~ของเหลือ Original~ บทส่งท้าย <<จบแล้ว>> [26/09/60]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ~ของเหลือ Original~ บทส่งท้าย <<จบแล้ว>> [26/09/60]  (อ่าน 39416 ครั้ง)

ออฟไลน์ poommy_TY

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 101
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 10 - 100% [12/08/60]ByGukakST
«ตอบ #60 เมื่อ12-08-2017 20:34:06 »

โอเคต้น เอ็งเริ่มดีละ 55555
จงทำดีต่อไป ชอบก็จีบ มันต้องอย่างเงี้ยยยย
ไม่ใช่ไปด่าเขา ถึงดิวจะน่าโดนด่าแค่ไหนก็เถอะ 55555

หนูดิว เปิดใจให้พี่ต้นนิดนึงนะลูกกกกก

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 10 - 100% [12/08/60]ByGukakST
«ตอบ #61 เมื่อ13-08-2017 11:25:49 »

เริ่มดีขึ้นละนะ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่,,,

ออฟไลน์ BooJiRa_

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 10 - 100% [12/08/60]ByGukakST
«ตอบ #62 เมื่อ14-08-2017 12:18:48 »

ชอบตอนนี้จัง รู้สึกหัวใจชุ่มชื่นเหมือนที่พี่ต้นรู้สึก มันก็ดีนะ....ที่ได้กวนตีนเค้า ได้ลองเห็นแก่ตัวบ้างเพื่อที่ตัวเองจะได้มีแรงชอบเค้าต่อ ดีอ่ะ ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ เขินๆ -////-  :-[ :-[ :-[ :o8: :o8: :o8:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 10 - 100% [12/08/60]ByGukakST
«ตอบ #63 เมื่อ14-08-2017 17:40:12 »

ดี รู้จักรุกเข้าหาบ้างแล้ว

ออฟไลน์ Pa'veaw

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +98/-1
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 10 - 100% [12/08/60]ByGukakST
«ตอบ #64 เมื่อ14-08-2017 17:59:00 »

อยากให้ไม้กล้าๆแบบนี้ทุกตอนเลยย


ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-5
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 11 - 100% [14/08/60]ByGukakST
«ตอบ #65 เมื่อ14-08-2017 22:11:13 »

>>ตอนที่ 11 [100%]<<

ผมปิดบ้านให้ดิว ดูว่ามันแน่นหนาพอแล้วถึงได้เดินกลับมาที่บ้านตัวเอง ปิดบ้านให้เรียบร้อยเหมือนกับที่ทำให้ดิวนั่นแหละ ขึ้นมาที่ห้องตัวเองก็มองไปยังห้องดิว ไฟที่ยังเปิดทำให้รู้ว่าเจ้าตัวยังไม่นอน อาจจะอาบน้ำอยู่ หรือกำลังเตรียมตัวไปอาบน้ำอะไรแบบนั้น ถึงมันจะปิดม่านเอาไว้แต่ม่านมันไม่ทึบถึงขนาดมองเงามันไม่เห็น ผมเดินไปลากเก้าอี้มานั่งมองมันริมหน้าต่าง

ประมาณครึ่งชั่วโมง ไฟห้องดิวก็ดับ ความรู้สึกของผมบอกว่ามันน่าจะยังไม่นอน อาจจะเล่นมือถืออยู่ก็ได้ ช่างมันแล้วกัน...อย่าไปนึกถึงมากนักเลย อะไรปล่อยผ่านได้ก็ปล่อยไป หากสิ่งนั้นสร้างความรู้สึกแย่ให้กับเรามากจนเกินไป

ผมนั่งมองหน้าต่างห้องตรงข้ามอีกสักพักก็ย้ายตัวเองไปนอนเล่นบนที่นอนบ้าง ผมไม่ใช่คนหลับง่ายนัก ต้องพลิกตัวไป พลิกตัวมาอยู่นานกว่าจะหลับได้ ตอนเช้าเสียงของไม้ดังลั่นบ้าน แม่ตื่นแล้วมันก็เลยปลุกผมแบบนี้ได้ ผมละอยากจะเขกหัวมันแรงๆ สักที ปลุกอะไรเสียงดังขนาดนั้น ผมจำใจลุกจากที่นอนทั้งที่อยากจะนอนต่ออีกสักครึ่งชั่วโมง ไปอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าลงมากินข้าว ภาพโต๊ะอาหารวันนี้ทับซ้อนกับเมื่อวาน ดิว ไม้ แม่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“พี่มาคนสุดท้าย มาเสิร์ฟข้าวเสิร์น้ำให้พวกเราเสียดีๆ” เจ้าไม้วางอำนาจทันที แม่ก็นั่งยิ้ม

“เห็นแก่วันนี้มึงแข่งนะ...” ผมชี้หน้าไม้คาดโทษ นี่ถ้าวันนี้มันไม่ได้แข่งผมจะเขกหัวมันจริงๆ

ดิวคุยกับไม้บ้าง เล่นมือถือบ้าง เห็นว่าตอบแชตใครสักคน ผมเหลือบมองเป็นระยะๆ จนไม้มันรู้สึกได้ถึงได้เหลือบมองดิวบ้าง มีแค่แม่เท่านั้นที่ไม่รู้เรื่องอะไร หรือรู้แต่ทำเป็นไม่รู้อันนี้ผมไม่แน่ใจเท่าไหร่

“คุยกับใครอะดิว” ไม้เอ่ยถาม เห็นว่าผมอยากเสือกก็เลยถามให้อะสิ ดีมากไอ้น้อง แบบนี้ค่อยน่าตักข้าวเสิร์ฟให้หน่อย

“พี่ชินไง รุ่นพี่มอหกโรงเรียนเราอะ เราชวนพี่เขาไปดูแบดด้วย เขาก็เลยถามว่าเราจะออกไปหรือยังเขาจะได้ออกจากบ้าน” ดิวเล่าให้ไม้ฟังแบบไม่ปิดบัง ชั่วแว้บหนึ่งไม้หันมามองผมด้วยสายตาเห็นใจ

“อ่อ เขารุกดิวเต็มที่เลยสิ” ดีมากน้อง ยิงคำถามเข้าไปอีก ส่วนแม่ผมทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น น่งกินข้าวเงียบๆ แต่ก็มีเหลือบมอง

“ก็...ประมาณนั้น” ดิวหน้าแดงหน่อยๆ เพิ่งเลิกกับโอมแต่จะมีคนใหม่แล้ว

“อ่า...” ไม้ไม่พูดต่อ ผมเริ่มมาคุหน่อยๆ แต่แม่ก็ชวนคุยขึ้นมาทำให้บรรยากาศเช้านี้ไม่แย่นัก

วันนี้เราไปรถคันเดียว เอารถผมไปแล้วผมก็เป็นคนขับ ดิวกับไม้นั่งหลัง แม่นั่งหน้า แม่ผมนี่ตื่นเต้นที่จะได้ไปดูลูกแข่ง มีการพูดจาทับถมผมเล็กน้อยที่ผมไม่เคยเล่นกีฬาอะไรที่เอาดีได้เลยสักทาง เล่นแค่ผ่านๆ แล้วก็จบไป เอาสนุกไปวันๆ เท่านั้น ก็ผมไม่ชอบนี่นา...จะให้ทำยังไงได้ละจริงไหม

โรงเรียนวันนี้คนเยอะเป็นพิเศษ เพราะเป็นการแข่งขันระดับเขต ตอนเลี้ยวรถเข้ารั้วโรงเรียน ดิวก็โทรคุยกับรุ่นพี่มอหกคนนั้นเพื่อถามว่าอยู่ไหน มันมาถึงแล้ว ไม้คุยอยู่กับแม่ ส่วนผมมีสมาธิอยู่กับการเสือกฟังเรื่องของดิวเงียบๆ หาที่จอดรถได้ไม้ก็ขอตัวออกไปก่อน แต่ไม่วายบอกตำแหน่งที่นั่งดีๆ ให้ดิวพาผมและแม่ไป คือบอกผม ผมก็ไม่รู้เท่าดิวที่เรียนอยู่ที่นี่อะครับ

“คนเยอะน่าดู เจ้าไม้จะตื่นเต้นจนทำไม้แบดหล่นไหมเนี่ย” แม่พูดติดขำ ขณะเดินไปด้วยกัน ผมจับมือแม่เอาไว้ ไม่ได้กลัวแม่หายแค่อยากจับเหมือนที่ผมอยากจับมือดิวนั่นแหละ

มาถึงหน้ายิมขนาดใหญ่ ดิวก็โบกมือทักทายใครบางคน ผมมองตามสายตา ชายหนุ่มร่างสูง หน้าตาออกไปทางลูกครึ่ง ผมสีน้ำตาลอ่อนและมีดวงตาสีเดียวกับเส้นผม เขาหล่อและน่าจะอายุไม่มาก นี่อาจเป็นชินที่ดิวพูดถึงก็ได้ เขาคนนั้นเดินเข้ามาทางเรา ยกมือไหว้แม่และผมก่อนจะทักทายดิว

“นี่พี่ชิน รุ่นพี่มอหกผมครับ ส่วนนี่คุณน่าลีลาแม่เพื่อนผม และนี่พี่ต้น...พี่ชายเพื่อนผม” ดิวเดินไปหยุดข้างมันแล้วแนะนำกันและกันให้รู้จัก

ผมไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าไหร่ ติดใจคำว่า ‘พี่ต้น’ แค่คำเดียวเท่านั้น ร้อยวันพันปีไม่เคยได้ยินคำนี้ พอจะมาได้ยินก็ต้องมาไม่ได้ยินตอนมันแนะนำให้ว่าที่แฟนคนใหม่ของมันรู้เสียอย่างนั้น ไม่รู้ว่าควรรู้สึกแบบไหนดี จะดีใจก็ไม่ใช่ จะเสียใจก็ไม่เชิง แต่ที่แน่ๆ ผมหงุดหงิด

แม่คุยกับชินและดิวอย่างเป็นกันเอง บอกให้ชินเรียกน้าหรือเรียกแม่ก็ได้ตามใจ ซึ่งไอ้เด็กนั่นเรียกน้าตามดิว สายตาเจ้าเล่ซุกซนคอยลอบมองดิวอยู่ตลอดเวลา ชินเป็นเด็กที่นับว่าตัวสูงใหญ่ไม่ใช่เล่น สูงกว่าผมด้วยซ้ำมั้งเนี่ย...อนาคตมันคงเท่าเสาไฟฟ้าอะ ผมได้แต่มองด้วยความชิงชัง เกลียดขี้หน้ามันไม่มีเหตตุผล เพราะมันเป็นอริทางใจล่ะมั้ง ก็เลยไม่ชอบทั้งที่น้องมันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

ก็เหมือนที่ผมไม่เคยชอบคนที่เข้ามาคบกับดิวสักคนนั่นแหละ...เกลียดแม่งหมด ลึกๆ นี่อิจฉาด้วยซ้ำ ผมอยากเป็นคนนั้นแทนที่พวกมันทุกตัวเลย แถมทุกตัวที่ว่าก็มีแต่ทำให้ดิวร้องไห้เสียน้ำตาทั้งนั้น แต่คนที่ผมอยากกระทืบมีแค่โอม ไอ้แมทแฟนเก่านี่ไม่เท่าไหร่...โอมมันกระทืบผมไง มันกวนตีน เกลียดขี้หน้ามัน ดีแล้วที่เลิกกับดิวได้ แต่จะดีมากถ้าดิวโสดนานกว่านี้อีกหน่อย ยังไม่พ้นวันเสือกมีคนใหม่มาดามใจ

ดิวเดินนำเข้าไปที่แสตนด์ มันคุยกับแม่ผมและพี่ชินของมันระริกระรี้ เห็นแล้วหมั่นไส้ฉิบหาย อยากจะปล่อยมือแม่แล้วเดินเข้าไปจับมันเหวี่ยงออกห่างกัน ไม่ต้องเดินชิดกันขนาดนั้นก็ได้เหอะ พื้นที่มีตั้งเยอะ ถ้าจะไหล่ชิดไหล่ขนาดนั้นไม่สิงกันเลยละวะแม่ง

ไม่ดีๆ...อย่าคิดอกุศล เพราะเดี๋ยวแม่งจะเป็นจริง คนที่ผ่านมาเจาะดิวง่ายจะตาย ไอ้นี่ถ้าได้คบดิวอีกมีหวังใช้เวลาไม่นานผมก็ได้เห็นเงาเลือนรางผ่านหน้าต่างอีกเช่นเคย ผมต้องหันเหความสนใจไปที่อื่น เอาใจตัวเองออกจากตรงนี้ไม่งั้นผมจะเหวี่ยงคนใกล้ตัวได้

แต่ผมจะทำมันได้นานเท่าไหร่กันเชียว...

ความอดทนของผมไม่ได้มากมายขนาดนั้นเสียด้วยสิ ดูจากการต่อปากต่อคำกับดิว ผมพูดดีได้ไม่เกินสองประโยค พอมันสวนด้วยคำพูดไม่ดีมาผมก็ไม่อดทนอีก ปากไวกว่าสมองด้วยซ้ำในช่วงเวลาแบบนั้น ผมมองแม่แล้วมองดิวสลับกัน...บางทีแม่อยู่ผมอาจจะมีความอดทนมากขึ้นก็ได้นะ

ไม่นานการแข่งขันคู่แรกก็เริ่มต้นขึ้น ผมมีเป้าหมายเป็นการจับจ้องนักแข่งแทนที่จะเป็นดิวกับชินที่นั่งอยู่ข้างแม่ พวกเขากระซิบกระซาบกัน ป้องปากคุยกันและยิ้มแย้มให้แก่กัน มันเป็นภาพที่เจ็บปวดสำหรับผมครับ...ดีที่ไม่มีเสียงอ่อนเสียงหวานใกล้หู ไม่งั้นผมคงอาละวาดใส่พวกเขาทั้งคู่ แม่นั่งกุมมือผมเอาไว้ ช่วงเวลาที่เหลือบหันไปมองคู่นั้น ผมรู้สึกว่าแม่ลูบมือผมเบาๆ คล้ายปลอบโยน...

แม่คงไม่รู้หรอกเนอะ...ไม่หรอก ผมคิดไปเองเท่านั้นแหละ

การแข่งขันดำเนินไปแบบไม่มีพักหยุด แข่งพร้อมกันสามคู่ ลงแน่นทุกคอร์ดเพื่อให้การแข่งขันสามารถสิ้นสุดได้ภายในวันนี้ ส่วนผู้ชมอย่างเราๆ ถ้าหิวก็ต้องไปหาซื้ออะไรมานังนั่งเชียร์ที่เดิมเอา แต่เหล่ากรรมการและทีมงานเขามีคนพลัดเปลี่ยน ตอนเที่ยงผมเป็นคนไปซื้อข้าวมาฝากแม่และดิว โดยมีชินไปช่วยกันถือ ไม้กินกับพวกนักกีฬา อาหารการกินน้องผมดีกว่าเราสองแม่ลูกตรงนี้มาก

เจ้าชินเป็นคนยิ้มแย้มแจ่มใสและน่ารักไม่เบา เขาชวนผมคุย ถามนั่นถามนี้ อย่างผมเรียนอะไร เรียนมอไหน แล้วที่นั่นดีไหม อยากเข้าเหมือนกัน เผลอรู้สึกผิดที่ไปเกลียดขี้หน้ามัน แต่นึกถึงเวลาที่มันจับมือดิวแน่นแล้วส่งเสียร้องเชียร์ด้วยกัน ผมก็เกลียดมันอยู่เหมือนเดิม ต่อให้อัธยาศัยดีแค่ไหน แม่งจีบคนที่เราชอบมันเหม็นขี้หน้าทั้งนั้นแหละ ผมไม่ได้แสดงอะไรออกไปมากมาย ไม่อยากทำให้น้องมันรู้สึกแย่กับผมที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก

เจ้าไม้เอาชนะมาได้เรื่อยๆ จนถึงรอบตัดเชือกวัดที่หนึ่งหรือสอง ตอนนี้แม่และผมลุ้นกันมากว่าน้องจะสามารถคว้าที่หนึ่งมาให้เราได้ไหม เรียกว่าทุกการตบแทบหยุดลมหายใจเลยก็ว่าได้ ดิวและชินเองก็เชียร์น้องผมสุดตัวเช่นกัน แต่แล้ว...ที่หนึ่งก็หลุดมือน้องผมไปอย่างน่าเสียดาย เจ้าไม้แพ้แบบเฉียดฉิวมากๆ แต่ก็ไม่เป็นไร มันมาถึงขนาดนี้ได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว ผมและแม่ภูมิใจในตัวมันโคตรๆ

หลังรับรางวัล แม่รีบปรี่เข้าไปกอดและหอมแก้มเจ้าไม้เป็นใหญ่ ผมเดินตาม ล้วงกระเป๋ามองหน้าน้องยิ้มๆ มันเองฟัดแม่ไม่ปล่อย ถึงเจ้าตัวจะพลาดที่หนึ่งไป แต่มันก็ไม่เศร้าโศกเสียใจ การแข่งครั้งแรกของมันได้เป็นถึงรองแชมพ์ระดับเขต ไม่ธรรมดานักหรอกนะ ดิวก็เข้ามาชื่นชมกับสิ่งที่น้องผมทำได้ พวกเขาพูดคุยกันอย่างอารมณ์ดี ยิ้มแย้มแจ่มใส่กันมาก

คงมีแค่ผมคนเดียวที่สังเกตเห็นมือของดิวและชินกุมกันอยู่...

และก็มีแค่ผมคนเดียวที่รู้สึกเศร้าในเวลานี้...

“เดี๋ยวต้นไปเข้าห้องน้ำก่อนนะแม่” ผมไม่อยากมองดูพวกเขาต่อไป ก็เลยขอเวลาไปพักหายใจหายคอเสียหน่อย

ผมไม่รู้ว่าห้องน้ำที่นี่มันไปทางไหน เดินสุ่มไปเรื่อยๆ เจอที่ปลอดคนก็ยืนพัก แทนที่จะไปห้องน้ำ ก็ไม่อยากทำธุระอะไร...แค่อยากสงบจิตใจตัวเองนิดหน่อย เดี๋ยวปากเสียทำงานเฉลิมฉลองของน้องผมพังไม่มีชิ้นดีเปล่าๆ

อีกอย่าง...ที่รู้สึกแย่ขนาดนี้ก็เพราะผมเห็นมันสวีตกันทั้งวันแล้วน่ะสิ!

“อื้อ...พี่ชิน” ผมสะดุ้งโหยง เผลอยืนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยดันได้ยินเสียงครางเบาๆ ออกมา ที่ผมยืนน่าจะเป็นหลังอาคาร มันมีมุมเงียบหลายมุม และเสียงนี้ก็มาจากมุมไหนสักมุมละมั้ง

ผมลองสอดส่ายสายตาดู ตรงมุมตึกมีร่างสองร่างกำลังกอดกัน คนตัวเล็กที่ยืนติดกำแพงเป็นดิวชัดๆ ชินค้ำมือทั้งสองข้าง กักขังดิวเอาไว้พร้อมทั้งป้อนจูบดูดดื่มให้กับคนตัวเล็ก นี่พวกมึงเพิ่งจะมาคุยกันจริงจังไม่ใช่เหรอ...ดิวเพิ่งเลิกกับแฟนเมื่อวานไม่ใช่หรือไง

ไอ้...โอ้ย หงุดหงิด ดิวแหงนหน้ารับจูบนั้นอย่างว่าง่าย ดวงตาปรือปรอยมองหน้าชิน แม่งเคลิ้มน่าดู...มีความสุขกันมากเลยล่ะสิ หรือว่าอดทนอยากดูดปากกันมานานแล้วถึงได้ดูโหยหากันขนาดนั้น

ผมเดินลิ่วๆ เข้าไปหาทั้งคู่ ไม่ใช่พวกหน้าบางพอที่จะเห็นคนที่ตัวเองชอบจูบกับคนอื่นแล้วจะวิ่งหนี กลับกัน...ผมหงุดหงิดก็เลยสาวเท้าเข้ามาป่วนพวกแม่งที่นี่นี่แหละ ผมหยุดอยู่ไม่ไกล ดิวเหลือบตามองมาทางนี้พอดี มันสะดุ้งนิดหน่อยแต่ก็ไม่หยุด

สายตาท้าทายของมันทำให้ผมเป็นฝ่ายหยุดเสียเอง ดิวตอบสนองกลับอีกฝ่ายดุเดือดขึ้น ไม่ใช่แค่จูบ แต่ตอนนี้เริ่มจะลูบไล้ร่างกายกันและกัน คิดจะเยาะเย้ยเหรอ...คิอจะท้าทายผมมากนักใช่ไหม ได้...ได้เลยดิว!

“เฮ้ย...นี่โรงเรียนนะ” ผมตรงเข้าไป ตะคอกเสียงเข้มเพื่อหยุดการกระทำของมัน ชินผงะ มันหันมามองผมแล้วก็ยิ้มแหย

“เสือกอะไรละต้น ไม่ใช่เรื่องของมึง” ดิวปากดี

“เอ่อ...ผมขอโทษครับ” ชินขอโทษอายๆ

“ขอโทษมันทำไมพี่ชิน ไม่ต้องไปสนใจหรอก...ไอ้นี่มันปากหมา ชอบเห่าชอบหอนก่อกวนคนอื่นเขาไปเรื่อยแหละ” ชินหน้าเหวอ ก็เมื่อเช้าดิวยังแนะนำผมว่าพี่อยู่เลย

‘แรด!’ ผมขยับปากด่าดิวตอนที่ชินหันไปมองหน้าดิวอย่างไม่เข้าใจ

“เสือกอะไรละ” ดิวตอกกลับทันที

“อืม...ก็ไม่อยากยุ่งนะครับ พี่แค่เห็นว่ามันไม่เหมาะ ห้องน้องดิวว่าง ไม่พาพี่ชินของน้องดิวไปทำที่ห้องละครับ ดีกว่านะ ไม่อนาจารณ์สายตาใครด้วย” ผมยิ้มหวานให้ดิวก่อนดันชินออกห่างเล็กน้อย

“เปิดม่านด้วยนะ...พี่อยากดูหนังสด” ผมกระซิบเสียยงแผ่วใส่หูคนตัวเล็ก เสร็จก็ยิ้มให้ชินแล้วเดินออกมา

เดินออกมาได้ครึ่งทาง ผมก็ต้องปรับสีหน้าที่เครียดขมึงของตัวเองให้มีรอยยิ้มเข้าไว้ น้องกับแม่กำลังมีความสุข ผมจะแบกความเจ็บช้ำนี้เข้าไปหาพวกเขาไม่ได้ ถึงมันจะยากและทรมานข้างไหนแค่ ก็ต้องอดทน ผมมันโชคร้ายเองที่ดันไปเห็นภาพนั้นเข้า ถ้าผมไม่เห็นจะๆ คาตา มันก็จะไม่ทำร้ายผมมากขนาดนี้

“ดิวอะพี่” มาถึงไม้ก็ถามหาเพื่อนตัวเอง แต่ผมไม่ทันได้ตอบ คนที่ถูกถามหาก็เดินจับมือกับแฟนใหม่มาพอดี

“มาพอดีเลย ปะ...เราไปฉลองให้กับความพ่ายแพ้ของน้องกัน” แม่พูดติดตลก ผมที่เครียดอยู่ขำออกมาเล็กน้อย ไม้หน้าบึ้ง งอนแม่ยกใหญ่ ดิวจ้องหน้าเอาเรื่องผม แต่ผมไม่เหลียวแลมัน

ชินถูกลากมาด้วย เป็นแขกที่ไม่ได้รบเชิญแต่ได้รับการต้อนรับจากแม่และน้องที่เป็นมิตรอย่างดี ผมเงียบกว่าปกติ ไม่พูดไม่จาอะไร ยิ่งอยู่ในรถ แม่ถามดิวว่าคบกันเหรอ...ผมยิ่งพูดไม่ออก คำตอบคือใช่ พวกเขาคบกันแล้ว วันนี้เอง แม่ว่าอย่างนี้ยิ่งต้องฉลอง แต่ไม่ได้ดูหน้าลูกแม่คนนี้เลยว่าอยากฉลองให้กับความรักของดิวไหม

แม่ให้เราทั้งหมดไปฉลองที่ร้านของแม่ อยากกินอะไร กินมากแค่ไหนแม่จะเลี้ยงเองทุกอย่าง ทุกคนตื่นเต้นและดีใจมาก โดยเฉพาะแขกที่ไม่ได้รับเชิญ แม่งยิ้มหน้าบาน กุมมือกับดิวอย่างกับว่าปล่อยมือแล้วดิวแม่งจะปลิวออกจากรถไป ผมต้องเก็บความหมั่นไส้เอาไว้ ไม่ให้หลุดออกมาจากปากแม้แต่คำเดียว ก็เลยกลายเป็นนั่งหุบปากเงียบคล้ายกัดฟันไปตลอดทาง

“ไหวปะวะพี่ชาย...” ไม้แอบกระซิบถามเมื่อเรามาถึงร้านและกำลังเดินเข้าไปด้านในกัน ผมส่ายหัว

“อยากกลับบ้าน” ผมตอบสั้นๆ ไม้ตบบ่าก่อนจะกอดคอ

“งอแงเป็นเด็กเลยวะ ผมจำได้ว่าเคยงอแงอยากกลับบ้านตอนอนุบาล...” พูดแบบนี้ต้องกินมะแหงกสักที

“คนละความรู้สึกกันปะวะ” ไม้ลูบหัวตัวเองป่อยๆ

“คล้ายกันแหละ” มันไม่คล้ายเลยสักนิด

แม่ให้ลูกน้องเลือกมุมร้านเงียบสงบให้เด็กๆ ส่วนตัวแม่เองทำหน้าที่เป็นพนักงานจดออเดอร์ ผมละอยากจดแทนมาก แต่แม่ก็ให้ผมสั่งอาหารได้ตามใจ ที่เหลือแม่ผมจัดการเอง วันนี้เป็นการฉลองให้เด็กๆ ทั้งที ผู้ใหญ่ต้องเป็นฝ่ายออกโรง ตรรกะอะไรของแม่ก็ไม่รู้ ว่าไม่มีใครกล้าขัดความต้องการของแม่ผมสักคน ยิ่งเจ้าไม้นี่วางมาดเป็นแม่งานเลยด้วยซ้ำ มันสั่งแต่ของโปรดมันทั้งนั้น ดิวและชินเองก็ด้วย ส่วนผม...คือมันสั่งกันเยอะแล้ว ผมก็เลยไม่เอาอะไรสักอย่างเดียว

เด็กวัยเดียวกันเริ่มบทสนทนากันไปตามประสา ผมเอาหูฟังมาเสียบแล้วเข้าเกม เล่นเกมฆ่าเวลามันไปนี่แหละ ไม่ต้องฟังดิวและชินมันสวีตกันด้วย แถมจะไปปากหมาเหมือนทุกทีเดียวก็เกิดเรื่องแบบคราวที่แล้ว ครั้งนี้อาจแย่กว่าเพราะทำให้งานฉลองของน้องชายผมแกร่ว

“พี่...” เล่นไปได้เกมเดียว ไม้ก็ดันมาดึงหูฟังผมออก

“อะไร?”

“ชินถามว่าพี่มีแฟนไหม...” ไม้พยักหน้าไปทางคนรอคำตอบ เจ้าตัวยิ้มเป็นมิตรส่งมา ผมมองมันสลับกับดิว

“ไม่มี คนที่ชอบเขาไม่ชอบกะ...ตอบ” เกือบหลุดกู ไม่ใช่เวลารักษามารยาทแต่ก็ไม่ควรพูดกูมึงเท่าไหร่

“อ่า แย่เลยสินะครับ แอบรักเขาข้างเดียว...มันรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่เลย” ชินมันพูดแล้วมองหน้าดิว ทำเอาคนถูกมองเขินหน้าแดง ถุยเถอะ...มาหยอดหวานกันตรงหน้ากูอีก เล่นเอาคำตอบกูไปหยอดเสี่ยว น่าหงุดหงิดฉิบ!

.....100%.....

ชื่นใจไปได้ตอนเดียว ช้ำใจอีกล่ะ...ทำใจเหอะ อนาถใจแทน เฮ้อ~

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 11 - 100% [14/08/60]ByGukakST
«ตอบ #66 เมื่อ14-08-2017 22:59:35 »

ไหวมั้ย ไม่ไหวเปลี่ยนตัวเหอะครับ,,,

ออฟไลน์ poommy_TY

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 101
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 11 - 100% [14/08/60]ByGukakST
«ตอบ #67 เมื่อ14-08-2017 23:06:37 »

สงสารต้นอะ ต้องทนไปจนเมื่อไหร่ ตัดใจเถอะ จริงๆ
ดิวตกลงคบกับคนอื่นง่ายมาก ยอมเค้าง่ายมากๆ

ต้น ถอยทัพเหอะ เขาไม่มีทางรักเอ็งแหงๆ
ดีเท่าไหร่ก็คงไม่เข้าตาอะดูท่าทาง

เมื่อตอนที่แล้วยังเชียร์อยู่เลยอะ 5555
นี่บอกให้ถอยทัพแล้วอะ
คนอ่านจะเป็นไบโพลาร์แล้วค่าาาาา

เปลี่ยนนายเอกก็ได้นะ เรายอม 55555555 เหมือนจะเชียร์ดิวให้เจอคนที่รักจริงไม่ไหวละอะ เง้ออออออ

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-5
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 12 - 100% [16/08/60]ByGukakST
«ตอบ #68 เมื่อ16-08-2017 22:19:59 »

>>ตอนที่ 12 [100%]<<

“พี่ชินอะ...ตอนนี้ก็สมหวังแล้วนี่ครับ” ดิวมองหน้าชินเขินๆ ส่วนผมได้แต่เสหน้าไปทางอื่น ไม้วางมือบนบ่าผมเพื่อให้กำลังใจตามประสาพี่น้อง ผมพยักหน้าให้เป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร

“ถ้าดิวไม่โสดก่อนพี่จะสมหวังก่อนเรียนจบไหมก็ไม่รู้ จริงๆ พี่แอบขอบคุณความโชคร้ายที่ดิวโดนทิ้ง ดิวไม่โกรธพี่ใช่ไหมครับ” ดิวคงไม่ แต่กูโกรธ ไอ้สัตว์ ไปจีบกันที่อื่นดิ้!

“ดิวไม่โกรธพี่หรอกครับ จะโกรธได้ยังไง...ก็พี่ชอบผม” เออดี ส่งตาหวานกันเข้าไป มึงจะจูบกันด้วยไหม กูจะได้ปิดตาให้

“ดีใจจัง พี่รักดิวนะครับ” ชินลูบหัวดิว และดิวก็ยิ้มตอบกลับหวานเยิ้ม

“ครับ...” มันเอนตัวซบไหล่ไอ้ชิน หวานกันต่อหน้าต่อตา...สวีตกันไม่เกรงใจพวกกูที่นั่งกันอยู่

“ฮ่าๆ....น่ารักกันจังเนอะ” ไม้หัวเราะแห้งๆ มันมองหน้า สีหน้าหวาดกลัวนั่นอะไร กูไม่ระเบิดลงตรงนี้หรอก ไม่ต้องห่วง

“เหรอครับ ทำให้ลำบากใจกันหรือเปล่า...พอดีผมดีใจมากเลย” ชินเกาท้ายทอยแก้เก้อ

“ไม่หรอกครับ ตามสบายเลย ยังไงนี่ก็เป็นการฉลองอยู่แล้วเนอะพี่เนอะ” อย่าหันมาขอความเห็นกูสิ

“อืม” นั่นแหละ ตอบได้แค่นั้น หงุดหงิดเกินกว่าจะอ้าปากพูดอะไร

“แต่พี่ต้นดู...ไม่สบายใจ” กูไม่ได้ไม่สบายใจเว้ยน้อง กูหงุดหงิดเว้ย...คนที่มึงกำลังสวีตด้วยแม่งคือคนเดียวกับที่กูชอบไง

อยากบอกอย่างนี้ฉิบหาย...แต่ทำไม่ได้

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก แค่เล่นเกมแล้วแพ้” แพ้ทั้งเกมและชีวิตจริงอะตอนนี้

“งั้นพี่ต้องเป็นคนหัวร้อนง่ายแน่เลย พี่เล่นเกมอะไรล่ะครับ...” ชินถามอย่างอารมณ์ดี ขัดกับอารมณ์ของผมอย่างสิ้นเชิง

“อาร์โอวีอะ”

“เฮ้ย ผมก็เล่น...เกมนี้เล่นแล้วหัวร้อนทุกคนพี่ ผมยังเป็นเลย ฮ่าๆ” ผมได้แต่กระตุกยิ้มแหย ไม่ขำด้วยเลยมึง...กูไม่ฮากับอะทั้งนั้นอะ

แต่ชินไม่ได้รับรู้ถึงความมาคุในตัวผมเท่าไหร่ มันหันไปชวนดิวคุยเรื่องเกม ถามว่าเล่นไหม เล่นกับพี่หรือเปล่า...เราจะได้ใช้เวลาว่างร่วมกันมากขึ้นอีก ถุย! ยังไม่หยุดสวีตกันอีก เดี๋ยวกูคว่ำโต๊ะทิ้งแม่งเลยไอ้ห่าเอ้ย!!

ผมก้มหน้าก้มตากดมือถือ เล่นอะไรก็หงุดหงิดแม่งไปหมด ไม้ก็ได้แต่มองด้วยความเห็นใจ ผมไม่อยากทำให้น้องมันลำบากใจมากนักก็เลยทำเป็นยิ้มให้กับมัน วันนี้เป็นวันที่ดีสำหรับเราทุกคน...แค่ไม่ใช่สำหรับผมเท่านั้นเอง

อาหารเริ่มทยอยออกมาเสิร์ฟ แต่ไม่มีใครกล้าแตะอะไรก่อน เราอยากรอแม่ออกมาแล้วค่อยเริ่มกินพร้อมๆ กัน ผมมองอาหารเรียงรายตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอย ความอยากอาหารปลิวไป มีแต่ความเอียนเจียนอ้วกมวลอยู่ในท้องเท่านั้น เป็นไปได้ ผมก็อยากลุกจากตรงนี้แล้วกลับบ้านตัวเองไปก่อน

ผมภาวนาให้อาหารมื้อนี้ผ่านไปไวๆ ทุกวินาที ทว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้น หนำซ้ำมันยังคึกครื้นมากเสียด้วย เมื่อแม่มาร่วมโต๊ะ เราทุกคนก็ร่วมฉลอง คุยเรื่องการแข่งขันกันอย่างเมามัน รวมถึงการนั่งซักไซ้ความหวานของคู่รักคู่ใหม่ ที่ดูเหมือนพรมลิขิตจะขีดเขี่ยให้แม่งเดินมาเจอกัน

ชินแอบชอบดิวมานานแล้วแต่ไม่กล้าจีบ น้องเขาน่ารักแล้วก็ค่อนข้างป๊อบ ลองสืบถามจากใครๆ ก็บอกว่าดิวน่ะมีแฟนแล้ว เป็นธรรมดาที่เด็กน่าตาน่ารักอย่างดิวจะมีเจ้าของ ตอนแรกกังวลใจมากว่าน้องจะไม่ชอบผู้ชาย แต่มีเพื่อนมาบอกว่าแฟนน้องก็เป็นผู้ชาย ชินเลยมีความหวังขึ้นมาบ้าง ขอให้ดิวโสดเขาจะรีบเข้าไปจีบทันที เขารักและชอบดิวมานาน ยิ่งวันนี้ดิวชวนมาดูไม้แข่งแบดมินตัน เขายิ่งดีใจ

ชินกล่าวปนขำว่าเมื่อเช้าเขาไม่รู้จะใส่เสื้อผ้าแบบไหนดีเลย มันกังวลและก็ตื่นเต้นไปหมด อย่างกับนี่เป็นเดตแรกของสองเรา ดิวเองก็นั่งฟังด้วยรอยยิ้ม มันดูมีความสุข ดวงตาเปร่งประกายคล้ายได้โลดแล่นอยู่บนสวรรค์ ตลกเหอะ...นี่มันเรื่องตลกร้ายสำหรับผมชัดๆ

ทำไมผมต้องมานั่งฟังพวกเขาบอกรักกัน มาสาวถึงความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อกันแบบนี้ด้วย อย่างกับต้องการฆ่าผมให้ตาย...ใครหนอช่างอยากเห็นผมทุกข์ทรมานใจขนาดนี้ ผมได้แค่นั่งกัดฟันอดทน ทำเหมือนเรื่องที่ได้ยินเป็นเพียงเสียงนกเสียงกาที่แว่วเข้าหู ทว่ามันไม่ง่ายแบบนั้นเลย สมองผมมันจดจำรายละเอียดของคำบอกเล่านั้นได้เป็นอย่างดี จะเก็บเอาไว้ตอกย้ำตัวเองหรือไงก็ไม่รู้

ชินแม่งก็ดีเกิน...ยิ้มน่ารัก พูดจาดี เป็นมิตรกับทุกคน ไม้เคยบอกว่าชินค่อนข้างดังเหมือนกันในโรงเรียน คงเพราะมันดูเป็นสุภาพบุรุษแบบนี้ละมั้ง แต่ผมรู้สึกว่าดวงตาของชินมีความเจ้าเล่แฝงอยู่ เชื่อเหอะว่าผู้ชายร้อยทั้งร้อย แม่งมีความร้ายกาจอยู่ทั้งนั้นแหละ ผมไม่อยากคิดอะไรมาก...ไม่อยากอคติกับชินถ้าทำได้อะนะ

“ว่าแต่เมื่อไหร่ต้นกับไม้จะมีหวานใจบ้างน้า....” แม่เปรยขึ้นมาลอยๆ หลังยิ้มแก้มปริกับความรักของคู่นั้นที่ดูจะหวานชื่นเสียเหลือเกิน

“โอ้ย...ไม้ขอโสดก่อนนะแม่นะ” ไม้ยกมือเป็นพัลวัล มันยังไม่อยากมีแฟน อันนี้คุยๆ กันอยู่ เจ้าตัวไม่ขนขวายแล้วก็ไม่มุมานะอยากมี เพราะชอบเล่นกีฬาและมีความสุขกับเพื่อนๆ ของตัวเองมากพออยู่แล้ว

“ทำไมละลูก แม่อยากเห็นลูกแม่มีความรัก...” ไม้หันมามองผมเล็กน้อย คงเอาความรักที่เจ็บช้ำของผมเป็นตัวอย่างละมั้งเนี่ย

“ไม่รู้ดิแม่ ไม้ชอบที่เป็นอยู่แบบนี้นะ มีเพื่อนๆ และแม่กับพี่ มีความสุขจะตาย” มันทำหน้าทำตาเหมือนสบายใจจริงๆ

“ระวังแก่แล้วก็ยังโสดนะ” แม่เย้าแหย่ ชินกับดิวก็หัวเราะ

“นั่นสิไม้ ระวังเถอะ...แก่แล้วหาแฟนยากนา หนังเหี่ยวไม่มีใครเอา” ดิวแซ็ว เจ้าตัวเราะเอิ้กอ๊ากมีความสุข

“ไม่ขนาดนั้นมั้ง วันหนึ่งถ้ามันจะมี...มันก็คงเข้ามาเองนั่นแหละ” ไม้ไม่ทุกข์ร้อน แม่ยิ้มให้กับความคิดของลูกชาย

“แล้วเราละต้น...” แม่เบนความสนใจมาทางผม

“ไม่รู้...” ผมถอนหายใจ แม่คิ้วขมวด

“ดูเราไม่มีความสุขน้า อกหักมาหรือไง พอถามแล้วถอนหายใจเชียว”

“ใช่แม่...ต้นอกหัก ไปรักคนที่ไม่รักเรา” พูดพลางมองตาดิว เจ้าตัวไม่ได้มองผมตอบ มันเสหน้าไปทางแฟนหมาดๆ ของมัน

“อ่า...งั้นมองหาคนที่เขารักเราดีไหมละ”

“แม่ก็รู้ ถ้ามันไม่ใช่...มันก็คือไม่ใช่ แต่ถ้ามันใช่แล้ว มันก็ไม่ง่ายเลยที่จะตัดใจ” ผมยิ้มขื่นให้ตัวเอง แม่ก็ส่งยิ้มมาให้เป็นกำลังใจ

“สู้ๆ นะพี่...วันหนึ่งพี่ต้องสมหวังแน่ครับ” ชินพูดขึ้น น้ำเสียงร่าเริงและมือที่กุมกับดิวทำให้ผมมองว่ามันน่าหมั่นไส้

“ขอบใจ” เลิกกันเมื่อไหร่บอกกูด้วย เผื่อจะสมหวังอย่างที่มันอวยพร

แม่ไม่ถามเรื่องความรักของผมอีก เห็นสีหน้าซังกะตายของผมแล้วแม่ก็คงหนักใจ ไม้เป็นคนเปลี่ยนเรื่องคุย ผมละอยากบอกให้มันหาเรื่องกลับบ้านชะมัดแต่ก็พูดไม่ได้อยู่ดี ผมต้องนั่งฟังพวกเขาพูดคุยกันอย่างสนุกสนานไปอีกสองชั่วโมงกว่า เสียงหัวเราะเฮฮาบ้าบออะไรน่าหงุดหงิดสิ้นดี ตอนที่แม่ชวนกลับ ผมแทบจะกระโดดชัยโยให้ดังๆ แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้ ในที่สุด...วันที่แสนหนักใจของผมก็จะผ่านพ้นไปเสียที

ผมขับรถไปส่งชินที่หน้าบ้าน จากนั้นถึงได้วนรถกลับมาที่บ้านตัวเอง แม่ ไม้และดิวยังคุยกันไม่ขาดปาก ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรให้คุยสนุกได้ขนาดนั้น ผมไม่เห็นจะสนุกด้วยเลย น่าเบื่อจะตาย อยากกลับไปหลับเสียที...

“เดี๋ยวต้น” มาถึง จอดรถได้ผมก็รีบลงจากรถแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้อง แต่แม่ลงมาเรียกดักไว้ก่อน

“ครับแม่?”

“ไม้ไปส่งดิวที่บ้านทีนะ น้องดิวก็ฝันดีนะลูก...” เรียกผมแล้วทิ้งไว้อย่างนี้ผมงอนเลยหนิ แม่เดินเข้าไปกอดดิว ลูบหัวเจ้าตัวเบาๆ ก่อนจะปล่อยดิวกลับบ้านไป เหลือแค่ผมกับแม่ยืนอยู่กันหน้ารถสองคน

“ต้นชอบน้องดิวใช่ไหมลูก...” ขณะที่คิดว่าจะงอนแม่นานๆ กลับต้องเกือบสำลักอากาศเมื่อเจอคำถามนี้เข้าไป ผมนิ่งไม่ได้อีกเลย เลิกลั่กไปหมด ก็พอเดาได้ว่าแม่น่าจะมองออก คราวที่แล้วผมถึงได้ชิ่งไง แต่แล้วผมก็หนีแม่ไม่พ้น...

“ต้นดูง่ายขนาดนั้นเลยเหรอแม่” ผมไม่กล้าสบตา

“ก็ไม่เชิงดูง่าย เพียงแค่วันนี้กับเมื่อวานมันเห็นชัดมากเลยล่ะ” นั่นสิ เมื่อวานผมมีความสุขกับการกินข้าวมาก มีแม่ มีไม้มีดิว แถมเมื่อวานมันยังโสด...โสดแบบโสดหมาดๆ เลยด้วย

“โกหกแม่บาปไหม” ผมูดแล้วก็ยิ้มแหย

“บาปมาก แล้วแม่ก็ไม่พอใจมากด้วยถ้าเราโกหก...มีอะไรเราจะพูดกันตรงๆ ต้นจำได้ใช่ไหม” แม่เดินเข้ามาจับมือผม พาผมเข้าบ้านของเรา

“จำได้ครับ”

“เราชอบน้องดิวมานานหรือยัง...” เรานั่งลงที่ห้องโถง

“เฮ้อ...นานแล้วแม่” ปิดไม่ได้ก็ต้องบอก ไม่อยากทำให้แม่โกรธหรอก เจ้าไม้เดินเข้ามา หน้ามันมีคำถามเมื่อเห็นว่าบรรกาศอึดอัดไป

“ไม้มาผิดจังหวะหรือเปล่า...” ไม้เก้ๆ กังๆ เหมือนหาที่ยืนของตัวเองไม่เจอ แม่ยิ้มแล้วส่ายหน้า กวักมือเรียกเจ้าไม้มานั่งด้วยกัน

“ไม้รู้ด้วยหรือเปล่าว่าพี่เราชอบน้องดิว” แม่หันไปถามไม้ด้วยอีกคน ไม้ถึงได้หันมามองผมพื่อปรึกษาว่าควรเอาไงกับสถานการณ์นี้ดี

“น้องมันรู้แม่” ผมตอบแทน

“รู้มาตลอดเลยสิ งี้แม่เป็นคนเดียวที่ไม่รู้เหรอ...” แม่มองหน้าผมกับน้องสลับกันไปมา ซึ่งเราสองพี่น้องก็ได้แต่ก้มหน้ารับผิดไปตามระเบียบ ไม่รู้แม่จะโกรธไหม หรือมีปฏิกิริยากับเรื่องนี้ยังไง แต่ผมไม่คิดว่าแม่จะรังเกียจพวกรักเพศเดียวกันหรอก แม่ดูโอเคมากๆ กับเรื่องนี้ เห็นได้จากการที่ดิวมีแฟนเป็นผู้ชายแล้วแม่ยังยิ้มหน้าชื่นตาบานที่พวกเขารักกัน

“น้อยใจดีป่ะ ทั้งบ้านรู้กันหมดมีแค่แม่ที่ไม่รู้อยู่คนเดียว” ผมรีบคว้าร่างแม่กอดไว้ เจ้าไม้ก็ลงจากโซฟามากอดขาแม่

“ต้นขอโทษ ต้นไม่ให้ไม้บอกแม่เอง..”

“ทำไมละ”

“มันก็อาจเป็นแค่ความรู้สึกช่วงหนึ่ง วันหนึ่งมันก็อาจจะหายไป...ต้นคิดว่าได้คบกันเมื่อไหร่จะบอกแม่” ถึงจุดนั้นมันต้องบอกแน่นอนอยู่แล้วอะ

“ถ้าบอกว่าชอบมานานคงไม่แค่ช่วงหนึ่งแล้วมั้งต้น เฮ้อ...เรานี่น้า เคยสารภาพกับน้องเขายัง” ผมส่ายหน้า

“ไม่ครับ ดิวไม่เคยโสดให้ต้นสารภาพเลย”

“ก็เลยไปปากเสียใส่น้องเขาตอนนั้นใช่ไหม” ตอนนั้นคือตอนที่น้องทะเลาะกับแฟนใช่ไหมละครับแม่ อยากถามนะ แต่เดี๋ยวแม่รู้ว่าปากเสียใส่น้องมันตลอด

“ครับ ก็...มันหงุดหงิด” ผมรีบซบหน้ากับไหล่แม่เพื่ออ้อนทันที หวังว่าแม่จะไม่ด่าหรือว่าอะไรผม

“โอเค...แม่เข้าใจดีลูก เข้าใจทั้งหมดเลยว่าทำไมวันนี้เราถึงเอาแต่หน้าบึ้ง เวลาต้นไม่ยิ้มไม่หัวเราะ แม่ไม่สบายใจเลยนะลูก แล้ววันนี้ที่ต้องถามก็เพราะลูกเป็นแบบนั้น” แม่ลูบหัวเบาๆ อย่าอ่อนโยนตอนนี้สิ...จะร้องไห้

ผมว่าทุกคนอะ...ต่อให้เราโตแค่ไหน เมื่อเราอยู่ต่อหน้าพ่อแม่ เราก็จะกลับไปเป็นเด็กได้อีกครั้ง พ่อแม่มองเราเป็นเด็กเสมอ เหมือนที่เรารู้สึกเราเป็นเด็กเวลาต้องอยู่กับพวกท่านนั่นแหละ

“ต้นขอโทษครับแม่” ผมบอกออกไปเบาๆ เสียงชักจะสั่นเหมือนกับอารมณ์ที่กำลังแกว่ง เราเข้มแข็งได้อยู่เรื่อยๆ นั่นแหละ ถ้าไม่มีใครสักคนมาปลอบเรา...คำปลอบโยนเหมือนสิ่งที่ทำลายกำแพงสูงและหนาให้พังทลายลงมา

“แล้วเราจะทำยังไงต่อไป...เราจะแอบชอบน้องต่อไปแบบนี้เหรอ ไม่เจ็บเหรอลูก”

“เจ็บดิแม่ แล้วจะให้ต้นทำยังไง...ต้นพยายามตัดใจแล้ว ต้นพยายาม...และพยายามอยู่”

“อืม แม่เข้าใจลูก...แม่เข้าใจต้นนะลูกนะ แม่คงบอกได้แค่แม่ไม่อยากลูกของแม่เจ็บนะ แม่ไม่อยากให้ลูกของแม่เสียใจ แต่เมื่อลูกเลือกทางของตัวเองแล้ว...แม่ก็ทำได้แค่เฝ้ามองและห่วงหนูอยู่ห่างๆ ถ้าหนูรักแม่ หนูก็ต้องรักตัวหนูเองมากๆ ดูแลทั้งร่างกายและความรู้สึกของหนูเอาไว้ เพราะทั้งหมดที่เป็นหนูคือหัวใจทั้งดวงของแม่นะ...ไม้ด้วยนะลูก” แม่เอื้อมมือไปลูบหัวเจ้าไม้ที่ซบหน้ากับตักของแม่ ส่วนผม...

ผมพยักหน้าทั้งน้ำตา...บอกแล้วว่าอย่าปลอบ ถ้าปลอบเมื่อไหร่ สิ่งที่อดทนอดกลั้นเอาไว้มันจะพังทลายทันที ผมว่าผมอ่อนแอไม่ใช่น้อยเลยกับเรื่องพรรณ์นี้ น่าอายไหมถ้าจะต้องพูดเรื่องนี้กับใคร คนอื่นรู้เขาจะมองว่าผมน่าสมเพชหรือเปล่า แต่ก็ช่างมันเถอะ...แค่แม่ไม่คิดว่าลูกคนนี้อ่อนแอจนน่าเกลียด ผมก็ขอยืมไหล่ของแม่ร้องไห้หน่อยคงไม่เป็นอะไร แล้วหลังจากร้องไห้ครั้งนี้...ผมต้องเลือกสักทีว่าจะเอายังไงกับความรักที่มีต่อดิว...

เพราะผมรักแม่...ผมจะไม่ทำให้สิ่งที่แม่รักที่สุดต้องเจ็บปวด นั่นก็คือตัวผมเอง

.....100%.....

ได้เวลาพระเอกเราตัดใจเสียทีมั้ง...งอแงมาหลายครั้งแล้ว  :hao5:

ออฟไลน์ poommy_TY

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 101
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 12 - 100% [16/08/60]ByGukakST
«ตอบ #69 เมื่อ16-08-2017 22:50:31 »

โอเค มา!! เปลี่ยนตัวพระเอก หรือเปลี่ยนตัวนายเอกดี 555555

เขาไม่รัก ก็ปล่อย ทำถูกแล้วต้น ไม่สงสารต้น แต่ดีใจแทน อยากให้เจอคนที่ต้นรักและรักต้นเด้อออออ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 12 - 100% [16/08/60]ByGukakST
« ตอบ #69 เมื่อ: 16-08-2017 22:50:31 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 12 - 100% [16/08/60]ByGukakST
«ตอบ #70 เมื่อ16-08-2017 23:44:26 »

สนับสนุน 1 เสียงให้ตัดใจ,,,

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 12 - 100% [16/08/60]ByGukakST
«ตอบ #71 เมื่อ17-08-2017 01:14:25 »

ต้องเป็นแบบนี้อีกนานไหม

ออฟไลน์ Namwhankn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 67
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 12 - 100% [16/08/60]ByGukakST
«ตอบ #72 เมื่อ17-08-2017 03:11:39 »

อ่านรวดเดียวเลย แงงง สงสารพี่ต้นอ่ะ ถ้าดิวไม่เอาเราขอนะ ฮึ่ยยย เปลี่ยนนายเอกด่วนๆเลยค่า

ออฟไลน์ Bk borz.

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 12 - 100% [16/08/60]ByGukakST
«ตอบ #73 เมื่อ18-08-2017 00:05:54 »

เราอยากให้ต้นถอยออกมาจากชีวิตของดิวไม่ต้องไปกวนใจกวนตีนหรืออะไรเลยอ่านไปหน่วงไปเป็นกำลังใจให้นะครับรออ่านทุกวันเลย

ออฟไลน์ mareya.no7

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 12 - 100% [16/08/60]ByGukakST
«ตอบ #74 เมื่อ18-08-2017 11:30:22 »

เออ.. เรื่องนี้ไม่ขอดิวเป็นนายเอกได้ไหม ให้นางรื่นเริงกับบรรดาตัวผู้ต่อไป ขัดใจตั้งแต่เรื่องแมทละล่ะ นางทำตัวเองทั้งนั้น ขอนายเอกที่ไม่ดีเด่นไรมากมายแต่ไม่มั่วดีกว่า

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 624
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 12 - 100% [16/08/60]ByGukakST
«ตอบ #75 เมื่อ18-08-2017 12:05:34 »

ไม่ชอบนางตั้งแต่เรื่องนู้นแล้วเช่นกัน ดิวเอ้ยยย หวังว่าตอนจบคงจะไม่เป็นเอดส์ไปก่อนนะลูกกก ทำไมหนูมั่วขนาดเน้! สนับสนุนให้คนดีๆอย่างพี่ต้นหาใหม่ค่ะ!!  :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-5
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 13 - 100% [18/08/60]ByGukakST
«ตอบ #76 เมื่อ18-08-2017 20:00:50 »

>>ตอนที่ 13 [100%]<<
ผมพยายามปล่อยวางเรื่องของดิวลง เริ่มจากการปิดผ้าม่านเอาไว้ ไม่เปิดมันเพื่อมองห้องตรงข้ามอีก ก็ทุกครั้งที่มองไปผมก็จะคิดนั่นคิดนี่ฟุ้งซ่านไปเรื่อย แล้วนั่นก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้รู้สึกแย่อยู่เหมือนกัน แต่ที่ผมยังคิดไม่ได้คือผมควรถอยหรือว่าควรจะบอกกับมันไปตรงๆ ดีละ

ผมอยากบอกมันนะ...ถ้าบอกแล้วมันไม่ชอบผม ผมก็จะตัดใจจากมันได้ใช่หรือเปล่า เกลียดขี้หน้ากันไปเลยงี้ ผมจะไม่เสียใจทีหลังใช่ไหม แล้วถ้าผมไม่บอกจนมันไม่มีทางจะบอกได้อีก ผมจะเสียใจทีหลังไหม...ต้องเสียใจแน่ๆ เลยละ

ผมพยายามหาทางให้ของรักของแม่ชิ้นนี้เจ็บปวดน้อยที่สุด คิดจนกระทั่งหลับ ตื่นมาก็ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะเอายังไง เป็นผู้ชายก็มีความลังเลและความกังวลเยอะนะ ผมสลัดเรื่องดิวออก ไปอาบน้ำอาบท่า วันนี้มีเทสย่อยตอนเช้า โอ้เอ้รับรองว่าต้องตกแน่นอน ลงมาด้านล่าง แม่ทำอาหารเช้าเอาไว้รอ น้องชายผมก็ระริกระรี้อยู่กับแม่ก่อนแล้ว

“ไปตามน้องมากินข้าวไปต้น” อ่า...ทำไมต้องเป็นผมละครับเนี่ย

“ไม่ไปได้ป่ะ”

“จะตัดใจหรอ?” แม่พูดงี้หมายความว่าไงอ่า

“งั้นมั้งแม่ จะได้ไม่เจ็บไง...” ผมเดินเข้าไปสวมกอดแม่ตัวเองและหอมแก้มเธอทั้งซ้ายขวาให้ชื่นใจ

“นึกว่าจะลองจีบสักตั้งก่อนแล้วค่อยถอดใจเสียอีก”

“ไหนแม่ว่าแม่ไม่อยากให้ต้นเสียใจไง ไหงมาแนะนำให้จีบน้องมันละ ตัดใจจากมันน่าจะเป็นทางเดียวที่ไม่ต้องเจ็บ...”

“ตัดใจทั้งที่ยังไม่เริ่มเลย แม่ว่ามันเจ็บใจยิ่งกว่าอีกนะ แต่แม่ก็ตามใจลูก งั้นไม้ไปตามน้องดิวมาปะ” ยังไงก็จะตามดิวมากินข้าวด้วยกันอยู่ดีอะนะ

ผมนั่งกินข้าวก่อนโดยไม่รอเจ้าไม้ที่กำลังเดินไปตามดิวบ้านตรงข้าม แม่ก็ไม่ได้พูดอะไร เอาแต่นั่งมองผมแล้วก็ยิ้ม อะไรอะแม่...ทำไมมองผมแล้วยิ้มแบบนั้น จะล้อที่ผมร้องไห้เมื่อคืนหรือไงล่ะ ไม่ดีเลยนะแบบนั้น อายเป็นนะครับเนี่ย

ผมรีบกินข้าวอย่างไว ดิวกับไม้เดินเข้าผมก็สะพายกระเป๋าเรียบร้อย ผมเข้าไปกอดและหอมแม่อีกครั้ง จากนั้นผมรีบออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปมหาลัยโดยไม่ได้ทักทายดิว ถ้าจะตัดใจก็ต้องเมินกันไปเลยแบบนี้ ดีกับผมที่สุดแล้วล่ะ ไม่เจอหน้ามันให้มากเข้าไว้ไม่นานความรู้สึกก็อาจจะเจือจางลง

ผมเริ่มทำให้ตัวเองยุ่งมากๆ ด้วยการไปลงเรียนเสริมทั้งที่เมื่อก่อนปฏิเสธมาตลอดว่าไม่อยากเรียน อยากกลับบ้านไปหาแม่ ไปนอนแอ้งแม้งอยู่ที่ห้อง พอเลิกเรียนวิชาเอกก็มุ่งหน้าไปเรียนเสริมต่อทันที ฝุ่นกับพิกค่อนข้างแปลกใจที่ผมดูขยันเรียนแบบนี้ แถมยังโดนไอ้พิกมันแซ็วด้วยว่าอกหักหรือไงถึงได้ขยันได้ ตอนแรกผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเดาถูก ฝุ่นมันเลยบอกว่าคนอกหักมักทำให้ตัวเองยุ่งวุ่นวายเข้าไว้ จะได้ไม่คิดถึงคนที่หักอกเรา โอ้โห...เพื่อนกูสุดยอดไปเลย

ผมแค่ยิ้มบางๆ ให้พวกมัน บอกกับเพื่อนทั้งสองว่ามึงน่ะคิดกันไปเอง กูไม่ได้อกหักบ้าอะไรทั้งนั้น คนที่กูรักเขาแค่รักคนอื่นเอง ว่าจบก็ขำ เพื่อนผมไม่ยักจะขำด้วย ช่างมัน มึงไม่ฮากันกูฮาคนเดียวก็ได้

เรียนเสริมเลิกค่อนข้างจะเย็นมาก ประมาณหกโมงกว่าเลยตอนผมเดินออกมาจากห้อง เพื่อนผมกลับกันไปหมดแล้วเพราะไม่รู้จะอยู่ไปทำไมกัน ระหว่างเดินไปหน้ามหาลัยก็เจอกับไอ้พันและกลุ่มเพื่อนๆ มันเข้าพอดี

“อ่าพี่ต้น หวัดดีคร้าบ....”

“ก้มหัวต่ำขนาดนั้น ไม่ก้มกราบพี่ไปเลยวะ” ผมว่าปนขำ ก็ท่าทางมันตลก ยกมือไหว้แล้วโน้มตัวจนมือแทบติดเข่าตัวเองอยู่แล้ว คนอื่นเขาสวัสดีกันดีๆ ทั้งนั้น

“แหม่ พื้นมันไม่สะอาดอะ แล้วนี่พี่เพิ่งเลิกเรียนหรอ...ผมนึกว่าพวกปีสองเลิกกันหมดแล้ว”

“อืม พี่ลงเรียนเสริมวะ เบื่อๆ แล้วนี่เพิ่งเลิก?”

“ครับ เพิ่งเลิก ไอแมทมันจะกลับไปหาเมีย แต่ผมกับแก้วว่าจะไปดื่ม พี่สนใจไปด้วยกันไหมครับ” ทุกคนจ้องมาทางผมเพื่อรอคำตอบ แต่นอนว่าผมส่ายหน้า

“ไม่ละ พรุ่งนี้เรียนเช้า ไม่อยากแฮงก์มาเรียน”

“อ่อ งั้นกลับบ้านดีๆ พี่”

“เออ พวกมึงก็ด้วยนะ” เจ้าพันและเพื่อนขานรับคำ ผมก็เดินต่อออกไปทันที

ผมติดต่อหาแม่ก่อนจะไปหาที่ร้าน ไปช่วยแม่ทำงานอย่างเสิร์ฟอาหารหรือรับออเดอร์ ผมเล่าให้แม่ฟังว่าผมลงเรียนเสริมดนตรี ได้รับสายตาเห็นใจหน่อยๆ แต่ผมทำเป็นเมินมันแล้วก็เล่าเรื่องที่คลาสเรียนเสริมแทน ที่นั่นผมได้เพื่อนใหม่อีกสองสามคน เล่นเบสและกลอง ส่วนตัวผมเองเล่นเป็นแต่กีตาร์ คลาสสิกที่สุดแล้วก็หามาเล่นง่ายที่สุด ผมไม่ได้เก่งเรื่องดนตรีเท่าไหร่ พอเล่นได้สมัยเรียนมันเล่นเอาเท่ไงครับ เอาไว้จีบสาว แต่ไม่นานผมก็เบื่อแล้วก็เลิกเล่นมันไป

ตอนนี้กลับมาเรียนเสริมก็คงได้เล่นมันไปอีกสักระยะ คงฆ่าเวลาแล้วก็เรื่องทำให้ผมลืมเรื่องนั่นเรื่องนี่ไปได้บ้าง ผมตัดสินใจว่าจะเข้ามาช่วยงานที่ร้านเป็นประจำ ทั้งก่อนเข้าเรียนแล้วก็หลังเลิกเรียน เหมือนแม่จะรู้จุดประสงค์ดีแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาซ้ำเติมผมอีก ปล่อยให้ผมได้ทำตามความตั้งใจของตัวเองไปแบบนั้น

และแล้ว...ช่วงเช้าผมก็จะกินข้าวก่อนใคร ออกจากบ้านก่อนใคร ดิวจะมากินข้าวกับไม้และแม่ บางวันติดชินมาด้วยอีกคน ซึ่งผมไม่อยู่เจอหน้ามัน ตอนเย็นผมกลับบ้านดึกพร้อมกับแม่ เรียกว่าตัวติดแม่เป็นลูกแหง่เลยละครับตอนนี้ หน้าดิวก็ไม่ค่อยได้เจอ หน้าต่างห้องมันผมไม่ได้มองมันอีก แม้กระทั่งหน้าบ้านของมันผมก็ไม่มอง...

แรกๆ ก็เป็นเรื่องยากที่จะปรับเปลี่ยนสิ่งที่ทำเป็นประจำนี้ แต่พอยุ่งมากๆ ทำบ่อยเข้าก็เลยกลายเป็นเรื่องปกติ ผมเริ่มชินกับการกินมื้อเช้าเร็วๆ มีแค่แม่นั่งคุยด้วย ไปมหาลัยก่อนเวลาบ้างถ้าจำเป็น หรือไม่ก็กินเสร็จขึ้นห้องนอนเล่นรอเวลา พอไม่เจอดิวมากเข้า...ความรู้สึกที่เคยมีมันก็น้อยลง

ผมคิดถึงมัน...แต่ผมเจ็บกับความคิดของตัวเองน้อยลง ไม่ต้องเห็นมันมีคนอื่น ไม่ต้องเห็นมันสวีตกับใครหรือไม่ต้องฟังมันพูดจาไม่ดีใส่ สบายใจขึ้นเยอะ แต่ใช่ว่าผมจะทำใจได้มากขึ้น บางครั้งผมก็เล่นกีตาร์พร้อมกับคิดถึงรอยยิ้มของมันไปด้วย จะห้ามความคิดมันยากเกินไป ปล่อยให้มันได้เพ้อเจ้อบ้างเป็นบางครั้ง เอาแค่เราไม่เจ็บปวดกับมันก็พอแล้วล่ะ

“พี่...” เสียงเจ้าไม้ดังแว่วเข้าหู นี่เมื่อคืนผมไม่ได้ล็อกห้องหรือไงวะ วันนี้เป็นอาทิตย์...ไม่เจอดิวมาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ

“อะไรของมึงเนี่ยไม้” ดึงผ้าห่มมาคลุมโปง ยังง่วงอยู่เลย แม่ลองให้ทำบัญชีที่ร้าน ปวดหัวฉิบ ตัวเลขบานตะไท เมื่อคืนฝันเห็นตัวเลขเต็มไปหมด ผมหลอนโคตรๆ

“ผมมาตามไปกินข้าวเช้า”

“ปกติมึงตามกูแบบนี้ที่ไหน มีอะไรเจ้าไม้” ลดผ้าห่ม จ้องหน้าน้องเค้นความจริง

“จะชวนไปเล่นน้ำ...” นั่นไงล่ะ

“ไม่ไปอะ”

“โห วันหยุดทั้งที ไปกับน้องหน่อยดิ เนี่ยดิวมันมาชวน พี่ชินก็ไปด้วย” นี่ดูไม่ออกเหรอว่าผมไม่อยากเจอหน้าดิว

“ไม่เห็นเหรอว่าพี่พยายามหลบหน้าดิว”

“เห็น แต่พี่ชินบอกให้ชวน ผมก็ต้องชวน”

“เอาความจริง”

“ได้บัตรฟรีมา” เจ้าไม้ยิ้มแป้นแล้นพร้อมชูบัตรฟรีสองใบ

“ได้มาจากชิน”

“ใช่ ไปกัน มันฉลองที่คบดิวมาได้หนึ่งอาทิตย์” ตลกเหอะ คบกันได้หนึ่งอาทิตย์มึงต้องฉลองด้วยหรือไง

“มึงไปเองเหอะ พี่ไม่ไปอะ...ไม่ต้องบอกเหตุผลใช่ไหม” ว่าแล้วก็คลุมโปงอีกที ผมจะนอน

“อืม เสียดายบัตร”

“แม่ไง ชวนแม่” ผมตอบปัดๆ

“แม่ไม่ว่าง วันนี้แม่บินไปภูเก็ตเรื่องร้านอาหาร”

“เฮ้ ทำไมกูไม่รู้” ผมรีบลุกพรวดขึ้นมา แม่ไม่ได้บอกผมเลยอ่า

“เรื่องด่วน แม่รีบไปเมื่อเช้าอะ เลยไม่ได้บอกพี่ที่เอาแต่นอนอุตุอยู่บนที่นอน แต่ก็ช่างมัน ผมชวนเพื่อนผมไปก็ได้...”

“ไม้...” ไม้ยังไม่ทันพูดจบ เสียงดิวก็ดังมาจากด้านล่าง น้องผมมันขี้เกียจก็เลยตะโกนตอบ

“เราอยู่ข้างบน ขึ้นมาดิ!!!” นั่นแหละ จะชวนกันมาสิงห้องกูทำไมวะ เคยพูดว่าสงสารพี่ชายที่ต้องแอบรักเขาข้างเดียว ตอนนี้ผมตัดใจอยู่ยังจะเรียกมันเข้ามาหาอีก ตบให้หัวทิ่มดีไหม เห็นแก่ของฟรีนัก

“พี่ต้นไม่ไปอะดิว” ผมหันหลังให้ประตู เอาผ้าห่มห่อตัวเองให้เป็นดักแด้ ไม่หันไปเห็นก็ไม่เป็นไรแล้วเนอะ

“อ่า..ไอ้ต้น มึงอย่าเล่นตัวดิ้ พี่ชินอุตส่าห์ชวน” ทำอย่างกับพูดแบบนี้แล้วกูอยากไปมากขึ้น

“...” ผมเงียบไม่ตอบ พอดีพี่หยิ่งอะน้อง

“ไอ้ต้น อย่ามาแกล้งหลับนะ มึงลุกมาเลย...เราจะได้ไปกัน” ดิวส่งเสียงเรียกหนักขึ้น

“...” แต่ไม่เป็นผลหรอก ผมไม่สนใจ

“ช่างเหอะดิว พี่ต้นเหนื่อยอะ เราชวนคนอื่นไปด้วยก็ได้” ดีมากไม้ กล่อมแล้วลากมันออกไปจากห้องพี่ที

“แต่พี่ชินเขาอยากให้ไอ้ต้นไปนะ...” ขัดคำสั่งแฟนไม่ตายหรอกมึง

“บอกพี่ชินดีๆ พี่ชินไม่ว่าหรอก...พี่ต้นทำงานเยอะช่วงนี้”

“ทำงานเยอะหรือตั้งใจหลบหน้า...” ดิวแทรก ไม้ไปต่อไม่ถูกอีก ผมก็ไม่เห็นว่าแต่ละคนทำสีหน้ายังไง แต่ผมนอนหลับตานิ่งๆ เหมือนไม่รับรู้ใดๆ ทั้งสิ้น

“เฮ้อ...ออกไปให้หมดนั่นแหละ กูจะนอน” ความเงียบมันอยู่นานก็เริ่มอึดอัด ผมเลยจำเป็นต้องเอ่ยปากไล่ทุกคนให้ออกไปโดยไม่พลิกกายไปมองหน้าใครสักคน

“ไปเหอะดิว” ไม้บอกกับดิว แล้วทั้งคู่ก็ออกไปจากห้องผมอย่างที่ต้องการเสียที

นี่แหละเป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับผมแล้ว...

ถ้าไป ก็ต้องเห็นภาพบาดตาบาดใจอีกอะสิ มองดูดิวกับชินสวีตกันเนี่ยนะ...เห่อๆ ถ้าดิวมันโสดก็ว่าไปอย่าง ผมจะไม่มีทางปฏิเสธการชวนครั้งนี้เอาจริงๆ ผมคิดแล้วนะ ตอนนี้มันมีคนรัก มันมีคนอื่นผมก็ตัดใจไปก่อน แต่ถ้ามันโสดหรือผมมีโอกาสก็อาจจะลองดูสักตั้ง นั่นน่าจะดีที่สุด แต่ถ้าวันที่มันโสด เป็นวันที่ผมไม่รู้สึกอะไรกับมันอีก ผมก็จะหลุดพ้นจากการแอบรักข้างเดียวแบบนี้เสียที

ผมเลือกจะนอนต่อ ความง่วงกล่อมผมหลับได้ง่าย หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาผมเหนื่อยมากจริงๆ ไอ้การพยายามทำตัวเองให้ยุ่งเพื่อไม่คิดเรื่องดิวเป็นอะไรที่กินแรงไม่ใช่น้อยเหมือนกัน แต่ถือว่าผมประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง ไม่หมกมุ่นเรื่องมันเหมือนเมื่อก่อน ไม่หงุดหงิดที่ต้องเห็นมันมีคนอื่นหรือไม่ต้องอิจฉาคนอื่นที่ได้ยืนข้างๆ กับดิว

ผมตื่นอีกทีก็เกือบเที่ยง หาข้าวกินก่อนจะอาบน้ำอาบท่าเสียอีก แม่งหิวมาก แถมยังต้องทำกินเองอีก ไม่มีแม่อยู่ก็เงี้ย ลำบากไปอีกหนึ่งมื้อ พอผมกินอิ่มก็ขึ้นไปอาบน้ำอาบท่า เปลี่ยนชุดมานั่งทำรายงานส่งอาจารย์ในวันจันทร์ นั่งทำได้ไม่นานไอ้ฝุ่นก็วิดีโอคอลมา มีเจ้าพิกอยู่ในสาย เราช่วยกันทำรายงานและคุยเล่นสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย กว่างานจะเสร็จได้ปาไปนู้น...มืด

ป่านนี้เจ้าไม้ยังไม่กลับ ผมมองดูนาฬิกาล้วก็โทรหาเจ้าไม้ทันที มันไม่ยอมรับสายไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ได้ฟังเสียงรอสายนานๆ ผมหงุดหงิดเลยช่างมันไปก่อน ลงไปหาอะไรกินเองอีกหนึ่งมื้อ ไม่ได้ทำเผื่อเจ้าไม้เอาไว้เพราะคิดว่ามันคงกินจากข้างนอกมา

สามทุ่มกว่าไอ้น้องชายตัวดีถึงโพล่หัวเข้ามาในบ้าน ผมกำลังนั่งดูรายกายอะไรไปเรื่อยเปื่อยเพื่อรอมันเนี่ยแหละ มาถึงก็ยิ้มหน้าบาน ส่งเสียงแหะๆ คิดว่าจะทำให้ตัวเองหลุดพ้นจากคำบ่นของผมได้เหรอ

“ทำไมกลับดึกวะ กี่โมงกี่ยามแล้วเที่ยวไม่ดูเวลาล่ำเวลาเลยนะมึง” ผมสวดทันที

“ก็...”

“ก็อะไรละ ไหนพูด”

“พี่ชินเขาชวนไปกินข้าวกันต่ออะ ผมไม่อยากปล่อยดิวไว้กับพี่ชินสองคนก็เลยตัดสินใจไปด้วย แบตมือถือก็หมดเลยไม่ได้โทรหาพี่” ไม้อธิบาย

“เขาแฟนกัน จะไปเป็นก้างขวางคอทำไม”

“ก็ไม่อยากเป็นก้างหรอก ถ้าไม่ได้ยินพี่ชินคุยกับเพื่อนว่าจะฟันดิวอะ...”

......100%.....

ต้องบอกไม้ว่า...ไม่อย่าไปสนใจเลย ดิวก็งี้แหละ เขาฟันทีสองทีไม่สึกหรอกลูกกกกก  :z2:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 13 - 100% [18/08/60]ByGukakST
«ตอบ #77 เมื่อ18-08-2017 20:58:51 »

 :z3:

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6006
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +842/-16
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 13 - 100% [18/08/60]ByGukakST
«ตอบ #78 เมื่อ18-08-2017 21:23:26 »

วัดพระบาทน้ำพุ เหอะดิว



ขอโทษ..ไม่ไปส่งนะ


+1 ให้คนแต่งเลย
แต่งให้เกลียดตัวเอกของเรื่องได้เก่งจริงๆ
เรื่องที่แล้วก็ทำให้เกลียดไอ่แมทฝังหุ่น
พอมาเรื่องนี้ โอ๊ยยยยย..มันจะอะไรกันนักหนาว่ะ อิดิว
ลำไยมันมากกกกกก ถึงมากสุด ไม่เคยรู้สึกรำคาญตัวเอกเรื่องไหนๆได้เท่ากับ "ดิว" เรื่องนี้

โว้ยยยยย...หงุดหงิด
ห่านจิก

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6006
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +842/-16
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 13 - 100% [18/08/60]ByGukakST
«ตอบ #79 เมื่อ18-08-2017 21:30:21 »

อ่านตอนนี้แล้ว..แอบอดคิดไม่ได้ว่า..หรือจริงๆ ไอ่พี่ชินมันเล็งต้นกันแน่ว่ะ

หึหึ ดิว..ผัวน้องเหมือนอยากจะเป็นเมียต้น หรือเปล่าว้าาาาา ฮ่าฮ่า
ถ้าใช่..คงจะสะใจคนอ่านดีพิลึก

หุหุ
ผัวน้อง(ดิว) น่ะเมียพี่(ต้น)

กร๊ากกกกกกกกก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 13 - 100% [18/08/60]ByGukakST
« ตอบ #79 เมื่อ: 18-08-2017 21:30:21 »





ออฟไลน์ Namwhankn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 67
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 13 - 100% [18/08/60]ByGukakST
«ตอบ #80 เมื่อ19-08-2017 04:16:22 »

กว่าจะเจอรักแท้ หนูจะต้องเยินขนาดไหนอ่ะดิวลูกก คิดเยอะๆหน่อยนะลูกนะ ไม่ใช่เอาตัวเข้าแลกเพื่อให้เขาอยู่กับเรา หึ่ยย ขัดใจจริงๆ  :katai1:

ออฟไลน์ mareya.no7

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 13 - 100% [18/08/60]ByGukakST
«ตอบ #81 เมื่อ19-08-2017 10:13:44 »

คนรอบข้างต้นน่ารำคาญมาก ทั้งแม่ทั้งน้อง จะตัดใจแล้วยังจะมาพูดนั่นพูดนี่จะให้ลูกตัวเองทรมานงั้นเหรอ แล้วจะให้ลองจีบดิว ถามหน่อยดิวมันมีค่าพอให้ไปเกลือกกลั้วเหรอ เป็นโรคแล้วมั้ง ก็ไม่รู้ ให้ต้นไปเจอคนที่ดีกว่านี้ไม่ดีกว่าเหรอ ขัดใจจริงๆ //อินจัด เหอๆ

ออฟไลน์ BooJiRa_

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 13 - 100% [18/08/60]ByGukakST
«ตอบ #82 เมื่อ19-08-2017 14:28:30 »

 :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1: :katai1:
บักชินนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
สุดท้ายมึงก็เหี้ย พี่ต้นคะ พี่ต้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ออกโรงอีกครั้งเถอะค่ะ
แล้วเดินหน้าจีบแม่งเลยพี่ สู้ๆ :m31: :m31: :fire: :fire:

ออฟไลน์ sang som

  • เจ็บจิต!!
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1641
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-6
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 13 - 100% [18/08/60]ByGukakST
«ตอบ #83 เมื่อ19-08-2017 17:27:45 »

พอเหอะ เอาจริงๆ ชีวิตดิวมันเลือกเอง ต้นก็ตัดใจให้เด็ดขาดซักที

ออฟไลน์ smog09

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 13 - 100% [18/08/60]ByGukakST
«ตอบ #84 เมื่อ19-08-2017 20:38:17 »

เอาจริงๆดูจากชื่อเรื่องกับคำโปรยแล้ว ยังไงต้นก็คงได้กับดิวอ่ะ  :ruready

แต่ไม่แน่ คนแต่งอาจจะมีพลิกพลงพลิกแพลงทีหลังก็ได้

ออฟไลน์ Jeyibee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 36
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 13 - 100% [18/08/60]ByGukakST
«ตอบ #85 เมื่อ20-08-2017 07:41:55 »

ตั้งแต่อ่านมามีตอนล่าสุดที่ต้นจะตัดใจเนี่ยแหละที่ถูกใจเรา นี่มองว่าไม่มีทางที่ต้นจะคบกับดิวรอดตราบใดที่ต้นยังไม่เปลี่ยนนิสัยพูดไม่คิดของตัวเองอ่ะ ต่อให้คบกันก็คงต้องเลิกกันอยู่ดี ใครมันจะทนกับคำพูดแย่ๆได้ ยิ่งดิวเป็นเด็กมีปัญหาคงไม่มานั่งทำความเข้าใจหรือบรรลุได้เองว่าถึงปากหมาต้นก็รักอ่ะ ดูจากที่นางยังหูเบาเชื่อเพื่อนและโหยหาความรักความอบอุ่นไปทั่วอยู่แบบนี้ คนที่จะรับมือกับดิวและอยู่กันได้น่าจะต้องเป็นพวกเข้าใจและมีจิตวิทยาในการพูดมากกว่าต้น เอาจริงๆต้นเองก็เก่งนะเจอขนาดนี้ยังอดทนมาได้และยังรักอยู่ได้เนี่ย แต่ถ้าไม่เปลี่ยนนิสัยเรื่องการพูดยังไงก็ไม่รอด ดูจากตอนต่อไปต้นก็คงกลับไปวงเวียนดิวเหมือนเดิม อยากให้เอาให้แน่ๆไปเลยว่าจะตัดใจหรือจะรุก ถ้าตัดใจก็ไม่ต้องไปยุ่ง ปล่อยให้เค้าไปทางของเค้า ดิวทำตัวแบบไหนก็ได้แบบนั้น เลือกที่จะเป็นก็ต้องรับสิ่งที่จะเจอให้ได้ ในเมื่อง่ายก็ต้องทำใจที่จะเจอกับเรื่องแบบนี้ แต่ถ้ารุกก็ต้องเปลี่ยนตัวเอง ควบคุมคำพูดให้ได้ และรุกให้สุดๆ บอกไปเลยว่าจะจีบ ดิวยังเด็กจะแก้ไขมันก็ยังทัน ถ้าหากไปดูแล เอาใจใส่ แสดงออกแบบอ่อนโยนเราว่าดิวแพ้ทางอยู่ละ เลือกสักทางเถอะ อยู่ตรงกลางก็มีแต่ปวดใจ นี่อ่านแล้วก็ขัดใจเหลือเกิน ปล.เป็นนี่จะรุกนะ ส่วนตัวสงสารดิว เหมือนเด็กหลงทางอ่ะ ปล่อยไปต้องเจอแต่เรื่องแย่ๆแน่นอน เรื่องที่เคยมีอะไรกับคนอื่นมันไม่ได้บั่นทอนคุณค่าของดิวได้หรอก มีแต่ตัวดิวเองที่บั่นทอนคุณค่าของตัวเอง

ออฟไลน์ poommy_TY

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 101
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 13 - 100% [18/08/60]ByGukakST
«ตอบ #86 เมื่อ20-08-2017 09:58:42 »

เอาจริงๆ ต่อให้อันนี้ชินจะหลอกดิวอีกคนหรืออะไร
เราก็ไม่อยากเชียร์ดิวให้ต้นแล้วอะ
ส่วนต้น เราก็ว่าดีแล้วที่ทำแบบนี้ ไม่รับรู้ ไม่สนใจ
ปิดใจตัวเองไว้ แล้วความรู้สึกมันจะค่อยๆนิ่งขึ้น

อิชิน ทำไมต้องอยากให้จ้นไปอะ แอบชอบพี่ต้นปะ หรือยังไง หืมมมม คิดว่าจะดี ก็กลับแล้ว ขอให้ฟันดิวไม่สำเร็จ แต่โดนคนอื่นฟันแทน 55555555

ตัดใจดีแล้วต้น ปล่อยดิวมันไป ดิวมันอาจจะดีขึ้นได้
แต่อาจจะไม่ใช่เพราะต้นไง

สัมผัสไม่ได้เลยอะ ว่าจะรักกันยังไง ปวดหัวเบยยยยย

ออฟไลน์ GukakST

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +186/-5
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 14 - 100% [21/08/60]
«ตอบ #87 เมื่อ21-08-2017 22:31:59 »

>>ตอนที่ 14 [100%]<<

“หมายความว่าไง...”

“คืองี้พี่ วันนี้ไปเล่นน้ำกันใช่ปะ แล้วมันมีช่วงหนึ่งที่พี่ชินแกไปคุยโทรศัพท์กับเพื่อนในห้องน้ำ ดิวมันเล่นน้ำอยู่แต่ผมอะไปเข้าห้องน้ำก่อนพอดี ก็เลยได้ยินที่เขาคุยกับเพื่อนเขา เขาบอกว่ากับเพื่อนเขาว่าเตรียมตัวจ่ายให้กูได้เลย ไม่เกินคืนนี้กูได้ฟันน้องดิวแน่” ได้ฟังแล้วผมถึงกับสั่น แม่ง...แต่ละคนที่เข้ามาคบ เหี้ยๆ อย่างนี้ทุกคนสิหน่า

“ผมจะบอกพี่แล้วแต่แบตมือถือผมหมด ไอ้จะบอกดิวก็...นั่นแฟนมันนี่พี่ บอกไปก็เท่านั้น ผมก็เลยพยายามอยู่เป็นก้างให้นานที่สุด”

“แล้วไง...”

“ไม่น่าสำเร็จ ดิวพาพี่ชินเข้าบ้านไปแล้ว” ไม้พยักเพยิดไปทางบ้านตรงข้าม ทั้งบ้านปิดไฟหมดยกเว้นห้องนอนของดิว ผมละสายตามาทันทีที่เห็นเงาตะคุ้มอยู่ตรงหน้าต่าง

“คราวหลังก็ปล่อยไปเหอะ มึงก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี แล้วนี่กินข้าวมาแล้วสินะ ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้า แม่ก็ไม่รู้จะกลับเมื่อไหร่...” ผมอยากจะโทรไปหาแม่ แต่กลัวแม่ไม่ว่างก็เลยไม่อยากรบกวน

ไม้พยักหน้า แต่ก็ยังยืนมองผมนิ่งเหมือนรอดูว่าผมจะมีอาการยังไง ทว่าผมกลับเดินขึ้นห้องไม่สนใจอะไร ไม่ต้องห่วง ผมไม่เห็นเงาเขาทั้งคู่เพราะผมปิดม่านหน้าต่างเอาไว้ ต่อให้ไอ้ชินมันเลว มันมาหลอกดิว ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ดิวกับมันคบกัน คนเป็นแฟนกันจะมีอะไรกันมันก็เรื่องปกติ อ้าปากพูดไปก็เหมือนสือกเรื่องของคนอื่นเขา ดีไม่ดีจะมีปัญหาเหมือนเรื่องไอ้โอมอีก

เรื่องที่โดนโอมกระทืบ หากแม่รู้แม่ต้องช้ำใจมาก คำพูดแม่วันนั้นยังก้องหัวผมอยู่เลย...ผมเป็นสิ่งสำคัญของแม่ ผมต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ แต่ผมดันเอาตัวเองไปเจ็บเพราะช่วยให้ดิวได้คนรักกลับมา น่าตลกแต่แม่งก็ขำไม่ออก

ผมนัดฝุ่นกับพิกมาเล่นเกมด้วยกันคืนนี้ เพื่อดึงสมาธิตัวเองให้อยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งไม่ใช่ห้องฝั่งตรงข้าม ตอนนี้ค่อนข้างดึกแล้ว ชินคงไม่กลับบ้านมันแต่ค้างบ้านดิวแน่นอน บ้านนั้นก็มีแค่ดิวคนเดียว ไม่มีอะไรมาขัดขวางความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของพวกเขา...

“แม่...กลับมาเมื่อไหร่เนี่ย” ตอนเช้าผมลงมาเจอแม่กำลังยกอาหารมาเรียงที่โต๊ะ ด้วยความคิดถึง ผมเข้าไปกอดและหอมแก้มแม่ทันที

“เป็นลูกแหง่จริงๆ แม่กลับมาเมื่อคืน ดึกไปหน่อยเพราะเดินทางไกล”

“แล้วงานเป็นไงบ้าง”

“เรียบร้อยดี จริงๆ แม่ว่าจะค้างที่นู้นเหมือนกัน แต่ห่วงเด็กน้อยบ้านนี้ไม่มีใครดูแลเรื่องอาหารการกิน” แม่ทำสายตาเย้าแหย่ ผมก็เลยได้แต่ยิ้มเขิน

“ต้นทำเองไม่อร่อยเหมือนแม่ทำเลย นึกว่าวันนี้ต้องกินฝีมือตัวเองอีกซะแล้ว” กอดให้แน่น อ้อนให้มาก...คนนี้เป็นคนเดียวที่ผมอ้อนได้นี่นะ

“แม่.....” เจ้าไม้เพิ่งลงมา มันวิ่งโล่พร้อมเรียกแม่เสียงดังโอเวอร์มาแต่ไกล มาถึงก็ผลักผมออก สวมกอดแม่แทนผมซะอย่างนั้น ไอ้น้องเลว แย่งกันซึ่งๆ หน้าแบบนี้ได้ไง เดี๋ยวตบหัวทิ่มเลยไอ้นี่

“ฮ่าๆ แม่ไปทำงานแค่นี้เอง ทำอย่างกับไม่เจอแม่เป็นปี ติดแม่เกินไปแล้วนะพวกเราน่ะ แบบนี้จะเป็นฝั่งเป็นฝาได้ไหม”

“ไม่ได้ก็ไม่เห็นเป็นไร อยู่กันแบบนี้ไปจนตายนั่นแหละ” เจ้าไม้พูดก่อนจะหอมแก้มแม่แรงๆ แก้มแม่ช้ำหมดแล้วเฮ้ย!

“แน่ใจ? เดี๋ยวแม่จะรอดูตอนเรามีแฟน...” แม่พูดแบบนี้แสดงว่าแม่คิดว่าพวกเราทั้งคู่จะรักแฟนมากกว่าแม่ละสิ หึหึ ไม่มีทาง

“คงยังไม่มีง่ายๆ หรอก ทั้งผมทั้งพี่นั่นแหละ” ไม้กันมามอง ผมไหวไหล่เบาๆ

เรายังคงพูดคุยกันเรื่องที่แม่ทำงานมาเมื่อวาน ขณะเดียวกันก็กินมื้อเช้าไปพร้อมกันด้วย บ้านเราอาจกินช้า แต่มันแลกมาด้วยความสุขที่ได้รับ วันนี้แม่ไม่ได้ให้ไปชวนดิวมากินข้าวด้วย ไม่รู้ว่าทำไมผมไม่ได้ถาม กินเสร็จแม่อาสาไปส่งเราสองคนที่โรงเรียนและมหาลัย จากนั้นแม่งถึงได้แยกไปทำงานของตัวเอง

เรื่องเรียนของผมก็ดำเนินไปปกติ เรียนบ้างเล่นบ้าง แค่เอาตัวรอดไปแต่ละวิชาเท่านั้น มีคลาสหนึ่งวันนี้ เรียนไปแอบเล่นไปด้วย โอ้โหโคตรใจกล้า ผมชมตัวเองขำๆ ขณะที่กดท่าไม้ตายใส่ป้อมศรัตรู เราเกือบรอดแล้วนะ แต่ไอ้พิกแม่งดันดีใจเสียดังไปหน่อย อาจารย์เลยจับได้ นี้เป็นไง โดนด่าไปตามระเบียบน่ะสิครับ โถ่ๆ...ไอ้หมูเอ้ย!

พอไม่มีเรื่องดิว ชีวิตผมก็เป็นแบบนี้ วนไปเป็นสูตรตายตัว เรียนเสร็จก็เรียนเสริม จบเรียนเสริมก็ไปทำงานที่ร้านอาหารแม่ ปิดร้านนู้นสามสี่ทุ่มถึงได้กลับบ้านอาบน้ำแล้วนอน วันไหนงานเยอะหน่อย ผมก็นั่งทำมันในร้านของแม่ไปเลย คนยุ่งๆ ถึงได้วางงานตรงนี้แล้วไปช่วย

“พี่ต้น...” ผมเงยหน้าจากกองรายงานมองหน้าน้อง วันนี้ผมมีรายงานประมาณหนึ่งไม่มาก นั่งทำมันในร้าน แม่ที่แสนดีก็มีขนมมาให้ลูกกินเล่นระหว่างเขียนงานไปด้วย แต่ตอนนี้สิ เจ้าไม้มันทำหน้าห่อเหี่ยว นั่งตรงข้ามผมก่อนจะเอากระเป๋าตัวเองวางทับงานของผมเสียหมด

“อะไรของมึงไม้...”

“ไอ้พี่ชินมันทิ้งดิวแล้วพี่ มันบอกเลิกดิวต่อหน้าเพื่อนมันด้วย...” จากที่หงุดหงิดน้อง ตอนนี้ผมหยุดทุกอย่างมองหน้ามัน

“เล่าดิ”

“มัน...มันบอกกับดิวว่าที่มันคบกับดิวเพราะพนันกับเพื่อนเอาไว้ มันเอารูปถ่ายดิวนอนเปลือยให้เพื่อนมันดู ทุกคนหัวเราะเยาะ...แล้วทุกคนก็ยื่นเงินเดิมพันให้ไอ้ชินต่อหน้าต่อตาดิว ผมเห็นผมก็เข้าไปช่วย แต่ดิวมันผลักผมแล้วหนีไป ดิวไม่เข้าเรียนอีกเลย...ติดต่อไม่ได้” ไม้เล่าเหมือนจะร้องไห้ มันไม่สามารถช่วยเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ เอาไว้ได้

“ใจเย็นๆ...ไม่เป็นไรเว้ยไม่เป็นไร” ก่อนจะได้ปลอบใจตัวเอง ผมต้องปลอบไอ้ไม้ก่อน

“ทั้งที่ผมรู้อยู่แล้วว่ามันพนันกับเพื่อน แต่ผมไม่ยอมบอกดิว...”

“พูดเองหนิว่าบอกไปตอนนั้นมันก็ไม่มีประโยชน์อะไม้ มึงต้องอย่าคิดมาก...”

“แต่ผมสงสารดิว มันร้องไห้...มันร้องไห้นหนักมากเลยพี่” ผมนึกภาพนั้นออก ผมเคยเห็นมามาก่อนก็เลยรู้ว่ามันจะเลวร้ายแค่ไหน

“เดี๋ยวพี่ไปหามันเอง” เราสองพี่น้องมองหน้ากัน ผมตัดใจจากดิวอยู่ แต่พอรู้แบบนี้ผมก็อดเป็นห่วงมันไม่ได้อยู่ดี

ไม้เองก็รู้สึกผิดที่ตัวเองรู้เรื่องแต่ไม่ยอมบอกเพื่อน ผมเข้าใจความรู้สึกตอนนั้น จะไปบอกก็กลัวว่าจะเป็นสาเหตุให้พวกนั้นทะเลาะกัน เกิดชินมันอ้างแล้วดิวเชื่อ ไม้ก็จะกลายสภาพเหมือนผม คือต้นเหตุที่ทำให้ทั้งคู่มีปัญหากัน เรื่องของคนสองคนมันเป็นเรื่องเปราะบางมากๆ คนนอกยุ่งไปก็มีแต่เสี่ยงกับเสี่ยง

ผมลุกขึ้น เอากระเป๋าสตางค์และมือถือติดมือมา สั่งไม้ให้บอกแม่แล้วก็บอกไปเลยว่าผมไปไหน ความจริงเป็นยังไงให้แม่รู้ไปเถอะ ดีไม่ดี ถ้าดิวมันรู้สึกแย่มากเกินไป แม่ผมจะได้เข้าไปช่วยเหลือได้ ไม่รู้สิ...ผมว่าการที่ผู้ใหญ่รู้เรื่องปัญหาพวกนี้เอาไว้บ้างมันก็ไม่เสียหายอะไร เขาอาจช่วยเราได้มากกว่าที่เราคิดก็ได้ ไม้พยักหน้ารับรู้ สีหน้ายังคงย่ำแย่ ผมว่าตอนมันเล่าให้แม่ฟังมันต้องร้องไห้แน่นอน ไม่รู้ล่ะ...มโนไว้ก่อนว่ามันต้องอ่อนแอเหมือนพี่มันนั่นแหละ

ผมนั่งแท็กซี่กลับมาที่บ้านดิว คิดว่านี่เป็นที่ที่มันน่าจะอยู่ ผมตามชอบมันมาหลายปีก็จริงแต่ไม่เห็นมีที่ไหนที่มันชอบไปเป็นพิเศษ ส่วนใหญ่ก็ไปเที่ยวกับแฟน ซึ่งตามใจแฟนมันนั่นแหละ จะพาไปไหนดิวก็ไปกับเขาหมด ผมจ่ายค่าแท็กซี่ให้เรียบร้อยถึงได้เดินมาชะโงกหน้ามองเข้าไปที่บ้าน กุซแจสำรองดิวไม่ได้อยู่ที่ตัวผมวันนี้ ดูก่อนว่ามันอยู่บ้านไหม ถ้าไม่อยู่ผมจะได้เข้าบ้านไปเอากุญแจรถเก๋งแทน

รองเท้านักเรียนมันอยู่ ถอดทิ้งไว้เละเทะ แสดงว่ามันกลับมาที่บ้านละมั้ง ผมขี้เกียจกลับบ้านไปเอากุญแจสำรองก็เลยปีนเข้าบ้านมันทั้งแบบนี้ ประตูหน้าไม่ได้ล็อก นี่ไม่กลัวขโมยขโจรเลยหรือไง ผมสลักความหงุดหงิดนั้นออก รีบขึ้นไปที่ชั้นสอง หวังว่าดิวจะอยู่แล้วก็ไม่ได้กำลังทำร้ายตัวเอง

“ดิว...” ผมเปิดประตูพร้อมเรียกเจ้าของห้อง แต่ไม่เห็นแม้เงาของมัน

เสื้อผ้านักเรียนถูกถอดทิ้งเอาไว้ ประตูตู้เสื้อผ้าเปิดอ้าซ่า เหมือนรีบเข้ามาเปลี่ยนชุดแล้วก็ออกไปเลย แล้วมันไปไหนล่ะ...เวลาอย่างนี้ดิวะไปที่ไหน ผมลองโทรไปหาไม้ ลองถามมันดูว่ามีที่ไหนที่ดิวจะไปได้ไหม

(ผมไม่รู้เลยพี่ ไม่สนิทกับมันแบบนั้น)

“งั้นมีคนที่รู้ไหม อย่างเพื่อนมัน”

(เพื่อนมันเหรอ...ผม...) ไม้ลังเล ผมรู้ว่าไม้ไม่ค่อยชอบเพื่อนดิว

“อย่ามาอึกอักสิวะ ไม่ต้องไปสนใจหรอกถามว่าดิวอยู่ไหนให้ได้ก็พอ หรือมึงไม่ห่วงดิว”

“(ต้นนี่แม่นะ...) อ่าว ไอ้น้องเวร คุยต่อไม่ออกก็ส่งมือถือให้แม่เลยเนี่ยนะ

“ครับแม่”

(ต้นอะต้องใจเย็นๆ ก่อนนะลูก น้องดิวอาจไม่เป็นอะไรก็ได้ รอดูก่อนว่าน้องจะกลับมาตอนไหน ส่วนทางนี้เดี๋ยวแม่ให้ไม้ลองถามเพื่อนๆ ดูว่ามีใครรู้ที่ที่ดิวชอบไปบ้าง ต้นอย่าวู่วามนะลูก...) อ่า...ผมไม่ได้วู่วาม แต่ผมใจร้อน

“ก็ได้ครับแม่ ต้นรออยู่นี่แหละ”

(ดี งั้นแค่นี้นะ มีอะไรเดี๋ยวให้น้องโทรไป)

“ครับ” ผมวางสาย เดินออกมาจากบ้านของดิว เจ้าตัวรีบออกไปไหนไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ แม่งรีบจนประตูบ้านก็ไม่ล็อกไว้

ไม่รักไม่หวงบ้านก็พอเข้าใจ บ้านหลังนี้มีแค่มันเท่านั้นที่อยู่คนเดียว แต่มันไม่น่าจะรีบแบบนั้น ผมเดินกลับบ้านตัวเองทั้งที่ไม่ได้สบายใจจะจากไป แต่ให้นั่งรอมันในบ้านมันเองก็ดูจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก

ระหว่างนั่งรออยู่ม้าหินหน้าบ้าน ผมก็คุยกับไม้ไปด้วยว่าได้ข่าวอะไรมาบ้าง ตอนนี้ดิวไปไหนแล้วติดต่อเพื่อนดิวได้บ้างไหม ไม้บอกว่าเพื่อนดิวยังไม่ตอบเขามาเลยสักคนเดียว แต่มีคนหนึ่งเช็กอินย่านสถานบันเทิงเมื่อไม่นานนี้ บอกว่า...ดื่มย้อมใจ อ่า...ผมละอยากได้แผนที่จริงๆ จะตามไปดูเดี๋ยวนี้แหละ นี่ยังไม่มืดเลยด้วยซ้ำ ไปกันตั้งแต่ร้านยังไม่เปิดแบบนี้เนี่ยนะ...

การรอคอยจัดเป็นความทรมานในรูปแบบหนึ่ง ผมกล่อมตัวเองว่าดิวไม่เป็นอะไร มันช้ำใจหนักแต่ก็มีเพื่อนพามันไปเที่ยว คอยอยู่ข้างๆ มันไม่น่าทำร้ายตัวเองเหมือนครั้งก่อน แต่เฮ้ย...ล็อกอินย่านสถานบังเทิงเนี่ยนะ ผมจะใจเย็นกล่อมตัวเองไปได้กี่น้ำกัน มันไม่ทำร้ายตัวเอง แต่มันก็ไปเที่ยวในที่ที่เด็กไม่ควรเที่ยว แล้วมันก็อาจจะกินเหล้าเมามายและโดนคนอื่นหิ้วไปเข้าโรงแรม

ทำไมมึงคิดอะไรเลวอย่างนี้วะต้น...ดิวมันต้องไม่เหลวแหลกแบบนั้นสิ มันคงแค่ดื่มย้อมใจ เดี๋ยวก็กลับมา ผมเดินเข้าบ้าน หาน้ำเย็นๆ มาดื่มดับความหัวร้อนของตัวเอง แต่ยังไม่ทันอิ่ม แม่กับไม้ก็ขับรถเข้ามาจอดหน้าบ้าน

“อ่าว ไมกลับกันมาแล้วละ” ปกติแม่มักจะกลับตอนร้านปิด

“มาอยู่เป็นเพื่อนเราไง ดิวคงไม่เป็นไร...” แม่เดินเข้ามาตบบ่าผมเบาๆ

“แต่ผมเป็นห่วงดิวอะแม่” สีหน้าไม้ยังไม่คลายความกังวล มันเองก็ห่วงดิวไม่ต่างจากผม บวกกับความรู้สึกผิด ตอนนี้ไม้น่าจะยิ่งกังวลมากกว่าใครๆ

“ไม่เป็นไรลูก...เดี๋ยวดิวก็กลับมา ไปอาบน้ำอาบท่ากันก่อนเถอะนะ” แม่ดันหลังไม้เบาๆ เจ้าตัวไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่แต่ก็จำใจเดินขึ้นชั้นสอง

ผมเดินออกไปนั่งม้าหินหน้าบ้านเหมือนเดิม แม่ตามมานั่งข้างๆ เท้าแขนบอบบางกับไหล่ของผม เรามองไปที่จุดเดียวกันคือบ้านฝั่งตรงข้าม ในความเงียบมีความเครียดและกดดัน ดูจากที่มันอกหักแล้วร้องไห้ฟูมฟายเหมือนจะเป็นจะตายแบบนั้น ทำให้ผมไม่มั่นใจอะไรในตัวดิวเลย ผมกลัวว่ามันจะเตลิดไปไกล โดนไอ้ชินทำเลวใส่ขนาดนั้น เป็นใครก็คงเป๋เหมือนกัน อุตส่าห์คิดว่าใจตรงกัน ได้รักกับรุ่นพี่ที่แอบรักเรามานาน ผมรู้ว่ามันคงมีความสุขกับช่วงเวลาที่ผ่านมา แต่ยิ่งมีความสุขมากเท่าไหร่ ความทุกข์ใจก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น

“นึกว่าตัดใจได้แล้ว...” แม่พูดขึ้นมาลอยๆ

“แอบรักมันมาตั้งนาน แค่อาทิตย์เดียวคงลืมไม่ได้มั้งแม่...”

“นั่นสินะ แต่เราก็พยายามได้ดีเชียว แม่ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี อาจจะเพราะคำพูดแม่ทำให้เราเลือกหักใจ ไม่แอบรักต่อไปจะได้ไม่เจ็บปวด” ก็ใช่อะ ส่วนหนึ่งก็เพราะคำพูดแม่นั่นแหละครับ

“ก็...ต้นไม่ได้จะหักใจขาดขนาดนั้น แค่ยึดติดให้มันน้อยลง จะได้ไม่เจ็บปวดมาก ต้นไม่อยากให้แม่ทุกข์ใจเวลาต้องเห็นลูกตัวเองเสียใจ” แม่ลูบหัวผมเบาๆ รอยยิ้มเอ็นดูจางๆ ของแม่ผ่อนคลายความกังวลของผมได้มากทีเดียว

“ต้นคิดถูกแล้วล่ะ แต่เอาจริงๆ...แม่ก็อยากให้เราสมหวัง เพราะนั่นจะทำให้ลูกแม่มีความสุข แต่แม่ก็ตัดสินใจให้ไม่ได้หรอกนะว่า ระหว่างดันทุรังรักต่อไปกับตัดใจให้ขาดไปเลย อันไหนมันทรมานกว่ากัน”

“ต้นเข้าใจครับแม่” แม่โน้มหัวผมไปซบบนไหล่

ไม่ว่าไหล่ของแม่จะบอบบางแค่ไหน แต่มันก็ดูแข็งแกร่งเสมอเมื่อผมได้เอนซบมัน สำหรับผมมันเป็นเรื่องน่าทึ่ง ที่คนเป็นแม่อึดได้มากขนาดนี้ ต้องเลี้ยลูกชายสองคน ต้องเป็นหัวหน้าครอบครัว ต้องแบกรับสิ่งต่างๆ ที่เข้ามาและต้องเป็นที่พึ่งพิงให้กับลูกที่ยังไม่รู้จักโต ต่อให้ผมและน้องพยายามแบ่งเบาภาระให้แม่มากแค่ไหน ผมก็ยังรู้สึกว่าแม่ยังเหนื่อยกับภาระที่แบกอยู่บนบ่าอยู่ดี

ผมยังไม่เข้าใจความลำบากของคนเป็นพ่อเป็นแม่ แต่ผมก็อยากทำทุกทางเพื่อให้แม่มีความสุขที่สุด แล้วถ้าแม่อยากให้ผมหักใจจากดิว...อยากให้ผมหยุดรักที่อาจไม่สมหวังนี้ ผมก็จะทำ ไม่ง่ายนักแต่การปล่อยวางบ้างก็ช่วยได้เยอะ

“ถ้าต้นฉวยโอกาสตอนนี้...ต้นจะเลวไหมอะแม่” ผมลองถามเสียงเบา

“ก็แล้วถ้าต้นไม่ฉวยโอกาสตอนนี้ ต้นจะรอจนกว่าจะหักใจได้งั้นเหรอ...ลูกแม่ไม่มีความอดทนขนาดน้นหรอก แม่รู้” อ่า...แม่อย่ารู้ทันผมสิ

“แล้วถ้าผิดหวังล่ะ”

“แม่ก็เจ็บไปกับลูก...”

.....100%.....

คือแบบ...อ่านฟีตแบ็กทีไรเราหวั่นไหวทุกที แฮ่ๆ มีหลายมุมมองเหมือนกันนะเรื่องนี้ เราชอบอ่านที่จะได้อ่านมุมองของทุกคนจังเลยค่ะ

แต่ว่า...ตอนนี้เครียดๆ คือเราไม่คุ้นเคยกับเล้าเลยน่ะค่ะ แล้วมาขอลบเรื่องโดยเรื่องของเราผ่านพิจารณาที่เว็บหนึ่ง ก็ได้ค่าตอบแทนอะเนาะ แต่ห้ามลงที่อื่น เราแจ้งลบ แต่พี่เราบอกว่าไม่ควรไปบอกเขาตรงๆ ว่าผ่านเว็บอื่น...เราใจแป้วเลย คือ...มาสเตอร์ที่นี่จะไม่แบนเราใช่ไหม กังวลมากๆ เลยตอนนี้ กลัวเขาจะไม่พอใจ... :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ poommy_TY

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 101
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 14 - 100% [21/08/60]
«ตอบ #88 เมื่อ21-08-2017 23:26:38 »

คือบอกไม่ถูก

ก็เหมือนนเดิมนะ ยังไม่อยากให้ต้นไปยุ่งมากอะ
ทุกอย่างที่เกิดกับดิว มันก็เป็นผลมาจากการกระทำ การคิด การตัดสินใจ ความรู้สึกของตัวเองนั่นแหละ
เจอผู้ชายมากี่คนก็เป็นแบบนี้

ทางเลือกดิวมีอยู่ 2 ทางอะ จะง่ายแล้วก็โดนหลอกไปซ้ำๆ หรือว่าจะเข้มแข็งขึ้น หนักแน่นขึ้น แล้วก้าวผ่านมันไป

ต้นก็ดูๆห่างๆไปอะดีแล้ว เข้าไปยุ่งแล้วเขาไม่เห็นค่า ก็เจ็บอีกอะ เหอๆๆๆๆๆ

คนอ่านขอรอดูสถานการณ์ต่อไป ว่าเชียร์ไหวไหม

อิชิน เลวเว่อร์ๆ สูสีกะแมทเลย ฮึ่ยยยยย

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: ~ของเหลือ~ ตอนที่ 14 - 100% [21/08/60]
«ตอบ #89 เมื่อ21-08-2017 23:51:36 »

เลวมาก,,,

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด