[END]Omega's Instinct สัญชาตญาณดิบ[Omegaverse]#คริสเจมี่:ตย.ตอนพิเศษ[25/3/60]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [END]Omega's Instinct สัญชาตญาณดิบ[Omegaverse]#คริสเจมี่:ตย.ตอนพิเศษ[25/3/60]  (อ่าน 109150 ครั้ง)

ออฟไลน์ YADA

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
โถ่.. ป๋าคริสโดนทิ้งค้าง 5555555555


ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3
โดนทิ้งไว้กลางทางเลย 5555555

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2694
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
เฮ้ นายก็ปล่อยไปแล้วรอบนึงนะ!

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
ฝ่ายตรงข้ามจะระแคะระคายไหม

ออฟไลน์ Biwty...

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 991
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4025
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
นี่ถ้าขุ่นคริสไม่โดนมัดนะ เรียบร้อยไปแล้ววว  :z2:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
อ้าว......แล้วคริสน้อยที่โด่เด่ ออกมานอกกางเกง
ใครจะรับผิดชอบละเนี่ย  :ling1: :ling1: :ling1:
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ insunhwen

  • FREEDOM!!!!
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-5

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3

มาเม้นท์อีกรอบ เจอคำผิดเล็กน้อยจ้า

กลิ่นหอยหวนยั่วยวนนั่นก็รุนแรงมากขึ้นทุกที >> หอมหวน
ข่มอารมณ์พุ่งพล่านของตัวเองเอาไว้ >> พลุ่งพล่าน
ขนาดถูกมัดตรึงไว้อยู่แม้ๆ >> แท้ ๆ
อีกฝ่ายต้องการความช่วยเหลือด >>> ด เด็กเกินมาจ้ะ

ออฟไลน์ แมวดำ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 785
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Kei

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 478
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
ชอบคริสอ่า ชอบคนนิสัยแบบนี้ :heaven

ออฟไลน์ XXX

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 20
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ทิ้งไว้กลางทาง....

ออฟไลน์ insunhwen

  • FREEDOM!!!!
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 867
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-5

ออฟไลน์ NooDangzz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +212/-8
[ตัวอย่าง] Episode 07: โอเมก้าเถื่อน

แปะตัวอย่างไว้ก่อนจ้า บอกเลยว่าเรื่องเข้มข้นขึ้นทุกทีแว้ววว
มาอัพต่อวันไหนยังไม่แน่ใจค่ะ เดี๋ยวขอเคลียร์ต้นฉบับอื่นออกก่อน
คิดว่าน่าจะสักช่วงอาทิตย์หน้านะ เจิมรอไว้ก่อนโลดเผื่อมาเร็วงับ XD
--------------------------------

“อ่วมเลยนี่” พูดพลางใช้มือหนาลากไปบนซีกแก้มฟกช้ำจากการถูกของแข็งกระแทก
เจเรมีปรือตาขึ้นมองพลันสะบัดหน้าหนีเล็กน้อย
“เอามือโสโครกนั่นออกไป”

ถึงจะสภาพร่อแร่ แต่ปากยังคงดีเหมือนเดิม ความโอหังไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย คริสก็ไม่ได้อยากจะยุ่งนักหรอกถ้าหากว่าอีกฝ่ายไม่มาแย่งพื้นที่หายใจของเขาในห้องขังอย่างนี้

“ให้ช่วยอะไรไหม” ไม่อยากจะสนใจหรอก แต่สุดท้ายก็ถามออกไป
เจเรมีเหลือบมอง แค่นเสียงต่ำ “อย่าแส่”

ได้... ไม่ยุ่งก็ได้ คริสผละออกมา ไม่สนใจจะเหลียวมองกลับไปอีกเลย นอกจากยกแขนขึ้นในอากาศ ยืดเส้นยืดสายไปตามประสา ทว่าการหันหลังให้กับเจเรมีนั้นเป็นความคิดที่ผิด อีกฝ่ายที่มองอยู่กัดฟันกรอด

ถ้าไม่เป็นเพราะนาย ฉันคงไม่มีจุดจบอย่างนี้หรอก ตายซะเถอะไอ้เวร!

คิดแล้วก็รวบรวมแรงทั้งหมดพุ่งเข้าไปหาคนตรงหน้าทันที เสียงดังตึงตังเรียกให้คริสหันไปมองก่อนจะเอี้ยวตัวหลบได้ทันท่วงทีจนเจเรมีที่พุ่งเข้ามากระแทกเข้ากับลูกกรงเหล็กเต็มๆ

ความเจ็บปวดนั้นไม่ได้ทำให้เจเรมีรับรู้ได้เลย สายตาจับจ้องที่คริสอย่างขุ่นแค้น ใจอยากจะฆ่าคนตรงหน้าให้ตายอย่างเดียวเท่านั้น จากนั้นก็พุ่งเข้าไปหาอีก

คริสรู้ว่าตัวเองถูกปองร้าย ก็แน่ล่ะ รู้ว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้ตระกูลเมอร์ซีตกที่นั่งลำบากนี่ ถึงจะไม่ได้เป็นสาเหตุตรงๆ แต่ก็นับว่าใช่เหมือนกัน

พอเห็นเจเรมีพุ่งเข้าหา เขาก็เอี้ยวตัวหลบอีกครั้ง เจเรมีพลาดไประลอก ทว่าคริสไม่พลาด เขาไม่ปล่อยให้หนุ่มผมบลอนด์คนนี้ทำตามใจตัวเองได้อีกต่อไป ทันทีที่เจเรมีพลาดท่า เขาก็ถลาเข้าไปทางด้านหลัง มือคว้าเอาท่อนแขนคนตรงหน้าไว้ก่อนจับมาพับไขว้หลัง ใช้ร่างกายตัวเองดันเข้าหาสุดแรงกระทั่งร่างของเจเรมีชนกับขอบเตียง แค่นั้นยังไม่พอ กดอีกฝ่ายให้ลงไปนอนกับฟูกด้วยการทิ้งตัวล้มทับอีก

เจเรมีร้องดังอั้ก พยายามจะเงยหน้าขึ้นมา ทว่าก็ถูกมือข้างหนึ่งของคริสกดที่ท้ายทอยแนบลงไป เรียกได้ว่าสภาพของเขาในตอนนี้ไม่สามารถขยับได้เลย

“ปล่อยนะเว้ย...อึ่ก”
ถึงจะขยับไม่ได้ก็ยังพยายามจะดิ้นรนทำให้คริสต้องออกแรงเพิ่มอีก ดีที่เขาตัวใหญ่กว่าเจเรมีอยู่พอสมควร ไม่อย่างนั้นคงจะเอาอีกฝ่ายไม่อยู่

คนอะไร บ้าดีเดือดเหลือเกิน

ทิ้งตัวกดทับอยู่อย่างนั้น กะให้เจเรมีหยุดคลั่งถึงจะปล่อย หากแต่ความเจ็บปวดไม่ได้ทำให้เจเรมีอยู่นิ่งได้เลย เขายังคงขัดขืน พยายามดันคริสออกจากแผ่นหลัง โวยวายเสียงดังจนคริสชักจะรำคาญ
“ถ้านายหายบ้าเมื่อไหร่ ฉันจะปล่อย”
“ฉันหลุดไปได้เมื่อไหร่ นายตายแค่คริส ฟ็อกซ์!”
“ทำตัวดีๆ หน่อยน่า ยังต้องอยู่ด้วยกันอีกนานนะ”
“ไปตายซะ!”

คริสกลอกตา พูดอย่างไร เจเรมีก็ไม่ลดความคลั่งลงได้เลย เขาจึงต้องออกแรงเพิ่ม คราวนี้เจเรมีหยุดก่นด่าได้ฉับพลัน กลายเป็นร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดแทน

“บอกให้อยู่เฉยๆ ทำตัวดีๆ เข้าไว้แล้วจะดีเอง”

ใครมันจะไปเชื่อฟังวะ!

เจ็บใจ... ไม่เคยเจ็บใจอย่างนี้มาก่อน เขาเคยเป็นที่หนึ่งของคลาสเรียนวิชาศิลปะป้องกันตัวหรือการต่อสู้อะไรพวกนั้น หากแต่พอมาเจอคริส เขากลับพ่ายแพ้สิ้นรูป

การต่อสู้ตรงๆ คงจะใช้ไม่ได้กับคริสสินะ!?

ในหัวคิดแผนสกปรกเพื่อเอาคืนเป็นพัลวัน คริสรู้อยู่ว่าคนลักษณะอย่างเจเรมีคงจะไม่ยอมง่ายๆ ถ้าเขาเผลออีกเมื่อไหร่ มีหวังคงได้จู่โจมเป็นแน่ ดังนั้นวิธีที่จะทำให้เจเรมีตระหนักว่าการเล่นกับเขามันไม่สนุกก็คือ...

“อย่าลืมว่าฉันอยู่มาก่อน เป็นนักโทษความประพฤติดี สนิทกับผู้คุมขนาดนี้จะบอกให้เขาไม่จ่ายยาให้นายก็ได้”

ได้ยินก็เหลือบไปมองด้วยสายตาก้าวร้าว พอเห็นคริสจ้องอยู่ก็แทบอยากจะจับอีกฝ่ายโขกกับข้างฝาให้ตายคามือ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย ดิ้นขลุกขลักอีกครั้ง พอดิ้นไม่หลุดก็แผดเสียง

“สารเลวเอ๊ย!”
จากนั้นก็ถูกคริสออกแรงกดลงกับฟูกอีกครั้ง พลันส่งเสียงขู่อีกครั้ง
“ถือว่าเตือนแล้วนะ ถ้านายไม่ฟัง ตอนนายเป็นฮีท ฉันจะไม่ออมมือ เป็นคู่แห่งโชคชะตาของฉันด้วยไม่ใช่เหรอ คิดว่าจะฝืนสัญชาตญาณไปได้ง่ายๆ หรือไง” ใช้ความเป็นโอเมก้าของเจเรมีเป็นเครื่องมือต่อรอง

เจเรมีกัดฟันกรอดจนเส้นเลือดบริเวณกรามปูดโปน

ไอ้ทุเรศ!

ในใจก่นด่าคริสออกมานับไม่ถ้วน แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาสู้คริสไม่ได้ ไม่ว่าจะการเคลื่อนไหวหรือทักษะในการต่อสู้ แค่ปะมือการครู่เดียวก็ดูออกแล้ว

ใช่... สู้ไม่ได้ถ้าหากสู้กันตรงๆ แต่ถ้าใช้วิธีสกปรกมันก็พอมีทางอยู่

 “เงียบอย่างนี้ ถือว่ายอมรับข้อเสนอ” คริสว่าเองเออเองเมื่อเห็นว่าเจเรมีหยุดดิ้นแล้วก่อนจะถอยออกมา
เจเรมีร้องโอดโอยอีกที การขยับแขนให้กลับมาอยู่ตำแหน่งเดิมมันสร้างความปวดร้าวให้เขานัก ขณะที่คริสทำเพียงเหลือบมองเฉยๆ แล้วทิ้งตัวลงบนพื้น ทำท่าจะวิดพื้น หากแต่พอรู้สึกตัวว่าถูกสายตาเกรี้ยวกราดของเจเรมีมองอยู่ก็ร้องถาม

“วิดพื้นด้วยกันไหม?”

มีโอกาสเหมาะเมื่อไหร่จะฆ่าให้ตายเลยคอยดู!

ออฟไลน์ orange_object

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
ชอบมากค่ะ ติดตามมาพักนึงแล้วเรื่องชุดนี้ตอนนี้มีกี่เรื่องค่ะ ที่ตามอ่านตอนนี้มีอยู่ 2 เรื่อง คริสกับเจมี /ลูเช่ เหมือนเคยเห็นผ่านตาแวบๆว่ามีอีก
เข้าสู่เรื่องราว บอกเลย ชอบมากกกกกกก สนุกมากกกกก งานแท้พรีเมี่ยม ติดเลย
เห็นโลก ที่มาที่ไปของเรื่องราว บรรยากาศของเรื่อง คนเขียนเก่งจังเลยค่ะ
ตอนเจมี่ฮีทนี่อ่านไปใจเต้นตึกตักทุกครั้งเลย/จะได้กันยัง 55555 คริสก็เท้เท่ ความคิดดี มีเหตุผล แต่ชอบเวลาตบะแตกมากกว่า อร้าย~
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-02-2017 02:43:34 โดย orange_object »

ออฟไลน์ orange_object

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
//ไม่เข้าใจทำไมมันตัด ดูในมือถือมันขึ้นไม่ครบ ไม่รู้ในคอมขึ้นครบหรือเปล่า

ทางฝั่งนั้น(ลูเช่) เป็นเรื่องของสงคราม ไม่รุ้ฝั่งนี้จะไปถึงนั่นรึ้ปล่า แต่ดูซับซ้อนคลุกวงในเกมการเมืองกว่าเยอะ นั่นก็นักโทษการเมือง นี่ก็โอเมก้าที่ถูกตระกูลตัวท็อปปกปิดไว้ แถมสร้างศัตรูไว้ทั่วอีก เจมี่เอ้ยยย ดูแบคกราวด์แล้วแลดูคู่นี่จะระหกระเหินชอบกล หวั่นใจมาก จะเป็นไงกับชะตาชีวิตเจมี่ต่อไป/เชียร์ให้เจมี่ได้เป็นใหญ่เป็นโตอยู่นะ ทางฝั่งคริส นั่นเจ้าชายนะมันต้องมีกองกำลังอะไรซ่องสุมไว้บ้างสิ  คราวนี้ล่ะ เจมี่ไปไหนไม่รอดแน่ เอ้ย! 555555

ปล มีแผนผังแผนที่อะไรก็ดีนะคะ เวลาเรื่องมันเชื่อมกันแล้วมันจะเชื่อมกันใช่ไหมหว่าา??

ออฟไลน์ little_munoi

  • ++ singular ++
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1698
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-3
ต๊ายยยย เจเรามี่ หนูจะมาอยู่ห้องเดียวกะพี่คริสแล้วหรอออ

ออฟไลน์ กบกระชายไทยนิยม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
เพิ่งตามอ่าน  :hao6: สนุกมากเลยค่ะ

ออฟไลน์ NooDangzz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +212/-8
ชอบมากค่ะ ติดตามมาพักนึงแล้วเรื่องชุดนี้ตอนนี้มีกี่เรื่องค่ะ ที่ตามอ่านตอนนี้มีอยู่ 2 เรื่อง คริสกับเจมี /ลูเช่ เหมือนเคยเห็นผ่านตาแวบๆว่ามีอีก
เข้าสู่เรื่องราว บอกเลย ชอบมากกกกกกก สนุกมากกกกก งานแท้พรีเมี่ยม ติดเลย
เห็นโลก ที่มาที่ไปของเรื่องราว บรรยากาศของเรื่อง คนเขียนเก่งจังเลยค่ะ
ตอนเจมี่ฮีทนี่อ่านไปใจเต้นตึกตักทุกครั้งเลย/จะได้กันยัง 55555 คริสก็เท้เท่ ความคิดดี มีเหตุผล แต่ชอบเวลาตบะแตกมากกว่า อร้าย~

เรื่องนี้เล่มเดียวจบค่า ไม่มีเล่มต่อในซีรีส์ค่า

ออฟไลน์ NooDangzz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +212/-8
//ไม่เข้าใจทำไมมันตัด ดูในมือถือมันขึ้นไม่ครบ ไม่รู้ในคอมขึ้นครบหรือเปล่า

ทางฝั่งนั้น(ลูเช่) เป็นเรื่องของสงคราม ไม่รุ้ฝั่งนี้จะไปถึงนั่นรึ้ปล่า แต่ดูซับซ้อนคลุกวงในเกมการเมืองกว่าเยอะ นั่นก็นักโทษการเมือง นี่ก็โอเมก้าที่ถูกตระกูลตัวท็อปปกปิดไว้ แถมสร้างศัตรูไว้ทั่วอีก เจมี่เอ้ยยย ดูแบคกราวด์แล้วแลดูคู่นี่จะระหกระเหินชอบกล หวั่นใจมาก จะเป็นไงกับชะตาชีวิตเจมี่ต่อไป/เชียร์ให้เจมี่ได้เป็นใหญ่เป็นโตอยู่นะ ทางฝั่งคริส นั่นเจ้าชายนะมันต้องมีกองกำลังอะไรซ่องสุมไว้บ้างสิ  คราวนี้ล่ะ เจมี่ไปไหนไม่รอดแน่ เอ้ย! 555555

ปล มีแผนผังแผนที่อะไรก็ดีนะคะ เวลาเรื่องมันเชื่อมกันแล้วมันจะเชื่อมกันใช่ไหมหว่าา??

เรื่องลูเช่ไม่ใช่ของหนูแดงค่า ของหนูแดงมีแค่เรื่องนี้น้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ แฟนตาเซีย

  • หืมม...?
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 560
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1

ออฟไลน์ NooDangzz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +212/-8
Episode 07: โอเมก้าเถื่อน[1]

หลับลึกถึงขีดสุด กว่าเจเรมีจะรู้สึกตัวก็เล่นเอาสายของวันใหม่ ความอึดอัดจากการนอนเบียดกับวัตถุขนาดใหญ่บางอย่างบังคับให้เขาต้องฝืนลืมตาตื่นขึ้น พอความงัวเงียหายไปถึงสังเกตได้ว่าบรรยากาศรอบๆ ตัวเขาไม่เหมือนกับเตียงที่เขาใช้นอนก่อนหน้า
มันเหมือนกับว่าข้างฝาอยู่คนละฝั่งกันอย่างไรอย่างนั้น...

ก็แน่ล่ะ ที่เขานอนอยู่มันไม่ใช่เตียงของเขานี่ และเจเรมีก็ได้คำตอบเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากวัตถุข้างกาย เบนสายตาไปมองก็เห็นซีกหน้าคร้ามของใครบางคนที่คุ้นตาดีนอนหลับอยู่

เรามานอนอยู่ที่นี่ได้ไง?

ในหัวคิดวุ่นไปหมด เผลอคิดไปแล้วว่าอาจจะเป็นผลข้างเคียงจากยาระงับอาการฮีทที่ถูกฉีดเข้ามาก็เป็นได้ทำให้เขาทำอะไรลงไปโดยไม่รู้สึกตัวอย่างนี้ หากแต่มันไม่ได้สำคัญกับเขาสักเท่าไหร่นักด้วยรู้ดีอยู่แล้วว่าอาจจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นมาได้ทุกเมื่อ ที่เขาสนใจที่สุดในตอนนี้ก็คือ...

ทำไมเขาถึงต้องมานอนอยู่ข้างๆ คริสด้วย?

ซ้ำยังนอนอยู่ด้านในของเตียงที่ติดกับกำแพงอีก

อึดอัดเป็นบ้า ถูกเบียดจนตัวจะแบนอยู่แล้ว!

ท่อนแขนที่ขนาบอยู่ข้างลำตัวเมื่อยขบไปหมด เขาดันตัวลุกขึ้นนั่ง หมายจะออกไปจากซอกแคบๆ นี้ให้เร็วที่สุดเพื่อไปยืดเส้นยืดสาย ถึงจะน่าหงุดหงิดที่มาอยู่อย่างนี้โดยไม่รู้ตัว แต่อย่างน้อยก็ถือว่าดีอยู่อย่างที่การทดสอบตัวยาอะไรนั่นสิ้นสุดลงเสียที

ทว่าในจังหวะที่เจเรมีลุกขึ้นนั่งนั้น ดวงตาสีฟ้าสวยก็เหลือบไปมองคริสที่นอนหลับตานิ่งอย่างไม่ได้ตั้งใจ อีกฝ่ายยังคงนอนหงายในท่าทางเดิม ลำตัวถูกมัดแน่น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ก็ทำให้เจเรมีเบิกตาโตขึ้นมาได้ทันทีที่สังเกตเห็นว่ามีสิ่งปกติปรากฎให้เห็นตำตา

กางเกง!

กางเกงของหมอนี่ถูกถอดลง!?

จะว่าเป็นการถอดก็ไม่ใช่ คล้ายกับว่าถูกถลกและกระชากออกอย่างไรก็ไม่รู้ อะไรไม่ว่า อวัยวะกลางลำตัวของคริสที่ชูคอให้เห็นมันทำให้เจเรมีเสียวสันหลังวาบขึ้นมา

หรือว่าเมื่อคืนนี้ที่มานอนอยู่ตรงนี้ได้จะเป็นเพราะ...

ไม่กล้าถามตัวเองต่อเลย ถึงถามไปก็ไม่รู้เพราะเขาจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด ภาพความทรงจำในหัวเลือนรางมาก พยายามเค้นก็นึกขึ้นได้แต่เพียงว่าเขามีอาการเป็นฮีทแสดงออกมาเล็กน้อย คริสเลยบอกให้รีบไปเอาหน้ากากกรองสารพิษมาสวมให้ตน จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบไปคล้ายกับภาพถูกตัด

แต่ไม่รู้ทำไมถึงมั่นใจว่าเขาไม่ได้สลบไปตอนนั้น ภาพที่ถูกตัดมันน่าจะเป็นเหตุการณ์บางอย่างหายไประหว่างที่เขาตกอยู่ในอาการฮีทมากกว่า ยิ่งเห็นสภาพของคริสแบบนี้แล้ว ก็ไม่อยากจะเดาเลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

มันก็ต้องเป็นเรื่องบัดซบสุดกู่อยู่แล้ว!

เท่านั้นความเดือดดาลก็พร่างพรายขึ้นมาทั่วร่างของเจเรมีทันที เขายื่นมือไปผลักร่างของคริสเต็มแรง พออีกฝ่ายลืมตาตื่นก็แผดเสียงลั่น

"นายทำเวรอะไรกับฉัน!"

คริสแสร้งทำท่าเหมือนงัวเงียแต่แท้จริงแล้วเขาไม่ได้หลับ เพียงแต่แสร้งหลับมาจนถึงเมื่อครู่นี้ ทั้งหมดก็เพราะรอให้เจเรมีเป็นฝ่ายตื่นก่อนเพื่อหนีข้อกล่าวหาว่าทำอะไรเจเรมีตอนที่อีกฝ่ายไม่รู้สึกตัว หากแต่เขาคงลืมคิดไปว่าไม่ว่าจะทำอย่างไร เขาก็หนีข้อกล่าวหานี้ไม่พ้น หลักฐานมันตำตาอยู่อย่างนี้จะรอดสถานะผู้ต้องสงสัยไปได้อย่างไร

“ทำอะไร” กระนั้นก็แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
เจเรมีเห็นการตีหน้าซื่อนั่นแล้วก็หงุดหงิดมากกว่าเดิม โวยวายเสียงดังจนแทบจะทะลุไปยังห้องอื่น
“ก็ทำอะไรที่มันถอดกางเกงล่ะ ไอ้เวรเอ๊ย! อาศัยจังหวะตอนฉันเป็นฮีทใช่ไหม!?”

มีคำตอบอยู่ในใจแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังจะถาม
คริสซึ่งนอนอยู่ท่าเดิมเหลือบตามองคนขี้โวยวายพลางถอนหายใจ
"ถูกมัดอยู่อย่างนี้จะไปทำอะไรนายได้ยังไง"

ตอนนี้ขี้เกียจที่จะแกล้งตีหน้าซื่อแล้วล่ะเพราะไม่อยากเสียเวลาเถียงกับคนข้างๆ

ไม่หรอก...ไม่ใช่ไม่อยากเสียเวลา เขาไม่อยากพาตัวเองไปอยู่ในจุดเสี่ยงมากกว่านี้ต่างหาก พูดก็พูดเถอะ การที่น้องชายของเขาชูชันอยู่อย่างนี้มันไม่ได้เป็นเพราะเขาเพิ่งตื่นนอนและมันก็ผงาดง้ำตามธรรมชาติ แต่เป็นเพราะร่างกายของเขายังคงตอบสนองกับกลิ่นฟีโรโมนของเจเรมีแม้ว่ากลิ่นนั้นมันจะหายไปแล้ว

เรียกได้ว่ากลิ่นฝังแน่นฝังลึกอยู่ในระดับจิตใต้สำนึกเลยทีเดียว ซึ่งมันเสี่ยงมากๆ ที่จะกลายเป็นหมันหรือสูญพันธุ์ได้ถ้าหากว่าเจเรมีทำอะไรไม่คาดคิดขึ้นมา

หากแต่การที่ตอบไปอย่างนั้นไม่ได้ทำให้เจเรมีหยุดไตร่ตรองใดๆ ได้เลย แค่เห็นว่าคริสไม่ได้อยู่ในสภาพปกติก็ร้องโวยวายออกมาไม่หยุด เค้นถามอีก

"แล้วกางเกงสารเลวของนายมันหลุดออกไปได้ยังไงวะ ไหนจะไอ้จ้อนนั่นอีก! หมายความว่ายังไง!" สารพัดคำหยาบหลุดออกจากกลีบปากสีสวยนั่นด้วย

คราวนี้คริสหลุบตามองต่ำไปยังกลางตัวของตน ท่อนเนื้อใหญ่เต็มไม้เต็มมือยังคงตั้งตระหง่าน
“ก็เพิ่งตื่นนี่นะ”
ตอบคนละคำถามแล้ว เจเรมีไม่ได้อยากรู้ว่ามันจะผงกศีรษะเงยหน้าท้าลมทำไม แต่อยากรู้ว่าเขาตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไรต่างหาก

ทว่านั่นเป็นคำถามที่ควรจะถามเจเรมี ไม่ใช่ถามคริส

“อย่ามากวนฉัน” เจเรมีขู่เสียงต่ำเมื่อไม่ได้คำตอบที่ตนต้องการ

คริสพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อย อยากจะให้เขาตอบว่าตนเป็นฝ่ายกระทำเจเรมีอย่างนั้นแล้วจะถามทำไม แสดงท่าทางออกมาว่าจะยัดเยียดข้อหากันขนาดนี้แล้วก็ไม่ต้องเอ่ยปากถามให้เสียเวลาหรอก

"ว่าไง ตกลงจะบอกได้หรือยังว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!?" แต่เจเรมีก็ยังคาดคั้น

คริสเบนหน้าหันไปมองเจเรมีที่โวยวายไม่เลิก คิดในใจว่าปิดบังไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรจึงเอ่ยปาก
"จำไม่ได้เลยเหรอ?"

กะว่าจะค่อยๆ อธิบายไปทีละฉากถ้าหากว่าเจเรมีพอจำอะไรได้บ้าง ทว่ากลับถูกเจเรมีตะคอกใส่เสียงดังลั่น

"อย่ามาถามฉันคืน ตอบคำถามมาไอ้สวะ!"

ให้ตายเถอะ ไม่มีทีท่าว่าจะฟังอะไรเลย แต่ก็ช่าง เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่ความผิดเขานี่ ไม่ได้เริ่มก่อนสักหน่อย การที่น้องชายของเขาออกมาท่องโลกกว้างอย่างนี้ก็ไม่ใช่ความผิดเขาด้วยเช่นกัน ถ้าจะโทษว่าเป็นความผิดของใครสักคนก็ต้องโทษคนที่โวยวายไม่เลิกต่างหาก

แต่คนโวยวายตั้งแง่ใส่เขาอย่างนี้แล้ว ดูท่าจะไม่ยอมรับความผิดง่ายๆ อย่างนี้คงต้องรื้อความทรงจำให้กันเสียหน่อย
"ถ้านายจำไม่ได้จริงๆ ล่ะก็ งั้นฉันขอถามก็แล้วกัน”
หัวคิ้วของเจเรมีชนเข้าหากันทันควัน ปากเกือบจะขยับขึ้นถามแล้วว่าจะถามอะไร หากแต่คริสก็สวนขึ้นมาเสียก่อน
“เมื่อคืนนี้หิวมากไหม”
“ถามบ้าอะไรของนาย”
“อยากรู้” คริสว่าเนิบๆ ยิ่งทำให้เจเรมีหน้านิ่วคิ้วขมวดมากขึ้นไปอีก
“อย่ามากวนอารมณ์ฉันนะเว้ย!”

ถูกขู่ไปแล้วแทนที่คริสจะยอมฟัง หากแต่เขาทำนิ่ง ถามคำถามใหม่ขึ้นมาอีก
“แล้วเมื่อคืนนี้ ที่กินเข้าไปมันอร่อยไหมล่ะ”

อร่อยอะไรวะ...

ตั้งใจจะกวนประสาทกันใช่ไหม!?

ไม่ตอบคำถามเสียที เอาแต่ถามยอกย้อนไปมา มันทำให้ความอดทนของเจเรมีถึงขีดสุด ลุกพรวดขึ้นจากเตียงพลันยื่นมือไปจับลำคอแกร่งของคริสมั่น

“อย่ามาโยกโย้ รีบตอบคำถามฉันมาว่าเกิดอะไรขึ้น” คราวนี้ไม่ได้ตะคอกแต่เป็นการกดเสียงต่ำขู่
แรงบีบที่ถูกกดเข้ามายังลำคอทำให้คริสต้องเกร็งกล้ามเนื้อเอาไว้เพื่อขัดขืน

“ถ้านายยังไม่อยากตายในสภาพทุเรศๆ อย่างนี้ก็บอกฉันมาว่าไอ้จ้อนของนายมันโผล่หัวออกมาอย่างนี้ได้ยังไง”
ตอนนี้ไม่ใช่แค่บีบคอของคริสแล้ว มืออีกข้างก็บีบน้องชายสุดที่รักของคริสแล้วเช่นกัน

ถ้าบีบแค่คอ คริสจะไม่สนใจอธิบายใดๆ ให้เสียพลังงาน แต่พอกล่องดวงใจถูกจับเป็นตัวประกัน เขาก็เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา
“ถ้าฉันเล่าให้ฟังแล้ว อย่าโมโหไปมากกว่านี้ก็แล้วกัน”

แน่นอนว่าการพูดอย่างนี้ไม่ใช่เพราะกลัวว่าเจเรมีจะโกรธเขา แต่กลัวจะขาดสติแล้วกระชากอวัยวะแห่งความเป็นชายของเขาหลุดติดมือกลับบ้านไปด้วยมากกว่า

เจเรมีแสยะยิ้มร้าย เป็นรอยยิ้มเหี้ยมโหดที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาเลย
“มันก็ขึ้นอยู่กับว่าคำพูดของนายเข้าหูฉันหรือเปล่า”

มันจะไปเข้าหูได้อย่างไรกันเล่า ให้เล่าว่านายใช้ปากทำออรัลเซ็กส์ให้ฉันน่ะ

คริสคิดในใจ กะว่าจะพูดอ้อมๆ ด้วยคำพูดที่สวยหรู จะได้ไม่ทำร้ายจิตใจอันบอบบางของเจเรมีมาก ทว่าแรงจุดเสียดที่พุ่งพล่านเข้ามาจากการถูกบีบท่อนเนื้อกลางลำตัวมันทำให้เขาลืมสิ้นความคิดนั้นไปหมด

“บอกมาเดี๋ยวนี้...” เสียงขู่ต่ำดังแว่วมาให้ได้ยินอีกแล้ว
คริสกลืนน้ำลายเอื้อก ข่มความเจ็บปวดพลันเผยอริมฝีปาก
“แน่ใจนะว่าจะรับได้”
“รับได้อะไร”
“เล่าให้ฟังแล้วอย่าโกรธนะ”

ยังมีหน้ามาพูดราวกับว่าตอนนี้เจเรมีไม่โกรธเคืองอะไรอย่างไรอย่างนั้นแหละ

“เลิกเล่นลิ้นแล้วพูดมาสักที!” หมดความอดทนจริงๆ แล้ว
คริสจึงไม่ยืดเวลาอีกต่อไป มองหน้าอีกฝ่ายนิ่งก่อนจะเล่าออกมา
“เมื่อคืนนี้นายมีอาการฮีท แล้วฉันก็ได้กลิ่นของนายเลยขอให้ช่วยเอาหน้ากากกรองสารพิษมาใส่เพื่อจะได้ไม่ตอบสนองต่อกลิ่นฟีโรโมน”
“แล้ว?”
“นายก็ไปหยิบหน้ากากมาให้ฉัน จากนั้นก็ฟุบลงไปกับพื้น”

ได้ยินอย่างนั้น ภาพความทรงจำรางเลือนก็ปรากฏเข้ามาในหัวเล็กน้อย พอจะจำได้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เหตุการณ์หลังจากนี้สิ เขายังนึกไม่ออกเลย

“แล้วยังไงต่อ”
“ความจริงมันก็ไม่ยังไงหรอก นายก็แค่สูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง พุ่งเข้ามาถอดกางเกงฉัน แล้วก็ใช้ปากทำให้ฉันเสร็จไปครั้งนึง”

การพูดตรงๆ ของคริสที่ดังออกมาให้ได้ยินอย่างไม่ทันตั้งตัวทำเอาเจเรมีหน้าชา พูดอะไรไม่ออกไปอึดใจหนึ่งเลยทีเดียว กว่าจะรู้ตัวว่าได้ยินอะไรก็ตอนที่คริสเอ่ยประโยคใหม่ขึ้น

“แล้วนายก็กลืนกินทุกอย่างของฉัน ต่อจากนั้นนายก็เสร็จ”
“หุบปากได้แล้ว!”

ไม่อยากได้ยิน ไม่อยากฟัง ขยะแขยงเป็นบ้า!

ภาพความทรงจำชัดเจนในหัวทันที เห็นเป็นฉากๆ ในวินาทีนี้เลย อะไรไม่ว่า ในลำคอก็เกิดรู้สึกได้ถึงรสชาติเฝื่อนๆ เสียอย่างนั้น

เวรเอ๊ย! นี่เรากลืน... ของมัน...

อะ...ไอ้ทุเรศ!

แค่คิดว่าเอาปากไปครอบครองท่อนเนื้อตระหง่านนั่นก็แทบจะทึ้งผมตัวเองให้หลุดออกมาเป็นกระจุกอยู่แล้ว พอมารู้ว่าไปกลืนกินทุกหยาดหยดนั่นอีกก็แทบจะโขกกำแพงให้ตาย และเขาเชื่อว่าคริสไม่ได้โกหกด้วย ก็จู่ๆ เมื่อกี้เขาจำได้ขึ้นมาน่ะว่าทำอะไรลงไปบ้าง

อาการฮีททำไมมันถึงได้อันตรายขนาดนี้!?

ไม่ได้อันตรายเพราะเกิดอารมณ์กำหนัดด้วยนะ อันตรายเพราะเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ต่างหาก พอตั้งสติได้ก็ส่งสายตากินเลือดกินเนื้อไปให้คริสที่นอนมองอยู่

“บอกไว้ก่อนว่าไม่ใช่ความผิดฉัน ห้ามแล้วแต่นายไม่หยุดเอง”

ก็พอจะรู้อยู่ว่าคริสคงไม่ยินดีที่เขาไปกระชากกางเกงออกแล้วสวาปามน้องชายที่รักอย่างหื่นกระหายหรอก แต่คริสเองก็ไม่ได้เล่าทั้งหมดเหมือนกันโดยเฉพาะเรื่องตอนที่จูบกับเจเรมี

จะไปเล่าทำไมล่ะ เล่าไปมีหวังได้คริสน้อยได้ถึงกัลปวสานอย่างแน่นอน

และท่าทางเจเรมีก็ไม่อยากจะได้ยินว่าตัวเองสร้างวีรกรรมอะไรเอาไว้แล้วด้วย ได้ยินแค่นั้น เขาก็แทบจะกลายร่างเป็นปีศาจอยู่แล้ว

“หุบปากไปเลยไอ้สวะขี้คุก!”
มือทั้งสองข้างสะบัดออกจากคริส ในหัวไม่คิดที่จะทำร้ายอะไรอีกฝ่ายแล้ว ตอนนี้เขาอยากจะออกไปให้พ้นจากห้องนี้มากกว่า พลันหงุดหงิดพวกทีมแพทย์ด้วยที่ไม่เข้ามาห้ามปรามอะไรทั้งที่กล้องก็ติดไว้

ไม่ว่าอย่างไรก็น่าจะเห็นนี่ว่าเกิดอะไรขึ้น? มันควรจะเข้ามาขัดขวางหรือล้มเลิกการทดสอบตัวยาอะไรนั่นสิ!
แต่นั่นไม่สำคัญอะไรแล้ว เจเรมีรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ หงุดหงิดไปอีกครั้งจนต้องสบถออกมาเมื่อรู้สึกถึงความไม่สบายตัวบริเวณเป้ากางเกง

ไอ้ลูกไม่รักดีนี่ก็จะหลั่งออกมาเพราะไอ้เวรตะไลนั่นทำไม!

ชั่วแวบหนึ่งเกิดอยากจะตัดอวัยวะชิ้นนั้นทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด หากแต่สิ่งที่เขาทำคือการอาละวาดและหุนหันออกจากห้องนั้นไป ทิ้งให้คริสนอนมองอยู่ด้านหลังประตูที่ถูกปิดกระแทกเสียงดังสนั่นอย่างเดียวดาย พลางถอนหายใจกับความเจ้าอารมณ์ของเจเรมีออกมา

แต่ก็ช่าง ไม่ใช่ความผิดของเขานี่

ไม่ได้เริ่มก่อน... แค่ตอบสนองเล็กๆ น้อยๆ ไม่ผิดหรอก...





 

ออฟไลน์ NooDangzz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +212/-8
Episode 07: โอเมก้าเถื่อน[2]

เจเรมีแทบจะพุ่งหลาวลงจากในช่องลิฟต์แทนการลงลิฟต์ ยังดีที่เขาพอจะมีสติในการควบคุมอารมณ์ตอนนี้อยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นเขาคงได้กลายเป็นศพก่อนที่จะได้เชือดพวกทีมแพทย์ที่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเขา

แต่จะไปบุกทะเล่อทะล่าเข้าไปที่ห้องซึ่งพวกทีมแพทย์ใช้พำนักอยู่เลยก็ไม่ได้ เขากลัวว่าตัวเองจะเผลอพลั้งมือสร้างเรื่องเดือดร้อนให้กับครอบครัวอีกจึงขอกลับไปตั้งหลักที่บ้านและเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เจอโรมฟังก่อน จากนั้นค่อยว่ากันอีกทีว่าจะจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างไร

ที่แน่ๆ เขารู้อยู่อย่างเดียวคือ...พวกทีมแพทย์สารเลวพวกนั้นต้องชดใช้อย่างสาสม!

ขายาวก้าวออกจากลิฟต์ทันทีที่มาถึงชั้นล่าง เขาเดินผ่านหน้าล็อบบี้อย่างรวดเร็วขณะที่พนักงานต้อนรับเหลือบเห็นเขาและร้องทักเอาไว้

“คุณลูกค้าพักอยู่ที่ห้องชั้นสามหรือเปล่าครับ”
“มีอะไร” เจเรมีหันไปย้อนถามเสียงแข็ง ทำเอาอีกฝ่ายหน้าเจื่อนไปเล็กน้อยเมื่อถูกมองด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
“คือ...ถ้าจะไปแล้วก็รบกวนเช็กเอาต์ออกทีครับ ใกล้จะถึงเวลาแล้ว”

เจเรมีเหลือบมองไปยังนาฬิกาดิจิตอลบนผนัง เห็นว่าใกล้จะเที่ยงก็จำใจเดินไปยังเคาน์เตอร์

อย่างน้อยการเช็กเอาต์ออกก่อนเวลาก็ทำให้ไอ้พวกเวรที่ยังอยู่ในนั้นต้องเสียเงินค่าปรับที่อยู่เกินเวลาเพิ่ม
เอาคืนเล็กๆ น้อยๆ ได้ เขาก็ไม่เกี่ยง ขอให้ได้เอาคืนสักหน่อยเถอะ!

พนักงานต้อนรับยื่นกระดาษใบหนึ่งมาให้เจเรมีเซ็น เขารับปากกามาจรดลายเซ็นตัวเองลงไปก่อนจะส่งกลับคืน อีกฝ่ายร้องบอกให้เขารอสักครู่เพื่อที่จะตามพนักงานอีกคนให้ขึ้นไปสำรวจความเรียบร้อยบนห้องพัก ปล่อยให้เจเรมียืนรอ
เจเรมีพยายามอดทนรอทั้งที่ใจอยากจะไปให้พ้นจากตรงนี้ สายตาเหลือบไปมองยังหน้าจอโทรทัศน์ที่กำลังรายงานข่าว กะว่าดูเพลินๆ จะได้ใจเย็นลงบ้าง

“ทางตำรวจได้จับกุมตัวโอเมก้าซึ่งเป็นผู้ต้องหาในคดีฆาตรกรรมเมื่อสัปดาห์ก่อนได้แล้วเมื่อเช้าวันนี้ ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจรายงานว่าพบผู้ต้องหาซึ่งก็คือนายลูก้า ไม่ทราบนามสกุล ซ่อนตัวอยู่ในละแวกสลัมไม่ปรากฏชื่อบริเวณชานเมือง หลังจากนี้จะเข้าสู่กระบวนการฝากขังและตัดสินคดีความ คดีในครั้งนี้นับว่าเป็นคดีอุกฉกรรจ์ของผู้ต้องหาที่เป็นโอเมก้า หากมีความคืบหน้าใดๆ ทางสำนักข่าวจะรายงานผลให้ทราบต่อไป...”

ในจอโทรทัศน์ฉายภาพผู้ต้องหาซึ่งมีเสื้อคลุมบังศีรษะอยู่ถูกจับใส่กุญแจมือและบังคับให้ขึ้นรถตำรวจ เจเรมีมองแล้วก็รู้สึกคุ้นตาอย่างแปลกประหลาด หากแต่เอะใจกับข่าวนี้มากกว่าด้วยพอจะจำได้ว่ามันเป็นคดีที่ได้รับการพูดถึงเป็นอย่างมากเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

คดีฆ่าคนตายที่ผู้ต้องหาเป็นโอเมก้า... ว่ากันว่าเหยื่อที่ถูกฆ่าเป็นอัลฟ่าจากตระกูลระดับกลางตระกูลหนึ่ง สภาพศพถูกฆ่าอย่างเหี้ยมโหดเลยทีเดียว

หากแต่เจเรมีไม่มีเวลามาสนใจสักเท่าไหร่นัก เขาแค่ได้ยินคนเล่าให้ฟังผ่านๆ และตอนนี้เขาเองก็ไม่ได้สนใจเช่นกัน นอกจากจะละสายตาไปมองยังนาฬิกาซึ่งเพิ่งจะผ่านไปได้ไม่ถึงห้านาที ก่อนที่ความอดทนของเขาจะสิ้นสุดลง
ไม่รอแล้ว!

ชายหนุ่มหันหลังเดินออกจากโรงแรมทันที ไม่สนแม้แต่เสียงเรียกของพนักงานต้อนรับที่ร้องบอกเขาว่ายังดำเนินการไม่เสร็จแต่อย่างใดโดยไม่ได้สนใจเลยว่าถ้าพนักงานพวกนั้นโผล่เข้าไปเจอคริสในสภาพอุบาทว์อย่างนั้นมันจะเกิดอะไรขึ้น

จะเกิดอะไรขึ้นล่ะ ก็ดีน่ะสิ ไอ้ทุเรศอย่างมันก็ต้องปล่อยให้คนอื่นเห็นสภาพทุเรศๆ อย่างนั้นแหละถึงจะถูก!





 
การกลับมาบ้านของลูกชายด้วยอารมณ์หัวฟัดหัวเหวี่ยงทำให้เจอโรมซึ่งกำลังปรึกษาธุระลับบางอย่างกับแมทธิวอยู่ประหลาดใจไม่น้อย หากแต่พอถามไถ่และได้รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจเรมีแล้ว เขาก็ไม่ต่อว่าลูกชายแต่อย่างใด ตั้งใจจะตำหนิพวกทีมแพทย์นั่นเสียอีกที่ปล่อยปละละเลยลูกชายเขาจนเกิดเรื่องประมาทอย่างนี้

ใช่...ประมาท เจเรมีไม่ได้เล่าว่าเขาไปทำอะไรกับคริส เล่าเพียงแค่ว่าตัวเองมีอาการฮีท จากนั้นก็สลบไปโดยไม่มีใครเข้ามาช่วยจนถึงกระทั่งตื่นนอน

ก็ใครมันจะกล้าไปเล่ากันล่ะว่าเอาปากไปเขมือบแท่งความเป็นชายของคริสอย่างเอร็ดอร่อยน่ะ

แค่นี้ก็ทุเรศจนไม่รู้ว่าควรจะด่าตัวเองหรือด่าใครแล้ว!

ที่แน่ๆ เจอโรมต้องจัดการทีมแพทย์เสียก่อน ปล่อยปละละเลยขนาดนี้ เขาไม่ปล่อยผ่านไปเฉยๆ แน่ ก็ว่าอยู่ว่ามันทะแม่งๆ ที่ไม่มีรายงานใดๆ ถึงเขาเลยตั้งแต่เมื่อคืนนี้ ที่แท้ก็ทำงานกันหละหลวมอย่างนี้นี่เอง

มือใหญ่คว้าโทรศัพท์บ้าน เตรียมตัวจะกดโทรเข้าไปยังผู้ติดตามที่ส่งไปดูแลเจเรมี รับปากกับแมทธิวเล็กน้อยว่าจะไม่ระเบิดอารมณ์ใส่เพราะต้องใช้งานคนพวกนั้นอีกนานทั้งที่ใบหน้าแสดงออกมาชัดเจนว่าโกรธเกรี้ยวเพียงใด หากแต่สีหน้านั้นก็ต้องหายไปเมื่อจู่ๆ ก็มีเสียงเอะอะมะเทิ่งดังมาจากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงกรีดร้องโวยวายด้วยความตกใจของมาเรียและคนรับใช้

เสียงของภรรยาเรียกให้เจอโรมต้องทิ้งโทรศัพท์ที่อยู่ในมือ พุ่งถลาออกไปยังหน้าบ้านก็เห็นได้ว่าต้นเสียงมาจากกลุ่มชายฉกรรจ์ในเครื่องแบบทหารกลุ่มหนึ่ง ซึ่งทำพลมาโดย...นายพล เดร็ก แฮร์ริสัน

พอเห็นว่าสามีออกมา มาเรียก็รีบถลาเข้ามาหาพร้อมกับดึงเจเรมีที่ตามผู้เป็นบิดาออกมาให้ไปหลบอยู่ในห้องรับแขกด้วยรู้ว่าการมาของนายพลคนนี้ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่

ไม่เป็นเรื่องลูกชายของเขาที่ถูกเจเรมีทำร้ายร่างกายเสียปางตายก็คงจะเป็นเรื่องอื่น...

แต่เจเรมีไม่ขยับตัวตามแรงฉุดรั้งของมารดา ยืนจังก้าอยู่ด้านหลังเจอโรมและแมทธิว รอการโจมตีของอีกฝ่าย
โผล่มาอย่างนี้คงไม่ได้ใช้วิธีเล่นงานชายหนุ่มรุ่นลูกอย่างขาวสะอาดแล้ว...

ซึ่งก็จริงอย่างที่คิดเมื่อเดร็กแสยะยิ้มแล้วเอ่ยปากขึ้น

“ขออภัยที่มาโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้านะครับท่านผู้นำเมอร์ซี พอดีว่ามีเรื่องคอขาดบาดตายน่ะถึงได้รีบแจ้นมา”
“ต้องการอะไร” เจอโรมไม่ต้องการฟังคำพูดไร้สาระถึงได้ตัดบทเข้าเรื่อง
หากแต่เดร็กไม่เล่นไปตามน้ำ ก้าวเข้ามาใกล้ เล่นลิ้นเสียอย่างนั้น
“ไม่ต้องใจร้อนหรอกน่า ผมมาถึงบ้านคุณอย่างนี้แล้ว ยังไงก็มีเรื่องที่ต้องการอยู่แล้วล่ะ”

สีหน้าของเจอโรมเกรี้ยวกราดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปกติเขาเป็นคนที่เก็บอารมณ์ได้ดีและใจเย็นค่อนข้างมาก แต่ท่าทางที่ดูเหมือนเป็นมิตรแต่ไม่เป็นมิตรของเดร็กทำให้เขาต้องเอ่ยปากสั่งกับเจเรมีที่ยืนอยู่เยื้องๆ ทางด้านหลัง

“กลับเข้าห้องไปซะเจมี่”
“ผมไม่ไป” รู้ว่าเป็นเรื่องของตัวเอง เจเรมีก็ไม่ยอมถอย หากแต่การที่เขาพูดอย่างนั้นทำให้เจอโรมหันมาส่งสายตาดุดันให้
“อย่ามางี่เง่าตอนนี้ กลับเข้าห้องไปซะ”

ไม่ได้เป็นการตะคอกแต่อย่างใด ทว่าน้ำเสียงมีพลังอำนาจเสียเหลือเกินจนเจเรมีไม่อาจจะปฏิเสธได้ มาเรียรีบพยักหน้าเป็นสัญญาณให้ลูกชายรีบทำตามคำสั่ง หากแต่ยังไม่ทันจะได้เดินไปไหน เดร็กก็ขัดขึ้นเสียก่อน
“ไม่ต้องไล่ลูกชายให้เข้าห้องไปหรอกครับท่านผู้นำเมอร์ซี ที่ผมมาวันนี้ก็มาหาเขานั่นแหละ”
“ถ้ามีธุระอะไรจะคุยเกี่ยวกับเรื่อลูกของผมกับคุณล่ะก็ ให้คุยผ่านผมคนเดียวเท่านั้นหรือไม่อย่างนั้นก็ติดต่อผ่านเลขา” เจอโรมออกปากทันควัน

เดร็กรู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงเรื่องคดีความของเจเรมีในข้อหาทำร้ายร่างกายธีโอ แต่เขาไม่ได้มาเพื่อจุดประสงค์นั้น ก็เคยประกาศกร้าวไว้แล้วนี่นาว่าไม่ว่าจะทำให้เจเรมีไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน วันนี้แหละที่เขาจะทำให้คำพูดของตนเป็นจริง

“อย่าใจร้อนไปน่า วันนี้ผมไม่ได้มาเพราะเรื่องลูกของผม แต่มาเพราะเรื่องลูกชายของคุณต่างหาก”
เจอโรมขมวดคิ้วมากขึ้นกว่าเดิม รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล
“แล้วมีธุระอะไรกับลูกผม”
คนฟังแสยะยิ้ม ว่าเสียงสูงเล็กน้อย “ก็มีเรื่องหยุมหยิมชวนให้น่ารำคาญใจอยู่นิดหน่อย”

เกลียดการเล่นลิ้นของผู้ชายคนนี้ที่สุด!

เจเรมีทำหน้ายู่ ไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด ไร้ซึ่งการรักษามารยาท ขณะที่เดร็กเหลือบมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มรุ่นลูกพลางว่า

“เรื่องหยุมหยิมเกี่ยวกับคดีฆาตรกรรมในโรงแรม”

ไม่รู้ทำไมจู่ๆ เจอโรมก็เสียวสันหลังวาบขึ้นมา แมทธิวเองที่ยืนฟังอยู่ไม่ห่างก็เช่นกัน สังหรณ์ใจขึ้นมาอย่างประหลาดว่าการที่ทีมแพทย์พวกนั้นขาดการติดต่อ เดร็กอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยก็เป็นได้ ซึ่งนั่นก็จริงอย่างที่คาดเดาเอาไว้ทันทีที่ได้ยินประโยคถัดไปจากปากของเดร็ก

“น่าตกใจนะที่ลูกชายของคุณเป็นคนสุดท้ายก่อนที่พนักงานโรงแรมจะพบศพพวกเขา ร้ายไม่เบานี่ ฆ่าตายไปตั้งหลายคนไม่เว้นแม้แต่คนติดตามที่พ่อตัวเองส่งไปดูแล แล้วก็น่าเสียดายนะที่การทดลองอะไรของคุณมันไม่สำเร็จไปตามแผนที่วางไว้”
“แกต้องการอะไร!” เจอโรมเหมือนจะสติแตกเอาในตอนนี้ เขารู้อยู่ว่าเดร็กคงจะใช้วิธีสกปรกเล่นงานเจเรมี แต่ไม่ยักจะคิดว่าจะใช้วิธีรุนแรงขนาดนี้ ที่สำคัญ...เดร็กพูดอย่างกับว่ารู้ความลับของเจเรมีแล้วด้วย!

ขณะที่เจเรมีเริ่มเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร ก่อนจะกัดฟันแน่นทันทีที่ตระหนักได้ว่าการที่ไม่มีใครเข้ามาห้ามปรามสถานการณ์ทุเรศๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับคริสเป็นเพราะอะไร

“น่าเสียดายนะที่ความลับของพวกคุณเป็นความลับไม่ได้อีกต่อไป อุตส่าห์ส่งคนไปติดตามลูกชายเพราะกลัวว่าจะมีคนจากฝั่งผมสะกดรอยตาม สุดท้ายก็หนีไม่รอดอยู่ดี แต่ก็นับว่าเก่งมากเลยนะที่รักษาความลับนี้มาได้ตั้งนาน กี่ปีนะ...ยี่สิบปีใช่ไหม เจเรมีอายุเท่าลูกผมพอดีเลยนี่”

ไม่มีคำตอบใดๆ ให้กับเดร็ก มีเพียงแต่เดร็กเท่านั้นที่ยิ้มเยาะกับอาการหน้าเปลี่ยนสีของฝ่ายตรงข้าม

เขาถึงได้บอกอย่างไรล่ะว่าต้องการใช้เจเรมีรับผิดชอบ...

“แกต้องการอะไรกันแน่”

การพูดไม่หยุดทำให้เจอโรมต้องออกปากถามไปอีก ไร้ซึ่งสรรพนามแทนตัวอย่างให้เกียรติ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ให้เกียรติเขาตั้งแต่พาพวกบุกมาบ้านจนถึงเมื่อวินาทีก่อนแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องรักษาภาพลักษณ์อีกต่อไป

เดร็กจุ๊ปาก เดินเข้ามาใกล้ พลางกระซิบ
“ก็ไม่ได้ต้องการอะไร แค่จะส่งไอ้เศษเดนโอเมก้าที่ชื่อเจเรมี เมอร์ซี เข้าคุกก็แค่นั้นเอง ...ในข้อหาอุกฉกรรจ์... ฆ่าคนตาย”
เจอโรมแทบจะยั้งอารมณ์ไม่อยู่ พุ่งถลาเข้าไปหมายจะต่อยคนตรงหน้า เจเรมีกับแมทธิวห้ามกันแทบไม่ทัน ห้ามไปก็คิดครุ่นไปว่าคนที่คอยปรามให้เขาอย่าหาเรื่อง อย่าไปทำร้ายร่างกายใครอย่างเจอโรมจะมีอาการเดือดดาลอย่างนี้กับเขาด้วย

“ฉันจะไม่มีวันยอมให้ลูกชายตัวเองถูกยัดข้อหาสั่วๆ แบบนี้เด็ดขาด! ไม่มีวัน!” เจอโรมแผดเสียงอย่างเหลืออด
เดร็กที่ไหวตัวออกมาทันแสยะยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นคนตรงหน้าหายใจกระหืดหอบขณะที่ถูกแมทธิวรั้งเอาไว้อยู่ก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง

“ก็เลือกเอาแล้วกันว่าคุณอยากให้ลูกชายเข้าคุกด้วยข้อหาไหนระหว่างฆ่าคนตาย กับข้อหาเป็นโอเมก้าไม่ได้ขึ้นทะเบียน อ้อ ข้อหาเป็นโอเมก้าไม่ต้องเข้าคุกนี่นา ต้องเข้าซ่องต่างหาก คนที่เข้าคุกคือพวกคุณที่ปิดบังข้อมูลต่อทางราชการ คงจะลืมไปแล้วสินะว่าตระกูลคุณเป็นหนึ่งในผู้ลงมติการใช้กฎหมายว่าด้วยการขึ้นทะเบียนโอเมก้า มาทำผิดกฎหมายเสียเองแบบนี้ไม่ไหวเลยนะคุณเมอร์ซี ถ้าคุณไม่เลือกแบบแรก ทั้งคุณกับคุณนายเมอร์ซี แล้วก็คนอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องจะพลอยซวยไปด้วยนะ”

เจอโรมกัดฟันกรอดจนเป็นสันนูน แค่ได้ยินว่าจะส่งลูกชายที่เขาเฝ้าปกป้องมาตลอดยี่สิบปีไปเข้าคุก เขาก็แทบคลั่งแล้ว ยังมีหน้ามาบอกว่าจะส่งเข้าซ่องอีก

พูดอย่างนี้ตั้งใจรนหาที่ตายชัดๆ!

“ไอ้หมูโสโครกแฮร์ริสัน...” เจอโรมแค่นเสียงต่ำออกมา เขาไม่เคยรู้สึกตกต่ำขนาดนี้มาก่อนเลย ทั้งที่มีสถานะสูงส่ง มาจากตระกูลที่ไม่เคยมีใครกล้าแข็งข้อใส่ วันนี้กลับต้องมาเจออะไรอย่างนี้เป็นครั้งแรกมันทำให้เขาทนเสียแทบไม่ไหว
หากแต่เดร็กไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ดึงซิการ์ออกจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาจุดสูบด้วยท่าทางสบายๆ

“ตัดสินใจเองแล้วกันครับว่าจะให้ลูกคุณรับข้อหาไหน ถ้าไม่อยากเดือดร้อนไปด้วย การเสียสละคนเพียงคนเดียวก็น่าจะคุ้มค่ากว่าว่าไหม เสียสละเพื่อส่วนรวมอย่างที่คุณชอบพูดในสภาไง”

“แกมันจะมากเกินไปแล้ว!” ถูกล้อเลียน เจอโรมก็แทบคลั่ง ทำท่าจะพุ่งเข้าไปทำร้ายร่างกายคนตรงหน้าอีก

หากแต่ก็ต้องชะงักเมื่อจู่ๆ ทหารนายหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากเดร็กชักปีนขึ้นมาจ่อไปทางเขา

แค่จ่อไปที่เขาอย่างเดียว เขาจะไม่สนใจเลย ทว่านายทหารคนอื่นๆ ยังเอาปีนจ่อไปยังภรรยาและลูกชายเขาด้วย มันทำให้เจอโรมต้องยุติอากัปกิริยาทุกอย่างโดยฉับพลัน

“ผมมีเวลาให้คุณไม่มากนะ รีบตัดสินใจเร็วเข้า”
เห็นว่าเจอโรมสงบลงได้แล้ว เดร็กก็ว่าต่อ ปากพ่นควันสีขาวออกมา ท่าทางนั้นช่างน่ารังเกียจสำหรับคนมองเหลือเกิน ทว่าในหัวของเจอโรมไม่มีเวลามาคิดอะไรไร้สาระอย่างนั้น เขาต้องรีบหาทางออกสำหรับปัญหาที่จู่ๆ ก็มาปรากฏตรงหน้าให้เร็วที่สุดก่อนต่างหาก

แต่จะให้เขาเลือกทางไหนได้ล่ะ ไม่ว่าทางใด มันก็ต้องเสียเจเรมีไปหมดอย่างนี้!

เจอโรมแทบคลั่ง ขณะที่เจเรมีเห็นท่าทางตึงเครียดของบิดาแล้วก็หงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้ ยิ่งเหลือบไปเห็นมารดาร้องไห้ออกมาไม่ขาดสาย เขาก็ทนดูไม่ได้อีกต่อไป ทันทีที่ได้ยินบิดาเปล่งเสียง

“ฉันจะไม่ยอมยกลูกชายของฉันให้แกไปทำอะไรตามใจได้ทั้งนั้น”

เจเรมีก็แทรกขึ้น...

“ผมจะไปกับเขาในฐานะผู้ต้องหาคดีฆ่าคนตาย”

น้ำเสียงทุ้มที่ดังออกมาเมื่อครู่เรียกให้ทุกสายตาหันไปมองยังต้นเสียง

เจอโรมแทบไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้ยินคำพูดนั้น พลันตะโกนเสียงดังลั่นคล้ายกับว่าจะเรียกสติของเจเรมี
“พูดอะไรของแก อยากตายมากหรือไงถึงได้พูดออกไปอย่างนั้น!”

เจเรมีไม่ตอบรับ ยกมือขึ้นดันกระบอกปีนที่จ่ออยู่ข้างขมับตัวเองออก ว่าเสียงเรียบ
“ไม่ได้อยากตาย แต่ผมไม่อยากให้พ่อกับแม่แล้วก็คนอื่นๆ ต้องมาเดือดร้อนเพราะผมไปมากกว่านี้”

เขาว่าตามจริง หากเลือกอย่างที่สอง มีหวังต้องมีคนมาติดร่างแหเพราะมีส่วนรู้เห็นในเรื่องของเขาอีกหลายสิบชีวิตอย่างแน่นอน ซี่งนั่นก่อให้เกิดผลเสียยิ่งกว่าที่เขาลุยเดี่ยวไปคนเดียวอย่างนี้

จะมีก็แต่เจอโรมที่ไม่เห็นด้วย ได้ยินแล้ว คำพูดก็พร่างพรายขึ้นมาในหัวเป็นชุด

แกมันโง่! คิดว่าฉันกับมาเรียปกป้องแกมาตลอดยี่สิบปีเพื่ออะไร! ไปกับพวกมันก็ไม่พ้นถูกกระทำย่ำยีไม่ต่างอะไรจากโอเมก้าที่อยู่ในซ่องพวกนั้นแน่!

เจอโรมอยากสบถด่าอย่างนั้น ทว่าเดร็กที่มองดูเหตุการณ์อยู่กลับหัวเราะขบขันและสวนขึ้นก่อน
“เลือกได้ดีนี่ ถือว่าฉลาดมาก สมกับที่เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของท่านผู้นำเมอร์ซี”

“อย่าพูดมากไอ้แก่” เจเรมีไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง สวนคืนด้วยถ้อยคำหยาบคาย

แต่เดร็กเองก็ไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่นัก แค่ได้ตัวเจเรมีมาแค่นี้ เขาก็พอใจแล้วเพราะหลังจากนี้ต่างหากที่จะเป็นการแก้แค้นเพื่อธีโออย่างแท้จริง

“ในเมื่อตัดสินใจแล้วก็ถือว่าธุระหมดลงแค่นี้ ผมขออนุญาตเป็นตัวแทนเจ้าหน้าที่ตำรวจพาลูกชายของคุณไปเลยก็แล้วกันนะครับ ส่วนคุณ...จะวิ่งเต้นหรือจะช่วยเหลือลูกชายในศาลอย่างไรก็เอาเลย ผมยินดีที่จะรอดูการวิ่งเต้นเป็นหนูติดจั่นของคุณ แต่ขอบอกไว้อย่าง...ผู้ต้องหาคดีนี้ไม่มีสิทธิ์ประกันตัวนะครับ”

พูดมาอย่างนี้ เจอโรมก็รับรู้ได้ว่าการกระทำของเดร็กคงจะมีคนคอยให้การสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ซึ่งนั่นก็หนีไม่พ้นบรรดาคนที่ไม่ชอบขี้หน้าเขาอย่างพวกผู้นำอีกสามตระกูล

หากแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่จะต้องมาคิดในตอนนี้เมื่อเห็นว่าเจเรมีถูกพวกนายทหารกระชากไปใส่กุญแจมือทั้งที่ไม่มีความผิด ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายปวดหนึบ เสียงร่ำไห้ของภรรยา การถูกยัดเยียดข้อหาทั้งที่เจเรมีบริสุทธิ์มันทำให้เขากำหมัดแน่นอย่างโกรธแค้นที่ทำอะไรในวินาทีนี้ไม่ได้

ความจริงแล้วถ้าจะมีใครสักคนที่โดนจับ มันต้องเป็นเขาต่างหาก

เป็นความผิดของเขาที่ดูแลเจเรมีไม่ดีจนทุกอย่างวิกฤตลงขนาดนี้!

แต่เจเรมีไม่ได้โทษอะไรบิดาเลย ในหัวมีแต่ความคิดอยากจะฆ่าชายผู้เป็นบิดาของคู่อริให้ตายคามือมากกว่า
สายตาเกรี้ยวกราดจับจ้องไปยังเดร็กขณะที่อีกฝ่ายร้องบอกเขา

“ล่ำลาพ่อแม่ซะให้พอก่อนที่จะเน่าตายในแดนขัง ไอ้เด็กสวะ”
“แกก็ระวังจะไม่ได้ตายดี ไอ้แก่โสโครก”

ไม่เพียงแต่ด่า ยังถ่มน้ำลายใส่หน้าของเดร็กอีกด้วย

เดร็กหลับตาไปครู่หนึ่ง ยกมือขึ้นปาดคราบน้ำลายนั้นออกขณะที่เจเรมีถูกบรรดาทหารที่จับกุมตัวอยู่กดลงไปนอนคว่ำกับพื้นหลังจากที่พวกเขาเห็นท่าทางกระด้างกระเดื่องของชายหนุ่ม เจอโรมพยายามจะเข้ามาช่วยแต่ก็ต้องยั้งขาไว้เมื่อถูกปีนจ่อที่หน้าอีกครั้ง

“เอาตัวมันไป”

ไม่มีบทสนทนาใดๆ เกิดขึ้นต่อจากนั้นอีกนอกเสียจากคำสั่งของเดร็กที่ออกปากบอกให้พาตัวเจเรมีไป ใบหน้ากราดเกรี้ยวปรากฎขึ้นมาให้เห็นทันทีที่อีกฝ่ายถูกลากถูลู่ถูกังออกไปนอกบ้าน และด้วยความที่เป็นแขกผู้มีมารยาทดีงาม บุกเข้ามาในบ้านของตระกูลเมอร์ซีโดยไม่ได้รับอนุญาต บังคับนำตัวลูกชายของบ้านนี้ไปแล้วก็ต้องเอ่ยลาตามธรรมเนียมเสียหน่อย

“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับ รับรองเลยว่าผมจะดูแลลูกคุณเป็นอย่างดี... ดีเสียจนจำไม่ได้เลยล่ะว่าเคยเป็นอัลฟ่ามาก่อน”

รอยยิ้มร้ายผุดพรายขึ้นมาให้เห็น เจอโรมทนไม่ไหวอีกแล้ว แผดเสียงออกไปเต็มกำลัง

“ถ้าแกทำอะไรเจเรมีแม้แต่ปลายเล็บล่ะก็ ฉันไม่เอาแกไว้แน่! ได้ยินไหมว่าฉันไม่เอาแกไว้แน่แฮร์ริสัน!”

ไม่ฟังอีกแล้ว พูดประโยคของตัวเองจบก็หันหลังเดินออกมาจากบ้าน พ้นประตูบ้านมาได้ก็ออกคำสั่งกับนายทหารคนสนิทซึ่งมีส่วนในการดำเนินแผนการทั้งหมดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“อย่าให้ใครช่วยมันออกมาได้ ถ้าใครกล้าขัดคำสั่ง...ฆ่ามันซะ”

นายทหารคนสนิทรับคำสั่ง ก่อนจัดการส่งคำสั่งต่อให้กับนายทหารคนอื่นๆ ปล่อยให้เดร็กยกยิ้มเพียงลำพัง
เล่นกับใครไม่เล่น มาท้าทายคนตระกูลแฮร์ริสัน

ไม่ฉันก็พวกแกต้องล่มจมกันไปข้าง ไอ้ตระกูลโอเมก้าเถื่อน!
-------------------------------------
มาแล้วววว ตัวอย่างที่เคยแปะให้อ่าน ขออนุญาตยืดไปอีกตอนนะคะ กะความยาวตอนนี้ผิดไปหน่อย 555
เจเรมีเริ่มถูกเล่นงานแล้ว หลังจากนี้จะถูกบีบบังคับมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ได้อยู่ใกล้ชิดกับขุ่นคริสมากขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน แอร๊ยยย ขุ่นคริสของบ่าวหล่ออะไรเยี่ยงนี้ //โดนตบ

ไม่ค่อยลำเอียงเลยอะว่าเข้าข้างขุ่นคริส อยากให้ขุ่นคริสถูกปู้ยี่ปู้ยำ ก๊ากกก ผิดโพสิชันเนอะ ต้องให้เจเรมีถูกขุ่นคริสสะหวีวี่วีต่างหาก //แต่อันที่จริงแล้วเจมี่เป็นรุก..รุกขึ้นมารับ กิกิ

ฝากฟีดแบ็กไว้ให้ด้วยจ้า พรุ่งนี้จะมาแปะตัวอย่างตอนใหม่ให้ ไม่เอาฉากที่เคยแปะให้อ่านละ ฉากใหม่ สัญญาว่ารอบหน้าจะไม่เมาอีก ฮา

ปล. ใครที่ต้องการหนังสือเล่มนี้และอยากจะทำแบบสอบถามจำนวน รบกวนเข้าไปทำที่ลิงก์ด้านล่างนี้นะคะ แปะอีเมลไว้ให้ หนูแดงไม่มีเวลามาตอบเน้อ รบกวนด้วยค่า

แปะลิงก์ >> https://goo.gl/forms/DpsyuGnb5wxFATPg2

ออฟไลน์ Petit.K

  • Petit parapluie
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
คริสสสสมาช่วยน้องเจเรมีเร็วเข้า แงงงงงงง อย่าเพิ่งโดนอะไรนะ แค่นี้ก็น่าสงสารจะแย่แล้ว งื้ออออ
คนที่จะมาปราบพยศของน้องเจเรมีต้องเป็นขุ่นคริสคนเดียวเท่านั้นค่ะะะ :laugh:

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7531
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
งานเข้าเจเรมี่ ข้อหาฆ่าคนตาย
ความใจเร็ว ใจร้อน เอาแต่ใจ ดื้อสุดๆของเจเรมี่
มีแต่ทำให้เกิดเรื่องเลวร้ายตลอด
แต่มันเคยไม่สอนอะไรเจเรมี่ เลย
เข้าใจเจอโรม ต้องหนักใจในการปกป้อง ดูแลเจเรมี่
เอาเกียรติยศ ชื่อเสียงของตระกูลมาเสี่ยง
เพราะความรักลูก ที่เป็นโอเมก้า
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ♥lvl♀‘O’Deal2♥

  • หานิยายถูกใจยากจัง!
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2694
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +176/-4
มาต่อแย้วววววว หลังจากที่เห็นหนูแดงแอบไปอู้มา

ออฟไลน์ Biwty...

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 991
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
หวังว่าเจเรมีจะฉลาดขึ้นเสียที

ออฟไลน์ NooDangzz

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +212/-8
[ตัวอย่าง]Episode 08: นักโทษเดนตาย

เอาตัวอย่างมาแปะไว้ก่อนจ้ะ กว่าจะมาก็คงปลายๆ อาทิตย์นะ
บอกได้เลยว่าขุ่นคริสพระเอกมากกก หล่อมากกก หนูอยากได้เขาค่ะแม่ //โดนตบ
ฝากเจิมไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวมาแปะให้ค่า
--------------------------

เสียงร้องของเจเรมีดังก้องไปทั่วห้องน้ำ ความปวดแสบที่ประทับลงมาบนหน้าท้องน้อยฝั่งด้านขวาของเขาทำให้ต้องดิ้นทุรนทุรายอย่างไม่อาจห้ามได้ การออกแรงดิ้นหนีสุดขีดทำให้เหล่าชายฉกรรจ์ที่ตรึงร่างเขานิ่งๆ อยู่ต้องออกแรงมากกว่าเดิมเช่นกัน

แท่งเหล็กร้อนที่ส่วนปลายมีการดัดให้โค้งงอเป็นสัญลักษณ์โอเมก้ากำลังสร้างรอยบาดแผลให้กับผิวเนื้อ กลิ่นเหม็นไหม้ลอยเข้ามาแตะจมูกกระตุ้นความโกรธแค้นให้กับเจเรมีจนต้องหลั่งน้ำตา

ความเลวร้ายของการเป็นโอเมก้ามันไม่ได้แย่เท่ากับการถูกกระทำราวกับไม่ใช่มนุษย์เลยแม้แต่น้อย...

ที่มันเลวร้ายสุดกู่ไม่ใช่เพราะว่าเป็นโอเมก้า แต่เพราะเขาเป็นโอเมก้าต่างหาก

เขาไม่ใช่วัวแม่พันธุ์ในฟาร์มสักหน่อยถึงต้องมาโดนประทับตราอย่างนี้!

เสียงร้องโหยหวนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง พักใหญ่ทีเดียวกว่าที่เหล็กร้อนนั่นจะถูกดึงออกห่างจากผิวเนื้อของเจเรมีได้ รอยแดงๆ จากการถูกของร้อนนาบปรากฏให้เห็นเต็มตา

สัญลักษณ์ของโอเมก้า...

ตอนนี้เจเรมีเป็นโอเมก้าอย่างเป็นทางการแล้ว...

“ฮู้ว กว่าจะเสร็จ เล่นเอาแทบแย่เหมือนกันนะเนี่ย” หัวโจกของกลุ่มร้องบอก ทำท่าปาดเหงื่อเป็นการประกอบคำพูด เขาหมายถึงการที่เจเรมีดิ้นคล้ายกับว่าจะอาละวาดจนต้องใช้ชายหนุ่มตัวไล่ๆ กันอีกหลายคนในการตรึงให้อยู่กับที่น่ะ
“เอามือโสโครกของพวกแกออกไป!” ตั้งสติได้ เจเรมีก็แผดเสียงลั่น

อากัปกิริยาที่ไม่ยอมอ่อนลงเลยของเขาทำให้อีกฝ่ายหัวเราะ ทิ้งตัวลงนั่งยอง ใช้มือข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นพลางยิ้มเย้ย
“เป็นโอเมก้าก็อย่าซ่าให้มันมากนักซี่ แกไม่ใช่อัลฟ่าอีกต่อไปแล้วนะคุณหนูเมอร์ซี”

คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะของคนอื่นได้ขรม เว้นก็แต่เจเรมีที่กัดฟันกรอด ก่อนจะสะบัดหน้าหนีและใช้จังหวะที่คนตรงหน้าเผลออ้าปากงับนิ้วมือที่บังอาจมาแตะต้องเขาเต็มแรง

ด้วยอารามตกใจ อีกฝ่ายรีบสะบัดมือออก พอหลุดจากแนวฟันคมของเจเรมีก็เห็นรอยกัดพร้อมกับเลือดที่ไหลซิบเต็มตา
“ไอ้เวรเอ๊ย!”

เพียะ!

ฝ่ามือกระแทกเข้าที่ซีกหน้าของเจเรมีทันที แรงสะบัดทำให้เจเรมีหันไปตามทิศทางกระแทก ในปากมีรสคาวของเลือดหลั่งออกมาให้ได้ลิ้มรส หากแต่เจเรมีไม่สะทกสะท้านใดๆ ตวัดดวงตาเกรี้ยวกราดกลับมามอง แสยะยิ้มใส่อย่างชั่วร้าย
“โดนกัดแค่นี้ถึงกับทนไม่ไหวเลยหรือไงไอ้สถุน”

ผู้ชายคนนี้หวาดกลัวอะไรกับเขาเป็นบ้างไหมนั่น? ทำให้สถานการณ์แย่ลงกว่าเดิมชัดๆ เลย

การกระทำของเจเรมีทำเอาคนที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ อดคิดไม่ได้ และเขาคงไม่รู้ว่าการพูดอย่างนั้นมันไปกระตุ้นโทสะของหัวโจกนักโทษได้เป็นอย่างดี

“ปากดีนี่ งั้นลองดูหน่อยไหมล่ะว่าถ้าแกโดนฉันทำบ้าง แกจะทนไหวไหม”
แน่นอนว่าไม่ใช่การกัดนิ้วคืน คนคุกพวกนี้ไม่เล่นอะไรเหมือนเด็กหรอก มันต้องรุนแรงกว่านั้น

ไม่สิ... รุนแรงเป็นอย่างมากเลยล่ะ มีโอเมก้าหลุดเข้ามาในแดนขังที่เต็มไปด้วยเศษเดนสังคมอย่างนี้ ถึงจะเป็นเบต้าแต่การกดขี่ข่มเหงศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์มันก็ไม่ใช่เรื่องยากถ้าหากจะทำ

เพราะพูดอย่างนั้น หัวโจกจึงหันไปพยักปลายคางให้กับบรรดาลูกสมุน

“กดมันลงพื้นซิ”

เท่านั้นเจเรมีก็ถูกกดให้นอนคว่ำลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว เขาพยายามดิ้นหนีสุดชีวิต รู้ว่าอีกไม่กี่อึดใจจะเกิดอะไรขึ้นกับตน
พวกเดนมนุษย์พวกนี้จะต้องข่มขืนเขาแน่ ถึงจะเป็นเบต้า มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีเพศสัมพันธ์กับอัลฟ่าหรือโอเมก้าไม่ได้ เพียงแต่อัลฟ่ามักไม่นิยมครองคู่กับเบต้า และโอเมก้าก็ไม่สามารถตั้งครรถ์โดยน้ำเชื้อของเบต้าได้

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ถือว่าเป็นการล่วงล้ำและละเมิดสิทธิในร่างกายที่เลวร้ายที่สุดอยู่ดี!

“ปล่อยนะเว้ยไอ้พวกทุเรศ!”

เจเรมีร้องลั่นทันทีที่รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบของผิวกระเบื้องที่แผ่ซ่านไปทั่วหน้าท้อง เสียงผิวปากดังออกมาจากใครสักคนทันทีที่ได้เห็นผิวเนียนบริเวณบั้นท้าย... ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าทั่วเรือนร่างเลยต่างหาก บ่งบอกให้รู้ว่าเขาได้รับการเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดีเลยทีเดียวสำหรับโอเมก้า หากแต่เจเรมีไม่ได้สนใจ ดิ้นหนีเอาตัวรอดเท่าที่จะทำได้ ออกแรงสะบัดด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี ทว่าก็ไม่อาจสู้แรงของชายฉกรรจ์หลายชีวิตที่ทิ้งน้ำหนักลงมาบนตัวเขาเพื่อไม่ให้ขยับได้เลย

“อย่าดื้อด้านน่า โอเมก้าเขาไม่แข็งข้อกันหรอก ทำตัวดีๆ แล้วแกจะได้อยู่อย่างสุขสบาย ฉันจะดูแลแกเอง” หัวโจกว่า พลางหันไปร้องสั่งให้คนอื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องและเป็นพวกของตนไสหัวออกไปจากห้องน้ำ

ไม่ต้องให้พูดซ้ำสอง พวกที่ไม่มีอิทธิพลอะไรในแดนขังแห่งนี้รีบพากันออกจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว จะมีก็แต่คริสเท่านั้นที่ยังยืนมองอยู่ที่เดิม

โง่เง่า... ทั้งเจเรมี ทั้งไอ้เวรพวกนั้น โง่เง่ากันทั้งหมด...

เขาอดคิดอย่างนี้กับการกระทำไร้สาระพวกนั้นไม่ได้ ทนมองดูเพราะไม่อยากยื่นมือเข้าไปแส่ตั้งนาน แต่พอเห็นคนพวกนั้นพากัน
ทำให้สถานการณ์แย่ลงกว่าเดิม เขาก็อดออกปากไม่ได้

ไม่ใช่ออกปากในทันที ออกปากเมื่อเห็นว่าหัวโจกของสวะพวกนั้นปลดตะขอกางเกงตัวเองออก สอดมือเข้าไปล้วงความเป็นชายออกมาให้สาธารณะเห็น

“อยากจะรู้นักว่าโอเมก้าหยิ่งผยองอย่างนายจะครางด้วยน้ำเสียงแบบไหน”

พวกสารเลว!

เจเรมีก่นด่าในใจ ฟันกรามกัดเข้าหากันกรอด เขาโกรธแค้นทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องที่ทำให้เขาและครอบครัวต้องตกอยู่ในชะตากรรมแบบนี้ไปหมด โดยเฉพาะตัวต้นเหตุอย่าง...คริส

ใช่! คริส! ถ้าไม่มีผู้ชายคนนั้น ถ้าไม่ได้พบเจอ ไม่รู้ว่าเป็นคู่แห่งโชคชะตา อาการฮีทที่กักเก็บมานานก็คงจะไม่บังเกิดและเขาคงไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นโอเมก้าอย่างนี้!

เจเรมีหมายมั่นปั้นมือเลยทีเดียวว่าถ้าเขาหลุดออกจากสภาพทุเรศตรงนี้ไปได้ ไอ้คนพวกนี้ที่ทำให้เขาต้องเผชิญชะตากรรมเลวร้ายจะต้องไม่มีลมหายใจเหลือทั้งหมด หากแต่ในวินาทีที่หัวโจกของแดนขังกำลังจะเดินเข้ามาหาเจเรมี เสียงของใครบางคนก็
ดังขึ้น

“เลิกเล่นกันได้แล้วน่า”

เสียงของคริส...

ไม่เห็นหน้าก็จำได้ว่าเป็นเสียงของเขา

ทุกชีวิตหันไปมองยังต้นเสียงทันที พอเห็นว่าเป็นคริสที่ยืนกอดอกมองอยู่ หัวโจกก็ว่าขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเท่าไหร่นัก
“เสนอหน้าอยู่ที่นี่ทำไม ฉันบอกให้ไสหัวไปให้หมดไม่ใช่หรือไง”

“ฉันไม่ใช่ลูกกระจ๊อกของแก” คริสว่า ซึ่งก็จริง เขาไม่เคยอยู่ใต้อำนาจของหัวโจกแดนขังคนนี้ หรืออาจจะเรียกได้ว่าหัวโจกกับเศษเดนสมุนพวกนั้นไม่กล้าแหยมกับเขามากกว่า

เป็นอัลฟ่าคนเดียวที่อยู่ในแดนขังที่เรียกได้ว่ารวมเศษสวะเอาไว้ ซ้ำยังเป็นนักโทษชั้นดี มีเส้นสายเป็นผู้คุมที่มีอำนาจในการควบคุมบรรดานักโทษ แบบนี้จะน่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยได้อย่างไร!?

ความจริงไม่ใช่มีแค่นั้นที่เป็นปัจจัยซึ่งทำให้คริสไม่น่าเข้าไปยุ่งด้วย มันยังมีเรื่องความร้ายกาจของคริสอีก
ร้ายกาจอย่างที่สรรหาคำพูดใดๆ มาบรรยายไม่ได้เลยล่ะ...

และการที่คริสยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องไม่ควรยุ่งอย่างนี้ ทำให้พวกนักโทษที่ได้รับการไหว้วานมาแสดงท่าทางอึดอัดออกมาไม่น้อย
ก็แน่ล่ะ ตัวเกะกะตัวเป้งเข้ามายุ่งอย่างนี้ การทำตามคำสั่งของคนจากตระกูลแฮร์ริสันมันต้องไม่ราบรื่นอยู่แล้ว

สถานการณ์ที่ดูเหมือนหยุดชะงักและบรรยากาศที่กระอักกระอ่วนไปทันตาทำให้เจเรมีรู้สึกได้ ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมแต่ก็รับรู้ได้เป็นอย่างดีว่าพวกผู้ชายที่ใช้กำลังกับตนอยู่เกรงกลัวคริสไม่น้อย

“ไม่ใช่เรื่องของแก อย่าแส่เข้ามา” กระนั้นหัวโจกก็ทำใจกล้า ออกปากไล่ไป
คริสถอนหายใจ ระอากับพวกคนที่พูดไม่รู้เรื่องเสียเหลือเกิน ก่อนจะเปิดปาก
“ฉันก็ไม่ได้อยากจะยุ่งหรอกนะ แต่ฉันว่าพวกแกจะทำเกินกว่าคำสั่งไปแล้ว คำสั่งมันแค่ประทับตราสัญลักษณ์โอเมก้าไม่ใช่หรือไง”
“ก็บอกว่าอย่าแส่! ฟังไม่รู้เรื่องหรือไงวะ!”

พูดดีๆ แล้วเหมือนจะไม่รู้เรื่อง พวกชั้นต่ำนี่มันน่ารำคาญแฮะ

ปกติแล้วคริสไม่ดูถูกใครเขาหรอก แต่ในกรณีนี้มันอดไม่ได้จริงๆ ยิ่งเหลือบไปมองเจเรมีที่ผงกศีรษะขึ้นมามองเขาด้วยแล้ว เขาก็ต้องยื่นมือเข้าไปยุ่งวุ่นวายอย่างไม่มีทางเลือก

สายตาคู่นั้น...แข็งกร้าวแต่ทว่าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
สีหน้านั่น...ดื้อดึงไม่เปลี่ยนแปลงแต่เจื่อนจนซีดราวกับกระดาษ

แล้วอย่างนี้เขาจะแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้อย่างไร...

“ไสหัวไปก่อนที่ฉันจะลงมือกับแก อย่าคิดว่าผู้คุมให้ท้ายแล้วพวกฉันจะกลัวนะ!” อีกฝ่ายตะคอกใส่
คริสเบื่อที่จะต่อล้อต่อเถียงอีกแล้ว คลายท่อนแขนที่กอดอกออกมาดัดนิ้วเพื่อยืดเส้นยืดสายพลางว่าไปด้วย
“ก็บอกแล้วว่าฉันไม่ได้อยากจะยุ่ง” ตามด้วยสะบัดคออีกสองสามที ก่อนจะก้าวเข้ามาจ้องหน้าคู่สนทนาตรงๆ ด้วยสายตาเย็นเยือก “แต่คนที่พวกแกกำลังจะข่มขืนเป็นคู่แห่งโชคชะตาของฉัน ต้องขอโทษด้วยถ้าฉันอยากจะปกป้องคนของตัวเอง”

ออฟไลน์ little_munoi

  • ++ singular ++
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1698
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-3
ชีวิตยังอีกยาวไกล นายยังต้องต่อสู้กับอะไรอีกเยอะ
เจเรมี่ ผ่านไปให้ได้ก็แล้วกันเนอะ
ใช้ความตัวแสบขิงนายให้เป็นประโยชน์

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด