ร้าย...จนรัก chapter : 30 [END] 15/08/2017 P.32
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ร้าย...จนรัก chapter : 30 [END] 15/08/2017 P.32  (อ่าน 265544 ครั้ง)

ออฟไลน์ เต่าตุ่น

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-12
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)





ร้าย...จนรัก


ไม่ได้เข้ามานานเลย ตอนเเรกลืมรหัสผ่านเลยไม่ได้เข้ามาเลย เพิ่งไปเจอรหัสที่เคยใช้ในเมลล์

เรื่องบางเรื่องที่ลงในนี้ยังไม่จบหรือลงแช่ไว้นานเเล้วมีลงที่ เวปธันญวลัยนะจ๊ะ

ร้าย...จนรัก  chapter 1


ข่มขืน

คำสั้นๆที่มีความหมายแสนเลวร้าย  คำที่แสดงการกระทำต่ำช้าอย่างไม่หน้าให้อภัยของผู้กระทำ แค่คำสั่นๆที่อาจแสดงถึงการทำลายชีวิตของใครบางคน

ไม่ใช่นิยาย หรือ ละคร

การถูกข่มขืนไม่ได้ฟินอย่างที่คุณคิด 

ไม่มีทางรู้สึกดี

ผมได้แต่หลับตาลงนิ่งๆใช้มือทั้งสองข้างกำจับที่หมอใบโต เพื่อรองรับการกระแทกกระทั่งที่เริ่มมาสักพัก และยังไม่มีทีถ้าว่าจะจบลง

“อย่าหลับตา  การหลับตาไม่ได้ทำให้มึงหนีนรกตรงหน้านี้ได้”เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยพร้อมกับฝามือหลายที่บีบเข้าที่ข้างแก้มเพื่อย้ำเตือนให้ผมต้องเผชิญหน้ากับความอับปีย์ที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้

เฝ้ามองใบหน้าที่แสนชิงชังของเทพบุตรที่มีสันดารไม่ต่างกับซาตาน
นี่ไม่ใช้ครั้งแรก

มองย้อนกลับไปถึงเรื่องบัดซบที่ทำให้ผมต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

มันเริ่มมาจากผู้หญิงชั่วๆคนหนึ่ง

ผมเป็นผู้ชายตามค่าเฉลี่ย  อยู่ในเกณฑ์ค่าเฉลี่ยทุกๆด้าน ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา รูปร่าง นิสัย หรือฐานะทางบ้าน ผมอยู่ในเกณฑ์ปกติทุกๆอย่าง ไม่มีอะไรโดดเด่น เรียกอีกแบบก็คือคนธรรมดา ที่เดินตามถนนทั่วไปเลย

ผมเป็นคนจังหวัดน่าน ที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยรัฐแห่งหนึ่งในกรุงเทพได้ เมื่อปีที่แล้ว   ผมจึงเดินทางเข้ามาเรียนในกรุงเทพเพียงลำพัง ไม่ได้มีเพื่อนมาจากที่เดียวกันมาเรียนด้วยเหมือนเด็กต่างจังหวัดคนอื่นๆเขา  ผมที่ไม่เคยเข้ามาที่กรุงเทพเลยสักครั้งในชีวิตช่วงแรกๆที่มาชีวิตของผมจึงค่อนข้างลำบาก

แต่ก็ได้พี่คนหนึ่ง แกชื่อพี่ปอนด์ พี่ปอนด์เป็นพี่รหัสของผม แกใจดีและเป็นคนที่มนุษย์สัมพันธ์ดี แกเลยมีเพื่อนเยอะ ซึ่งเพื่อนๆที่ผมมีตอนนี้ก็ได้มาจากการที่แกมักจะลากผมไปโน้นมานี่อยู่ตลอด พี่ปอนด์มาจากครอบครัวที่ฐานะปลานกลางไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็มีกินมีใช้ แกมีบ้านหลังพอเหมาะอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยมากนัก เป็นบ้านหลังเก่าที่พ่อแม่แกซื้อเมื่อตอนคบกันใหม่ๆ ถึงจะผ่านมากว่า30ปี แต่ก็ยังเป็นบ้านที่อบอุ่น พี่ปอนด์มีพี่ชายคนหนึ่งชื่อกอน พี่กอนแกเป็นเดือนคณะนิติ เป็นคนใจดีนิสัยก็โดยรวมก็เหมือนกับพี่ปอนด์ แต่แกหล่อและฉลาดมากกว่า  ไม่ใช่พี่ปอนด์แกไม่หล่อพี่ปอนด์แกก็ดูดีแต่ก็ไม่ได้หล่อเด่นพิมพ์เกาหลีนิยมอย่างพี่กอน  แต่พี่ปอนด์แกก็จัดว่าหน้าดูดีพี่ปอนด์เป็นคนขยัน แกมีเงินใช้จ่ายอย่างไม่ขาดสนเพราะแกเริ่มทำงานตั้งแต่จบม.3 ตอนที่ผมมีปัญหาเรื่องเงินแกก็มักจะให้หยิบยืมและไม่เคยทวงถามให้อับอาย ผมจึงรักและเครารพแกมาก พี่ปอนด์กำลังตามจีบดาวคณะคนหนึ่งอยู่ เธอชื่อพลอย  พลอยเป็นดาวคณะของพวกเรา เธอเข้ามาปีเดียวกับผม ดังนั้นผมค่อนข้างคุ้นหน้าคุ้นตา เธอเป็นผู้หญิงที่มีใบหน้าสาวหวาน ผมยาวสีอ่อนถูกดัดเป็นลอนใหญ่ๆอย่างเป็นธรรมชาติ ตาโต ปากนิด จมูกหน่อย และรูปร่างที่ชายทุกคนเดินผ่านต้องเหลียวหลัง  นั้นทำให้เธอเป็นที่หมายปองของชายหลายคน หนึ่งในนั้นนั้นก็คือพี่ปอนด์ พี่ปอนด์ตามจีบเธอมาตั้งแต่ปีหนึ่ง และดูเหมือนเธอเองก็จะมีใจให้พี่ปอนด์ไม่น้อย ไปไหนมาไหนด้วยกันจนคนพากันอิจฉาพี่ปอนด์  ผมไม่ได้สนิทกับเธอมากนักแต่ก็ค่อนข้างรู้จักเพราะพี่ปอนด์ชอบลากผมไปไหนมาไหนด้วย จน หลายครั้งผมก็อดแซวไม่ได้ว่าที่ดูแลผมดีขนาดนี้เพราะได้ตามาดูแลพลอยด้วยหรือเปล่า

จนสุดท้ายก็ตกลงคบกัน

พลอยยิ้มเก่ง เป็น มิตร และค่อนข้างใจดี เป็นผู้หญิงแสนดีที่หายากในปัจจุบัน

แต่ก็มีข่าวลือ

หลายครั้งที่ผมมักจะได้ยินเพื่อนผู้หญิงปีเดียวกับพูดถึงชื่อของเธอในเรื่องไม่ค่อยดี 

พลอยเป็นเด็กขาย

ขายในความหมายที่ทุกคนคงเข้าใจ มันอาจไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ในสังคมสมัยนี้ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่สังคมยอมรับ ผมได้ยินเรื่องของพลอยในทำนองนี้บ่อยมาก ตอนแรกผมเคยลองไปคุยกับพลอยเรื่องนี้ เนื่องจากผมค่อนข้างไม่เชื่อ แต่ก็กลัวเรื่องพวกนี้ถึงหูพี่ปอนด์

“เราได้ยินมาว่า พลอย เอ่อ..”ผมพูดถามอย่างลำบากใจ เรื่องแบบนี้ผมรู้ไม่ควรถาม แต่ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“เราขายตัว”พลอยเงยหน้าขึ้นมาตอบมองสบตาผมด้วยดวงตากลมโตที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำสีใสแต่พร้อมจะเอ่อล้นออกมาได้ทุกเมื่อ”ฮือๆๆ”และไม่กี่วิถัดมา พลอยก็ปล่อยโฮออกมา

“เอ่อ พลอย.. เรา...ขอ..”ผมพยายามจะแก้สถานการณ์เพราะบันใดหนีไฟของชั้น6นี้ถึงจะไม่ค่อยมีใครใช้แต่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่มี

“ทำไม ทำไมทุกคนชอบเอาเรื่องเราไปพูดแบบนั้น ฮือ ทำไมต้อใส่ร้ายเรา”เธอก้มหน้าก้มตาร้องให้สองมือขาวปาดน้ำตาบน

ใบหน้าตัวเองพลันลวัน จากเหตุการณ์วันนั้นผมก็ได้คำตอบว่าพลอยมักจะถูกพูดใส่ร้ายแบบนี้มาตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมที่ต่างจังหวัด เธอจึงหนีเรื่องพวกนี้มาเริ่มต้นใหม่ที่กรุงเทพ จากนั้นผมก็ไม่ได้เอ๊ะใจเรื่องเธออีกเลย

จนกระทั่ง

วันหนึ่งในคลับหรูที่มีแต่แขกระดับเศรษฐีเท่านั้นที่เข้ามาเที่ยวและเป็นสถานที่ที่ผมทำงานพิเศษ บ้านผมทำสวน พอมีพอกินตลอดปีเพราะปลูกหลายอย่าง พ่อแม่ก็ส่งเงินมาให้ใช้ถึงแม้ไม่มายแต่ก็มีพอจ่ายค่าหอค่ากิน แต่ชีวิตคนเรามันมีอะไรมากกว่านั้น ค่ากิจกรรม ค่ารายงาน และอุปกรณ์การเรียนต่างๆเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิต บ่อยครั้งที่เงินผมไม่พอใช้ เคยขอพ่อแม่ไปเขาก็ส่งมาให้ แต่ผมรู้ว่าเงินที่ผมใช้นั้นมาจากหยาดเหงื่อและเง็นเก็บทั้งชีวิตของพ่อแม่ ผมไม่อยากรบกวนเกินจำเป็นพอขึ้นปีสองผมเริ่มคุ้นกับกรุงเทพและการเรียน ผมเลยหางานพิเศษทำ เนื่องจากผมเรียนแทบทุกวันตั้งแต่จันทร์ถึงศุกร์บ้างครั้งก็มีเรียนเสริมวันเสาร์


ทำให้ผมต้องมาทำงานกลางคืน ผมทำงานที่นี่สัปดาห์ล่ะ3-4วันเงินค่อนข้างดี เพราะเขาต้องการคนที่พูดภาษาอังกฤษได้ ผมได้ค่าแรงชั่วโมงล่ะ120บาท หรือเกือบ2เท่าของงานพาทไทม์อื่นๆ และที่นี่ก็เป็นที่ๆพี่ปอนด์เคยทำงานแกเลยฝากให้

วันหนึ่งในขนาดที่ผมเข้ากะแทนเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่ไม่สบายผมก็เจอพลอย
พลอยที่ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ถ้าผมไม่คุ้นเคยกับเธอผมเองก็คงจำเธอไม่ได้ พลอยใส่ชุดเดสรัดรูปทรงเกาะอกสีน้ำตาลเบจ ผมยาวตรงสีอ่อนขับให้รูปร่างของเธอยิ่งดูเย้ายวน เธอควงแขนมากับผู้ชายที่ดูพอมีอายุคน
หนึ่งที่ผมเห็นหน้าไม่ชัด

ตั้งแต่ครั้งนั้นที่เจอผมก็ขอเปลี่ยนวันเข้าทำงานอยู่หลายสัปดาห์จนรู้ว่าผู้ชายที่เธอควงมาด้วยนั้นเป็นคนมีอิทธิพลคนหนึ่ง และเธอมักจะมาที่นี่กับเขาทุกสัปดาห์ ผมอยากเข้าไปถาม แต่ก็ถูกเพื่อนร่วมงานรั้งไว้ เพราะถ้ามีเรื่องที่นี่ เรื่องคงจบไม่สวยแน่

ผมรอบดูอยู่หลายสัปดาห์ เพื่อให้แน่ใจในสิ่งที่ผมกำลังสงสัย เธอมากับผู้ชายคนนั้นทุกคือวังอังคาร แค่มานั่งดื่มมาตินนี่แก้วสองแก้ว แล้วออกจากร้านไป จนวันหนึ่งผมเห็นผู้ชายคนนั้นมีแขกมาด้วย2คน วันนั้นดูเหมือนทุกคนจะดื่มหนักยกเว้นพลอย ผมเห็น เธอที่นั่งเกยตักกับผู้ชายที่เธอมาด้วยประจำ  ทั้งสองคนจูบกันนัวเนียรมือของผู้ชายคนนั้นจับที่หน้าอกอวบอั๋นขยำกลางร้าน  ผมแทบจะปี่เข้าไป แต่ก็ถูกห้ามไว้

วันถัดมาผมจึงเรียกเธอมาคุย

“อย่า เสือกได้ไหม เราจะทำอะไรมันก็เรื่องของเรา “เป็นครั้งแรกที่ผมหน้าชาทั้งๆที่ไม่ได้โดนตบด้วยซ้ำ

“แต่พลอยมีพี่ปอนด์อยู่แล้วนะ พลอยทำแบบนี้ได้ไง”คิดถึงหน้าพี่ปอนด์ตอนรู้ความจริงไม่ออกจริงๆว่าพี่เขาจะทำหน้ายังไง

“หึ แล้วไง แค่แฟน พ่อแม่เรายังไม่ห้ามเลย อย่าสะเออะดีกว่า เดี๋ยวหาว่าเราไม่เตือน”เธอพูดแค่นั้นแล้วเดินจากไป  ผมกังวลเรื่องนี้มาก เพราะทุกครั้งที่พี่ปอนด์พูดถึงเธอพี่ปอนด์ดูมีความสุข เอาตามตรง ผมไม่กล้าสู้หน้าพี่ปอนด์ผมรู้สึกผิด แต่ก็ไม่กล้าบอกเรื่องนี้ออกไป

จนกระทั่งวันหนึ่ง พี่ปอนด์โทรมายืมเงินผม ตอนแรกผมไม่ได้ถามว่าเอาไปทำอะไรมารู้ที่หลังว่าแกเอาไปให้พลอย เพราะพลอยบอกที่บ้านมีปัญหา เงิน50,000ไม่ใช้เงินน้อยๆสำหรับเด็กมหาลัยที่ทำงานเก็บหอมรอมลิดมาตั้งแต่เด็ก   แต่ถูกผู้หญิงเลวๆคนหนึ่งหลอกเอาไปใช้เที่ยวกินอย่างหน้าตาเฉย เงินก้อนนั้นเป็นเงินที่ไว้สำหรับดูงานต่างประเทศของพี่ปอนด์แต่เขากลับต้องพลาดโอกาสที่อาจจะเป็นครั้งเดียวในชีวิต เพราะผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบทำเรื่องต่ำทรามลับหลังเขา

ผมทนไม่ไหว เลยจัดการเรื่องนี้เอง ผมไปข่มขู่เธอเพื่อขอให้เธอคืนเงินให้พี่ปอนด์ ผมใช้รูปถ่ายจากที่ทำงานที่ผมแอดถ่ายทั้งรูปและวีดีโอ บอกให้เธอคืนเงินให้พี่ปอนด์และให้เธอเลิกกับพี่ปอนด์ซะไม่อย่างนั้นรูปพวกนี้จะต้องแพร่กระจายในมหาลัยแน่

ในตอนนั้นผมคิดแค่จะขู่ เพราะหากเธอไม่คืน ผมจะไปคุยเรื่องเธอให้พี่ได้รู้ด้วยตัวเอง

เธอตอบตกลง ขอเวลา1วัน

ผมไม่หน้าเชื่อเธอ นั้นคือความผิดพลาดอย่างเลวร้าย

คืนนั้นผมเข้ากะไปทำงานตามปกติ พลอยไม่เคยเจอผมที่ร้านนั้นเพราะผมมักจะทำงานที่เคาร์เตอร์บาร์ ซึ่งเป็นโซนที่ค่อนข้างไกลจากโซนวีไอพี เวลาตี1ผมเลิกงานและกำลังจะกลับหอ  ในขนาดที่ผมกำลังจะสตาร์ทรถ ผมก็ถูกอะไรบางอย่างตีเข้าที่หัวจนรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือด สติผมเลือนราง ถูกจับขึ้นรถ และสุดท้ายก็มาจบที่ห้องๆหนึ่ง ผมถูกจับหมัดแขนไขว้หลัง  นั่งอยู่ทีเกาอี้ตัวหนึ่ง

น้ำเย็นๆที่สาดเข้ามาที่ตัวทำให้ผมได้สติ แต่ภาพตรงหน้าก็ยังพร่ามัว

“เสี่ยขา แค่สั่งสอนไม่ให้มันเลิกตามพลอยก็พอนะค่ะ อย่าเอาถึงตายเลย”เสียคุ้นหูทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า

เบื้องหน้าของผมคือ ผู้ชายที่ดูมีอายุ น่าจะราวๆ30กว่าๆตัวสูงรูปร่างกำยำไม่เหมือนเสี่ยงในละครหรือตามคาเฟ่อาบอบนวด หน้าตาออกแนวต่างชาติ ผิวขาวสะอาดสะอาน ดูคราวๆก็ไม่ต่างจากนายแบบดาราเลย เขาสวมชุดสูทสีเข้มข้างกายมีพลอยในชุดนักศึกษาที่แต่ตัวผิดจากตอนอยู่มหาลัย กระโปร่งพีชถูกเปลี่ยน เป็นกระโปรงทรงเอผ้ายืดรัดรูปสั้นแค่คืบกับรองเท้าส้นสูงปรี๊ดสีดำเงา ที่กำลังกอดแขนแนบทรวงอกเขย่าไปมา

ด้านข้างของผมมีผู้ชายในชุดสีดำสนิทร่างใหญ่เกิดคนปกติสองคงและอยู่หลังผู้ชายคนนั้นอีก2คน

“ครับ”เขารับคำอย่างว่าง่ายพร้อมเดินมาทางผม  พยักหน้าแค่ทีเดียวหัวของผมก็ถูกดึงให้เงยสบตากับผู้ชายคนนั้น

“กล้ามากนะมึงที่มายุ่งกับเด็กกู”ผู้ชายคนนั้นบีบแก้มผมสุดแรงจนปวดร้าวไปทั้งหน้า

“ปล่อยกู!”ผมตะโกนเสียงอู้อี้เพราะยังคนถูกบีบแก้มอยู่

“หึ ปล่อยแน่ แต่มึงต้องรับปากว่าจะเลิกยุ่งกับพลอยก่อน!”มันพูดแล้วสะบัดมือเหวี่ยงหน้าผมออกอย่างแรงจนเจ็บต้นคอ

“กูไม่เคยไปยุ่งกับผู้หญิงชั่วๆแบบนั้น”ผมตะโกนลั่น และแทบจะทันทีที่ผมพูดจบมือใหญ่ก็ต่อยเข้าที่หน้าผมอย่างแรงจนหน้าหัน เจ็บปากและแก้มจนได้กลิ่นคาวเลือด

“แล้วนี่อะไร”ภาพถ่ายทั้งหมดที่ผมใช้ข่มขู่พลอยถูกปามาใส่หน้าอย่างแรง

“หึ ถุย ไอ้แก่ตัณหากลับ!”ผมมองดูภานั้นแล้วถุยน้ำลายที่เต็มไปด้วยเลือดใส่กองภาพตรงนั้น “คนชั่วแบบนี้ก็สมควรแล้ว ทำอะไรกับคนอื่นไว้ยังไม่เห็นละอาย จะมากลัวอะไรกับเรื่องแค่นี้”เป็นอีกครั้งที่หมัดหนักๆถูกปล่อยเข้าที่หน้าผม โชคดี ที่เป็นคนละ
ฝั่งกับครั้งแรก ไม่งั้นฟันผมได้หลุดแน่



TBC

 :katai3: :katai3: :katai3:
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-09-2017 20:19:46 โดย เต่าตุ่น »

ออฟไลน์ เล็กต้มยำ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
Re: ร้าย...จนรัก chapter1 13/02/2917
«ตอบ #1 เมื่อ13-02-2017 15:18:32 »

พลอยนี่แม่มมมม // ขออภัยที่หยาบ
น่ารักเกียจจริงๆ สงสารพี่ปอด์นอ่ะ
ว่าแต่ใครเป็นพระเอก?

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: ร้าย...จนรัก chapter1 13/02/2917
«ตอบ #2 เมื่อ13-02-2017 20:36:58 »

งานเข้าแล้วไง ผม (ยังไม่รู้ชื่อ)
แต่จะว่ากันตามตรงแล้ว ผมควรไปบอกพี่ปอนด์มากกว่านะ เรื่องของเขาให้เขาเคลียร์กันเอง หัวใจใครคนนั้นก็ต้องเยียวยาตัวเอง งานนี้เลยกลายเป็นเนื้อไม่ได้กินหนังไม่ได้รองนั่งเอากระดูกมาแขวนคออีก เป็นการแก้ไขที่ไม่ถูกจุดอ่ะ ควรจะบอกพี่ปอนด์นานแล้วป่ะ
ส่วนเสี่ยเลวนั่นก็... ไม่แน่ใจว่าเพราะเลวโดยสันดานหรือเพราะหูเบา ไม่รู้จะด่ายังไงเลย

ออฟไลน์ เต่าตุ่น

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-12
Re: ร้าย...จนรัก chapter 2 13/02/2917
«ตอบ #3 เมื่อ13-02-2017 21:42:32 »

 

ร้าย...จนรัก  chapter 2

 

“อย่าปากดีให้มากนัก ถ้ามึงยังอยากออกไปตัวเป็นๆครบ32 ก็ขอโทษพลอยซะ แล้วรับปากว่าจะเลิกเสือกเรื่องของพวกกู”ผมหันไปมองผู้หญิงชั่วที่ยืนกอดอกเหยียดยิ้มเชิงสมเพชปนสะใจมาให้ผม

 

“กูไม่ทำ!”ผมตะโกนเสียงดัง

 

“เห็นทีคงคุยกันดีๆไม่รู้เรื่อง”มันพยักหน้าสองที ลูกน้องที่ยืนข้างผมตอนแรกก็เข้ามาซ้อมผมอยู่หลายหมัดจนผมลงไปกองกับพื้น  ผมได้แต่งอตัวเพื่อป้องกันส่วนสำคัญ

 

“พอก่อน”มันสั่งลูกน้องให้หยุด ก่อนที่มันจะเดินมานั่งย่องๆ แล้วดึงผมของผมให้เงยหน้าขึ้นมามองมัน

 

“ยังปากเก่งอยู่ไหม กูจะพูดอีกครั้ง กราบขอโทษพลอยซะ แล้วกูจะไว้ชีวิต”มันพูดอย่างสุดจะทน

 

“ถุย! ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายถุยน้ำลายใส่หน้าไอ้เลวนั้น ก่อนจะยิ้มเยอะมัน

 

“ถ้าต้องให้กูกราบอีกชั่วนั้น กูยอมตายดีกว่า”ผมพูด ตอนนั้นผมไม่กลัวที่จะเจ็บ คิดว่ามันคงไม่ฆ่าผมจริงๆหรอก เพราะการฆ่าใครสักคน มันไม่ใช่เรื่องง่ายแบบนั้น พูดตามตรงเลย ผมไม่คิดว่าผมจะตาย

 

มันใช้มือข้างที่ดึงหัวผมอยู่ ลวงผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงมาเช็ดหน้า

 

“พลอยกลับไปก่อน เดี๋ยวเรื่องนี้ฉันเคลียเอง”มันหันไปบอกพลอยแต่ยังไม่ยอมลุกขึ้นไป

 

“ก็ได้ค่ะ” เธอทำหน้าไม่ชอบใจแล้วเดินออกประตูไปพร้อมกับลูกน้องหมอนั้น2คน

 

“หึ”ผมได้แต่แคลนหัวเราะอย่างสมเพชตัวเอง

 

“หึ ยังยิ้มได้อีกนะ อยากรู้จริงๆ ว่ะ อะไรทำให้มึงดื้อด้านขนาดนั้นนี้”มันลุกขึ้นยืน พาตัวเองไปนั่งที่เก้าอี้นวมไขว้ห้างเข้าหากันทำท่าอย่างกับพวกตัวร้ายในการ์ตูน

“คนอย่างกู ฆ่าได้แต่กูจะไม่ยอมก้มหัวให้ใคร!”ผมบอกพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน

 

แปะๆ ๆๆ

 

มันตบมืออย่างชอบใจสียงดังก่อนจะหัวเราะออกมา

 

“ศักดิ์ศรีมีเยอะจริงๆ   เยอะจนหน้าทำลาย”มันพูดจบก็พยักหน้า2-3ที

 

แล้วพวกลูกน้องของมันก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้แค่ผมกันมันในห้องที่เงียบจนได้ยินแต่เสียงลมหายใจ

 

“!”ผมถูกจบกดลงที่พื้นอีกครั้งอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน  มีร่างใหญ่โตของไอ้ชั่วที่นั่งไขว้ห้างเมื่อครู่ซ้อนอยู่ด้านหลัง

 

“กับไอ้พวกศักดิ์ศรีเยอะแบบนี้ กูชอบเป็นเศษเลยว่ะ”

 

“มึงจะทำอะไร ปล่อยกู ปล่อยกูไอ้เหี้ย!”ผมสัมผัสได้ถึงกางเกงยืนสีดำของผม กำลังถูกดึงลง ลางสังหรณ์ไม่ดีทำให้ผมดิ้นหาทางหนีทันที

 

“จู๊ๆๆ ก็แค่ลงโทษไอ้คนมีศักดิ์ศรีเหลือกินเอง”ผมได้ยินเสียเยอเย้ยพร้อมกับกางเกงผมที่ถูกดึงออกไปกองที่ข้อเท้าตอนนี้มีแค่กางเกงในที่เหลืออยู่

 

“ไอ้เหี้ย ปล่อยกู กูบอกให้ปล่อยกู”พยายามดิ้นอย่างสุดกำลัง เมื่อสัมผัสได้ว่ากางเกงในที่เป็นปาการสุดท้ายกำลังจะถูกดึงลง

 

“กูจะพูดอีกครั้ง กรอบขอโทษกู แล้วอย่าเสือกเรื่องนี้อีก”มันก้มลงมากระซิบที่ข้างหู

 

“ฆ่ากูดีกว่า ขอโทษไอ้ชั่วอย่างพวกมึง” ผมยอมตายดีกว่าจะต้องทำอะไรเหี้ยๆแบบที่มันสั่ง

 

“งั้นก็ดี”กางเกงในผมถูกรูดลงไปกองที่เท้ากับกางเกงมันถอดไม่ได้เพราะติดเชือกที่ข้อเท้า แต่นั้นก็ไม่ได้ช่วยอะไรผมเลย เมื่อผมถูกดึงให้ยืนขึ้นแล้วผลักไปที่โต๊ะกลมๆกลางห้อง ท่อนบนของผมถูกกดลงกับโต๊ะ ตั้งแต่ช่วงสะโพกลงมาถูกทำให้ยืนอยู่ที่พื้น

 

“ตายมันง่ายไป  แต่กูทำอะไรให้มึงทรมานได้กว่านั้น”ผมรู้สึกถึงมือร้อนที่กับที่บั้นท้ายของผมก้อนเนื้อสองข้างถูกขยำและแหวกออก

 

“ไอ้เหี้ย อย่า! ปล่อยกูไอ้สัตว์!”ผมพยายามดิ้นแต่ทำไม่ได้มือข้างหนึ่งของมันกดท้ายถอยของผมให้แนบไปกลับโต๊ะ

 

“อ๊ากกกกกก”ผมร้องออกมาอย่างสุดจะทนเมื่อท่อนเนื้อแข็งขืนแทรกเข้ามาในร่างกาย และไม่สนใจเสียงร้องเจ็บปวดของผม ท่อนเนื้อถูกกระแทกเข้ามาจนสุด ผมเจ็บจนร้องไม่ออกน้ำตาไหลอย่างห้ามไม่อยู่

 

“อ๊า”เสียงร้องสุขสมของไอ้คนระยำดังขึ้นราวกับจะตอกย่ำความอับปีที่กำลังเผชิญ

 

มันแช่ไว้แค่ไม่กี่อึดใจ แล้วมันก็เริ่มขยับทันที

 

“อ๊า   แน่นจริงๆ รูมึงเนี๊ยเหมาะแกการโดนอะไรหยัดนะ ดูซิดูดกูใหญ่เลย หึ”ผมทำได้แค่ก้มหน้าปล่อยน้ำตา กัดปากจนเลือดซิบ เพราะไม่อยากให้มันได้ยินเสียงร้องของผม แค่นั้นก็ดูหน้าสมเพชจนไม่รู้จะมีหน้าใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไง

 

กิจกรรมระยำบัดซบดำเนินต่อราว10นาที จนในที่สุดของเหลวอุ่นร้อนน่ารังเกลียดก็ถูกฉีดเข้ามาในตัวผม  ก่อนท่อนเนื้อแข็งจะถูกถอนออกจากด้านหลังของผม ผมสัมผัสได้ถึงของเหลวที่ถูกฉีดกำลังไหลลงมาตามแรงโน้นถ่วง คิดในใจว่าจบสักที เจ็บจนขยับไม่ได้

 

“ปล่อยกู”ผมบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง เจ็บใจจนอยากจะฆ่ามันเร็วๆ

 

“ตามขอ”ผมถูกแก้มัดมือที่ไขว้หลัง  ทันทีที่แขนเป็นอิสระผมก็ใช่แรงเฮือกสุดท้ายพยุงตัวยืนขึ้นแล้วต่อยเข้าไปที่หน้าไอ้ชั่วนั้นสุดกำลังที่มีตอนนี้ ผมรู้ว่ามันไม่มากเท่าที่ผมควรทำได้ แต่ก็ทำให้มันหน้าหันได้ ตัวผมลงไปกองที่พื้นทันทีที่ต่อยเสร็จ ขาอ่อนแรงลงยืนไม่ไหว  ซ้ำยังมากระแทรกพื้นอีก ทำให้ผมล้มลงไปนอนกับพื้นแบบขยับตัวไม่ได้

 

“ดูเหมือนจะมีแรงเหลือซินะ”มันก้มลงมาบีบหน้าผมที่พื้นอย่างโมโห”งั้นก็สักสองสามรอบคงไหวซินะ!” สิ้นคำพูด ผมตาโตด้วยความหวาดกลัวอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ตัวผมถูกขับให้นอนหงาย โดยมีท่อนเนื้อที่เริ่มอ่อนตัวลงของมันถูกจ่อเข้าที่ปากมันบีบแก้มผมไม่ให้หันหนี

 

“อมให้กู”มันบอก แต่ผมก็ยังไม่ยอมอ้าปากแม้แรงบีบที่แก้มจะมากขึ้น”จะอมให้กูดีๆ หรือจะเปลี่ยนเป็นลูกน้องสองสามคนข้างนอกเลือกเอา  โดนขนาดนี้แล้วคงไม่คิดว่ากูไม่กล้า!”มันตะคอก ผมยังคงพยายามส่ายหน้า และสุดท้ายมันก็ปล่อยมือออกจากหน้าผม    ทำท่าจะเดินไปที่ประตูเพื่อเรียกลูกน้องมันจริงๆ  ทำให้ผมผวากลัวขึ้นมาจนรีบเปิดปากอมท่อนเนื้อยาวเข้าปาก ด้วยน้ำตานองหน้า

 

“หึ อย่ากัดเชียว เพราะถ้ามึงทำ บอกได้เลยว่ามึงจะมีผัวเพิ่มอีกนับ10”มันพูดพร้อมดึงหัวผมให้ขึ้นจากพื้น  เพื่ออมให้ลึกกว่าเดิม

 

“ดูดซิ ทำเหมือนกับรูข้างล่างของมึง”มันบอกผมพยายามขัดขืนแต่มันก็ดันท่อนเนื้อของมันเข้ามาจนแทบจะลงคอ ทำให้ผมหายใจไม่ออก  ผมได้แต่ทำตามพร้อมปล่อยให้น้ำตาไหลไป

 

“ไม่ได้เรื่อง กูว่ารูล่างดีกว่า”มันถอนท่อนเนื้อออกจากปากผม แล้วเลื่อนตัวลงไปด้านล่าง ขาสองของผมที่เพิ่งถูกแก้มัดถูกจบแยกออกกว้าง

 

โดยมีเสียงของผมที่ร้องห้ามตลอดทั้งคืน

 

วันต่อมา ผมไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมง เห็นเพียงแสงสีส้มสว่างที่ลอดมาตามหน้าต่าง

 

ผมที่มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ไม่มีกระดุมเหลือสักเม็ด เป็นเสื้อผ้าชิ้นเดียวที่ติดร่างกาย ผมนอนคว่ำหน้าอยู่ที่พื้นที่มีพรอมสีเข้มปูอยู่ มองไปรอบๆยังคงเป็นห้องเดียวที่ผมถูกพามาเมือคืน คราบเลือดแล้วน้ำอสุจิ เลอะไปทั่วพรมสีเข้ม ผมพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ต้องทรุดลงไปนอนแบบเดิมเพราะอาการปวดที่แล่นขึ้นมา

 

นอนนิ่งปล่อยน้ำตาไหล   คิดเรื่องเมื่อคืนอยู่นับชั่วโมง

 

จนสุดท้ายก็พยุงตัวเองลุกขึ้นได้  เดินหยิบเสื้อผ้าที่กระจายมาสวมใส่อย่าทุลักทุเลพาตัวเองออกจากสถานที่แห่งความอับอาย   เพื่อไปคลินิกที่ใกล้ที่สุด ถึงสายตาทุกคนจะมองมาอย่างสงสัยแต่ผมก็เลือกที่จะไม่ตอบอะไรเกินจำเป็น

 

ผมเข้าพบหมอ ที่ดูผมแปปเดียวก็แทบจะรู้ทุกอย่าง ที่เกิดขึ้นกับผม

 

“อย่ามองผมแบบนั้น”ผมบอกเมื่อเห็นสายตาเวทนา

 

“คุณควรไปแจ้งความ”หมอบอกตอนที่กำลังลวงเข้าไปเอาน้ำของไอ้เหี้ยนั้นออกมา

 

“คุณหมอคงรู้ว่าผมทำแบบนั้นไม่ได้”ผมบอกพร้อมนอนนิ่งหลับตาลง ปล่อยน้ำตาอีกครั้ง “อย่าถามอะไรผมเลย”ผมพูดดักไว้แล้วปล่อยให้หมอดูอาการและรักษาไปนานนับชั่วโมงกว่าหมอจะรักษาเสร็จ

 

 

“ผมจะเจาะเลือดคุณไปตรวจ ป้องกันไว้ มันจะดีกับตัวคุณ”หมอบอกตอนที่ผมกำลังเปลี่ยนชุดของทางคลินิกที่เอาไว้แจก เป็นเสื้อยืดคอกลมและกางเกงคนไข้ตัวใหญ่ที่เขายกให้ผม

 

“จริงๆอย่างให้ไป โรงพยาบาล แต่คุณคงไม่ไป งั้นผมจะนัด อีก1อาทิตย์ให้กลับมาตรวจ และฝังผล ไม่ว่าจะหายดี หรือยังไงก็ต้องมา เพื่อตัวคุณและคนที่คุณรัก”เหมือนหมอจะอ่านผมออกทุกอย่าง  ว่าผมจะทำตัวยังไงหลังจากออกจากที่นี่ ผมพยักหน้ารับคำ ก่อนจะรับยาและบัตรนัด แต่เมื่อผมกำลังจะจ่ายค่ารักษา

 

“ครั้งนี้ยังไม่เก็บ คุณต้องมาจ่ายครั้งหน้า”ฉลาด เป็นคำเดียวที่ผมนึกออก

 

หลักจากออกจากคลินิก ผมก็โบกแท็กซี่กลับมาที่หอ พอถึงก็กินยายนอนหลับ ล้มตัวลงนอน อย่างหนีความจริง

 

ผมตื่นอีกครั้งเมื่อสัมผัสถึงน้ำเย็นๆที่กระทบผิวเนื้อ พอลืมตาขึ้นมาก็สะดุ้งเล็กน้อย

 

“พี่ปอนด์”พี่ปอนด์กำลังเช็ดตัวให้ผม

 

“เอ่อ กูเอง ไม่สบายทำไมไม่โทรหากู ตายขึ้นมาแม่มึงจะว่ายังไง”พี่ปอนด์คิ้วขมวดใส่ แต่มือก็ยังคงเช็ดตัวให้ผม

 

“ผมไปหาหมอมาแล้วกินยายเลยหลับ”ผมบอกพยายามลุกขึ้นนั่งโดยมีพี่ปอนด์ช่วยพยุง

 

“กูว่าจะถามพอดี ยาเหี้ยอะไรเยอะแยะว่ะ”พี่ปอนด์หยิบยาถุงใหญ่ขึ้นมา “รายมือก็อ่านเหี้ยอะไรไม่ออกเลยคลีนิดแถวไหนว่ะ” พี่ปอนด์บน ผมยื่นมือไปดึงถุงมา เพราะไม่อยากให้แกสนใจมากนัก กลัวแกจะรู้

 

“ไม่มีไรหรอกพี่”ผมบอกตามองที่นาฬิกาบอกเวลา3ทุ่มแล้ว

 

“แล้วหน้าไปโดนใครกระทืบมา”พี่ปอนด์คาดคั้น

 

“มีเรื่องแถวที่ทำงานนิดหน่อยพี่ ลูกค้าเมา พี่ก็รู้มันก็มีบ้างงานกลางคืน”ผมบอกยิ้มๆเพิ่งรู้สึกปวดหน้านี่แหละ

 

“กูว่ามึงเลิกเหอะ เดี๋ยวกูดูงานที่อื่นให้ แม่มึงรู้คงเอากูตาย”พี่ปอนด์บอกด้วยสีหน้ากังวน

 

“ก็ดีเหมือนก็นี่ ผมก็เริ่มไม่โอเคแล้ว”ผมคงไม่กล้ากลับไปทำงานที่นั้นอีกแล้ว เดี๋ยวคงต้องไปขอลาออกพรุ้งนี้ รถก็ยังอยู่ที่นั้นด้วย ไม่รู้เป็นไงบ้าง

 

“เออ เดี๋ยวกูดูงานอื่นให้”พี่ปอนด์ว่าก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบจากชามมา “กูซื้อข้าวต้มมาจากร้านหน้ามอ แดกพร้อมกูเลย”ผมพยักหน้ารับคำพยุงตัวลุกไปนั่งที่โต๊ะญี่ปุ่นกลางห้องเพื่อกินข้าว พยายามเดินให้ปกตที่สุด

 

โชคดีที่ผมไปหาหมอ อาการปวดต่างๆบรรเทาลงอย่างเห็นได้ชัดสองสามวันร่างกายผมหายเป็นปกติวันถัดมาผมไปเอารถพร้อมลาออก    เงินเดือนที่เหลือเดี๋ยวเขาจะดอนตามมาให้ตอนสิ้นเดือน ผมกินยาและนอนเยอะมากตามหมอสั่ง มีพี่ปอนด์ค่อยซื้อข้าวซื้อน้ำมาให้ตลอดสองสามวัน แล้วก็ยังมาอยู่เป็นเพื่อน บ้างคืนก็ค้างด้วย

 

พี่ปอนด์ไม่ได้พูดถึงพลอยเลย ทั้งๆที่ปกติจะจ่อไม่หยุด ผมสงสัย แต่ไม่ถามพยามใช้ชีวิตปกติที่สุด

 

 

ผมไม่ได้พยายามลืมเรื่องที่ผมเจอ แต่ผมกำลังหาทางแก้แค้น  พยายามทำหัวให้โล่ง ไม่ฟุ่มฟายกับเรื่องที่เกิดขึ้น บอกตัวเองว่า จะไม่ยอมให้เรื่องที่พวกมันทำ ทำลายชีวิตของผมมากกว่านี้   ผมจะไม่ล้มเรื่องเรื่องผู้หญิงชัวร์นะ แต่ผมจะทำให้มันเจอเรื่องแย่ๆ ยิ่งกว่าที่ผมขู่เอาไว้อีกหลายเท่า  ผู้หญิงเลวๆแบบนั้น ไม่สมควรได้มีชีวิตอยู่เพื่อเหยีบย่ำใครได้อีก

 

TBC.

เเวะมาลงก่อนนอน พรุ้งนี้เรียนปกติเเล้ว :hao5: :hao5: :ling1: :ling1:

ออฟไลน์ angelhani

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
Re: ร้าย...จนรัก chapter2 13/02/2917
«ตอบ #4 เมื่อ13-02-2017 22:20:56 »

 :ling1:

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: ร้าย...จนรัก chapter2 13/02/2917
«ตอบ #5 เมื่อ13-02-2017 23:12:53 »

น่าติดตามนะครับผม,,,,

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: ร้าย...จนรัก chapter2 13/02/2917
«ตอบ #6 เมื่อ13-02-2017 23:13:28 »

มีคำผิดประปรายนะคะ
รออ่านตอนต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7
Re: ร้าย...จนรัก chapter2 13/02/2917
«ตอบ #7 เมื่อ13-02-2017 23:31:04 »

 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7534
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: ร้าย...จนรัก chapter2 13/02/2917
«ตอบ #8 เมื่อ14-02-2017 12:41:52 »

ผม ซื่อเกินไป เห็นคาตา ขนาดถ่ายรูป
ยังจะคิดไปเตือน ข่มขู่ชี ที่เป็นระดับจรเข้แล้ว
ผม เป็นอะไรกับชี พ่อแม่เขาๆ ฟังมั้ย
มีรูปก็ส่งให้พี่ปอนด์สิ ให้เขาเคลียร์กันเอง
คนแบบชีหรือจะฟังผม
ผม เอาตัวเองไปคลุกกับน้ำเน่าเอง
จะโทษว่าเป็นความผิดใคร ผมแหละผิดมากที่สุด
•.★*... ขอแก้คำผิดนะ ...*★.•
ผิดแบบสะกดผิด ผิดแบบกดแป้นผิด กับผิดเพราะไม่เติมวรรณยุกต์ /เติมเกิน
ฐานะปลานกลาง ----- ปาน
พลันลวัน ----- พัลวัน
เอ๊ะใจ ----- เอะ
พาทไทม์ ----- พาร์ท
เดสรัดรูป ----- เดรส
ปี่เข้าไป ----- ปรี่
รอมลิด ----- รอมริบ
ดูคราวๆ ----- คร่าว
ร่างใหญ่เกิดคน ----- เกิน
กรอบขอโทษกู ----- กราบ

ออฟไลน์ เต่าตุ่น

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-12
Re: ร้าย...จนรัก chapter3 14/02/2917
«ตอบ #9 เมื่อ14-02-2017 22:57:12 »

ร้าย...จนรัก  chapter 3



ผมพักอยู่4วันเต็มๆ  โชคดีที่มันคาบเกี่ยวกับเสาร์อาทิตย์ด้วยเลยขาดเรียนแค่2วัน




ผมมาเรียนอีกครั้ง หลังหยุดไป



“อ้าว ไอ้น่านหายแล้วหรอ พวกกูว่าจะไปเยี่ยมมึงวันนี้พอดี”พอเข้ามาใต้คณะก็เจอพวกเพื่อนในกลุ่มทักทันที



“เอ่อ หายแล้ว กูของยืมเล็คเชอร์หน่อยนะ”ผมบอกไอ้แชมป์มันเป็นเพื่อนที่ถือว่าสนิทกับผมที่สุดในบันดารุ่นเดียวกัน



“กูก๊อปไว้แล้ว “มันบอกพร้อมหยิบกระดาษที่ถ่ายเอกสารปีกหนึ่งมาให้



“แต้งกิ้ว”ผมรับมาเปิดๆดูผ่านๆ

 

“อ้าวพลอย!”มือของผมที่กำลังเปิดชีทอ่อนหยุดชะงักทันที่ที่ได้ยินชื่อของต้นเหตุทั้งหมด



“อ้าว น่าน ได้ข่าวว่าไม่สบาย หายดีแล้วหรอ”ผมได้ยินเสียงเธอถามอย่างเป็นมิตร



ผมเงยหน้า จ้องตากับผู้หญิงสองหน้าเขม็ง เกลียด ผมมีคำเดียวในใจเมื่อมองใบหน้าเธอ



“เฮ้ยไอ้น่าน ตาแข็งเลย ทำไมมองพลอยแบบนั้น”ผมได้สติอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงพี่ปอนด์ทักท้วง



“ใช่ เรากลัวนะเนี๊ย”เธอพูดติดตลกทำท่ากลัวกอดแขนพี่ปอนด์แน่ เห็นแล้วอยากจะอ้วก



“พอดีเราเห็นหน้าพลอยแล้วเรานึกถึงผู้หญิงเลวๆคนหนึ่งน่ะ โทษที”เมื่อผมพูดจบทั้งโต๊ะเงียบกริบ พี่ปอนด์จ้องมาที่ผมอย่างไม่ชอบใจ



“พูดแบบนี้ได้ไงว่ะ ไอ้น่าน”พี่ปอนด์ถาม



“ก็แค่นึกขึ้นได้พี่ โทษทีแล้วกัน พอดีเพิ่งเจอมาไม่กี่วัน มันก็เลยยังฝั่งใจ”ผมบอกยิ้มกว้างๆทำให้ทุกคนเริ่มผ่อนคลายลง



“ใครทำอะไรมึงว่ะ ถึงฝั่งใจขนาดนั้น”ไอ้แชมป์ถามขึ้นอย่างสงสัย



“พอดีกูรู้จักรผู้หญิงคนหนึ่ง ภายนอกก็ดูน่ารัก เรียบร้อย แสนดี เหมือนพลอยเลยนะ”ผมหันไปยิ้มให้พลอยที่ยังคงกอดแขนพี่ปอนด์ มองผมด้วยสายตาไม่พอใจ



“แต่เราไม่ได้หมายถึงพลอยหรอกนะ อย่างเข้าใจผิด เธอแค่คล้ายๆแค่นั้น   ความจริงแล้วผู้หญิงคนนั้นตอแหลมาก ทั้ง แรด ร่าน และชั่วอย่างหาคำเปรียบไม่ได้  เธอเป็นแฟนกับพี่ชายที่กูรู้จัก  แต่เธอกลับเป็นเด็กไซส์ไลน์ลับหลังพี่กู อ้าขาให้ทุกคนที่มีเงิน ไม่พอยังหลอกเอาเงินพี่กูไปใช้สนุก  อีกทั้งๆที่เงินนั้นพี่เขาก็จำเป็นต้องใช้เหมือนกัน”ผมหยุดแล้วหันหน้ามาทางพลอย



 “พลอยว่า ผู้หญิงคนนั้นเลวไหม”ผมนั่งเล่าไปและหันมาถามพลอยด้วยรอยยิ้มแบบปกติ



“โหย อย่างชั่ว สาธุอย่าให้กูเจอผู้หญิงแบบนั้นเลย”ไอ้แชมป์ยกมือไหว้ท่วมหัว เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนคนอื่นๆผมเลยหัวเราะด้วยเพื่อกลบเกลื่อนความสะใจของตัวเอง และเพื่อแกล้งเมินสายตาของพี่ปอนด์



“มึงแน่ใจ ว่าไม่ได้ว่าพลอย”พี่ปอนด์ถาม แกคงเห็นหน้าผู้หญิงข้างตัวดูหมองลงอย่างเห็นได้ชัด



“โถ่พี่ จะว่าพลอยได้ไง ผู้หญิงคนนั้นถึงจะคล้ายพลอย แต่พลอยนิสัยดีจะตาย ไม่ได้ตอแหลเหมือนอีนั้นหรอก โทษนะพลอย เราทำเธอรู้สึกแย่หรือเปล่า”ผมตีหน้าเสียใจหันไปถาม



“เอ่อ..ไม่หรอก เรารู้น่านไม่ได้หมายถึงเรา เราจะโกรธทำไม”เธอยังคงรักษาภาพพจน์แสนดีต่อ



“ขอบคุณนะ”ผมหันกลับมาอ่านชีทต่อ



“เฮ้ยน่าน  แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นไงต่อว่ะ ตอแหลขนาดนั้น ไม่โดนด่าหรอ”กิ๊ฟเป็นเพื่อนผู้หญิงในกลุ่มถาม



“ก็ยังต้องรอดูต่อไป ตอนนี้มีแค่เราที่รู้”ผมตอบ



“ทำไมน่านไม่บอกพี่คนนั้นอ่ะ”ฝนที่นั่งฟังเงียบอยู่นานก็ถามขึ้นอย่างสงสัย



“บ้างเรื่อง เขาควรรู้ด้วยตัวเอง” หันไปมองพี่ปอนด์กับผู้หญิงเพศยาเดินไปขึ้นลิฟต์  หลังจากผมตอบก็ได้ยินเสียงพวกผู้หญิงในกลุ่มเมาท์ต่อกันยาว จนเข้าเรียน

หลังเลิกคลาส ผมถูกพี่ปอนด์เรียกไปที่ห้องเลป พี่ปอนด์ถามเรื่องที่ผมพูดเมื่อเช้า



“ไม่มีอะไรหรอกพี่ ผมขอโทษแล้วกันต่อไปจะพูดแบบนั้นอีก”ผมบอกอย่างรู้สึกไม่ดีต่อแกจริงๆ



“อย่าพูดแบบนั้นอีก ไม่ว่าจะต่อหน้าพวกกูหรือคนอื่น”พี่ปอนด์ชี้หน้าคาดโทษ



“ครับ”ผมรับคำ



หลังจากนั้นพี่ปอนด์ก็ไม่ค่อยมาเล่นกับผมเหมือนแต่ก่อน แต่ผมเองก็คิดว่าดีเพราะตอนนี้ผมเองก็ไม่อยากสู้หน้าพี่ปอนด์เท่าไหร่ ผมไม่สามารถบอกเรื่องทั้งหมดกับพี่ปอนด์  เพราะ มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนและอ่อนไหว พี่ปอนด์รักพลอยมากแค่มองตาผมก็เข้าใจ ผมกลัว กลัวที่จะสีหน้าตอนผมบอกเรื่องนี้ และก็กลัวว่าถ้าหากแกจะไม่เชื่อเรื่องที่ผมบอก ผมไม่อยากทิ้งความสัมพันธิ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้



ตลอดทั้งสัปดาห์ผมวิ่งวุ่นตามเก็บงานเก่าวันที่ผมขาดเรียน และทำงานใหม่ที่ได้รับจนแทบไม่มีเวลานอน ไปเรียนเก้าโมงเช้ากลับสี่ห้าทุ่มทุกวัน  พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ผมต้องไปหาหมอที่คลินิก ผมไม่ได้อยากไปฟังผล  แต่แค่อยากไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลเท่านั้น



ผมกลับมาหอซื้อข้าวมาสองกล่องเพื่อไว้ตอนเช้าขี้เกียจออกไปกินข้างนอก



ไขกุญแจเข้าห้องปกติ เปิดไฟเตรียมกินข้าวกินยา แต่พอหันมาตัวผมก็แทบจะชาไปหมด



ไอ้ชั่วนั้นที่ข่มขืนผมกำลังนั่งไขว้ห้างที่เตียงมองผมยิ้มๆมีลูกน้องมันสองคนอยู่ที่ประตูข้างผม



“ไง ไม่เจอกันนานคิดถึงจะแย่”สัญชาตญาณของผมบอกให้หนีทันที



ผมหมุนตัวเพื่อจะเปิดประตูหนีแทบจะทันทีที่เห็นหน้าไอ้ชั่วนั้น แต่ลูกน้องมันทั้งสองคนก็เข้ามายืนบังประตูไว้อย่างรวดเร็ว แล้วหนึ่งนั้นนั้นก็ออกแรงผลักผมจนล้มลงก้นกระแทก



“โถ อย่ารุ่นแรงกับเมียฉันนักซิ”ผมได้ยินเสียงดุเชิงหยอกล้อของมันที่ยังคงนั่งไขว้ห้างอยู่ตำแหน่งเดิม



“ประทานโทษครับ”ไอ้ยักษ์ที่ผลักผมล้มบอกด้วยน้ำเสียงเรียบไม่ได้แสดงถึงความรู้สึกสำนึกแต่อย่างใด



“อย่าหนีดีกว่า คงไม่อยากให้ภาพพวกนี้หลุดออกไปเหมือนกันใช่ไหม”ผมหันไปเผชิญหน้ากับไอ้ชั่วนั้น รูปบึกใหญ่ถูกโยนมาข้างหน้า



ภาพที่ผมแทบจะหัวใจหยุดเต้น



ภาพผมที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนเลือดเป็นดวงๆ นอนอยู่ที่พื้นพรมสีแดงมีคาบสีขาวไหลออกมาจากช่องทางด้านหลัง ภาพที่ผมอมไอ้นั้นให้มัน และภาพที่ผมกำลังถูกสอดใส่ และอีกหลายอิริยาบถเป็น10ๆรูป ที่ถูกทำเรื่องอับอายในวันนั้นทำผมตัวชา จนแทบขยับตัวไม่ออก ด้วยสัญชาตญาณผมหยิบเอารูปพวกนั้นมาฉีกเป็นชิ้นอย่างบ้าคลั่ง โดยมีเสียงหัวเราะชอบใจของไอ้คนชั่วที่นั่งเท้าแทนมองผมอย่างสนุกสนาน



“ยังมีอีกเยอะเลยนะ” มันว่าก่อนจะโยนซองสีน้ำตาลที่มีรูปกระเด็นหลุดออกมาเป็นภาพแบบที่ผมเพิ่งฉีกไป



“มึงต้องการอะไร!”ผมตะโกนถามเสียงดัง



“จุ๊ๆ เดี๋ยวข้างห้องได้ยินเข้าจะทำไง ภาพพวกนี้ไม่มีหน้ากู กูโอเคนะถ้ามีคนมาเห็น”มันหยักไหล่แบบไม่แคร์มองผมด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์



“...”ผมได้แต่โกยรูปทั้งหมดไปใส่ไว้ในลิ้นชักโต๊ะ



“ได้ข่าวว่าเกเรกับพลอยซะจนเจ้าตัวร้องไห้มาหาฉัน ดูถ้าครั้งก่อนจะไม่สำนึกเลยนะ”เสียงทุ่มน่ารังเกียจกระซิบเข้าที่ใบหู ทำเอาผมตกใจไม่น้อยเมื่อจู่คนที่นั่งปักหลักอยู่ที่เตียงตอนนี้กลับมายืนซ้อนหลังผม



ผมหันกลับมาพยายามผลักมันออกด้วยความรังเกียจ



“มึงต้องการเหี้ยอะไร! ถ้าจะให้กูไปขอโทษมัน กูไม่มีทางทำ!”ผมบอกเมื่อผลักมันออกได้สำเสร็จ



“จริงๆแล้วกะจะเอารูปพวกนี้สักใบสองใบให้พลอยไป เอาไว้ใช้ป้องกันตัว ก็เลยกะจะมาขออนุญาตนายแบบซะหน่อย ว่าไง อนุญาตไหม”มันเดินเข้ามาชิดผมอีกครั้งแขนทั้งสองข้างยันท้าวไว้กับโต๊ะทำงานกักตัวผมยื่นหน้าเข้ามาแทบชิด ถามด้วยสีหน้าที่ทีเล่นทีจริง



ผมได้แต่กำมือเข้าหากันจนรู้สึกเจ็บฝ่ามือไปหมด อดกลั้น ผ่อนลมหายใจเพื่อระงับความโกรธ ลูกน้องมันสองคนออกไปข้างนอก ตอนนี้ทั้งห้อง เหลือแค่ผมกับมัน



“มึงมันชั่ว”ผมจ้องตามัน พูดทุกคำอย่างชัดเจน



“ก็ไม่เคยพูดว่าดี”มันบอกยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก จนผมต้องเป็นฝ่ายถอยหนีเอนไปด้านหลังแทน



“ต้องการอะไร”ผมเบี่ยงหน้าหนี ไม่อย่างเห็นหน้ามัน พยายามถามอย่างใจเย็น



“มาเป็นของเล่นให้กู จนกว่ากูจะเบื่อเป็นไง  กูก็ไม่เคยเลี้ยงผู้ชายซะด้วยดูน่าสนุกดี”ผมหันไปมองหน้ามันทีที่เมื่อได้ยินข้อเสนอ บอกตรงๆที่แรกผมคิดว่ามันจะมาบอกให้ผมเลิกยุ่งกับพลอยโดยใช้รูปพวกนั้นขู่



“ไปตายซะ”ผมตะโกนใส่หน้ามัน



“อย่าปากดีให้มากนัก! ดูสาระรูปตัวเองด้วย แค่ไม่ถึงนาทีภาพพวกนี้ได้ถึงมือพ่อแม่มึงได้แล้ว ระวังปากไว้มั้ง”มันใช้มือปีบปากผมอย่างแรงด้วยความโกธร



“....”ผมไม่ได้ตอบโต้ ทำแค่กำแน่นขึ้น เพื่อระงับสติอารมณ์



“ปากดีๆแบบนี้  ต้องเอาอะไรยัดไว้ จะได้เห่าไม่ออก”มันตบที่แก้มผมเบาอย่างยียวน ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เตียงของผมอีกครั้ง



“ตอนนี้กูอยาก มาอมให้กูหน่อย”มันกางขาออกจากกันเท้าแขนยันไปด้านหลัง ทำตัวอย่างสบายอารมณ์ผิดกับผมที่แทบจะกระโดดไปต่อยหน้ามันให้คว่ำ ถ้าไม่ติดที่ว่า



“คงรู้นะถ้าไม่ทำจะเกิดอะไรขึ้น ส่งให้ใครก่อนดีล่ะ พ่อแม่ หรือ รุ่นพี่ที่รักดี”มันยกมือถือเครื่องหรูออกมาทำท่ากดไปด้วย



“อย่า!”ผมกลัวจริงๆ  นึกไม่ออกเลยว่าถ้าคนอื่นเห็นรูปพวกนี้ผมจะเป็นยังไง  ผมยอมตายดีกว่าจะให้เรื่องอับปีนี้ไปถึงหูใคร ผมไม่อยากถูกตราหน้าว่า ถูกไอ้แกโรคจิตนี่ข่มขืน ถ้าตายก็ขอตายอย่างไม่มีเรื่องเหี้ยๆพวกนี้



“เร็วซิ กูไม่ชอบรออะไรนานๆ “มันวางมือจากโทรศัพท์หันมาจ้องผมด้วยสีหน้าจริงจังผิดกับเมื่อกี้



ผมได้แต่ผ่อนลมหายใจอย่างอดกลั้น พาเอาขาที่หนักอึงเดินไปหามัน



“คุกเข่าซิ ที่บ้านไม่สอนหรือไงว่าไม่ให้ยืนค่ำหัวผู้ใหญ่”มันดึงแขนผมให้ทรุดลงไปคุมเข้าที่พื้น



ผมมองที่ซิบกางเกงราคาแพงอย่างรังเกียจ รังเกียจยิ่งกว่าอะไรทั้งโลก มือที่สั่นเทา และอ่อนแรง ค่อยๆรูดซิบช้าๆ เพื่อทำตามสิ่งที่มันต้องการ โดยมีไอ้แก่หัวงู ที่ค่อยกำกับตลอดระยะเวลา



 >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>



“เก็บข้าวของที่จำเป็นซะ มึงต้องไปอยู่คอนโดที่กูเตรียมไว้” เมื่อเสร็จสิ้นกิจกรรมน่าละอาย มันก็สั่งผมต่อทันที ผมที่กำลังสำลักเพราะเพิ่งกลืนน้ำสกปรกนั้นไปได้ยินก็เดือดขึ้นทันที



“กูไม่ไป”ผมรีบลุกขึ้นบอกปฏิเสธ แทบจะทันที



“กูไม่ได้ถามความเห็น แต่กูสั่ง ให้เวลา20นาที เอาเท่าที่ต้องใช้ เดี๋ยวหรือเหลือจะให้คนของกูมาขนไปให้ บอกลาไอ้ห้องซ่อมซอนี้ได้เลย โทรมขนาดนี้ อยู่ไปได้ไง”พูดจบมันก็เดินออกจากห้องไป แล้วลูกน้องมันสองคนที่ออกไปเมื่อ20นาทีที่แล้วก็กลับเข้ามา เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วโยนทุกอย่างในนั้นมาที่ผม



ผมได้แต่ก้มหน้าจำใจเก็บข้างของที่คิดว่าต้องใช้ รวมทั้งเอกสารการเรียนเพราะไม่รู้ว่า มันจะปล่อยผมเมื่อไหร่



เปิดลิ้นชักเห็นรูปบัดซบนั้นผมก็กรอบเอารูปพวกนั้นทั้งหมดเข้าไปที่ห้องน้ำ โยนมันลงอ้างล้างหน้าและจุดไฟเผา จะต้องไม่มีใครได้เห็นของพวกนี้



พอครบกำหนดเวลาที่มันให้ ผมก็ถูกลูกน้องมันลากไปที่รถคันหรูสีดำที่จอดรอหน้าทางเข้าหอพัก หน้าแปลกที่วันนี้ไม่มีคนเดินผ่านไปมาที่หอผมเลยสักคน  ทั้งๆที่ปกติจะมีนักศึกษาชายหญิงเดินกันแทบทั้งคืน เพราะอยากจะให้มีใครซักคนโผล่มาช่วยผมออกจากสถานการณ์เลวร้ายนี่จริงๆ



TBC.

 :katai4: :katai4: :katai4: :katai3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-02-2017 23:00:21 โดย เต่าตุ่น »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ร้าย...จนรัก chapter3 14/02/2917
« ตอบ #9 เมื่อ: 14-02-2017 22:57:12 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ angelhani

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
Re: ร้าย...จนรัก chapter3 14/02/2017
«ตอบ #10 เมื่อ14-02-2017 23:08:51 »

 :o12:สงสารนายเอกจัง

ออฟไลน์ เต่าตุ่น

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-12
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #11 เมื่อ15-02-2017 21:57:23 »

ร้าย...จนรัก  chapter 4



และนั้นก็คือเรื่องราวที่ทำให้ผมต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้



เสียงหอบหายใจถี่ของไอ้ชั่วที่โยกกายเข้าออกในตัวผมดังถี่ บ่งบอกว่า กิจกรรมน่ารังเกียจของวันนี้กำลังจะสิ้นสุดลง



“อ๊า!”ผมได้แต่กลั้นหายใจ เมื่อของเหลวร้อนถูกฉีดเข้ามาในกายเป็นครั้งที่3ของคืนนี้




ตั้งแต่วันนั้น ผมก็ย้ายมาอยู่ที่คอนโดที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ ไม่ใกล้ไม่ไกลจากมหาลัยมากนัก จนตอนนี้ก็ผ่านมาเป็นเดือนแล้ว ผมต้องทำหน้าที่เป็นตุ๊กตายางที่มีลมหายใจให้มันอาทิตย์ล่ะ6วัน   ตลอดทั้งเดือนที่ผมถูกขืนใจซ้ำๆ มีแค่มันคนเดียวที่เสร็จส่วนผมได้แต่นอนนิ่งๆให้มันทำตามใจชอบ  ความเจ็บจากกระถูกกระทำลดลงเมื่อมันไม่ใช่ครั้งแรก  แต่ก็แค่ร่างกาย แต่ที่ใจมันไม่ได้ลดลง



มันไม่ชิน



และคงไม่มีมีวันชิน การถูกขืนใจไม่มีทางชิน เพราะความชินคือการที่คุณเริ่มรับได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ผมไม่  ไม่ว่ามันจะทำกี่10ครั้ง ความเจ็บปวดยังคงมีอยู่และมากขึ้นทุกครั้งที่โดนกระทำ



ผมเคยคิดว่า ถ้ามาอยู่คอนโดมัน ผมจะหาโอกาส ลบไฟล์ไอ้ภาพบัดซบนั้นให้ได้ แต่มันไม่ได้เป็นไปตามที่ผมวางแผนไว้ คอนโดนี้เหมือนเป็นคอนโดที่แม่งจงใจซื้อมาเพื่อไว้ขังผม ไม่ใช่คอนโดที่มันอยู่อาศัย  ที่นี่ไม่มีอะไรที่ผมจะแก้แค้นมันได้เลย มีแค่ห้องที่มีอุปกรณ์และเฟอนิเจอร์ครบคันเท่านั้น ไม่มีเอกสาร ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่มีอะไรที่เป็นของๆมันเลย มีแค่ของใช้เล็กน้อยที่มันต้องใช้เมื่อมาที่ห้องนี้เท่านั้น



ความอ่อนล้าทำให้ผมหลับลงในเวลาไม่นานเมื่อกิจกรรมบนเตียงของมันจบลงเหมือนทุกคืน มันไม่เคยค้างแค่มาเอาให้พอใจแล้วกลับไป ผมต้องตื่นมาบนเตียงใหญ่ราคาหลายหมื่นคนเดียว รายกางเปลือยเปล่า ไม่มีแม้กระทั่งความเมตราที่จะดึงผ้าห่มผ้าคุมไว้ให้ 



ผมพาร่างกายที่ยังคงมีความอ่อนล้าอยู่เข้าไปชำระล้างคราบและของเหลวที่ยังคงอยู่ในร่างกายของผมเหมือนเช่นทุกวัน



อาบน้ำแต่งตัว ไปเรียน ตกเย็นก็กลับมาที่คุกนรกนี่ รอมันมาเอา แล้วหลับไป กิจวัตรของผมมีแค่นั้น



มันตั้งกฎเยอะแยะมากมายที่ผมต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด คือเมื่อมันต้องการ ผมต้องมาทันที  ห้ามขึ้นเสียง ห้ามขัดคำสั่ง ห้ามปล่อยให้มันรอ  ผมไม่สามารถแม้กระทั่งทำงานกลุ่มกับเพื่อนตอนหลังเลิกเรียนได้ ผลัดบ่อยจนๆเพื่อนหลายคนเริ่มไม่พอใจ ส่วนพี่ปอนด์ ตั้งแต่วันที่ผมหลอกว่าพลอยวันนั้น แกก็แทบไม่มาสุงสิงกับผมเลย เจอกันบ้างทักท้ายแต่ก็ไม่ได้คุยกันแบบเมื่อก่อน ผมไม่ติดใจอะไร เพราะช่วงนี้ผมเองก็ไม่อยากให้ใครเข้ามาสนิทสนมด้วย แค่ไอ้เหี้ยนี่ก็เกินกว่าที่ผมจะรับมือได้แล้ว



มันมาหาผมแทบจะทุกวัน แต่ผมสังเกตได้ว่า มีคืนวันศุกร์เท่านั้นที่มันจะไม่มา ทุกวันที่ผมออกไปเรียนจะมีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดตลอด  มีอาหารเช้าถูกทำเตรียมไว้  มีของกินเต็มตู้เย็น  เสื้อผ้าของผมก็ถูกเตรียมไว้อย่างดี  แต่ผมกลับไม่เคยเจอแม่บ้านคนนั้นเลยสักครั้ง



“เฮ้ย ไอ้น่านวันนี้ทำงานนะโวยพลัดไม่ได้แล้ว งานใกล้ส่งแล้ว พวกผู้หญิงก็โวยวาย”ไอ้แชมป์บอกอย่างเซ็งๆ ผมหยิบมือถือขึ้นมาดู วันที่โชคดีที่วันนี้เป็นวันศุกร์ ถึงผมจะลังเล เพราะกลัวไอ้แก่นั้นมา แต่ใจหนึ่งก็ห่วงงาน จนสุดท้ายผมก็ตัดสินใจรับปากไอ้แชมป์ไป หวังว่าโชคคงจะเข้าข้างผมบ้าง



เลิกเรียนพวกผมก็เริ่มทำงานกันทันที ไม่มีใครขาดหาย เราทำงานกันจนเวลาล่วงเลยมาเข้าวันใหม่ ผู้หญิงหลายคนใช้เสื่อปูนอนพักสายตา เพราะยังมีงานอีกหลายอันต้องทำ  ผมทำหน้าที่พิมพ์เอกสารต่างๆที่เพื่อนเอาข้อมูลมาให้ นั่งพิมพ์ตั้งแต่5โมงเย็น  จนเริ่มรู้สึกตาลาย แต่จะโทษใครก็ไม่ได้ วิชานี้เป็นวิชาสำคัญมีหน่วยกิจถึง6หน่วยกิจ งานที่สั่งของเทอมเลยอลังการจนแทบจะตายกองกัน  ที่ผ่านมาพวกผมก็แยกกันไปรวบรวมข้อมูล มา จากนั้นก็ต้องมาอ่านทำความเข้าใจ ออกแบบการทดลองและต้องมาทำตัวรูปเล่มส่ง อีกทั้งยังต้องทำสื่อนำเสนออีก ทุกคนอาจจะยังไม่รู้ ผมเรียนคณะวิทยาศาสตร์ สาขา คอมพิวเตอร์ ผมเลือกเรียนสาขานี้เพราะคิดว่ายังไงอนาคตทุกคนก็ต้องใช้งานพวกมัน ผมคงไม่ตกงานง่ายๆ



“พี่ปอนด์ พี่เทม หวัดดีครับ”ผมเงยหน้าขึ้นจากจอมองตามเสียงของเพื่อนๆเห็นพี่ปอนด์กับพี่เทม หอบถุงเสบียงมาพะรุงพะรัง



“ไง ดึกเลยพวกมึง งานไปถึงไหนแล้ว”เมื่อพี่ปอนด์กับพี่เทมวางถุงลง  พวกผมก็กรูกันเข้าไปแย่งของกินกันเหมือนอดยากปากแห้งมานาน



“ไงมึง วันนี้มาทำงานกับเขาได้หรอ”พี่ปอนด์ถือถุงหนึ่งเดินมาหาผมที่โต๊ะ



“ช่วงนี้ผมยุ่งกับงานใหม่ เลยไม่ค่อยกล้าลาเขา”ผมบอกยังคงตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์ต่อ เพราะหน้าสุดท้ายแล้ว



“แดกก่อน เดี๋ยวได้ตายห่า” ผมยกมือไหว้ขอบคุณแล้วรับมากิน



“ขอบคุณครับ”



“กูโทรหา มันบอกให้ฝากข้อความกว่ากูจะรู้ว่าพวกมึงทำงานกันก็ตอนเที่ยงคืนเห็นไอ้เทมมันชวนมาดูน้องฝนนี่แหละ”ฝนคือน้องรหัสของพี่เทม



“ผมปิดเครื่องอ่ะ กลัวที่ทำงานโทรตาม”ผมปิดเครื่องตั้งแต่ตอนที่รับปากไอ้แชมป์ว่าวันนี้จะทำงาน เพราะกลัวว่าไอ้แก่นั้นมันจะโทรตามถึงปกติวันนี้มันจะไม่เคยโทรตาม แต่ผมก็อดระแวงไม่ได้



“เดี๋ยวนี้ใช้มือถือแพงซะด้วย งานใหม่เงินดีหรอว่ะ”พี่ปอนด์มองโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดที่เพิ่งวางขายเมื่อไม่กี่วันก่อนของผมที่ถูกวางไว้ข้างๆโน้ตบุ๊กเพื่อเอาไว้ทับกระดาษ



“ของที่ทำงานพี่ พอดีมันมีบางโปรแกรมต้องใช้รันกับรุ่นนี้ “ผมพยายามหาข้ออ้างแก้ตัวไปเรื่อย บอกไม่ได้หรอกว่าเพราะเครื่องเก่าถูกปาทิ้งจนแหลกละเอียดเพราะฝีมือไอ้แก่นั้น ด้วยเหตุผลแค่ว่า มันเก่าและดูจน เพราะผมต้องติดต่อกับที่บ้านแทบจะทุกวันเลยจำเป็นต้องเอาของที่มันซื้อมาให้ใช้ไปก่อน เพราะผมไม่ได้ทำงานตอนนี้เลยต้องประหยัดที่สุด  ถึงค่าห้องจะไม่ต้องจ่ายแต่ผมต้องมาเสียค่ารถแทน เพราะผมไม่มีใบขับขี่มอไซน์เลยไม่สามารถขับมาเรียนได้ตอนนี้มันเลยจอดอยู่กับที่จอดรถของยามที่ผมขอไปฝากจอดที่คอนโดนั้น   ถึงผมจะอยู่คอนโดนั้นแต่ก็ใช่ว่าจะเป็นเจ้าของ พวกเรื่องที่จอดรถหรืออะไรต้องให้ไอ้แก่นั้นจัดการซึ่งผมไม่มีวันไปขอให้มันทำให้เด็ดขาด



“งานอะไรของมึง ซื้อโทรศัพท์เครื่องล่ะ3หมื่นในพนักงานพาร์ไทม์ใช้”พี่ปอนด์ยังคงคาดคั้น



“เอ่อ ก็เขียนโปรแกรมทั่วไปแหละพี่ มันมีรุ่นนี้ทีรองรับพวกโปรแกรมของที่ทำงาน ถ้าออกผมก็ต้องคืน  หิวว่ะ ”ผมบอกปัดๆลงมือกัดขนมปัง  พยายามเปลี่ยนประเด็น



“เฮ้ย รถใครว่ะ แรมโบด้วย กูอยากได้”ผมได้ยินเสียงหือฮาอีกครั้งพอมองตามก็เห็นรถสปอร์ ยี่ห้อดัง คนสีดำสนิทเข้ามาจอดหน้าคณะ  ทีแรกผมไม่ได้สนใจอะไรมากนักจนกระทั่งเห็นคนที่ลงมาจากรถคันนั้น



“เฮ้ยนั้นมัน เสี่ยช่างนี่หว่า มาทำอะไรดึกปานนี้ว่ะ พี่เทมพูดขึ้นเมื่อเห็นเจ้าของรถที่ลงรถมา ในมือมีโทรศัพท์แทบที่หู ยังไม่ได้หันมาทางพวกผม



“พี่รู้จักหรอ”ผมเหมือนถูกไฟล้นที่ก้น สติเริ่มแตกในหัวคิดไปต่างๆนาๆ ว่ามันมาทำไม แล้วจะมาทำอะไร



“รู้จักดี คนนี้กำลังดังเลยมึง แก่เพิ่งเทคโอเวอรบริษัทไมโครชิพมือถือรุ่นที่มึงใช้อยู่ ตอนนี้โคตรดัง เพราะซื้อมายังไม่ถึงปีก็สร้างราคาหุ้นได้เป็นเท่าตัวจากเดิมที่ซื้อมาเลย บ้านกูก็เสนองานที่บริษัทเขานี่แหละ ว่าแต่ดึกปานนี้มาทำไมว่ะ”จริงๆผมรู้ว่ามันคือใครและทำอะไร แต่ผมไม่เคยคิดว่าคนใกล้ตัวของผมก็จะรู้จักมันด้วย



ในขนาดที่ผมกำลังวิตก มันก็เดินตรงเข้ามาที่ๆพวกผมทำงานกันอยู่ ผมแทบจะนั่งไม่ติด จนพี่ปอนด์ถามว่าปวดขี้หรือไง



“สวัสดีครับ มาหาใครหรือเปล่าครับ”ไอ้แชมป์ทำหน้าที่เข้าไปถามเมื่อไอ้แก่นั้นเดินมาใต้อาคาร



“ผมมาหาน่านครับ”มันเก็บมือถือเข้ากระเป๋าตอบแบบเป็นมิตร มองตรงมาที่ผมก่อนทำท่าแกล้งตกใจ เห็นแล้วมันหน้าเอาตีนกระทืบหน้าจริงๆ

ทุกคนใต้ตึกหันมามองผมเป็นตาเดียวส่วนผมก็ทำเป็นไม่ได้ยิน นั่งพิมพ์งานที่เสร็จไปแล้วต่อ จนกระทั่ง มันเดินมานั่งด้านข้างของผมอีกฝั่งที่ว่างว่างอยู่ ตอนนี้ผมเลยอยู่ตรงกลางระหว่างพี่ปอนด์กับไอ้แก่โรคจิต



“คำว่า data communications ต้องเติมsด้วย “ ผมหยุดมือแทบจะทันทีที่โดนทัก  ทุกคนยังคงจับจ้องมาที่ผม โดยเฉพาะพี่ปอนด์ผมรู้สึกเหมือนมีกระแสคำถามจากแกทิ่มแทงในหัว



“......”ผมไม่ได้ตอบรับอะไรแต่ยอมเติมsลงไปตามคำแนะนำ มือถือที่วางอยู่ถูกไอ้แก่เปิดเครื่องอย่างถือวิสาสะจนผมเผอหันไปทำสีหน้าไม่พอใจใส่



“ปิดเครื่องทำไม “มันยังคงทำท่าไม่รู้ร้อนรู้หนาว เอามือถือผมไปกดอ่านข้อความที่ดังขึ้นมานับ10ๆครั้ง



“เอามา”ผมพยายามกระซิบ เพราะไม่อยากให้เพื่อนได้ยิน มันส่งมือถือให้อย่างว่าง่ายแต่กลับบีบมือผมที่ยื่นไปรับเต็มแรงจนผมเกือบร้องออกมา ใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ตาที่ส่งมาให้ผมกับให้ความหมายกลับกัน



“เอ่อ ขออนุญาตนะครับ คือ คุณช่างรู้จักไอ้น่านด้วยหรอครับ”ไอ้แชมป์ยังทำหน้าที่เสือกได้อย่างดี



“ครับ รู้จัก รู้จักดีด้วย”มันหันไปตอบไอ้แชมป์ด้วยใบหน้ายิ้มๆสาวๆในกลุ่มต่างพากันกรี๊ดกร๊าดเมื่อได้ยินคำตอบ ผมบอกหรือเปล่าว่าไอ้แก่มันหน้าตาค่อนข้างดีและมันก็ยังมีรูปร่างดีอีกด้วยผมเคยเห็นข่าวในทีวีที่มีรูปมันกับผู้หญิงไฮโซหรือดาราดังแทบไม่ซ้ำหน้า พอเห็นแบบนั้นผมก็อดคิดไม่ได้ว่ามันโง่หรือปัญญาอ่อนกันแน่ที่มาเอาผมทุกวัน



“กูทำงานที่บริษัทมะ..คุณช่าง”ผมรีบโผล่งไปตอบ พวกนั้นพยักหน้าเข้าใจก่อนจะถอนหายใจกันเหมือนโล่งอกอะไรสักอย่าง



“คุณช่างมารับน่านหรอครับ”พี่เทมถามอย่างนอบน้อม



“ใช่ครับ ผมคุ้นหน้าคุณจัง เราเคยเจอกันมาก่อนไหม”มันหันมาคุยกับพี่เทม แต่มือมันกำลังลูบไปมาที่ต้นขาของผมใต้โต๊ะ พยายามปัดมือมันออกเพราะโต๊ะที่ผมนั่งอยู่คือโต๊ะไม้ที่มีส่วนที่นั่งติดกันยาวทั้งสองฝั่งและใต้โต๊ะมันก็โล่งหากใครมองเขามาคงเห็นสิ่งที่มันกำลังทำ



“เอ่อ ผมเคยเข้าไปเสนองานที่บริษัทคุณกับคุณพ่อครับ อาจจะเคยเห็นผมเดินผ่านๆ”พี่เทมทำท่าประมาท ส่วนไอ้คนถามก็ทำหน้าจริงจังขึ้นมา ถามไถ่ว่าบริษัทไหน เสนองานอะไร



“ไอ้น่าน กูว่ามึงกลับไปเหอะ งานเสร็จแล้ว เดี๋ยวของพวกกูเคลียเองเกรงใจคุณช่างเขา”ไอ้แชมป์เสือกขึ้นมาอีกครั้งโดยมีไอ้แก่ที่พยักหน้ายึกยักเห็นดีเห็นงาม พี่เทมก็เข้ามาพับโน๊ตบุ๊กผมลง เก็บของให้อย่างไว ผมไม่มีแม้เสียงประท้วง  มารู้ตัวอีกทีก็เดินมาที่รถคันหรูโดยมีพี่ปอนด์เดินมาส่ง ส่วนไอ้แก่ ยืนคุยกับพี่เทมต่อ



“มึงทำงานกับบริษัทใหญ่ขนาดนั้นได้ไง “พี่ปอนด์ถามอย่างคาดคั้น ตัวผมชาไปหมดเมื่อเห็นสายตาของพี่ปอนด์ที่มองมาที่ผมอย่างคล่องใจ



“เอ่อ พอดี เอ่อ ผมเคยไปช่วยเขาครั้งหนึ่งโดยบังเอิญพี่ เขาเลยช่วยรับทำงาน ไม่มีอะไรหรอกงานผมก็แค่วิ่งช่วยเขาถ่ายเอกสารแค่นั้นแหละ”ผมตอบดึงเอากระเป๋าที่พี่ปอนด์ถือไว้ให้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาสะพายเอง ผมไม่กล้าแม้กรทั่งสบตา



“เด็กถ่ายเอกสารที่มีผู้บริหารมารับดึกดื่นปานนี้นี่นะ”พี่ปอนด์ยังคงคล่องใจ แต่ก่อนที่ผมจะถูกสอบสวนไปมากกว่านี้ไอ้แก่โรคจิตที่เดิมมาพร้อมพี่เทมพอดี  ผมเลยรีบเข้าไปในรถทันทีที่เลียงปลดล็อคดังขึ้นแต่ก็ไม่ลืมลาพี่ปอนด์กับพี่เทม



พอรถออกตัว ผมก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที



“เตรียมใจไว้แล้วซินะถึงกล้าขัดคำสั่งกู”โล่งใจได้ไม่ถึงนาที ผมก็ต้องกลับมาสู่โลกความจริงตรงหน้าอีกครั้ง ผมอยากจะต่อว่าเรื่องที่มันบุกมาที่มหาลัย แถมยังประกาศกราวๆว่ารู้จักผม  ผมไม่โกรธที่พี่ปอนด์สงสัยในตัวผม ถ้าผมเป็นพี่ปอนด์ผมก็คงสงสัยไม่ต่างกัน  พอเข้ามาถึงห้อง ยังไม่ทันที่ผมจะได้วางของดี ผมก็ถูกเหวี่ยงขึ้นเตียงแล้วถูกกระทำดั่งเช่นทุกคืน แตกต่างที่ครั้งนี้มันรุนแรงกว่าทุกที



ผมถูกหมัดขึงกับเตียงชุดนักศึกษาถูกฉีกขาดจนเทียบไม่เหลือทรงเดิม ไม่มีการเบิกทาง ไม่มีเจลล่อลื่น(ปกติมีเจลบ้าง)  ผมถูกบังคับให้อมท่อนเนื้อแข็งนั้นอย่างไม่เต็มใจ ไม่นานก็ถูกสอดใส่เข้ามาอย่างรุนแรงจนรู้สึกเหมือนช่องทางด้านหลังจะฉีกขาด  คืนนี้เหมือนครั้งแรกที่ผมโดน  มันเต็มไปด้วยความโกรธ รุนแรง ไม่มีความเห็นใจ  ผมถูกทำหลายครั้งจนสลบไปทั้งๆที่ไอ้เลวนั้นยังคงโยกตัวเข้าออกอยู่



เมื่อนรกนี้จะจบลงสักที



TBC.

รู้สึกหมดไฟ ไม่มีคนเเสดงความคิดเห็นเรื่องนี้เลย มันไม่ดีขนาดนั้นเลยหรอ



มันเป็นนิยายที่แต่งไว้นานแล้วพล็อตอาจจะซ้ำซากบ้างแต่ก็อยากให้ทุกคนอ่าน



ไม่ต้องเม้นต์ทุกตอนก็ได้แต่อยากให้เม้นบาง



จะได้แบบรู้สึกมีกำลังใจว่ามีคนรออ่าน  ช่วงนี้ขาดความอบอุ่น :hao5:

ออฟไลน์ we.jinkyu

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 120
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #12 เมื่อ15-02-2017 22:24:19 »

 :katai2-1: ติดตามค่ะ สนุกดี แต่สงสารนายเอก :hao5:

ออฟไลน์ Bronc

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #13 เมื่อ15-02-2017 22:30:42 »

รออ่านอยู่นะ เป็นกำลังใจให้นะ สู้ๆจ้า

สงสารน้อง เสี่ยอย่ารุนแรงมาก ให้พักร่างบ้าง

ออฟไลน์ menano

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-0
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #14 เมื่อ15-02-2017 22:55:49 »

ร้ายขนาดนี้ รักลงจิงดิ่ สงสารน่านจัง

เปนกพลังใจให้คนแต่งนะคะ ^^

ออฟไลน์ cheezett

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #15 เมื่อ15-02-2017 23:13:40 »

พระเอกโคตรชั่วอ่ะ จะรักลงจริงอ่ะ ทำร้ายนางเอกเพราะผู้หญิงร่านๆคนนึงเนี่ยนะ ส่วนคุณรุ่นพี่ เชิญกินหญ้าต่อไปค่ะ  :angry2: :angry2: :angry2:

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +139/-7
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #16 เมื่อ15-02-2017 23:26:17 »

ปกติไม่ได้เม้นเป็นประโยคคำพูดอ่ะ ส่งแต่ติ๊กเกอร์อย่างเดียว :mew2:

 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ angelhani

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 205
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #17 เมื่อ15-02-2017 23:30:49 »

 :hao5: สงสารนายเอก

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 858
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #18 เมื่อ15-02-2017 23:40:05 »

ติดตามนะครับ,,,,

ออฟไลน์ janamanza

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #19 เมื่อ15-02-2017 23:41:57 »

ไม่ใช่มันไม่ดีนะ   ดีสำหรับเราอ่านแล้วอึดอัดดี หมายถึงความรุสึกน่านที่มันอึดอัดอัดอั้นคือแบบ โดนแบบน่านนี่ไม่มีความสุข
ไม่แปลกที่จะไม่คล้อยตาม ชอบซะอีกที่น้องไม่รุสึกไปด้วยคือมันทรมาณนะ ทรมาณใจ  ขอเป็นกำลังใจให้คนเชียนนะคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
« ตอบ #19 เมื่อ: 15-02-2017 23:41:57 »





ออฟไลน์ INMINTHA

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #20 เมื่อ15-02-2017 23:52:33 »

ยัง งง อยู่จะรักกันยังไง

ออฟไลน์ analogue

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 669
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-3
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #21 เมื่อ15-02-2017 23:56:11 »

ติดตามครับ

บวกเป็ดให้ครับ

ออฟไลน์ kyungploy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 335
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #22 เมื่อ16-02-2017 00:06:37 »

เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ จะรอตอนต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ Chise

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #23 เมื่อ16-02-2017 01:10:07 »

ดราม่าหนักหน่วงมาก จะรักกันยังไงนึกภาพไม่ออกเลย
น่าจะปล่อยอิพี่ปอนด์กินหญ้าต่อไป ต้องมาซวยเพราะอยากช่วยคนอื่น สงสารน่านสุดๆ

ออฟไลน์ Pe_no

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 375
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #24 เมื่อ16-02-2017 11:33:08 »

ดราม่ามากเลยชอบๆๆติดตามค่ะ :mew2:

ออฟไลน์ cinnamonsun

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #25 เมื่อ16-02-2017 12:16:19 »

ติดตามอยู่นะ :pig4:

ออฟไลน์ pepper09

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 3
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #26 เมื่อ16-02-2017 12:34:45 »

ชอบนิยายแนวนี้มากครับ แต่งต่อจนจบน่ะครับ สู้ๆๆๆ

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1484
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #27 เมื่อ16-02-2017 12:46:19 »

สนุกครับ
อยากรู้ว่าไอเสี่ยจะได้คนดีๆ อย่างน่านไปเป็นคนรักง่ายๆ หรือต้องชดเชยผลกรรมซะก่อน

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4111
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-8
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #28 เมื่อ16-02-2017 13:34:14 »

เราเม้นท์ให้อยู่นะ ปกติจะมองหาจากหน้าที่แสดงการอัพเดทนิยายค่ะ อาจจะตกหล่นบางตอนไปบ้าง ไม่อยากให้คนเขียนน้อยใจนะ เพราะยังอ่านอยู่
ที่ว่าน่านจะเอาคืน... เรายังไม่เห็นทางเลย

ออฟไลน์ HerBerry

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 7
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: ร้าย...จนรัก chapter : 4 up.15/02/2017
«ตอบ #29 เมื่อ16-02-2017 13:57:25 »

อ่านอยู่จ้า แต่งต่อเลยสนุกๆ และให้กำลังใจน่าน

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด