>ลูกรักของเเม่< *Mpreg* (คิงส์xหอม) ตอนที่ 30 (ตอนจบ) {16/07/60}
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: >ลูกรักของเเม่< *Mpreg* (คิงส์xหอม) ตอนที่ 30 (ตอนจบ) {16/07/60}  (อ่าน 42497 ครั้ง)

ออฟไลน์ Tastsu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ตอนที่ 7
«ตอบ #60 เมื่อ26-06-2017 19:17:33 »

ปวดหัว…..คือความรู้สึกแรกที่ตื่นขึ้นมา…..สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของพี่หมอและมือหนาที่กุมมือผมเอาไว้
“หอม!”
“พะ…พี่”
“เป็นยังไงบ้าง…..ปวดหัวหรือเปล่า”
ผมส่ายหน้า
“ผมเป็น….อะไรเหรอครับ….แล้วที่นี่…..”
“ค่อยๆพูดก่อนเถอะ……ดื่มน้ำไหม”
ผมพยักหน้า  พี่หมอปรับเตียงให้ผมดื่มน้ำจากนั้นก็ปรับเตียงให้กลับสภาพเดิม
“ที่นี่โรงพยาบาล….หอมหลับไป2วันเต็มๆเลยนะ”
"เกิดอะไรขึ้นครับ”
“พี่ต้องถามหอมมากกว่าว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้หญิงและผู้ชายคนนั้นเป็นใคร”
ผมจับหัวตัวเองที่มีผ้าพันจนรอบ นึกออกแล้วพวกเขานั่นเอง
“หมูหันล่ะครับ!”  ผมรีบลุกขึ้นแต่ถูกพี่หมอกดตัวไว้
“อย่าเพิ่งลุกสิ หมูหันอยู่กับแม่ของหอมไปตลาดกัน เดี๋ยวคงจะมา”
 ผมถอนหายใจเมื่อนึกถึงคนที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้  “พวกเขา…..เป็นตัวซวยในอดีตของผมน่ะครับ…..สามีกับแม่สามี”
พี่หมออึ้งค้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นอารมณ์โกรธ
“แล้วพวกเขามาทำกับหอมแบบนี้เนี่ยนะ….ถ้าพี่ไม่ไปเห็นเขาจะทำร้ายหอมมากกว่านี้รู้ไหม แจ้งตำรวจดีกว่าพี่ว่า…”
“ช่างเถอะครับไม่อยากขึ้นศาลสู้คดีให้ยุ่งยาก”
“หอม….”
“ผมไม่อยากมีเวรมีกรรมกับพวกเขาครับ ไม่อยากยุ่งด้วยอีกแล้ว แต่ที่ผมห่วงคือลูกผมกลัวว่าพวกเขาจะพาหมูหันไป…”
 มือหนากุมมือผมแล้วบีบเบาๆ “พี่ไม่ยอมให้พวกนั้นเอาหมูหันไปเด็ดขาด”
 “ขอบคุณครับ…..”
 “หอม…..คือ…..”
 “ครับ?”
 พี่หมอมีสีหน้ากังวลเหมือนมีบางอย่างอยากจะบอกแต่แววตาและท่าทางกลับไม่อยากที่จะทำ คล้ายหากบอกผมจะกลัว….แม้แต่พี่หมอเองก็กลัวเช่นกัน
 “มีอะไรเหรอครับ”
 “ตอนที่หอมสลบพี่ขอให้หมอตรวจร่างกายหอมด้วย…..พี่ไม่อยากบอกเเต่หอมต้องรู้.....”พี่หมอกัดฟันแน่น
 “แล้ว…..”  ผมถามแต่อีกใจนึกหวั่นจนไม่กล้าฟังคำตอบ
 พี่หมอสูดหายใจแล้วกุมมือผมแน่นขึ้น  “อวัยวะภายในของหอมเริ่มเสื่อมลง”
 ผมนิ่ง น่าจะเรียกว่าอึ้งและงงในเวลาเดียวกัน
 “เพราะหอมแบกรับการท้องที่ผิดธรรมชาติทำให้อวัยวะภายในผิดเพี้ยนตาม โดยเฉพาะหัวใจที่ทำงานผิดปกติ”
 ผมกระพริบตาปริบๆคล้ายฟังเรื่องโกหก
“แต่หอมไม่ต้องกลัวนะ หมอที่นี่จะรักษาเต็มที่แต่จะค่อยๆเป็นค่อยๆไป”
 “อวัยวะภายในเสื่อมลง….ไม่ใช่แค่หัวใจใช่ไหมครับ….ข้างในของผมมันกำลังจะตายใช่ไหม….” ผมถามเสียงสั่น
พี่หมอนิ่งก่อนจะพยักหน้า...เขาเองคล้ายผ่านการร้องไห้อย่างหนักเพราะนัยน์ตาเเดงช้ำ
"เเล้วเเม่กับพ่อผมรู้ไหมครับ"
 "รู้"
 ผมนอนมองเพดานหายใจลึกๆ....เนิ่นนานกว่าจะพูด....จุกจนเกินจะร้องไห้....ร้องไห้ไม่ออก
 “พี่บอกผมตั้งแต่แรกแล้วว่าคนที่ท้องแบบนี้ไม่มีใครรอด แต่ผมกับลูกรอด…….แค่ลูกผมมีชีวิตอยู่และผมได้รอดมาถึงตอนนี้ผมก็ดีใจมากแล้วครับ”
 “ทำไมพูดแบบนี้.....หอมต้องสู้ห้ามท้อ....หอมต้องอยู่กับพี่และทุกคนอีกหลายๆปี” พี่หมอเสียงสั่นจ้องตาผมไม่ลดละ จนผมต้องพยักหน้ารับ
 “แม่!” เสียงเรียกทำให้ผมและพี่หมอหันไปมอง
 “หอมฟื้นแล้วเหรอลูก” แม่กับหมูหันเข้ามาในห้อง มือเต็มไปด้วยถุงผลไม้และนม
 “ปวดหัวหรือเจ็บตรงไหนไหม” แม่วางของแล้วรีบมาหา
 “ไม่มีครับ”
 “แล้วเกิดอะไรขึ้นทำไมลูกบาดเจ็บ…ถามคุณหมอพิสุทธิ์ก็ไม่รู้”
 ผมมองไปที่พี่หมอก่อนจะเอ่ยกับแม่  “มีคนวิ่งชนน่ะครับแล้วผมก็เลยล้ม”
 พี่หมอจะขัดแต่พอเห็นสายตาผมก็ไม่ได้ขัดอะไร
 “เฮ้อ…จริงๆเลย” แม่ลูบหัวผมก่อนจะนำผลไม้ไปล้างเพื่อจะมาปอก
 “แม่ฮับ…”
 “ว่าไงหมูหัน”
 “แม่หลับนานมากเยยฮับ ขี้เจียด”
ผมยิ้ม  “ว่าแม่ขี้เกียจเหรอ เราไปจำคำนี้มาจากไหนฮึ”
“คุณจายสอนกั๊บ”
ผมมองหน้าลูกแล้วนึกถึงเรื่องที่พี่หมอบอก จิตใจของผมก็เริ่มห่อเหี่ยวขึ้นมา ผมคงไม่ได้เห็นหมูหันตอนโตเป็นหนุ่มแล้วสินะ ไม่เห็นอนาคตที่สดใสของลูก….ยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อแกได้มากนักเลย….น้ำตาผมจู่ๆก็ไหลออกมามันหวิวบอกไม่ถูก….แต่ก็รีบเช็ดเพื่อไม่ให้ลูกสงสัย
“หมูหัน….ลองพูดชัดๆให้แม่ฟังได้ไหม แม่อยากเห็นหนูโตไปอีก”
 “จั๊ดๆ”
‘….’
 “พูดเสร็จแย้วกั๊บ”
 “หึๆ” ผมยิ้มแล้วดึงแก้มยุ้ย  “กวนแม่นะครับ”
 …………………………………………………………….
จากนั้น2วันผมก็กลับบ้านได้ ส่วนหมูหันไปเรียนอนุบาลวันแรก พ่อผมไปส่งเพราะไปทางเดียวกับที่ทำงานพอดี ดูท่าทางหมูหันจะตื่นเต้นมากที่จะได้ไปโรงเรียน
 “ดีนะที่สมองไม่ได้รับกระทบกระเทือน” แม่พูดเมื่อเอาผ้าพันแผลออกปรากฎรอยแผลเป็นข้างๆหน้าผาก
 “ต่อไปเดินเลี่ยงๆคนหน่อยนะลูก”
 “ครับแม่”
 “เดี๋ยวแม่ไปหลังบ้านนะจะเก็บมะลิไปร้อยมาลัยเสียหน่อย”
 “ผมช่วยไหมครับ”
“ช่วยให้เสียดอกมะลิน่ะหรือ” แม่หัวเราะ เพราะเวลาผมช่วยทีไรดอกมะลิจะเสียหายทุกที......จากนั้นแม่ก็ไปหลังบ้านเพื่อร้อยมาลัยส่วนผมก็ได้แต่นั่งๆนอนๆจนกระทั่งมีเสียงรถยนต์จอดหน้าบ้านพร้อมกับเสียงกดกริ่ง ผมลุกออกไปดู เห็นใครบางคนยืนอยู่หน้ารั้ว
 “มาหา….”ผมไม่ทันจะพูดจบก็ต้องกลืนคำพูด
 “คุณมาที่นี่ทำไม”
 พี่คิงส์มองผมอย่างเดือดแค้น ในมือถือเอกสารบางอย่าง
 “ไม่อยากมานักหรอกแต่ฉันมีเรื่องจะพูดกับนาย”
 “ผมไม่มี ออกไปจากหน้าบ้านผม”
 “เปิดประตู”
 “ไม่ คุณจะเข้ามาทำไม”
 “ถ้าไม่เปิดฉันจะปีนเข้าไป”
 ประตูรั้วของผมเป็นแค่รั้วไม้เตี้ยๆ ไม่ยากที่เขาจะทำตามที่พูด ผมยังคงนิ่งจนกระทั่งเขาปีนเข้ามาจริงๆ
 “ออกไป! คุณจะเข้ามาทำไม”
 ฟึ่บ!
 เอกสารในมือพี่คิงส์เขวี้ยงมาที่หน้าของผมอย่างแรง
 “อ่านซะ! เอกสารพวกนี้มันบอกว่าเด็กนั่นเป็นลูกของฉัน!”
 ผมเบิกตากว้าง เขารู้!
 “ทำไมไม่บอกฉันว่าเด็กนั่นลูกของฉัน นายเอาเขามาทำไม คืนฉันมา!”
 “คืนเหรอ! เขาคือลูกของผม! ตอนแรกคุณไม่ใช่หรือไงที่ไม่ยอมรับว่าผมท้องแล้วคุณจะมาเรียกร้องอะไร!”
“ลูก? เหอะ! นี่นายคิดว่านายเป็นแม่เด็กนั่นหรือไง รู้ไว้นายมันแค่ที่ฝากท้องไม่ได้มีสายเลือดอะไรเกี่ยวข้องเลย  ทั้งไข่ก็ของผู้หญิงอื่น อสุจิมันก็ของฉัน มีอะไรบ้างที่เกี่ยวกับนาย!”
 ผมสะอึกเป็นจริงดังว่าไม่มีอะไรที่ผมเกี่ยวข้องกับหมูหันเลยเป็นแค่ที่ฝากท้องจริงๆแต่ถึงอย่างนั้นผมก็อุ้มท้องเขามาและเลี้ยงดูตลอด3ปี
 “ผมเป็นคนคลอดเขา….แต่คุณแค่พูดกับเขาถึง10คำยังไม่ถึงเลยนอกจากตวาดเขาตลอด นี่น่ะเหรอจะมาทวง”
 “เอาเด็กนั่นมา เอาลูกฉันมาก่อนที่ฉันจะโมโหไปมากกว่านี้”
 “ผมไม่ให้! คุณมันไม่มีสิทธิ์”
 “แต่ฉันเป็นพ่อมีสายเลือดเดียวกัน!”
 หมับ!
 เขาบีบแขนผม “เอาลูกฉันมา!”
 ผมแกะมือเขาออกแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย   “ไม่ให้! อย่ามาหน้าด้าน”
เพี๊ยะ!
 เขาตบผมและเหวี่ยงผมจนล้ม
 อึก!
 “เจ็บ” ผมจับแขนตัวเองที่รองรับน้ำหนักทั้งตัวผมเอาไว้
 ผมหยิบก้อนหินขนาดพอมือจากพื้นดิน  “เข้ามาสิอย่าหาว่าไม่เตือนคุณเข้ามาในบ้านผม ผมมีสิทธิ์อ้างป้องกันตัวได้”
 “หึ อย่างนายหรือจะกล้า”
 “ลองไหมล่ะ”
 เขาเดินเข้ามาใกล้ผมอีก
แทนที่ผมจะขว้างแต่กลับถอยห่าง
“ขว้างสิ ปากดีนัก”
ผมเม้มปากแน่นอยากจะขว้างแต่ก็ไม่อยากมีเรื่องราวใหญ่โตถ้าเขาตายขึ้นมาผมก็ซวยสิ
“ขว้างสิกล้าไหมล่ะ”
“ฮึ่ย!” ผมทำตามที่เรียกร้องขว้างหินไปตรงหน้าแต่เขากลับหลบและคว้าแขนผมไว้
ผมใช้อีกมือที่ว่างตบแบบกำหมัดไปที่หน้าเขาอย่างจัง
“มึง!”
คางถูกบีบ
“อยากสลบอีกใช่ไหม!”
“เกิดอะไรขึ้น!” เสียงแม่ดังขึ้นแล้วรีบวิ่งมาทางนี้
“เธอคือ...หอม! ปล่อยหอมนะปล่อย!” แม่รีบยื้อเขาก็ปล่อยผมโดยดี
“เธอมาที่นี่ทำไม ออกไป!” แม่ตวาดลั่นแล้วมายืนข้างหน้าผม
“เธอทำร้ายหอมทำไม! ยังทำร้ายกันไม่พออีกหรือไง!”
“ผมก็ไม่อยากมานักหรอกแต่เอกสารนั่นมันบอกว่าเด็กนั่นมันลูกผม ผมจะเอาลูกคืน”
“ลูกคืนเหรอ”
 เพี๊ยะ!
 แม่ตบใบหน้าพี่คิงส์อย่างจัง
 “ยังจะมีหน้าพูดได้อีกเหรอว่าขอลูกคืน วันที่หอมบอกเธอว่าท้องเธอทำอะไร! เธอไล่หอมยังกับหมูกับหมาแล้ววันนี้จะมาขอลูกเหรอ! กลับไปก่อนที่ฉันจะโทรแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุกและทำร้ายร่างกาย”
 พี่คิงส์ยังนิ่ง
“ไม่ไปใช่ไหม” แม่เดินเข้าไปในบ้านก่อนจะรีบเดินออกมาพร้อมกับมีด
 “จะไปไม่ไป อยากตายก็เข้ามา!”
เขาดูอึ้งนิดๆคงไม่เคยเห็นแม่เป็นแบบนี้เพราะปกติแม่จะเป็นคนใจดียิ้มแย้มแต่ครั้งนี้แม่โกรธมากจริงๆ มือไม้สั่นไปหมด
 “ฉันขอสู้ตายถ้าเธอยังก้าวเข้ามา!” น้ำเสียงและแววตาแม่เอาจริงอย่างมาก
 พี่คิงส์สบถ
 “แล้วจะมาใหม่…ที่ไปไม่ใช่กลัว แต่แค่อยากให้เอาไปคิดคนที่ไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้องอย่างพวกคุณ ไม่ควรที่จะเลี้ยงลูกของคนอื่น….แล้วเราจะได้เห็นดีกัน” ประโยคสุดท้ายสายตาส่งมาทางผม จากนั้นเขาก็ขับรถออกไป
 ผมหอบหายใจแรงเพราะเริ่มรู้สึกว่าจะหายใจไม่ทัน ทั้งยังเจ็บที่หัวใจอีก ผมทรุดฮวบ
 “หอม! เป็นอะไรลูก” แม่ถามเสียงสั่นเข้ามากอด
 ผมส่ายหน้าจับตรงหัวใจ สูดหายใจลึกๆ ทั้งยังปวดหัว ปวดท้องไปหมด น้ำตามันไหลออกมาเองไม่ได้ร้องไห้เพราะเจ็บที่ร่างกาย แต่เจ็บใจ โมโห ที่ไม่สามารถทำอะไรได้
 “ฮึก..ก..ก  ผมจะไม่ยอม…..ไม่ยอมให้คนเลวๆแบบนั้นเข้าใกล้ลูกอีก เขาไม่มีสิทธิ์เเม้แต่จะเรียกตัวเองว่าพ่อ....ไม่สิทธิ์…”



+++++++++++++++++++++++++++
นิยายเราขัดใจยังไงก็ขออภัยด้วยนะ  :mew2:
เเนวพระเอกเลวๆ นายเอกอ่อนด๋อย คือเราชอบอ่ะเนอะ :katai5:

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8181
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
สงสารหอมจัง เฮ้ออออ

ออฟไลน์ ่jum

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3709
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-4
 :pig4:  รอวันกรรมนั้นคืนสนอง

ตั้งแต่อ่านนิยายมา ไม่เคยมีเรื่องไหนที่อยากให้นายเอกได้กับพระรองเท่าเรื่องนี้มาก่อนเลย

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
คิงส์ลี่ ทุเรศมาก ใช้กำลังกับหอมตลอด

ตอนนี้มีหน้ามาเอาลูก เลี้ยงก็ไม่ได้เลี้ยง

ก่อนหน้านี้ไม่เชื่อ แถมไล่ แล้วขับรถจะชนด้วย เลวโคตรๆ

น่าจะมีหนทางรักษาหอม ช่วยหอม และจัดการไอ้ตัวซวย  :z6: :z6: :z6:
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ พิศตะวัน

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 496
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-3
ขอให้หอมหายจากโรคต่างๆขอให้ร่างกายแข็งแรงอยู่ไปนานๆ :mew6: :mew6:ขอให้คิงส์หายจากโลก :call: :call:

ออฟไลน์ ซีเนียร์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
ติดตามจ้า  :L2:

ออฟไลน์ yymomo

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 922
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-3
 :katai1:  ขัดใจกับคำว่าพระเอก  คือ ถ้าคุณวางพล๊อตขนาดนี้  บอกตามตรงว่ามันยากนะที่คุณจะหาทางลงให้พระเอกที่เลวขนาดนี้ 

จะเรียกว่าเลวยังคิดเลยว่าควรจะใช้คำว่าเดนมนุษย์แทนดีมั้ย   

ก็อย่างว่าแหละนะ พล็อตอมตะ  แต่.....  แต่อย่าลืมว่าอะไรที่เกินพอดีไปคนอ่านก็รับไม่ได้เช่นกัน

ติดตามจ๊ะ  จะรอดูว่าเดนมนุษย์ที่สันดานเหมือนตัวที่แย่งมาเกิดจะมีจุดจบยังไง จะได้รับบทเรียนมั้ยจะสมกับสิ่งที่เคยทำรึเปล่า

ปล.เอาใจช่วยคนเขียนนะ  พล๊อตกับนิสัยตัวละครมันกดดันคนเขียนในตัวเอง สู้ๆนะ

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2938
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
อย่าเรียกคิงว่าพระเอกเลย เสียชื่อพระเอกหมด :z6:

ออฟไลน์ pawara123

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 56
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ขอให้เรื่องนี้ไม่มีพระเอก อินจัด

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
ชีวิตรันทดไปอีก อีตาคิงนี่ก็เกินจะบรรยาย เหอๆๆๆๆ ปลดลงมาค่ะ ตำแหน่งตัวประกอบยังรู้สึกว่าให้คุณค่ามากไปเลย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ mystery Y

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7697
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +585/-12
นี่มันจะเลวเกินไปไหมเนี่ย!

ออฟไลน์ Caramel Syrup

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 465
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
ยัง ยัง ยังไม่สำนึก อย่าอ้างความเป็นพ่อเลย สำนึกความเป็นคนยังติดลบเลย  อย่าอ้างการเลี้ยงดู เพราะมีตัวอย่างครอบครัวที่ดีให้เห็นยังไม่ทำความเข้าใจเลย เราว่าครอบครัวหอมใช้ได้เลย ตัวเองคบกันมาห้าปีต้องรู้จักครอบครัวนี้บ้างแหละ ไม่หน้าชื่อคิงส์เลย ความหมายมันดีงามเกินไป

ออฟไลน์ buathongfin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1251
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-3
อ้างสิทธิ์ทางกฏหมายไม่ได้เลยค่ะดอกทองคิงส์ ลูกเป็นสิทธ์ของแม่ ฟ้องยังไงมันก็ไม่ได้ลูกหรอก ละเลยลูกทั้งๆที่หอมก็บอกแล้ว ไม่ส่งเสีย เลี้ยงดู สืบดีๆก็ประวัติชู้ นอกใจ ประสาท หอมใกล้ตายแล้วใช่ป่ะ ดูปูๆเรื่องมาทางนี้

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1432
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-43
ประเด็น คือ เด็กไม่มีเลือดของหอมเลยครับ.

ออฟไลน์ som

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2708
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +230/-2
เหนื่อยกับไอ้พระรองคนนี้จริงๆ  จะรอวันที่มันตกอับ  เลวยันเล็บขบตระกูลนี้

ออฟไลน์ Tastsu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ตอนที่ 8
«ตอบ #75 เมื่อ02-07-2017 13:24:18 »

“จะทำยังไงดีครับ….หมูหัน…เขาจะมาเอาหมูหันไป….” ผมพูดเสียงสั่น กลัวไปหมด….ใจไม่อยู่กับตัวกลัวว่าตอนนี้เขาอาจจะพาหมูหันตอนที่อยู่โรงเรียนไปแล้ว
 “หอม…อย่าคิดมากสิลูกไม่ดีต่อร่างกายลูกเลยนะ….”แม่เองก็กังวลไม่ต่างกันแต่แววตาบ่งบอกว่าเป็นห่วงผมมากกว่าเรื่องอื่นๆ
 “ผมไม่เป็นไรครับ….ผมจะไม่ยอมเป็นอะไรทั้งนั้น....ผมจะปกป้องลูก”
เสียงรถยนต์ของพ่อดังขึ้น ผมรีบไปรอรับหมูหันกับพ่อ
“แม่!”
ผมรีบรับกอดลูก
“สนุกมากเยยกั๊บ เพื่อนๆเยอะเยย”
ผมหอมฟอดใหญ่รู้สึกโล่งที่เห็นลูกกลับมา“ครับๆเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ แล้วแม่จะเอาขนมให้กิน”
“กั๊บป๋ม”
 แม่กับพ่อเดินไปอีกทางแม่คงจะบอกเรื่องในวันนี้
 ผมพาหมูหันไปที่ห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เจ้าตัวก็ไม่ได้อยู่เฉยๆวิ่งเล่นไปทั่วห้อง
 “แม่ฮับ กล่องไรกั๊บ” หมูหันหยิบกล่องที่อยู่ใต้เตียงออกมา
 แต่ผมก็ไม่ได้สนใจเพราะกำลังหาเสื้อผ้าอยู่
 “แฝน!” หมูหันพูดขึ้นแล้วชูแหวนให้ผมดู แหวนวงนี้คือ...
 “เก็บ! เก็บเดี๋ยวนี้เลยนะหมูหัน”
 “ไม่เอา ป๋มจ๊อบ แฝนสวยๆ”
 “เอามาให้แม่…”
 “ไม่…”
 “แม่นับ 1-3 ถ้าไม่ให้แม่จะตี”
 “ฮึก..ก..แต่ป๋มจ๊อบ”
 “เอามา แม่จะเอาไปทิ้ง”
 “ไม่ให้ ฮึก..ก..แม่จะทิ้งทำไม”
“1…”
หมูหันสะอื้นหนัก ยังไม่ยอมปล่อย
“2…”
ยังไม่ยอมปล่อย ยังคงกำแหวนที่พี่คิงส์ให้ผมในอดีตแน่น…ผมโมโหมากที่ลูกถือมันเอาไว้….มันไม่มีค่าที่ลูกผมจะไปแตะต้อง
“3…”
ผมหยิบไม้แขวนเสื้อออกมา ปกติผมไม่เคยตีลูกแบบนี้จะใช้แค่มือตีและไม่ตีจนเจ็บแต่วันนี้ผมโกรธ! เพราะไม่เชื่อฟังและยังไปยุ่งเกี่ยวกับแหวนที่ผมลืมมันไปแล้ว
“ฮึกๆ..ๆ..”
“คืนแม่มา”
“ไม่! ฮือๆๆ แม่ใจร้าย….ผมจ๊อบอันนี้ ฮึก..ก…”
“ห้ามชอบ! ห้ามยุ่งเกี่ยวกับมัน!”  ผมแย่งแหวนจากลูก หมูหันยังคงร้องไห้โฮแล้วลงไปดิ้นกับพื้น
“เอาคืนป๋มมา ฮือๆๆ”
ผมหยิบแหวนแล้วขว้างออกไปนอกหน้าต่าง
“อย่าให้แม่เห็นอีกว่าหยิบมันมา” ผมหยิบกล่องที่หมูหันเอามาจากใต้เตียงเพื่อที่จะนำไปทิ้งถังขยะ
“ใจร้าย! คนใจร้าย!”
“เพี๊ยะ” ผมใช้ไม้แขวนเสื้อตีขา หมูหันร้องไห้โฮ
ผมเองก็ร้องไห้เช่นกัน  “แม่ตีเพราะแม่ไม่ชอบ….แล้วคนใจร้ายไม่ใช่แม่แต่เป็นเจ้าของแหวนนั่น….”
“ฮึกๆ ป๋มเกลียดแม่!” หมูหันรีบวิ่งไปข้างล่าง
ผมได้แต่ทรุดฮวบกอดเข่าร้องไห้ ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้ลูกเจ็บและร้องไห้แต่ผมไม่มีทางเลือก….ผมรีบนำกล่องเน่าๆนี่ไปทิ้งขยะทันที….
“หอม…”แม่เดินมาหาผมเมื่อผมเดินลงมายังชั้นล่าง
“ลูกตีหมูหันเหรอ…”
“ครับ..”
“ทำไมล่ะลูก ดูสิขาเป็นรอยเชียวเพราะอะไร”
“เขาไม่เชื่อฟังผม…..เอาแหวนของเขาคนนั้นไปเล่น”
“ป๋มจ๊อบ แม่ใจร้าย!”
“ใช่แม่ใจร้ายมากแต่แม่ทำเพื่อลูกนะ”
“ไม่ใช่! แม่ใจร้ายป๋มจะไปหาป้อ ป๋มอยากมีป้อป๋มไม่อยากมีแม่เเล้ว ป้อไม่ใจร้ายแบบนี้แน่ๆ ฮือๆๆ….”คำพูดของหมูหันทำให้ผมได้แต่ยืนนิ่ง เขาไม่ต้องการผมแต่ต้องการพ่องั้นเหรอ
“ต้องการ…พ่อ….อึก” ผมเจ็บปวดที่หัวใจไม่รู้เพราะอาการของโรคหรือเพราะคำพูด
“หอม! เป็นยังไงบ้าง” แม่รีบพยุงผมไปที่เก้าอี้
“หายใจลึกๆนะลูก......หมูหันขอโทษแม่เขาเดี๋ยวนี้นะ”
“ไม่!” พูดจบเจ้าตัวก็รีบวิ่งไปหาพ่อที่ห้องทำงานทันที
“เฮ้อ….” แม่ถอนหายใจ  “ลูกต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไปนะหอมหมูหันยังเด็กไม่รู้เรื่องหรอก”
ผมก้มหน้าเหนื่อย…เพราะเขาคนนั้นคนเดียว..!
 ตอนกลางคืนผมก็ไปทำงานไม่ฟังคำคัดค้านของพ่อกับแม่ รั้นจะมาทำ…ตอนแรกผู้จัดการก็บ่นว่าขาดงานไปโดยไม่บอก แต่ผมก็ให้ใบรับรองแพทย์ไปจึงเงียบ
 ผมได้แต่ถอนหายใจยังไม่คืนดีกับหมูหันเลย……มองโทรศัพท์มีรูปลูกอยู่ อยากโทรไปคุยแต่ไม่กล้า
RrrrRRR
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น…..ผมรับสายเพราะตอนนี้ไม่มีลูกค้า ส่วนพนักงานคนอื่นไม่ต้องพูดถึงไปจับกลุ่มคุยกันในห้องพักแล้ว
“ครับพี่ฝน”
“หอมสะดวกคุยไหมจ้ะ”
“ครับ”
“….คือว่านะตอนกลางวันมีผู้ชายมาถามถึงหอมน่ะ”
“ผู้ชาย?”
“ใช่จ้ะ สูงมาก มีหนวด หล่อแบบดิบๆน่ะจ้ะ…..เอ่อ…แฮ่ม…ไม่ใช่ว่าพี่ชอบเขาหรอกนะ…..แต่เขามาถามหาหอมน่ะพี่เลยบอกว่าหอมทำงานกะกลางคืน ตอนนี้บางที…..”
ผมเงยหน้ามองเมื่อเสียงต้อนรับอัตโนมัติดังขึ้นและประตูเปิดออก
“……เขาอาจจะไปหาหอมก็ได้นะ”
ผมวางสายโทรศัพท์เมื่อคนที่เข้ามาคือ….
“มานี่!” เขากระชากแขนผมแล้วรีบพาไปขึ้นรถที่จอดอยู่ คนที่เห็นเหตุการณ์จะเข้ามาช่วยแต่พี่คิงส์ตะโกนบอกไปว่าเรื่องผัวเมียกันอย่ายุ่ง
“ช่วย….อุบ!”  ผมถูกปิดปากแล้วถูกผลักขึ้นรถ จะหนีแต่ประตูกลับถูกล็อคเอาไว้ และรถยนต์ก็เคลื่อนที่ออกไปทันที
“คุณจะทำอะไร จะพาผมไปไหน!”
“ฆ่าทิ้ง”
ผมนิ่งอึ้ง “วะ…ว่าไงนะ” ผมรีบกดโทรศัพท์แต่กลับถูกแย่งและขว้างไปเบาะหลัง
“คุณทำบ้าอะไร ปล่อยผมลง!”
 เขาไม่ตอบแต่ยังขับไปเรื่อยๆ
ผมพยายามจะลงแต่ประตูล็อค
“กลัวมากหรือไง แค่ตายจะกลัวอะไร”
“สกปรก! อยากได้หมูหันจนต้องฆ่าผมเลยหรือไง…ไม่มีปัญญามีลูกเองหรือไงเมียก็มี...หรืออสุจิเน่าๆของคุณมันไม่ทำงานแล้ว”
“หุบปาก!” มือที่ว่างของเขาบีบปากผมแน่น “อย่าให้กูโกรธอยากตายไวหรือไง”
“ตายเหรอ!” ผมแกะมือเขาออก "คุณคิดว่าผมจะตายคนเดียวหรือไง ถ้าอยากฆ่าผมก็ตายไปพร้อมกันเนี่ยแหละ!”
“จะทำ….เฮ๊ย!”
ผมแย่งจับพวงมาลัย
“หยุด!”
“อยากฆ่ากันนักใช่ไหมมาตายพร้อมกันดีกว่า”
“หยุด!”
เอี๊ยดดด
เสียงเบรกดังสนั่นถนน ดีที่ถนนโล่งจึงไม่มีรถขับตามมา…......ผมถอนหายใจรีบสำรวจตัวเองไม่มีอะไรเสียหาย จับหัวใจตัวเองดีที่ผมไม่ช็อคจนตายอาจเพราะผมเตรียมใจจะตายก็ได้
“มึง!”
“อึก!”
มือหนาบีบคอผม
“รู้ไหมกูเกือบตาย!”
“อึก!”  ผมพยายามแกะมือออกแต่แรงมันค่อยๆหายไป ผมไม่มีแรงจะยื้อเเล้วนี่เขาคิดจะฆ่าผมจริงๆเหรอ…เพราะผมมันบ้าเองที่เคยไปรัก….น้ำตาผมไหล…เจ็บใจที่ไปรักแล้วก็เจ็บเอง
เขาอึ้งเมื่อเห็นผมร้องไห้…..แววตาของเขาคล้ายมีผมสะท้อนในส่วนลึก…..แววตาเหมือนกับตอนที่ยังรักกัน….มือค่อยๆคลายคอผม….ใบหน้าของเราสองคนอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนก่อนจะลดระดับจนริมฝีปากแนบชิดกัน
ทำไมล่ะ….ทำไมถึงจูบผม….แล้วทำไมผมถึงยอมให้จูบ ริมฝีปากแค่ประทับเบาๆก่อนจะรุกล้ำ
“อึก!” ผมเจ็บเมื่อปากถูกกัด
เบาะถูกปรับจากนั่งเป็นนอน
“อื้อ!” ผมพยายามดันออกแต่มือกลับถูกจับประสานไว้ด้านบน ถูกจับเพียงมือหนามือเดียวผมก็ไม่สามารถดิ้นได้แล้ว
มือหนาของเขาอีกข้างสัมผัสยอดอก ผมพยายามจะดิ้นแต่ลมหายใจเริ่มหมดเพราะถูกแย่งอากาศ
“แฮ่กๆๆๆ” ผมหอบฮักเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ
“ทำ…ทำบ้าอะไร”
 “นานๆทีมาระลึกความหลังหน่อยดีกว่า เห็นมึง กูก็อารมณ์พลุ่งพล่าน…..เมื่อก่อนกูขยะแขยง….แต่ทำไมพอเห็นใบหน้าของมึงใกล้ๆกูกลับอยากขึ้นมา….”
“ชั่ว! อยากไปคนเดียวเถอะ!” ผมลุกขึ้นแต่กลับถูกผลักไปอีก
“อย่าเล่นตัวให้มาก! กูรู้มึงยังอยากได้กูอยู่”
“ใครมันจะอยากได้ของไร้น้ำยา!....”
“อุก!” ผมถูกต่อยท้องจนตัวงอ
“แล้วจะได้รู้ว่ากูมีน้ำยาหรือไม่”
กางเกงผมถูกถอดออก ผมพยายามผลักแต่ก็ถูกต่อยซ้ำ ช่องทางข้างหลังมีบางอย่างจ่ออยู่…..ไม่!....ผมไม่อยากมีอะไรแบบนี้อีกแล้ว….ผมไม่ต้องการ
 “ไม่!!”
สวบบบบ
ผมอ้าปากค้าง  ทั้งเจ็บทั้งจุก เพราะจู่ๆก็ใส่เข้ามาทั้งที่ไม่มีตัวช่วย
“แน่นชะมัด” อีกฝ่ายกัดฟันพูด
“เจ็บ! ช่วยด้วย! ไม่เอา  อ๊ากกกกก”
เขาขยับเข้าออก…ไม่ฟังเสียงของผม….ทั้งยังกระแทกจนตัวผมสั่นและจุกจนร้องไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหล….
“แน่นดีนะกูชอบซะแล้วสิ…มึงชอบไหม”  เขาก้มลงถามผม  ผมได้แต่หลับตากัดฟันแน่น
“อ๊า!” ผมร้องลั่น เมื่อเขากระแทกอย่างแรง
“ตอบ!”
“ขะ….ขยะแขยง!  เอาออกไปไอ้สกปรก!”
 “อ๊ากกกก” ผมร้องลั่นเมื่อเขาจับขาผมแยกทั้งสองข้างแล้วรัวกระแทกไม่ยั้ง
 “ปากดีนักใช่ไหม จะให้ร้องครางไม่ออกเลย”
 “เจ็บ!“
 เสียงน้ำบางอย่างดังทุกครั้งที่ร่างกายผมถูกสอดใส่นั่นคงเป็นเลือด…..
 “ฮึก..ก…ก…”
 “ชอบจนร้องไห้หรือไง แฮ่กๆ..ๆ…”
 “กูเกลียดมึง ไอ้สารเลว!!”
 “เพี๊ยะ!” เขาตบหน้าผมอย่างแรง
 “คิดว่ากูชอบมึงหรือไงอีกระเทยที่กูเอามึงเนี่ยเพราะทำทาน….”
เขายังกระแทก….กระแทก…ก่อนจะปลดปล่อยเข้ามาในตัวผม….แต่ก็ยังไม่จบแค่นั้นเมื่อร่างกายผมยังคงสะท้านอยู่เพราะแรงกระแทกที่ไม่ลดละ ผมหลับตากัดฟันกรอด……ก่อนที่สมองผมจะเบลอและสลบไป
 ………………………………………………………………………..
 Part kings
 หลังจากที่ผมปลดปล่อยไปถึง 3 ครั้ง ผมก็ทรุดฮวบกับร่างที่นอนอยู่ มันสลบไปแล้วตอนไหนผมไม่รู้เพราะกำลังมีความสุข
 ทำไมผมถึงทำแบบนี้ผมเองก็ไม่เข้าใจตั้งใจจะแค่ลากมาทำให้กลัวเฉยๆเลยขู่ว่าจะฆ่า….แต่พอเห็นใบหน้าที่ร้องไห้แบบนั้นใกล้ๆ หัวใจผมกลับสั่น…รู้ตัวอีกทีผมก็ทำลงไปแล้ว…..ทั้งๆที่เมื่อก่อนผมไม่สามารถที่จะมีsexกับมันได้แต่ทำไมครั้งนี้ผมถึงทำไป….มองใบหน้าซีดเซียวใกล้ๆ มีหยาดน้ำตาที่ไหลเพราะความเจ็บ
 ผมรีบลุกแล้วดึงแก่นกายออกเพราะผมจำได้ว่าตอนที่สอดเข้าไปมีเลือดไหล!
 ผมมองเลือดที่ไหลออกมาจากช่วงล่างของมันไม่หยุด….เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นแล้วในตอนที่เรามีsexกันครั้งแรก ตอนนั้นมันเองก็เจ็บแต่กลับไม่ยอมให้ผมถอนออกแต่ครั้งนี้มันกลับให้ผมเอาออกไป
 ผมรีบใช้ทิชชู่เช็ดแก่นกายตัวเองแล้วรูดซิบกางเกง พิงตัวกับเบาะไม่รู้จะทำยังไงต่อไป…ทำไมถึงได้ทำอะไรบ้าๆแบบนี้…..ควรตัดขาดแต่ทำไมกลับพยายามต่อมันอีก
 “อือ….”
 ผมรีบหันไปมองแล้วช้อนตัวมันขึ้นมา
 ผมทำเกินไปใช่ไหม…..เลือดไหลออกขนาดนี้….มือผมสั่นไปหมดควรทำยังไง ผมเป็นห่วงทำไม…..จะทิ้งกลางทางก็ได้แต่ผมกลับกอดแน่น
 “พี่คิงส์….”
 ผมอึ้งอยู่นาน…ความรู้สึกนี้หัวใจผมคล้ายถูกเปิดออก….มันหวิวเหมือนกับคำพูดนี้มันทำลายกำแพงหัวใจผม….นานเท่าไรแล้วที่ผมไม่ได้ยินคำพูดนี้….....
 

ออฟไลน์ sanri

  • เวลาไม่ใช่ตัวพิสูจน์ทุกสิ่งเสมอไป
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1553
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-9
 :m31: โอ๊ย อีคิงลี่ อีสารเลวเอ๊ย ถ้าคนเกลียดกันเค้าทำกันแบบนี้
สรรหาคำด่าไม่ถูกเลยเจงๆ  :beat:

ออฟไลน์ GBlk

  • ขอให้สรรพสัตว์จงมีความสุข
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1432
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-43
พระเอก คือ เพลียจิต

ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8181
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
ไม่คำจะบรรยายความเลวพระเอก เลวเกินคน

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
เอือม หน่ายกับคิงส์ ไม่เคยทำดีกับหอมเลย
เอาแต่ประโยชน์ของตัวเอง แถมปากหมาเน่าอีก
ไม่อยาก แต่กระแทกเข้าตัวหอม บอกว่าทำทาน
อย่างนี้น่าตัด ค-ย ทิ้งแล้วเหวี่ยงให้หมากินซะเลย
หอมไม่ได้บอกหรือทำท่าอยากได้ตัวเองซะหน่อย
       :L1: :L1: :L1:
  :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ smmikie

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 362
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +39/-1
ทำร้ายน้องทำไมมมมมม
แค่นี้น้องก้ทรมานจะแย่แล้ว

ออฟไลน์ Tastsu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ตอนที่ 9
«ตอบ #81 เมื่อ10-07-2017 19:24:38 »

Part Kings
มองใบหน้าซีดเผือดที่นอนหลับบนเตียง ผมนั่งทรุดตัวอยู่ข้างๆ…..ผมทำบ้าอะไรไป ทำไมต้องข่มขืนด้วย…ทั้งๆที่แก่นกายไม่ควรตั้ง แต่มันกลับผงาดสู้เสียอย่างนั้น….และตอนนี้ผมก็พาหอมมาที่คอนโดห้องเดิมที่หอมเคยอยู่
 นานเท่าไรแล้วที่ผมไม่ได้เห็นใบหน้ายามหลับแบบนี้ แม้แต่ตอนที่อยู่ด้วยกันก็นานครั้งที่ผมจะได้เห็น เพราะผมมักกลับดึก กลับมาก็ดื่มเหล้าไม่รู้สติ ตื่นขึ้นมาหอมก็ทำกับข้าวให้แล้ว
 แพขนตาไหวเล็กน้อย ผมผงะออกกลัวหากอีกฝ่ายตื่นแต่ก็ยังเงียบ
 “ตัวร้อนชะมัด…ชิส์!”  ผมอังหน้าผากคนที่ยังนอนแล้วรีบลุกเดินไปมาเหมือนงงทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะรีบหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้  แต่ทำไมใจต้องเต้นแรงด้วย…..ผมอายอะไรเห็นหมดทุกอย่างแล้วนี่แถมไม่มีความรู้สึกกับผู้ชายแต่ทำไม…..
 “โถ่เว้ย!” ผมลุกเดินลูบใบหน้าตัวเองอย่างแรง
 “เป็นเชี่ยไรวะไอ้คิงส์”
 rrrRrrr
 โทรศัพท์ผมดังขึ้น แค่ชื่อที่ปรากฏผมก็ไม่อยากที่จะรับแล้วแต่ถ้าไม่รับก็ยังรังควานไม่เลิก
 “มีอะไร”
 “พี่คิงส์ทำไมไม่กลับบ้านเลยคะเมื่อวานก็ไม่กลับ นี่มันสายแล้วนะไปอยู่กับใครอีก” ผมเบื่อจริงๆไม่อยากได้ยินเสียงเธอเลยสักนิด
 “มันก็เรื่องของฉัน”
 “พี่คิงส์หวังว่าจะไม่ได้อยู่กับเมียเก่าหรอกนะคะ”
 ผมชะงัก
“เธอพูดอะไร”
 “ก็คุณแม่บอกลินดาว่าเมียเก่าคุณมีลูก! คุณจะเอามันเข้าบ้านเหรอคะ”
 “ฉันจะทำยังไงมันก็เรื่องของฉัน”
 “พี่คิงส์...อือ….ลินดา…..” เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากปลายสาย
 “นั่นใครน่ะ”
 “คะ…คะ….”
 “นั่นเสียงใคร….เธออยู่กับใคร”
 “ปะ….เปล่าค่ะ….ก็ต้องอยู่คนเดียวสิคะ”
 ปลายสายมีพิรุธอย่างชัดเจนแต่ผมเบื่อที่จะถาม
 “วันนี้ฉันจะยังไม่กลับบ้าน”
 “แล้วพี่จะกลับ….”
 ติ๊ด
 ผมกดวางสายเบื่อเสียงเธอ เบื่อทุกอย่างที่เป็นเธอ ไม่รู้ทำไมตอนคบกันเป็นแฟนผมถึงไม่เคยเบื่อแต่พอแต่งงานกันกลับเบื่อซะงั้นแล้วที่แอบคบกันมาจะทำไปเพื่ออะไร
 “หมูหัน….” เสียงครางทำให้ผมหยุดนิ่ง “……หมูหัน….อย่าเอาหมูหันไป….ฮึก..ก….”
 ผมยืนมองอีกฝ่ายแล้วได้แต่ถอนหายใจผมควรจะทำยังไงต่อไป….ผมเอามือทาบหัวใจตัวเองทียังคงเต้นแรงผิดปกติเหมือนตอนที่มีอะไรกันเมื่อคืน รสสัมผัสทุกอย่างไม่จางหายไปสักนิด
 “หรือว่าเราจะยัง……”
ผมสะบัดหัวเอาความคิดออกแม้ความคิดนี้จะไม่จางหายไปเลย…….รีบเช็ดตัวให้อีกฝ่ายพยายามระงับหัวใจตนเอง…..เบื้องล่างเลือดออกมากแต่เริ่มแห้งกรังติดต้นขา ผมกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้สาเหตุแต่ที่แน่ๆคือโกรธตัวเอง
“อึก…เจ็บ…”
“ทนหน่อยนะ”
ค่อยๆเช็ดอย่างเบามือจนสะอาด  หาเสื้อให้ใส่เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวของผม เพราะตัวเสื้อยาวมากทำให้ไม่ต้องใส่กางเกงเพราะถึงแม้จะใส่กางเกงก็คงไม่มีไซส์เล็กเท่าร่างคนนอนได้
“หมูหัน…..”
“เด็กนั่นชื่อหมูหันสินะ…..” ผมเกลี่ยผมที่ปกปิดใบหน้าอีกฝ่าย
 “หมูหัน…หึ….”ผมรีบเดินออกไปนอกห้องไม่ลืมที่จะล็อคประตูเผื่ออีกฝ่ายตื่นจะได้ไม่หนีออกมา ผมขับรถออกไปจากคอนโดแล้วตรงไปที่แห่งหนึ่ง….ตอนนี้ผมเริ่มคิดเกมส์บางอย่างออกแล้ว….
………………………………………………………………….
 Part Ton Hom
 “อืม….เจ็บ….”ผมค่อยๆลืมตาตื่น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีเทาเลือนลาง…ผมนิ่วหน้าเพราะเจ็บไปทุกส่วนโดยเฉพาะเบื้องล่าง พยายามจะปรับสายตาให้ชินกับภาพเบื้องหน้าแต่เมื่อชินกับภาพที่เห็นก็ทำให้ผมรีบลุกทันที
 “โอ๊ย!”  เจ็บจนนั่งไม่ได้ทำให้ต้องทิ้งตัวนอนที่เดิม
 “ที่นี่มัน….ทำไมมาอยู่ที่นี่…” พยายามลุกอีกครั้งอย่างยากลำบาก แม้จะไม่ได้อยู่ที่นี่มาหลายปีแต่ผมจำห้องนี้ได้ดี!
 “อึก!” เปิดผ้าห่มมองสภาพตัวเองถึงกับผงะ ตอนนี้ผมใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว เรื่องราวเมื่อคืนค่อยๆเข้ามาในหัว....ผมถูกข่มขืน!
 “ไอ้เลวนั่น! โถ่เว้ย! ขยะแขยง!” ผมกอดตัวเองแล้วรีบปัดสัมผัสนั้นทิ้ง รีบลุกเพื่อจะเดินออกไป กว่าจะเดินออกจากห้องนอนก็แทบกระอักเลือดแล้ว….
“ตื่นแล้วเหรอ” ทันทีที่เดินออกมาก็เจอเขายืนต้อนรับอยู่
 “คุณ! คุณทำแบบนี้ทำไม ทำร้ายกันไม่พอหรือไง บ้าอะไรขึ้นมาฮะ!”
 ฟุบ! ผมทรุดลงกับพื้นแต่เขากลับมารับตัวผมไว้
 “ปล่อย! อย่ามาแตะขยะแขยง!” ผมกรีดร้องดิ้นออกอย่างสุดแรง
 “หยุด!”
 “ปล่อย!”
 “แม่ฮับ!”
 เสียงเรียกทำให้ผมหยุดนิ่ง เบิกตากว้างเมื่อเห็นหมูหันเดินมาหา ยังอยู่ในชุดนักเรียนอยู่เลย…ทำไมหมูหันถึงมาอยู่ที่นี่
 “หมูหัน! ทำไมลูกถึงมาอยู่ที่นี่”
 “คุณลุงพามา” หมูหันชี้ไปที่เขา
 ผมใช้แรงทั้งหมดผลักเขาที่กำลังเผลอแล้วรีบเดินไปหาลูกแม้จะแทบทรุดก็ตาม
“หมูหันกลับ”
 “คิดจะไปทั้งอย่างนี้หรือไง” เขามองสภาพผมที่มีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวเดียว
 “คุณพาหมูหันมาที่นี่ทำไม”
 “มาเล่นเกมส์ไง”
 “ว่าไงนะ”
 “ฉันมีเกมส์มาเสนอนาย”
 เขาพูดบ้าอะไรจู่ๆพูดถึงเกมส์ทำไม
 “หมูหันแม่เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเข้าใกล้คนแปลกหน้าอีก….ลูกจำไม่ได้หรือไงว่าคนนี้เคยตวาดลูกน่ะ”
“แต่คุณลุงใจดีแล้วกั๊บซื้อขนมให้ป๋มเยอะเลย”
ผมหยิบขนมที่อยู่ในมือลูก
“มะ..แม่ เอาคืนมานะ”
ผมขว้างขนมใส่หน้าพี่คิงส์ “เอาคืนไป”
“แม่ ฮึก…ก…”
“แม่บอกแล้วไงว่าห้ามเอาของจากคนแปลกหน้าทำไมเห็นแก่กินแบบนี้”
“ฮึก..ฮือๆๆ ใจร้าย! ทำไมแม่ใจร้ายอีกแย้ว ทั้งแฝนนั่นด้วย”
พี่คิงส์เดินมาหาหมูหันแล้วอุ้มไปปลอบ
“อย่าร้องนะครับ”
“เอาลูกผมคืนมา”
“นี่ลูกฉัน….”
“อึก” ผมไร้ข้อโต้แย้ง….ก็ลูกเขาจริงๆ….
“ฉันจะเอาลูกคืนฉันเป็นพ่อมีสิทธิ์เต็มที่…..นายมันแค่ที่ฝากท้อง คิดเอาว่าถ้าฟ้องศาลใครจะชนะ”
“คุณ….จะทำร้ายผมไปถึงไหน เมียคุณก็มีให้เขาผลิตลูกให้สิ อยากมีเมียเป็นผู้หญิงเพราะอยากมีลูกนี่แล้วมาแย่งลูกผมทำไม!”  ผมทรุดตัวร้องไห้อย่างหมดหวัง หากผมขาดหมูหันไปผมคงอยู่ไม่ได้จริงๆ
“เพราะแบบนี้ฉันถึงอยากให้นายเล่นเกมส์กับฉันไง”
ผมเงยหน้ามอง “เกมส์อะไร”
“นายกับลูกมาอยู่ที่นี่ซะ”
 “วะ..ว่าไงนะ”
“นายฟังไม่ผิดหรอก นายกับหมูหันมาอยู่ที่นี่กับฉัน”
 “เกมส์บ้าอะไรของคุณผมไม่อยากเล่น”
 “ถ้าเกมส์นี้นายชนะ ฉันจะไม่มายุ่งกับพวกนายอีก…..แต่ถ้านายแพ้ฉันจะพาหมูหันไปอยู่ด้วยและให้ลินดาเป็นแม่”
 ผมค่อยๆลุกยืน  “หมายความว่ายังไง”
 “2 เดือนมาอยู่กับฉันที่นี่ หลังจากนั้นให้ลูกเลือกว่าอยากอยู่กับใคร……ถ้าอยากอยู่กับนาย นายก็เอาไปฉันจะไม่ยุ่งแต่ถ้าลูกเลือกฉัน นายอย่ามายุ่งเกี่ยวอีก”
 ผมนิ่วหน้าไม่เข้าใจความคิดอีกฝ่ายทั้งๆที่เขาจะพาหมูหันไปก็ได้เพราะเป็นพ่อมีสายเลือดเดียวกันมีสิทธิเต็มที่แต่ทำไมกลับเสนอเรื่องแบบนี้และอีกอย่างหมูหันคงไม่เลือกคนแปลกหน้าแน่ๆแต่ทำไมยังเสนอเกมส์นี้อีก
 “ว่าไง 2 เดือนมาอยู่กับฉัน”
 ผมหลับตา ถอนหายใจเฮือกใหญ่……ทำไมผมยังต้องมายุ่งเกี่ยวกับเขาอีกชาตินี้ทั้งชาติผมคงจะไม่สามารถหนีเขาไปได้เลยสินะนอกจากความตาย
 “ได้ผมตกลง”
 “หึ” เขายกยิ้ม ส่วนหมูหันหยุดร้องไห้แล้ว….ในมือมีขนมที่ผมโยนทิ้งอยู่
 “หมูหัน…แม่ขอโทษนะ”
 “แม่….”หมูหันเบะปากแล้วทำท่าจะให้ผมอุ้ม
 “แม่อุ้มไม่ไหวหรอกเราน่ะอ้วนมาก” พี่คิงส์บอกแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่แล้วเอาหนวดคลอเคลียจนหมูหันหัวเราะไม่หยุด ผมมองภาพได้แต่หลับตาลง….ไม่อยากให้ลูกมีความผูกพันกับเขาเลยสักนิด
 ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูทำให้พวกเราหยุดนิ่ง
 “คิงส์เปิดประตูให้แม่กับลินดาหน่อย”
 ผมหยุดชะงัก ส่วนพี่คิงส์ก็ตกใจไม่แพ้กัน
ก๊อกๆๆ “คิงส์! อย่าบอกนะว่าแกซุกใครไว้ แกมาเปิดเดี๋ยวนี้!”
“พี่คิงส์เปิดสิคะ!”  พี่คิงส์ถอยหายใจมองมายังผม
“ไม่ต้องห่วงฉันจะปกป้องนายเอง”
ผมรีบกอดลูกเอาไว้ไม่ได้ยินดีที่เขาบอกว่าจะปกป้องสักนิดเพราะตั้งแต่เมื่อก่อนผมไม่เคยได้รับการปกป้องจากเขาเลย
ประตูถูกเปิดออก
“กว่าจะเปิดนะ ไหนซ่อนใคร…อีกระเทย!” คุณนายกรีดร้องลั่นทันทีที่เห็นผม
“พี่คิงส์ ว๊ายยยย อะไรกันคะดูสภาพสิ” ผู้หญิงที่ชื่อลินดารีบปิดตาเมื่อเห็นสภาพผมที่มีแค่เสื้อเชิ้ตคุมเข่า
“แกมาทำอะไรที่นี่!” คุณนายทำท่าจะปรี่เข้ามาตบเงื้อมือเตรียมฟาด
 “แม่ครับ…..” พี่คิงส์มาขวางไว้
“แกมาหยุดฉันทำไม นี่แกกลับมาคบกับมันอีกแล้วงั้นเหรอ!”
“ใช่ครับ….”
“ว่าไงนะ!” คุณนายและลินดาประสานเสียงกัน
ผมมองไปยังพี่คิงส์ ตะลึงกับคำตอบ
“แม่ฮับ คนนี้คือใครเหรอกั๊บ”
คุณนายเลิกโวยวาย หันมามองหมูหัน “เด็กนี่….เอาหลานฉันมา!”  คุณนายจะเดินมาหาอีกแต่พี่คิงส์ก็ยังขวางไว้ ส่วนผมก็อุ้มลูกกอดไว้แน่น
“แม่ฮับ” หมูหันตัวสั่นแล้วซุกบ่าผมเพราะกลัว
“แกจะมาห้ามทำไมนั่นหลานฉันนะ!”
“ฟังนะครับ” พี่คิงส์เดินมาโอบบ่าผม “ตอนนี้เรากลับมาคบกันแล้วครับเพราะฉะนั้นอย่ามายุ่งกับลูกเมียของผม”
 ผมจะค้านหากแต่เสียงกรี๊ดดังขึ้นก่อน
“พี่คิงส์! นี่มันบ้าอะไร จะเอาอีกระเทยนี่อีกเหรอ  ลินดาไม่ยอม ลินดาเป็นเมียพี่นะ เอาของเก่าเน่ามาเป็นเมียทำไม ลินดาไม่ยอม! กรี๊ดๆๆๆๆ” เธอกรีดร้องขนาดคุณนายยังเอามืดปิดหู
“ใช่ ตาคิงส์แม่ไม่ยอมนะ  ออกไปจากห้องนี้ซะอีกระเทย! ไปซะ! แล้วเอาหลานฉันมา”
ผมมองการกระทำของคนสองคนตรงหน้ารวมทั้งคำดูถูกทำให้ผมเม้มปากแล้วตัดสินใจบางอย่าง ก่อนจะซบบ่าพี่คิงส์
“เรารักกันครับคุณป้า! คุณคงไม่สามารถที่จะมาขัดขวางได้อีกแล้วนะครับ”
พี่คิงส์อึ้ง
 ส่วนอีกสองคนอึ้งเช่นกัน
“แก!” ลินดาเดินปรี่มาหาผม ผมให้พี่คิงส์อุ้มหมูหันส่วนผม…..
เพี๊ยะ!
ทุกคนอึ้งกับเสียงที่เกิดขึ้นและใบหน้าของเธอที่ไปตามแรงฝ่ามือผม
“กะ..แก ตบฉัน!”
“อยากโดนอีกไหม เห็นว่าเป็นผู้หญิงนะถึงตบ....ผมจำได้ดีตอนที่คุณแย่ง…”ผมกลืนคำพูด
“กะ…” ลินดาเตรียมกรีดร้อง
“ถ้ากรี๊ดผมจะต่อย”
เธอค้างแล้วรีบวิ่งไปกอดคุณนาย พี่คิงส์มองผมตาปริบๆ
“มันก็แค่เกมส์ครับผมไม่มีทางที่จะกลับไปรักคุณอีกไม่ต้องตกใจว่าผมทำบ้าอะไรลงไป...ถ้าเกมส์จบทุกอย่างก็จบ” ผมเอ่ยบอกให้ได้ยินแค่สองคน
 “อีกระเทย” คุณนายจะเข้ามา
แต่ผมเงื้อมือรอตบ  “ผมไม่สนเด็กหรือแก่หรอกนะครับ……..อ้อประกาศไว้เลยนะครับตั้งแต่วันนี้ผมจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน…..คุณนายเตรียมรอวันชำระแค้นได้เลยนะครับ…” ผมบอกไปอย่างนั้นแต่ทวงคืนอะไรน่ะผมไม่ต้องการสักนิด ผมเพียงแค่ต้องเข้มแข็งเพื่อปกป้องลูกเท่านั้น….

ออฟไลน์ Tastsu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ตอนที่ 10
«ตอบ #82 เมื่อ10-07-2017 19:25:25 »

“แล้วลูกก็ตอบตกลงไป”
“ครับ….”
ตอนนี้ผมได้แต่นั่งยอมรับชะตากรรมกับพ่อเเละแม่ที่มีสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจนหลังจากที่ได้ฟังเรื่องทั้งหมดที่ผมเล่าว่าผมต้องไปอยู่กับพี่คิงส์ 2 เดือน
“แม่ไม่ยอม ทำไมลูกต้องไปทำตามด้วยล่ะ เกมส์ไร้สาระ…..แม่ไม่ยอมให้ลูกแล้วก็หลานของแม่ไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายพรรค์นั้นอีก”
“พ่อก็ไม่เห็นด้วยนะ….จะขึ้นศาลสู้คดีจ้างทนายพ่อก็ยอม”
“ถ้าเกิดเราเเพ้เราจะไม่ได้หมูหันเลยนะครับ ผมเชื่อว่าเกมส์นี้ผมจะชนะหมูหันต้องเลือกผมอยู่แล้ว ทนไปแค่ 2 เดือนกับอิสระตลอดไปเลยนะครับ”
“เฮ้อ….เวรกรรมอะไรนักหนา” แม่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
พ่อกอดปลอบ  “น่าคุณทุกอย่างจะดีขึ้นเอง”
พวกเรายิ้มเศร้ามองหมูหันที่กำลังเล่นรถของเล่นอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว
 ………………………..
 “ยอมไม่ได้นะพิศมัย ทำไมตาคิงส์ถึงกลับไปคบกับเมียเก่า” ลดาเอ่ยอย่างไม่พอใจเมื่อลูกสาวอย่างลินดาโทรไปบอกเธอถึงเรื่องราวทั้งหมด
 “ใจเย็นๆสิลดาฉันเองก็กำลังหาทางกำจัดอยู่”
 “มันไม่หยามไปหน่อยเหรอ เมียแต่งอยู่นี่ทั้งคนแต่กลับไปหาเมียเก่า แถมเป็นกระเทยผิดเพศอีก”
“ฉันไม่มีทางปล่อยให้มันมาเชิดหน้าได้หรอก เธอวางใจเถอะยังไงลินดาก็ต้องเป็นสะใภ้ที่นี่ต่อไป ฉันจะเล่นงานมันให้มันเจ็บเจียนตายเหมือนเมื่อก่อนเลย” พูดพลางหันไปมองลินดาที่สะอื้นไห้เงียบๆ
“แต่ลินดาหย่ากับคิงส์นานแล้วนะจดทะเบียนสมรสอีกรอบเถอะ เคล็ดน่ะช่างมันไปก่อน”ลดาพยายามพูดเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง
“ยังก่อน…..ยังไม่ถึงฤกษ์จดทะเบียนอีกครั้ง”
สองแม่ลูกกัดริมฝีปากแน่น ลดาระงับอารมณ์ก่อนจะขอตัวกลับ
 “เดี๋ยวหนูไปส่งที่รถค่ะแม่”
.......ทั้งสองเดินไปคุยกันที่รถยนต์
“เอาไงดีคะแม่ ทุกอย่างมันเริ่มบ้าไปหมดแล้วแบบนี้ทางที่จะได้สมบัติมันก็ยิ่งยากขึ้นนะคะ เมียเก่ากลับมาแถมหนูยังอยู่ในสถานะหย่าอีก”
 “เฮ้อ….อะไรนักหนานะ หนี้ของแม่อีกไม่นานก็จะถึงกำหนดส่งเเล้วด้วยสิ….ลูกต้องกำจัดมันออกไปนะ อย่าให้มันมาแย่งสมบัติ”
“แน่นอนค่ะ!”
“คงต้องหลอกล่อให้คุณโชคชัยรีบๆเขียนพินัยกรรมให้แล้วสิ”
“แต่เขาจะโง่เขียนให้เหรอคะ”
“มอมเหล้าเป็นไง เขียนตอนที่มึนๆนี่แหละ”
“แล้ว….ถึงจะเขียนพินัยกรรมไปถ้าเขายังอยู่”
“ก็กำจัดสิ”
ลินดาเบิกตากว้าง
“ไม่เพียงแค่พินัยกรรมนะที่จะให้เขาเขียน….แม่พอมีเส้นสายกับทางอำเภอบ้าง….”
“ยังไงคะแม่”
“เดี๋ยวก็รู้”
…………………………………………………………………………….
ตอนนี้ผมกับหมูหันยืนอยู่หน้าห้องที่ผมเคยอยู่แล้ว ถอนหายใจหลายครั้งและหลายครั้งจนในที่สุดก็ตัดสินใจจะเคาะประตูแต่ประตูกลับเปิดออกเสียก่อน
“เข้ามาสิ”
“คุณลุง” หมูหันยิ้มกว้าง พี่คิงส์ก็อุ้มกอด
ผมถือกระเป๋าขนาดใหญ่เข้าไปในห้องวางไว้ตรงโซฟา
“เราควรจะมีกฎในการใช้ชีวิต..ผมจะอยู่ส่วนผมคุณก็อยู่ส่วนคุณ…ไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกัน”
 เขาพยักหน้า
 “ส่วนห้องผมจะนอนห้องเล็กกับหมูหัน”
 “แต่ฉันก็อยากนอนกับลูกเหมือนกัน”
 “หมูหันอยากนอนกับแม่ใช่ไหมครับ”
 “หรืออยากนอนกับพ่อครับ”
 ผมขมวดคิ้วไม่พอใจกับคำว่าพ่ออย่างมาก
 “นอนด้วยกันหมดเลยฮับ!” หมูหันยิ้มกว้าง
 “ไม่มีทาง….” ผมรีบตอบ
 “ถ้าอย่างนั้นเราควรผลัดวันเว้นวันแล้วกัน” เขาบอก
 ผมไม่พูดอะไรแต่ขอกุญแจห้องเล็กอีกฝ่ายแทน เขาก็ให้มาอย่างง่ายดาย
 ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนเล็ก  ปกติตอนที่ผมเคยอาศัยอยู่ที่นี่จะนอนแค่ห้องนอนใหญ่ ห้องนี้ส่วนมากจะใช้รับรองแขกมากกว่าหากไม่มีแขกห้องนี้ก็แทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย แต่ทั้งสองห้องจะอยู่ติดกันมีเพียงกำแพงกั้นเท่านั้น
 จัดเสื้อผ้าใส่ตู้เสร็จ…..นั่งถอนหายใจบนเตียงไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้มาใช้ชีวิตที่นี่อีก
“เอิ้กๆๆฮ่าๆๆ” เสียงหัวเราะทำให้ผมรีบออกไปดู พี่คิงส์กำลังอุ้มหมูหันชูเหนือแขน ไม่รู้ว่าแขนพี่คิงส์แข็งแรงหรือหมูหันเบาไปถึงกล้าอุ้มขนาดนั้นแค่ผมอุ้มธรรมดาก็หนักแย่แล้ว
“แม่!”
ผมยิ้มให้ลูกแต่หน้ามุ่ยให้อีกคน
“เดี๋ยวแม่จะไปตลาดนะครับ วันนี้หนูอยากกินอะไร”
“ต้มจืดหมูครับ ใส่แครอทเยอะๆ”
ผมยิ้ม เห็นหมูหันอ้วนแบบนี้แต่ชอบกินผักนะครับ
“งั้นเดี๋ยวแม่ไปก่อนนะครับ”
พี่คิงส์มองหน้าผม
“แล้วของฉัน..”
“หากินเองสิครับ ต่างคนต่างอยู่”
ผมพูดแล้วเดินออกไปจากห้อง แค่หน้าก็ไม่อยากมองแล้ว
เลือกของในตลาดไปพลางๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“สวัสดีครับพี่หมอ”
“หอม….ไม่ได้อยู่บ้านเหรอ” ถามแบบนี้แปลว่าตอนนี้พี่หมออยู่ที่บ้านผม
 ผมนิ่ง….แล้วพูดบอกไปตามความจริงทั้งหมดซึ่งพี่หมอน่าจะรู้จากแม่บ้างแล้ว
 “ทำไมหอมถึงไปอยู่กับคนแบบนั้นครั้งที่แล้วเขาก็ทำร้ายหอม”
 “แต่เป็นทางเดียวที่ผมจะรั้งลูกไว้ได้” ผมเดินออกมาจากตลาดนั่งคุยโทรศัพท์ที่สวนสาธารณะ
 “แต่พี่ไม่ชอบวิธีนี้”
 “แล้วพี่จะให้ผมใช้วิธีไหน…..พี่ก็รู้ว่าผมอยากอยู่กับลูกให้มากที่สุดถ้าผมตาย….”
“หอม!” ปลายสายตวาด
“หอมจะต้องหาย….พรุ่งนี้พี่จะพาไปโรงพยาบาลนะครับ”
“ผม…..จะหายจริงๆเหรอครับ”
“หายสิ….บอกพี่นะครับว่าหอมอยู่ที่ไหนพรุ่งนี้พี่จะไปรับ…ส่วนเรื่องที่หอมอยู่กับเขา….พี่จะถือว่าทำเพื่อหอมและหมูหัน …แต่พี่ก็มีขีดจำกัดของพี่เหมือนกันถ้าพี่เห็นว่าไม่ดีพี่ก็จะไปรับหอมกลับมา…”
“ขอบคุณครับ” ประโยคท้ายทำให้ผมได้แต่รับคำเพราะพี่หมอท่าทางจะโกรธๆ
ผมบอกที่อยู่กับพี่หมอ เราคุยกันเรื่องอื่นนิดๆหน่อยๆจากนั้นก็กดปิดสายเพราะผมต้องรีบกลับไปทำอาหารเย็น
 หากถามผมว่ากลัวตายไหม ผมบอกได้เลยว่ากลัวมากๆแต่ที่ผมกลัวกว่านั้นคือผมจะตายไปทั้งๆที่เรื่องราวยังค้างคาแบบนี้ ผมต้องรีบทำให้สิทธิทุกอย่างในตัวหมูหันมาอยู่ที่ผม ถ้าผมตายพ่อกับแม่จะดูแลหมูหันเเทน
 ………กลับห้องได้ยินเสียงคุย
 “เรียกพ่อสิครับไม่ใช่ลุง”
 “พ่อ!”
 “เก่งมากคนดี….ฟอดดดด”
 ผมเดินปึงปังผ่านโซฟาไปยังห้องครัว
 “แม่กลับมาแล้ววววว” หมูหันเดินมากอดขา ผมก้มตัวรับกอดนั้น….
 “เดี๋ยวแม่ทำอาหารให้นะครับหนูไปนั่งเล่นก่อนนะ”
 “ครับผม!”
ผมหยุดชะงักเพราะหมูหันพูดไม่ผิดเพี้ยนแล้ว พูดชัดถ้อยชัดคำ
“ไหนเรียกคุณยายว่ายังไงฮึ”
“คุณยาย”
ผมยิ้มเมื่อก่อนยังเรียกคุณจายอยู่เลย
“เรียกแม่ฮับหรือแม่ครับ”
“แม่ครับ!” ลูกโตขึ้นแล้วจริงๆ…. อย่างน้อยผมก็อยู่ถึงตอนที่ลูกมีพัฒนาการที่ดีขึ้น
ผมหอมฟอดใหญ่ “เก่งมากลูก”
ผมทำอาหาร ต้มจืดหมูสับ ไข่ตุ๋น สำหรับมื้อเย็นอย่างอารมณ์ดีทำของโปรดหมูหันหลายอย่างเป็นรางวัล เดี๋ยวค่อยโทรบอกพ่อกับแม่อีกทีว่าหลานน่ะพูดชัดแล้วนะถึงจะช้าไปกว่าเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันก็ตาม แต่ก็ต้องหงุดหงิดเมื่อตอนนี้เขามานั่งร่วมโต๊ะอาหารกับผมด้วย
“น่ากินจังเลยหมูหัน….”
“ขอโทษนะครับเชิญคุณไปที่อื่นผมจะกินข้าวกับลูก”
“ก็กินไปสิ ฉันเป็นพ่อก็อยากมองลูกกิน”
ผมขมวดคิ้วไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้นมองเขานั่งป้อนข้าวหมูหันไปเรื่อยๆ
“อร่อยมากเลยครับ พ่อไม่กินด้วยหรอ”
“อือ…..พ่อยังไม่หิวครับ”
หมูหันมองชามตัวเองแล้วยิ้มก่อนจะตักข้าวจ่อปากพี่คิงส์
“กินสิครับฝีมือแม่อร่อยมากๆเลย”
“หมูหัน….” ผมปรามลูกส่งสายตาไม่พอใจ แต่เจ้าตัวกลับไม่รับรู้ซะงั้น
“ไม่เอาดีกว่าครับพ่อไม่อยากกิน”
ผมรีบยื้อมือลูก “นั่งกินดีๆครับ โตแล้วกินเองได้”
หมูหันทำปากยื่นแต่ก็นั่งกินโดยดี
สายตาพี่คิงส์มองผม ท่าทางอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
หลังจากที่ผมกินข้าวเสร็จพี่คิงส์ก็เดินมาหาผมที่กำลังล้างจาน
“มีเรื่องจะคุยด้วย”
“อะไรครับ”
เขายื่นเงินมาให้ผม
“ค่าอะไรครับ”
“เลี้ยงดูหมูหัน ยังไงเขาก็ลูกฉันก็ควรมีเงินค่าเลี้ยงดู”
“ไม่จำเป็นครับ”
“นายทำงานอะไรพอที่จะเลี้ยงดูลูกฉันหรือไง”
“งานน่ะมี เเต่เพราะคุณไม่ใช่หรือไงที่ลากผมตอนเวลางาน จนตอนนี้ผมถูกไล่ออกไปแล้ว”
 “งั้นก็รับเงินนี่ไว้”
“ไม่จำเป็นผมเลี้ยงเขามาได้จนถึงตอนนี้ โดยไม่มีเงินคุณเลยยังเลี้ยงได้”
“งั้นตามใจ”
 เขาเดินกลับไปที่เดิม ผมได้แต่ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า…..แค่วันเดียวที่ใช้อากาศร่วมกันผมยังทนแทบไม่ได้รู้สึกเหนื่อยที่อยู่ใกล้กันมากขนาดนี้ แล้วหากเป็นแบบนี้ต่อไป 2 เดือนนับจากนี้ผมจะเป็นยังไงต่อไป……….

ออฟไลน์ Tastsu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ตอนที่ 11
«ตอบ #83 เมื่อ10-07-2017 19:26:06 »

ตอนเช้าพี่หมอมารับผมตามที่บอกไว้ ส่วนพี่คิงส์ไปส่งหมูหัน ที่โรงเรียนอนุบาล พี่หมอพาผมมารักษากับหมอคนเดียวกันที่ดูแลเคสของหมูหัน
 หลังจากตรวจร่างกายภายในผมก็รอผลตรวจอย่างใจจดใจจ่อ พี่หมอกุมมือไว้ให้กำลังใจตลอดเวลา
 “เป็นยังไงบ้างครับ” พี่หมอถามหมอใหญ่
 หมอใหญ่ทำหน้าตาเคร่งเครียด
 “ผลจากการตรวจอาการเมื่อเทียบกับครั้งที่แล้วอวัยวะเริ่มทำงานแย่ลง…ไม่ทราบว่าร่างกายคุณมีอาการเปลี่ยนแปลงยังไงบ้างครับ”
 ผมจับที่หัวใจตัวเอง  “ผมเริ่มปวดตรงหัวใจครับแต่ก็ยังไม่มากเท่าไร”
หมอใหญ่พยักหน้า
“พูดตามตรงนะครับถือว่ายากอย่างมากเพราะอวัยวะเริ่มทำงานแย่ลงพร้อมกัน หากทำการผ่าตัดหมอไม่มั่นใจว่าโอกาสรอดชีวิตมีกี่เปอร์เซ็น”
ผมใจวูบ…..
ส่วนพี่หมอก็หน้าเสียไม่ต่างกัน “หมอครับแล้วแบบนี้จะรักษาได้มากแค่ไหนครับ”
“มีตัวยาอยู่นะแต่ก็แค่รักษาตามอาการให้บรรเทาลงแต่ไม่หายขาด……แต่ต่างประเทศมีหมอที่เชี่ยวชาญด้านนี้พอควร หมออยากแนะนำให้คุณไปรักษาที่ต่างประเทศ”
“ต่างประเทศเหรอครับ”
“ใช่….”
“ถ้าผมไปผมจะหายไหมครับ”
“หมอบอกไม่ได้จริงๆ”
ผมหลับตาก่อนจะตัดสินใจบางอย่าง “ถ้าอย่างนั้นผมไม่ไปครับ”
“หอม..”
“อืม….อยากให้ลองคิดก่อนนะครับค่อยตัดสินใจใหม่เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตของคุณเองนะครับ”
 ……………………..
“หอมไปรักษาตัวที่ต่างประเทศเถอะ”
 เราสองคนนั่งอยู่ริมแม่น้ำในสวนสาธารณะ บรรยากาศที่นี่สดชื่นมากแต่จิตใจของผมกลับห่อเหี่ยวเสียเอง
 “แต่ถ้าผมไปก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะหายนี่ครับ”
 “แต่ยังมีโอกาสหอมจะรอวัน……” พี่หมอหยุดพูดแล้วมองไปยังแม่น้ำแทน
“พี่หมอ…..ผมก็อยากหายแต่ถ้าผมไปแล้วผมตายที่นั่น….ผมเอาเวลานั้นมาอยู่กับคนที่ผมรักไม่ดีกว่าเหรอครับ ทั้งพ่อ แม่ หมูหัน…..”
“แล้วก็เขาคนนั้นใช่ไหม”
“พี่หมอ…..”
“มีเขาคนนั้นที่รัก แต่ไม่มีพี่”
 “พี่กำลังพูดอะไรครับทำไมไปพูดถึงเขา”
 “ก็จริงนี่หอมยังรักเขาอยู่ถ้าไม่รักหอมไม่มีทางไปอยู่กับเขาตั้ง2เดือนหรอก”
 “ผมทำเพื่อลูก”
 “หอมแน่ใจเหรอว่าทำเพื่อหมูหัน…..คนเกลียดกันอยู่ด้วยกันได้ด้วยเหรอ หึ ตลกชะมัด”  พี่หมอลุกยืนไม่สบอารมณ์
 “พี่หมอ”  ผมจับมือพี่หมอไว้
 “กลับเถอะเดี๋ยวพี่ไปส่ง”
 ………..ภายในรถยังคงเงียบ ปกติพี่หมอจะชวนคุยตลอด
 “โกรธผมเหรอครับ”
 ‘…..’
 “ผมทำเพื่อลูกจริงๆ”
 ‘…..’
 พี่หมอยังคงเงียบ ผมเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงเพราะก็อธิบายไปทั้งหมดแล้ว
 “สัญญากับพี่ได้ไหม….”
 ผมหันกลับมามองพี่หมอ “อะไรครับ”
“ว่าจะไม่รักเขาอีก”
“ผมจะรักเขาทำไมล่ะครับ”
 “อย่างน้อยไม่รักพี่แต่ก็อย่ากลับไปรักเขาอีกเลยแค่นั้นพี่ก็มีความสุขแล้วล่ะ…..ส่วนเรื่องรักษาพี่จะไม่ละความพยายามหรอกนะ หอมต้องรักษาตัวจะได้อยู่กับหมูหันไปนานๆ ไม่อยากเห็นลูกโตขึ้นกว่านี้หรือไง”
 ผมนิ่ง รู้สึกเหมือนน้ำตาเอ่อล้น  มือหนากุมมือผมไว้แน่นเหมือนกลัวว่าผมจะหายไปในใจผมรู้สึกผิดต่อพี่หมอจริงๆถ้าเราเจอกันเร็วกว่านี้เราคงได้รักกันแล้ว
 หลังจากพี่หมอมาส่งผมที่คอนโดผมก็ได้แต่นั่งนิ่งอยู่บนโต๊ะอาหาร ที่ตรงนี้คือที่ที่ผมอยู่ครั้งสุดท้ายก่อนจะออกไปจากห้อง วันที่ผมจัดเซอร์ไพซ์เล็กๆให้พี่คิงส์ตอนฉลองจบมหาลัย ยอมไม่ไปร่วมยินดีเพราะเกรงใจทนอยู่ห้องนี้แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ต้องจบไป……
 ผมมองไปรอบๆ ตลอด3-4 ปี ทุกอย่างยังเหมือนเดิม เว้นแต่สิ่งที่บอกว่าผมเคยอยู่กลับไม่มี แต่วันนี้ผมกลับมาที่นี่อีกครั้งในฐานะที่ต่างจากเดิม
 ผมถอนหายใจ……ผมกำลังทำอะไรอยู่  คนเกลียดกันอยู่ด้วยกันได้ด้วยเหรอ หึ ตลกชะมัด หวังว่าผมคงจะไม่ได้……..
 แกร็ก  เสียงเปิดประตูทำให้หันไปมอง
 หญิงสาวในชุดกระโปรงสีชมพูหวานเดินเข้ามา  เธอเชิดหน้าทะนงตนอย่างไม่พอใจ
 “หน้าด้าน” เธอด่าผมแล้วยิ้มแสยะ
 “คุณมีอะไร”
 ลินดาเม้มปาก  “ยังจะมีหน้ามาถามอีกหรือไงว่ามีอะไร เมื่อคืนพี่คิงส์ไม่กลับบ้านเพราะมาขลุกอยู่กับแกไง!”
“แล้วยังไง”
“นี่แกโง่หรือไงฉันน่ะเมียแกมันน่ะใครกล้าดียังไงมาเอาผัวฉัน”
“เอ่อ นี่คุณ…..แต่พี่คิงส์รักผมนะครับ จะผัวจะเมียก็อีกเรื่องแต่ตอนนี้เขาเลือกผมไม่ใช่คุณ”
“แก! อีกระเทย หน้าด้าน! ที่แกกลับมาคืนดีกับพี่คิงส์เพราะจะหวังมรดกใช่ไหม”
ผมขมวดคิ้ว เธอไปเอาความคิดบ้าๆนี่มาจากไหน
“คุณพูดอะไรของคุณ”
“อย่ามาตีหน้าเซ่อ แกต้องการสมบัติใช่ไหม!”
“นี่คุณ! จะบ้ากันไปใหญ่แล้ว”
“หึ!”  เธอเดินมาหาผมแบบไม่กลัวสักนิด ผิดกับวันนั้นอย่างสิ้นเชิงที่กลัวผม
เธอหยิบของบางอย่างออกมาจากระเป๋า  เครื่องช็อตไฟฟ้า!
“แกออกไปจากชีวิตพี่คิงส์ซะ! ก่อนที่ฉันจะทำอะไรไปมากกว่านี้”
ผมยืนนิ่ง  จะว่าไม่กลัวก็ได้เพราะยังไงซะผมก็ผู้ชายต่อให้เธอเข้ามาทำร้ายผมก็เลี่ยงหรือสู้ได้อยู่แล้ว
“แกจะลองดีใช่ไหม ออกไป!”
“ไม่ออก”
“แก!” เธอพุ่งมาหา ผมรีบเบี่ยงตัวจับข้อมือเธอไว้แล้วใช้อีกมือแย่งเครื่องช็อตไฟฟ้าโยนทิ้ง ถึงเธอจะดิ้นแต่มีรึจะสู้แรงผมได้ถึงตัวจะใกล้เคียงกันก็เถอะ
“แก!”
“คุณเลิกทำแบบนี้เถอะ ไร้ประโยชน์! เพราะผมจะไม่ออกไปเด็ดขาด”
“กรี๊ดดดดดดดดด” เธอกรีดร้องแล้วทุบตีผม ผมที่ทนไม่ไหวเพราะเธอยังคงตบตีผมต่อเนื่อง จึงผลักเธอออก
โครมมม
เพราะผมผลักเธอออกตัวเธอจึงไปกระแทกโต๊ะอย่างแรง
“กะ….แก “เธอพยายามจะลุกแต่เลือดบางอย่างกำลังไหลออกมาจากส่วนล่างของเธอ  ผมยืนอึ้ง ส่วนเธอกรีดร้องทันที
“กรี๊ดดดดด เลือด! โอ๊ยเจ็บ! ฮือๆๆ ช่วยด้วย! มันจะฆ่าฉัน! ” ผมเลิ่กลั่กจะไปช่วยพยุงแต่เธอกลับปัดมือ ผมคว้าโทรศัพท์เพื่อโทรหารถพยาบาลแต่ประตูกลับถูกเปิดออกซะก่อน
“พี่คิงส์…..”
“ช่วยด้วยๆๆฮือๆๆ พี่คิงส์!”
“ลินดา! เกิดอะไรขึ้น!”  เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเลือดที่ไหลออกมาจากส่วนล่างของเธอ
“ชะ..ช่วยด้วย ลินดาเจ็บ ฮือๆๆ”
พี่คิงส์มองผมตาขวางแล้วรีบอุ้มเธอออกไป
ส่วนผมได้แต่ยืนงง เกิดอะไรขึ้น นี่ผมผลักเธอแรงจนเธอบาดเจ็บขนาดนั้นเลยเหรอ ตัวผมสั่นไปหมดยิ่งเห็นกองเลือดที่อยู่กับพื้น
เกิดอะไรขึ้น!
 …………………………………………………………………………….
“แท้ง!”  ลดาถึงกับเป็นลม ส่วนพิสมัยก็ตกใจไม่แพ้กัน
“แท้งได้ยังไง เกิดอะไรขึ้นฮะคิงส์!! ลินดาแท้งได้ยังไง” ผู้เป็นแม่ของลินดาถามต่อ
 คิงส์สบถในลำคอ เขาแทบคลั่งไม่ต่างกันเมื่อรู้ว่าลูกของเขาที่ฟูมฟักกว่าจะได้มากลับมาแท้งแบบนี้!
 “ตาคิงส์! ตอบแม่มา”
 “ผมไม่รู้ ลินดาไปที่คอนโดผมตอนที่ผมไปถึงก็นั่งอยู่ที่พื้นแล้ว”
“นี่อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะอีกระเทยนั่น”
คิงส์ขมวดคิ้ว อารมณ์เขาตอนนี้แทบอยากจะกลับไปฆ่าคนที่รออยู่ในห้องให้คามือเดี๋ยวนี้เลย
“มันใช่ไหม เพราะมันใช่ไหม!”
“ผมไม่รู้…..ผมจะไปถามเขา ฝากดูแลลินดาด้วยครับ”
“ไล่มันออกไปเลยนะ! เพราะแกกลับไปคบกับมัน เห็นไหมแกเสียลูกแกไปแล้ว”
“ใช่คิงส์ แม่ไม่คิดเลยนะว่าคิงส์จะทำกับลูกแม่ได้ขนาดนี้  เอาคนอื่นมาหยามหน้าไม่พอกลับต้อง ฮือๆๆ เสียหลานไปแบบนี้อีก ฮือๆๆ”
“โถ่ ลดาฉันขอโทษจริงๆ” พิสมัยรีบปลอบต่อ
คิงส์ไม่รอช้ารีบกลับไปที่คอนโดทันที ได้ยินเสียงคนคุยกันในห้องแสดงว่าหมูหันกลับมาจากโรงเรียนอนุบาลแล้ว
“สวยไหมครับ” หมูหันพูดแล้วยื่นกระดาษบางอย่างให้กับหอม
“สวยมากเลยครับ”
ปัง! เสียงเปิดประตูทำให้พวกเขาสะดุ้งโดยเฉพาะคนที่ทำผิด!
“เอ่อ….คุณลินดาเป็นยังไงบ้าง”
คิงส์ไม่รอช้าเดินไปกระชากแขนแล้วบีบแน่น
“ยังจะมีหน้ามาถาม ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจ”
“แต่ผมไม่ได้ตั้งใจนะ ผมแค่ผลักเบาๆ….”
“เบาเหรอ….ลูกฉันแท้งเบาไหม!”
หอมเบิกตากว้าง
“ทะ…แท้ง”
“ใช่! สะใจล่ะสิที่ฆ่าลูกของฉัน”
“ผะ..ผม โอ๊ยย” คิงส์บีบแรงจนอยากให้แหลกคามือ
“แม่ครับ….เป็นอะไรหรือเปล่า” หมูหันเอ่ยถามสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด
“หมูหันไปที่อื่นก่อน” หอมบอก
“แต่แม่….พ่อทำอะไรแม่ครับ เล่นไรกันหรอ”
“หมูหันเข้าไปในห้องก่อนลูก วาดรูปให้แม่นะ” หอมบอก หมูหันยังคงนิ่งก่อนจะพยักหน้าเดินเข้าไปในห้องนอนเล็ก
พลั่ก!!  ร่างสูงผลักหอมล้มอย่างแรง
“ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ถ้าผมรู้ผมจะไม่ทำ”
“หึ! มันสายไปแล้ว” คิงส์บีบคางอีกฝ่ายแน่น  “ลูกกูตายไปแล้ว! มึงได้ยินไหม”
"อึก!” มือหนาเลื่อนมาบีบคอ อีกฝ่ายไม่ได้ต่อต้านเหมือนอยากให้บีบ น้ำตาไม่ได้ช่วยให้ใจเย็นลงสักนิด
 “กูอุตส่าห์เริ่มเห็นใจมึงเลยเสนอเกมส์นี้ขึ้นมาแต่มึงกลับทำลายมันลง มึงไม่ต้องกังวลว่ากูจะหยุดเกมส์ เพราเกมส์จะดำเนินต่อไป กูจะทำทุกอย่างให้เกมส์นี้กูชนะ และมึงแพ้……” พูดจบคลายมือออกแล้วลากคนตัวเล็กกว่าเข้าไปในห้องนอนใหญ่แล้วล็อคกุญแจขัง
“คุณ! คุณจะทำอะไร” ปังๆๆ “ปล่อยผมนะ!”
คิงส์ยิ้มแสยะ  “อยู่ในนี้จนกว่ากูจะพอใจ ให้มึงสำนึกว่าฆ่าเด็กไป!”
เสียงจากในห้องหยุดลง
คิงส์กัดฟันกรอด ใจจริงอยากทำมากกว่านี้แต่เกรงว่าหมูหันจะกลัวตน
“แม่ล่ะครับ” หมูหันถือกระดาษวาดรูปออกมาจากห้อง
 “ไปบ้านคุณยายครับ”
“อ้าว…แล้วผม”
“อยู่ที่นี่กับพ่อไปก่อนนะ หิวไหมเดี๋ยวพ่อพาไปกินข้าวอร่อยๆข้างนอก”
“แต่แม่…..ผมอยากเจอแม่ อยากกินข้าวฝีมือแม่”
“อยู่กับพ่อนะ ต้องทำให้ชินเพราะต่อไปอาจจะไม่ต้องการแม่แล้ว!”
คิงส์พูดเสียงดังแล้วอุ้มหมูหันไปข้างนอก ทิ้งให้อีกฝ่ายอยู่ในห้องร้องไห้จมกับความผิดอยู่อย่างนั้น

ออฟไลน์ Tastsu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ตอนที่ 12
«ตอบ #84 เมื่อ10-07-2017 19:26:59 »

ผมฆ่าคน….ผมฆ่าเด็กตาย..ผมไม่ได้ตั้งใจ
“ฮึกๆๆ” ผมกอดเข่าทรุดตัวร้องไห้อย่างหมดแรง ถ้าผมรู้ผมจะไม่ทำแบบนั้นจะยอมให้เธอช็อตไฟฟ้าเลยก็ได้
เจ็บตรงอก….เจ็บจนผมต้องกัดปากให้ความเจ็บนั้นมาเจ็บที่ปากแทน
“โอ๊ย อึก..!” ผมร้องไห้ไม่รู้ว่าเสียใจหรือเจ็บปวดกันแน่ ความเจ็บปวดทำให้รู้สึกเพลียและหลับไป
“สบายจริงนะมึง”
ผมค่อยๆลืมตา ยังไม่ทันจะได้ตื่นเต็มที่ก็ถูกกระชากให้ลุกจากพื้น
“จะ…จะทำอะ…”ผมถูกผลักลงบนเตียง
“คุณจะทำอะไร” ได้กลิ่นเหล้าจากพี่คิงส์
 “หึ” เขายิ้มแล้วคร่อมตัวผมไว้
 “คุณ!” ผมรีบลุกทั้งๆที่ยังเจ็บตรงอก
 “คิดจะหนีเหรอมึง มากูจะเอามึงให้ท้องแทนลูกกูที่เสียไป”
“ไม่! ปล่อยยยย”
“เล่นตัวนักนะมึง”
 ปึก! หมัดต่อยมาที่ท้องจนตัวงอ
“ยอมให้กูเอาดีๆดีกว่า” เขาถอดกางเกงตัวเองออกจับขาผมแยกแล้วกระชากกางเกงผมออกเช่นกัน
 ผมหลับตากัดฟันแน่นเมื่อสิ่งนั้นแทงพรวดเข้ามา
"โอ๊ยยยยย! “
เพราะฝืนเข้ามาทั้งๆที่ไม่มีอะไรช่วยจึงทำให้ผนังถูกเสียดสีอย่างเจ็บปวดจนผมต้องกรีดร้องออกมา
“เจ็บ!”
“เจ็บเหรอ ลูกกู เมียกู เจ็บกว่ามึงหลายเท่า ลูกกูตาย ลินดานอนโรงพยาบาลเจ็บหนักมีลูกไม่ได้อีกเพราะมึง!”
“โอ๊ยยยย” เขาบีบคอผม
“ฆะ..ฆ่าเลยสิ แค้นนักใช่ไหม”
“ไม่ฆ่าแต่จะทรมาน” พูดแล้วกระแทกมาไม่ยั้ง
ผมมองเพดานน้ำตาไหลอาบเเก้มไม่ขาดสาย…..เจ็บจนชาเหมือนไร้ความรู้สึก….เหมือนตัวเองนอนในที่สงบไม่มีใคร……ผมนอนนิ่งนาน….นานจนน้ำบางอย่างไหลทะลักเข้ามาในตัว
เขาไปแล้วเหลือเพียงความว่างเปล่า ผมยังคงนอนอยู่แบบนั้น ผมกำลังจะตายทั้งเป็นถ้าเป็นแบบนี้ปล่อยให้ตายไปเลยยังดีกว่า…….
 วันต่อมาผมถูกปล่อยออกมาจากห้อง  หลังจากนั้นพยายามคลานเข้าห้องน้ำและคลานกลับห้องนอนตัวเอง ผมนอนอยู่บนเตียงทั้งวัน ลืมตาอีกทีหมูหันก็นอนข้างๆผมแล้ว
หมูหัน…..ผมเกลี่ยผมลูกที่ปิดหน้าผาก
“ฮึกๆๆ”ผมจูบหน้าผากแล้วกอดลุูกเอาไว้  “คิมหันต์แม่รักหนูมากนะ….ฮึกๆๆ…แม่อยากอยู่กับหนูนานๆแต่แม่คนนี้เลวเกินไปที่จะให้มีชีวิตอยู่ต่อ……แต่แม่สัญญาว่าแม่จะใช้ชีวิตทั้งหมดเพื่อหนูนะลูก…..”
คืนนั้นผมกอดลูกไว้ กว่าจะหลับก็ช่างยาวนานเหลือเกิน
………………
 “แค่กๆๆ” ผมรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก
“แม่ไม่สบายหรอครับ”
“จ้ะ หนูอย่าเข้าใกล้แม่นะ”
“แต่ผมอยากกินข้าวของแม่นี่ครับ ไม่ได้กินมาหลายวันแล้ว” หมูหันขมวดคิ้วขณะนั่งเล่นรถ
“ไปกินข้าวข้างนอกกับพ่อดีกว่าจะได้ไปโรงเรียนเลย”
“ไม่เอาครับ ไม่เห็นอร่อยเลย…แม่ทำให้ผมหน่อยนะ..นะครับน๊า…” หมูหันจะเดินมาหาผมแต่กลับถูกดึงเอาไว้
“อย่าเข้าใกล้สิหมูหันเดี๋ยวติดเชื้อโรค”
ผมยืนนิ่ง…
“หมูหันไปกินข้าวข้างนอกเถอะเดี๋ยวติดหวัดเเม่นะครับนะ….”
หมูหันเม้มปาก คิ้วขมวด
“แม่สัญญาว่าถ้าหายแม่จะทำของอร่อยๆที่หมูหันชอบให้กินเยอะๆเลย”
‘…’
“ไม่งอนนะครับ”
หมูหันพยักหน้ารับ  ก่อนจะถูกพาไปโรงเรียน
ผมทรุดลงบนเก้าอี้…..ผมแทบจะยืนไม่ได้ด้วยซ้ำเพราะเจ็บมากๆล้าไปทั้งตัว ตื่นขึ้นมาเหมือนเป็นไข้  ไอไม่หยุด ปวดหัวมากๆ
กินยาพอบรรเทาได้บ้างแต่ก็ยังเบลอๆ
RRrrRR
“คะ…ครับแม่”
“เสียงไม่ดีเลย เป็นหวัดเหรอลูก”
“ครับ….”
“เกิดอะไรขึ้นถึงเป็นหวัด ให้แม่ไปหาไหม”
“ไม่เป็นไรครับ….ผมไม่เป็นไร แค่กๆๆ”
“ไหวเหรอลูก…วันนี้พ่อเขาหยุดด้วยจะได้ไปเยี่ยมเลย”
“ไม่ดีกว่าครับ ผมไม่สบายเดี๋ยวจะติดหวัดน่ะครับ…..”   ผมบีบโทรศัพท์แน่นตัดสินใจที่จะบอกเรื่องของลินดาให้แม่ฟัง อยากบอกอยากระบาย
“แม่ครับ….”
“จ้ะ…..”
“ผม…ผม….แค่กๆๆ…..”  มือผมสั่น….
“หอม….”
“….ผมทำให้ลินดาแท้งลูกครับ….”
‘…..’
“ผะ…ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ผมไม่ได้ตั้งใจผลักเขา ผมไม่รู้ ฮึก.ก..” ผมปล่อยโฮ ระบายให้แม่ฟังจะเชื่อหรือไม่เชื่อผมไม่ว่าแต่ผมอยากร้องไห้ระบายกับใครสักคน
‘…..’
“แม่ครับ…พูดอะไรกับผมหน่อยสิ อย่าเงียบ  ว่าผม ด่าผมก็ได้”
“เรื่องราวเป็นยังไงเล่าให้แม่ฟังได้ไหม”
ผมเริ่มเล่าเรื่องต่างๆให้แม่ฟัง แม่ก็เงียบรับฟัง………
“อย่าโทษตัวเองเลยลูก เขาต่างหากที่ทำตัวเอง เพราะทำผิดผลนั้นเลยไปตกที่ลูกตัวเองแทน ถ้าหอมไม่ป้องกันตัวเองอาจเป็นหอมก็ได้ที่ได้รับอันตราย”
“แต่ผม……รู้สึกผิดต่อเด็ก เขากำลังจะเกิดมาแต่ผมฆ่าเขา……”
“เพราะหอมไม่รู้…อีกอย่างฝ่ายนั้นผิดที่คิดร้ายต่อลูกแบบนี้ถ้ายังไงกลับมาบ้านไหมลูกอย่าเล่นเกมส์แบบนี้อีกเลย”
“ไม่ครับผมจะเล่นต่อ…แค่กๆๆ….”
“เฮ้อ…….แล้วคิงส์ว่ายังไงบ้าง”
ผมนิ่ง….หากบอกว่าเขาทำร้ายผมแม่ต้องให้กลับบ้านแน่ๆ
“เขา….ยังวุ่นๆกับโรงพยาบาล”
“ถ้าเขาทำอะไรลูกรีบกลับมาเลยนะแม่ทนไมได้หรอกที่เห็นลูกเจ็บแล้วเจ็บอีก”
“ครับ….”
“ถ้าอย่างนั้นเเค่นี้นะจ้ะ แม่โทรมาเพราะเป็นห่วง”
“ครับ…ผมรักแม่นะครับ”
“จ้ะแม่ก็รักลูกนะ  อ้อ เสาร์-อาทิตย์มาหาแม่กับพ่อบ้างนะ คิดถึงหมูหันจะแย่แล้ว”
“ครับแม่….”
หลังจากวางสายผมก็ได้เเต่นั่งนิ่ง อาการไข้เริ่มบรรเทา  ผมเลยออกไปข้างนอกเพื่อไปซื้อของมาทำอาหารเย็นให้หมูหัน
 เจอของในตลาดสดก็ได้แต่ถอนหายใจของทุกอย่างแพงขึ้นทั้งนั้น แถมตอนนี้ผมก็ตกงานอีก…….คงต้องรีบหางาน ผมเห็นใบปลิวประกาศรับสมัครพนักงานที่วางไว้หน้าร้านขายผัก
 “ป้าครับนี่งานอะไรเหรอครับเขียนแค่ว่าเงินดี”
 “ป้าก็ไม่รู้หรอก เห็นเด็กเเถวนี้มันเอามาแจก”
 “ผมขอใบนี้ได้ไหมครับ”
 “ได้จ้ะ เอาไปเถอะ”
 ผมหยิบใบปลิวประกาศอ่านไปตลอดทาง  รับทุกเพศ อายุ 18-25 ผมนับอายุตัวเองก็ประมาณ 23-24ปี ยังสมัครได้อยู่ แต่ไม่ได้บอกลักษณะงานเลยแค่บอกช่วงเวลาทำงานและสถานที่ทำงานเท่านั้น
 ผมมองท้องฟ้าตอนนี้อากาศเริ่มครึ้มหนักท่าทางฝนกำลังจะตก….ผมมองของในมือซึ่งส่วนหนึ่งเป็นของเยี่ยมไข้ เช่น ผลไม้ นม ต้องรีบไปก่อนที่ฝนจะตก
 เรียกวินมอตอร์ไซค์แม้อีกใจจะลังเลที่จะไป
 “ไปโรงพยาบาล…..ครับ”   ถ้าผมคิดไม่ผิดโรงพยาบาลแถวนี้มีแค่ที่เดียว และเป็นที่ที่ผมมารักษาตัวเพราะที่นี่ใกล้มากสุดและเครื่องมือครบครัน
 “คือคุณ ลินดา อยู่ห้องไหนครับ”
พยาบาลตรวจรายชื่อแล้วถามนามสกุลผมอีกครั้ง  ผมก็บอกนามสกุลพี่คิงส์ไปแต่กลับไม่พบนามสกุลนี้
หรือทั้งสองคนจะไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน
“ถ้าคุณลินดาที่เพิ่งเข้าโรงพยาบาลเมื่อ 3 วันก่อน อยู่ที่………”
ผมค่อยๆเดินไปยังห้องพิเศษที่ว่า….สูดอากาศหายใจเปิดประตูเข้าไปช้าๆ โชคดีที่ไม่มีใครคนอื่นอยู่ในห้องนอกจากคนที่นอนบนเตียงคนไข้
 ผมวางของเยี่ยมไว้บนโซฟา เดินไปหาคนที่นอนบนเตียงคนไข้ใบหน้าซีดเซียวเพราะเสียเลือดและเสียเลือดเนื้อเชื้อไขของตนไป ถึงแม้ผมจะเป็นผู้ชายแต่ผมเข้าใจดีว่ามันทรมานแค่ไหนเพราะตอนที่ผมท้องหมูหันผมเองก็กลัวว่าเขาจะจากไป…..
 “ผมขอโทษจริงๆ ผมไม่ได้ตั้งใจ….…ผมไม่ขอให้คุณให้อภัยแต่ผมอยากจะขอโทษ…..” ผมยืนนิ่งอยู่นาน ทุกอย่างยังคงเงียบสงัด
ผมเดินไปหยิบจานและมีดเพื่อปอกผลไม้ให้และหวังว่าจะปอกเสร็จก่อนที่ใครจะมาแต่ระหว่างกำลังกังวลเสียงฝีเท้าหน้าห้องก็ดังขึ้นต้องลนลานรีบลุกไปหลบในห้องน้ำแทน…….
 เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาและหยุดลงข้างเตียง
 “ลินดา…”
 เสียงที่เอ่ยเป็นเสียงผู้ชายแต่ไม่ใช่เสียงพี่คิงส์....ผมค่อยๆแง้มประตูดูเขาคือคุณพ่อพี่คิงส์….
 “ลินดา..ลินดา”
 “อือ..อืม..”
 “ลินดา….”
 “คุณโชคชัย….”
 “ใช่ฉันเองเธอเป็นยังไงบ้าง”
 “เจ็บมากเลยค่ะ แถมต้องมานอนเหง็กแบบนี้อีก….. “
 “เเล้วลูก…..เป็นลูกที่เกิดจากคิงส์หรือลูกของฉัน….”
 ผมขมวดคิ้ว…..ลูกของฉัน?
 “ไม่รู้ค่ะแต่ไม่คิดว่าจู่ๆจะมีลูกซะได้แต่แท้งได้ซะก็ดีถ้าเกิดว่าเป็นลูกของคุณขึ้นมาเราจะซวยทั้งคู่นะคะ”
 ผมปิดปาก…..หรือว่าสองคนนี้…..
 “หึ…แล้วเธอไม่คิดว่าฉันจะให้เธอมาแทนพิสมัยหรือไง”
“ดะ…ได้เหรอคะ….”
 “แต่ตอนนี้คงเหมาะเท่าไร”
 “ตำแหน่งไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่ที่ดินใบโฉนดต่างๆยกให้ลินดาไม่ได้เหรอคะ คุณเองก็ไม่ได้จดทะเบียนกับคุณแม่นี่คะ…นะยกให้ลินดานะ…..ไม่รักลินดาเหรอคะ….”
 “ตอนนี้ไม่ได้หรอก”
 “ฮึ่ย! อะไรก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้โน่นก็ไม่ได้….”
 “น่า รอหน่อยสิ……เงินฉันก็ให้เธอตลอดนี่”
 “แต่ลินดาอยากได้ของมากกว่านี่คะ เงินน่ะใช้ไปก็หมด….โอ๊ย...”
 “เป็นอะไรหรือเปล่า”
 “เจ็บท้องค่ะ….เพราะอีกระเทยนั่นคนเดียวเลย!!”
 “เอาน่า หอมไม่ได้ตั้งใจหรอก”
 “นี่คุณเข้าข้างมันเหรอคะ มันทำลินดาเจ็บนะคะ”
 “คงเป็นอุบัติเหตุล่ะสิหอมที่ฉันรู้จักไม่ได้เป็นคนแบบนั้นหรอก”
 “นี่คุณโชคชัย!”
 ผมยิ้มอย่างขอบคุณ พ่อพี่คิงส์ก็ยังเอ็นดูผมเสมอ
 “ลินดาจะหลับแล้วค่ะ…!”
 “โกรธฉันเหรอ”
 “โกรธสิคะ มันทำลินดาเจ็บคุณยังไปเข้าข้างมันอีก!”
 “ไม่เอาน่า จุ๊บ”   เขาก้มจูบซอกคอง้อคืนดี
“ฉันต้องกลับไปทำงานแล้ว เธอก็นอนพักให้มากๆจะได้หายดีแล้วเราจะได้สนุกด้วยกันอีก”
ลินดายังคงหน้างอ จากนั้นอีกฝ่ายก็ออกไปจากห้อง ส่วนผมรออยู่ในห้องน้ำสักพักจนกระทั่งทุกอย่างเงียบลงผมจึงออกมา ลินดาก็นอนหลับแล้ว การมาเยี่ยมครั้งนี้ทำให้ผมรู้ความลับอีกหลายอย่าง
“เธอนี่มันเลวจริงๆ….”
ผมเดินออกมานอกห้อง หงุดหงิดนึกเสียใจตัวเองที่รู้สึกผิดต่อเธอจนถ่อมาโรงพยาบาลทั้งที่เธอไม่เคยสนใจใยดีอะไรต่อลูกตัวเองที่ตายไปเลย….ทั้งยังได้รู้ความจริงว่าเธอเป็นชู้กับพ่อพี่คิงส์…..
แต่ถึงเธอจะไม่นึกเสียใจที่ลูกเธอตายแต่ผมยังคงนึกเสียใจที่ยังฆ่าเด็กไป…พรุ่งนี้ผมตั้งใจว่าจะไปทำบุญให้….
“หอม…..”
“อ้าวพี่หมอวันนี้เข้าเวรช่วงเช้าเหรอครับ”
“อืม….ว่าแต่หอมมาทำอะไรที่นี่เหรอ ระ…หรือหอมจะอาการทรุด!”
“ไม่ใช่หรอกครับ…แค่คนรู้จักป่วยน่ะครับ...จริงสิ…” ผมยื่นถุงผลไม้ให้
“เอาไว้ทานนะครับผมซื้อมาเยอะเลย”
“จะดีเหรอเยอะเเบบนี้”
“ดีสิครับ รักษาคนอื่นก็อย่าลืมบำรุงตัวเองด้วยนะครับ”
“ขอบใจมากนะ….หอมเองก็อย่าลืมดูแลตัวเองให้ดีๆ จริงสิวันจันทร์หมูหันต้องมาตรวจที่นี่ใช่ไหมพี่คงไปรับไม่ได้นะเพราะต้องเข้าเวรแต่อาจเว้นช่วงมาหาหอมได้”
“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมพาลูกมาเองได้”
“คุณหมอคะ ถึงเวลาตรวจแล้วค่ะ”
พยาบาลเอ่ยเรียก
“พี่ไปก่อนนะครับ แล้วเจอกัน”
“ครับ”
หลังจากออกจากโรงพยาบาลผมเตรียมจะกลับไปที่คอนโด
RRrrRrr
สวัสดีครับ…ผมรับสายเมื่อเบอร์จากโรงเรียนอนุบาลปรากฎขึ้น
“เลิกเรียนไวเหรอครับ…ได้ครับแล้วผมจะไปรับนะครับ…” ผมรีบเรียกวินมอเตอร์ไซค์เพื่อไปโรงเรียนอนุบาลทันที
“แม่ครับ!”
ผมนั่งรอรับกอดของลูก
“เป็นยังไงบ้างครับวันนี้”
“สนุกมากเลย ผมเขียน A-Z เป็นแล้วด้วย”
“ว้าวววว!” ผมตาโตเพราะหมูหันเพิ่งจะ3ขวบเอง
ฟอดดดด “ลูกเเม่ฉลาดมากครับ มา..เดี๋ยวแม่จะพาไปซื้อขนมเป็นรางวัลดีไหม”
“ไม่เอาครับ อยากกินข้าวฝีมือแม่มากกว่า…..แม่หายป่วยแล้วใช่ไหมครับ…ทำให้กินหน่อยน๊า”
“หึ ครับผม”
ผมกำลังทำอาหารกลางวันให้หมูหันเพราะเจ้าตัวบอกว่าที่โรงเรียนกินไม่อิ่มและไม่อร่อยเท่าฝีมือผม  อ้อนเสียจริงแต่ที่ผมดีใจมากกว่านั้นคือลูกผมเริ่มมีความเป็นผู้ใหญ่บ้างแล้วเพราะไม่ค่อยดื้อ ซน มากเท่าเมื่อก่อน ให้รอกินข้าวเฉยๆก็ทำ ถ้าเป็นเมื่อต้องวิ่งให้วุ่น
“ว่าแต่ทำไมวันนี้โรงเรียนเลิกเร็วล่ะฮึ”
“คุณครูบอกว่าพรุ่งนี้วันแม่ครับ….”ผมหยุดมือ
 “วันแม่เหรอ”
“ครับ….คุณครูเลยจะเตรียมจัดงานวันนี้”
จะว่าไปวันนี้วันที่ 11 สิงหาคม พรุ่งนี้วันแม่แล้วเหรอเนี่ย
“คุณครูบอกว่าให้พาแม่ไปด้วยล่ะ แม่ไปอยู่กับผมพรุ่งนี้นะ”
ผมนิ่ง….ลืมไปสนิทที่ตัวเองไม่อาจจะอยู่ในสถานภาพที่เป็นแม่ได้ในสังคมกว้าง ฉะนั้นวันพรุ่งนี้ผมคงจะเป็นแม่ให้หมูหันไม่ได้
“แม่ขอโทษนะพรุ่งนี้แม่ไปไมได้”
“อ้า…ทำไมอ่ะครับ” หมูหันหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด
“คือ……” ผมรีบหยิบใบปลิวสมัครงาน “คือพรุ่งนี้แม่ต้องไปสมัครงานน่ะ เลยไปไม่ได้……”
หมูหันน้ำตาคลอ เบะปากแล้วสะอื้น
“ฮึกๆ..ๆ…แม่ก็ไม่ต้องไปสิ….ไปกับผมไม่ได้หรอ คุณครูบอกให้พาแม่ไปด้วย..ฮึกๆ…” เจ้าตัวร้องไห้โฮ
“แม่ขอโทษนะครับ” ผมรีบเช็ดน้ำตาให้
“ถ้าแม่ไม่ไปผมก็ไม่มีแม่…ฮือๆๆ แม่ไม่ไป..ฮึก”
ผมกอดลูก…ร้องไห้ไม่ต่างกันผมอยากไปมากๆ อยากไป….แต่อย่างที่รู้หากผมไปในฐานะแม่จะเกิดอะไรขึ้น ผมไม่อายแต่ผมกลัวลูกจะมีปมด้อย
“ฟังนะคนดีของแม่…..ถึงแม่ไม่ได้ไปแต่แม่อยากให้หนูรู้ไว้ว่าแม่รักหนูมากนะ…..”
หมูหันเม้มปากพยายามไม่ร้องแต่น้ำตายังไหลตลอดเวลา
“แม่รักหนูนะ…..แม่ขอโทษจริงๆหนูให้อภัยแม่ได้ไหม”
หมูหันพยักหน้าแล้วสวมกอดผม….ผมหลับตารู้สึกเจ็บปวดใจมากๆที่ทำให้ลูกเสียใจขนาดนี้
หลังจากกินข้าวเสร็จหมูหันก็นอนหลับกลางวัน ผมโทรไปหาแม่เพื่อให้แม่ไปที่โรงเรียนกับหมูหันแทนผม
 “ได้จ้ะ แม่จะออกจากบ้านไปพร้อมพ่อเลย”
“ขอบคุณครับ”
“แล้วหมูหันว่ายังไงบ้างล่ะ”
“ก็ร้องไห้ครับ…..ผมผิดต่อลูกจริงๆ”
“อย่าคิดมากเลยลูก…..แม่ก็คิดไว้แล้วว่าสักวันต้องเป็นแบบนี้…..ลูกต้องเข้มแข็งนะ”
“ครับ…..”
ผมวางสายเดินไปหาลูกที่ยังคงหลับสนิทบนเตียงนอน จูบหน้าผากและแก้มยุ้ย
“แม่รักหนูนะ…”
 …….ตอนเย็น
 พี่คิงส์กลับมาที่ห้อง เดินเข้ามาหาอย่างไม่สบอารมณ์เช่นเคย
 “มีความสุขจังนะมึง ฆ่าลูกกูไปทั้งคน”
ผมที่กำลังปอกผลไม้เพื่อแช่ตู้เย็น หยุดชะงัก
“ผมยอมรับผมผิดจริงๆพรุ่งนี้ผมจะไปทำบุญให้ลูกของคุณ”
“พูดง่ายนี่…..ไม่ลองมาเป็นกูบ้างล่ะ….”
“เเล้วคุณจะให้ผมทำยังไง…ผมไม่ได้ตั้งใจ….”
“อึก”  เขาบีบคอผม
“ทำแบบนี้ไง!”  เขาเปลี่ยนจากบีบคอแล้วมาบีบแขนผมแทนแล้วกระชากให้เข้าไปในห้อง เหวี่ยงลงบนเตียงอย่างแรง
ผมรีบลุกแต่ถูกผลักไปอีก
“ทำบ้าอะไร! เกลียดผมไม่ใช่หรือไงแล้วมาทำแบบนี้ทำไมฮะ!”
 ร่างสูงชะงัก
“ทำไม อยากมีอะไรกับผมมากนักหรือไงเวลาโมโหทีไรจะมาลงกับผมทุกที…….คุณยังรักผมอยู่หรือไง!“ผมตะโกนก้อง บ้าไปแล้วผมพูดไปได้ยังไงว่าเขายังมีใจรักผมอยู่
……นานกว่าเขาจะตอบ….นิ่งอึ้งไปซักพัก
“ใครบอก...คิดว่ากูพิศวาสมึงมากนักหรือไง…กูขยะแขยงมึง!!”
“งั้นก็อย่ามายุ่งกับผมเพราะผมก็ขยะแขยงคุณเหมือนกัน! ฮึก….ก…..แต่เพราะคุณไม่ใช่หรือไงที่มารักคนน่าขยะแขยงก่อน เพราะคุณไม่หรือไงที่บอกรักผมก่อน…..ฮึก…แล้วดูสิ่งที่คุณทำกับผมในตอนนี้กับตอนที่รักกัน......คุณเคยนึกถึงช่วงเวลานั้นบ้างหรือเปล่า…….”ผมปล่อยโฮจู่ๆเรื่องราวในอดีตก็เข้ามาในหัวช่วงเวลาที่รักกันกับช่วงเวลานี้เขาตรงหน้าช่างห่างไกลเหลือเกิน
เขานิ่ง….มองใบหน้าของผมท่าทางสับสน
“โถ่เว้ย!” เขาเดินออกไปข้างนอก
ผมปาดน้ำตาจะเดินออกนอกห้องนอนหากแต่ความเจ็บตรงหน้าอกทำให้ผมทรุดฮวบ
 “แค่กๆๆ” ผมจับตรงมุมปากก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อมีเลือดไหลออกมา พยายามจะลุกไปกินยาแต่ลุกไม่ไหว…เจ็บปวดภายในร่างกาย…ผมจะตายงั้นเหรอจะตายตอนนี้น่ะเหรอ...ไม่….ผมจะตายไม่ได้ผมยังไม่อยากตายตอนนี้…
ผมพยายามฝืนไปหยิบยาในห้องนอนของตัวเองแต่ก็ทำได้แค่คลานไปอย่างลำบาก พอออกมาจากห้องของพี่คิงส์ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อขาป้อมๆมาอยู่ตรงหน้า
“แม่….”ผมเงยหน้ามองหมูหัน
“แม่นอนทำไมครับ”
 ผมพยายามเช็ดเลือดเพื่อไม่ให้ลูกตกใจ
 “ปะ..เปล่า….คือ…อ่อก…” ผมกระอักเลือด ผมช็อคกับกองเลือดตรงหน้าจนเกือบตั้งสติไม่อยู่แต่เสียงเรียกทำให้ผมรีบเปลี่ยนสีหน้า
“แม่!”หมูหันรีบกอดผม
“แม่เป็นอะไรแม่มีเลือดออก” หมูหันพยายามจะพยุงผมให้ลุก น้ำตาไหลอาบแก้มป่อง
“อย่าร้องไห้สิคนดีของแม่…แม่แค่หกล้มเอง” ผมยิ้ม
“แม่ลุกสิๆ ฮึกๆ” หมูหันร้องไห้ตัวโยนรีบปะคองผม
ผมพยักหน้าพยายามฝืนลุกทั้งๆที่จะล้มทุกเมื่อแต่เพราะกลัวว่าลูกจะตกใจจึงฝืนเดินไปจนถึงห้อง เดินไปถึงเตียงก็ล้มตัวนอน หมูหันก็รีบหาผ้ามาเช็ดเลือด
“หมูหันหยิบยาให้แม่หน่อยครับ”
หมูหันทำตามที่บอกแล้ววิ่งไปเทน้ำใส่แก้วมาให้ผมโดยที่ไม่ได้บอก หลังจากกินยาเสร็จหมูหันก็รีบซุกมานอนตรงอกผม
“หมูหัน….”
“ผมกลัว….”
“กลัวอะไรฮึ”
“กลัวแม่เจ็บ แล้วก็กลัวบางอย่างแต่ผมไม่รู้ว่าคืออะไร….”
ผมกอดลูก  เด็กวัยนี้ยังไม่รู้จักความเป็นความตาย
“แม่แค่หกล้มเองลูก”
คืนนั้นผมนอนกอดปลอบลูกทั้งคืนและเผลอหลับไปทั้งๆที่อาการยังไม่ดีนัก
เช้าต่อมาผมแทบจะลุกจากเตียงไม่ไหว พ่อกับแม่มาถึง ถึงกับจะพาผมไปโรงพยาบาลแต่ผมค้านเพราะวันนี้เป็นวันแม่อยากให้พาหมูหันไปโรงเรียน และผมเองก็อยากนอนพักมากกว่าจะเคลื่อนย้ายไปไหน ตอนแรกพ่อจะลางานมาเฝ้าแต่ผมก็ค้านอยู่ดี สรุปผมเลยนอนอยู่คอนโดคนเดียว
นอนหลับไปสักพักแต่เพราะความเย็นตรงหน้าผากทำให้ผมค่อยๆลืมตา
“อือ…..”พยายามเพ่งมองแต่ก็เลือนลาง
“หอม…..”
เสียงนี้
“…พี่คิงส์”
“อืม….เป็นยังไงบ้าง”
“ไม่เป็นไรแล้วครับ”
“งั้นเหรอ ไข้นายเป็นๆหายๆหรือไง”
“อาจไม่หายตลอดชีวิตก็ได้นะครับ” ผมพูดกึ่งประชด พยายามฝืนลุกนั่ง ว่าแต่ทำไมเขาถึงมาดูแลผมแบบนี้
”คุณมีอะไรหรือเปล่า” ผมหยิบผ้าตรงหน้าผากออก มองข้างๆมียาลดไข้วางอยู่
เขายังนิ่ง…
“จะมาทรมานผมหรือครับ”
“ไม่ใช่” เขารีบตอบ แต่ท่าทีเขาเองก็ยังสับสนเช่นกัน
ผมกลืนน้ำลายหนืดคอ กระอักกระอ่วนใจไม่ต่างกัน
“นอนพักผ่อนให้มากๆล่ะกัน ส่วนเรื่องลินดา…..ฉันจะลืมมันไปซะ ถือว่าเรื่องต่างๆที่มันเกิดขึ้นเพราะฉันเริ่มเอง ฉันไปยุ่งกับนายก่อนทุกอย่างจึงโยงมั่วไปหมด ถ้าฉันเลือกลินดาแต่แรกบางทีฉันอาจจะมีลูกไปแล้วก็ได้….ตอนนี้เราก็แค่ทำตามเกมส์ว่าใครจะได้หมูหันไปจากนั้นเราก็ไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกันอีก”
อกผมตื้อไปหมด เขากำลังจะบอกว่าที่เลือกผมแต่แรกมันผิดงั้นเหรอ….เขาไม่ควรมายุ่งกับผมตั้งแต่แรกใช่ไหม….เขาควรที่จะรักผู้หญิงมาก่อนไม่ใช่เลือกผู้ชายอย่างผมใช่หรือเปล่า
 พี่คิงส์เดินออกไปจากห้อง ทิ้งเพียงความว่างเปล่าและความเศร้าที่ก่อขึ้นในใจผม ทั้งๆที่เลิกกันมาเกือบ 4 ปีแล้ว แต่ทำไมผมยังเศร้าได้ขนาดนี้ ผมกอดเข่าซุกตัวร้องไห้….เมื่อไรผมจะหลุดพ้นจากเขาเสียที

ออฟไลน์ Tastsu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ตอนที่ 13
«ตอบ #85 เมื่อ10-07-2017 19:27:48 »

พวงมาลัยวางลงบนมือผมพร้อมกับมือน้อยๆที่ก้มลงกราบ ผมกอดลูกพลางให้พรเท่าที่ผมจะนึกออก ส่วนผมเองก็ไม่ลืมที่จะไหว้เเม่ของผมเช่นกัน
“หอมเป็นยังไงบ้างลูก”
“ไม่เป็นไรครับแม่แค่เป็นหวัด” ผมโกหกออกไปทั้งๆที่อาการผมเริ่มแย่ทุกวัน
“แน่ใจหรือ…ไปพักที่บ้าน เสาร์-อาทิตย์นี้เลยไหม”
“ไม่ดีกว่าครับ…ผมไม่สบายไม่อยากเป็นภาระ”
“ภาระอะไรกัน พูดยังกับแม่เป็นคนอื่น”  แม่ลูบหัวผม
หมูหันทำเนียนมานอนตักผมซะงั้น แล้วกอดแน่นเลย
“หมูหันอ้อนแม่เขาทำไมฮึ”
“เดี๋ยวแม่จะหายไปครับ ผมกลัว”
แม่ผมทำหน้างงๆ แต่ก็อยู่คุยไม่นานเพราะแท็กซี่รออยู่ข้างล่าง
เหลือเพียงความเงียบ ผมลูบหัวลูกเบาๆ
“แม่ครับ….อย่าจากผมไปนะ ผมกลัวว่าแม่จะจากผมไป”
‘…..’
“ผมกลัวมากๆเลยล่ะ วันนี้ผมเห็นเพื่อนๆกอดแม่ตัวเอง แม้ผมจะมีคุณยายแต่ผมคิดถึงแม่มากๆเลย อยากกลับมากอดแม่กลัวแม่จะหายไป”
ผมมองใบหน้าที่มีน้ำตาคลอ แก้มป่องกลมมากขึ้นคล้ายพยายามกลั้นร้องไห้
“แม่…จะไม่ไปไหนทั้งนั้นหรือต่อให้แม่จากไปแม่จะโอบกอดหนูไว้ตลอดไป…….”
 …………………………..
3 วันต่อมา
Part Kings
คนเป็นแม่หากสูญเสียลูกไปต้องเสียใจเป็นธรรมดาแต่แปลกที่ลินดากลับไม่เสียใจเลยสักนิดที่ต้องเสียลูกไปถึงแม้จะตื่นขึ้นมาเอาแต่ด่าและโทษหอมก็เถอะ แต่กลับไม่มีน้ำตาให้ลูกสักนิด
ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูบ่งบอกถึงเวลาว่าหมอจะมาตรวจอาการเหมือนทุกครั้ง หมอคนนี้ไม่ใช่หมอประจำที่เคยมาตรวจแต่ใบหน้ากลับคุ้นๆ เมื่อเขามองเห็นผมเขาก็ชะงักคล้ายรู้จักผมเช่นกัน
จากนั้นหมอก็ตรวจอาการเหมือนทุกครั้ง
“อาการไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะครับ อีก 2 วัน ก็สามารถกลับบ้านได้แล้วครับ”
“ขอบคุณครับ”
หมอเดินออกไปจากห้อง ผมที่ไม่มีงานที่บริษัทของพ่อเท่าไรเพราะไม่ได้อยู่ในตำแหน่งสำคัญจึงพอมีเวลามาเฝ้าไข้บ้าง
‘งั้นก็อย่ามายุ่งกับผมเพราะผมก็ขยะแขยงคุณเหมือนกัน! ฮึก….ก…..แต่เพราะคุณไม่ใช่หรือไงที่มารักคนน่าขยะแขยงก่อน เพราะคุณไม่หรือไงที่บอกรักผมก่อน…..ฮึก…แล้วดูสิ่งที่คุณทำ….ในตอนนี้กับตอนที่รักกันคุณเคยนึกถึงช่วงเวลานั้นบ้างหรือเปล่า…….’
ผมก้มหน้าซบกับมือ ตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่เคยกลับไปนอนห้องนั้นเลย …..พอได้ฟังคำพูดของหอมมันเหมือนตอกย้ำบางอย่างให้กับผม ผมรักหอมก่อน จีบก่อน แล้วสุดท้ายก็เลิกรักก่อน ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะผมใช่ไหม…..
ผมหลับตาพิงโซฟานึกถึงใบหน้านั้นที่ร้องไห้หรือยามที่ร่างนั้นอยู่ภายใต้ร่างกายของผมหัวใจของผมยังคงเต้นแรงเหมือนตอนที่ยังรักกัน……ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไรผมถึงอยากพิสูจน์และเดิมพันครั้งสุดท้ายกับช่วงเวลา 2 เดือนเพื่อให้แน่ใจตัวเองแต่ทำไมเรื่องถึงกลับมาเป็นแบบนี้ได้
 “อือ…..” เสียงครางทำให้ผมเดินไปหาลินดา
“ลินดา…”
“อะ..อืม…คุณโชคชัย…..” ไม่พูดเปล่ายังเอามือคล้องคอผมอีก
ผมหยุดชะงัก ทำไมลินดาเรียกชื่อพ่อของผม
“คุณ….พี่คิงส์!” เธอท่าทางตกใจอย่างมากเมื่อลืมตาตื่น
“ลินดา….”
“พะ…..พี่คิงส์เฝ้าลินดาเหรอคะ จุ๊บ” เธอคล้องคอผมแล้วจูบปาก
“เมื่อกี้เธอเรียกชื่อพ่อของฉัน”
“อะ…เอ่อ คือ อ๋อ… ชื่อหมาที่ลินดาเลี้ยงไว้น่ะค่ะ มันชื่อโชคกับชัยค่ะ”
“แน่ใจนะ”
“ทำไมคะ พี่คิงส์พูดแบบนี้สงสัยอะไรเหรอคะ”
ผมถอนหายใจ “ช่างเถอะ แล้วร่างกายยังเจ็บตรงไหนบ้าง”
“เจ็บท้องน้อยหน่อยๆค่ะ ไม่เป็นไรมากแล้ว แต่….พี่คิงส์ไล่อีกระเทยไปแล้วใช่ไหมคะ”
“เปล่า”
“ทำไมคะ! มันทำลินดาเจ็บ แล้วลูกก็ตายนะคะ”
“ฉันอยากให้มันจบ…”
“พี่คิงส์!!”
“แต่ก็เพราะเธอเองไม่ใช่หรือไงที่ไปห้องนั้น”
“อ๋อ….เหอะ! พี่คิงส์ปกป้องมัน มันทำลูกของเราตาย ลินดาเจ็บเจียนตายพี่ก็ยังรักมัน ทำไมคะ! มันดีตรงไหน มันก็แค่ผู้ชาย ลินดาเมียพี่นะ ทำไม! กรี๊ดดดดด”
 “พอได้แล้วลินดา!”
“โวยวายอะไรกันเสียงไปถึงข้างนอกเชียว”  แม่ของผมและแม่ของลินดาเดินเข้ามาในห้องพอดี
“ลินดาโวยวายอะไรลูก”
“ตาคิงส์ทำอะไรน้องฮึ น้องถึงได้เป็นแบบนี้”
“ก็พี่คิงส์สิคะไม่ได้ไล่อีกระเทยนั่นออกไป แถมยังบอกให้เรื่องที่เกิดขึ้นผ่านๆไป ฮึก..ก..ก..”
“จริงหรือคิงส์”  แม่ลินดาเอ่ย ผมก็พยักหน้ารับ
“ตาคิงส์! นี่แกพูดอะไรออกมา เรื่องนี้ใหญ่โตลูกแกตาย หลานฉันก็ตาย เมียแกก็เจ็บ แกยังจะให้มันผ่านๆไปงั้นเหรอ! แจ้งความก็ไม่แจ้งไล่ก็ไม่ไล่ นี่แกจะหลงอะไรมันนักหนามันมีดีอะไรหรือแกโดนทำของใส่!” แม่ตวาดลั่นสีหน้าโกรธอย่างมาก
“เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะผมเอง….จุดเริ่มต้นมันเกิดจากผม ถ้าผมไม่รักเขา ไม่พาเขามาอยู่เรื่องก็คงไม่เกิด”
“งั้นก็ไล่มันออกไปสิ”
“ผมยังมีสัญญากับเขาอยู่”
“สัญญาอะไร……แกกับมันเล่นอะไรกัน”
“บอกไม่ได้ครับ เอาเป็นว่าผมขอจบเรื่องแค่เท่านี้”
“แกจะบ้าหรือไงฮะ ไอ้ลูกเวร!”  แม่ใช้มือตบตีผมแต่ไม่ทำให้ผมเจ็บมากมายเท่าไร
“พอเถอะครับแม่ผมเลือกแล้ว”
“คิงส์……แม่ขอเถอะนะ ลินดาเป็นเมียเธอ เธออย่าทำแบบนี้เลย…..” แม่ของลินดาเอ่ยขึ้น
“ผมขอโทษครับ…ทั้งสองคนมาแล้วงั้นผมขอตัว” ผมเดินออกมาจากห้องท่ามกลางเสียงไม่พอใจของทั้ง3คน   เดินออกมาจากห้องไม่นานก็เจอ หอม หมูหัน และ หมอคนที่มาตรวจเมื่อสักครู่ ท่าทางการคุยบ่งบอกถึงความสนิทสนม
“อาทิตย์หน้าลุงจะพาหมูหันไปเที่ยวดีไหม อาทิตย์นี้ไม่ว่างเลย”
 “จริงหรอครับ!”
“หมูหันอ้อนลุงหมอเกินไปแล้วนะ”
ผมเดินไปใกล้และนั่นทำให้หอมมองเห็นผมพอดีแต่เหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย ส่วนหมอคนนั้นกลับมองผมตาเขม็งไม่พอใจ ผมพอเดาออกแล้วว่าทำไม…
“ไง….นี่แฟนใหม่มึงงั้นสิ” ผมหยิบบุหรี่จุดไฟแล้วสูบ
“นี่คุณมาสูบบุหรี่ต่อหน้าลูกทำไม” หอมรีบรั้งหมูหันให้อยู่ด้านหลัง
ฟู่!
“หมูหันมาหาพ่อสิ”
หมูหันจะเดินมาแต่หอมรั้งไว
“อย่าไปหมูหัน อย่าเข้าใกล้เดี๋ยวจะเป็นโรค”
“เหอะ!”
“คุณถ้าจะสูบบุหรี่เชิญไปสูบข้างนอกครับ โรงพยาบาลห้ามสูบบุหรี่” หมอหน้าหล่อแต่หล่อน้อยกว่าผมเอ่ยขึ้น ท่าทางไม่สบอารมณ์
“เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะสองผัวเมียคู่นี้” ผมทิ้งบุหรี่แล้วขยี้กับพื้น
“หากทำแบบนี้อีกผมจะเรียกรปภ.ให้พาคุณออกไปจากโรงพยาบาล”
“หึ…หอม ผัวมึงคนใหม่นี่ร้ายเอาเรื่องนะ แต่หน้าแม่งอ่อนว่ะ คงมีดีแค่เป็นหมอ ลีลาคงไม่เด็ดเหมือนกูใช่ไหม มึงถึงร้องทุกครั้งที่กูเอา”
คำพูดผมนี่หนักเอาเรื่องทำเอาหมอหน้าชา ส่วนหอมถึงกับตัวแข็งทื่อไปเลย
“คุณมันเลว” หอมปรี่จะมาหาผมแต่หมัดของใครบางคนกลับมาแทน
ปึก! ผมล้มกับพื้นเพราะหมัดของไอ้หมอปล่อยมาสุดแรงท่าทางมันจะโกรธมากๆ
“คุณทำอะไรหอม!”
“พี่หมอ! อย่าครับ”
“ถุย!” ผมถุยน้ำลายปนเลือด
“บอกมาว่าคุณทำอะไรหอม”
“กูก็เอามันไง!”
“พี่หมอ!” มันจะต่อยผมอีกแต่หอมห้ามไว้ “อย่านะครับ  พี่หมออย่า! คนแบบนั้นอย่าทำให้พี่หมอต้องแปดเปื้อนเลย  ไปเถอะครับ”
 “ปากดีนักนะมึงกลับไปกูจะเล่นให้หนักเลย”  หอมลากไอ้หมอไป หมูหันมองหน้าผมเหมือนจะเข้าหาแต่ก็วิ่งตามหอมไปเช่นกัน……..แล้วทำไมผมต้องโมโหแบบนี้ด้วย
 ..............................................
Part  Ton Hom
“พี่หมอไปทำแบบนั้นทำไมครับ”
“หอมห่วงมันเหรอ”
“ไม่ใช่ครับ ก็พี่หมอเป็นหมอแล้วไปทำร้ายเขาแบบนี้ คนทางโรงพยาบาลหรือคนไข้คนอื่นจะคิดไม่ดีนะครับ และเกิดเขาฟ้องร้องขึ้นมาพี่หมอจะเสียกับเสีย”
“ช่างเถอะ ให้พี่ได้ต่อยมันพี่ก็พอใจแล้ว…….ที่มันบอกจริงหรือเปล่า” พี่หมอมองตามองไม่ลดละ ผมก้มหน้า
“หอมบอกพี่….”
“เขา….ใช้กำลังกับผม….”
“มัน!” พี่หมอจะไปทำร้ายพี่คิงส์อีก แต่ผมรั้งไว้
 “โถ่เอ๊ย พอกันทีหอมออกมาจากที่นั่นซะ เลิกทำอะไรที่เหมือนเอาตัวเข้าแลกสักที พี่ยอมไม่ได้”
ฟุบ! พี่หมอดึงตัวผมไปสวมกอด กอดแน่นจนผมแทบหายใจไม่ออก
“พี่เสียใจมากรู้ไหมที่มันทำกับหอมแบบนี้ ออกมาเถอะ เลิกเล่นเกมส์บ้าๆเสียที”  พี่หมอผละผมออก จ้องมองใบหน้าผม
“ผม…..ขอโทษครับ…ผมเลิกไม่ได้ผมไม่อยากเสียลูกไป….ผมขอโทษ…” ผมมองหมูหันที่จับมือผมแน่น
“แล้วหอมคิดว่าพี่ทนได้เหรอที่มันทำแบบนั้นกับหอม….ทั้งๆที่พี่รักหอมขนาดนี้!” 
“คือ…..”
“พี่เคยคิดว่าถ้าหอมไม่รักพี่ พี่ก็จะตัดใจและขออยู่ข้างๆก็พอ แต่….พอมันพูดแบบนั้นพี่ทนไม่ได้! หอมยอมมันได้แต่แค่รับรักจากพี่ทำไมทำไม่ได้!”
“ผมไม่ได้ยอม”
“ก็เหมือนยอม…..เพราะหอมยังไม่ไปจากมันไง”
“พี่หมอ! เลิกดูถูกผมได้แล้ว ผมไม่คิดเลยว่าพี่จะมีความคิดแบบนี้”
“พะ..พี่...” พี่หมอถอนหายใจ   
“พี่พอแล้วล่ะ…..พี่จะไม่เจอหอมสักพักพี่เหนื่อย……”
ผมยืนนิ่ง ตัวชาไปทั้งตัว…..
พูดจบพี่หมอก็เดินจากไป
“คุณลุง!” หมูหันวิ่งไปหา “ทะเลาะไรกันหรอ ทะเลาะกับแม่หรอครับ”
“ไม่ใช่หรอกครับ….ลุงไปก่อนนะ อาทิตย์หน้าคงพาไปเที่ยวไม่ได้แล้ว….”
“ฮึก..ก…ก”  หมูหันเบะปากแล้วร้องไห้หนักเมื่อพี่หมอเดินจากไป
“แม่ครับ ฮึก…ก…ทำไมล่ะ ทำไมไปเที่ยวไม่ได้แล้ว”
ผมยืนอึ้ง คำพูดที่คล้ายลาจากทำให้ผมถึงกับพูดรั้งไม่ออก…..พี่หมอกำลังจะจากผมไปใช่ไหม….นั่นสิใครจะทนอยู่กับคนอย่างผมได้…..ถ้าเป็นผมคงจากไปนานแล้วเพราะอยู่ก็ไม่รู้อยู่ในฐานะอะไร
ผมก้มหน้าไม่ให้เห็นน้ำตาที่ไหลอาบเเก้ม แต่ใครจะคิดว่ามือของคนที่เพิ่งเดินจากไปจะกลับมาแล้วขยี้หัวผมเบาๆ ผมเงยหน้ามองคนที่ยิ้มเศร้า
“หอมทำหน้าแบบนี้แล้วพี่จะไปจากหอมได้ยังไง…..”
“ฮึก..ก..ผมขอโทษ ผมขอโทษ” ผมสวมกอด พี่หมอก็ลูบหลังปลอบผม
พี่หมอถอนหายใจเฮือกใหญ่ “พี่อยู่ในฐานะอะไรก็ได้…แต่พี่เห็นหอมเจ็บไม่ได้เข้าใจไหม” ผมหลับตาแน่น รู้สึกผิดต่อพี่หมอเหลือเกิน…..ผมขอโทษจริงๆที่ผมรักพี่ไม่ได้
หลังจากนั้นเราสองคนก็ปรับความเข้าใจกันพี่หมอบอกให้ลืมเรื่องที่ผ่านมาเมื่อสักครู่แต่เขาจะไม่ให้อภัยพี่คิงส์แน่นอนและยืนยันว่าต้องการให้ผมออกจากคอนโดนั่นแม้ผมจะปฏิเสธก็ตาม
ผมกับหมูหันจูงมือกันเพื่อไปเรียกแท็กซี่แต่ก็เจอพี่คิงส์ที่เดินมาหาพอดีคาดว่าเขาคงตั้งใจเดินมาหาเพราะเขามีรถส่วนตัวคงไม่มายืนข้างถนนแบบผม
 “พ่อ!” หมูหันวิ่งไปหาหวังโผกอด แต่เขากลับปัดมือลูกทิ้ง
“คุณ!”  ผมรีบเดินไปหา
หมูหันหน้าเจือน มองมือตัวเองที่ถูกปัด
“คุณทำอะไรของคุณ ปัดมือลูกทำไม”
พี่คิงส์มองหน้าลูก “อย่าเอามือที่จับคนอื่นมาจับพ่อ ถ้าพ่อเห็นพ่อจะไม่แตะต้องลูกอีก!”  พูดจบก็เดินกระแทกไหล่ผมไป
หมูหันยืนอึ้ง  มองมือตัวเอง แล้วปล่อยโฮ…. “พ่อ!....”
“ไม่ร้องนะครับๆ” ผมกอดปลอบ   เขาเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
 


ออฟไลน์ Tastsu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ตอนที่ 14
«ตอบ #86 เมื่อ10-07-2017 19:28:34 »

ผมเก็บกวาดห้องเสร็จ มองกระเป๋าเงินที่ตอนนี้เงินเหลือน้อยเต็มทน ผมคงต้องทำงาน….และคงต้องเป็นงานตอนกลางคืนเพราะช่วงเช้าต้องอยู่ดูแลลูก ผมหยิบใบปลิวรับสมัครงานขึ้นมาดู…..แม้ไม่รู้งานแต่บอกว่าเงินเดือนดีและทำตอนกลางคืนอีก พรุ่งนี้ผมคงต้องไปสมัคร…..
“หืม….” ผมมองกล่องเล็กๆ ไม่ใช่กล่องของผมนี่ มีเสียงดังขลุกขลิกข้างใน
“หมูหัน….นี่กล่องของหนูเหรอ”
หมูหันที่กำลังทำการบ้านรีบวิ่งมาทันที แล้วรีบแย่งไป   “ห้ามดูนะ”
“อะไรอยู่ในกล่องฮึ”
“ไม่บอก”
ซ่า! เสียงแบบนี้มัน
“ฝนตกเหรอเนี่ย!”  ผมรีบวิ่งไปเก็บผ้าที่ตากทันที จู่ๆฝนก็ตกลงมาซะงั้น
“ผ้าที่ตากไว้เปียกหมดเลย…เฮ้อ….”
ผมมองไปยังเจ้าตัวอ้วนที่ยังคงกุมกล่องเล็กๆนั่นไว้แน่น ของข้างในคงสำคัญมากล่ะสิ
“ฮัดชิ้ว!” หมูหันจาม   
“ไม่สบายเหรอลูก”  ผมใช้มืออังหน้าผาก  ตัวไม่ร้อนแต่จะมามัวให้รอเป็นไม่ได้
“ไปนอนเถอะ”
“ผมยังไม่ง่วง การบ้านยังไม่เสร็จด้วย”
ผมเดินไปหยิบผ้าพันคอไหมพรมให้ ผ้าพันคอผืนนี้ผมเป็นคนถักเองผมรับรองว่าต้องอุ่นแน่นอนเพราะถักหนาพอควร
“อุ่นไหมลูก”
“อุ่นครับ”
“ทำให้เสร็จแล้วเข้านอนเองเลยนะครับ เดี๋ยวแม่จัดการตรงนี้ก่อน”  หมูหันพยักหน้าเข้าใจแล้วทำการบ้านต่อ
เสียงเปิดประตูทำให้ผมหยุดชะงักแต่ก็ไม่ได้หันไปมอง แต่หมูหันรีบเดินมาแอบหลังผม
พี่คิงส์มองเราสองคน ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนตัวเอง
“พ่อน่ากลัว…..ผมกลัวพ่อแล้วล่ะ”
ผมถอนหายใจ  “อย่าไปสนใจคนแบบนั้นเลยลูก ถ้าลูกกลัวก็อยู่ห่างๆนะ”
 หลังจากนั้นเราสองคนก็เข้านอน หมูหันหลับแล้วผมที่กำลังเคลิ้มหลับพอได้ยินเสียงเคาะประตูทำให้ปลุกผมตื่นขึ้นมา
“มีอะไรครับ”
“หมูหันหลับหรือยัง”
“หลับแล้วครับ”
“ขอฉันเข้าไปดูหน่อยสิ”
ผมให้เข้าไป โดยผมยืนมองหน้าประตู เบือนหน้าหนีเมื่อเขาก้มลงจูบหน้าผากลูก
“หมูหันพ่อขอโทษนะ…..”
“คุณนี่มันจริงๆเลย อารมณ์เสียแล้วมาใส่กับลูกเนี่ยนะ หมูหันยังเด็กแกไม่ประสีประสารับรู้อารมณ์คุณหรอก ผมขอร้องล่ะถ้าคุณพาหมูหันไป แล้วทำแบบนี้คุณยกให้ผมเถอะ คุณไม่มีคุณสมบัติที่จะเลี้ยงหรือเป็นพ่อสักนิด”
“ต้องให้ไอ้หมอเป็นพ่อใช่ไหมถึงจะมีคุณสมบัติพอ”
“ใช่….พี่หมอเหมาะที่จะเป็นพ่อหมูหันมากที่สุด”
“เหอะ น่ารังเกียจนอนกับกูแล้วไปนอนกับผัวอีก เฮ้อ…..สงสารมันจริงๆ”
“ถ้าจะมาชวนทะเลาะก็ออกไปเลย”
“ออกไปแน่ ก็ไม่อยากอยู่นาน”
เขาเดินออกไปจากห้องผมรีบปิดล็อคทันที  “บ้าชะมัด!”
……………………………………………………..
เช้าต่อมา
“เดี๋ยวพ่อไปส่งโรงเรียน”
หมูหันส่ายหน้าแล้วแอบด้านหลังผม
“ผมไม่ไปกับพ่อ พ่อน่ากลัว”
“หมูหัน…..”พี่คิงส์เสียงเย็น
“เดี๋ยวผมไปส่งลูกเอง ตอนเย็นคุณไปรับล่ะกัน” ที่ผมเสนอให้เขาไปรับเพราะสงสารหมูหันยังไงก็อยากให้คืนดีกันไม่อย่างนั้นหมูหันคงอยู่ที่นี่อย่างผวากลัวตลอด 
พี่คิงส์ขมวดคิ้วแต่ก็พยักหน้ารับ
วันนี้ผมไปส่งหมูหันที่โรงเรียนและก็ถือโอกาสไปสมัครงานเลย  สถานที่ทำงานอยู่ในซอยค่อนข้างลึกพอควร
เดินมาหยุดที่แห่งหนึ่งเขียนว่าร้านอาหาร…..หรือจะเป็นที่นี่ แต่เวลาทำงานเป็นตอนกลางคืนคงเป็นร้านอาหารโต้รุ่ง
ผมลังเลที่จะเข้าไป
“มาทำอะไรที่นี่เหรอจ้ะหนู” ป้าคนหนึ่งเอ่ยทัก
“เอ่อ  ผมมาสมัครงานตามใบปลิวนี้น่ะครับ”
ป้ายิ้มแบบมีเลศนัยทันที
“แหม…ป้านี่แหละจ้ะเจ้าของร้าน จะสมัครงานใช่ไหมมาข้างในเลยจ้ะ”
ผมยิ้ม ท่าทางเจ้าของร้านจะใจดี
เข้ามาในร้านดูจากการตกแต่งแล้วแปลกๆ เหมือนมีงานอะไรมากกว่า มีเครื่องดนตรี ของประดับระย้าเต็มไปหมด
“ที่นี่เป็นร้านอาหารที่มีดนตรีเล่นคลอไปด้วยน่ะจ้ะ”
“อ๋อครับ แล้วงานที่ว่าคืออะไรเหรอครับ”
“เด็กเสิร์ฟจ้ะ….นี่จ้ะ กรอกใบสมัครนี้นะ  ส่วนเงินเดือนป้าให้วันละ 400 จ้ะ แถมลูกค้าให้ทิปเยอะ ยิ่งอย่างพ่อหนุ่มหน้ามนแบบนี้ ได้คืนหนึ่งหลายพันแน่จ้ะ”
อาชีพเด็กเสิร์ฟได้เงินดีขนาดนี้เลยเหรอ
 “เริ่มทำงานตอน 4 ทุ่มนะจ้ะ กลับ 7 โมงเช้า แต่มีเวลาพักนะจ้ะพักยาวทั้งคืนก็ได้”
ผมขมวดคิ้วงานสบายเกินไปหรือเปล่า
“เริ่มงานคืนนี้เลยได้ไหม”
“ได้ครับ  ขอบคุณมากนะครับ”
“จ้า….อ้อ ยังไม่แนะนำตัวเลย ป้าชื่อป้าแต๋วนะ  พ่อหนุ่มชื่อต้นหอมใช่ไหม  ป้าดูในใบสมัคร”
“ครับ”
“จ้ะ เจอกันคืนนี้นะจ้ะ”
หลังจากที่สมัครงานเสร็จผมก็กลับบ้านเพื่อไปเยี่ยมแม่บ้าง ซื้อของติดมือไปพอประมาณตน
“อ้าวหอม” แม่ที่กำลังรดน้ำรีบเดินมาหาผม
“เข้ามาก่อนสิลูก”
“รดน้ำทำไมครับเดี๋ยวฝนก็ตก”
“มันเคยชินน่ะจ้ะ”
“ผมซื้อขนมและผลไม้มาฝากด้วยครับ”
“ซื้อมาทำไมให้เปลืองเงิน ตลาดอยู่แค่นี้แม่ไปซื้อเองก็ได้”
“เเม่ล่ะก็.....”
“แล้วลูกตกงานแบบนี้จะเอาเงินที่ไหนใช้ล่ะฮึ แม่ให้ก็ไม่เอา ทำอะไรนึกถึงหมูหันบ้าง”
“ผมรู้ครับ แต่พ่อกับแม่ก็ไม่ค่อยมีเงิน ไหนจะค่าเช่าที่อีก แต่ว่าไม่ต้องห่วงนะครับผมได้งานแล้ว”
“งานอะไรเหรอ”
“เด็กเสิร์ฟน่ะครับ ทำช่วงกลางคืนเหมือนเดิม”
 “ไม่เป็นอะไรแน่นะ ไว้ใจได้หรือเปล่า”
“ครับ คุณป้าเจ้าของร้านท่าทางจะเป็นคนดีครับ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ”
แม่ยิ้มพยักหน้ารับ
คุยกับเเม่นานพอสมควรจนถึงช่วงเย็นผมก็กลับคอนโดเเต่พอเปิดประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงหมูหันร้องไห้ ผมรีบเดินเข้าไปทันทีหรือเขาจะทำร้ายลูกผมอีกแล้ว
“อย่ามายุ่งกับผมนะ ฮือๆๆ”   เจ้าตัวยุ่งรีบเข้ามากอดผมเมื่อเห็น
พี่คิงส์เกาหัวอย่างเซ็งๆ
“นี่มันอะไรครับแล้วหมูหันร้องไห้ทำไม”
พี่คิงส์ไม่ตอบ แต่หมูหันกลับตอบแทน
“ผมกลัว…ฮึก…ก….”
“จะกลัวอะไรนักหนา พ่อไม่ได้ตีสักหน่อย”
“ดูหน้าคุณซะก่อน หน้าตาเหมือนไปโกรธใครมา หมูหันยังเด็กก็กลัวน่ะสิ”  ผมอุ้มลูกไปที่โซฟา
พี่คิงส์ถอนหายใจสงบสติอารมณ์แล้วพูดกับหมูหัน
“หมูหัน….”
หมูหันยังคงกอดผมแน่น
“พ่อขอโทษนะ….”
‘…’
“พ่อมันงี่เง่าเอง ยกโทษให้พ่อได้ไหม พ่อสัญญาว่าจะไม่ปัดมือหนูอีก”
‘…’
“เอางี้ถ้าหายโกรธ เสาร์-อาทิตย์นี้พ่อพาไปเที่ยวทะเลเลยดีไหม”
“คุณลุงหมอก็บอกจะพาไปเที่ยว”
พี่คิงส์หยุดชะงัก
“ระหว่างพ่อกับไอ้หมอนั่น หมูหันจะเลือกใคร”
หมูหันขมวดคิ้วนึก
"ถ้าเลือกพ่อก็ไปกับพ่อ ให้แม่เขาไปกับไอ้หมอแทน”
ยังไม่วายที่จะหันมากัดผมอีกนะ
“ถ้าแม่ไปกับคุณลุงหมอผมก็จะไปด้วย”
พี่คิงส์สะอึก
“พ่องอนแล้วนะ หมูหันใจร้าย”  พี่คิงส์เดินปึงปังเข้าไปในห้อง ผมส่ายหน้าทำตัวเหมือนเด็กก็เป็นด้วย
หมูหันมองหน้าผม “ผม….จะทำไงดีครับ”
“ทำตามที่ลูกอยากทำเถอะ”
หมูหันลุกจากโซฟาแล้วเข้าห้องตามพี่คิงส์ไป คงจะไปง้อนั่นแหละ…..สองพ่อลูกเหมือนกันจริงๆ….
หลังจากยุทธการง้อไปง้อมาสำเร็จ ทั้งสองคนก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม
"ผมอยากให้ช่วงกลางคืนคุณมาดูแลหมูหันเพราะผมจะไปทำงาน"
“ทำงาน? ทำงานอะไร”
“ไม่ต้องรู้หรอก ถ้าคุณรู้ผมคงโดนไล่ออกเร็วขึ้น” ผมเก็บจาน ชาม ไปล้าง ก่อนจะเตรียมตัวไปทำงานวันแรก กกหมูหันจนหลับก็เตรียมตัวไปเพราะต้องขึ้นรถเมล์ให้ทัน
“ดูแลหมูหันให้ดีด้วย ถ้าตื่นตอนกลางคืนคุณก็กกให้หลับเพราะจะงอแงมาก ผมจะกลับประมาณ7 โมงครึ่ง อาหารเช้าของหมูหันฝากคุณด้วย”
พูดจบผมก็เดินออกไป  ใช้เวลาเดินทางจากป้ายรถเมล์ไปถึงที่ทำงานประมาณครึ่งชั่วโมง เมื่อไปถึงก็ทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมงาน
“เด็กใหม่เหรอ”
“ครับ”
“งั้นก็รีบไปแต่งตัวนะ เสื้อผ้ามีชื่อติดอยู่” ผู้หญิงคนหนึ่งบอก แต่การแต่งหน้าของการเป็นเด็กเสิร์ฟทำไมต้องแต่งจัดขนาดนี้
ผมใส่ชุดพนักงานอย่างข้องใจ
กางเกงสั้นไปหรือเปล่า  เสื้อก็ฟิตจนอึดอัดจนผมต้องปิดหน้าอกตัวเองเพราะมันทำให้เห็นหัวปุ่มเล็กๆบนหน้าอกของผม
“เอ่อ มีชุดที่ตัวใหญ่กว่านี้ไหมครับ” ผมถามพนักงานคนอื่นเเต่พอสังเกตดีๆแล้วทุกคนแต่งตัวเหมือนผมหมดเลย ผู้หญิงกระโปรงก็สั้น เสื้อก็รัดแต่ยังดีที่มีซับใน แต่ผมไม่มีอะไรเลย จึงทำให้เห็นข้างในปุ่มนูนๆอย่างชัดเจน
“เอาล่ะทุกคน ใกล้จะเปิดร้านแล้ว ลูกค้าขาประจำขาใหม่ขาจรกำลังจะมา บริการให้เต็มที่ล่ะ”
“ค่า/ครับ”
ผมเริ่มใจไม่ดีแปลกๆ เริ่มกังวลกับงานที่กำลังทำ
หลังจากนั้นไม่นานลูกค้าก็เริ่มมา ร้านเริ่มบรรเลงเพลงช้าๆ ไฟในร้านเปิดเป็นหลากสีคล้ายผับ พนักงานทั้งชายและหญิงเริ่มเสิร์ฟอาหารและ…..! คลอเคลียกับลูกค้า
“ยืนบื้ออะไรล่ะไปบริการลูกค้าสิ” เจ้าของร้านรีบผลักผมให้ออกไปจากห้องพัก
“แต่คุณป้าครับ….นั่นมัน….”
“อ้าว ก็งานไง ไปทำสิ…..”
“แต่มัน…”
“นี่ฉันจ้างเธอมาทำงานนะ ไม่ใช่ให้มาเก็บตัวแบบนี้ ถ้าอยากพักก็หาผู้ชายสักคนแล้วพากันไปซะสิ”
 ผมเบิกตากว้าง  ที่นี่คงไม่ใช่ร้านอาหารธรรมดาแล้วจริงๆ
“โอ๊ะ เด็กใหม่เหรอ” ผู้ชายร่างท้วมหัวล้านเลื่อมกอดกระเป๋าเงินใบใหญ่เดินมาหา บ่งบอกความเป็นเสี่ยใหญ่ใจปล้ำอย่างดี
“ค่ะเสี่ยพต เนี่ยพนักงานใหม่”
“โห แจ่มๆ มาๆหนู มานั่งกับเสี่ย” เขาจับข้อมือผมแต่ผมดึงออก
“หอม….” เจ้าของร้านเหลือกตา
“ทำไมล่ะหนูมากับเสี่ยเถอะ เสี่ยให้เงินดีนะ…..อย่างหนูเสี่ยให้ทิปเยอะแน่นอน”
“ยะ…อย่ามายุ่งกับผม ผมขอลาออก” ผมจะเดินกลับเข้าไปในห้องพักแต่เสี่ยกลับรวบตัวผมไว้ได้
“ฮะๆๆ เล่นตัวแบบนี้ชักติดใจ”
“ปล่อยยยย” ผมพยายามแกะมืออ้วนเหี่ยวออก แต่มันกลับติดหนึบเหลือเกิน แม้พยายามจะศอกแต่กลับไม่เป็นผลสักนิด
“รุนแรงแบบนี้เสี่ยชอบ”
“นี่แม่แต๋ว ขอเปิดห้องหน่อยสิ”
“ได้ค่า” เจ้าของร้านเดินนำไป
“ปล่อยยย ช่วยด้วยยยย” ผมถูกแบกพาดบ่าแล้วพาไปที่ห้องหนึ่ง
พยายามทุบ ดิ้น และกัด แต่ทำไมมันถึงทนแบบนี้เพราะความอ้วนของมันหรือไง ตะโกนให้คนช่วยแต่กลับไม่มีใครสนใจสักนิด
ตุบ! ถูกโยนลงบนเตียง ผมรีบลุกแต่กลับถูกผลักลง
“ยะ…อย่าทำผมเลยนะ ผมขอร้อง”  ผมยกมือไหว้
“ไม่ได้หรอกหนู เสี่ยติดใจเธอซะแล้ว สวยๆขาวๆ หัวนมเย้ายวน แบบนี้ เสี่ยขอนะ”
ปึก! ผมใช้เท้ายันกลางลำตัวที่โด่ผ่านกางเกงอีกฝ่ายที่กำลังจะขึ้นคร่อมผมทันที เขากุมส่วนกลางลำตัวหน้าแดง ล้มจุกบนเตียง
“ขออีกทีเถอะ หนังเหนียวนักใช่ไหม”
 ปึก! ผมจัดการกระทืบที่เดิมซ้ำ
“โอ๊ะ! แหง็ก” เขาร้องก่อนจะสลบไป
“ตายหรือเปล่าเนี่ย”  ผมอังจมูกอีกฝ่าย ยังหายใจอยู่
ผมรีบเปิดประตูออกแล้วรีบวิ่งออกไปจากร้าน โชคดีที่ทุกคนมัวแต่สนใจตัวเองจึงไม่ได้สังเกตผมที่หนีออกมาเลย
......รีบวิ่งไปตามถนน
“โอ๊ย!” ผมสะดุดก้อนหินจนล้มลงข้างทาง
ปี๊นๆๆ เสียงบีบแตรรถทำให้ผมรีบลุกเพราะกลัวว่าจะถูกตามแต่เพราะเจ็บข้อเท้าจึงวิ่งไม่สะดวก
“เป็นอะไรหรือเปล่า!” ผมมองคนในรถที่ไขกระจกลง
“หอม!”
“คุณพ่อ” ไม่ใช่พ่อผมหรอกแต่เป็นพ่อของพี่คิงส์
“เกิดอะไรขึ้น” พ่อพี่คิงส์รีบมาพยุงผมที่ทรุดกองกับพื้น
“เกิดอะไรขึ้นทำไมหนูหอมถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วเจ็บมากหรือเปล่า”
“มะ…ไม่เป็นไรมากครับ”
“งั้นขึ้นรถเถอะ”
ฟุ่บ!
คุณพ่ออุ้มผมทันที ผมผวาเฮือกกอดคอ ถึงพ่อพี่คิงส์จะอายุเลยวัยกลางคนแล้วแต่ร่างกายกลับไม่เป็นแบบนั้น ร่างกายไม่เสื่อม แข็งแรงเกินวัย
 “เอ่อ…ขอบคุณครับ” เขาอุ้มผมไว้ฝั่งข้างคนขับ ก่อนที่เขาจะขับรถยนต์เคลื่อนออกไป
 “เกิดอะไรขึ้น ทำไมหนูหอมถึงมาอยู่ที่นี่”
“ผม…..หนีงานมาน่ะครับ” ผมพูดพลางใช้มือปิดหน้าขาเพราะกางเกงสั้น พ่อพี่คิงส์ก็คงจะคาดเดางานผมได้บ้าง
“งานตอนกลางคืนอันตราย ดีที่ฉันมาเจอหนูโชคดีไป”
“ขอบคุณอีกครั้งนะครับ” ผมยกมือไหว้อีก
“ช่างเถอะอย่าขอบคุณบ่อยนักเลย”
“แล้วคิงส์ทำไมมันปล่อยให้หนูไปทำงานแบบนี้”
“เอ่อ….ผมอยากทำเองน่ะครับ ไม่อยากรบกวนค่าใช้จ่าย”
“งั้นตอนนี้หนูก็ไม่มีงานทำใช่ไหม”
“ครับ….”
“งั้นเอางี้ไหม หนูมาทำงานกับฉัน”
ผมเงยหน้ามอง  “งานอะไรเหรอครับ”
“หนูทำอาหารเป็นใช่ไหม ฉันส่วนมากมักไม่ค่อยมีเวลาทานอาหารกลางวัน หนูช่วยทำอาหารกลางวันไปให้ฉันที่บริษัทได้ไหม ฉันจะให้วันละ 500 เลย”
“เอ๊ะ” ผมขมวดคิ้วทำไมจู่ๆคุณพ่อพี่คิงส์ถึงให้ผมทำงานแบบนี้
“หนูคงแปลกใจล่ะสิ แต่ฉันเองก็อยากช่วยหนู ช่วยออกค่าเลี้ยงดูหลานฉันด้วย แต่ให้หนูเฉยๆหนูคงไม่รับหรอกฉันรู้ดี”
ผมพยักหน้าเบาๆ
“จะรับงานนี้ไหม หวังว่าอาหารกลางวันมื้อเดียวคงไม่ลำบากเธอนะ”
 “อะ..เอ่อ..ไม่เลยครับ ขอบคุณมากนะครับสำหรับงาน”
“ไม่เป็นไร”
รถยนต์มาส่งผมที่คอนโด
“ขอบคุณสำหรับวันนี้อีกครั้งนะครับ ผมขอตัว”
“เดี๋ยวก่อนสิ เบอร์ของหนูล่ะ เวลาส่งอาหารเราจะได้ติดต่อกันได้”
ผมบอกเบอร์โทรศัพท์ ส่วนพ่อพี่คิงส์ก็ให้เบอร์ผมเช่นกัน
“เจอกันพรุ่งนี้เลยนะ” พูดจบรถยนต์ก็เคลื่อนออกไป
ผมได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ งานวันแรกล้มเหลวไม่เป็นท่าแต่กลับได้งานจากคุณพ่อพี่คิงส์แบบไม่คาดฝัน

ออฟไลน์ Tastsu

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
ตอนที่ 15
«ตอบ #87 เมื่อ10-07-2017 19:30:15 »

“พี่ไม่อยากไปเลย ต้องไปดูงานต่างประเทศเกือบ 2 เดือน”
ผมยิ้มกับท่าทางงอแงเหมือนเด็กๆของพี่หมอ  คนอายุมากกว่ามาอ้อนแบบนี้ผมก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้จริงๆ
“ยิ้มอะไรครับ”
“แค่ขำน่ะครับ พี่หมอมีมุมน่ารักด้วย”
“ก็หอมไม่เคยสังเกตนี่  พี่ออกจะน่ารัก”  คนพูดยิ้มเห็นฟันขาวแถมยื่นหน้าทำแบ๊วอีก
“ทานข้าวกลางวันเถอะครับ ผมอุตส่าห์รีบมาตอนที่ยังร้อนๆเดี๋ยวเย็นหมดหรอกครับ”
“แล้วอีกกล่องนี่ของใครเหรอฮึ”
“เอ่อ….ของลูกค้าน่ะครับ”
“หอมทำข้าวขายเหรอ”
“..ประมาณนั้นครับ”
“ไม่เห็นบอกพี่เลย” พูดไปก็ตักข้าวเข้าปาก
“พี่งานยุ่งนี่ครับ อีกอย่างไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรด้วย หึ…” ผมยิ้มเมื่อข้าวติดปากพี่หมอ  ผมเพิ่งได้รู้ว่าตัวตนพี่หมอว่าไม่ได้ดูดีไปซะทุกอย่าง ตลอดระยะเวลา 4 ปีที่ได้รู้จักกันพี่หมอไม่ได้เพอร์เฟคคงเป็นเพราะผมไม่ได้สังเกต
“ข้าวติดปากแล้วนะครับ” ผมหยิบออกให้ แต่พี่หมอกลับคว้ามือผมไว้แล้วกินเม็ดข้าวต่อซะงั้น ผมดึงกลับแล้วตีมือพี่หมอ เห็นนิ่งอบอุ่น แต่ที่แท้จริงกลับนิสัยเด็กและลามกอีกต่างหาก
RrrrrRR เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น มองชื่อที่ขึ้นหน้าจอทำให้ผมมองดูนาฬิกาข้อมือ
“ฮัลโหลครับ ผมจะรีบไปนะครับ”
“มีธุระด่วนเหรอ”
“นิดหน่อยน่ะครับ ผมไปก่อนนะครับแล้วก็ทานให้หมดด้วยนะครับ”
“เดี๋ยว…”
“ครับ?”
“เมื่อพี่กลับมาจากต่างประเทศ เวลานั้นหอมก็จะออกมาจากห้องนั้นเเล้วใช่ไหม”
“ครับ….ก็ครบสัญญาแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมจะอยู่ต่อนี่ครับ”
“อืม….ถ้ามันทำอะไร โทรหาพี่ พี่จะกลับมาจากต่างประเทศทันที”
“แล้วจะรอนะครับ” ผมรับคำติดตลก
“พี่พูดจริงๆนะหอม”
“รู้แล้วครับ ดูสิกินเลอะเสื้อหมดแล้ว”
“เอ่อ…” พี่หมอมองเสื้อกาวน์ตัวเองที่เลอะ แล้วยิ้มเขินๆ
 “ผมไปนะครับ”
ผมรีบไปที่บริษัท คุณพ่อพี่คิงส์บอกว่าจะมีเลขามารับที่ชั้นล่างของบริษัท ผมที่ถือกล่องข้าวมาด้วยทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องยืนเหรอหรารออยู่ชั้น1
“เธอคือคนที่ท่านประธานนัดไว้ใช่ไหม”  เลขาหนุ่มใส่แว่นเอ่ยทัก
“คะ….ครับ”
“ตามผมมาสิ”  ผมเดินตามไปอย่างว่าง่าย ลิฟต์กดไปยังชั้นเป้าหมาย
“ท่านประธานรออยู่ในห้องทำงาน เธอเข้าไปเถอะ”  ผมกล่าวขอบคุณเมื่อถูกพามายังห้องประธานซึ่งมีพ่อพี่คิงส์ดำรงตำแหน่งอยู่
ก๊อกๆ
“เข้ามาสิ”
ห้องประธานบริษัทตกแต่งสมกับตำแหน่ง มองกล่องข้าวที่ถืออยู่บ่งบอกว่าไม่เหมาะสักนิด คนตรงหน้าควรจะไปทานอาหารราคาแพงมากกว่า
“นั่งสิ” พ่อพี่คิงส์เดินจากโต๊ะทำงานมานั่งลงบนโซฟา
“คือ…..ผมทำอาหารสุขภาพมาให้น่ะครับ ไม่รู้จะถูกปากหรือเปล่า…เอ่อ….คือ…ถ้าไม่ชอบผมเอากลับได้นะครับ”
“พูดอะไรกันฮึ มาฉันจะทานให้หมด”
ผมยิ้มรับ
คุณพ่อนั่งทานพลางชมไปตลอดว่าฝีมือดีเหมือนเดิม เมื่อทานเสร็จ แบงค์พัน 5 ใบก็ยื่นมาให้ผม
“อะไรเหรอครับ”
 “ฉันให้”
“แต่ตอนแรกบอกให้ 500 บาทนี่ครับ”
“หึ  ฉันอยากให้ รับไปสิ” มือหนายื่นมาจับมือผมแล้วยัดเงินให้
“คะ..คุณพ่อ เงินเยอะแบบนี้ผมรับไม่ได้หรอกครับแค่ค่าอาหารมื้อเดียว”
“อืม….แบบนี้ดีไหม วันไหนฉันหยุดงานหนูก็ไปเที่ยวกับฉัน ถือว่าเพิ่มงานให้กับหนู”
“เที่ยวเหรอครับ แต่ไม่ใช่งานนี่ครับ”
“งานสิ งานอยู่เป็นเพื่อนคนแก่อย่างฉันไง เฮ้อ…..หนูก็รู้ว่าครอบครัวฉันเป็นยังไง บางครั้งฉันก็เครียดนะแต่ไม่รู้จะทำยังไง”
คำพูดทำให้ผมรู้สึกสงสารท่านจริงๆ ตอนที่ผมคบกับพี่คิงส์ คุณนายรังเกียจผมมากมีแต่คุณพ่อที่ยอมรับและสนับสนุนตลอด
“ถ้าคุณพ่อเหงาผมจะอยู่เป็นเพื่อนนะครับ ส่วนเงินผมคิดว่ามันมากเกินไป”
“ไม่มากหรอกหนูรับไว้เถอะ หนูต้องดูแลหลานฉันนี่ถือว่าเป็นเงินให้กับหลาน” คุณพ่อจับมือผมแล้วยิ้ม นัยน์ตาที่ส่งมาเเฝงด้วยความหมายเเปลกๆ
“ฉันอยากให้…..ถ้าหนูอยากได้อะไรบอกฉันได้เลยนะฉันจะหามาให้”
“เอ่อ…ขอบคุณครับ” ผมชักมือกลับอย่างสุภาพ เเล้วไหว้ขอบคุณ
“ส่วนเรื่องที่ฉันให้หนูทำงานนี้อย่าบอกเรื่องนี้กับใครนะ รวมถึงคิงส์ด้วย ฉันไม่อยากให้เรื่องแค่นี้ต้องทำให้เธอวุ่นวาย”
“ครับ…..”
"เด็กดี หึ"
  ………………………………………………….
หลังจากที่หอมกลับไปได้ไม่นานพิสมัยก็เข้ามาในห้องทำงานของสามี
“คุณหญิงมาทำอะไรที่นี่”
“ก็มาชวนไปทานข้าวไงคะ”
“ผมทานแล้วล่ะ”
“ทานแล้ว? อย่างคุณเนี่ยนะทานอาหารกลางวันตรงเวลา ปกติฉันมาทีไรยังไม่ทานเลย”
“ก็บอกว่าทานแล้วไง” พูดพลางเซ็นเอกสารไปเรื่อยๆ
พิสมัยนั่งลงบนโซฟา  “ฉันว่าฉันจะซื้อที่ดินแถวๆตลาดใหญ่น่ะค่ะ คุณคิดว่าไงคะ”
“ตลาดใหญ่?”  โชคชัยขมวดคิ้ว “ทำไมคุณถึงไปซื้อที่ตรงนั้น”
“ก็ฉันชอบนี่คะ ซื้อไว้ก็ไม่เสียหาย แถวนั้นคนอาศัยก็เป็นแค่คนเช่าที่เท่านั้น ถ้าเราไปคุยกับเจ้าของที่เสนอราคาแพงๆไป ฉันคิดว่าคงได้มาไม่ยาก”
“ที่แถวๆนั้นใช่ว่าจะถูกนะคุณ ทำอะไรนึกถึงอนาคตและประโยชน์เสียบ้าง”  คุณโชคชัยหยุดปากกาที่กำลังเซ็นเอกสารเหมือนคิดอะไรได้
“นี่คุณแถวนั้นมัน……อย่าบอกนะว่าจุดประสงค์คุณคือ……”
“ใช่ค่ะ ฉันจะซื้อที่แถวบ้านของพวกนั้น”
“คุณ….ทำไมถึงไม่เลิกอาฆาตกันสักที ครอบครัวต้นหอมเขาก็อยู่ส่วนเขามานานไประรานเขาทำไม”
“นี่คุณเข้าข้างมันเหรอ อีกระเทยนั่นมันกลับมาแล้ว ลินดาแท้งหลานก็เพราะมัน คุณยังจะไปเข้าข้างมันอีก ชอบมันหรือไง!”
“พอที! ถ้าจะมาด้วยเรื่องนี้คุณกลับไปซะ”
พิสมัยเบิกตากว้าง “นี่คุณ…คุณ…ได้...ไม่ให้ฉันซื้อที่แถวนั้นใช่ไหม งั้นฉันจะซื้อเเค่ที่ดินตรงบ้านพวกมัน!” พูดจบก็เดินปึงปังออกไปจากห้อง
“ให้ตายสิ” โชคชัยโยนปากกาลงบนเอกสารอย่างหัวเสีย
…………………………………………………
วันจันทร์พี่หมอก็ไปดูงาน พวกผมไม่ได้ไปส่งที่สนามบินเพราะพี่หมอขอไว้ว่ากลัวจะทำใจไปไม่ได้…ตลกเสียจริง
ก๊อกๆ  เสียงเคาะประตูทำให้ผมที่กำลังจะแต่งตัวหลังจากอาบน้ำเสร็จรีบใส่ผ้าคลุมอาบน้ำแล้วไปเปิดประตู
“คุณพ่อ” พ่อพี่คิงส์ยืนอยู่หน้าห้อง “เที่ยงแล้วเหรอครับ” ผมรีบหันหลังไปดูนาฬิกาในห้อง
“ยังหรอก   วันนี้ฉันออกมาพบลูกค้าข้างนอกเลยถือโอกาสมากินที่นี่เลยดีกว่า เอ่อ…..แล้วคิงส์อยู่ไหม”
“ไม่อยู่ครับ” คุณพ่อยิ้มออกทันที
ผมเชิญคุณพ่อนั่งที่โซฟา รินน้ำใส่แก้วให้ระหว่างรอทานอาหาร  ส่วนผมกำลังจะเดินเข้าไปแต่งตัวแต่ประตูกลับถูกเปิดออกอีกครั้ง
"หอม.....เรามีเรื่องต้อง...." พี่คิงส์หยุดพูดเมื่อเห็นคุณพ่อนั่งอยู่บนโซฟา
“พ่อ……มาทำอะไรที่นี่ครับ”
คุณพ่อถึงกับสำลักน้ำ
พี่คิงส์มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วมองไปยังคุณพ่อตาขวาง
 “พ่อมาทำอะไรที่นี่ครับ” พี่คิงส์มองผมที่อยู่ในสภาพผ้าคลุมอาบน้ำ แล้วถามคุณพ่อที่กำลังรีบเช็ดน้ำที่หก
“อ้อ ฉันก็มาหาแกไง”
ผมมองตาปริบๆ มาหาพี่คิงส์? ไหนตอนแรกบอกจะมาทานข้าว
“แน่ใจนะว่ามาหาผม”
“แกจะมาสอบสวนอะไรฉัน ก็แกไม่ค่อยได้ไปทำงานเลยน่ะสิ ฉันในฐานะพ่อของแกก็ต้องมาเตือน”
พี่คิงส์ถอนหายใจ แล้วไปนั่งฝั่งตรงข้าม “ผมลาออก ผมไม่ทำแล้วครับ”
“อะไรนะ”
“ผมบอกพ่อตั้งนานแล้วว่าผมไม่ทำงานตำแหน่งนี้ ผมขอลาออก”
ผมเลิกสนใจบทสนทนาพ่อลูกแล้วไปแต่งตัว หลังจากแต่งตัวเสร็จออกมาจากห้องก็ไม่เห็นคุณพ่อแล้ว ผมเช็ดผมอย่างงุนงง คุณพ่อมาทำอะไรกันแน่
พี่คิงส์ลุกจากโซฟาเดินมาหาผม  “เรามีเรื่องต้องคุยกัน โรงเรียนอนุบาลโทรมาหาฉัน เขาบอกโทรหานายไม่ติด…..นายค้างค่าเทอม ค่าอาหาร ค่าต่างๆแล้วยังไม่ได้จ่ายใช่ไหม”
ผมหยุดมือที่กำลังเช็ดผมแล้วเดินไปดูโทรศัพท์ มีสายไม่ได้รับจริงๆคงเพราะผมกำลังอาบน้ำ
“รู้แล้วเย็นนี้ผมจะไปรับลูกเอง แล้วจะไปจ่าย”
“นายมีเงินเหรอ ค่าเทอมก็แพงแล้ว ถ้านายไม่มีปัญญาส่งลูกเรียนโรงเรียนดีๆก็ควรที่จะเรียนอนุบาลทั่วไปไปก่อน”
“ผมมีปัญญา! ลูกของผม ผมมีปัญญาส่งเสีย”
“มีปัญญาเหรอ เหอะ! ตกงาน จะเอาเงินที่ไหนมาใช้ อ๋อ…..หรือขอไอ้หมอคงเกาะมันกินล่ะสิ”
“นี่คุณ! เลิกคิดต่ำๆสักที เย็นนี้ผมจะไปจ่าย!”
“ค่าเทอม 3 พัน ค่าอาหารกลางวัน รวมถึงค่าสัพเพเหระต่างๆ นายมีปัญญาหรือไง”  ผมนิ่งงันเงินในกระเป๋าไม่ได้มีมากขนาดนั้น ส่วนเงินที่คุณพ่อให้ผมก็ขอลดเป็น 500 บาท แล้วต้องใช้จ่ายทุกวันทำให้เหลือเก็บไม่มากเงินตอนนี้จึงมีไม่มากพอจะจ่ายได้ทันที
“นายประมาณตนเองได้แล้วใช่ไหม ว่าไม่มีปัญญาเลี้ยงลูกของฉันได้ แค่เงินค่าเทอมตอนอนุบาลยังไม่มีปัญญา ถ้าหมูหันมาอยู่กับฉัน ฉันจะส่งแค่ไหนก็ไหวจะเรียนเมืองนอกก็ได้ทันที แต่ถ้าอยู่กับนายลูกฉันจะเป็นยังไง”
“อึก” ผมกัดฟันกรอด จริงดังว่านั่นแหละลำพังผมไม่มีปัญญาเลี้ยงลูกขนาดนั้น
“เดี๋ยวตอนเย็นฉันไปรับเอง แล้วจะจ่ายเงินนี่ให้ ส่วนนายเลิกหยิ่งสักที” พี่คิงส์หยิบกระเป๋าเงินก่อนจะหยิบแบงค์พันเท่าที่มีในกระเป๋ายื่นให้ผม
“เอาไปใช้…..ฉันไม่ได้ให้นายแต่ให้ลูก….”
ผมยังนิ่ง
ฟึ่บ! เงินถูกโยนใส่หน้า หล่นกระจายเต็มพื้น  “ไม่เก็บก็ตามใจแต่ถ้าลูกฉันอยู่อย่างอดๆอยากๆคงรู้สินะว่า 2 เดือนที่สัญญาไว้คงไม่จำเป็น” พูดจบเขาก็เดินออกไป  ผมยังคงนิ่ง
“อึก…” รู้สึกสมเพชตัวเองอย่างบอกไม่ถูก…..
…………………………………………………………………………….
“ง่วงแล้วเหรอ”
“ครับ….พี่หมอโทรมาซะดึกเลย”
“ขอโทษนะ พี่คิดถึงเลยลืมเวลาทางนั้นเลย”
“ผมก็คิดถึงพี่ครับ อย่าหักโหมมากนะครับ”
“อืม.…พี่ดูๆโรงพยาบาลที่จะพาหอมมารักษาแล้วด้วยนะ รวมทั้งเคสการป่วยของหอมพี่ก็เอามาปรึกษาต่อแพทย์ที่นี่ พวกเขาบอกว่าอยากให้พาหอมมารักษา…..
ผมนิ่งงัน
“หอม…..”
“ผม….ขอเวลาอีก 2 เดือนได้ไหมครับ ให้เรื่องทุกอย่างจบแล้วผมจะรักษา”
“พี่ดีใจที่หอมตัดสินใจแบบนี้ เเค่นี้ก่อนนะครับ รักษาตัวเองให้ดีๆนะ อย่าลืมทานยาเเละไปตามที่หมอนัดด้วย”
 “ครับ….”
ผมถอนหายใจยาว…..ผมควรที่จะตัดสินใจเรื่องนี้อย่างจริงจังแล้วสินะ
………………………………………………………………..
วันนี้ข้าวกล่องของผมต้องเป็นหมันเพราะคุณพ่อไม่อยู่  ผมเลยต้องเดินออกมาค่อนข้างผิดหวัง  ผมยอมรับว่าเงินที่ผมใช้ในชีวิตประจำวันนั้นเงินของคุณพ่อมีส่วนอย่างมาก  ได้มาครั้งละ 500 ผมต้องเก็บอย่างน้อย 400 ไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีเงินเก็บ คงใช้ไปวันๆ
แล้ววันนี้ผมก็ไม่ได้เงินส่วนนั้น….จะหวังแค่งานนี้คงไม่ได้  งานตอนกลางคืนก็อันตราย……..
เดินไปตามทางเรื่อยๆเหมือนคนสิ้นหวัง ผมเหนื่อย...ผมท้อไปหมด…มองหน้าจอโทรศัพท์มีรูปลูกอยู่ผมก็ยิ้มออกมา อย่างน้อยก็มีลูกคอยอยู่ข้างๆเสมอ หากวันใดไม่มีเขาผมคงอยู่ไม่ได้
รถยนต์จอดด้านข้างผม คนขับรถเดินลงมาแล้วรีบเปิดประตูให้เจ้านาย ร่างของคุณนายเดินลงจากรถพร้อมกับคนรับใช้คนสนิทที่ผมคุ้นเคยดี
“ไม่เจอกันนานเลยนะ”
………………………………….
ตอนนี้ผมและคุณนายอยู่ในร้านอาหารจีนหรูแห่งหนึ่ง แบ่งเป็นห้องเหมาะสำหรับส่วนตัว การแต่งตัวของผมหากไม่เพราะว่ามากับคุณนายพนักงานคงไม่ให้เข้าแน่ๆ
อาหารถูกวางหลายจานแต่ผมก็ได้แต่นั่งก้มหน้า อึดอัด ไม่เคยอยู่กับคุณนายแบบนี้เลย ถึงอยู่ด้วยกันก็จะไม่ถูกเชิญให้มานั่งแบบนี้เพราะปกติผมแทบจะเป็นยิ่งกว่าเชื้อโรคสำหรับคุณนายเสียอีก
“ฉันก็ไม่อยากจะมานั่งคุยกับแกนักหรอกนะ แต่จะให้ไปยืนข้างถนนคุยกับแกคงไม่เหมาะกับคนอย่างฉัน”
“ผมเข้าใจครับ….”
“หึ บอกตามตรงนะ เรื่องลูกของแกน่ะ ตอนแรกฉันก็ไม่อยากได้ให้มาเป็นทายาทเท่าไรหรอกนะเพราะคงจะถูกจิตใจต่ำๆของแกปลูกฝัง แต่ในเมื่อแก! แกฆ่าหลานฉันตาย แกก็ต้องส่งลูกแกมา”
ผมเม้มปาก “คุณนายครับ คุณนายยังไม่ยกพี่คิงส์ให้ผมเลย แล้วผมจะยกลูกของผมให้คุณนายได้ยังไง”
“นี่แก! อย่ามายอกย้อน แกรู้อยู่เต็มอกว่าเด็กนั่นไม่ใช่ลูกแก แกมันแค่ที่เช่าเท่านั้น ไม่ใช่แม่! ตื่นสักที!”
“แต่ผมเลี้ยงลูกผมมา ในขณะที่สายเลือดแท้ๆไม่สนใจ ตอนที่ผมท้องผมบอกพวกคุณ แต่พวกคุณไม่เคยที่จะใส่ใจเลยทั้งยังไล่ผมเหมือนหมาข้างถนนแล้วตอนนี้จะมาอ้างสายเลือดทำไมครับ!”
ซ่า!  น้ำในแก้วคุณนายสาดใส่หน้าผมเต็มๆ
“อย่ามาขึ้นเสียงกับฉัน ฉันจะเอาหลานฉันคืน! ถ้าไม่ให้แกอย่าหวังว่าจะได้ไปจากตรงนี้เลย หึ”  พูดจบหันไปบอกกับเนียน คนรับใช้คนสนิท
“อย่าลืมสิครับว่าผมเป็นผู้ชาย เมื่อก่อนที่ผมไม่ตอบโต้พวกคุณก็เพราะคุณอยู่ในฐานะแม่สามีแต่ตอนนี้คนนอก!” ผมลุกขึ้นยืน
คนรับใช้ทำหน้าเลิ่กลั่ก
“เนียนจับมันไว้สิ”
“คะ…ค่ะ”
ผมสะบัดมือที่กำลังจะจับผมออก คนรับใช้แก่ๆกับแม่สามีที่แก่ไม่ต่างกันผมไม่มีทางแพ้หรอก
“เนียนจับมันสิ!”
เธอรีบจับผมไว้ ผมก็ยืนเฉยปล่อยให้จับ
เพี๊ยะ!  มือตบมาที่หน้าผมอย่างแรง
“หึ! ฉันไม่อยากตบให้เสนียดติดมือหรอกนะ แต่ในเมื่อแกยังไม่ยอมส่งหลานฉันคืนฉันก็จะ….”
“จะอะไรครับ ผมให้คุณนายตบผมได้แค่ครั้งเดียว ถ้าทำอะไรผมอีก ผมจะเอาคืน”
“วะ…ว่าไงนะ อีกระเทย ขู่ฉันเหรอ แกเป็นใครฮะ! มาขู่คนอย่างฉัน!!” คุณนายเหลือกตา ตัวสั่น  เงื้อมือจะตบอีกแต่ผมสะบัดร่างที่จับผมออกก่อนจะจับข้อมือได้
“แกจะทำอะไร! ปล่อยฉัน อีกระเทย”
“ปล่อยคุณนายนะ!”
ฟุ่บ! ผมปล่อยมือแต่คล้ายผลักออกมากกว่า จนคุณนายล้มลงกับพื้นคนรับใช้คู่ใจก็รีบไปช่วยทันที
“กรี๊ดดดด แก! ฉะ…ฉันจะแจ้งตำรวจ!”
“เชิญครับ ตำรวจคงเชื่อหรอกนะครับว่าคนถูกทำร้ายจะเชิญคนทำร้ายมานั่งทานอาหารสุดหรูแบบนี้…..ขอบอกไว้ตรงนี้นะครับผมจะไม่ยกลูกให้ ต่อให้คุณนายจะใช้วิธีไหน ผมก็จะไม่ยกลูกให้กับพวกคุณเด็ดขาด!” พูดจบผมก็รีบเดินออกไปได้ยินเสียงกรี๊ดดังสนั่น
……………………………………………………………..
Part Kings
“แล้วก็นะ แมนคุงก็กระโดดยังกับซุปแมนเลย เอิ้กๆๆ” หมูหันเล่าเรื่องในโรงเรียนอย่างสนุก ผมที่กำลังขับรถพากลับคอนโดก็หัวเราะตามไปด้วย
“หมูหันมีเพื่อนเยอะเลยสินะ”
“เเน่นอนสิ เพราะผมน่ารักไง”  ผมลูบหัวลูกที่หัวเราะคิกคัก ลูกผมช่างน่ารักน่าเอ็นดู…….ไม่เคยคิดเลยว่าผมจะมีวันนี้ได้วันที่ผมได้มีลูกเหมือนกับคนอื่นๆ แม้จะเกิดจากคนที่ผมคิดว่าไม่น่าจะมีลูกให้กับผมได้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงมีความสุขมาก แต่ตอนนี้….
“อืม…พ่อไม่เห็นเรียกชื่อผมเลยนี่ครับ”
“หืม ก็เรียกอยู่ตลอดนี่ หมูหัน….”
หมูหันทำแก้มป่อง  “ผมไม่ชอบชื่อนี้เลยอ่ะ  ชื่อนี้แม่ชอบเรียกเพราะผมอ้วนไงล่ะ”
ผมขมวดคิ้ว ลูกไม่ได้ชื่อหมูหัน? ตลอดมาผมไม่เคยรู้ชื่อลูกเลยงั้นรึ
“ไม่ใช่ชื่อของลูกเหรอ”
“ก็ไม่ใช่น่ะสิ ผมน่ะชื่อ คิมหันต์ล่ะ”  พูดพลางกอดอกอย่างภาคภูมิใจ
 “คิม-หันต์”  ผมพึมพำกับชื่อนี้หลายครั้ง
“แม่บอกว่าผมเกิดหน้าร้อนล่ะ  ชื่อเท่ใช่ไหมล๊า”
คิมหันต์งั้นเหรอเป็นชื่อที่ดีจริงๆ……….
ขณะที่รถยนต์กำลังติดไฟแดงผมเก็บกระเป๋านักเรียนลูกให้อยู่เบาะหลังแต่เพราะลืมรูดซิบกระเป๋าจึงทำให้ของร่วงเต็มเบาะรถ
เจ้าตัวรีบเก็บทันที ผมเห็นกล่องใบเล็กๆกล่องหนึ่ง หยิบขึ้นมาดู ข้างในได้ยินเสียงขลุกขลักเมื่อเขย่า  ผมเปิดอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นของที่อยู่ข้างใน
แหวน….เป็นแหวนธรรมดาราคาถูก มีขายทั่วไป แต่ชื่อที่สลักตรงแหวนมีแค่วงเดียวและผมจำวงนี้ได้ดี
“อ๋า…เอาคืนมานะ ของผม”  หมูหันโวยวายจะเอาคืน
“หมูหันทำไมถึงมีแหวนนี่”
“ของผมเอามาๆ”
“พ่อถาม”
“ฮึกๆ...ๆ พ่ออย่าบอกแม่นะว่าผมเก็บแหวนไว้ ฮือๆๆ” หมูหันร้องไห้โฮผมรีบกอดปลอบ
“ร้องไห้ทำไม ผู้ชายไม่ร้องไห้ดิ”
หมูหันสะอื้น ผมก็ไม่ได้คาดคั้นต่อ และคืนแหวนใส่กล่องให้หมูหันตามเดิมแต่มือกลับสั่นอย่างประหลาดเพราะผมเห็นแหวนแห่งความทรงจำทำให้จิตใจผมสับสนมากขึ้นความรู้สึกคือมันตื้อในอก ช่วงเวลาในอดีตที่ผมกับหอมมีร่วมกันมันค่อยๆกลับคืนในห้วงความทรงจำอีกครั้ง ผมจอดรถข้างถนนคล้ายพักสายตาแต่ที่แท้จริงคือกำลังทบทวนจิตใจ
“หมูหัน…ตอนที่พ่อไม่อยู่หนูกับแม่ลำบากมากไหม”
หมูหันเอียงคอ “ลำบากคืออะไรหรอ”
เด็กคงยังไม่รู้จักคำว่าลำบากสินะ “เคยร้องไห้บ้างไหม”
“ผมหรอ...ประจำแหละก็แม่น่ะดุมากๆเลย มีครั้งหนึ่งผมหยิบแหวนนี่ไปล่ะแม่โกรธใหญ่เลยให้ผมเอาไปทิ้งแต่ผมไม่ทิ้งหรอก”
“ทำไมไม่ทิ้งล่ะ”
“ก็ผมชอบแหวนนี่..ผมรู้ว่าแม่น่ะก็ชอบมากๆไม่งั้นคงไม่เก็บไว้หรอก…”
ผมมองแหวนอย่างปวดใจ
“พ่อขอโทษ…..”
“ขอโทษผมทำไมหรอ…หรือพ่อทำอะไรผิดผมน่ะไม่โกรธหรอกแต่ถ้าพ่อทำแม่โกรธ….พ่อต้องไปขอโทษแม่นะ”
หมูหันยิ้มตาหยี
ผมยิ้มแล้วหอมแก้มป่องฟอดใหญ่…..นั่นสิผมต้องขอโทษแต่จะยกโทษให้ไหมนะ
หากแต่เสียงเคาะกระจกรถทำให้ผมหันไปมอง คนที่เคาะเป็นชายสวมแว่นตาร่างท้วมวัยน่าจะเกือบ60แล้ว แต่ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นทำให้ผมเบิกตากว้างแล้วรีบเปิดประตูออก
“ขอโทษที่รบกวนนะครับ คือจู่ๆรถมีปัญหาแล้วโทรศัพท์แบตหมด...ไม่ทราบว่าขอรบกวน….”
“อาจารย์ทรงพล”
เพียงแค่ผมเรียกชื่ออาจารย์ก็หยุดชะงักแล้วพยายามเพ่งมองผมให้ชัด
“ผมคิงส์เองครับ”
“อ๋อ….”อาจารย์ร้องอ๋อยาวเชียว
อาจารย์ทรงพลเป็นอาจารย์สอนสังคมและเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาประจำชั้นของผมตอนม.6
“ฮ่าๆๆ จำอาจารย์ได้ด้วยรึ ไม่เจอกันนานเลยนะ สบายดีหรือเปล่า”
“สบายดีครับ อาจารย์ล่ะครับ”
“ก็อาการตามวัยนั่นแหละ ปีนี้ก็จะปลดเกษียณแล้วล่ะ ว่าแต่สภาพเธอนี่ดูไม่ได้เลยนะ พ่อหนุ่มหล่อประจำโรงเรียนทำไมหนวดเครารุงรังปกปิดใบหน้านัก”
“เอ่อ….”ผมจับคางตัวเอง เป็นอย่างที่อาจารย์บอกจริงๆ
“ว่าแต่เด็กในรถใครล่ะ”
“เอ่อ...ลูกผมเองครับ”
พอผมบอกอาจารย์แสดงสีหน้าตกใจและสลดลง
“เลิกกับหอมแล้วเหรอ” น้ำเสียงบ่งบอกถึงความเศร้าใจ
ผมหยุดชะงัก อาจารย์จะถามก็ไม่แปลกเพราะเรื่องที่ผมกับหอมคบกันนั้นรู้ทั่วโรงเรียนและอาจารย์ทรงพลก็คอยให้คำปรึกษามาโดยตลอดเปรียบเสมือนพ่อที่คอยดูแลความรักของผมและหอม
“คือ….ยังรักกันดีครับ…..” ผมบอกอย่างปวดใจ
“จริงเหรอ…..”
 “คะ….ครับ….”
 “อาจารย์ดีใจที่พวกเธอรักกันจนป่านนี้” อาจารย์ตบบ่าผม  “พวกเธอผ่านอุปสรรคกันมาเยอะนะตอนสมัยเรียนกว่าคนอื่นจะยอมรับ….จำคำอาจารย์ได้ไหมตอนที่เธอเรียนจบว่าต่อให้เกิดอะไรขึ้นในความรักของพวกเธอ จงจำวันที่พวกเธอรักกันและผ่านอุปสรรคด้วยกันมาไว้”
ผมยืนแข็งทื่อ……..
เป็นแฟนกับพี่นะครับ พี่สัญญาว่าพี่จะรักหอมตลอดไป เชื่อใจพี่นะ  คำสัญญาเมื่อตอนขอคบกันดังขึ้นมาในหัว
“อย่าลืมวันนั้นเสียล่ะ….”
 “กรอดดด” ผมกัดฟันกรอดโกรธตัวเองตลอดมาผมทำเรื่องบ้าอะไรลงไป ทำเรื่องร้ายๆกับหอมไปมากมายทั้งที่สัญญาว่าจะรัก
หอมจะไม่เลิกรักพี่ ถึงหอมจะไม่เหมาะสมกับพี่เหมือนที่คนอื่นบอกแต่หอมจะไม่เลิกรักพี่เด็ดขาด
พี่สัญญาว่าจะรักหอมตลอดไป
หลังจากแยกกับอาจารย์ผมก็ขับรถกลับบ้านแต่น้ำตาผมมันไหลตลอดทาง หมูหันก็พลอยร้องไห้ไปด้วยซ้ำยังพยายามเช็ดน้ำตาให้ผมตลอด
“พ่อ….อย่า…ฮึก..ระ..ร้องไห้…ลูกผู้ชาย..ฮือ..ไม่ร้อง…ฮือออ”
กลับไปถึงคอนโดหมูหันก็ร้องไห้ไปกอดหอมที่กำลังพับผ่าพอดี เขาทำหน้าสงสัยที่ลูกร้องไห้ทำท่าจะว่าผมแต่ผมกลับพูดออกไปก่อน
“พี่ขอโทษ”
หอมนิ่วหน้าไม่เข้าใจ“ขอโทษอะไร…หรือคุณทำอะไรลูก”
“….พี่ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา…ตลอดระยะเวลาที่พี่….ทิ้งหอมไป”
หอมนิ่งค้างนิ่วหน้ามองผมคล้ายไม่เข้าใจ ค่อยๆลุกยืนแล้วกุมขมับ
 “พี่ก้าวพลาดบางอย่างไป แต่พอพี่นึกถึงช่วงเวลาที่เราเพิ่งคบกัน พี่….”
“ขอโทษงั้นเหรอ เหอะ……ผมฟังจนชินแล้ว ครั้งที่แล้วก็ขอโทษที่รักผม…..” หอมเสียงสั่นเครือ  “คุณบอกเองไม่ใช่หรือไง คุณผิดเองที่เลือกผมก่อนถ้าคุณไม่เลือกผมคุณคงมีครอบครัวที่มีความสุขไปแล้ว…แล้วตอนนี้คุณจะมานึกถึงอะไรอีก!”
Part Hom
เขาขอโทษผมเพราะนึกถึงเรื่องในอดีตในตอนที่เราคบกัน แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะในเมื่อตอนนี้เราไม่ได้รักกันแล้วจะนึกให้มันเจ็บปวดขึ้นมาทำไม คำว่ารักในอดีต คำสัญญามันเชื่อไม่ได้…..
ผมกระพริบตาถี่ๆ ไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว  สะบัดทุกอย่างออกไปจากความคิดถึงในอดีต
“พอเถอะ..พอที..อยากขอโทษก็ขอโทษไปแต่ผมไม่อยากฟังอะไรแล้ว…”
“หอม”
“พอที!” ผมปิดหูหลับตาลงอย่างปวดใจ
“ผมไม่อยากฟัง!อย่ามาหลอกผมอีก ผมเหนื่อย! ไม่อยากฟังคำขอโทษจากคุณอีกแล้ว! ผมลืมคุณไปแล้ว!”
“ตลอดเวลาหอมคิดถึงพี่เพราะแหวนวงนี้บอกได้อย่างดี” พี่คิงส์หยิบแหวนวงหนึ่งให้ดูมันคือแหวนที่ผมทิ้งไปนานแล้วแต่ทำไม…..
 “หมูหัน!” หมูหันที่ยืนเช็ดน้ำตาข้างๆสะดุ้งเฮือกที่จู่ๆผมตะคอกใส่
 “ลูกเก็บมาเหรอ แม่ทิ้งไปแล้ว”
เจ้าตัวเอาแต่สะอื้น
“เก็บมาทำไม แม่บอกแล้วไงว่าอย่ายุ่งกับมันอีก แม่ไม่ชอบ  แม่เกลียด!”
“ฮึก...ก…ผมชอบนี่ ผมชอบ ฮือๆๆ” หมูหันร้องไห้
“แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำแบบนี้อีก ทำไมถึงไปเก็บมา อยากให้แม่ตีใช่ไหม”
“ฮึก..ก…ก…” ใบหน้าลูกมีแต่น้ำตาจนผมเองต้องเบือนหน้าหนีรู้สึกสงสารแต่ผมตัดสินใจที่จะทิ้งมันไปแล้ว ผมไม่อยากเห็นแหวนวงนี้อีก…..ผมไม่อยากเห็นแหวนวงแรกในชีวิตวงนี้……
“พอสักทีลูกไม่ได้ผิดอะไร” เขาดึงหมูหันไปใกล้ๆแล้วปลอบ
“ใช่ลูกไม่ผิดแต่คุณต่างหากที่ผิด! ส่งแหวนมา! ผมจะเอาไปทิ้ง”
 “พี่ไม่ให้หอมทิ้งเด็ดขาด”
“ผมจะทิ้งคุณมีสิทธิ์อะไรมาห้าม”
“สิทธิ์ที่เป็นคนให้ไง”
 “เหอะ!” จู่ๆน้ำตาผมก็ไหลออกมา  “คนให้เหรอ…..คนให้แบบคุณเนี่ยนะ! คุณให้ผมและคุณก็ทิ้งผมพร้อมแหวนวงนี้ ฮึกๆ..ๆ คุณทิ้งมันไปแล้ว แล้วคุณจะมายื้อมันทำไมอีก”
ฟุ่บ!
ร่างผมถูกดึงเข้าไปกอด
“พี่ขอโทษ….”
“ปล่อย!” ผมพยายามออกห่าง แต่อ้อมกอดแกร่งนั้นไม่ยอมปล่อย
“พี่สัญญาว่าพี่จะรักหอมตลอดไป”คำพูดทำให้ผมหยุดนิ่ง มันคือคำๆเดียวกันที่ผมได้ยินเมื่อนานแสนนานมาแล้ว……
“พอที….ผมไม่เชื่อคุณแล้ว….อึก…” ผมจับที่หน้าอกตัวเองรู้สึกปวดขึ้นมา
“จะ..เจ็บ” ผมทรุดฮวบลง
“หอม! เป็นอะไร”
“แฮ่กๆ จะ…เจ็บ”
“เจ็บ? เจ็บตรงไหน  มีแผลตรงไหน”
ผมกัดฟันกรอดก่อนจะผลักเขาที่ก้มถามผมอย่างร้อนลนออกไป
“ไม่ได้เป็นอะไร….ก็แค่หลอกเท่านั้น เชื่อล่ะสิ” ผมกัดฟันทั้งๆที่เจ็บปวดจนแทบทรุด
“ยะ..อย่ามายุ่งกับผม เราอยู่แค่ตามสัญญาถ้ามันจบ เราก็จบ….”
“แต่พี่อยากจะเริ่มใหม่”
“แล้วเมียคุณล่ะ!”
เขาอึ้ง…….พูดไม่ออกล่ะสิ
ผมค่อยๆฝืนเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ไม่ลืมที่จะมองไปทางหมูหันที่มองผมทั้งน้ำตา ผมเม้มปากแล้วเข้าไปพร้อมกับล็อคประตู ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรงเพราะเจ็บหน้าอก
เจ็บเพราะโรคหรือเจ็บเพราะเขากันแน่…..
“จะมารื้อฟื้นอะไรอีกเพราะคุณไม่ใช่หรือไงที่ทำลายสัญญานั้นลง……”

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
 :เฮ้อ: หน่วงจริงๆเลย :ling3:
ชีวิตหอมรันทดมาก สงสาหมูหัน ไม่ได้รู้เรื่องกับป
ผู้ใหญ่เลยแท้ๆ

ออฟไลน์ พิศตะวัน

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 496
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-3
 :mew6: :mew6: o22 o22 :sad4: :o12:
ไม่ชอบพ่อคิงส์อ่ะเริ่มสงสัยแล้วว่าคิงส์นี่ใช่ลูกของพ่อคิงส์หรอ ถึงทำกับลูกแบบนี้ได้  แล้วไปยุ่งกับหอมอีกยิ่งเกลียดเลย. รู้สึกตอนนี้จะเกลียดพ่อคิงส์มากกว่าคิงส์อีกเริ่มสงสารคิงส์หน่อยๆแล้ว ถ้าคิงส์รู้นี่คงสะเทือนใจมาก กลัวหอมตายแต่อีกใจหนึ่งก็อยากให้หอมตายจะได้หมดทุกข์ไปซะแต่ก็สงสารหมูหัน พ่อกับแม่แล้วก็พี่หมอด้วย แต่คุณนายก็น่าสงสารที่ถูกสวมเขาแต่เราก็ไม่ชอบคุณนายอยู่ดีบางทีถ้ารู้อาจจะทำให้คุณนายเข้าใจสิ่งต่างๆมากขึ้น ส่วนลินดากับแม่นี่คือไม่รู้จะใช้คำพูดอะไรแล้วเกินจะเยียวยา
#เรายังเชียร์พี่หมออยู่นะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด