❤ Inside love: เปลี่ยนยังไงสุดท้ายก็มึง ❤ Special Valentine's Day #คินโซ่ ❤
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ❤ Inside love: เปลี่ยนยังไงสุดท้ายก็มึง ❤ Special Valentine's Day #คินโซ่ ❤  (อ่าน 114106 ครั้ง)

ออฟไลน์ เจเจจัง

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
ภูของเราไม่ตายฟรีแล้ว ยัยน้ำตาลกะไอ้ธาม แกโดนหนักแน่ สะจายยยย

คิดถึงคินอ่า

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2598
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ saruwatari_guy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 208
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
กลายเป็นโซ่ น่าสงสารเลย

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
เรื่องนี้สนุกดีค่ะ คนเขียนคุมเนื้อเรื่องได้ดีไม่ออกทะเลเลย ภาษาที่ใช้ก็ใช้ได้ เสียดายหน่อย ๆ ที่ไม่เคยเข้ามาอ่านก่อนหน้านี้
แต่ให้กำลังใจตอนนี้ก็ยังทัน...เนอะ

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
23
☷ คืน ☷





ตลอดสองวันที่ผ่านมาผมขลุกตัวอยู่ในโรงแรมแห่งหนึ่งในเครือของพ่อ ข่าวพี่น้ำตาลกระจายไปทั่วประเทศ พ่อของเธอพยายามลบคลิปจากโซเชียลเน็ตเวิร์กแล้วแก้ปัญหาด้วยการออกสื่อว่าเธอป่วยทางจิต แต่หลายคนก็เรียกร้องให้ศาลลงโทษเธอ โดยเฉพาะแฟนคลับของพี่ภูที่ออกมาทำป้ายเรียกร้องความยุติธรรม ส่วนครอบครัวพี่ภูที่เพิ่งทราบข่าวก็พากันล้มป่วย ไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่เห็นเพราะมีจดหมายถึงครอบครัวว่าพี่ภูจะไปเรียนเมืองนอก


นักข่าวหลายสำนักก็โจมตีพี่น้ำตาลอย่างหนักว่ากุเรื่องขึ้นมาว่าตัวเองป่วยทางจิต และขอให้จิตแพทย์คนดังของประเทศเป็นผู้วินิจฉัยว่าเธอป่วยจริงหรือแสร้งตบตาคนอื่น บ้างก็สัมภาษณ์เพื่อนของพี่น้ำตาลถึงพฤติกรรมที่ผ่านมาว่าเธอแสดงออกอย่างไรขณะอยู่ในมหาวิทยาลัย ส่วนใหญ่ก็บอกว่าเธอปกติเหมือนคนทั่วไป ไม่มีใครคาดคิดว่าเธอจะทำแบบนั้น เพราะไม่มีข่าวว่าเธอคบกับพี่ภูเลย


ผมกลายเป็นพยานเพียงหนึ่งเดียวของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพื่อนร่วมรุ่นหลายคนจับจุดเชื่อมโยงนี้ได้ก็พากันโพสข้อความถึงผม ไว้อาลัยแก่ผมที่ยังคงหายสาบสูญอยู่จึงยิ่งขุดประเด็นให้นักข่าวเล่นได้อีกมากมาย


หลายคนพยายามติดต่อผม แต่ผมตั้งค่าปิดการแชทไว้จึงไม่มีใครรู้ว่าผมออนไลน์อยู่ ไล่อ่านข้อความของเพื่อนร่วมคณะที่แสดงความเสียใจแก่ผมและอีกหลายคนที่เชื่อว่าผมยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง


‘กูรู้ว่ามึงยังอยู่ โทรกลับด้วย เป็นห่วง’


ข้อความจากคินทำให้ผมรีบต่อสายหามัน ขณะเดียวกันก็ตะโกนสั่งข้าว


“กะเพราหมูกรอบไข่ดาวครับ”


(โซ่) ยังไม่ทันที่ผมจะฮัลโหล ปลายสายก็เรียกชื่อผมออกมา


“เออกูเอง สบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง”


(ฮึก ฮือ) ผมปล่อยให้คินร้องไห้ รับจานข้าวจากป้าแล้วลงมือสวาปามอย่างหิวโหยเคล้าเสียงสั่นเครือของคิน


“พอแล้วมึง” ผมลุกขึ้นส่งเงินค่าข้าวให้ป้า ดูดน้ำจนหมดแก้วแล้วพูดต่อ


“เดี๋ยวกูกลับไปหา คิดถึงมึงนะ” ผมยิ้มนิดๆ ก่อนจะได้ยินเสียงโวยวายจากเอ็ม


(คิน มึงร้องไห้ทำไมเนี่ย...โหล...มึงเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาทำเพื่อนกูร้องไห้)


“สิทธิ์ของแฟนไง” ผมหัวเราะนิดๆ เมื่อปลายสายพูดตะกุกตะกักฟังไม่รู้เรื่องจนอีกคนต้องพูดแทน


(ไอ้สัดโซ่เหรอ ไอ้เพื่อนเวร กล้าดียังไงมาทำให้พวกกูเป็นห่วงห้ะ!) เสียงโจลอดเข้ามาพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นของโบ๊ท


“กูยังอยู่ เลิกร้องไห้ขี้มูกโป่งเลยนะพวกมึง” จริงๆ พวกมันไม่ได้ร้องไห้หรอกครับ แต่สีหน้าไม่สู้ดีที่แฟนคลับแอบถ่ายแล้วแท็กในเฟซก็ทำให้ผมเห็นว่าพวกมันโทรมมาก หนักกว่าตอนที่ผมนอนเป็นเจ้าชายนิทราอีก


ตอนนั้นพวกมันยังมีหน้าถ่ายรูปคู่กับเหล้ามาเย้ยผมอะคิดดู


ผมคุยเล่นกับพวกมันอีกนิดโจก็ส่งโทรศัพท์ให้คิน ผมเงียบรอมันวางแต่คินก็ไม่วางสักที


“วางสายดิ”


(กูไปหามึงได้ไหม)


ผมถอนหายใจหนัก ผมเองก็อยากเจอคิน อยากให้คินอยู่ข้างๆ ผมในเวลานี้ แต่เพื่อความปลอดภัยของทั้งผมและคินเราจำเป็นต้องอยู่ห่างกันไปก่อน


“ไม่ได้ว่ะคิน มึงอดทนหน่อยนะ กูรู้ว่ามันยาก แต่ก็เพื่อความปลอดภัยเราต้องอยู่อย่างนี้ไปก่อน”


(กูคิดถึงมึง กูทนไม่ได้อีกแล้วว่ะโซ่ มันทรมานนะที่รู้ว่ามึงยังอยู่แต่ไปหาไม่ได้) เสียงคินสั่นจนผมใจอ่อนยวบ ผมเองก็รู้สึกไม่ต่างจากคินหรอก ถ้าคินหายไปผมก็ทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้


ผมชั่งใจอยู่สักพัก สายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนยืนหลบอยู่แถวต้นไม้ สวมชุดสีดำตลอดทั้งตัว


คนที่ผลักผมลงทะเล


“คิน กูต้องวางสายแล้ว รักมึงนะ แล้วเจอกัน” ผมกดตัดสายแล้วต่อสายหาบอดิการ์ดที่พ่อส่งมา ความจริงพวกเขาตามติดผมแจตั้งแต่วันแรกแล้วครับ แต่ผมไล่ให้ไปหลบอยู่ตามมุมต่างๆ ใครจะอยากให้คนมองเป็นมาเฟียล่ะ ไปไหนมาไหนมีแต่คนตามเนี่ย


“มีคนตามผมครับ หลบอยู่ตรงพุ่มไม้แถวร้านข้าว ผมคิดว่าเขากำลังวางแผนทำร้ายผมอยู่ รีบมานะครับ” ผมวางสายแล้วเดินกลับไปที่ร้านแล้วทำทีสั่งข้าวเพิ่มอีกกล่อง


ผมคุยกับตำรวจตั้งแต่วันที่ข่าวออกแล้วครับ รวมถึงบอกชื่อบุคคลที่พยายามฆ่าผม ผมรู้แต่ชื่อเล่นของเขาและสถานีที่เขาอยู่ ยืนชี้รูปตำรวจในระเบียนก็เรียบร้อย โชคร้ายที่วันนั้นเขาไม่อยู่ และหลังจากข่าวออกเขาก็หายตัวไปเลย


คิดไม่ถึงว่าเขาจะหาตัวผมเร็วขนาดนี้


ผมนั่งรอข้าว เหลือบมองเขาเป็นระยะ จงใจถ่วงเวลาให้พี่บอดิการ์ดตามมาไวๆ แต่เหมือนคนร้ายจะไหวตัวทันถึงได้เดินดุ่มเข้ามาพร้อมกับยกปืนขู่


“รีบไสหัวไปให้หมด” เขาไล่ลูกค้าทุกคนออกจากร้าน รวมทั้งป้าเจ้าของร้านที่รีบหอบเงินหนีไป


เขาหันมามองผมด้วยแววตานิ่งเรียบ ไม่มีแววตาโกรธเคืองอย่างที่ผมคาดไว้


“หาเจอเร็วดีนี่” ผมนั่งไขว่ห้างแล้วกอดอก เหลือบไปเห็นพี่บอดิการ์ดที่เพิ่งมาถึงยืนหลบมุมและกำลังโทรหาใครบางคน ผมคิดว่าคงเป็นตำรวจ ผมโล่งใจและนั่งเฉยๆ เพื่อรอให้ทุกอย่างจบสักที


“ไม่ยากเกินความสามารถหรอก” เขาจ่อปากกระบอกปืนแนบกลางหน้าผากผม ถ้าเขาลั่นไก ผมก็ตาย


“ไม่ไปปลอบใจพี่น้ำตาลเหรอ” แววตาคนตรงข้ามวูบไหว ผมคิดว่าเขาเองก็ห่วงพี่น้ำตาลเหมือนกัน


“ไม่มีแก คุณหนูจะปลอดภัย”


“พี่น้ำตาลต้องได้รับโทษที่เขาก่อไว้ มึงเองก็เหมือนกัน” ผมจ้องตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ เขาผงะไปนิดผมจึงใช้จังหวะนั้นรีบผลักปืนออก เขาประชิดเขาเพื่อหันปากกระบอกปืนไปทางอื่น


ปังๆ


เสียงกระสุนยิงกราดไปทั่วร้าน แม้จะตัวเล็กกว่าแต่ผมใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดตรึงมือเขาให้ปืนอยู่ห่างจากผม เขากระแทกตัวผมให้หลุดออกแต่ผมก็กดมือเขาไว้แน่น ส่งสายตาให้พี่บอดิการ์ดรีบเข้ามาเพราะผมจะไม่ไหวแล้ว


พลั่ก


ปัง!


“คุณเต้!”


เสียงพี่บอดิการ์ดดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ล้มลง ผมถูกพยุงขึ้นจากพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง สิ่งเดียวที่ผมเห็นคือดวงตาของเขาที่สบตาผม


เป็นครั้งแรงที่ผมเห็นใครตายต่อหน้าต่อตา
.
.
.
.
.
ผมแค่ถูกผลักกระแทกโต๊ะ ไม่ได้บาดเจ็บอะไร แต่พ่ออยากให้เช็คโน่นนี่อย่างละเอียดผมก็ขัดไม่ได้ ระหว่างนั้นพ่อก็เล่าถึงเรื่องคดีพี่ภู ผลวินิจฉัยออกมาแล้วว่าพี่น้ำตาลผิดปกติทางจิตจริงแต่ทุกสิ่งที่เธอทำผ่านกระบวนการคิดมาอย่างดี เธอไม่ได้พลั้งมือแต่จงใจทำ ดังนั้นเธอจึงได้รับโทษจำคุกตลอดชีวิต พ่อของเธอพยายามวิ่งเต้นหาทนายมาช่วยให้พ้นโทษ


แต่เธอก็ยอมรับผิดทุกข้อกล่าวหา รวมถึงแฟนเก่าของพี่ภูที่เสียชีวิตไปก่อนหน้านั้นด้วย แต่เธอไม่ทราบว่าศพของพี่ภูถูกทำลายอย่างไร ส่วนผู้สมรู้ร่วมคิดในคดีก็เสียชีวิตขณะพยายามฆ่าพยานซึ่งก็คือผม ตำรวจจึงสืบจากที่อยู่ของธามไล่หาประวัติการเดินทางไปเรื่อยก็พบว่าเถ้ากระดูกของพี่ภูอยู่ที่ใด และครอบครัวพี่ภูก็รับกลับไปด้วยน้ำตา


ผมเข้าไปให้การในชั้นศาลอีกครั้งก่อนจะออกมาเจอแม่กับพ่อปลอมๆ ยืนให้สัมภาษณ์กับนักข่าว


“น้องเต้ลำบากมากค่ะ ต้องอยู่อย่างระแวง แม่กังวลว่าจะเกิดเรื่องร้ายกับเขา โชคดีนะคะที่จับคนร้ายได้แล้ว” เธอแสร้งเช็ดน้ำตา ผมเบะปากให้กับคำพูดของเธอ


“ผมเองก็ต้องคอยดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่ค่อยได้หลับได้นอนกลัวคนร้ายจะเข้ามาทำร้ายลูก”


เหอะ! โกหกกันหน้าด้านๆ ไปไหม


ผมทนดูสองคนนี้เสแสร้งต่อไปไม่ไหวจึงจับมือพ่อแล้วเดินร้องห่มร้องไห้ออกมาให้นักข่าวเห็น


“ฮือ ดีใจมากเลยที่ผมได้เจอพ่อตัวจริง” ผมร้องลั่นเรียกร้องความสนใจก่อนจะโผเข้ากอดพ่อแน่น นักข่าวเห็นพวกเราก็รีบเข้ามาหา ผมบีบน้ำตาแล้วพูดต่อ


“พ่อรู้ไหม ผมถูกพ่อกับแม่ปลอมๆ โขกสับสารพัด แม่ก็พยายามยัดเยียดผมให้พวกเสี่ย ส่วนพ่อก็พยายามจะข่มขืนผมทุกวัน โชคดีที่หนีรอดมาได้ ผมไม่อยากกลับไปบ้านหลังนั้นอีกแล้ว ฮือ” ผมร้องไห้ซุกอกพ่อ นักข่าวก็พยายามเข้ามาถามว่าพ่อเป็นพ่อของผมจริงๆ หรือเปล่า


“เต้เป็นลูกแท้ๆ ของผมเองครับ ผมมีเอกสารตรวจดีเอ็นเอเรียบร้อย และผมจะไม่ยอมให้คนพวกนั้นมารังแกลูกผมอีกเด็ดขาด” ผมเหลือบไปมองหน้าซีดๆ ของสองสามีภรรยาที่รีบปิดหน้าหลบนักข่าวก่อนจะวิ่งหนีไป


“พ่อไม่เคยรู้เลยว่าลูกถูกคนพวกนั้นบังคับให้ทำอะไรอย่างนั้น” พ่อลูบหัวผมด้วยแววตาเศร้าสร้อย


“กลับบ้านเรากันนะ” พ่อโอบไหล่ผมพาเดินไปขึ้นรถ แต่ผมปฏิเสธ


“เดี๋ยวผมกลับเองครับ ผมมีเรื่องต้องไปทำก่อน”


ผมยืนส่งพ่อขึ้นรถก่อนจะขึ้นรถเมล์ไปยังบ้านคิน ในเมื่อเรื่องทุกอย่างจบแล้ว ผมก็ควรไปหามันสักที


คิดถึงจะตายอยู่แล้ว


วูบ


ขณะเดินอยู่ผมรู้สึกเวียนหัวจนต้องทรุดลงนั่งข้างเสาไฟฟ้า ทั้งที่อีกไม่กี่ก้าวก็ถึงหน้าบ้านคินแล้ว


‘โซ่ เป็นอะไร’ เต้ถามผมด้วยเสียงกระวนกระวาย ผมสะบัดหัวไล่ความมึน รู้สึกร่างกายไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาเฉยๆ


ทันทีที่ผมหลับตาลงผมก็ไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้อีก จะขยับร่างกายตัวเองก็ทำไม่ได้ มีเพียงความมืดมิดที่อยู่รอบตัว เสียงเต้แผ่วและค่อยๆ ไกลออกไป


จับใจความได้เพียงประโยคสุดท้าย


‘เราขยับตัวได้แล้ว!’







Tbc.






 :mew4:โถ่โซ่ อีกนิดเดียวก็จะได้เจอคินแล้วเชียว ตอนหน้าตอนจบแล้วน้าาาาา ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ค่ะ :mew3:
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-03-2017 19:32:10 โดย janeta »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
จะได้กลับเข้าร่างแล้วสินะ (คนเขียนอย่าลืมคู่เซียกับเต้นะคะ)

ออฟไลน์ ตีสี่

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 412
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-5
    • 61'
เฮ้ย!!!! ยมส้วม (โอ้ จูเยซู) เป็นคนวางแผนทั้งหมดหรือเปล่านี่
พอเรื่องคลี่คลายเลยเสกให้โซ่กลับเข้าท้องตัวเอง
แต่ดีอ่ะ เออ แล้วสัญญาคู่รักที่โซ่ในร่างเต้ไปทำไว้จะทำยังไงอ่ะ

ออฟไลน์ เจเจจัง

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
นิยายเรื่องนี้สนุกมากค่ะ ชอบมากๆ แต่ๆๆๆ มันสั้นปาย คินกะโซ่ยังไม่สวีทเลย. ขอตอนพิเศษ ชีวิตในมหาลัยสักสามสี่ตอนนะ. อ้อ อยากเห็นคินหึงด้วย

ออฟไลน์ Apple_matinie

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1565
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-2
ดีใจมากกกร้องกริ๊ดลั่นบ้านนนน โซ่ขนับได้เเล้ว

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
เรื่องพลิกล็อกเลย
โซ่ เต้ เป็นพี่น้องกัน
แต่คนละแม่  :hao7:
อยากเห็นคนผิดได้รับโทษ
คิน โซ่   :กอด1:
เซีย เต้  :กอด1:
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
 ไม่อยากให้จบเลย ต่ออีกให้โซ่สวีทกับคินก่อน ให้คินได้ช่วยโซ่เดินก่อนค่อยจบ 555
  รออ่านตอนต่อไปคับ

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2665
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +74/-2
24
☷ บทส่งท้าย ☷




[คิน]
ผมกำลังกลับบ้าน ระหว่างทางก็เห็นผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งทรุดตัวพิงเสาไฟอยู่ แผ่นหลังคุ้นเคยทำให้ผมรีบจอดรถข้างทางแล้ววิ่งไปหาเขาทันที


โซ่กลับมาแล้ว มาหาผมแล้ว


หมับ


ผมกอดร่างเล็กแน่น ดีใจที่เขากลับมาหาผม ผมจะไม่มีวันปล่อยให้เขาไปไหนอีกแล้ว


“เอ่อ คุณเป็นใครครับ”


เสียงตื่นตระหนกพร้อมกับแรงที่พยายามดันผมออกทำให้ผมต้องผละออกจากเขา มองใบหน้าคุ้นเคยแต่แววตาเปลี่ยนไป


“โซ่?”


ผมเรียกซ้ำ หวังให้เขาแค่ล้อเล่นกับผมแล้วส่งยิ้มทะเล้นมาให้เหมือนเคย เขาทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้ แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับห่างเหิน


“คินเหรอ”


“มึงเป็นอะไร”


“เราไม่ใช่โซ่หรอก เรา...เต้”


วินาทีนั้นเหมือนโลกสลายลงตรงหน้าผม นี่คือเต้แล้วโซ่อยู่ไหน


“โซ่ล่ะ” ผมถามด้วยเสียงอ่อนแรง ดูจากสถานการณ์แล้วโซ่กำลังมาหาผมชัดๆ แล้วเขาไปไหน


“เรา...ไม่รู้” เต้ส่ายหน้า


มึงหายไปไหนอีกแล้วโซ่


เลิกทำให้กูทรมานสักที
.
.
.
.
ผมแยกทางกับเต้แล้วขับรถมายังบ้านของโซ่ บ้านที่มาบ่อยจนจำขึ้นใจ ไหว้พ่อโซ่ที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บริเวณสวนหน้าบ้าน


“มาหาโซ่เหรอคิน” พ่อโซ่ทัก สีหน้าเขาดูดีขึ้นกว่าครั้งสุดท้ายที่ผมพบเขา หวังเหลือเกินว่าเป็นเพราะโซ่ฟื้นแล้ว


“ครับ” ผมรีบขึ้นไปบนห้องโซ่แต่ไม่กล้าเปิดประตูเข้าไป ได้แต่ยืนอยู่หน้าห้องเพราะกลัวว่าสิ่งที่หวังจะไม่มีวันเป็นจริง


ผมคงทนไม่ได้ถ้าต้องเห็นมันนอนนิ่งอยู่บนเตียงอีกครั้ง


“โซ่...” ผมส่งเสียงนำไปก่อน แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา


ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปิดเข้าห้องไป บนเตียงคือโซ่ที่ยังคงหลับใหล ผมทรุดตัวลงนั่งบนเตียง จับมือมันแนบแก้ม


“ได้ยินกูไหม ไหนมึงบอกจะกลับมาหากูไง อย่าเอาแต่นอนดิวะ”


ผมเอื้อมมือไปลูบแก้มมันแผ่วเบา จู่ๆ ความเครียดที่สะสมมาหลายวันก็กลั่นออกมาเป็นน้ำตา ผมปล่อยให้น้ำตาไหลเผื่อว่าโซ่จะรู้แล้วตื่นขึ้นมาด่าว่าผม ตบหัวแรงๆ เลยก็ได้ที่ผมร้องไห้


ขอแค่โซ่ฟื้นขึ้นมา


“ฟื้นขึ้นมานะ กูขอร้อง”


“เออ ฟื้นก็ได้” ผมกระพริบตาถี่ๆ ไล่น้ำตาออกไปเพื่อจะมองคนที่ส่งเสียงแหบพร่า โซ่ส่งรอยยิ้มเซียวๆ ให้ผม


“โซ่” ผมโถมตัวเข้าสวมกอดโซ่แน่น กอดให้สมกับที่รอคอยมาตลอดสามสัปดาห์ โซ่ยกมือตบหลังผมเบาๆ


“เบาๆ มึงกูหายใจไม่ออก” ผมผละจากโซ่แล้วสบตามันอย่างโหยหา


“กูจะทำให้มึงหายใจไม่ออกยิ่งกว่านี้อีก” ผมประคองใบหน้าโซ่ก่อนจูบปิดปากมัน สอดลิ้นลงไปทันที่ที่มันเผลออ้าปากจะด่าผม


“อื้อ” มือหนักทุบหลังผมให้ปล่อยออก แต่ตอนนี้ผมยอมเจ็บถ้าแลกด้วยจูบจากมันตัวจริง


จูบ...ที่ผมรอมาแสนนาน


“แฮ่ก...กูเพิ่งฟื้นนะโว้ย” ผมถอนริมฝีปากออกแล้วแนบหน้าผากตัวเองกับหน้าผากโซ่ จ้องตามันอย่างจริงจัง


“มึงไม่ได้ลืมใช่ไหมว่าเราเป็นแฟนกัน” ผมกลัวว่ามันจะลืมเรื่องทั้งหมด หรือทุกสิ่งที่เราทำร่วมกันกลายเป็นฝันที่โซ่จำไม่ได้


“ถ้าจำไม่ได้กูจะยอมให้มึงจูบไหมห้ะ คิดอะไรไม่เข้าเรื่องน่ะมึงน่ะ” โซ่จูบผมเบาแล้วผละออก


น่ารัก


ผมยิ้มนิดๆ อดไม่ได้ต้องโน้มลงไปจูบโซ่อีกหลายครั้งจนมันต้องดันผมออกแรงขึ้น


“พอแล้ว ปากกูช้ำหมด” ผมผละออกมานั่งพิงหัวเตียงแล้วจับมือโซ่ไว้


“ไม่รู้สึกแหยงบ้างหรือไง กูไม่ได้นุ่มนิ่มเหมือนตอนอยู่ในร่างเต้นะโว้ย” โซ่หลบตาผม และผมรู้ดีว่าเพราะอะไร


“ต่อให้เปลี่ยนไปยังไง สุดท้ายก็คือมึงไม่ใช่เหรอ” ผมจับหน้าโซ่ให้หันมามองกัน


“กูชอบที่มึงเป็นมึง ต่อให้มึงไปอยู่ในร่างที่น่าเกลียดน่ากลัว กูก็ชอบมึงอยู่ดี” ผมสบตาโซ่ที่เงยหน้ามอง อดไม่ได้ต้องก้มลงไปหอมแก้มอีกสักฟอดสองฟอด


“กูไม่ได้อาบน้ำมาตั้งหลายเดือนยังกล้าหอมกล้าจูบอีกนะ” โซ่ค่อยๆ ลุกขึ้นแต่มันดูอ่อนปวกเปียกจนผมต้องประคองนั่ง


“เพราะกูรักมึงไง” สายตาผมไม่เคยโกหก และใบหน้าขึ้นสีก็บอกได้อย่างดีว่าโซ่เข้าใจสิ่งที่ผมพูด


“กูก็รักมึง” โซ่บีบมือผมเบาๆ แล้วยิ้มให้อย่างสดใส


ขณะที่ผมกำลังจะก้มลงไปจูบโซ่อีกครั้งประตูก็เปิดออก


“เอ่อ...” พ่อกับแม่ของโซ่ยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู ผมรีบผละออกจากโซ่เพราะไม่รู้ว่าผู้ใหญ่ทั้งสองคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ ส่วนครอบครัวผมผมสารภาพไปนานแล้วว่าชอบโซ่


ตอนแรกพวกท่านก็ตกใจและต่อต้านถึงขั้นให้ผมเลิกคบหาโซ่ แต่เมื่อเห็นว่าการที่ผมชอบผู้ชายไม่ได้ทำให้ผลการเรียนผมตกต่ำ อีกทั้งโซ่ก็ไม่เคยพาผมออกนอกลู่นอกทางพวกท่านจึงยอมรับในสิ่งที่ผมเป็นในที่สุด


โซ่ไม่เคยรู้หรอกครับว่าช่วงแรกพ่อกับแม่ผมไม่ชอบเขาเลย แต่เพราะนิสัยเข้าหาผู้ใหญ่เก่งและเป็นเด็กดีเสมอต้นเสมอปลายทำให้ครอบครัวผมก็รักและเอ็นดูเขาไปแล้ว


“พ่อ...แม่” โซ่เรียกทั้งคู่ เมื่อพวกท่านตั้งสติได้ก็รีบเข้ามาหาโซ่อย่างดีใจ ลืมเรื่องที่เห็นเมื่อครู่ไปเลยเพราะสิ่งสำคัญตอนนี้คือโซ่ฟื้นแล้ว


“เป็นไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนรึเปล่าแม่จะให้ลุงหมอมาตรวจ” แม่โซ่เข้ามานั่งแทนที่ผมแล้วลูบหัวโซ่เบาๆ


“หมดเคราะห์สักทีนะเจ้าโซ่ เดี๋ยวพ่อรับขวัญด้วยแลมโบกินี่สักคันไหม” พ่อโซ่ชอบให้ของขวัญเป็นรถครับ โซ่มีเยอะจนเปิดโชว์รูมได้แล้วล่ะ


“ไม่เอาอะพ่อ เอาเงินนั่นไปเลี้ยงอาหารกลางวันเด็กกำพร้าดีกว่า” พ่อกับแม่โซ่หันมามองผมอย่างอึ้งๆ ผมโบกมือปฏิเสธว่าไม่ใช่ผมที่เสนอความคิดนั้น


“ทำไมล่ะ ไม่อยากได้รถเหรอลูก” แม่โซ่ถาม


“สิ้นเปลืองเปล่าๆ แม่ รถที่มีก็เยอะจนใช้ไม่หมดแล้ว” โซ่ยิ้มให้ทั้งคู่แล้วหันมามองผมนิดๆ


“ถ้าจะขออะไรสักอย่าง พ่อกับแม่สัญญาได้ไหมว่าจะให้”


“แกอยากได้อะไรล่ะ” พ่อโซ่ถาม


“ขออนุญาตให้ผมคบกับคินได้ไหม” โซ่พูดเสียงจริงจัง สบตาพ่อกับแม่อย่างแน่วแน่


ผมไม่กล้าคิดถึงขั้นว่าโซ่จะขออะไรแบบนั้นกับพ่อแม่ตัวเอง เพราะผมรู้ว่าผู้ใหญ่ลำบากใจแค่ไหนที่ลูกชายคนเดียวจะคบกับผู้ชายด้วยกัน ผมจำได้ว่าช่วงเวลานั้นยากลำบากแค่ไหนกว่าจะพิสูจน์ให้ครอบครัวเข้าใจว่าสิ่งที่เราเป็นไม่ใช่สิ่งผิด


เราแค่ตกหลุมรักใครบางคนเท่านั้น


“แม่คิดว่าลูกกับคินคบกันตั้งนานแล้วซะอีก” คำพูดของแม่โซ่ทำให้ผมแปลกใจ แต่ที่แปลกกว่าคือคำพูดของพ่อโซ่


“ไม่ใช่ว่าได้เสียเป็นเมียผัวไปแล้วรึไง” พ่อโซ่พูดอย่างขบขันก่อนจะกวักมือเรียกผมเข้าไปหา


“ไม่ต้องตกใจหรอกคิน ครอบครัวเราทั้งคู่คุยเรื่องนี้กันแล้ว เรารู้ตั้งนานแล้วว่านายชอบลูกของพวกเรา” พ่อโซ่ตบไหล่ผมเบาๆ แม่โซ่ก็ส่งยิ้มให้


“ขอบคุณที่อยู่ข้างโซ่มาตลอดนะ ถึงลูกของแม่จะบื้อไปนิดก็ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกันไป”


“ฝากโซ่ด้วยนะคิน” พ่อโซ่จับมือโซ่วางบนมือผม


ผมไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกตอนนี้ยังไงนอกจากกระชับมือโซ่ไว้แน่นแล้วบอกพ่อกับแม่โซ่ด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมี


“ขอบคุณครับ ผมจะดูแลโซ่ด้วยชีวิตของผมเอง”


“แหวะ! ทำไมทำเหมือนผมเป็นลูกสาวส่งให้เจ้าบ่าวละครับ นี่ผมหาสะใภ้ให้ครอบครัวเรานะ!” โซ่โผล่งขึ้นมา เราทั้งสามหัวเราะอย่างขบขัน


เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะได้เป็นลูกสะใภ้กันแน่


✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣


[เต้]
ผมหวังว่าโซ่จะได้กลับเข้าร่างแล้ว ส่วนผมยังคงนั่งรออยู่หน้าบ้านหลังเดิมที่ผมมักจะมาเมื่อมีปัญหา ผมกดออดหลายครั้งแล้วแต่ไม่มีวี่แววว่ามีคนอยู่ในบ้าน ผมจึงได้แต่นั่งรอจนกว่าพวกเขาจะกลับมา


ตอนนี้เหมือนผมเคว้งคว้างไร้ที่ไป


บ้านหลังเก่าก็กลับไปไม่ได้ ส่วนบ้านหลังใหม่ของพ่อก็เป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ผมไม่กล้าเข้าไปอยู่ในบ้านของโซ่หรอกครับ แค่ตอนที่พ่อบอกว่าเขาเกิดมาเพื่อสืบสกุลผมก็เสียใจแทนโซ่ไปแล้ว แล้วผมจะมีหน้าเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นได้อย่างไร


“ไอ้โซ่!” เซียโผเข้ากอดผมแล้วตบหลังเบาๆ “ดีใจที่ได้เจอมึงนะ แล้วได้ไปหาไอ้คินยัง” ผมพยักหน้า ไม่รู้จะพูดอะไรเมื่อได้รับสัมผัสที่ไม่คุ้นเคยจากเซียเพราะเซียไม่เคยกอดผมแบบนั้น มากสุดพวกเราก็แค่โอบไหล่และจับมือกันในฐานะเพื่อน และผมไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาจะยังชอบผมอยู่หรือเปล่า


“ไป เข้าบ้านก่อน กูซื้อของมาทำกับข้าวพอดีอยู่กินด้วยกันเลย” เซียดันหลังผมเข้าบ้านแล้วพาเข้าไปในครัว


“อยู่บ้านกูอย่านิ่งดูดายครับ ไปล้างผักไป” เซียส่งกะละมังที่มีผักหลากชนิดให้ผม


“ผักไม่อร่อย” ผมพูดด้วยความเคยชิน เงยหน้ามองเซียที่ถือมีดค้างไว้ เกือบจะดูน่ากลัวแล้วครับถ้าไม่ใช่เพราะเซียน้ำตาไหล


“เต้เหรอ” เซียวางมีดไว้ที่เดิมก่อนจะเดินเข้ามาจับไหล่ผมทั้งสองข้าง


“อื้ม” ผมยิ้มให้มัน นึกว่าเซียเห็นแล้วจะดีใจโผเข้ากอดผม แต่เซียทรุดลงกับพื้นแล้วนั่งร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตายเลยครับ


“เอ่อ...” ผมยืนทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นเซียในสภาพนั้น ตั้งแต่เรารู้จักกันผมไม่เคยเห็นเซียร้องไห้เลยสักครั้ง ต่อให้ถูกครูตีเซียก็ยิ้มรับเสมอ


“เซีย” ผมนั่งลงข้างเซีย ใช้นิ้วปาดน้ำตาบนใบหน้าเขา “อย่าร้องสิ” ผมเริ่มร้องไห้ตามเมื่อเซียไม่มีท่าทีจะหยุดร้อง


“มึงร้องไห้ทำไมเนี่ย” เซียถามผมเสียงสั่นแล้วปาดน้ำตาให้ผมบ้าง เราผลัดกันปาดน้ำตาให้กันแต่ก็ไม่ยอมหยุดร้องไห้ แล้วจู่ๆ เราทั้งคู่ก็หัวเราะออกมา


ผมโผเข้ากอดเซีย มันเกร็งตัวนิดๆ ก่อนจะกอดผมตอบแน่นขึ้นเรื่อยๆ


“เต้”


“อืม”


“เต้” เซียเรียกชื่อผมซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น และผมก็ตอบรับทุกครั้งไป เรานั่งกอดกันไปเรื่อยไม่มีใครยอมผละออกไปก่อน


“กูชอบมึง” เซียเอ่ยขึ้นเบาๆ ข้างหูผม ผมจะผละออกมาแต่เซียกอดผมไว้แน่น


“อย่าเพิ่งตอบกูได้ไหม ช่วยเก็บไปคิดสักวันสองวันก็ยังดี” เซียขอร้องเสียงเบา แต่ทำไมต้องรอถึงสองวัน ผมอยากบอกเซียตอนนี้เลย เพราะผมก็รู้สึกไม่ต่างจากเซีย


“แต่กู...” เซียผละออกจากผมแล้วยกมือปิดปากผม


“สองวัน กูขอแค่นั้น ได้ไหม” ผมสบตาเซียที่มองมาอย่างเจ็บปวด เซียคงคิดไปไกลว่าผมจะปฏิเสธเขา ผมจึงต้องแก้ไขความเข้าใจผิดนั้น


ผมดึงมือเซียออกจากปาก เซียก็รีบยกมือสองข้างปิดหูส่ายหน้าไปมา ผมโถมตัวใส่เซียจนล้มตัวนอนบนพื้นแล้วขึ้นคร่อมทันที


“ฟังกู” ผมจับมือสองข้างของเซียตรึงไว้เหนือหัว เซียทำหน้าอึ้งแต่ก็ยอมอยู่นิ่งๆ ฟังผม


“กูก็ชอบมึงเหมือนกัน ไม่ต้องรงต้องรอวันนั้นหรอก คบกันตั้งแต่วันนี้ไปเลย”


ผมพูดรวบรัดแล้วโน้มตัวลงประกบปากเซียก่อนที่มันจะทันได้เอ่ยคำใดอีก เซียโอบเอวผมเข้าประชิดตัว อีกมือก็กดต้นคอผมให้แนบชิดกันมากกว่าเดิม


“คบแล้วห้ามเลิกนะ” เซียผละออกมากระซิบถามชิดริมฝีปาก เมื่อผมพยักหน้าเซียก็ไม่ผละออกจากปากผมอีกเลย


✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣✣


1 ปีผ่านไป


“กรี๊ดดดดดดดดดดด น้องโซ่! ทางนี้ค่า! โอ้ย หล่อวัวตายควายล้มมาก”


“โซ่ครับ ทางนี้ครับ โอ้ยกูจะเอาผู้คนนี้”


“มึง แต่กูได้ข่าวว่าเขาเป็นแฟนกับเดือนมหาลัยปีที่แล้วนะ”


“คนที่เพิ่งเลิกกับเต้อะนะ โอ้ย คินนี่กะจะเอาตัวท็อปเป็นแฟนหมดเลยรึไง”


“เท่าที่กูรู้ คินกับเต้คบกันเพราะสัญญาพรีเซนเตอร์เสื้อเท่านั้นย่ะ นี่ก็เพิ่งครบสัญญาเมื่อเดือนที่แล้วเอง”


“โอ๊ะ งั้นกูจองโซ่ คงแค่ข่าวลืออีกอะมึง ถึงจริงกูจะทำให้เขาเลิกกันเองค่ะ ตัวเล็กน่ารักแบ๊วๆ อย่างกูเร้าใจกว่าเยอะ”


“โอ้ย ถ้าเขาสนตัวเล็กอย่างเราๆ เขาจะเอาเดือนมหาลัยสูงร้อยแปดสิบอัพไปทำไมคิดสิยะ”


“กูเสียดายผู้งานดีแบบนี้อะ กูจะเอา ว้าย”


“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” โซ่เดินแหวกฝูงคนเข้าประชิดผู้ชายตัวเล็กที่ล้มลง ยกแขนขึ้นกันคนรอบๆ ไม่ให้เขามาเบียดจนคนตัวเล็กอึดอัด “ถอยหน่อยนะครับ” โซ่พยุงคนตัวเล็กที่ทำท่าเหมือนจะเป็นลมออกมาแล้วส่งให้สตาฟพาไปปฐมพยาบาล


“ขะ...ขอบคุณครับ” คนตัวเล็กเอ่ยเบาๆ ส่งสายตาหวานมาให้ แบบที่โซ่ได้แต่ยิ้มนิดๆ แล้วขอตัวไปทางอื่น


ใช่ว่าเป็นครั้งแรกเมื่อไหร่ที่มีคนพยายามเข้าหาเขา ใครๆ ก็อยากรู้จักโซ่ หนุ่มหล่อน้ำใจงาม ดีกรีเดือนคณะนิเทศศาสตร์ ไปที่ไหนก็มีแต่รอยยิ้มพิมพ์ใจจนคนมองแทบละลาย อัธยาศัยดีที่แม้แต่เดือนคณะคนก่อนก็เทียบไม่ได้


แต่หัวใจของโซ่ก็อยู่ที่ไอ้เดือนมหาวิทยาลัยปีที่แล้วน่ะสิ


“โห หล่อมาเลยนะมึง” โชคทักเพื่อนที่เดินหน้ายิ้มมาแต่ไกล ด้านหลังมีเหล่าแฟนคลับกรี๊ดกร๊าดเป็นแบล็คกราวน์ ดูอย่างไรก็น่าหมันไส้จนโชคทนไม่ได้


“เออ กูหล่อ” โซ่นั่งลงแล้วขโมยลูกชิ้นปิ้งของเพื่อนมากินหน้าตาเฉย โชคไม่ได้ว่าอะไรเพราะเดี๋ยวโซ่ก็ซื้อมาคืนเองทีหลัง เป็นอย่างนี้ตลอดแม้โชคจะบอกว่าไม่ต้องคืนก็ได้


“แล้วนี่มึงจะไปดูบอลกับกูไหม หรือต้องไปซ้อมประกวดอีก”


“ไปดูบอลกับมึงละกัน ไอ้เอ็มโทรตามยิกๆ ไม่ไปเดี๋ยวงอนกูอีก”


“พี่เอ็มอะนะ” โซ่พยักหน้า ไม่ได้ถือโชคที่อายุน้อยกว่าแล้วไม่ได้เรียกเขาว่าพี่ตามเอ็ม เพราะเขาเองก็ไม่อยากให้ใครเรียกพี่เหมือนกัน


“ตัวติดกับพี่เอ็มมากๆ ไม่กลัวพี่คินโกรธหรือไง” โซ่ส่ายแล้วยิ้มทะเล้น


“เอ็มมันก็เพื่อนกูปะวะ อีกอย่างกูตัวติดกับมึงมากกว่าไอ้เอ็มอีก” โชคหน้าซีด เขาลืมคิดไปเลยว่าพี่คินชอบเขม่นเขาอยู่บ่อยๆ ยิ่งเวลาโซ่กอดคอพาเดินไปไหนมาไหนแล้วบังเอิญเจอพี่คิน สายตาอาฆาตที่ส่งมาทำให้โชคเสียวสันหลังวาบทุกที


“เออ มึงก็ไม่ต้องมานัวเนียกูมาก เป็นข่าวกับมึงทีไรพี่คินจ้องจะฆ่ากูตลอด” โซ่เอื้อมมือมาบีบแก้มเพื่อนจนอีกคนต้องรีบตีมือเมื่อเห็นพี่คินกับกลุ่มเพื่อนสุดหล่อของเขาเดินหน้าถมึงทึงเข้ามา


“โซ่ ไอ้นี่ใคร” มาถึงพี่คินก็ยื่นไอโฟนรุ่นล่าสุดที่มีรูปโซ่กับผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งประคองกอดกันท่ามกลางฝูงชน


“แฟนคลับกูไง เขาล้มกูก็เลยเข้าไปช่วย” โซ่ตอบหน้าตายไม่ได้ดูเดือดร้อนกับอาการของแฟนเลยสักนิด


“บอกพวกสตาฟก็ได้ไม่เห็นจำเป็นต้องแนบชิดขนาดนั้น แล้วดูนี่ดิ” พี่คินซูมไปที่หน้าผู้ชายตัวเล็กที่ทำหน้าเพ้อๆ อย่างมีความสุข


“มันจ้องจะงาบมึงแล้วเนี่ย ระวังตัวบ้างสิวะ” พี่คินดูอารมณ์ไม่ดีมากจนโซ่ต้องเข้าไปเกาะแขนแล้วอ้อน


“คินคิน กูก็ไม่ได้คิดอะไรกับเขาปะวะ ที่กูทำก็น้ำใจต่อเพื่อนมนุษย์นะ อย่างงอนดิ” โชคมองแล้วอยากอ้วกกับภาพที่เห็น ผู้ชายตัวควายๆสองคนยืนง้องอนกันอยู่ คนหนึ่งยืนกอดอกไม่พูดไม่จา ส่วนอีกคนก็ตัวพอๆกันพยายามเอาหน้าถูไหล่อย่างอ้อน กระพริบตาปริบๆ อย่างไม่รู้จะทำอย่างไร


“ไอ้โชค ไปดูบอลกับพวกกูเถอะ ปล่อยไอ้สองตัวนี้ไปเดี๋ยวก็คืนดีกันเอง” พี่เอ็มลากโชคไปจากสถานการณ์ชวนอ้วก โชคพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะหันกลับไปมองอีกครั้งก็เห็นพี่คินหลุดยิ้มมุมปาก ก้มลงจุ๊บโซ่ก่อนทั้งคู่จะพากันวิ่งตามเรามา


งอนง่ายง้อง่ายกันจริงๆ คู่นี้


“ไปไหนกันอะ” ผู้ชายตัวเล็กน่ารักเดินถือน้ำสตอเบอร์รี่ปั่นเข้ามาหาพวกเรา พี่เต้เป็นพี่ชายของไอ้โซ่และเป็นอดีตแฟนพี่คิน


“ไปดูบอล เต้ไปไหม” โซ่ถาม พี่เต้หันไปถามแฟนคนปัจจุบันที่ยืนอยู่ข้างกายซึ่งเขาก็พยักหน้ายิ้มๆ


พี่เซียเดือนคณะบริหารเป็นคนที่ผู้ชายทั้งวิศวะอิจฉาเพราะได้ดอกฟ้าจากวิศวกรรมศาสตร์ไปครอง ตอนนี้รอบๆ ตัวโชคจึงรายล้อมด้วยคู่รักสามคู่ เหลือแค่พี่เอ็มกับโชคที่ยังโสด


“เดินเป็นคู่ๆ เลยโว้ย!” พี่เอ็มโผล่งขึ้นมาแล้วกอดคอโชคเดินนำบรรดาคู่รักทั้งหลาย “เห็นแล้วหงุดหงิดชิบหาย ไอ้น้องโชคห้ามมีแฟนก่อนพี่นะโว้ย”


“ครับๆ” โชคพยักหน้ารับนิ่งๆ ทั้งที่หัวใจเต้นรัว


พี่ก็ห้ามมีแฟนที่ไม่ใช่ผมนะครับ





The End.







 :mc4:จบแล้วจ้า ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่เข้ามาอ่านและคอมเมนต์นิยายให้เราตลอด 14 วันนี้นะ

ทุกคอมเมนต์เป็นกำลังใจที่ช่วยให้เราเขียนจนจบ แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่เรามีความสุขมาก

ยิ่งเป็นนิยายเรื่องแรกด้วย เราอาจจะยังเขียนได้ไม่ดีนัก แต่ก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

สำหรับตอนพิเศษขอคิดก่อนนะ ตอนนี้ไม่มีอะไรในหัวเลย ขอเวลาไปแต่งแป๊บ 555


You are my strength and support. Thank you. :pig4:
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-03-2017 19:31:49 โดย janeta »

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ fc_fic

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2598
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-7

ออฟไลน์ ah-chan

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-1
 :mc4:

จบแล้ววว ขอบคุณมากนะคะ

ยิงยาวจนจบ ไม่ออกทะเลเลย มีบางที่รวบรัดไปหน่อย แต่ถือว่าสุดยอดมากค่ะ

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
  จบแล้วอะ มีเต้-เซียนิดหน่อยเอง โซ่-คิน ชอบมากๆ อ่านสนุก อ่านไปยิ้มไป
  ขอบคุณผู้แต่งที่เขียนนิยายสนุกๆเรื่องนี้มาแบ่งปันคับ

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
:mc4:

จบแล้ววว ขอบคุณมากนะคะ

ยิงยาวจนจบ ไม่ออกทะเลเลย มีบางที่รวบรัดไปหน่อย แต่ถือว่าสุดยอดมากค่ะ

เห็นด้วยกับความคิดเห็นนี้ค่ะ ถือว่าดีนะคะสำหรับงานเขียนชิ้นแรก ถือว่าผ่านเลยล่ะ ถ้ามีเวลาไปเก็บรายละเอียดส่วนที่รวบรัดไว้ก็จะดีค่ะ ขอบคุณคนเขียนนะคะ (จะรอตอนพิเศษค่ะ)

ออฟไลน์ ตีสี่

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 412
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-5
    • 61'
จบแบบอมยิ้มเลยอ่ะ :o8:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
จบแล้ว  :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:
คิน โซ่  :กอด1:
เซีย เต้  :กอด1:
เอ็ม โชค  :mew1:
ขอตอนหวานๆ มุ้งมิ้ง ด้วยนะ
ขอบคุณไรท์ มากกกกกก
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ iceman555

  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8181
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-11
5555. ฮาตอนจบพี่เอ็มกะน้องโชค อิอิอิ

ออฟไลน์ Meaw Evezaaaaa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 10
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
มาไว ไปไววุ้ย แล้วดูเหมือนเพื่อนโจกะ

เพื่อนโบ๊ท จะไม่ค่อยมีบทเท่าไหร่แฮะ

ออฟไลน์ tonnum18

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ในที่สุดก็จบแบบมีความสุขกันทุกคน

อยากอ่านตอนพิเศษ คินกับโซ่จัง เพราะอยาก

เห็นฉากหวานๆ ของคู่พระนายค่ะ

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ fahsai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 815
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +56/-2
จบแล้ว ขอบคุณมากๆๆๆค่ะ

สนุกมากเลย

ออฟไลน์ เจเจจัง

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
สนุกมากกก ขอตอนพิเศษ คินโซ่นะคะ ชอบคู่หลักที่สุดแล้ว ชอบตอนคินหึงที่สุด ขอตอนพิเศษด้วยค่ะ หลาย ๆ ตอนนะ เราว่านิยายเรื่องนี้สนุกแต่ๆๆๆ สั้นไปค่ะ 24 ตอนนี่สั้นไป  ดังนั้น จงเอาตอนพิเศษมาชดเชยซะ คู่คินโซ่นะ คู่อื่นเราเฉย ๆ อ่ะ

ออฟไลน์ angelhani

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1

ออฟไลน์ loveview

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1915
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +87/-10
ขอบคุณมากค่ะสำหรับนิยายสนุกๆ นี่พอบอกว่าแต่งเป็นเรื่องแรกก็บอกได้เลยว่าโอเคมากค่ะ ชอบๆค่ะ พยายามต่อไป

ออฟไลน์ em1979

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-1
อ่านรวดเดียวจบเลย สนุกมาก ภาษาดี เข้าใจง่าย เนื้อเรื่องน่าติดตาม
ขอตอนพิเศษหรือเรื่องใหม่เร็วๆ นะ

ออฟไลน์ Grey Twilight

  • Moderator
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 392
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-17
ต้องบอกก่อน ว่าเรื่องนี้เป็นตัวอย่างพล็อตสลับร่างที่ดีมากครับ และมีองค์ประกอบหลายๆอย่างดีใช้ได้เลยในทางวรรณกรรมวิจารณ์ คือมาถูกทางแล้วครับ แต่มาตกม้าตายตรงเขียนบรรยายกับการจัดเรียงความคิดครับ เลยทำให้อ่านแล้วไม่ค่อยรู้สึกสนุก ไม่อิน ติดไปทางงงๆเสียด้วยซ้ำครับ

ประเด็นแรกคือ พล็อตสลับร่าง เรื่องเขียนนี้มาได้ดีนะครับ ปกติแล้ว พล็อตสลับร่างมักมีปัญหาเรื่องความหวั่นไหวของคนที่สิงกับคนภายนอกที่ไม่รู้ว่าคนนี้โดนสิง มันทำให้เกิดเรื่องและปัญหาเยอะมาก เล่นปมดรามาซึ่งละเอียดอ่อนในเชิงวิจารณ์สูงครับ (ผมเคยเขียนคอมเมนท์ไป ลองดูตัวอย่างในเรื่อง ‘Change วุ่น(Y)ชิบ เมื่อผมสลับร่าง’ นะครับ) แต่เรื่องนี้ไม่มีปัญหาตรงนั้นเลยครับ โซ่เข้าสิงร่างเต้ก็จริง แต่ว่ามีคู่ของตัวเองแยกชัดเจน ไม่มีการมาติดๆขัดๆว่า เฮ้ย ตกลงพระเอกจะเอาคนไหน จะกั๊กหรือเปล่า จะมีดรามามองคนที่รูปลักษณ์ภายนอก แล้วมีปัญหารักมานานอะไรไหม เรื่องนี้แก้ปัญหาตรงนี้ได้ดีตรงที่ให้เพื่อนรู้ แล้วพระเอกก็ชัดเจนว่าชอบใคร คือมองทะลุและความรู้สึกแน่วแน่ มันทำให้ปัญหาแรกของพล็อตสลับร่างไม่มี ซึ่งนี่ถือว่าทำได้ดีมากนะครับในเชิงวรรณกรรมวิจารณ์ แต่ข้อเสียคือบรรยายน้อย ตัดเรื่องกระชับมากจนความรู้สึกของคนอ่านตามไม่ทัน ไม่มีบทให้คนอ่านละเลียดความคิด บางทีตัวละครเดินเรื่องและจัดเรียงความคิดไปเร็วเกินไปครับ มันทำให้ผมรู้สึกว่าเฮ้ย อะไร ทำไมจบเร็ว เรื่องทั้งหมดมีแค่นี้?

เอาจริงๆพล็อตของการที่เต้มีปัญหาหลายๆอย่างนี่มันเล่นได้เยอะมากนะครับ เรื่องเขียนยาวกว่านี้ได้อีกเยอะ (ซึ่งเอาจริงๆเรื่องควรจบประมาณ 35-40 ตอนนะครับ ถ้ามีพล็อตเท่าเดิม คุณควรเพิ่มฉากและเพิ่มบทความคิด การดรามาทิ้งปมให้คิดต่อ การยอมรับของกลุ่มเพื่อน การหาปริศนา รวมถึงทิ้งปมอื่นๆอีกให้มากกว่านี้ครับ) เพราะพล็อตเต้มีปัญหาแล้วการให้โซ่ (ซึ่งความจริงแล้วมีความสัมพันธ์ทางสายเลือด) ถูกดึงให้มาสิงร่างช่วยแก้ปัญหา นี่ถือว่าครีเอทมากครับ ใช้ได้เลย สเกลเรื่องจึงควรใหญ่กว่านี้ ไม่ควรจบที่น้ำตาล มันควรมีปมต่ออีกสักสองสามปมให้ช่วยกันตามหาความจริง แล้วเอาเรื่องสายเลือดของโซ่มาผูกเข้าแบบเนียนๆ ค่อยๆเฉลยไปโดยให้มีผลกระทบต่อเส้นพล็อตและอารมณ์สายสัมพันธ์ระหว่างสองพี่น้องครับ

นี่ยังไม่นับว่ายังมีปมเกี่ยวกับเรื่องความรู้สึกและการใช้ชีวิตที่แตกต่างกันราวกับฟ้าและเหวของเต้กับโซ่ คนนึงรวยสุดๆและมีทัศนคติกับโลกแบบเฉยๆ แต่อีกคนต้องสู้ชีวิตกับความยากจนและพ่อแม่เลี้ยงที่นิสัยแย่เกินจะทน ต้องเก็บงำเรื่องความรักและคอยทำตัวเองให้ด้านชา แต่เป็นคนดีและทัศนคติกับโลกค่อนข้างดี ความแตกต่างระหว่างความคิดของสองคนนี้จะสร้างปมอารมณ์สายสัมพันธ์ ซึ่งปมนี้จะทำให้เราเห็นการพัฒนาทางความคิดของโซ่ได้ จากการที่มาอยู่ในร่างเต้แล้วต้องเผชิญสิ่งต่างๆที่เต้เคยเจอ และเราก็เอาตรงนี้ไปขมวดเข้ากับปมความเป็นพี่น้องและความรักระหว่างพี่น้องที่ขาดหายกันไปนานได้อีกด้วย

จึงมาถึงประเด็นที่สอง องค์ประกอบต่างๆที่ทำออกมาได้ดีครับ เรื่องนี้ไม่ว่าจะเป็น พื้นหลังตัวละคร ตัวละครร้ายแบบแย่ๆก็มี (พ่อแม่เลี้ยงของเต้) หรือตัวละครร้ายแบบมีมิติก็มีด้วย (อย่างตัวร้ายน้ำตาลและตำรวจร้าย) ซึ่งมิติตัวละครร้ายผมว่าค่อนข้างพอใช้นะครับ คือมีที่มาที่ไป มีน้ำหนักครับว่าทำไม แต่บทอธิบายและบทเปิดตัวแบบแซมๆมีมาน้อยเกินไป ทำให้ตัวละครร้ายไม่เด่นเลย เดินเรื่องรวดเร็วเกินไปจนอารมณ์คนอ่านตามไม่ทันอย่างที่ผมบอกมาแล้ว

ส่วนพวกตัวละครที่ดีและมีพื้นหลังก็น่าจับมาเล่นผสมโรงในพล็อตให้มีบทมากกว่านี้ เช่น ภู (อันนี้ผมโอเค ตัวละครนี้แสดงถึงความรักที่บริสุทธิ์ แต่ตกเป็นเหยื่อ ซึ่งตามจริงภูควรมีบทมากกว่านี้ครับ ไม่ควรออกมาแปปๆแล้วตาย เค้าควรจะเป็นตัวแปรสำคัญเพื่อเปิดเผยเรื่องราวในอดีตของเต้ให้ยืดยาวออกไป เป็นตัวละครที่ใช้ขยายสเกลเรื่องได้อีก) หรือป่าน (ตัวละครนี้ก็ดีครับ มองเห็นวิญญาณ ทำหน้าที่เหมือนเป็นคนที่คอย guide วิญญาณโซ่ เพื่อให้เข้าว่าบทบาทของเขาควรจะเป็นอะไร คือถ้ามีดรามาอะไร ตัวละครนี้จะเป็นตัวช่วยแก้หรือตีฟีลลิ่งตัวละครกลับมาที่เมนเส้นเรื่องหลักได้ดีมาก)

จะเห็นว่าองค์ประกอบเรื่องนี้ถ้าหยิบมาขยายความและจัดเรียงดีๆ ใช้ภาษาสวยๆหน่อย ค่อยๆเป็นค่อยๆไป จะออกมาได้ดีมากครับ เนื่องจากทรัพยากรทุกอย่างมันหยิบมาเล่นได้หมด และมันเชื่อมโยงถึงกันได้ดี คุณเจนเขียนงานออกมาได้ดีนะครับ วางพล็อตได้ดีมากเลย

ตัวละครที่ผมว่าไม่ควรเอามาตีเรื่องรักๆใคร่ๆเพิ่มคือโชค เอ็ม โจ โบ๊ท ครับ คือตัวละครกลุ่มเพื่อนนี่ควรจะลดความเด่นลงมาหน่อย คือใช้เป็นตัวเดินเรื่องปริศนาหรือปมที่เกี่ยวข้องกับพล็อตหลักได้ แต่อย่าให้มีความเด่นของตัวเองมากนัก เพราะเนื้อเรื่องควรเด่นอยู่ที่เต้กับโซ่ แม้แต่พาร์ทของคินหรือเซีย ก็ควรออกมาแบบนานๆทีครับ เพื่อให้เรารู้ถึงมุมมองของฝั่งพระเอก เพื่อสะท้อนพัฒนาการทางความคิดและความรู้สึกในเส้นเรื่องจากด้านของพวกเขา

ถ้าอนาคตปรับเรื่องการบรรยายกับการจัดเรียงความคิดได้ ผมว่านิยายของคุณเจนน่าจะไปได้ไกลกว่านี้ครับ เพราะตัวโครงสร้างมันดีอยู่แล้ว แค่ว่าต้องพัฒนาการต่อเติมองค์ประกอบและบรรยายที่เป็นสื่อหลักของคนอ่าน เพื่อให้ผู้อ่านมีความรู้สึกร่วม และค่อยๆทยอยย่อยสาระสำคัญ รวมถึงคิดตามพล็อตไปทีละเรื่องครับ

ถ้าให้ผมยกตัวอย่างบทบรรยายและการจัดเรียงความคิดที่ดี อยากให้ลองดูเรื่อง Haru ni yuki ga futte iru (ใบไม้ผลิท่ามกลางหิมะโปรย) ในเล้าครับ เรื่องนี้บรรยายเด็ดมาก หรือจะลองอ่านนิยายเรื่องแรกๆเช่น Revenge ของคุณ nigiri_sushi ดูก็ได้ครับ อาจได้แนวพัฒนาให้เป็นสไตล์ของตัวเองบ้างก็ได้

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด