนี้นาทีก็คงเริ่มอายแล้วเหมือนกันเพราะทุกสายตาในร้านมองมาทางหน้าเคาน์เตอร์เลยผละตัวไปช่วยแพทรับออเดอร์ตรงด้านหน้า กัลป์เลยยืนกอดอดมองอยู่ด้านหลัง

กัลป์มีแค่ร้านกาแฟ
กัลป์มีแค่ร้านกาแฟที่นี่ที่เดียว ที่เป็นทุกอย่างในชีวิต


“กัลป์ กินโกโก้ไหมเราชงให้เอง”

กัลป์หัวเราะเพราะประโยคคำถามของคุณหมอมันเหมือนประโยคคำสั่งซะมากกว่า เจ้าของร้านกาแฟเลยพยักหน้าตอบรับคุณหมอที่ตอนนี้เริ่มชงเครื่องดื่มเป็นบ้างแล้ว นาทียิ้มแฉ่งแล้วตั้งใจชงโกโก้ตามที่เพิ่งเรียนมาอย่างตั้งใจ

กัลป์มีแค่ร้านกาแฟที่นี่ที่เดียว ที่เป็นทุกอย่างในชีวิต
แล้วตอนนี้เขามี

“กัลป์..”


คนที่สำคัญที่สุดในชีวิตด้วยเช่นกัน





THE  END
ร้านกาแฟพี่กัลป์ยังไม่ปิดค่ะ

ทะด้า...ตอนนี้เครื่องดื่มหลักก็เสิร์ฟจนครบแล้วนะคะตอนนี้ขอเอ่ยคำว่า ขอบคุณ ทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ
ทุกวันนี้เรายังก็เขียนนิยายที่ร้านกาแฟอยู่เหมือนเดิม 555 อยากให้ทุกคนมีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่านนิยายที่เราเขียนนะคะ

ปล.ขอสารภาพว่าก่อนจะเป็นร้านกาแฟมันจะเป็นนิยายเรื่องร้านถ่ายเอกสารมาก่อน
เพราะคิดว่านอกจากร้านกาแฟแล้วร้านถ่ายเอกสารนี่แหละที่เป็นจุดศูนย์กลางของมหาวิทยาลัยแต่สุดท้ายร้านกาแฟก็ชนะ
ไว้เอาไปแต่งนิยายเรื่องหน้า (ถ้าคิดพลอตจนจบได้) 555555  ฝากติดตามนิยายเรื่องต่อๆ ไปด้วยนะคะ

นิยายเรื่องนี้จะตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์ รักคุณ นะคะฝากไว้ด้วยนะคะ ^^ โค้ง
คาดว่าจะเป็นปีหน้าเลยน้า อย่าเพิ่งลืมกัน
ขอบคุณค่ะ ^____________^


TBC * SP COCOA ADD WHIPPED CREAM
พิเศษเฉพาะพี่กัลป์

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-11-2017 22:34:15 โดย RIBBINBO »

ออฟไลน์ rockiidixon666

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 761
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-3
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #72 เมื่อ06-11-2017 21:25:46 »

พี่กัลป์เป็นเมะหรอเนี่ยยย  นี่เข้าใจผิดมาตลอดเลย 555555  นาทีบุคลิคน่ารักก 555
นิยายสนุกมากๆค่ะ ชอบทุกคู่เลย อ่านง่ายด้วย อยากให้เขียนอีกนะคะ อิอิ

ออฟไลน์ yanaanay

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #73 เมื่อ06-11-2017 21:34:13 »

ขอบคุณสำหรับนิยายน่ารักๆค่ะ รออ่านตอนพิเศษ รออ่านร้านถ่ายเอกสารด้วยค่ะ  :3123:  :pig4:

ออฟไลน์ Dezzerr

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-1
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #74 เมื่อ06-11-2017 22:22:53 »

จบได้กลมกล่อมมากเลยฮะ

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1509
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #75 เมื่อ06-11-2017 23:06:15 »

หุยย น่ารักก

ออฟไลน์ Gokusan

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-1
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #76 เมื่อ06-11-2017 23:16:55 »

รอเล่มๆๆ
เป็นนิยายที่ดีกับใจมากๆ

พอรวมตัวแล้วเป็นร้านกาแฟที่...คึกครื้นมากค่ะ 555
ชอบทุกตอนทุกคู่...แล้วจะเก็บเล่มน้าาาา ^^

ออฟไลน์ Haruya

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 105
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #77 เมื่อ07-11-2017 00:10:58 »

อ่านทีไรอบอุ่นใจได้ตลอด
เก๊าขอโต๊ดดด เก๊าเข้าใจผิดว่าพี่กัลป์เป็นเคะมาตลอดออ  :o12:
งื้อออ ชอบบ ละมุน จะอุดหนุนนะ
^^ นี่ไปโหวตมาให้ด้วยแหละ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #78 เมื่อ07-11-2017 06:44:12 »

ชอบทุกคู่เลย น่ารักมาก
ขอบคุณคนเขียนนะคะ
 :pig4:

ออฟไลน์ namngern

  • Flowers need to bloom
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-2
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #79 เมื่อ07-11-2017 20:16:29 »

หื้อออออ น่ารัก
คุณหมอนาทีน่ารักมากๆเลย
เขินฉากจุ๊บหลังมือเหมือนคนในร้าน555
กว่ารักจะลงตัว ผ่านไปตั้งหลายปีแหนะ
พี่กัลป์กับคุณหมอเก่งมากๆ อดทนรอกันเก่งมากๆ
แต่ก็คงเพราะว่ารักไปแล้วนี่เนาะ
ที่บอกจบถ้วยหลัก
แสดงว่ามีตอนพิเศษรึป่าวคะ 55
คึคึ เราจะได้รออ่าน
ขอบคุณสำหรับเรื่องราวน่ารักๆน้าา
เป็นกำลังใจให้นะคะ
/กระซิบ
เราเคยบอกไปแล้วเนาะว่าตอนแรกอ่านเรื่องนี้จากเด็กดี เราทัน#ฟิคสิบวิธีนะคะ555
คุณหมอไคก็ด้วย5555
จะฟิคหรือนิยายเราก็ชอบหมดเลยยย
จะตั้งตารองานใหม่ของตัวเองน้าา
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-11-2017 20:20:24 โดย namngern »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
« ตอบ #79 เมื่อ: 07-11-2017 20:16:29 »





ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-1
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #80 เมื่อ07-11-2017 21:29:48 »

น่ารักมากกก  อ่านแล้วใจฟูฟ่องมากเลย ขอบคุณคนเขียนมากนะคะ ดีต่อใจช่วงนี้เหลือเกิน / รอพิเศษเพิ่มวิปของพี่กัลป์ คงจะละมุน หอมมัน น่าดูววววว แอร๊ยยยยยย  :o8: / โกโก้ คิดถึงไหน?

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #81 เมื่อ07-11-2017 23:00:41 »

เหมือนโดนพายุถล่ม มาครบทุกคู่ เป็นตอนที่คุ้มมาก
ชอบคู่พี่กัลป์กับหมอนาที รักต้องรอ นานแค่ไหนก็ไม่เปลี่ยนใจ ไม่พูดกันมากด้วย ลุ้นดี

ออฟไลน์ Duangjai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 658
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #82 เมื่อ08-11-2017 07:25:27 »

พล๊อตเรื่องน่ารัก ใสๆ. อ่านแล้วเพลิน อยากแจกอมยิ้ม

ชอบทุกคู่เลย. คู่พี่ใหญ่อย่างพี่กัลป์ก็มีความสัมพันธ์ตามวัย คู่เด็กก็กุ๊กกิ๊กน่ารัก

 :กอด1:  :L2:  :3123:  :L1:  :pig4:

•••••




ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4994
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #83 เมื่อ08-11-2017 10:34:46 »

ตอนรวมตัวกันแต่ละคู่ อยากจะเข้าไปนั่งในร้านด้วย  :-[ :-[ :-[

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ bon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-2
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #84 เมื่อ08-11-2017 20:55:38 »

เขิน ยิ้มแก้มแทบแตก

ออฟไลน์ Papangtha

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 581
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #85 เมื่อ08-11-2017 23:24:47 »

น่ารักมากกกกก ชอบทุกคู่เลย

ออฟไลน์ fullfinale

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 687
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-0
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #86 เมื่อ09-11-2017 00:12:10 »

โอ้ยสนุกมาก
อ่านซ้ำ อ่านวน ของทุกเครื่องดื่มเลยค่ะ

มาพี่กัลป์ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ฟินไปอีกกกกก :-[ :-[ :-[

มีเรื่องแต่งก่อนหน้านี้ไหมคะ อยากอ่านหมดเลยยย

ออฟไลน์ Panizzz3838

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 157
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #87 เมื่อ09-11-2017 02:09:54 »

 น่ารักดี :mew3: :mew3: :mew1:

ออฟไลน์ lovewannabe

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #88 เมื่อ09-11-2017 12:49:25 »

อ่านแล้ว ดีต่อใจ สุดๆ :mew1:

ออฟไลน์ ซีเนียร์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Re: [ร้านกาแฟ ' COFFEE SHOP ]* 08: COCOA 6/11/17 PAGE.3
«ตอบ #89 เมื่อ09-11-2017 18:54:06 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด